<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by luigibook on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by luigibook on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mitemreerdoan?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*GIKeWO0RnY1fKblZ.</url>
            <title>Stories by luigibook on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mitemreerdoan?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 10:36:35 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mitemreerdoan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kişisel Büzüşüm Atölyesi ]]></title>
            <link>https://medium.com/@mitemreerdoan/ki%C5%9Fisel-b%C3%BCz%C3%BC%C5%9F%C3%BCm-at%C3%B6lyesi-97dfb7718c64?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97dfb7718c64</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Jan 2021 13:44:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-25T07:56:21.055Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Akşam Pazarında Şekspir</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rlHV8m-okfaybsbRgrFHDg@2x.jpeg" /></figure><p>Ey sevgili nefretim,</p><p>Sen de benim gibi kişisel gelişim kitapları ile gelişemeyenlerden misin?</p><p>Gel o zaman seninle beraber iyi görünen düzenin, şekilsiz kaosunu satalım mı?</p><p>Şöyle başlayalım mesela:</p><p>Cesur hayallerinin peşinde koş ki, en korkunç kabusuna dönüşebilsinler!</p><p>Bunu yaparken yaşadıklarının değil; aksine “yaşamadıklarının hatıra defteri” sürekli elinin altında olsun.</p><p>Bundan sonra yaşayacağını zannettiğin her şey bir şekilde hep geçmişe referans. Yeni bir şey yok yani; şimdiye kadar bütün mağlubiyetleri ve acıları da yaşadık.</p><p>Duygu dediğimiz şey mi? Sadece kimyasal bir hesap. Hesabı gözünün önünde yapmadıklarından “duygu” onun adı.</p><p>Yani sen de kendini çok farklı sanmanın kümesinde klişeleştin.</p><p>Eskiden bizi heyecanlandıran bazı şeyler, şimdi hafif baş ağrısı yapıyor.</p><p>Hayranı olduğun filmlerin devamlarını izleme fikri sıkıyor.</p><p>Orada, içinde bir yerde, hiç dolduramayacak tıklım tıklım bir boşluk var.</p><p>Bir yuvarlağın etrafında sürekli izini takip ederken, köşeleri aradığının farkında mısın?</p><p>Şimdiye kadarki en masum suçun ise insan olmanın ağırlığını taşımamak.</p><p>Bizi asıl yakacak olan ise ateşle aramızdaki bu soğukluk…</p><p>Hepimiz tek tek değil kitlesel olarak sayısallaştırılmış hisler ve kollektif hafızanın müptezel mecralarında yitip gidiyoruz.</p><p>Bütün bu çevredeki olaylar sana da ciddi bir beyhudelik gibi gelmiyor mu?</p><p>Hayat, her haliyle kendi sonumuzu ürettiğimiz(tükettiğimiz) bir fabrika değil mi?</p><p>Tam bir “Kişisel Büzüşüm Atölyesi…”</p><p>Yoksa bu modern kabile açmazının öfkesinden yine onun kucağına kaçıyoruz.</p><p>Oysa ki kurşundan bir tüy kadar hafif miydi, hayatın yürüyüşünde duymak istenen?</p><p>Görünmez olan çok aşikar: Yalan da olsa sırf devasa büyüklüklerinden, gerçekleri gölgede bırakan hikayeler…</p><p>Oysa ki yeteneğin en saf halini arıyorduk. Sevişmenin anatomik açıklamasını yapmadan aldığımız o hazzı…</p><p>Artık böylesine tatmini unutup, ucuza satın almak isteyenler için o link hep bio’da…</p><p>İndirimli hüzünlerden kazanmak için ise sen de en sevdiğin üç arkadaşını yorumlarda etiketle…</p><p>Voila!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97dfb7718c64" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Marjinal Tekerler ➿]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/marjinal-tekerler-9184406ab5ae?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9184406ab5ae</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Oct 2020 20:03:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-04T15:11:20.219Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Dave Brailsford ve Felsefesi üzerine</h4><p>2003 Yılına dek Büyük Britanya olimpiyatlarda hedeflediği bütün spor dallarında başarılıydı. Ancak bisiklet bunlardan biri değildi. Öyle ki 1908 yılından beri sadece 1 altın madalya kazanmışlardı. 110 senedir düzenlenen Fransa turunu ise kazanan tek bir İngiliz bile yoktu.</p><p>Bisiklet sporunda Birleşik krallığın imajı, başarısızlıkla o kadar özdeşleşmişti ki; Avrupalı ünlü bir bisiklet üreticisi kötü reklamı olacağı gerekçesiyle, İngiliz bisikletçilerin yarışlarda kendi bisikletlerini kullanmalarını istemiyordu.</p><p>Ve 2003 yılında Dave Brailsford performans direktörü olarak kraliyet bisiklet takımının başına geldi.</p><p>İngiltere’de Bisikletin kaderi 1 günde değişecekti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/361/1*nTospbOPJlcidm2d_iJwgw@2x.jpeg" /><figcaption>Dave Brailsford İngiliz bisiklet takımının başına geldiğinde kraliyetin desteği arkasındaydı ve bütün hareketleri yakından takip ediliyordu. Kraliyetin desteğini arkasına alan birinin hiçbir bahanesinin olmayacağını çok iyi biliyordu.</figcaption></figure><p>Brailsford’un tek bir süper yıldız yetiştirip ya da genetik özellikleri çok iyi bir kaç bisikletçiyi bulup direk şampiyon yapma gibi bir planı yoktu. Bizim gibi sadece “Devşirme” sporcularla da ilgilenmiyordu. O, bisiklete çok daha sistematik yaklaşacak ve Japon’ların “kaizen” felsefesini bisiklete uyarlayacaktı. “Kaizen”, en basit tabiriyle küçük ama sürekli iyiştirmelere dayanıyordu.</p><blockquote>Bisikleti sürerken yaptığın her işi bölebileceğin en küçük parçalara böl, onları tek tek inceleyerek yüzde bir (%1) oranında bile olsa iyileştir. Sonra parçaları tekrar bir araya koyduğunda sonuçta kayda değer oranda gelişme olacaktır.</blockquote><p>Brailsford böylece tekerleği yeniden icat ediyordu.</p><p>Pist bisikletinde yerdeki toz miktarını hesaplayıp tekerleklere yarış öncesi alkol sürüyor, seleleri her bisikletçinin ergonomisine göre ayrı ayrı yeniden tasarlatıyor, idmanlı gün sayısını optimize etmek için hasta geçirilen gün sayısını azaltmaya oynuyor, hatta bunun için bir cerrahı hijyen koçu olarak takıma alıp sporcuların ellerini nasıl yıkamaları gerektiğini öğretiyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*C6mQLd5jNUZD60NSapY9kg@2x.jpeg" /><figcaption>Dave Brailsford’un olimpiyatlarda yetiştirdiği takım ve bisikletler arası mesafelerdeki düzen intizam</figcaption></figure><p>Bu “kaizenler”, her bisikletçi için ayrı ayrı analiz edilen yastık ve nevresim özelliklerinden, mümkün olan en hızlı kas toparlanması için yapılan masaj sırasında kullanılan kremlerin özelliklerine kadar bir dizi küçük, minik araştırma ve geliştirme içeriyordu.</p><p>Bu küçük iyileştirmeler birleştirildiğinde,sonuç kimsenin beklemediği kadar “marjinal” di.</p><p>İngilizler 2008 yılı Pekin olimpiyatlarında bisiklette verilen altın madalyaların yüzde altmışını (%60) adaya götürdüler. Sadece 4 yıl sonra ise kendi evlerinde, 9 olimpiyat rekoru ve 7 dünya rekoru kırdılar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/364/1*nQb_l4hTCv5_6pXv-RjFew@2x.jpeg" /><figcaption>2012 olimpiyatlarındaki rekortmen İngiltere bisiklet takımı</figcaption></figure><p>Yaptığımız her şeyde %1’lik iyileşme… Aldığınız her kararın bir öncekinden çok değil sadece azıcık daha doğru olduğunu düşünün. Ya da işinizde, hobinizde, uğraştığınız o her neyse onda her geçen gün bir öncekinden sadece %1 daha iyi olduğunuzu. Yaşadığımız her günün ve aldığımız her kararın silsile şeklinde birbirinize bağlı olup bir öncekinden etkilendiğini ve geçen yıllarımızın bütün bunların bir bileşkesi olduğunu düşünürsek ortaya şu tablo çıkıyor:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*qAgAOAf2By8zJvftfskZfg@2x.jpeg" /><figcaption>Ufak kazanımların gücü – Günlük ufak kazanım ve kayıpların bileşke etkisi ve yılın sonunda aradaki fark</figcaption></figure><p>Bir yılın sonunda her şeyi %1 iyileştirirsen, artık yaklaşık 37 kat daha iyisin. O şeyi her gün %1 azaltırsan ise yılın sonunda artık sadece %3 ‘üne sahip olabilirsin.</p><p>Bu bizde “bakarsan bağ olur bakmazsan dağ olur” atasözünün matematiksel olarak ifade edilişi aslında. Bahsedilen dağ ise bence yılın sonundaki 37.78 ile 0,03 arasındaki fark…</p><p>Dave Brailsford 2010 yılında Team Sky’ın başına getirildiğinde Tour’u kazanabilme hedefiyle uygulamaya koyacağı konseptini “marjinal kazanımların bir araya gelmesi” olarak anlatıyordu. Bunu da “yaptığınız her şeyde iyileşme için %1’lik bir pay” olarak açıklıyordu. Böylelikle son yıllarda Sky da Froome’da bizleri ve tabii ki pelotonu her dakikası ince ince hesaplanmış, etaplara, yarışlara ve en önemlisi “mantığa” alıştırdı.</p><p>Brailsford, bütünü parçalara ayırıp ufak ufak iyileştirirken, bütünü yani “bileşke kazanımı”, “turu” ve “takımı” da unutmuyordu.</p><p>Önce Fransa Turu’nu kazanmak için ne gerekiyorsa bunu etap etap hesapladılar. Kimin hangi etapta, hangi yokuşta kaç Watt sergilemesi gerektiğini analiz ettiler. Sarı mayoyu İngiltere’ye götürmek için takımda hangi özelliklerde kaç bisikletçi, mekaniker, doktor, beslenme uzmanı, diyetisyen, hijyen uzmanı, aşçı, masör, fizyoterapist olması gerektiğini tekrar hesapladılar… Ezberci ve gelenekçi Bisiklet sporu, bir İngiliz’in ellerinde tekrar şekilleniyordu. Tekerler yeniden icat ediliyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rZr2-M68okPpAnSrJz0qbA@2x.jpeg" /><figcaption>Ineos treni – takım yıldızı</figcaption></figure><p>Herkes kendi potansiyelinin en iyisini sergileyecek seviyeye gelmekte iken, bisikletçilerin takım içinde yapacağı görevler onlara tek tek ve yavaş yavaş işleniyordu. Performans değerleri turu kazanmasına yetecek ya da çalışmayla bu açığı kapatabilecek (bridgeable gap) bisikletçiler ayrılıyor, ona yardımcı olacaklar başka bir domestiklik programına alınıyor, yapılan testlerde istenilenlere hiçbir zaman yakın olmayacaklara ise acımazsızca kapı gösteriliyordu.</p><p>Takım, kendi potansiyellerinin en iyisine ulaşan bisikletçilerin her birinden,</p><p>Tur, onu oluşturan ve farklı özellikler taşıyan her etaptan,</p><p>Ve günün sonundaki bileşke sonuç ve bütünsel yaklaşım , onu oluşturan o küçük parçalar ve onlardan elde ettiğimiz %1’lik küçük kazanımlardan daha farklı ve önemli bir kavramdı.</p><p>Bütün, onu meydana getiren parçalardan farklı özelliklere sahip ve bunların özelliklerinden daha da önemli olabilirdi. Buna “Gestalt kuramı” deniyordu.</p><p>Gestalt, artık Sir ünvanına sahip Dave Brailsford’un Japon Kaizen felsefesini destekleyen ve tamamlayan ikinci kozuydu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*TJW1WuNOVIU8uCShw75uqQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*2EEZx_wrnK8qb6gyfEFn2w@2x.jpeg" /><figcaption>Gestalt kuramı ve Dave Brailsford ile özdeşleşen netlik ve düzenlilik anlamına gelen “Pragnanz” sembolünün olimpiyat halkaları ile benzerliği ilginç bir tesadüf</figcaption></figure><p>Sky’daki sporcuları birbirinden bağımsız yıldızlardan oluşan bir takımdan ziyade bir “ Takım Yıldızı” haline getirdi.</p><p>Artık teoriyi deneme vakti gelmişti. Sky 2010 yılında lansmanını yaptı.</p><p>2010 kurulan Brailsford 5 senelik bir strateji hazırlamıştı.Ancak bir konuda yanıldı, turu 5 senede değil sadece 2 senede kazanacaklardı.</p><p>Ineos (Sky) bu tarihten bu yana Wiggins, Froome, Thomas, Bernal gibi farklı liderler ile büyük turlara katıldılar ve turun en kritik yerlerini takım olarak domine edip, şampiyonluklar yaşadılar. Liderler değişiyordu ancak değişmeyen tek şey Dave Brailsford’un felsefesi ve bu felsefeye dayanan “Sky sistemi” idi.</p><p>Ineos -eski adıyla Sky- geçtiğimiz 10 senede tam 10 adet büyük tur kazandı. Bunlardan 6’sı Fransa Turuydu.</p><p>Bu sırada diğer büyük tur takımları Sky’ın yaptıklarına bakıyor, bu taktikleri anlamaya hatta bazen de nedenini bile anlamadan kopyalamaya çalışıyordu.</p><p>Sky bisiklet sporunda çıtayı çok yükseğe koyarken büyün rakipler şunu düşünüyordu:</p><h4>“Sky is the limit”</h4><p>Brailsford, Sporcuların performansları üzerine yaptıkları analizlerde, büyük tur galibiyeti için belli bir yaşın ve tecrübenin olması gerektiğini düşünüyordu.</p><p>Bir sporcunun pro dönemindeki yaşam eğrisini şu şekilde özetlemişti:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*3YPa9k5Dswe0WjQoTW3OcQ@2x.jpeg" /><figcaption>Brailsford’un bisikletçileri performans-yaşam döngülerine göre sınıflandırması</figcaption></figure><p>Normalde belli bir yaşın üzerindeki sporcuları büyük turlara hazırlarken,</p><p>1. Bölge: yukarıdaki grafikte sol tarafta yer alan birinci bölgedeki bisikletçilere gelecekleri için yatırım yapmayı öneriyordu. Onlara yatırım yapılacak, geliştirilecek ve en parlak dönemleri beklenecekti. Bunlar Takımın geleceğe ektiği genç yıldız tohumlardı.</p><p>2. Bölgedeki bisikletçiler hali hazırda performanslarının en yüksek seviyesinde, potansiyelleri açığa çıkmış genel klasman lideri büyük yıldızlardı.</p><p>3. Bölgedekiler artık yaşlanmış ama hala iş yapabilen, takımda yerini hak eden tecrübeli bisikletçilerden oluşuyordu.</p><p>4. bölgedekiler artık vedalaşma zamanı gelen bisikletçilerdi.</p><p>5. bölgedeki bisikletçileri ise mümkünse takımdan içeri almamak, girdilerse ise en yakın zamanda onlardan kurtulmaya çalışmak gerekiyordu.</p><p>Zamanla yeni rakiplerin, yıldızların ve diğer takımların da etkisiyle Dave Brailsford’un taktiklerinde de bir miktar değişiklikler oldu. “Kaizen” sürekli değişim demekti.</p><p>Ancak 1. Bölgedeki sporculardan Egan Bernal geçen sene beklenmedik performansı ile turu kazanınca, bu sene de Tur’a lider olarak geldi. Ne var ki Brailsford’un genç yıldızlarla ilgili baştaki analizi doğruydu. Bu yaştaki bisikletçilerin performansları yüksek de olsa henüz stabil hale gelmemişti. Öngörülemezdi.</p><p>Nitekim bu sene sırt ağrıları geçmeyen Egan Bernal ve Ineos takımı uzun zaman sonra ilk defa Tur’a havlu atmak zorunda kaldı. Brailsford kendini bacağından vurmuştu.</p><p>Fransa turu elden gidince, üç büyük turun ikincisi olan Giro’ya bir diğer lider Geraint Thomas geldi. G. Yaşı itibariyle 2. ve 3. bölgenin kesişimindeydi. Brailsford’un stratejisi devam etmeliydi.</p><p>Halbuki Giro’nun en büyük favorisi olarak gösterilen Geraint Thomas, 3. etapta henüz daha yarış başlamamışken nötralize alanda yere düşen bir suluk yüzünden kendini yerde buldu. Kalktı. Etabı bitirdi. Ertesi Sabah ki kontrolde Pelvisinde kırık olduğu ortaya çıktı.</p><p>Yani G. o kırık pelvis ile 150 km yarışmış ve o halde Etna’ya tırmanmıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*NFRrP9tH6JFK6lbPjWQkrQ@2x.jpeg" /><figcaption>Geraint Thomas -Yaralarına ve kırıklarına rağmen 150 km yarışarak Etna’ya tırmandıktan sonra yarışı terk eden takımın lideri ve Giro’nun en büyük favorisi</figcaption></figure><p>Hayatta önüme engeller çıktığını düşündüğümde ya da kendime bahaneler bulduğumda, üstteki paragrafı açıp açıp okumak için yazdım.</p><p>Başka bir açı ise belki de çok daha acı. O açıda bütün sezon bu yarışa hazırlanan, performansının zirvesinde, sorgusuz sualsiz en büyük favori olan bir adamın ve takımının heba olan binlerce saatlik emeği var. Hem de daha etap başlamadan yere düşen bir su matarası ile…</p><p>Spor yaparken genellikle daha güçlü, daha hızlı, daha hafif, daha esnek, hep daha daha olmak istiyoruz… Bu özelliklerimizle övünüp, bu nitelikleri karşılaştırıp, bu metriklerle yeni hedefler belirliyoruz. Bazen de hep daha daha diyerek farkına varmadan kaldıramayacağımız fiziksel ve mental yüklerin altına giriyoruz.</p><p>Lakin durum ortada. Froome, Kipchoge, Bekele, G., Remco, Bernal, Fabio…</p><p>Bırakın ülkeyi, dünyanın bir numarası olsan bile küçük bir su matarası gelip, hepsini bir anda senden alabiliyor.</p><p>Daha iki gün önce kalf problemlerinden dolayı Londra maratonundan çekilen Bekele gibi, yarış sırasında kulağı tıkanan Kipchoge gibi, şimdi de mataraya takılan G. gibi…</p><p>Senelerce uğraşıp yaptığını, bir göz kırpma salisesinde kaybedebiliyor insan. Aynı deprem gibi…</p><p>Onun için bir sporcu ve antrenör olarak burada hatırlatmak istediğim iki cümle var:</p><blockquote>Sevdiğimiz şeyi yapıyorsak zaten çok şanslıyız. Genel prensiplere uyarak, zarifçe Daha’sına çok takılmadan, sessizce yapmaya devam edin. İyi sporcu sakatlanmayan, iyi dağcı evine dönendir. Bu her seviyede ilk prensiptir.</blockquote><blockquote>İşler buna rağmen istediğimiz gibi gitmeyebilir. İşler istediği zaman gitmediğimizdeki tavrımız, sabrımız, ne yaptığımız söylemek istediklerimizden çok daha fazlasını söyler.</blockquote><p>İşte Tur’da Bernal’in talihsizliği ve ardından Giro’da G.’nin geçirdiği kaza sonrası liderlerinin yokluğunda havlu atması tahmin edilen Ineos takımı başlarından geçen talihsizlikten sonra öyle bir tavır aldı ki, bu bisiklet tarihinde başka bir dönemin kapısını aralayacaktı.</p><p>Ineos, pembe mayo iddiası kalmayınca, önce bütün bisikletçilerine çeşitli özgürlükler verdi. Bu yarışma biçimi, Giro’da hiç de tahmin etmediğimiz bir heyecan ve sürpriz paketi ile birlikte geldi.</p><p>Senelerce kendi potansiyellerinin en iyisi için eğitilen, ufak iyileştirmeleri hayat felsefesi haline getirmiş bu şövalyeleri ilk defa kendi zaferlerine koşarken izliyorduk.</p><p>Artık Dave Brailsford’un lejyonerleri, yarışı sürekli domine etmeye çalışmıyor, kaçışlara katılıyor, yokuşlarda atak yapıyor, yalnızca turu değil etabı alıp günün kazananı olmak için hiç olmadığı kadar agresif yarışıyordu. Bunu yaparken daha önce ortaya çıkarmadıkları -çıkarmalarına gerek duyulmayan ya da istenmeyen- özelliklerini sergiliyor, yardımlaşıyor ve etaplardan sonraki akşam yemeklerinde bir sonraki etap için henüz etap kazanmayan takım arkadaşlarına şakayla karışık göndermeler yapıyorlardı.</p><p>Aslında liderleri yarışı terketmiş de olsa kendi potansiyelleri ile neler yapabileceklerini, daha önce hiç denemedikleri gayet doğaçlama bir taktikle hiç beklemeden tatbik ediyorlardı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/485/1*9sx8sFUlOWfiQCi2ScvRsg@2x.jpeg" /><figcaption>Filippo – Dünya pist bisikleti 4 km rekortmeni iken yol bisikletinde başka bir dev’e dönüşen dünya zamana karşı şampiyonu ve kaçarak kazandığı Giro’nun 5. etabı</figcaption></figure><p>Favorileri olmasa da bu takım, kendi ülkelerin en iyi sporcularının ve İngiliz Kraliyet sisteminin “Marjinal kazanımların”ın etrafında kurulmuştu. G. siz kalmak bir son değildi. Ne de olsa Ineos bir “takım yıldızıydı” . Ineos denen şey tek adam değil, bir felsefe, bir sistem ve o sistemin etrafında yıldızlardan oluşan bir takımdı.</p><p>5. Etapta genç yıldız Ganna, kaçışını yaparak sürpriz bir etap kazanınca bir anda takımda da mantalite değişti. Kaçış planını bir gece önce düşen ve sakatlanan lideri G. ile mesajlaşarak yapmıştı. Bu galibiyet Ineos’ta,GC savaşını kağıt üstünde kaybetmiş de olsa, istatistiklerde tam da görünmeyen bir değişim yaşatmıştı. Bu İnanç değişimiydi ve “belki” bu takımla Giro bile kazanılabilir anlayışı “Evet, Bunu yapabiliriz”e dönecekti.</p><p>Takım arkadaşları Ganna ve Rohan Dennis kaçışa gitmedikleri günler genç domestik Tao’ya yardım ediyor ve onu yavaş yavaş genel klasmanda ön sıralara taşıyorlardı. Daha önce hiç yapmadıkları tarzda bu domestiklik, takım sonuç aldıkça onların da hoşuna gidiyor, iyice bu role bürünüyorlardı. Öyle ki Tao, 3. etabın sonunda 24., 14. etabın sonunda ise hala 3 dakika 44 saniye geride ve 11. sıradaydı. Hatta Giro’nun son 4 gününe yani tarihi Stelvio etabına gelene kadar ilk üçte bile değildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*5RzgoOq-4qvVuJ5wd8RYbQ@2x.jpeg" /><figcaption>Stelvio – Pembe tur’un “cima coppi”si</figcaption></figure><p>Stelvio etabı “tappone” idi. 2010 Yılında henüz daha 14 yaşında iken okulu asarak Sky’ın lansmanına giden ve Wiggins ile fotoğraf isteyen bu genç çocuğun kumaşının ne kadar sağlam olduğunu herkese gösterecekti.</p><p>İşte o sınavda, en kritik yokuşta arkadaşının yardıma koşan ve efsane bir performans göstererek onu 4. lüğe taşıyan Rohan Dennis de Ineos’un <strong><em>Kaizen</em></strong> ve <strong><em>Gestalt</em></strong> felsefelerinin vücut bulmuş haliydi.</p><p>Aslında yarışın tüm bu kırılma anlarında en büyük rakip Sunweb tek ama Ineos iki kişiydi. Ve birisi diğerine çalışan iki kişi, ikisi de kendisi için çalışan rakip Sunweb’ten daha güçlüydü.</p><p>İki bisikletçi son etaba tarihte ilk kez aynı zaman ile girdiler. Son etaba gelindiğinde İkisi de 3334 km yol gitmiş, 85 saat 22 dakika 7 saniye bisiklet sürmüş ama yenişememişlerdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*ubFZGSJciKFcPK3wmAWm_w@2x.jpeg" /><figcaption>Hindley &amp; Tao</figcaption></figure><p>Hatta 20. etabın son km’lerinde Hindley ve Tao artık birbirlerini kontrol etmek için Yanyana sürüyorlardı. O kadar yakındılardı ki Nefesleri, terleri ve pembe mayonun rengi birbirlerine karışıyordu.</p><p>Tarihte şimdiye kadar hiçbir büyük turda hiçbir rekabet, sosyal mesafe uygulanan bu seneki kadar birbirine yakın olmamıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*25HKZb0a6YPt2SBpNcpidw@2x.jpeg" /><figcaption>Hindley &amp; Tao</figcaption></figure><p>Artık pembe mayoyu, “gerçeğin yarışı” olarak bilinen sadece 15 kilometrelik bir zamana karşı etabı belirleyecekti. Artık domestikleri, takım trenleri, stratejiler yoktu. Sadece bisiklet, yol ve kronometre vardı.</p><p>Ne var ki yine hesapta çok görünmeyen küçük kazanımlar, kronometrenin ibresini Tao’ya çeviriyordu.</p><p>Sabahki Recon etabını Dünya bisiklet şampiyonu Filippo Ganna ile yapmış ve ondan son taktikleri almıştı. Ineos etaba ve sporcusuna göre optimize edilmiş bisikletini ve etap planını ona teslim etmişti. Bu küçük saniyeler onun etap sonunda tam 39 saniye daha önde bitirmesini sağlayacaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4XeGvHc5WTjYk3gxkkwnCg@2x.jpeg" /><figcaption>Zamana karşı uzmanı Filippo Ganna ve onun çizgisini takip ederek son tüyoları alan Tao</figcaption></figure><p>Şimdi ise pembe mayoyu bir gün bile giymeden evine götürüyordu. Buraya lider olarak gelmemişti. Sadece 25 yaşında Bir İngiliz’di. Gençti ve korkusuzdu.</p><p>Ineos ise son 10 senede 10 büyük turu toplamda 5 farklı isimle kazanmıştı. Bu da Dave Brailsford’un kurduğu sistemin, işler tam olarak yolunda gitmediğinde bile nasıl çalıştığını gözler önüne seriyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*y1UvhZC6YkfIAOxCk0SD_Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/310/1*nFqplTzndyChn8EiMBCJLA@2x.jpeg" /><figcaption>Fausto Pinarello ve Ineos takımının ona kazandırdıkları</figcaption></figure><p>Daha bir kaç sene önce bisiklet markaları İngiliz bisikletçilerin kendi bisikletlerini sürmelerini istemezken, bisikletin Mercedes’i olarak görülen Pinarello ve sahibi, İtalya sokaklarında beraber fotoğraf çektirmek için Pembe mayolu İngilizin gelmesini bekliyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*4mCbbi21ZmVJv_QbsBipAA@2x.jpeg" /></figure><p>Daha 14 yaşında iken Londra’da okulu asarak Dave Brailsford’un Sky takımı lansmanına giden o hevesli çocuk, bundan on sene sonra o takımla dünyanın en büyük turlarından birini kazanarak pembe mayoyu giyecek, Duomo’nun önünde, üzerine demin adı kazınan sonsuzluk kupasını kaldıracaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*onBdv8M8KSXcfVvCHFeJWw@2x.jpeg" /><figcaption>Trafeo Senza Fine – Hiç bitmeyen- Sonsuz kupa ve yarışın bitimiyle beraber pembe mayonun isminin kupaya kazınması</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*gpCrTRKfA9tjz10rdjWZrQ@2x.jpeg" /><figcaption>Ineos Pembe mayoyu alarak “sonsuzluk kupası” ı evine götürürken 21 etabın 7’sini de kazanarak tekrar başarılması zor bir istatistiğe imza attı.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*9889eCbmSHqFXSCHD7WYMQ@2x.jpeg" /><figcaption>Sir Dave Brailsford kötü başlayan 2020 yılına rağmen toplamda 10 büyük turu 5 farklı sporcuyla kazanmayı başardı.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/501/1*5NneR46i0pPJ0r_VmnDO5A@2x.jpeg" /><figcaption>Nicolas Portal – İngilizce bilmemesine rağmen Dave Brailsford tarafından insani özelliklerinden, kalitesinden ve tutkusundan dolayı Sky’ın sportif direktörü olmuştu. Genç yaşta Tarihin en başarılı sportif direktörü oldu. Bu sene genç yaşta hayatını kaybetti. Ineos takımından herkes galibiyetlerini yarış sonrası ona armağan etti. Bu yazı da hakkında o kadar araştırıp hiç kötü söz duymadığım bu güzel adama… Nicolas Portal’a…</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9184406ab5ae" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/marjinal-tekerler-9184406ab5ae">Marjinal Tekerler ➿🇦🇺</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Firketeler & Tappone ]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/firketeler-tappone-c3e5361d835a?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c3e5361d835a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Oct 2020 13:51:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-23T15:26:48.552Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Dönüm noktaları üzerine</h4><blockquote>Annelerin ninnilerinden</blockquote><blockquote>spikerin okuduğu habere kadar,</blockquote><blockquote>yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,</blockquote><blockquote>anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,</blockquote><blockquote>anlamak gideni ve gelmekte olanı.</blockquote><p>Nazım Hikmet . 1946</p><p>Peloton gergin bir şekilde Prato’dan zirveye doğru ilerliyordu. Bisikletçiler önlerindeki görkemli dağa bakarak, yaklaşık bir saat içinde neler olacağını anlamaya çalışıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*QwQt4kPfBlAIipd_s7_zgA@2x.jpeg" /></figure><p>Onları izlerken aklıma bu dizeler geldi.</p><p>Geçtiğimiz üç hafta içinde Sicilya’da başlayan yolculukları tarihi “Stelvio” tırmanışına gelmişti. Bu dağ, sizi zirvesine kadar geçeceğiniz 46 firkete ile karşılıyor, döndürüyor, dolaştırıyor ama en ufak yalanı ve zayıflığı affetmiyordu.</p><p>Turun en zor günü olan “Kraliçe etap”ta ferman verilmişti.</p><p>Nitekim, o görkemli geçit; kimin kalıp, kimin geçeceğine; “Kraliçe” ise kimin yaşayayıp, kimin öleceğine karar vermişti…</p><p>Yine son sözü “Dağ” söylemişti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*x9leeHsfNx73c9AOF4-F8g@2x.jpeg" /></figure><p>Etabın sonrasında hemen bisiklete atlayıp, kısa bir şehir turuna çıktım. İzlediklerimin gazı ile yokuşu çıkıp İncek’e vardığımda yavaştan hava kararmıştı. Soğuktu. Rüzgarlığımı giydim. Bisiklete binerken rüzgarlığını giyebilmenin lüksünü, sadece bir saat önce “Stelvio” etabını izlerken tekrar öğrenmiştim.</p><p>Soğukta giderken kıyafet giymeniz zordur. Rüzgardan dengeniz bozulur ve ellerinizi bırakıp rüzgarlığın koluna sokamazsınız. Elleriniz donduğundan giyseniz bile önünüzdeki fermuarı çekemezsiniz.</p><p>Hava ben yukarı tırmandıkça daha da soğudu. Ama ne kadar soğuk olabilirdi ki? Daha biraz önce izlediğim etapta, Pedal mahkumları tırmanırken karlar görünüyor ve Stelvio’da hava sadece 3 dereceyi gösteriyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*OhCXmBTOnMHy1jEWlp6P-Q@2x.jpeg" /></figure><p>Benim gibi maraton, ultra maraton koşanlar genellikle hayatı ve zorluklarını maraton koşmaya benzetirler. Olayları hep dayanıma, hiçbir zaman vazgeçmemeye, uzun soluklu düşünüp, hareket etmeye bağlamayı severler.</p><p>Bir keresinde sadece kendi zamanının değil, aynı zamanda tarihin en iyi sporcularından biri olan 400–800 metre Dünya rekortmeni olan Micheal Johnson’ı dinlemiştim. Farklı bir açıdan yaklaşıyordu:</p><blockquote>“<em>Hayat bir maraton değildir. Her zaman sahada koşmanız, her zaman en iyiyi ortaya koymanız beklenmez. Hatta çoğu zaman kalabalığın gerisinde kalmamak, aşırı vasat olmamak yeterlidir. </em>Aslında hayat, o piste çıktığınızda, kameralarla size dönüldü anda, sahneye çıkıp en iyinizi sergilemeniz gerektiğinde koşacağınız 400–800 metre gibi kısa ama geri kalan hayatınızda çok etkili, kritik ve zorlu kısa mesafelerden oluşur.”</blockquote><p>İşte İtalyanlar, bisiklet yarışlarında etabın en zorlu ve kritik bölümlerine “tappone” adını veriyorlar.</p><p>Firketelerden döne döne zirvesine tırmanılan nice bisikletçi için de Stelvio dönüm noktası olmuştu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*_DImvx4uFAo1mOq15uPVyA@2x.jpeg" /></figure><p>Geçtiğimiz üç haftada Giro’da önceden tahmin ettiğimiz şeyler de, hiç beklemediğimiz olaylar da gerçekleşti. Ancak her durumda “Stelvio geçidi”, neden tam bir “tappone” olduğunu izleyen herkese gösterdi.</p><p>Günlük yaşamımızda da rutin yaptıklarımızdan ziyade, Stelvio gibi dönüm noktaları, “tappone” zamanlar hayatımızın gidişatını etkiliyordu.</p><p>Dün Yarış içinde yarış, plan içinde plan vardı. Stelvio çok acımasız, bisiklet sporu ise yine çok adaletsizdi. Mesela Teo, ne kadar uğraşsa da saatlerce arkasında giderek, teker emen Hindley’e karşı kazanamayacaktı…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*Wmqs4y85L9kEK7DeNnPgsw@2x.jpeg" /></figure><p>Bu anlamda sporun dili çok evrensel. Ben Türkçe yazıyorum, “tappone” İtalyanca ama bisikletin dili yani eylemin dili evrensel olan…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*HLUg3RDRmBZPdonLJ8SHuA@2x.jpeg" /></figure><p>Bisiklet sporunda yıllarca şampiyonluklar yaşamış, ülkelerinin en iyisi yıldızların, “Primadonna”ların , Rohan Dennis gibi yıldızların sevdiği şeyi ve takım oyununu devam ettirmek uğruna 2., 3. Keman olmayı tercih edip, orkestra’nın arkasına geçmeleri evrensel…</p><p>Sanat ve spor bunun için evrensel sanırım. Aslında bu alanlar bize dergilerde ve dergilerdeki gibi bilgelik taslamıyor, safsata yapmıyor, hayatın sırrını söylemiyor. Çoğumuzun o her yerde aradığı “Hayatın anlamı”nı söylemiyor.</p><p>Ancak “Hayatına anlam” katma konusunda ise muazzam güzel çalışıyor.</p><p>Şimdi farklar çok az ve mayo el değiştirirken 21 parçalık bu konser, üç etap-üç parça- daha devam edecek… Pazar akşamı müzik bittiğinde, pembe mayo kimin üzerindeyse o Giro’nun şu sanat eserini yuvasına götürecek:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/204/1*Gyw_oEVg6GcmfSxOVeWSLQ@2x.jpeg" /></figure><p>Bir tarafta müsabakadan düşen Almeida’ya şimdiye kadar yaptıkları için teşekkür ederken; Cumartesi ve Pazar günü kim kupaya layık anlamaya çalışacağız…</p><p>Nazım’ın dediği gibi:</p><blockquote>“anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,</blockquote><blockquote>Anlamak gideni ve gelmekte olanı…”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c3e5361d835a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/firketeler-tappone-c3e5361d835a">Firketeler &amp; Tappone 🎞</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şampiyonun Şafağı ]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/%C5%9Fampiyonun-%C5%9Fafa%C4%9F%C4%B1-df59f301b6f8?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df59f301b6f8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 22 Oct 2020 08:57:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-22T18:37:44.452Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Passo Dello Stelvio &amp; Coppi hakkında</h4><p>Sene 1953… O sene İtalya Turunda İsviçreli bisikletçi Hugo Koblet Stelvio geçidine kadar 11 gündür lider pozisyonundadır. İtalyanların favorisi olan “Campionnissimo” namı diğer “Şampiyonların Şampiyonu” Fausto Coppi’nin artık pembe mayo için bir şeyler yapması gerekmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/171/1*_bamUIgx0_xd6HtfYqQP4A@2x.jpeg" /><figcaption>Koblet, renkli karakteri, bisiklet sürüş stili ve hiç bir zaman cebinden eksik etmediği tarağı ve temizlik süngeri ile “pedaleur de charme” olarak bilinir.</figcaption></figure><p>O gece atağını planlayan Coppi, Stelvio geçidinin eteklerinde atağını yapar ve ardından etap sonuna kadar da vahşi temposunu sürdürerek kazandığı zaman farkıyla mayoyu giyer. Sonrasında da Turu kazanır. Bu Coppi’nin hayatında kazandığı son büyük Turdur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*3X1VQH3Mjqj-l-HQIDwutg@2x.jpeg" /></figure><p>Bu olay, İtalya’da büyük sükse yapar. Çünkü Coppi sadece bir bisikletçi değil, 2. Dünya Savaşı sonrası İtalya’sında adeta bir halk kahramanıdır. O günden sonra Giro’nun geçtiği en yüksek noktaya “Cima Coppi” (Coppi Zirvesi) adı verilir. Bu eğer o yıl tura dahil edilmiş ise bugünkü etapta yer alan 2750 metrelik dev “Stelvio geçidi” olur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*WA5-vwJCNiqAYBMbB6SUEA@2x.jpeg" /><figcaption>Stelvio geçidi ve bitmeyen firketeleri</figcaption></figure><p>Bisikletçiler Stelvio gibi yüksek geçitlerde tırmanırken büyük efor sarfeder ve genellikle çok terlerler. Ne var ki tırmanışın başında -aşağıda- hava sıcaklığı 20–30 iken zirvede yaklaşık 0 – 5 derecedir ve sırada bir de iniş vardır. Terleyen bisikletçiler inişte fazla hareket etmediklerinden donma ve hastalanma tehlikesi yaşarlar. Şimdiki gibi kumaş teknolojilerine ve hafif kıyafetlere o tarihte sahip olmadıklarından; zirvede bu bisikletçilere izleyiciler tarafından gazeteler dağıtılır. Bu Gazeteleri “La Gazetta Della Sport” göğüslerine sıkıştıran. bisikletçiler rüzgarı engelleyerek inişte donmaya. karşı kendilerini korurlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/265/1*5blx-4bK6f7fI82TwnQsnw@2x.jpeg" /></figure><p>Aslında aradan yıllar da geçse bu yöntem çok etkilidir ve bu gelenek bazı pro bisikletçilerce halen sürdürülür.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*Ci_bySh91mDaTXD-mNnm_g@2x.jpeg" /><figcaption>Efsane bisikletçi Cancellara, Fransa turunda gazetesini yerleştirirken</figcaption></figure><p>La gazetta sport’un sayfaları o dönem pembedir. Ve göğsünde gazete ile o zirveden tek başına fırtına gibi inen Coppi’yi gören herkes şöyle der: “Şampiyonun şafağı kadar pembe”</p><p>Bugünkü etapta tappone “Stelvio” var. “Cima Coppi” var. Ve bu geleneği sürdürecek olan Almeida gibi, Kelderman gibi, Nibali gibi bir avuç bisikletçi var…</p><p>Bugün Prato tarafından çıkılacak olan Stelvio geçidi 24,7 km uzunluğunda. Rakımı olan 2757 m yüksekliğe Prato’dan 1871 m yükseklik kazanılarak, toplam 48 firketeden (hairpin) dolanarak çıkılıyor. Giderek artan profilde maksimum eğim %12, ortalama eğim ise %7,44. Stelvio, Doğu Alpleri’nin en yüksek geçidi…</p><blockquote>Stelvio gibi büyük dağ geçişlerinde sayılar; hem herşeyi söylüyor, hem de aynı zamanda hiçbir şeyi söylemiyor. Kağıt üzerinde Stelvio çok görkemli, Pratikte ise çok ezici… <strong><em>İstatistikler iyi, güzel de “marifet” yaptıklarımızla kazanılan bir şey, ölçülen değil…</em></strong></blockquote><p>Bisiklet sporu kendi geçmişine referans vermeyi çok sever…</p><p>Elbette Giro gibi büyük turlar zorlu. Her etap zorlu…Ama her gün aynı zorlukta değil. Bazı günler daha sakin geçiyor. Etabın her yeri de aynı zorlukta değil. İtalyanların etapların bu en zorlu, en kritik yerlerine. “Tappone” diyorlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*AjO0hPS1Uyv2DkyCXLgTwA@2x.jpeg" /></figure><p>Ve “tappone”lerde hamlesini gerçekleştiren cesur bisikletçiler, bugünkü Stelvio gibi geçitlerde dehşet verici güzelliğin ve zaferin havasını soluyorlar..</p><p>Ve aynı öncüleri gibi zirvede soludukları o hava ile inişe geçip Kim Koblet, Kim Coppi ve artık kim “şampiyonun şafağı kadar pembe” meydana çıkıyorlar…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*s5wIPtS3lYcGZODqka7uAQ@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df59f301b6f8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/%C5%9Fampiyonun-%C5%9Fafa%C4%9F%C4%B1-df59f301b6f8">Şampiyonun Şafağı 🌅</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Altın çocukların düellosu ⚔️]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/alt%C4%B1n-%C3%A7ocuklar%C4%B1n-d%C3%BCellosu-%EF%B8%8F-717d83378dee?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/717d83378dee</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 Oct 2020 10:56:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-20T18:48:10.124Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Ezeli Rekabet Üzerine</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*pHcQObgMHsebyEVB_RzHuw@2x.jpeg" /></figure><blockquote>“Benim kaybedişimi görmeyi, yarışı kazanmaktan daha çok istedi.”</blockquote><p>Geçen hafta Gent-Wevelgem yarışı sonrası istediğini elde edemeyen ve 8. olan Wout Van Aert ezeli rakibi Van Der Poel hakkında böyle demişti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*0vytQz9yYtAaYZcjUpoEJA@2x.jpeg" /></figure><p>Aslında Bisiklet ile ilgilenmiyorsanız bile bu yazıyı okuyup biraz tadına bakın isterim. Bisikletin gerçek anlamda bir araç olduğunu düşünenlerdenim.</p><p>MVDP ve Van Aert ikilisinin 2020 senesi yarış programları ve hedefleri birbirinden epey farklıydı. 25–26 yaşlarında bisikletin yeni jenerasyonu olarak çok konuşulan ve kıyaslanan bu güçlü ikili, bu sene ilk olarak Gent-Wevelgem’de bir araya gelmişti.</p><p>Dolayısıyla çoğu otoriteye göre ikisi de, yarışın en büyük favorileriydi. Ancak hiç beklenmeyen bir şey oldu. Yarış boyunca birbirleriyle o kadar uğraştılar, birbirlerinin atakları dışındaki atakları o kadar görmezden geldiler ki; yarışı ikisi de hiç istemediği bir noktada 8. ve 9. bitirdi.</p><p>Elbette izleyenlerin de, kendilerinin de umduğu böyle bir son değildi…</p><p>Biz yarışta bu yıldız çocuklara bakıp , sadece onları konuşurken; gördüklerimiz aslında başka birini gizlemişti. Ve biz görünenin gizlediğini merak ederken geçen senenin dünya şampiyonu podyuma doğru koşmayı başarmıştı.</p><p>Hayat belki de buydu: Biz bir tarafa bakarken, diğer tarafta olanlar tüm gidişatı değiştiriyordu…</p><p>Wout Van Aert, yıldızlar topluluğu Jumbo-Visma’nın altın çocuklarından biri, Van Der Poel ise ondan çok daha küçük ve daha alt ligde koşan bir kıtalararası takım olan Alpecin-Fenix’in en büyük bisikletçisi…</p><p>Biri Real Madrid’in forveti diğeri ise Galatasaray’daki Hagi…</p><p>Biri Senna diğeri ise Prost…</p><p>Biri Federer diğeri Nadal…</p><p>Biri Cancellara diğeri Boonen…</p><p>Biri Belçika takımında bir Hollandalı, biri Hollanda takımında bir Belçikalı…</p><p>Aslında yol yarışlarında bu iki ismi yanyana görmeye henüz pek alışmadık. Oysa onlar yollardır birbiri ile yarışmaya çok alışıklar…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*VusciWlaBiltsBlvM3p7zQ@2x.jpeg" /></figure><p>Derken Gent-Wevelgem yarışının ardından tam bir hafta geçti. Beş Anıtsal Yarışın en güzellerinden biri olan Flanderler turunda, aslında senelerdir kros bisikletinde çamura bulanmış o rekabet ilk defa isteğimiz şekilde yola taşınmıştı.</p><p>Bitime 40 km kala ataklarını yapan ve Alaphilippe’in de motora çarpmasıyla başbaşa kalan ikili, izleyen herkese tarihi bir düello izletti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/1*423TrnowNNpRGU036pCduA@2x.jpeg" /></figure><p>Aslında izlediğimiz gerçek anlamda ezeli olan bir rekabetin bir anıtsal klasiğe bürünmüş haliydi…</p><p>Bilmeyenler için kısa bir özet geçelim:</p><p>Van Aert ve Van Der Poel eskiden beri birbirleriyle yarışıyorlar. Hatta çocukluklarından beri… Ancak yol yarışlarında değil, bisiklet yarışlarının başka bir dalı olan Kros bisikletinde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/226/1*iAijkgC7Q-ji2GSspTqtRA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/278/1*8hUWETJOFEENA8andoyK2Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/332/1*TKIJ6o1JXNU6feJwQW8Qaw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/226/1*sFJFG7OVBPQcIWSb0Y4dog@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/339/1*tw2Qo86o3jNS9UgYK8Altg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/304/1*-vIBD2bTPShqI592c42lDQ@2x.jpeg" /></figure><p>Ve ikisi de kendi ülkelerinin ve kendi dönemlerinin en iyisi..</p><p>İkisi de -MVDP (2015,2019,2020) , Wout Van Aert – (2016,2017,2018) Dünya şampiyonları…</p><p>2012’deki Junior Dünya Şampiyonasında ise 1. Van der Poel, İkinci Wout. Yani önce yollarda yanyana çamura bulanıp, sonraki yıllarda da sürekli podyumu beraber aşındırıyorlar…</p><p>Bu ikisine baktığımda her seferindeki rekabetleriyle, karşılaşmalarıyla birbirlerini ne kadar geliştirdiklerini, büyüttüklerini ve sınırlarına kadar zorladıklarını görüyorum.</p><p>Bu sefer, geçen haftaki hataya düşmediler. Orada birbirlerine bakmaktan etrafa bakmamış ve ikisi de kaybetmişti.</p><p>Flanderler Turunda ise önce yaklaşık 40 km beraber çalışarak, bu sefer rakip olmalarına rağmen önce işbirliği yaparak kendi mücadelelerini diğer favorilerden izole ettiler.</p><blockquote>“En büyük rakibinle bile yeri geldiğinde beraber çalışmalısın. Yoksa hedefine bile yaklaşamazsın, kazanamazsın…</blockquote><p>Bu da bisikletin en bilinen hayat derslerinden biriydi…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/332/1*I3KrIEl_6HkyQFGCL8ubBw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/339/1*nqL3mmx1SOtwMDfOqgSQdQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/333/1*3Un5Vfk4MGOrLzD4g7_XPw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/351/1*jzdcXN3zhWScmGbUnqwLbA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*p_ZJbw5BeX5SROiauaYlag@2x.jpeg" /></figure><p>Sonra da son kilometrede oynadıkları süper düello ile içlerinden o günün en iyisini belirlediler. Kedi-fare oyununun sonunda girdikleri sprint finişi sadece bir kaç santimetre ile MVDP kazandı.</p><p>Van der Poel, kazanırken 51 numarayı giyiyordu. Babası Adri VanDer Poel’un 1986’da De Ronde’yi kazandığı sene giydiği numarayı…</p><p><a href="https://link.medium.com/uSGwJpdKJab">MVDP ve babasının ilişkisine geçen sene değinmiştim.</a></p><p><a href="https://link.medium.com/Ka8zyTZEJab">MVDP ve babasının ilişkisini geçen seneki şu yazımda değinmiştim.</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*4UNnZIpnuyv0MUuJWeSlsg@2x.jpeg" /></figure><p>Kelimelerin kökenlerinden sık sık yararlanıyorum. Rekabet “rakaba”dan türemiş. Arapça “bir diğerine bakma, ona göre kendini düzeltme, iyileştirme, öğrenme” anlamı var. Latince de ise “compete” olan bu ifade “Com” ve “ petere”, Yani “beraber aramak” anlamını taşıyor.</p><p>Bu bakımdan kökleri itibariyle “rekabet” birbiriyle yarışmaktan çok daha anlamlı bir kavram.</p><p>Profesyonel anlamda, MVDP ile Wout Van Aert senelerdir izleyenlere ve birbirlerine rekabetin en güzel halini gösteriyorlar.</p><p>Bunu yaparken de sürekli birbirlerini en üst noktaya taşıyorlar.</p><p>Birinin nefesi diğerinin ensesinde olması bize kişisel gelişim kitaplarında pek yazmayan o en önemli derslerden birini de veriyor: Adaptasyon için, sürekli gelişim için gereken stresi…Doğada bu ikisinin el ele yürümesini…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pHZ3Eryc03sh-02sYKs3_w@2x.jpeg" /></figure><p>Ve Gent-Wevelgem ‘deki birbirlerini egale ederek kaybedişlerinin ardından rakibini suçlayan aynı Van Aert, bu sefer De Ronde’de 245 km’lik yarışı ezeli rakibine karşı bir kaç santimetre ile kaybettikten sonra şu paylaşımı yapıyor:</p><blockquote>“Beni yıllardır limitlerime kadar zorladığın için teşekkür ederim.”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*TGtuevQGXmi22ykqRs7zig@2x.jpeg" /></figure><p>Umarım beraber arayıp, beraber bulduğumuz, sınırlarımızı beraber keşfettiğimiz, öldürmeden yaşatan, ezmeden geliştiren, ezeli ve ebedi olan, bizi beraber büyüten bu rekabet, bir gün hepimizi bulur..</p><p>Esenlikle</p><p>uee</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=717d83378dee" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/alt%C4%B1n-%C3%A7ocuklar%C4%B1n-d%C3%BCellosu-%EF%B8%8F-717d83378dee">Altın çocukların düellosu ⚔️</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Varlıktan yokluğa geçişin hızı]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/varl%C4%B1ktan-yoklu%C4%9Fa-ge%C3%A7i%C5%9Fin-h%C4%B1z%C4%B1-476d71360881?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/476d71360881</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Oct 2020 07:59:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-26T21:50:26.163Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bisiklet kazaları üzerine</h4><p>Bu yazıyı 2018’de gerçekleştirilen Kapadokya grandfondo’dan döndüğüm gün yazmıştım.</p><p>Dün İzmir’de bisikletçi Zeynep Aslan trafik kazası geçirerek hayatını kaybetti.</p><p>Ne zaman ölümlü bir kaza haberi alsam o zaman düşündüklerim kulaklarımda çınlar…</p><p>Unutmak ve unutturmak istemedim…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*3NkaEF3wIIbqS5z3Pjrw3Q@2x.jpeg" /></figure><p>Pazar akşamı eve geldim. Aslında yol mol derken biraz yorulmuştum. Uyumak istemedim. Zaten kafamda binbir tilki dolanıyordu. Eve girdim, terliklerimi çıkardım, ayakkabılarımı giydim ve tekrar çıktım. Yavaş yavaş koşarken düşünecektim. En azından tilkilere tek tek isim verecektim.</p><p>Birkaç haftadır etrafımda epey bisiklet kazası oluyor. Önce Özgür abinin –ki kendisi bayağı sakin, olgun ve deneyimli bir bisikletçidir- giderken arka dişlilerinden birisi kırıldı. Tuz buz oldu. Düştü. Omuz tendonlarından biri koptu. Sonra eve tek dönerken yanımda Ankara’da başka gruptan yine tecrübeli bir bisikletçi normal giderken bildiğin uçtu. Ne olduğunu hala anlamadım. Ardından gelen habere göre dirseği kırılmıştı. Sonra da Çanakkale’de çok yakım bi arkadaşım. Yüreğimi ağzıma getirdi…</p><p>Bütün bunlar zaten beni bayağı düşündürüyor bir süredir. Tamam biniyoruz. Yalan yok. Güzel de biniyoruz. Hatta bu ülkede, bu şartlarda bunu yapabilen küçük bir azınlığız sanırım. Ne zaman güzel bir bisiklet sürüşünden dönsem kendimi (bizi) çok şanslı sayıyorum. Sağlıklıyım. Canlıyım. Bugün de kapağı kırılmış bir kanalizasyon kanalına düşmedim. Bir ızgaraya girip jantımı ve kendimi haşat etmedim. Ters yönden gelen bir arabanın altında ezilmedim. Kaza bela yok.</p><p>Belki de sırf bu nedenle saatlerce arabasız, sessiz, koyunlu, köpekli bindiğim köylere ve tepelere gidiyorum. Tamam, bazen köpekler kovalıyor. Ama inanın hiçbir hayvan, şehirli insan kadar tehlikeli değil.</p><p>Hala koşuyorum. Koşarken gözümün önünden geçen manzaralar gibi, bütün hafta sonu da aklımın içinden geçiyor. Biliyor musun, aslında hafta sonuna gayet güzel başladık. Güzel bir yolculuk. Güzel insanlar. Odamız. Pideler. Gülücükler. Deneme sürüşü. Pat. Arka teker patlak. O sırada fark ettim yoldaki sıkıntıları. Aslında şehir merkezlerinde yollar kaymak asfalt.</p><p>Kapadokya’nın en büyük sıkıntısı kötü yolları değil, insanların davranışları: şişelerini yol kenarına atmaları. Her yer cam kırığı. Neden böyleyiz bilmiyorum. Güzellikleri berbat etmekte üstümüze yok.</p><p>Hemen tekeri kontrol et, değiştir. Yola devam. Bu basit şeyler bisikletin içinde var. Bunları tadımızı kaçırmayacak kadar kısa tutmak da elimizde… Ne olursa olsun sevdiğin şeyi yapmaya devam edebilmek de içimizde…</p><p>Derken bol kahkaha, bol pide, bol çay, bol muhabbet…</p><p>Uçhisar’a giderken yolda Kübra yarış raporu yayınlanmış dedi. Ben de o ara bir göz gezdirdim. Ürgüp’e inerken inişlerin sertliğinden bahsediyordu. Bir kez okudum. Yarış sabahı tam yerleri hatırlamak için tekrar bakarım dedim.</p><p>Akşam da Uçhisarda bir yerde teknik toplantı yapıldı. Biraz geç gittik. Orada da bu inişlerden bahsederek insanları kontrollü geçmek için uyardılar.</p><p>Biz yine sohbet muhabbet. Nevşin, Berkem, Yücel de geldi. Akşam oldu. Biraz hazırlık. Yattık…</p><p>Hafızamdan şu sırayla geçiyorlar: Yola atılmış bira şişeleri, her yerdeki cam kırıkları, tekrar tekrar patlayan lastikler, sokan arılar, düşen cam duşakabin, dikişler… Adam öldü. Mustafa Karslıoğlu… Öldü.</p><p>O inişi çok iyi hatırlıyorum. Ön grupta pelotonla indim. Önce herkes “yavaş yavaş” dedi, sonra da bütün o yavaş diyenler uzadı gitti. Berkem, o sırada yanımda “87 km/s’yi gördüm” dedi. Bütün o uyarılara rağmen bu şekilde iniyorduk. Bunu tek kişi yapsa acayip eleştiririz de, tüm peloton topluca daha tehlikeli bir şekilde yapınca sanki normal geliyor. 87 km/s hızla giderken viraj alıp, 25 mm kalınlığında bir lastikle hayata tutunmaya çalışıyorsun. Bu normal mi?</p><p>Tabakhanede deri ile çalışanlar, zamanla içinde bulundukları bokun pis kokusunu artık algılamazlarmış ya; hız böyle bir şey sanırım. Hızlı gittikçe algının yoğunluğu giderek azalıyor. Sahi, ne için?</p><p>Sorun ne aslında biliyor musun? Eminim hayatında hiç grupla sürmemiş, spesifik olarak o yolda sürmemiş, hem de hiç o hızlarda iniş yapmamış insanlar var bu grubun içinde. Hiç makara yapmamış insanlar. Belki de “onlar inerse ben de inerim” diye düşünüyorlar. Kimse “birisi düşer de ölürse o ben olabilirim” diye düşünmüyor.</p><p>İnişlerden birinde bir tehlike atlattım. Hızlıydım. Ön gruba doğru giderken ön çaprazımdaki “tecrübeli” bisikletli çizgisini değiştirip üzerime doğru sürdü. 60’lı hızlardayız. Bisikletin arkasını kaydırdım falan ama nasıl düzelttim gerçekten hatırlamıyorum. Refleks. O hızda dokunduk sanırım birbirimize. Bu sırada adam olayın keşke farkında olsa. Bu insanlar bu ülkede hep yarışan, tanınan, bilinen insanlar…</p><p>Sonra zaten üst üste iki patlak olunca yarışı bıraktım. Dış lastik yarılmıştı. Muhtemelen yukarıda bahsettiğim cam kırıkları. Belki başıma gelen bu musibet, iyi de oldu gerçekten.</p><p>Orada durunca da kaza ve ölüm haberini aldım.</p><p>Ölüm dediğinde diğer her şey anlamsız kalıyor. Yolmuş, lastikmiş, patlakmış, yarışmış, kazaymış, sakatlıkmış…</p><p>Biraz biliyorsunuz belki. Ben iki teker üzerinde büyüdüm sayılır. Ama profesyonel olarak yarışmadan. Bizim en büyük yarışımız caddede arabalarlaydı. İnanılmaz tehlikeli. Şimdi yapamam o derece... O günlerden ve motosikletten gelen belli reflekslerim var. İnsanlar benden daha performanslı olabilirler, daha güçlü olabilirler, daha iyi sporcu da olabilirler. Bu gayet normal. Ancak kabiliyetler biraz farklı... Bisikletin üzerinde onu bir uzvum gibi hissedebiliyorum.</p><p>Nasıl patika koşarken yol durumuna ve eğime göre yokuş aşağı ayaklarının kadansını değiştirir, ayarlarsın, ben de bisiklette tekerin devrini hissedip ne kadar manevraya girebileceğimi hissedebiliyorum.</p><p>Bütün bunları düşünürken hala koşuyorum. Bir saati geçtim sanırım, mahalleden iyice çıktım. Arkadaşım aradı onunla konuştum. Birkaç kilometre de öyle geçti. Devam ediyorum.</p><p>“Bütün bunlara rağmen” diyorum. <strong>Bütün bu yeteneklerime rağmen, o inişte bu kazayı ben yapmazdım diyemiyorum</strong>. Bahsettiğim kazaların hepsi için geçerli sanırım bu dediğim. Bütün o iyi bildiğim bisikletçi reflekslerime ve içgüdülerime rağmen bunu diyemiyorum…</p><p>Aslında her zaman herkese olsa da “benim başıma gelmez ya!” demez miyiz? Neden kendime bu kazaları yakıştırıyorum?</p><p>Cyclist’teki “Pelotonda Ölüm” yazısı geliyor aklıma. Sahi ne diyordu?</p><blockquote>…“Biz, eski topraklar, bisiklet sürmeye devam etme konusunda aşılandık. Bir sarsıntı, kırık bir burun ve köprücük kemiği ile sonuçlanan bir çarpışma şanslı olarak görülür. Sağlıklı, gerçekten. Soran herkese verilen cevap: O iyi. Daha sonra antrenmanlara başlamadan kaç hafta geçeceğini takibi yapılır. “</blockquote><blockquote>… “Ölüm gerçeği, ayçiçeği tarlaların içinden geçen rengârenk ve neşeli bir peloton görüntüsünü bizlerden uzaklaştırıyor. Böylece bu düşünceyi aklımızdan dışarı itiyoruz. Vücudumuza başka bir cilt ekliyoruz. “İşte bisiklet bu.”</blockquote><p>Yani bisikletin kendisi zaten yeterince tehlikeli. Ama bizim gibi amatörler için başka bir tehlike daha var bence.</p><p>Rekabet diyeceksin biliyorum. Bir bakıma doğru. Aslında rekabetin kendisinde bir sorun yok. Rekabet “rakaba”dan türemiş. Arapça “bir diğerine bakma, ona göre kendini düzeltme, iyileştirme, öğrenme” anlamı var. Profesyoneller hayatlarını zaten bu spordan ve bu rekabetten kazanıyorlar. Bütün gün, bütün mesailerini spor çevrelerinde bu sporu yaparak, konuşarak, tartışarak geçiriyorlar.</p><p>Benim bahsettiğim “<strong>dengesiz rekabet</strong>”. Herhangi bir “Granfondo” yarışında; hayatında ilk defa yarışacak olan adamlar da var, yarı profesyonel hatta elit olabilecek dediğimiz adamlar da. Hiç grup sürüşü yapmamış, hiç toplu sürmemiş, hatta hiç makara yapmayan adam ile profesyonel diyebileceğimiz -çok affedersin- işin bütün “puştluklarını” bilen adam aynı pelotona girmeye çalışıyor.</p><p>Tabi bir de sürekli birbirlerini kollayan ve diğerlerini her türlü kendilerinden uzaklaştırmaya çalışan beşli, onlu beraber süren takımlar var. Öteki tarafta onlara tutunan ve ara sıra itilen bireysel yalnızlar. Böyle bir dengesizlikte eğer pelotondakilerle rekabet ediyorsan bir profesyonelden çok daha gözü kara olmak lazım.</p><p>Aslında sadece bisikletten bahsettim ama diğer sporlarda da bu böyle. Kimsenin spor geçmişini bilmeyen amatör bizler, daha iki gün önce başladığımız sporda kendimizi, yanımızdaki ile kıyaslamaya başlıyoruz. Onun kaç senedir neler yaptığını, ne kadar zaman harcadığını, ne emekler verdiğini, ne işinin olduğunu, ne durumda olduğunu bilmeden… Bacaklardaki binlerce km’yi görmeden… Aynı ailelerin çocuklarını başka çocuklarla kıyaslayıp durmaları gibi.</p><p>Halbuki Kıy’as işin sonunda birilerine mutlaka kıyar. Bu dediklerim özellikle kısa mesafe triatlona ve yol koşularına dair…</p><p>Şimdi içinde bulunduğumuz resme şöyle bir geri çekilip bakabilmek gerek: Bisiklet yarışlarına sadece podyum için gelen insanlar var. Bu insanları ayrı bir gruba koyalım bir kere. Özellikle erkeklerde bu adamların çoğu bu uğurda seni, beni hatta kendilerini bile ezer geçer…</p><p>Yarışı bıraktıktan sonra bizimkileri bekledim. Bitirenleri gözlemledim. Arada çok büyük sınıf farkı var. Zaten bu bahsettiğim müsabık insanlar yarışı eğer kürsü yapamazsa boşa geçmiş sayıyor. Yarıştan önce heyecan olur ya; adam bildiğin strese giriyor. Stresten midesini ağrılar giriyor. Bisiklete bineceğimden dolayı mideme ağrılar girmesi… Herhalde hayattan son isteyeceğim şey bu olurdu. Bu insanlarla arada sırada tesadüfen aynı ortamlarda bulunuyorum. Yeri geldiğinde beraber sürüyorum. Ama aynı olaya bakışlarının tamamen farklı olduğunu söylemeliyim.</p><p>Bütün bunları düşünürken hala koşuyorum. Üzerimde kalan bisiklet kıyafetlerini çıkarmadım. Arkamda yarış numarası bile duruyor. Acaba ne kadar oldu, artık eve doğru dönmem lazım.</p><p>Dolayısıyla insanlarla aynı şeyi yapıyor olmamız, aynı sporu yapıyor olmamız, aynı yarışta olmamız hiçbir şey ifade etmiyor. Mantalite tamamen farklı. Hedefler farklı. Amaç tamamen farklı. Aynı pelotonda benim ne işim var?</p><p>Ne demiştik hatırlarsınız: Açı her şey…</p><p>O zaman “benim açım ne? Acaba ben nereden bakıyorum spora? Başladığımdan beri ne, ne kadar değişti?” diye düşünmeye başladım. Eskisi gibi sadece hobi için spor yapan bir insan değilim. Bu hayatıma eklemlenmiş durumda. Bu yüzden yılların sürekliliği beni bir yere getirdi. Seni de. Mesafeler, hızlar, paceler, ftpler ve ilk başta konuştuklarımız sürekli değişti… Bazen konular aynı kaldı içerikleri değişti. İşin lezzetli kısımlarından biri de dönem dönem perdeler aralanırken (bkz. Unveil) bu sürekliliğin her merhalesinde aldığımız aynı-ayrı, acı-tatlı tatlar oldu.</p><p>İnsan aklı geçmişine karşı aşırı miyop. Nerelerden. başladığımı, neden başladığımı ve şimdi nerelere geldiğimi sanırım arada hatırlatmak gerekiyor içimizdeki sürekli daha fazlasını isteyip, doymak bilmeyen canavara…</p><p>En başa dönmek gerek sanırım: Ben bu spora nasıl başladım? Neden başladım? En iyi olmak mı istiyordum? Çok hızlı mı gitmek istiyordum?</p><p>Ben koşuya kafamda bin bir tilkinin dolaştığı günlerde başladım. Daha önce basketbol oynuyordum. Hayata dair şekillendirici kararlar vermem gereken aşırı yoğun bir dönemde kendime koşarak vakit ayırmaya başlamıştım. 3 km-5 km. Tamamen doğada. Tam da şu an yaptığım gibi. Sosyalleşmek için değil, tam tersine kendimle yalnız kalabilmek için. Zaten hep sosyal bir insandım. Hayatımdaki bazı önemli kararları, günlük yaşadıklarımı düşünebilmek için çok koştum. Farkettim ki gerçekten işe yarıyor ve aynı zamanda güzel vakit geçiriyorum devam ettim. Tabii ki koşarak bütün problemlerimi çözemedim. Ama o kadar fazla zaman düşünüp de çözemediğim problemleri de koşarken geride bırakmasını bildim. Koşmayı sevdim. Sevdikçe devam ettim. Devam ettikçe bir şeyler öğrenmem gerekti.</p><p>Yeni başlayan sakatlıkları, sorular, neler, nasıllar….Shin Splintler, tendonlar, aşiller… Herkesle dedikodu yapabilirsin ama herkesle teknik konuşamazsın. Pek tekniklere, programlara uyan bir insan olmasam da, bunları okuyup, öğrenip, konuşup tartışmayı epey severim. Bu yüzden antrenör oldum. Bu kendi kendime öğrenme kısmı da güzel geldi. İnsanlar koşu bahanesiyle beraber buluşup yarış koşuyor. Düşünsene ne güzel bahane. Kafe köşelerinde sedanter sedanter oturmak yerine. İlk yarışımı hatırlıyorum. Çok güzel kafalar…</p><p>Neyse, ne değişti? Aslında benim bu açımda değişen bir şey yok. Koşmaya başlamadan önce ne kadar ülkem, mesleğim, çalıştığım yer, yaşadığım yer değişse de, spor anlayışımda bir fark yok.</p><p>Evler, işler, şehirler, ülkeler, sevgililer, arkadaşlar değişti. Değişmeyen tek şey kendime spor sayesinde ayırdığım bu zaman oldu. Öyle oldukça da daha değerli hale geldi. Değerli hale geldikçe de daha fazla sürdürmek istedim. Bu zamanı uzatmayı ve daha fazla zevk almayı seçtim. Kısa zamanda yüksek performansa dayalı programlarla tam da bu noktada aram – bozuldu. Çünkü ben daha az antrenman yapmak istemiyordum. Aksine bisikletin üstündeki süremi uzatmaya çalışıyordum. Verimli olmak değil. Bunu uzun uzun yapabilmek benim için mühimdi. Kendi programımı bunu sürdürebilecek şekilde yazdım.</p><p>Hal böyle olunca Mert (Derman) ile konuşmamız aklıma geliyor: <strong>Sevdiğimiz şeyi yaparken ölsek demiştim. “Tam öleceğim, biraz zamanım daha olsa biraz daha koşsam öyle ölsem” demişti.</strong> Şimdi bu kafayı nasıl kıyaslarsın? Bunun keyfine nasıl kıyarsın!</p><p>Evet. Hepimiz öleceğiz. İnsan başına ya da çok yakınına bir şey gelmeden bu gerçeği unutuyor. Mustafa Karslıoğlu’nu düşünüyorum. En azından sevdiği şeyi yaparken öldü. Bu benim içimi rahatlatma yöntemim. Şöyle olsaydı vs. demek o kadar da mantıklı gelmiyor. Düşünsene ailesini falan. Ne büyük sıkıntı.</p><p>Geri dönüp kendimi düşünüyorum. Biz bu olayın neresine olacağız. Pelotonla sürmek gerçekten çok güzel bir his. Hatta o kadar güzel ki bu hissi özlüyorum. Hiç birşeyle kıyaslayamıyorum. Amaaaa…. Orada olanları tahmin edebiliyorum. O yokuştan geçtim. O hızlarda birisi çizgini bozsa sonucu bu işte. Önünde birisi çizgisini değiştirse gözümüzü açacağımız yer bu. Hatta işte hiç açamamak da var…</p><p>Tek başıma olsam ya da kafası benim gibi olan insanlarla… İnişlerde temkinli olsak, çıkarken de kendimize meydan okuya okuya, yaka yaka çıksak… Bu durumda böyle bir riske gireceğimi hiç düşünmüyorum. Hatta aslında neredeyse her hafta köylerde bunu yapıyorum. Hem bu yol çok güzel. Neden hızla bitiriyoruz ki…</p><p>Bilmiyorum. Biraz iyi değilim şu son iki gündür. Böyle şeyler sanırım beni etkiliyor. Etrafımda bunları açık açık fazla konuşabileceğim insan yok. Ya sporu hobi olarak görüyorlar ya da kafes dövüşçüsü gibi müsabık insanlar. Sanırım o yüzden kendi kendime daha fazla kalabileceğim bir tarafa doğru kaydım.</p><p>Koşum da bitiyor. Artık eve döndüm sayılır. Tam bir saat elli yedi dakika oldu.</p><p>Spor gerçekten ilginç. Bir karakter inşa etmiyor. Sanki ortaya çıkarıyor. Hobiden ölüm riskine kadar giden çok geniş bir renk skalası bu. Her rengi farklı bir seviye.</p><p>Ne var ki “Her şey zehirdir. Önemli olan doz” demiştik ya. Altın vuruş yapmadan, Karanlığa “düşme”den bütün renklerin lezzetini almak dileğiyle…</p><p>Esenlikle,</p><p>uee</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=476d71360881" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/varl%C4%B1ktan-yoklu%C4%9Fa-ge%C3%A7i%C5%9Fin-h%C4%B1z%C4%B1-476d71360881">Varlıktan yokluğa geçişin hızı💨</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaşlı Kadının Öğretisi ]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/bilge-kad%C4%B1n%C4%B1n-%C3%B6%C4%9Fretisi-9eb1302384bc?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9eb1302384bc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Oct 2020 07:41:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-05T09:38:15.419Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Liège-Bastogne-Liège 2020</h4><p>Dün bisiklette beş büyük anıt yarıştan tarihteki en eski (1892) bisiklet müsabakası olan “Liege-Baston-Liege” yani “La doyenne- yaşlı kadın” koşuldu .</p><p>257 km’lik mücadelede finiş düzlüğüne günümüzün olağan şüphelilerinin Pogacar, Roglic, Alaphilippe ve Hirschi geldi. Hemen her şey olması gerektiği daha doğrusu benim de tahmin ettiğim gibiydi…</p><p>Lakin “Yaşlı ve Bilge kadın”ın bu sene de bizlere öğretmek istedikleri vardı.</p><p>Dünya şampiyonu Alaphilippe yarışı birinci bitirdiğini zannederek son düzlükte elleri havada kutlamalara başlamışken, onu bu sırada çizgide jant mesafesiyle geçen Roglic oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/926/1*JPrfssXlrul_A1EolOaDcg@2x.jpeg" /></figure><p>Bu “dünya şampiyonu” gökkuşağı formasıyla yarışan biri için tarihte benzerine pek rastlanmayan bir hataydı.</p><p>Daha sonra da hakemler birinci olduğunu zanneden Alaphilippe’i sprint çıkışında Hirschi’ye karşı çizgisini bozarak tehlikeli hareket yaptığı gerekçesiyle 5. İlan ederek podyumdan da aşağı itti.</p><p>Şüphesiz ki “bilge kadın” okumasını- seyretmesini bilenler için bizlere çok dersler bıraktı.</p><ol><li>Vaktinden erken inandığın gerçek bir yalana dönüşebilir. Yarış bitmeden, yarış bitmez. Pedalı erken kesersen, hayat da sana bileti keser.</li><li>Dünya Şampiyonu da olsan çizgini bozmayacaksın. Bu, istediğin herkesin önüne geçebilirsin demek değildir. Birileri affetse de hakemler affetmez. Ne olursa olsun seni şampiyon yapan oyunun kurallarının önüne geçmemelisin.</li><li>Fransa turunun en büyük kaybedeni de olsan, kalan grubun sonuncusu da olsan, kaybettiğini kabullenmeyip sonuna kadar pedallara asılırsan, 257 km’nin sonunda jant farkı ile de olsa kazanabilirsin. Ve sonunda jant, teker, saniye, dakika farketmez. Podyumun en yukarısı, en yukarısıdır.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/485/1*o1__f3GHZuXGI8tAF3fcUA@2x.jpeg" /></figure><p>Roglic gibi inanmayı bırakmazsan belki başarabilirsin. Bu yine de kesin değildir. Ama inanmaya bıraktığın anda artık başaramayacağın kesindir.</p><p><a href="https://www.instagram.com/reel/CF9LKwknX7h/?igshid=i1v5ged6winz">https://www.instagram.com/reel/CF9LKwknX7h/?igshid=i1v5ged6winz</a></p><p>Gördüğünüz gibi benim için hayat dersleriyle süslenmiş; Alaphilippe ve Hirschi için üzüldüğüm, Roglic için sevindiğim bir yarış oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/339/1*QTr0WtBfbn3UP_OU9kjEyg@2x.jpeg" /></figure><p>Yine aynı anda her duygu vardı.</p><p>Ve sonunda yaşlı ya da genç; yarış ya da sürüş, bisiklet ya da başka bir araç; neye o ilgili, şevkli gözlerle baksam, orada mutlaka hayata alınacak bir ya da bir çok ders olduğunu farkettim.</p><p>Beni hiç bir sene hayal kırıklığına uğratmayan Yaşlı ve Bilge kadın kulağıma fısıldadı:</p><p>-Evet, hayattan bahsediyorum. Bisiklet sadece bir araç…</p><p>Esenlikle</p><p>uee</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9eb1302384bc" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/bilge-kad%C4%B1n%C4%B1n-%C3%B6%C4%9Fretisi-9eb1302384bc">Yaşlı Kadının Öğretisi 👵🏻</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tek kişilik Konçerto ]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/sar%C4%B1-siyah-64307d1d3579?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/64307d1d3579</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Sep 2020 08:32:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T10:12:27.877Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bittersweet orkestra</h4><p>Son zamanlarda hayatım çeşitli şekillerde ikiye bölündü…</p><p>Kediler – Köpekler …</p><p>İstanbul – Ankara…</p><p>Koşu – Bisiklet…</p><p>Koçluk – Mühendislik…</p><p>Ev-iş …</p><p>Motosiklet – Bisiklet …</p><p>Hızlı tren – Araba…</p><p>Ne var ki bunların hiçbiri birbirine karşıt ve birbirine düşman gibi gelmedi.</p><p>Belli bir denge ile bu ikililerin hepsine bir şekilde yetişebildiğimi düşündüm. Kimisinde dengeyi buldum, kimisinde ise hala çalışıyorum…</p><p>Bu ikililerin bir benzerini de her sene Giro – Tur denkleminde yaşarım.</p><p>Tur’un büyüklüğü ve haşmeti her ne kadar gözlerimi boyasa da; Giro’nun pembesi, sürprizleri, İtalya’nın karlı zirveleri, sonucundan çok süreci bana hep daha çekici, seyri daha zevkli gelir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/575/1*Jz07CCksokqYbyMCzyd-JQ@2x.jpeg" /></figure><p>Özellikle son senelerde Tura katılan bir takımın orantısız gücünden mi; sürprizleri seven gönlümün bu kadar fazla taktiği sevmemesinden mi; Yoksa burnundan kıl aldırmayan Fransızlardan mıdır nedir; bütün Giro etaplarını arkadaşlarına anlatmaya çalışan ben; Tur başlayınca Bisiklet’i kendi kendine seyreden, sessizce kendine yorum yapan bir takipçiye dönüşürüm.</p><p>Tur boyunca tahminlerim genelde tutar. Bu güzel görünse de; sorunun asıl kaynağıdır. Tur tahmin edilebilen, öngörülebilen olduğu için o kadar da sevindirmez. Şaşırtmaz. Vauvvv dedirtmez…</p><p>Benim için Turdaki sarı mayonun hikayesi, Giro’daki siyah mayonun hikayesinden hep daha klişedir.</p><p>Evet Sarı – Siyah …</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rIXT3yKYdLvn8GOzHuC-7w@2x.jpeg" /></figure><p>Okudukça, öğrendikçe rüyaların, masalların, hayallerin, cesur atakların, sürpriz sonuçların Fransa’sına ben ve benim dönemim yetişemedik gibi gelmiştir.</p><p>Coppi’nin, Pantani’nin, Merckx’in, Fignon &amp; Le’mond’un, Hinault’un hatta Schleck’in mevsimi bizden geçmiştir.</p><p>Ben yaş itibariyle bisikletin daha kurumsal, daha bilimsel, daha sistemsel, daha matematiksel ama daha iyi pazarlanan dönemine denk gelmiştim…</p><p>O tanık olamadığım eski zamanlar ise tıpkı “rönesans dönemi İtalya’sında yaşamak” gibi benim için...</p><p>Sanki turdaki kahramanlıklar da işte aynı rönesans gibi benden önce geçmişte bir yerlerde yaşanmış ve bitmişti. Bisikletin görkemli tarihi daha ben onu takip etmeye başlamadan yazılmıştı. Biz şimdi olayları ancak gölgesinde izliyorduk.</p><p>Kazananların, dominant takımların, yıldızlar karmasının, Ineos/Skyların, Jumbo Vismaların strateji kitabı gibi geçen Tur; daha tertipli, düzenli ve temiz görünse de; o tarihindeki kahramanlık hikayelerinden, panache ruhlardan, yamyamlardan, dramlardan, yakası doping kokulu, kirli mayolardan nedense hep, daha az renkliydi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zPqHiH4oT9-X-8G3ogmtig@2x.jpeg" /></figure><p>Belki de turlarda tozlu-topraklı geçilen yollar yüzünden, belki de Lance öncesi zamanlarda testlerin gelişmediğinden Turdaki eski mayonun rengi siyaha çalan bir sarıdır. Savaş meydanından çıkmış kirli, tozlu bir sarı…</p><p>Bizim tanıklık ettiğimiz dönemin sarısı ise sosyal medya için, dev ekranlar, tv’ler için hazırlanmış; birbirinden güçlü kurmayların eşliğinde bir geçit töreni sarısı…</p><p>Savaş meydanında kirletilmiş, yırtılmış, lekelenmiş, kokmuş bir sarı değil…</p><p>Medya için, ekranlar için, sponsorlar için, izleyenlerin seveceği göz alıcı LED parlaklıkta bir sarı…</p><p>Tabi dünyanın en çok izlenen 3. Spor olayının, bisiklet yarışlarının en büyüğü olan Tur’un bu hale gelmesinde burada hepsini sayamayacağım kadar çok faktör var.</p><p>Bence bütün sporların hatta ve hatta bütün işlerin bir algoritması var…</p><p>Bilimin-Teknolojinin bu algoritmayı keşfetmeye yaradığı günümüzde; geçmişten ve şimdiden topladığımız milyonlarca veri, binlerce km hesap, onlarca strateji, haftalar süren takım taktikleri var…</p><p>Bu milyonlarca verinin anlamlandırılması ile oluşturulan, başarının sırrı algoritmalar büyük bütçelerin, büyük takımların ve yıldızların parmaklarının ucundalar…</p><p>Şimdiye kadar benim dönemimdeki Tur’un algoritması şu şekilde idi:</p><p>Güçlü, kendini vo2max ile, W/kg ile ya da gardrobundaki mayolarıyla ispatlamış bir lider. Nitelikli bir takım. Yani bir ya da iki süper-domestik. Rüzgârlı etaplar için iyi bir rulör, tüy siklet iki iyi dağ domestiği. İyi zamanlama ile alınan bir ya da bir kaç etap. Ama sonuna kadar bütün kibritlerini yakmadığın, bütün gücünü kullanmadığın stratejik etaplar…Yavaş yavaş açılan farklar ve iyi icra edilmiş bir bireysel zamana karşı…</p><p>Senelerdir Sky/Ineos takımı tarafından Tur, kabaca bu formül ile domine edildi. Bu sene de adeta onların yarış stratejisini kopyalayan sarı-siyahlı Jumbo-Vismanın arıları da rüya takımı ile daha dağların eteklerindeki gövde gösterileriyle sarının en parlak halini bizlere o dev ekranlardan izletti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aPSxoVFLvBoOrfAtyo2R7w@2x.jpeg" /></figure><p>Bu arada bahsettiğim “Kibrit kutusu”, dayanım sporlarında antrenörler ve yarışçılar tarafından çok kullanılan bir benzetmedir.</p><p>Çok disiplinli, çok etaplı, uzun süreli sporlarda sporcunun mevcut kapasitesi/enerji depoları bir kibrit kutusuna ve sporcunun yaptığı her atak o kutudan bir kibriti alıp ateşlemesine benzetilir.</p><p>Ne var ki depoda kaç kibritin kaldığı ve kalanların ne zaman yakılacağı stratejinin/ kalan performansın temelini oluşturur.</p><p>Öyle ki bu sene 3. Haftaya kadar hiçbir zirve etabında bütün domestiklerini kullanmayan, yapabileceği bütün atakları yapmayan, çakabileceği kibritleri çakmayan, hep sonraya saklayan dengeli, düzgün ve en güçlü takım şüphesiz %99.99’umuz için Jumbo Vismaydı. Bu sefer favoriler sarı-siyahtı…</p><p>Bir bisikletçinin FTP, W/kg, VO2max, LTH, TSS, CTL gibi değerlerinden belli bir tempoda gerçekleştirdiği atağı kaç dakika hatta kaç saniye sürdürebileceği bellidir.</p><p>Dolayısıyla işin içinde sürpriz yoktur. Matematik vardır, taktik vardır, algoritma vardır, strateji vardır ve olsa olsa hepsinin bir araya geldiği bir algoritma vardır.</p><p>Onun içindir ki bu kendine güvenen takımlar gereksiz görünen ama büyük turlara asıl keyfini veren kahramanlıklardan, panache ruhlardan, hesapsız sezgisel ataklardan, doğaçlamadan uzak-soğuk ve siyahtır… Jumbo Visma’nın siyahı kadar siyah…Mordor kadar siyah…</p><p>Ekranda ise her şey sapsarı ve parlak… Ruh olarak ise siyah ve mat.</p><p>İşte tam da bu bahsettiğim şekilde geçen 3 haftada pelotonun en önünü ekranlarda kaplayan Sarı-Siyahlı takım Jumbo Visma;</p><p>Lideri 2019 Vuelta şampiyonu Roglic, kurmayları eski dünya TT ve Giro şampiyonu Dumoulin, Altın çocuk Van Aert, Dağ keçileri Sepp Kuss ve Pelotonun en iyi rulörlerinden Tony Martin ile algoritmayı çözmüş ve Tur’un kazanan hanesine isimlerini kazıtmak üzere idiler.</p><p>Halbuki 20. etaba kadar geçen 84,5 saatin sadece son 1 saatini, 3300 km nin son 6 kilometresini, 58100 metrelik tırmanışın son 500 metresini hesaba katmamışlardı…</p><p>Ben dahil belki de hiçkimse Cumartesi günü saat 17:30’dan sonra olanları öngöremeyecekti…</p><p>O akşam zamana karşı etabının sonuna doğru aynı hayatım gibi ekran da ikiye bölünmüştü:</p><p>Sarı mayo – Beyaz mayo</p><p>Bir tarafta strateji ve güçlü takım oyunu ile 57 sn avantajla sona kadar gelen, kontrolü hiç kaybetmeyen abi rolündeki Roglic…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*xzSunuASoWQtKth4iTS4XQ@2x.jpeg" /></figure><p>Diğer tarafta takımından favori bir adamı nedensiz yere ayrılan, diğeri sakatlanan, kendi kendine dağlarda ataklar yaparak saniye kazanan, tek başına kalmasına rağmen bisikletin diliyle “panache” yarışmaktan hiç vazgeçmeyen Pogacar…</p><p>Bir tarafta biten umutların, çöpe giden avantajların, siyaha dönen sarının, bozulan kadansın, kırmızı’ya dönen saniyelerin draması,</p><p>Diğer tarafta tırmandıkça şahlanan Colnago’suyla işte o “rönesans”tan gelmiş 22 yaşında bir delikanlının görkemli heyecanı…</p><p>Bir tarafta haftalarca hatta aylarca yapılan planların, hesapların suya gitmesinin hüznü…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*F7eegJcg0qFcYwtsPSAL7w@2x.jpeg" /></figure><p>Diğer tarafta planı-hesabı kitabı boşverip, powermetresini-takım telsizini bir tarafa atan çocuğun vücudunun bütün hücreleriyle yol almasının sevinci…</p><p>Bir tarafta görevlerini yerine getirmiş ve ilk iki sırayı almış Dumoulin- Van Aert gibi TT duayenlerinin ekranda olanları izlerkenki şoku,</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4l3NqI9MAk7-yrdBnvdoXw@2x.jpeg" /></figure><p>Diğer tarafta namı büyük “La planche des Belles Filles” yokuşunu tarihte en iyi dereceyle çıkarken o ikiliye saniye değil dakika fark atan çocuğun tek kişilik konçertosu,</p><p>Bir tarafta günümüz modern bisikletin bir anda yıkılan en sağlam, en bilinen, en favori, en güçlü hali, en profesyonel hali,</p><p>Diğer tarafta o eski günlerden gelip yaptıklarının büyüklüğünü ve derinliğini halen tam olarak kavradığından asla emin olmadığım en amatör, en çocuk şekli…</p><p>“La planche des Belles Filles” etabında ekran öyle ikiye bölündü ki, milyonlarca bisikletsever tarihi bir ana şahitlik ederken ikiye bölündüler,</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/896/1*UU5mzcpYm1p0Wvptv4yxPQ@2x.jpeg" /></figure><p>Bırakın milyonları o ekranı tekrar tekrar izlerken ben defalarca ikiye bölündüm. Duygularım aynı anda şak diye ikiye bölündü.</p><p>Sarı-siyahlı arıların ve mayonun yine geçit töreni olacak derken, bir anda ortalık bir anda savaş meydanına döndü,</p><p>Çocuk diyeceğimiz yaşta Pogacar resmen o bisikletin rönesans döneminde yaşayan kahramanlardan biri gibi gelip toplam 19 etapta zor elde edilen 57 saniyelik farkı önce kapattı, sadece 4.1 km kala açmaya başladı ve sadece 1 etapta 1 dakika daha fazla açarak sarıyı ekranın solundan sağına doğru aldı.</p><p>Ben Roglic’i ve takım arkadaşlarını hiç bu kadar çaresiz, Colle del finestre’deki efsanevi Froome atağından beri böyle sürpriz, tanık olduğum dönemde bu kadar siyah bir sarı görmedim.</p><p>Hatta yaşadığım dönemde herhangi bir spor olayında böylesine görkemli bir performans görmedim…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1gLEEXGy0mnRUC9KlRN6wA@2x.jpeg" /></figure><p>Şimdiye kadar bütün etaplarda bir düzen vardı. Bu düzen Jumbo Visma gibi büyük takımların hayaliydi. Bizim dönemimiz böyle bir savaş böyle bir kaos görmemişti.</p><p>Şimdi ise Pogacar bisikletinin üzerinde hiç bir veriye bakmadan, hiç bir kişiyi dinlemeden ondan dakikalarca önde çıkan Lopez’i yıldırım gibi geçerken ne büyük bir savaş verdiğini izleyen herkes gördü. Ortalık kaos’tu. Kaos bir doğa kanunuydu.</p><p>Pogacar’ın tur boyunca yaptıkları gerçekten güzeldi.</p><p>22 yaşına gelmeden katıldığı ilk Fransa turunda toplam beş ikonik yokuşu tarihte en iyi sürelerde çıkan kişi oldu.</p><p>Dağılmış takımına rağmen sürekli saldırdı ve 3 efsanevi etap aldı.</p><p>1904’ten 116 sene sonra Tur’da sarı mayoyu alan en genç kişi oldu,</p><p>1969’da Eddy Merckx’den 51 sene sonra üç mayoyu da alan ilk kişi oldu,</p><p>1989’tan 31 sene sonra Lemond-Fignon’dan beri son etapta sarı mayoyu alan ilk kişi oldu,</p><p>Ve çok acayip daha bir sürü istatistik….</p><p>Pogacar’ın hesabı-kitabı, telsiz konuşmalarını, powermetreyi bırakıp zamana karşı etabında yaptıkları ise gerçek olamayacak kadar güzeldi.</p><p>Kendisi etaptan sonra aslında sadece Fransa turuna katılmak için bile “bu bir rüya” demişti.</p><p>Şimdi son etapta, son 6 km’de üzerine geçirdiği sarı mayo, puantiyeli mayo ve beyaz mayosu ile o rüyanın ve bisiklet dünyasının en tepesinde uyuyor.</p><p>Ben bütün bunları izlerken çok ikiye bölündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/896/1*ULEZax-O0DJEr7ImYDuxzQ@2x.jpeg" /></figure><p>Pogacar gibi hala yaptıklarının farkında olamadığını düşündüğüm bir çocuk için sevinmemin, Roglic gibi bir beyefendi için üzülmemin yanı sıra,</p><p>Acaba “karanlık bir bisiklet tarihine mi şahitlik ettik yoksa Sarı mayo’nun üzerindeki sadece efsanevi, görkemli , dillere destan bir savaşın kiri mi?” ikilemindeyim.</p><p>Pogacar Tur’da bizlere dünyanın gelmiş geçmiş en iyi konçertolarından birini dinletti. Ama arkasında Jumbo Visma gibi çok da iyi bir orkestra olmadan. Dolayısıyla herkes şüpheleniyor…</p><p>Bence soluklanalım.</p><p>Savaşın hemen sonrasında hiç bir şey belli olmaz ama gerçek etkilerini zamanla görürüz derler.</p><p>Umarım, sarı mayo savaşın toz-kir-teri dışında kirlenmemiştir.</p><p>Umarım, bu çocuğun yaptıkları kimyasal değil kalıtsaldır…</p><p>Umarım, daha bugün 22 yaşına basan bu çocuğun rüyası hepimiz için gerçektir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bh2fKNFEoeLqeOSI3b6Csw@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=64307d1d3579" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/sar%C4%B1-siyah-64307d1d3579">Tek kişilik Konçerto 💛🖤</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zugzwang ♟]]></title>
            <link>https://medium.com/biyerden/zugzwang-5afd615acc5?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5afd615acc5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Sep 2020 20:22:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-30T06:58:40.496Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Mecburiyetten</h4><p>Zugzwang… Santrançta kullanılan Almanca bir terim. Oyunda hamle sırasının sizde olması nedeniyle kaybetmek anlamına geliyor. Öyle ki bu durumda neredeyse sonsuz ihtimalli diyebileceğiniz bu oyunda hamle yapıp kaybetmekten başka şansınız kalmıyor.</p><p>Zaten “Zug” hamle, “Zwang” ise mecburiyet demek. Yani aslında oynamasan daha iyi… Ama oynamak zorundasın. Çünkü oyundasın. Oyunun kuralı bu. Oynadın. Şimdi daha kötü durumdasın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/302/1*e3N3ebCqEXwloBT8x2ItYg@2x.jpeg" /></figure><p>Zugzwang bu şekilde ihtimallerin tükenmesi anlamına geldiği için; Alman edebiyatında umutların tükenmesi ve kişinin artık kendini kaybetmesi olarak yorumlanıyormuş.</p><p>Şu zamanlar çeşitli platformları ve sosyal medya mecralarını kullanırken sık sık aklıma bu terim geliyor. İnsanlar takip ettiklerinin/etrafındakilerin aksiyonlarından o kadar etkileniyorlar ki; zamanla hamle sırasının kendilerine geldiğini düşünerek bir hamle yapma ihtiyacı hissediyorlar. Çünkü oyunun içindeler. Oysa ki bu; çoğu zaman eskisinden daha kötü bir pozisyona ibaret oluyor…</p><p>Sonuç: Yenilgi… Toplu olarak ise daha kötü bir ortalama…Daha kötü bir pozisyon avantajı… Ve oynadıkça kaybettiğiniz dipsiz bir çukur… Vasatın sonsuz yükselişi…</p><p>Eksiklik duyuyoruz. Doğuştan bir eksikliğimiz var. Sürekli bir hamle yapmak istiyoruz. Bir yerlerde en önde olmak, birilerinin önceliği olmak, tanıdık ya da tanımadık birileri için göz önünde olmak gibi duygularla eksikliğimizi gidermeye çalışıyoruz. Bu bazen bir segment, bazen bir Watt değeri, bazen ise bir araba modeli, bezen 10 saniyelik bir “Story”, bazen ise bir tatil fotoğrafı olarak karşımıza çıkıyor.</p><p>Eksikliğimizi gidermeye çalışırken de yaptıklarımıza şahit arıyoruz. Genelde bu eylemlerin benzerini yapan ya da buna değer veren insanların şahitliğini… Bu bize kısa süreli de olsa mutluluk hissi veriyor. Ama asıl eksikliğimizin yeri tamamlanmadığı için o eksiklik hissi bir süre sonra tekrar geri geliyor. Sonrası, aynı kısır döngü… Sonrası ortalama bir duyarsızlık…</p><p>Saatin alarmını baştan yanlış kurmak diyorum ben buna. Ya da yanlış kapıyı çalmak.</p><p>Bize yardımcı bu araçların amaçlar kümesine kayması, zarfın mazruftan giderek çok daha değerli bir hal alması bu…</p><p>Fikirlerin, fotoğrafların ve eylemlerin mega büyüklükte pazar yerleri, santranç tahtaları var artık. Ama aslında hiç bir şeyi satmak zorunda değiliz. Hiç bir şey almak zorunda da değiliz. Reklamımızı yapmak zorunda değiliz. Yaptığımız şeylerin ilanını yapmak zorunda değiliz. Organizasyonlara gitmek, gitsek de göstermek, bunu her yerden paylaşmak zorunda değiliz.</p><p>Hamle yapmak bile zorunda değiliz. Hayat, özellikle bu pazar yerleri bir santranç tahtası değil.</p><p>Ama Bizim Maksat: Dostlar alışverişte görsün…</p><p>Bence motivasyonlarımızı, hedeflerimizi, gayemizi, çeşitli platformlardaki varlığımızı, araçlarımızı dönem dönem en baştan gözden geçirmeliyiz.</p><p>Gerçekten ne istiyorum ben? Burası bana ne verebilir? Bu beraberlik nasıl olacak?</p><p>Aksi halde hayat çok zugzwang…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5afd615acc5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/biyerden/zugzwang-5afd615acc5">Zugzwang ♟</a> was originally published in <a href="https://medium.com/biyerden">Bi’yerden</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ağaçlarla Düş’üm ]]></title>
            <link>https://medium.com/@mitemreerdoan/a%C4%9Fa%C3%A7larla-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCm-4a3049cfdb14?source=rss-c6d3768974c1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4a3049cfdb14</guid>
            <dc:creator><![CDATA[luigibook]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 May 2020 11:49:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-05T17:49:10.076Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ağaçları düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5N--kCJfdYk8rqUTNzRzBw@2x.jpeg" /></figure><p>Tek başına gövdesinin ve dallarının ötesindeki o evrensel boşluğu kavramasının zorluğunu…</p><p>Ağacın etrafındaki bu devasa hacmin onun için kaygı verici, hatta biraz endişe ettirici olduğunu…</p><p>Yaprakları düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yyxG6m5F-J4bOZXgCgQ9qw@2x.jpeg" /></figure><p>Yaprakların ağacı iyice içine alıp, onu bu atmosferden ayırmasını…</p><p>Geçici olarak ağacın büyüyeceği hacmi önceden doldurmasını…</p><p>Yaprağın gövdeyi ve dalları örtmesini. Sınırlarını çizmesini...</p><p>Yaprak kelimesinin örten manasından türemesini..</p><p>Yaprağın varoluşundan gelen faaliyetleri ile ağacı beslemesini düşündüm.</p><p>Gayelerimizi düşündüm.</p><p>Yapraklar gibi varlığımızın üstünü örtmesini… Bize sınırlar çizmesini…</p><p>Amaçlarımızın bize hem sınır olmasını hem de bizi beslemesini…</p><p>Gayelerimizin varlığımızın kavraması zor ve bu amansız boşlukta huzursuzca dolanmamıza engel olmasını…</p><p>Farklı amaçlarımızın yapraklar gibi beraber titreşmelerini…</p><p>Yaprağın “beraber titreşen” köklerinden türemesini…</p><p>Küçük gayelerin neredeyse yerinde saymaya, Büyük gayelerin daha fazla büyümeye olan büyüsünü…</p><p>Aslında gövdemizin büyüklüğünün yapraklarımızdan anlaşılmasını,</p><p>Gayesizliğin, yapraksız ağaç gibi bizi cılız, çıplak ve savunmasız bıraktığını…</p><p>“Gayesiz”in doğada en ağır sözlerden biri olduğunu düşündüm.</p><p>Çiçekleri düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x5IXjCHAV767SpUazttopg@2x.jpeg" /></figure><p>Yani mevsimi geldiğinde çoğalmaya, büyümeye hazır ağaçların manifestosunu...</p><p>Doğanın hazır olduğunda dikkatleri üzerine çekme aygıtını...</p><p>Bir meyve ağacının ayartılarını…</p><p>İlişkileri düşündüm.</p><p>Mevsimimiz geldiğinde; sevilmeye hazır olduğumuzda bunu göstermek için buluşmalarımızda karşı tarafa çiçek yani “fleur” hediye etmemizi. Sonra bu buluşmaya “flört” adını vermemizi…</p><p>Meyveleri düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bcSjZttX5lhDCzQWBne6DQ@2x.jpeg" /></figure><p>Çiçek sonrası ağacın tohumlarını saklama ve etrafa saçma yöntemlerini...</p><p>Çiçek ile dikkatleri ve hayvanatı üzerine toplamış, amacını gerçekleştirmiş ağacın çevresine saçtığı renk, renk, çeşit çeşit lezzetleri…</p><p>Meyvenin; ağacı ve tohumunu su kaybından, zararlı böceklerden, hastalıklardan koruma şekli olduğunu…</p><p>Basit, yalancı, bileşik, toplu çeşitlerdeki meyvelerin etrafa saçtığı tohumları…</p><p>Çocuklarımızı düşündüm.</p><p>Bir beraberliğin gerçekleştirdiği ilk güzel mevsimin ürününü…</p><p>Çocukların; Flört yani çiçeklenme zamanını güzel geçirmiş ilişkilerin, aşkların ilk meyvesi oluşunu…</p><p>Flört mevsimi olan Bahara “spring”, çiçek sonrası meyve veren ağaç gibi, meydana gelen yavrulara “offspring” dememizi düşündüm.</p><p>Spring’in aynı zamanda yay anlamına gelmesini ve bizim genetik kodlarımızın sanki yaydan fırlatılarak “offspring” çocuklarımız ile gelecek nesillere aktarılacağını…</p><p>Sonbaharı düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nRjzFhKV4CpJN8SFBRVPog@2x.jpeg" /></figure><p>Her baharın bir sonu olacağını, beraber titreşen yaprakların dalından, ağacından nihayet ayrılacağını…</p><p>Her gayenin de bir yaprak gibi bir gün amacını gerçekleştirip gövdeyi terk edeceğini…</p><p>O zaman buruk ve hüzünlü bir hazan mevsimi gibi bir düşüş hissedeceğimizi…</p><p>“Hazan” ile “hüzün” ün akrabalığını düşündüm.</p><p>Sonbahara da düşmeye de İngilizce “fall” dememizi.</p><p>Sırasında ne kadar düşük ve cılız gibi hissetsek de ardından sonbaharın aynı yaprakların ağaca yaptığı gibi bize de yaptığı temizliği…</p><p>Bu düşüşün de sonbahar gibi geçici olduğunu…</p><p>Tekrar baharın geleceğini…</p><p>Ve çiçeklerde donatılacağımızı…</p><p>Yazsam da çizsem de kışsam da kaçsam da her duygunun aynı her mevsim gibi kapımı çalacağını düşündüm.</p><p>İşte o zaman,</p><p>Tam Kapım çalındığında doğaya bakmam gerektiğini düşündüm.</p><p>Doğanın en büyük bilgelerden biri olduğunu ve bu bilgenin düşünmeye bile gerek duymadığını düşündüm.</p><p>Her Mevsimin zamanını yaşamanın, onların geleceğini düşünmekten ve geçmişini yazmaktan daha büyük olduğunu, onu Bilge yapanın bu kadim yaşayış olduğunu düşündüm.</p><p>Zamanı düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6fVKaC4s8jGjNZDawsksQw@2x.jpeg" /></figure><p>İngilizce’de içinde bulunduğumuz geniş bir zaman dilimine verilen “present tense” ile mevcut olmak, burada olmak anlamındaki “present” ın ve bununla beraber hediye anlamına gelen “Present” ın aslında ne kadar birbirleriyle haşır neşir olduğunu düşündüm.</p><p>Bize sunulan bu geniş zamanın; geçmişte ya da gelecekte değil “o an”da mevcut olmanın gerçekten bir “hediye” yani “present” olabileceğini düşündüm.</p><p>Geçmişin İngilizce geçme anlamına gelen “Pass” gibi geçmiş zaman kipi olduğunu; artık nostaljilere bulanıp geçmiş zaman kipinde düşünmek için çok “geç” olduğunu;</p><p>Gelecek zamanın ise henüz yaşamadığımız bir geleceği düşünebildiğimiz için bize bahşedilen bir özellik yani “future” olduğunu düşündüm.</p><p>“Fütursuz”un geleceğini hiç düşünmeyen, bu özellikten yoksun olanı nitelendirdiğini düşündüm.</p><p>Hatta doğa gibi kadim bir sistemi, geçmişte ortaya çıkıp hala etkilerine ve eylemine devam ettiği için ancak “present perfect continuous” zamanında anlatabileceğimizi düşündüm.</p><p>Zamanın yaptıklarını düşündüm.</p><p>Cansız mekanizmaların zamanla ve kullanıldıkça eskidiğini,</p><p>Canlı organizmalarda ise uzuvların, kasların, amaçların, özelliklerin kullanılarak yenilendiğini aksi halde kaybedildiğini düşündüm.</p><p>Doğadaki yapraklar gibi gayelerimizin de, bizi besleyen niteliklerimizin de kullan ya da kaybet olduğunu düşündüm.</p><p>Ağaçları düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/374/1*pxa-8_SZgQQdRM-yyu-Oxg@2x.jpeg" /></figure><p>Hiç bir şey düşünmeden senelerce var olan ağaçların beni bu kadar çok düşündürmesini düşündüm.</p><p>Doğa denilen kadim Bilge ile birlikte vakit geçirmenin çok değerli olduğunu düşündüm.</p><p>Kim bilir, Belki de o baştaki ağaçtan Düş’en bir düştüm.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4a3049cfdb14" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>