<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Melih Kaan İnceçayır on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Melih Kaan İnceçayır on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mmelihkaann?source=rss-9fbe93520a49------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*nDv6EDf-vzjiqqfp</url>
            <title>Stories by Melih Kaan İnceçayır on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mmelihkaann?source=rss-9fbe93520a49------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 07:29:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mmelihkaann/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Wireshark Nedir? Kurulumu Nasıl Yapılır?]]></title>
            <link>https://medium.com/@mmelihkaann/wireshark-nedir-kurulumu-nas%C4%B1l-yap%C4%B1l%C4%B1r-631149ab6746?source=rss-9fbe93520a49------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/631149ab6746</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Kaan İnceçayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Jun 2026 16:15:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-14T16:26:31.564Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Wireshark, açık kaynak kodlu bir ağ paket çözümleyicisidir. Basitçe ifade etmek gerekirse, bilgisayarınızın ağ kartından (Wi-Fi veya Ethernet) geçen tüm trafiği dinler ve bu verileri “paketler” halinde yakalayarak size okunabilir bir formatta sunar.</p><p>Hangi sorularımıza cevap olabilir?</p><ul><li>Ağda neden yavaşlama var?</li><li>Hangi uygulama arka planda nereye bağlanıyor?</li><li>Şifrelenmemiş (HTTP, Telnet) üzerinden giden parolalar neler?</li></ul><h3>Wireshark Kurulumu</h3><p><strong>Windows için:</strong></p><p>İndirme linki: <a href="https://www.wireshark.org/download.html">https://www.wireshark.org/download.html</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/496/0*yzQcgEEssOMwLoN6.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/494/0*il-afclMJwNQxVzg.png" /></figure><p><strong>Linux için:</strong></p><pre>sudo apt update<br>sudo apt install wireshark</pre><p>Ardından Kurulum sırasında karşınıza <em>“Should non-superusers be able to capture packets?” sorusuna </em>“Yes” ve ardından kullanıcınızı wireshark grubuna ekleyebilirsiniz:</p><pre>sudo usermod -aG wireshark $USER</pre><h3>Wireshark Kullanarak Paketler Nasıl Yakalanır ?</h3><p>Wireshark’ı açtığınızda izleyebileceğiniz tüm ağ bağlantılarının listesini gösteren bir ekran görürsünüz. Ayrıca yalnızca görmek istediğiniz ağ trafiğini yakalamak için bir yakalama filtre alanınız da vardır.</p><p>Shift+sol tıklamayı kullanarak bir veya daha fazla ağ arayüzünü seçebilirsiniz. Ağ arayüzünü seçtikten sonra yakalamayı başlatabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/0*ZZwas1_gN5m9Q1DQ.png" /></figure><p>Araç çubuğundaki “Paketleri yakalamaya başla” başlıklı ilk düğmeyi tıklayın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/277/0*6UNyZ-DEILZDvwDC.png" /></figure><p>Capture -&gt; Başlat menü öğesini seçebilirsiniz.</p><p>Veya Control+E tuş vuruşunu kullanabilirsiniz.</p><p>Wireshark yakalanan paketleri gerçek zamanlı olarak gösterecektir.</p><blockquote><em>Yakalamayı kaydetmek için </em><strong><em>Dosya</em></strong><em> &gt; </em><strong><em>Farklı Kaydet’i</em></strong><em> seçin veya bir </em><strong><em>Dışa Aktarma seçeneği seçin.</em></strong></blockquote><h3><strong>Temel Filtreler</strong></h3><ul><li><strong>Sadece belirli bir IP adresinin trafiğini görmek için:</strong> ip.addr == 192.168.1.10</li><li><strong>Sadece HTTP trafiğini filtrelemek için:</strong> http</li><li><strong>Belirli bir porta (Örneğin SSH, port 22) giden trafiği görmek için:</strong> tcp.port == 22</li><li><strong>Birden fazla kuralı birleştirmek için (Örneğin sadece belirli IP ve HTTP):</strong> ip.addr == 192.168.1.10 &amp;&amp; http</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=631149ab6746" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sızma Testi Eğitiminde Öğrendiğim Kavram ve Bilgiler]]></title>
            <link>https://medium.com/@mmelihkaann/s%C4%B1zma-testi-e%C4%9Fitiminde-%C3%B6%C4%9Frendi%C4%9Fim-kavram-ve-bilgiler-d4d88f7d90f6?source=rss-9fbe93520a49------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d4d88f7d90f6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Kaan İnceçayır]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 May 2026 14:11:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-03T14:11:25.180Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhabalar, Geçtiğimiz günlerde düzenlenen RaConf’26&#39;da “Sızma Testi Eğitimine” katıldım. Bu yazımda, eğitimden aldığım bazı notları ve yeni öğrendiğim kavramları ve derste anlamayıp sonradan araştırdığım konuları anlatmaya çalıştım. İyi okumalar dilerim.</p><blockquote><strong><em>Bölüm 1: Hackerlar Sisteme Dokunmadan Önce Ne Yapar? (Pasif Keşif ve OSINT)</em></strong></blockquote><p>Başarılı bir sızma testinin %80&#39;i bilgi toplama, %20&#39;si ise saldırmaktır.Bir hedefe saldırmadan önce onu tanımamız gerekir. Hedefin hiçbir sunucusuna dokunmadan, sadece internette “herkese açık olan verileri kullanarak harita çıkarma işlemine <strong>Pasif Keşif (Passive Reconnaissance)</strong> diyoruz.</p><p>OSINT (Open Source Intelligence), sadece siber güvenlikçilerin değil; istihbarat servislerinin, gazetecilerin ve dedektiflerin de kullandığı bir yöntemdir. İnternetteki dijital kırıntıları birleştirerek büyük resmi görme sanatıdır.</p><p><strong><em>a) Açık Kaynak İstihbaratı (OSINT): Dijital Ayak İzlerini Takip Etmek</em></strong></p><p>Hedefimiz bir şirket veya kurum olduğunda ilk bakacağımız yer alan adıdır (domain). <strong>DomainTools</strong> gibi platformlar veya basit whois sorguları bize sitenin kimlik kartını verir.</p><ul><li>Bu alan adı ne zaman kaydedilmiş?</li><li>Kayıt eden kişinin veya şirketin e-posta adresi, telefon numarası ne?</li><li>Sunucular fiziksel olarak hangi ülkede barındırılıyor?</li></ul><p><strong><em>b) Shodan: İnternetin Arka Bahçesi</em></strong></p><p>Google’ı hepimiz biliyoruz; web sitelerinin içeriklerini, metinleri ve görselleri indeksler. Peki ya internete bağlı olan cihazları indeksleyen bir arama motoru olsaydı? İşte <strong>Shodan</strong> tam olarak budur.</p><p>Shodan; sunucuları, endüstriyel kontrol sistemlerini, yönlendiricileri (router), trafik lambalarını ve hatta şifresiz bırakılmış bebek kameralarını bulur. Bir sızma testi uzmanı Shodan’ı kullanarak hedefin internete açık unutulmuş veri tabanlarını veya zafiyet barındıran eski sürüm bir uzak masaüstü portunu tespit edebilir. Ve bunu yaparken hedefe tek bir paket bile göndermez; tüm aramayı Shodan’ın kendi veritabanı üzerinden yapar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YZgrLX2AFqZ40xPJqH_Plw.png" /></figure><p><a href="https://www.scribd.com/document/834214733/Shodan-Dork-Cheat-sheet">https://www.scribd.com/document/834214733/Shodan-Dork-Cheat-sheet</a></p><p><strong><em>c) Google Dorks: Arama Motorunu Bir Silah Gibi Kullanmak</em></strong></p><p>Gelişmiş arama operatörlerini kullanarak, Google’ı hedef sistemlerdeki yapılandırma hatalarını bulan bir radara dönüştürebiliriz.</p><p>Örneğin şu sorguya bakalım: site:sakarya.edu.tr inurl:admin</p><p>Bu “Dork” Google’a tam olarak şunu söyler: “Bana sadece sakarya.edu.tr alan adına ait olan ve web adresinin içinde ‘admin’ kelimesi geçen sayfaları getir.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/485/1*LPyPDNYfJiMAkkFBJWsScg.png" /></figure><p><strong><em>d) Bulguları Değerlendirme: Kapıdaki Zafiyeti Anlamlandırmak</em></strong></p><p>Pasif keşif yaptık ve hedefimizin Apache Tomcat 7.0.4 sürümünü kullandığını bulduk diyelim. Peki bu sürüm güvenli mi? İşte burada güvenlik dünyasının kütüphaneleri devreye giriyor.</p><ul><li><strong>CVE (Common Vulnerabilities and Exposures):</strong> Siber dünyadaki zafiyetlerin kimlik numarasıdır. Yeni bir açık bulunduğunda ona CVE-2021-44228 (meşhur Log4j zafiyeti gibi) bir plaka kodu atanır. Böylece dünya çapında herkes aynı zafiyetten bahsettiğini anlar.</li><li><strong>OpenCVE:</strong> Bu platform, CVE veritabanını takip etmenizi sağlar. Hangi ürünlerde hangi açıklar çıkmış, bu açıklar ne kadar kritik (CVSS skoru) buradan öğrenebiliriz.</li><li><strong>Exploit-DB:</strong> İşin “sömürü” kısmıdır. Bir zafiyet (CVE) bulunduğunda, güvenlik araştırmacıları veya hackerlar sistemin nasıl ele geçirilebileceğini kanıtlayan kodlar (Exploit) yazarlar. Exploit-DB, bu kodların toplandığı devasa bir cephaneliktir. Hedefin kullandığı yazılımın sürümünü burada aratarak, “Bu sistemi hacklemek için hazır bir kod var mı?” sorusunun cevabını ararız.</li></ul><blockquote><strong><em>Bölüm 2: Hedefin Kapılarını Çalmak (Aktif Keşif ve Ağ Taraması)</em></strong></blockquote><p>Aktif keşifte hedef sisteme doğrudan veri paketleri göndeririz ve gelen cevapları analiz ederiz. Unutmayın: <strong>Artık hedefin log (kayıt) dosyalarındayız.</strong> Sistem yöneticileri kapılarını çaldığımızı görebilir. Bu yüzden sızma testlerinde ne yaptığımızı bilmek çok önemlidir.</p><p><strong><em>a) Kapılar ve Pencereler: Portlar ve Servisler</em></strong></p><p>Hedef bir sunucuyu, binlerce kapısı olan devasa bir otel gibi düşünün. Bilgisayar ağlarında bu kapılara <strong>Port</strong> denir ve toplamda 65.535 adet port bulunur.</p><p>Her bir kapının arkasında farklı bir görevli (Servis) çalışır:</p><ul><li><strong>Port 80 veya 443:</strong> Web sunucusu görevlisi (HTTP/HTTPS). Size web sayfalarını gösterir.</li><li><strong>Port 22:</strong> Uzaktan yönetim görevlisi (SSH). Sunucuya terminal üzerinden bağlanmayı sağlar.</li><li><strong>Port 21:</strong> Dosya transfer görevlisi (FTP).</li></ul><p>Saldırgan (veya sızma testi uzmanı) olarak amacımız, bu 65.535 kapıyı tek tek çalarak hangilerinin açık olduğunu ve o kapının arkasında hangi görevlinin (hangi sürümle) çalıştığını bulmaktır. Eğer kapının arkasındaki görevli eski ve zafiyetli bir sürüm kullanıyorsa, işte orada biz devreye giriyoruz.</p><p>Peki bu kapıları tek tek elimizle mi çalacağız? Elbette hayır. Karşınızda siber güvenliğin İsviçre çakısı: <strong>Nmap</strong>.</p><p><strong><em>b) Ağın Haritasını Çıkarmak: Nmap (Network Mapper)</em></strong></p><p><strong>Nmap</strong>, bir hedefe veya tüm bir ağa özel paketler göndererek hangi cihazların ayakta olduğunu, hangi portların açık olduğunu ve hangi servislerin çalıştığını saniyeler içinde bize söyleyen muazzam bir araçtır.</p><p>Sadece nmap 192.168.1.5 yazarak temel bir tarama başlatabilirsiniz.</p><p>Sızma testlerinde en çok kullandığımız temel <strong>Nmap Cheat Sheet </strong>şu şekildedir:</p><ul><li><strong>-p- (Tüm Portları Tara):</strong> Nmap varsayılan olarak sadece en popüler 1000 portu tarar. Ancak sistem yöneticisi zafiyetli bir servisi 8080 veya 55555 gibi rastgele bir porta saklamış olabilir. -p- parametresi 65.535 portun tamamını tarar.</li><li><strong>-sV (Versiyon Tespiti):</strong> En kritik parametrelerden biridir. Açık portu bulmak yetmez, arkada çalışan yazılımın tam sürümünü bilmeliyiz (Örn: Apache 2.4.49). İlk yazıda bahsettiğimiz Exploit-DB&#39;de araştırma yapabilmek için bu sürüm bilgisine ihtiyacımız var.</li><li><strong>-O (İşletim Sistemi Tespiti):</strong> Karşımızdaki makine bir Windows mu, Linux mu yoksa bir ağ yönlendiricisi (router) mi? Bu parametre, hedefin işletim sistemini tahmin etmeye çalışır.</li><li><strong>-sC (Varsayılan Scriptler):</strong> Nmap sadece port taramaz, aynı zamanda kendi içinde küçük otomasyon betikleri (script) barındırır. -sC parametresi, bulunan servislere yönelik temel zafiyet ve bilgi toplama betiklerini otomatik çalıştırır.</li><li><strong>-T4 (Hız Ayarı):</strong> Nmap&#39;in tarama hızını belirler (0&#39;dan 5&#39;e kadar). -T4 genellikle hızlı ve güvenilir bir sonuç verirken, -T5 çok hızlıdır ancak paket kayıplarına yol açabilir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*24wxjC6fjYe6RQV1bgv8ww.jpeg" /><figcaption>Detaylı Nmap Cheat Sheet</figcaption></figure><p><strong><em>Örnek Bir Profesyonel Tarama Komutu:</em></strong><em> </em><em>nmap -sC -sV -p- -T4 192.168.1.5 </em>(Bu komut, tüm portları hızlıca tarar, çalışan servislerin tam sürümlerini bulur ve temel güvenlik testlerini otomatik olarak gerçekleştirir.)</p><p>Nmap taraması bittiğinde ekranımızda yeşil renkli “Open” (Açık) portlar dökülmeye başlar. Örneğin:</p><ul><li>Port 21 açık, vsftpd 2.3.4 sürümü çalışıyor.</li><li>Port 80 açık, Apache Tomcat 7.0 çalışıyor.</li></ul><p>Bu aşamadan sonra yapacağımız şey, bulduğumuz bu kapıları zorlamaktır. Birinci bölümde anlattığım CVE ve Exploit-DB’yi hatırladınız mı? Nmap’in bize verdiği vsftpd 2.3.4 bilgisini orada arattığımızda, bu sürümün meşhur bir &quot;Arka Kapı&quot; (Backdoor) zafiyeti barındırdığını görebiliriz.</p><blockquote><strong><em>Bölüm 3: Web Dünyasındaki Zafiyetler ve İlk Sızma (Burp Suite ve Brute-Force)</em></strong></blockquote><p>Örneğin, Nmap taramamızı yaptık ve hedef sunucunun 80 numaralı portunun açık olduğunu, içeride bir web sunucusunun çalıştığını keşfettik.</p><p><strong><em>a) Kendi Siber Güvenlik Laboratuvarımız: DVWA ve Tomcat</em></strong></p><p>Siber güvenlikte “etik hacker” (White Hat) olmanın birinci kuralı, sadece izinli olduğunuz sistemlere saldırmaktır. Pratik yapmak için en iyi yöntem kendi bilgisayarınıza kasıtlı olarak zafiyetli bırakılmış uygulamalar kurmaktır.</p><ul><li><strong>Tomcat ve Web Sunucuları:</strong> Web uygulamalarını ayağa kaldırmak için <strong>Apache Tomcat</strong> gibi sunucuları bilgisayarımıza kurarak kendi yerel ortamımızı (localhost) yaratabiliriz. Tomcat, özellikle Java tabanlı web uygulamalarını barındırmak için mükemmel bir ortamdır.</li><li><strong>DVWA (Damn Vulnerable Web App):</strong> İçerisinde SQL Injection’dan Brute-Force’a kadar her türlü web zafiyetini barındıran, seviye seviye zorlaşan bir eğitim platformudur. Kendi sunucunuza (Tomcat, XAMPP vb.) kurarak yasal ve güvenli bir şekilde tüm yeteneklerinizi test edebilirsiniz.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mxPPM-rqfUNmSa0W7R4eYg.png" /></figure><p><strong><em>b) Web Trafiğinin Efendisi: Burp Suite</em></strong></p><p>Tarayıcımız ile hedef sunucu arasında gidip gelen veriler normalde saniyeler içinde gerçekleşir ve siz sadece yüklenen sayfayı görürsünüz. <strong>Burp Suite</strong>, tarayıcımız ile sunucu arasına giren bir vekil sunucudur (Proxy).</p><p>Burp Suite’i çalıştırıp tarayıcı ayarlarımızı ona yönlendirdiğimizde (veya Burp’ün kendi tarayıcısını kullandığımızda), tıkladığımız her link, gönderdiğimiz her form önce Burp Suite’e düşer. Veri Burp’te beklerken (Intercept is On), giden paketin içeriğini değiştirebilir, silebilir veya çoğaltabilirsiniz. Siz “Forward” (İleri) butonuna basana kadar paket sunucuya gitmez.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1016/1*zkssGno3E-Iyq77_T9KuZQ.png" /></figure><p><strong><em>c) Adım Adım Web Brute-Force Saldırısı</em></strong></p><p>Diyelim ki DVWA üzerinde bir yönetici giriş paneli bulduk. Elimizde bir “admin” kullanıcısı olabileceğine dair bir his var ama şifreyi bilmiyoruz. İşte Burp Suite’in <strong>Intruder</strong> modülü burada devreye giriyor.</p><ol><li><strong>Trafiği Yakalamak:</strong> Tarayıcıda kullanıcı adına “admin”, şifreye ise rastgele “1234” yazıp “Giriş” butonuna basıyoruz.</li><li><strong>Burp Suite’e Düşen Paket:</strong> İstek anında Burp Suite’e düşüyor. Paketin içinde username=admin&amp;password=1234 kısmını açıkça görüyoruz.</li><li><strong>Intruder’a Gönderme:</strong> Bu isteğe sağ tıklayıp “Send to Intruder” diyoruz. Intruder, bu isteği binlerce kez otomatik olarak tekrar etmemizi sağlayan bir saldırı modülüdür.</li><li><strong>Hedefi Belirlemek:</strong> Intruder sekmesinde, sürekli değişmesini istediğimiz yeri (bizim örneğimizde “1234” yazan şifre kısmı) işaretliyoruz.</li><li><strong>Cephaneliği Yüklemek (Payloads):</strong> İnternetten bulduğumuz veya kendi oluşturduğumuz en çok kullanılan 10.000 şifrelik bir “Wordlist” (kelime listesi) dosyasını Burp’e yüklüyoruz.</li><li><strong>Ateş Serbest:</strong> Saldırıyı başlattığımızda Burp Suite, yakaladığımız o tek isteği alıp şifre kısmına listemizdeki binlerce şifreyi sırayla yerleştirerek sunucuya saniyeler içinde binlerce istek gönderiyor.</li></ol><p><strong>Peki doğru şifreyi bulduğumuzu nasıl anlıyoruz?</strong> Sunucu her isteğe bir cevap (Response) döner. Yanlış şifrelerde genellikle dönen sayfanın boyutu aynıdır. Ancak doğru şifre denendiğinde, sistem bizi “Hoş Geldiniz” sayfasına yönlendireceği için o isteğin sayfa boyutu aniden değişir. Listeye bakarız, boyutu farklı olan isteğin yanındaki şifre, sistemin gerçek şifresidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/882/1*QGxz5YHkwBiKwSiNsEvbdQ.jpeg" /></figure><blockquote><strong><em>Bölüm 4: Kontrolü Ele Geçirme (Exploitation)</em></strong></blockquote><p>Pratik Yapmanın İki Yolu<strong>: Metasploitable 2 </strong>ve <strong>Mr. Robot</strong></p><p>Siber güvenlikte “etik hacker” (White Hat) olmanın birinci kuralı, sadece izinli olduğunuz sistemlere saldırmaktır. Eğitimlerimizde de gördüğümüz gibi, bu pratiği yapmanın en iyi yolu kendi bilgisayarımıza kasıtlı olarak zafiyetli bırakılmış sanal makineler kurmaktır.</p><p><strong>Metasploitable 2 :</strong></p><p>Metasploitable 2, adeta “nasıl bir sunucu kurulmaması gerektiğinin” canlı bir örneğidir. İçerisinde açık FTP portlarından, eski ve zafiyetli SSH sürümlerine, yanlış yapılandırılmış veritabanlarına kadar her türlü hata bulunur. Bu makine, Metasploit Framework’ü öğrenmek için mükemmeldir. Nmap ile tarama yapıp açık bir port buluruz (örneğin vsftpd 2.3.4), ardından Metasploit’i açıp doğrudan bu sürüme özel hazır exploiti kullanarak saniyeler içinde “Root” (en yüksek yetkili) erişimi elde ederiz. Hedefimiz, olabildiğince farklı yoldan içeri sızmayı öğrenmektir.</p><p>Öncelikle hedef makinemizin (örneğin IP adresi 192.168.1.10 olsun) açık portlarını ve çalışan servislerin tam sürümlerini bulmamız gerekiyor. Terminalimizi açıp şu komutu giriyoruz:</p><pre>nmap -sV 192.168.1.10</pre><p>Tarama sonucunda ekrana dökülen listede gözümüze 21 numaralı port çarpıyor:</p><pre>21/tcp open ftp vsftpd 2.3.4</pre><p>vsftpd 2.3.4 sürümünün meşhur bir arka kapı zafiyeti barındırdığını öğrenmiştik. Artık <strong>Metasploit Framework</strong>&#39;ü başlatabiliriz. Terminale msfconsole yazarak aracımızı açıyoruz ve sırasıyla şu komutları giriyoruz:</p><pre>msf6 &gt; search vsftpd 2.3.4 //Zafiyetimize uygun exploiti arıyoruz</pre><pre>msf6 &gt; use exploit/unix/ftp/vsftpd_234_backdoor //Çıkan listedeki exploiti kullanacağımızı belirtiyoruz</pre><pre>msf6 exploit(unix/ftp/vsftpd_234_backdoor) &gt; set RHOSTS 192.168.1.10 <br>//Hedefimizin IP adresini tanımlıyoruz</pre><pre>msf6 exploit(unix/ftp/vsftpd_234_backdoor) &gt; exploit</pre><p>“Command shell session 1 opened” yazdığında artık sistemdeyiz. Ancak yetkilerimizi öğrenmek istiyoruz. Bunu öğrenmek için bu komutu yazıyoruz:</p><pre>whoami</pre><p>Cevap “root” ise başarılı olmuşuz demektir.</p><blockquote><strong><em>Bölüm 5: Kurumsal Ağların Kalbi (Active Directory Temelleri)</em></strong></blockquote><p>Sızma testlerinde tek bir web sunucusuna veya bir kullanıcının bilgisayarına sızmak büyük bir başarıdır. Ancak asıl hedef, o şirketin tüm bilişim altyapısının kontrolünü ele geçirmektir. Dünyadaki kurumsal şirketlerin %90&#39;ından fazlası, ağlarındaki bilgisayarları ve kullanıcıları yönetmek için Microsoft’un <strong>Active Directory (AD)</strong> yapısını kullanır.</p><p><strong><em>a) Active Directory ve Server Manager Nedir?</em></strong></p><p>Active Directory’yi devasa bir şirketin “İnsan Kaynakları ve Güvenlik Departmanı” olarak düşünün.</p><p>Diyelim ki şirkette 500 çalışan var. Her birinin kendi bilgisayarı, kendi şifresi ve erişmesi gereken farklı klasörler (Muhasebe, İnsan Kaynakları, Ar-Ge vb.) var. Her bilgisayara tek tek şifre tanımlamak veya her klasör için ayrı izinler ayarlamak imkansızdır.</p><p>Bunun yerine şirket bir veya birkaç ana sunucu kurar. Bu sunuculara <strong>Domain Controller (DC)</strong> denir. Bilgi İşlem (IT) yöneticisi, <strong>Server Manager</strong> (Sunucu Yöneticisi) aracı üzerinden Active Directory’ye bağlanır ve her şeyi bu merkezden kontrol eder:</p><ul><li>“Ali’nin şifresini sıfırla.”</li><li>“Ayşe’nin bilgisayarına yeni yazılımı yükle.”</li><li>“Muhasebe departmanı dışındaki kimse ‘Finans_2026.xlsx’ dosyasına giremesin.”</li></ul><p>Bizim amacımız merkezi sunucuyu (DC) ele geçirmektir.</p><p><strong><em>b) Kimlik Doğrulama: Kapıdaki Bekçiler (NTLM ve Kerberos)</em></strong></p><p>Active Directory ortamında bir kullanıcı sabah bilgisayarını açıp şifresini girdiğinde arka planda ne olur? Active Directory, kimlik doğrulamak için temelde iki farklı protokol kullanır: NTLM ve Kerberos.</p><ol><li><strong>NTLM </strong>(New Technology LAN Manager), Microsoft’un eski kimlik doğrulama protokolüdür. Kullanıcı şifresini girdiğinde, şifrenin kendisi ağda dolaşmaz. Bunun yerine şifrenin karmaşık bir özeti (Hash) alınır. İstemci (kullanıcı bilgisayarı) ile sunucu, “Benim elimdeki hash ile senin elindeki hash aynı mı?” diye bir nevi soru-cevap oyunu oynarlar.</li><li><strong>Kerberos,</strong> Bugün modern AD sistemlerinin varsayılan ve çok daha güvenli olan protokolüdür. Kerberos’un çalışma mantığı bir <strong>bilet (ticket) sistemine</strong> dayanır. Lunaparka gittiğinizi düşünün; her oyuncağa para vermek yerine girişte bir bileklik alırsınız ve oyuncaklara o bilekliği göstererek binersiniz. Kerberos’ta da kullanıcı sabah şifresini girdiğinde Active Directory ona bir “Bileklik” (TGT) verir. Kullanıcı gün içinde ağdaki bir dosyaya, yazıcıya veya sunucuya erişmek istediğinde bu bilekliği gösterir.</li></ol><p><strong><em>c) AD Enumeration (Keşif)</em></strong></p><p>Sisteme (örneğin şirketin iç ağındaki sıradan bir çalışanın bilgisayarına) sızdık diyelim. Ancak henüz sadece bir piyadeyiz. Kral (Domain Controller) nerede? Etrafta hangi komutanlar (diğer kullanıcılar ve gruplar) var?</p><p>Bu soruların cevabını bulmaya <strong>AD Enumeration</strong> (Active Directory Keşfi) diyoruz. Kurumsal ağa sızdıktan sonra sessizce etrafı dinler ve ağın haritasını çıkarırız:</p><ul><li>Ağda hangi kullanıcılar var?</li><li>Hangi bilgisayarlar hangi sunuculara bağlı?</li><li>“Domain Admins” (En yetkili grup) içinde kimler var?</li></ul><p>Bu aşama, tıpkı ilk yazımızda anlattığımız Pasif Keşif (OSINT) gibidir, ancak bu kez dışarıda değil, düşman hattının (şirket ağının) tam içindeyizdir.</p><blockquote><strong><em>Bölüm 6: Active Directory Saldırıları</em></strong></blockquote><p><strong><em>a) Ağ İçi Zehirlenme: LLMNR / NBT-NS Poisoning</em></strong></p><p>Diyelim ki şirket ağındaki bir çalışan, tarayıcısına yanlışlıkla sirket-portali yerine sirket-proatli yazdı. DNS sunucusu bu adresi bulamaz ve şu soruyu bağırır: <em>&quot;Hey! İçinizde &#39;sirket-proatli&#39; nerede bilen var mı?&quot;</em></p><p>İşte tam bu noktada, sızma testi uzmanı devreye girer. Çalıştırdığımız <strong>Responder</strong> adlı araç, sahte bir sunucu gibi davranarak anında cevap verir: <em>“Evet, o adres benim! Şifreni gönder, seni içeri alayım.”</em></p><p>Kullanıcının bilgisayarı (Windows), arka planda fark ettirmeden kullanıcının <strong>NTLMv2 Hash</strong>’ini (şifre özetini) bize gönderir. Biz bu hash’i havada yakalar, kendi bilgisayarımıza alır ve çevrimdışı (offline) olarak kırarak çalışanın gerçek şifresini elde ederiz.</p><p><strong><em>b) Password Spraying:</em></strong></p><p>Web sızma testlerinde Brute-Force saldırılarını görmüştük. Ancak Active Directory’de admin kullanıcısına binlerce şifre denemesi yaparsanız, şirket politikası gereği o hesap 3. denemede <strong>kilitlenir (Lockout)</strong>. Bilgi İşlem departmanı anında alarm alır ve yakalanırsınız.</p><p>Bunun yerine profesyoneller <strong>Password Spraying</strong> yaparlar. Mantık şudur: Tek bir kullanıcıya binlerce şifre denemek yerine, ağdaki <strong>binlerce kullanıcıya sadece bir tane şifre</strong> deneriz.</p><p>Örneğin, şirketteki herkesin adını listeledik (Ali, Ayşe, Veli…). <strong>Kerbrute</strong> aracını kullanarak herkese aynı anda &quot;Sirket2026!&quot; veya &quot;Yaz2026*&quot; gibi yaygın bir şifreyi deneriz. Hiçbir hesap arka arkaya 3 hatalı şifre girilmediği için kilitlenmez. Ve genellikle o 1000 kişiden biri, bu kolay şifreyi kullanıyordur!</p><pre>kerbrute passwordspray -d sirket.local users.txt &quot;Sirket2026!&quot;<br>//Kerbrute ile Password Spraying Örneği</pre><p><strong><em>c) Kerberoasting ve AS-REP Roasting</em></strong></p><p>Bir önceki yazıda Kerberos’un bir bilet (Ticket) sistemiyle çalıştığını, lunapark bilekliği gibi kullanıcılara erişim sağladığını konuşmuştuk. İşte en ölümcül saldırılar bu biletlerin içindeki şifreleri çalmaya yöneliktir.</p><ul><li><strong>AS-REP Roasting:</strong> Normalde Kerberos, kullanıcılardan bilet istemeden önce kimlik doğrulaması ister. Ancak sistem yöneticileri bazı eski hesaplar için “Ön kimlik doğrulama gerektirmez” ayarını açık unutabilir. Biz sadece o kullanıcının adını sisteme göndererek, şifre özetini barındıran bir bilet alabilir ve bunu kırabiliriz.</li><li><strong>Kerberoasting:</strong> Ağda bazı özel hesaplar vardır (Servis Hesapları). SQL sunucusunu veya web sunucusunu çalıştıran bu hesapların yetkileri çok yüksektir. Sıradan bir kullanıcı hesabını ele geçirdikten sonra, AD’den bu özel servislerin biletini talep ederiz. Sistem bize bileti verir. Biletin şifrelemesi, o yüksek yetkili servis hesabının şifresiyle yapılmıştır. Bu bileti alıp evimize (kendi bilgisayarımıza) götürür, <strong>Hashcat</strong> veya <strong>John The Ripper</strong> gibi araçlarla şifreyi kırarak “Domain Admin” olma yolunda en büyük adımı atarız!</li></ul><blockquote><strong><em>Sonuç:</em></strong></blockquote><p>6 bölümlük bu yazı dizisinde;</p><ol><li><strong>OSINT</strong> ile uzaktan profilini çıkardık,</li><li><strong>Nmap</strong> ile açık kapılarını bulduk,</li><li><strong>Burp Suite</strong> ile web sitesindeki zafiyetlerden içeri sızdık,</li><li><strong>Metasploit2</strong> ile sanal makinede pratik yaparak tam kontrol (Root) sağladık,</li><li><strong>Active Directory</strong> mimarisini anladık,</li><li>Ve son olarak<strong> AD</strong> saldırılarıyla tüm kurumsal ağı ele geçirmeye çalıştık.</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d4d88f7d90f6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>