<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Jeroen Demmendaal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Jeroen Demmendaal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mrdemmendaal?source=rss-11c4264a559d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*q4a1ubcnWm4N8VPwN0PwBw.jpeg</url>
            <title>Stories by Jeroen Demmendaal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mrdemmendaal?source=rss-11c4264a559d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:56:42 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mrdemmendaal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Vraag en antwoord: alles over de transfer van Rinus VeeKay naar Juncos Hollinger Racing]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/vraag-en-antwoord-alles-over-de-transfer-van-rinus-veekay-naar-juncos-hollinger-racing-37259520cdf1?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/37259520cdf1</guid>
            <category><![CDATA[racing]]></category>
            <category><![CDATA[indycar]]></category>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Oct 2025 09:42:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-28T17:48:23.627Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TcpVCdXDIkYgatvWZVGK6Q.jpeg" /><figcaption>(Alle foto’s: Juncos Hollinger Racing)</figcaption></figure><p>Eindelijk is het officieel: Rinus VeeKay rijdt in 2026 voor Juncos Hollinger Racing in de NTT IndyCar Series en wordt de onbetwiste nieuwe kopman voor het team van Brad Hollinger en Ricardo Juncos. Het is een stap die voor sommige fans misschien als verrassing komt, na weken van geruchten over andere mogelijke transfers. Maar er passen een aantal belangrijke kanttekeningen bij die conclusie. Zoals altijd: <em>context matters</em>.</p><p>Daarom beantwoord ik hier de meest gehoorde vragen die ik de voorbije weken heb gekregen over de toekomst van Rinus VeeKay en schilder ik de bredere context achter zijn transfer. Staat jouw vraag er niet tussen of heb je aanvullende vragen: stel hem hieronder of <a href="https://x.com/mrdemmendaal">via Twitter</a> en ik probeer hem zo goed mogelijk te beantwoorden.</p><p><strong><em>We hebben nu eindelijk duidelijkheid, en een stuk vroeger dan afgelopen winter! Maar is Juncos Hollinger sportief echt een vooruitgang? Rinus eindigde met zijn Coyne immers als 14e algemeen in 2025, voor de beide Juncos-auto’s.</em></strong></p><p>Dat laatste is helemaal waar. Maar de vraag is in hoeverre dat wat zegt over de kwaliteiten van Coyne, of dat die 14e plek toch vooral de verdienste van Rinus VeeKay was. Teamgenoot Jacob Abel was immers stijf laatste en met afstand de langzaamste van de 27 full-time coureurs in 2025. Mijn sterke vermoeden is dat Rinus VeeKay het team van Coyne veel beter heeft doen lijken dan het in werkelijkheid is.</p><p>Voor wat betreft Juncos Hollinger Racing: Conor Daly werd 18e algemeen, en Sting Ray Robb eindigde als 26e. Niets om over naar huis te schrijven, maar ook: we hebben het over Conor Daly en Sting Ray Robb. Dezelfde Daly die bij ECR volledig om zijn oren werd gereden door Rinus VeeKay, en dezelfde Robb die toch vooral in die auto zit omdat hij naar verluidt een miljoen of tien collectegeld uit Idaho meeneemt. Het is erg lastig om op basis van een rijdersduo Daly-Robb al te stevige conclusies te trekken over het potentieel van Juncos Hollinger Racing. Toch zijn er voldoende positieve aanknopingspunten richting 2026.</p><p>Ten eerste heeft Rinus VeeKay in 2025 eens te meer bewezen dat hij met minder materiaal grote indruk kan maken. Dus zelfs áls de prestaties van Conor Daly en Sting Ray Robb maatgevend zijn voor het potentieel van JHR (een grote ‘als’), dan moet Rinus VeeKay minimaal hetzelfde kunnen doen, en zeer waarschijnlijk veel meer dan dat. Hij is een betere en completere coureur dan zowel Daly als Robb, wat natuurlijk de voornaamste reden is dat Brad Hollinger en Ricardo Juncos maanden lang bezig zijn geweest om Rinus VeeKay en zijn manager Adrian Sussman te overtuigen van hun voorstel.</p><p>Ten tweede heeft JHR de zaken aanzienlijk beter op orde voor de grootste race van het jaar: de Indianapolis 500. Daly was in mei dit jaar een outsider voor de zege, leidde de race enige tijd en finishte op een verdienstelijke P8. Vergelijk dat met het tranendal bij Coyne, waarbij Rinus VeeKay zich met hangen en wurgen kwalificeerde ten koste van teamgenoot Jacob Abel. VeeKay weet nu in ieder geval dat hij in 2026 een goede auto heeft op Indianapolis. Die vorm komt ook terug op andere ovals, waar met name Daly de voorbije twee seizoenen goed voor de dag kwam. Daly finishte dit seizoen vier keer in de top-8 op een oval. En nogmaals: als Daly dat kan, dan kan Rinus VeeKay dat ook. Op de reguliere en stratencircuits was 2025 een moeilijk jaar voor JHR, maar zowel Romain Grosjean als Callum Ilott hebben in voorgaande seizoenen laten zien dat top vijf finishes in principe ook op zulke banen mogelijk zijn.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OUP1xUWC-_rL6I6hT75D8A.jpeg" /></figure><p>Ten derde is Juncos bekend terrein voor Rinus VeeKay, zoals bovenstaande foto laat zien. Vergeet niet dat hij met dit team zijn grootste successen haalde in de periode vóór de IndyCars: kampioen in Pro Mazda in 2018, en tweede algemeen in Indy Lights in 2019. Samen wonnen Rinus VeeKay en Juncos in twee seizoenen dertien races en stonden ze 24 keer op het podium. Kortom, niemand hoeft Ricardo Juncos en Brad Hollinger uit te leggen hoe goed Rinus VeeKay is, en veel werknemers bij het team kent hij nog van vroeger. Juncos Hollinger Racing is daarmee dus een relatief vertrouwde omgeving voor VeeKay.</p><p>Ten vierde, en dit is misschien wel het belangrijkste van allemaal: het vastleggen van Rinus VeeKay is slechts de eerste stap in wat een flinke verbouwing van Juncos Hollinger Racing moet worden deze winter.</p><p><strong><em>Dat klinkt mysterieus, maar ook positief. Er komt dus nog meer nieuws aan?</em></strong></p><p>Er komt nog meer nieuws aan. Niets in het leven is 100 procent zeker (we kunnen immers nooit een meteorietinslag uitsluiten), maar zeker is wel dat met name Brad Hollinger inmiddels redelijk klaar is met het rommelen in de achterhoede. Voor wie hem niet kent: Brad Hollinger is niet alleen voormalig aandeelhouder van Williams, hij is ook succesvol ondernemer in de gezondheidszorg en eigenaar van een paar dozijn ziekenhuizen in de VS. Dankzij dat zakelijke succes is Hollinger inmiddels miljardair en daarmee iemand die gewend is om zijn zin te krijgen. Niemand is gefrustreerder over het gebrek aan succes bij JHR dan Brad Hollinger. En hoewel de naam Juncos nog steeds op de gevel staat, is het toch vooral de vermogende Hollinger die tegenwoordig de scepter zwaait bij JHR.</p><p>Ik begrijp dat Hollinger, die in 2021 instapte als aandeelhouder, in de voorbije jaren tientallen miljoenen in het team heeft gestoken; sommige bronnen spreken over bedragen van 40 miljoen dollar en meer. Daar heeft-ie voorlopig bar weinig voor terug gekregen. Het Argentijnse experiment met Agustin Canapino leverde zowel sportief als commercieel niet zo veel op als gehoopt, Romain Grosjean bleek een gemankeerde kopman omdat hij nu eenmaal de gewoonte heeft om zijn auto elk seizoen een keer of vijf in de hekken te hangen, en 2025 bewees dat je met anderhalve pay driver ook geen successen behaalt. Conor Daly deed zijn best maar heeft de nodige beperkingen als niet alle bochten linksaf gaan, en Sting Ray Robb is een lieve jongen maar anno 2026 eigenlijk geen IndyCar-materiaal meer.</p><p>Dan kun je als teameigenaar twee dingen doen: of je verkoopt de tent, of je gooit het roer om. Dat eerste is met de komst van de charters misschien een aantrekkelijke optie, maar ook Hollinger weet dat IndyCar de laatste jaren in de lift zit. De komst van FOX, eerst als uitzendpartner en nu als aandeelhouder in IndyCar, belooft de nodige groei in de komende jaren. Dat betekent dat Hollinger’s belang in JHR alleen maar meer waard gaat worden, zeker wanneer het team de weg omhoog weet te vinden. Daarom is het voor Hollinger een betere keuze om niet op te geven, maar nog een extra keer het gaspedaal in te drukken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U76fJLX5RfQ3uwEwXxpL1Q.jpeg" /></figure><p>Met Rinus VeeKay heeft het team nu een uitstekende kopman, en er staat sinds januari van dit jaar een prima technisch hart dat deze winter voor het eerst aan de slag kan met een volledige voorbereiding op het nieuwe seizoen. Voormalig Williams F1 veteraan David Brown heeft als oud-race engineer van Nigel Mansell, Alain Prost, Ayrton Senna, Damon Hill en David Coulthard een schat aan ervaring, terwijl Will Phillips als voormalig VP of Technology voor de IndyCar Series de Dallara van haver tot gort kent. Bovendien is Hollinger nog niet klaar met investeren en veranderen. Ik kan alleen maar zeggen: <em>watch this space</em>.</p><p>Daarmee is een team als JHR een wereld verwijderd van het kleine, worstelende Dale Coyne Racing. Het is voor Rinus VeeKay een veel stabielere omgeving, waar meer kan, meer mogelijk is, en meer perspectief aanwezig is. En dat kan alleen maar goed zijn voor zijn marktwaarde richting dat zo belangrijke <em>silly season</em> komende zomer. Zeker, de intentie is dat dit een langdurige en uiterst succesvolle samenwerking wordt tussen Rinus VeeKay en Juncos Hollinger Racing. Tegelijkertijd wil geen enkele coureur helemaal zonder bewegingsvrijheid zijn als de zaken uiteindelijk niet lopen als gehoopt, en dat geldt ook voor Rinus VeeKay. Een ruwe inventarisatie leert dat er voor 2027 stoeltjes beschikbaar komen bij Andretti Global, Arrow McLaren, Meyer Shank Racing en AJ Foyt Racing en misschien zelfs bij Chip Ganassi Racing.</p><p><strong><em>Okee, duidelijk. Aan de andere kant: Rinus VeeKay krijgt dus wéér geen transfer naar een gevestigd topteam. Had-ie misschien niet beter nog een jaartje bij Dale Coyne Racing kunnen blijven?</em></strong></p><p>Achteraf weet je alles zeker. Op het moment zelf kun je alleen maar kiezen op basis van wat je op dat moment weet. En veel wijst erop dat Dale Coyne Racing een doodlopende steeg aan het worden was voor Rinus VeeKay. Ik heb dit onlangs al eens uitgebreid uitgelegd in de Ziggo Sport: Green Green Green! IndyCar podcast, maar hier een korte samenvatting:</p><p>Hoe goed Rinus VeeKay het ook deed in 2025, we moeten niet vergeten dat Dale Coyne Racing nog steeds een heel beperkt team is. Eigenaar Dale Coyne zit het liefst voor een stuiver op de eerste rij, de auto hing afgelopen seizoen aan elkaar van tweedehands en opgepoetste onderdelen, en qua personeel is het een hechte, maar heel kleine groep. Dat schuurde weleens. Neem Thermal bijvoorbeeld: daar hielp de truckie mee met het aangeven van de banden bij de pitstops, en die gaf per ongeluk de versleten set reds aan die er bij de vorige stop van af kwamen. Weg race. Rinus heeft in 2025 ook meerdere warme races zonder koelvest gereden, omdat Coyne de pakweg 8000 dollar voor zo’n vest niet kon missen.</p><p>A propos 2026 dan: Dale Coyne heeft Rinus VeeKay inderdaad een nieuwe aanbieding gedaan, maar die was erg mager. Toen Rinus in februari 2025 tekende bij Dale Coyne Racing, had-ie weinig te kiezen. En dus was zijn contract heel beperkt. Zo beperkt zelfs, dat Rinus een aantal keer zijn eigen spaargeld moest aanspreken om uit de kosten te komen. We vergeten nog wel eens dat Rinus aan het einde van de maand ook gewoon zijn rekeningen moet betalen. Wij kijken naar IndyCar en autoracen als fans, maar voor Rinus is dit zijn werk, zijn boterham. Na zo’n goed seizoen verwacht je dan een aanbieding waaruit in ieder geval enige waardering spreekt, en dat je je spaargeld niet meer hoeft aan te spreken. Helaas bleef zo’n aanbieding uit. En als je dan een andere, betere aanbieding hebt die zowel financieel als sportief meer belooft, dan is de keuze snel gemaakt.</p><p>Tenslotte is er nog de kwestie Dennis Hauger. Toen Dale Coyne Racing aankondigde dat Indy NXT-kampioen Hauger in 2026 voor het team zou rijden, en in zijn kielzog een ‘<em>technical partnership’</em> met Andretti Global meenam, klonk er in Nederland gelijk kritiek: “<em>Rinus heeft een enorme fout gemaakt door weg te gaan bij Coyne!</em>” Los gezien van het feit dat ik er niet direct van uit zou gaan dat Rinus VeeKay en zijn manager een stel idioten zijn die niet weten wat ze doen, is de werkelijkheid iets weerbarstiger. Er is Andretti immers veel aan gelegen dat hun protégé Hauger zo goed mogelijk voor de dag komt en zo goed mogelijk wordt voorbereid op een toekomst bij Andretti, mogelijk al per 2027.</p><p>Dus terwijl Hauger in 2026 het nieuwe goudhaantje van Dale Coyne Racing wordt en volop steun vanuit Andretti krijgt, is het maar helemaal de vraag of de tweede auto van Coyne net zo veel aandacht krijgt. Sterker nog, omdat die tweede auto gefinancierd wordt door meneer Ault en zijn vermeende cryptomiljoenen, loop je een flink risico dat je weer een jaar in ondermaats materiaal rijdt. Het afbreukrisico is dus enorm. Onder het slechtste scenario delf je na een ijzersterk 2025 opeens het onderspit tegen een rookie die als enige de volledige Andretti-machine in zijn rug heeft. Leg dat maar eens uit aan de buitenwereld, die alleen de resultaten ziet.</p><p><strong><em>Okee, dus hij krijgt bij Juncos Hollinger beter betaald en meer waardering dan bij Coyne. Maar was de #4 auto van AJ Foyt Racing geen betere optie geweest? Daar heeft David Malukas afgelopen seizoen toch mooie dingen in laten zien, mede dankzij de samenwerking met Penske.</em></strong></p><p>Op papier was de Foyt-wagen inderdaad een prima en voor de hand liggende optie, en meerdere IndyCar-journalisten trokken die ‘logische’ conclusie al nadat Rinus zijn vertrek bij Coyne aankondigde. Het kon niet anders dan dat Rinus zijn stoeltje in de #18 had opgegeven omdat hij een aanbod had gekregen van Foyt, zo luidde de algehele redenering.</p><p>Er was echter één relevant detail dat een spaak in de wielen betekende voor dat scenario: met het vertrek van Malukas naar Penske vertrok ook de financiering. Malukas reed gedurende 2025 in een Foyt-auto die volledig betaald werd door Team Penske, aangezien de vrolijke knul uit Chicago al sinds vorig jaar onder contract stond bij Penske. Hij werd in feite uitgeleend aan Foyt, terwijl Team Penske overwoog wat te doen met Will Power. Nu Malukas eenmaal in de #12 van Team Penske zit, is er voor Penske geen enkele reden meer om een extra auto bij Foyt te financieren.</p><p>Volgens de geruchten in de tochtige parkeergarage waar ik soms mijn oor te luister leg, heeft de #4 Foyt voor 2026 een budget van 5 á 6 miljoen dollar nodig. Dat geld heeft Rinus VeeKay niet, en dat heeft-ie nooit gehad ook. Rinus VeeKay is geen betalende rijder, hij is een betaalde coureur. Kortom, de #4 van Foyt was voor Rinus VeeKay nooit een optie en er zijn ook nooit serieuze gesprekken geweest tussen AJ Foyt Racing en het management van Rinus VeeKay.</p><p><strong><em>En Rahal Letterman Lanigan Racing, had Rinus daar niet terecht gekund? De #30 auto is nog open, toch?</em></strong></p><p>Volgens de tamtam is dat inderdaad het geval, en RLL testte deze week niet voor niets met Mick Schumacher. Maar je kunt je afvragen of die auto voor Rinus een betere optie zou zijn dan een rol als nieuwe kopman bij Juncos Hollinger, nog afgezien van de vraag of RLL het zich kan veroorloven om de miljoenen van Devlin DeFrancesco in te ruilen voor een Hoofddorper zonder financiële steun. Natuurlijk, sportief geldt hier hetzelfde argument als voor JHR: het is vrij lastig om het potentieel van de #30 af te meten aan de prestaties van DeFrancesco. Er zit ongetwijfeld meer in dan de 26e plek algemeen die Devlin afgelopen seizoen op het bord zette.</p><p>Maar hoeveel meer? Vergeet niet dat Graham Rahal en Louis Foster ook worstelden dat het een lieve lust was in 2025. Met name op de ovals waren de RLL-wagens (met uitzondering van Takuma Sato op Indianapolis) hopeloos te langzaam. Graham Rahal was de best geklasseerde RLL-coureur in 2025, op P19 — inderdaad, áchter Conor Daly en áchter Rinus VeeKay. Historisch gezien heeft RLL inderdaad een naam hoog te houden als subtop-team, maar de laatste jaren is die reputatie steeds meer in verval. Met name die derde #30 auto heeft bar weinig laten zien in de voorbije seizoenen, ook niet toen Jack Harvey achter het stuur zat.</p><p>Juncos Hollinger Racing is geen Chip Ganassi Racing, zo simpel is het. In een ideale wereld was Alex Palou toch naar Red Bull Racing verhuisd en was er een stoeltje vrijgekomen bij Ganassi of MSR. Maar wie alle écht beschikbare stoeltjes voor 2026 tegen elkaar afweegt, kan haast niet anders concluderen dan dat kopman bij JHR een betere keuze is dan bij Dale Coyne Racing blijven of het derde wiel aan de wagen worden bij Rahal Letterman Lanigan. Rinus VeeKay is zelf in ieder geval gemotiveerd tot op het bot en is in blakende vorm, na een 2025 dat volgens velen het beste seizoen uit zijn carrière was. Kijk dus niet gek op als hij de IndyCar paddock volgend jaar weer versteld doet staan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*68wL7lKzAhIEeBYROasScg.jpeg" /></figure><p><strong>© Alle tekst: Jeroen Demmendaal</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=37259520cdf1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Rinus VeeKay, een kogel en een kerk]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/rinus-veekay-een-kogel-en-een-kerk-dfce2b29d13c?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dfce2b29d13c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Feb 2025 09:45:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-14T15:20:35.309Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dKotPUyiXI4CFbtO0h2HKw.jpeg" /><figcaption>Foto: Dale Coyne Racing</figcaption></figure><p>Het hoge woord is er uit. Enkele maanden nadat hij met een zure smaak in de mond vertrok bij Ed Carpenter Racing, is Rinus VeeKay weer onder de pannen in de IndyCar Series. Vandaag werd hij formeel aangekondigd als de nieuwe kopman van Dale Coyne Racing (nadat de webmaster het persbericht per ongeluk al even op donderdagnacht live had gezet). Natuurlijk was het even spannend, maar verrassend is deze uitkomst verder niet: de 24-jarige Nederlander staat er immers uitstekend op in de IndyCar-paddock. Sterker nog, wie zijn oor goed te luister legt in tochtige parkeergarages hoort dat vriend en vijand zich erover verbazen dat ECR een coureur als VeeKay zomaar de deur uit heeft laten lopen.</p><p>Waarom het dan zo lang duurde voordat VeeKay’s nieuwe job officieel werd? Het eenvoudigste antwoord is en blijft geld. Dale Coyne Racing is een team dat de voorbije jaren betalende coureurs in heeft moeten huren, omdat de twee wagens anders niet op de baan zouden verschijnen. In 2024 verschenen er maar liefst negen verschillende coureurs aan de start voor Coyne, en dat was geen vrijwillige keuze. Met de komst van Indy NXT-krachtpatser Jacob Abel en familiebedrijf Abel Construction zijn de financiële mogelijkheden voor de #51-wagen flink verbeterd. Het ideale scenario voor Coyne was altijd om de ervaren Rinus VeeKay als kopman naast <em>greenhorn</em> Abel te installeren.</p><p>Alleen, VeeKay heeft geen familiegeld of andere sponsorgelden te bieden. Rinus is een *betaalde* in plaats van een betalende coureur, en dus moest er een externe financier voor de #18 Dallara Honda gevonden worden. Die is er nu, na enkele omwegen. De tamtam leert dat Dale Coyne Racing eerder deze winter in gesprek was met een andere potentiële investeerder, eentje die misschien zelfs wel een significant aandeel in het team zou nemen. Die gesprekken liepen echter niet zo voortvarend als gepland, en dus is Dale Coyne (voorlopig) overgeschakeld op Plan B. Later deze maand, bij de seizoensopener in St. Petersburg, zal de nieuwe geldschieter publiekelijk onthuld worden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HzaI0nek8vj36ST3LDQlfg.jpeg" /><figcaption>Foto: Penske Entertainment</figcaption></figure><p>Hoe we hier terecht zijn gekomen mag inmiddels grotendeels duidelijk zijn, maar voor de mensen achterin de zaal nog een keer de samenvatting. <a href="https://mrdemmendaal.medium.com/ed-carpenter-in-zijn-eigen-woorden-over-het-vertrek-van-rinus-veekay-ece0ca187613">Uiteraard zullen we het nooit <em>on the record</em> horen</a>, maar de enige logische verklaring is dat Ed Carpenter en zijn nieuwe zakenpartner Ted Gelov de voorkeur gaven aan Alexander Rossi als kopman van ECR 2.0. Carpenter en Gelov komen allebei uit Indiana, en hechten commercieel meer waarde aan een Amerikaanse Indy 500-winnaar dan aan een jongeman uit Hoofddorp. In Nederland kunnen we dat niet leuk vinden, maar de commerciële logica is vanuit Amerikaans oogpunt glashelder.</p><p>De logica dicteert verder dat Rossi niet zat te wachten op een teamgenoot die vijf jaar lang kopman was van ECR, en mogelijk een vervelende tweede kapitein op het schip zou kunnen zijn. Het is niet zo gek om te denken dat Rossi in de gesprekken met ECR heeft gezegd: ik teken graag, maar dan moet die gekke Hollander wel wieberen. Kortom, in de Carpenter-Gelov constellatie was er geen ruimte meer voor Rinus VeeKay, en wel voor Deense dreumes Christian Rasmussen, die nog een hoop te leren heeft.</p><p>Logica voert een mens vrij ver. Maar fatsoen ook. <a href="https://mrdemmendaal.medium.com/rinus-en-de-timmerman-d5e9ef1b2028">Zoals ik eerder al schreef</a>: het was sjiek geweest als Carpenter na vijf jaar nauwe samenwerking zélf de telefoon had gepakt en zijn kopman had opgebeld met een recht-voor-zijn-raap uitleg. Rinus VeeKay zou teleurgesteld geweest zijn, maar Rinus is een grote jongen die weet hoe de wereld werkt. Echter, in plaats daarvan kreeg Rinus een, zoals dat heet in goed Nederlands, lulverhaal te horen. Datzelfde lulverhaal werd vervolgens ook intern bij ECR te berde gebracht.</p><p>Is dit een ideale gang van zaken? Natuurlijk niet. Zoals eerder uitgelegd verkeerde Team VeeKay in volle verwachting nog een jaar door te brengen bij Ed Carpenter Racing. Om zo laat in het <em>silly season</em> nog te moeten schakelen is niet geweldig. Maar wie de teleurstelling bij Team VeeKay richting ECR verwart met reddeloosheid, heeft niet opgelet. Adrian Sussman is jarenlang manager voor coureurs als Dan Wheldon en Dario Franchitti geweest, heeft een schat aan ervaring en een netwerk waar je U tegen zegt. Dit is niet de eerste keer in zijn carrière als manager dat de zaken niet volgens plan gaan, en Sussman raakt niet snel van de leg.</p><p>Echter, in het Nederland van 2025 is er immer een klein groepje miserabele geesten dat de neiging heeft om iemand die op de grond ligt, nog even een trap na te geven. Het resultaat was een handvol klikbeetsites en online leunstoelexperts die, niet gehinderd door enig werkelijk inzicht of enige kennis van zaken, hun oordeel afgelopen najaar meteen al klaar hadden. “<em>Rinus VeeKay en zijn management hadden geen Plan B, Rinus VeeKay en zijn management waren naïef</em>,” en meer van dat soort werk.</p><p>Niet alleen zijn zulke teksten gemakzuchtig, ze missen het punt volledig. Natuurlijk was er een Plan B — en een Plan C, en een Plan D. Deze deal met Dale Coyne Racing is daar het bewijs van. Binnen een paar uur nadat bekend werd dat VeeKay niet verder ging met ECR, hingen er al drie IndyCar teams aan de lijn bij Sussman. En natuurlijk was er geen sprake van naïviteit. Dit is immers de autosport, waarin een contract vaak minder waard is dan het papier waarop het afgedrukt staat. Indien nodig kón er altijd doorgeschakeld worden. De gang van zaken bij ECR leidde bij Team VeeKay inderdaad tot boosheid en frustratie. Maar reddeloosheid? Nooit.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Lsde8CDiPEeSUYfXu3QQmQ.jpeg" /><figcaption>Foto: Dale Coyne Racing</figcaption></figure><p>Met dat misverstand opgehelderd — wat kunnen we in 2025 verwachten van de combinatie Rinus VeeKay en Dale Coyne Racing? Afgaand op het voorbije seizoen lijkt het wijs om de verwachtingen wat te temperen. Op het eerste gezicht stapt Rinus VeeKay in bij het lelijke eendje op de IndyCar grid. De resultaten van het team waren in 2024 mager, met geen enkele top-12 finish en negen verschillende coureurs.</p><p>Tegelijkertijd geeft die rijderscarrousel een vertekend beeld van de capaciteiten bij Dale Coyne Racing. Jonge, talentvolle honden als Toby Sowery en Hunter McElrea lieten zien dat er wel degelijk snelheid in die auto zit, en Rinus VeeKay deed exact hetzelfde toen hij vanuit het niets een P3 liet noteren tijdens de testritten op Indianapolis in oktober. Bovendien is op de grid staan altijd beter dan aan de zijlijn zitten.</p><p>En wie terugkijkt op de historie van Dale Coyne Racing ziet best wat successen. Teambaas Dale Coyne is voor alles een doorzetter, die inmiddels al 40 jaar aan de weg timmert. Hij begon zijn team in de jaren 80 als vehikel voor zijn eigen racecarrière, en vanaf 1984 reed Ome Dale vooral achteraan in verouderde auto’s. In 1986 racete hij zelfs een seizoen lang in een zelfgebouwde auto, de DC-1. Maar resultaten bleven uit en de sympathieke Coyne concludeerde in 1989 dat hij zijn plafond als coureur had bereikt.</p><p>In de twee decennia daarna was zijn team vooral veldvulling, een draaideur voor een bonte verzameling <em>pay drivers </em>die vaker wel dan niet in de weg reden van de koplopers. Maar met de komst van de IndyCar Series in huidige vorm kwamen de dagsuccessen. Justin Wilson won tussen 2009 en 2012 twee races voor het team, terwijl ook Mike Conway en Carlos Huertas in daaropvolgende jaren een zege behaalden. In de recente historie won Sebastien Bourdais twee races voor Coyne, terwijl Romain Grosjean (2021) en David Malukas (2022–23) allebei een aantal podiums scoorden.</p><p>Kortom, het potentieel van Coyne is evident. Maar waar het de laatste tijd vooral aan geschort heeft is geld. Na het vertrek van partners Vasser-Sullivan en HMD Motorsports is het financiële gat niet voldoende gevuld, waardoor Dale Coyne in 2024 elk dubbeltje drie keer om heeft moeten draaien. Dat heeft er ook voor gezorgd dat Coyne qua engineering redelijk is leeggelopen. Die gaten worden nu met het nieuwe budget langzaamaan weer opgevuld, maar ook in de Amerikaanse Midwest groeien de talentvolle en/of ervaren race-ingenieurs niet aan de bomen.</p><p>De wederopbouw zal dus tijd in beslag nemen en de verwachtingen voor 2025 blijven laag. Aan de andere kant: zoals sneeuwklokjes de komst van de lente aankondigen, zo vallen er ook bij Coyne groene scheuten te ontwaren. Twee verse full-time coureurs die samen voor routine kunnen zorgen is altijd beter dan een eindeloze draaideur aan <em>pay drivers</em>. Jacob Abel kan zich nauwelijks een betere leermeester dan Rinus VeeKay wensen; ook voor de Abels was de komst van VeeKay uiterst belangrijk. Koppel die consistentie op het rijdersvlak aan een gezonde financiële injectie, en opeens zou Dale Coyne Racing dit seizoen van tijd tot tot tijd best kunnen verrassen. Aan Rinus VeeKay zal het in ieder geval niet liggen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pquc-72n-JKVztsXrH5ZnA.jpeg" /></figure><p><strong>© Alle tekst: Jeroen Demmendaal</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dfce2b29d13c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ed Carpenter in zijn eigen woorden over het vertrek van Rinus VeeKay]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/ed-carpenter-in-zijn-eigen-woorden-over-het-vertrek-van-rinus-veekay-ece0ca187613?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ece0ca187613</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Jan 2025 15:11:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-15T15:11:07.644Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/769/1*Rlt-4VHBPJRw-m3L07kYWQ.jpeg" /></figure><p>De IndyCar mediadagen zijn doorgaans een goed-nieuws-show, meer nog dan normaal. Wie meeluistert bij de persconferenties met de coureurs merkt al snel dat dit niet het aangewezen platform is om heel kritische vragen te stellen. Het moet immers wel leuk blijven. Dit jaar ging het vooral over de ambitieuze nieuwe televisiedeal met FOX voor de Amerikaanse markt, de toetreding van een nieuw team in de vorm van Prema, en de schetsen voor een nieuw chassis die veel rijders en teameigenaren enkele weken terug gepresenteerd kregen.</p><p>Kortom, de IndyCar mediadagen kijken vooral vooruit, en met optimisme. Maar toch — wanneer je de kans krijgt om een vraag te stellen die in ieder geval in Nederland al een paar maanden onderwerp van discussie is, dan kun je die eigenlijk niet laten liggen. Er is in de voorbije periode veel gespeculeerd over de vraag waarom Rinus VeeKay geen nieuw contract kreeg van ECR, en wie zijn oor te luister legt in tochtige parkeergarages krijgt via de tamtam een redelijk duidelijk beeld mee.</p><p>De beslisser zelf heeft zich logischerwijs nooit publiekelijk uitgelaten over zijn beweegredenen. Ook Ed Carpenter kiest er liever voor om vooruit te kijken in plaats van achteruit, en geef hem eens ongelijk. Er is een nieuwe aandeelhouder in de vorm van ondernemer Ted Gelov, er is meer budget dan ooit beschikbaar, trotse Amerikaan en Indy 500-winnaar Alexander Rossi is de nieuwe kopman, en onlangs werd er zelfs een kakelvers logo onthuld. Wat betreft dat laatste punt: over smaak valt niet te twisten, maar het is duidelijk dat er een nieuwe wind waait bij ECR.</p><p>Zelf kijk ik ook liever vooruit, en ik heb heel veel zin in het seizoen 2025, maar ik ben ook niet vies van enige dienstverlening aan de Nederlandse IndyCar-fan. Dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken, en Carpenter via een Zoom-verbinding op de man af gevraagd waarom hij Rinus heeft laten gaan na afgelopen seizoen. Ik geloof niet dat het me heel erg in dank werd afgenomen, en zijn gezichtsuitdrukking sprak boekdelen toen hij de vraag hoorde, maar dat overleef ik ook wel weer — Ed ook trouwens.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XvsyF8pGUL_1Bp72LM2dKQ.png" /></figure><p>Hieronder de letterlijke weergave van de twee vragen die ik kon stellen, zonder commentaar:</p><p><strong>JD: </strong><em>Hallo Ed. Excuses dat ik een beetje terugga in de tijd, maar ik wil je vragen naar het denkproces dat leidde tot jouw beslissing om aan het einde van het vorige seizoen niet verder te gaan met Rinus, na vijf jaar samen en een sterke tweede seizoenshelft. Wat verwacht je dat Alexander aan het team zal toevoegen dat je niet van Rinus hebt kunnen krijgen, en had Ted Gelov enige invloed op deze beslissing?</em></p><p><strong>EC:</strong> “Alles wat we doen is een teambeslissing en er zijn veel gesprekken, veel denk- en debatprocessen die daaraan voorafgaan. Ted was op dat moment deel van het team, dus hij was zeker onderdeel van het gesprek. Maar het was niet de beslissing van één persoon alleen.</p><p>Om terug te komen op de vraag: ik heb niets dan respect en waardering voor de jaren die we met Rinus hebben gehad. Ik beschouw hem nog steeds als een goede vriend en een zeer getalenteerde coureur die, hoop ik, een plekje zal vinden in de sport. Hij verdient het om hier te zijn.</p><p>Maar zoals je zei, hij was vijf jaar bij ons, en hij was de langst dienende coureur ooit bij ECR. Het is nooit makkelijk om die beslissingen te nemen, maar we voelden dat het tijd was om een andere richting in te slaan.</p><p>Het had net zo goed Rinus en Alex kunnen zijn in plaats van Christian, maar we hebben de beslissing genomen die we het beste vonden voor ons team. Ik ga niet alle details geven over waarom en hoe we tot die exacte beslissing kwamen, maar ik denk dat het belangrijkste is, in mijn ogen, dat we vijf echt goede jaren samen hebben gehad. Ik heb niets dan waardering en respect voor Rinus, en hopelijk zullen we tegen hem strijden.”</p><p><strong>JD: </strong><em>Wat betreft Christian dan, zijn eerste volledige seizoen in de serie komt eraan. Wat verwacht je van hem na een vrij veelbelovend rookie jaar?</em></p><p><strong>EC:</strong> “Ja, ik denk dat we veel potentieel zien in Christian. Het is echt moeilijk om een rookie te zijn in deze sport. We waren vorig jaar niet zo goed als we hadden moeten zijn. Ik denk niet dat ons probleem noodzakelijk bij onze coureurs lag. We waren als geheel niet goed genoeg. Maar Christian bleef zich ontwikkelen.</p><p>Daarnaast denk ik dat ik veel heb geleerd over wat hij in zich heeft toen we hem in een echt moeilijke positie zetten, toen ik uit de auto stapte aan het einde van vorig jaar. Waar we stonden met punten, en hoe hij omging met de druk om het seizoen af te ronden en ons in de Leader’s Circle te houden.</p><p>Ik verwacht een groot jaar van hem. Ik denk dat hij veel talent en potentieel heeft, en ik denk dat we dat dit jaar zullen zien.”</p><p>Tot zover. Het zal niet alle vragen beantwoorden bij de fans van Rinus VeeKay, maar die ambitie had ik ook niet. Vooral wilde ik graag van Carpenter zelf horen wat hij zou zeggen als hij de vraag kreeg, want daar ontbrak het tot nu toe aan. Eén laatste toevoeging dan: in een antwoord aan een andere journalist vertelde Carpenter ook over de veranderingen bij ECR in de voorbije maanden, en dat het team ook organisatorisch dingen anders wil gaan doen. Dat antwoord besloot hij met: “We zijn niet tevreden geweest met de uiteindelijke resultaten die we de afgelopen jaren hebben behaald, dus konden we niet gewoon hetzelfde blijven doen.”</p><p><strong>© Alle tekst: Jeroen Demmendaal</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ece0ca187613" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sergio op Schiermonnikoog — een kerstverhaal]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/sergio-op-schiermonnikoog-een-kerstverhaal-ddc5ce6625af?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ddc5ce6625af</guid>
            <category><![CDATA[fiction]]></category>
            <category><![CDATA[formula-1]]></category>
            <category><![CDATA[nederlands]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Dec 2024 10:18:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-20T10:30:45.743Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Sergio op Schiermonnikoog — een kerstverhaal</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ad0YIAqTqMYBV1adloctog.jpeg" /></figure><p>Sergio richtte zijn telefoon naar de lucht en probeerde dekking te krijgen. Eén schamel balkje dook af en toe op, verdween vervolgens weer. Sergio zuchtte. Meneer Carlos had hem beloofd dat zijn Telmex-telefoon overal en altijd zou werken, maar mooi niet dus. Señor Slim had blijkbaar nog nooit van de Wadden gehoord.</p><p>Het kwam misschien ook door de decemberstorm die om hem heen loeide. Grote grijze wolken raceten langs de horizon, terwijl een lichte maar aanhoudende miezerregen hem in het gezicht sloeg. Achter hem lag het hutje dat hij had gehuurd van een vriendelijke mevrouw uit het dorp op het eiland. Door de kleine raampjes kon hij de kerstverlichting zien branden, een zacht, warm licht dat een beetje comfort bood op deze gure ochtend.</p><p>Gisteren was het ook koud geweest, maar in ieder geval zonnig, relatief kalm ook. Toen werkte zijn telefoon prima en hij had Carola en de kinderen gebeld, terwijl hij een lange wandeling langs het strand maakte. Eigenlijk had hij ze niks te melden, want er gebeurde geen klap hier. En er was nog geen nieuws, zei Carola. Maar hij miste zijn familie en wilde even vertrouwde stemmen horen. Misschien was dit achteraf geen geweldig idee gebleken.</p><p>Het was een tip van Max geweest. “Even uitwaaien” heette dat in het Nederlands. Kon geen kwaad misschien, in afwachting van het onverbiddelijke oordeel? Max had hem verteld dat er ooit, heel lang geleden, een paar Nederlandse televisiemensen waren geweest die zich bij wijze van experiment een week lang op een van de kleine Hollandse eilanden lieten droppen. Dat was naar verluidt een nóg kleiner eiland dan dit, zelfs zonder toilet. Naar een eiland zonder toilet gaan, dat vertikte Sergio, maar verder vond hij het wel een aardige gedachte. Uitwaaien.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sqXEX3IjONPgr2Y_YymkEA.jpeg" /></figure><p>Hij waardeerde Max wel. Die had het zelfs publiekelijk voor hem opgenomen na het voorbije seizoen, gezegd dat hij geen pannekoek en geen idioot was. En dat was natuurlijk ook zo. Sergio lústte niet eens pannekoeken. En het leek zo mooi, even wat tijd voor zichzelf, zonder stoorzenders om zich heen. Maar eigenlijk had hij zichzelf niet zo veel te melden. Hij wist prima wat het probleem was: dat gedoe met Antonio liep de spuitgaten uit.</p><p>Dat was het grootste voordeel van deze trip: het was fijn om eindelijk eens even uit de buurt te zijn van zijn vader, de halve zool. Hij zou het natuurlijk nooit hardop of publiekelijk zeggen, maar hij werd he-le-maal gek van die oude dwaas. Antonio was altijd al aanwezig geweest binnen de familie Pérez, een geboren alfaman die over lijken ging om de carrière van Sergio vooruit te helpen, maar de laatste jaren was het uit de klauwen gelopen. Na elke race moest hij urenlang aanhoren wat hij nu weer fout gedaan had, en of hij wel wist wat zijn familie, en Red Bull, en Mexico, en de president, en de paus, en god weet wie verder nog van hem verwachtten.</p><p>Antonio was de blokkerende factor geworden, de werkelijke aanleiding van het rampseizoen 2024. Het was net als met de roze olifant. Als je jezelf de hele tijd vertelde dat je niét aan een roze olifant moest denken, dan dacht je vervolgens maar aan één ding. Zo werkte het mensenbrein. En zo was het dit seizoen dus ook. Telkens als hij begon aan een rondje zag hij het gezicht van zijn vader voor zich en vertelde zichzelf: geen fout maken, niet te laat remmen, niet crashen. En dus deed-ie precies dat: hij maakte een fout, hij verremde zich, eindigde bijna in de hekken. En haalde weer Q2 niet.</p><p>Max leek zijn probleem helemaal niet te hebben. Die had hem ook wel eens verteld dat hij altijd zijn vader in zijn achterhoofd hoorde, elke sessie weer. Maar voor Max werkte dat als motivatie. Voer voor psychologen, de relatie tussen Jos en Max. Hij kende natuurlijk ook de verhalen, over het tankstation, over het korte lontje van Verstappen senior. Wie weet welke weerslag dat allemaal op Max had gehad, en welke effecten het nog zou hebben later in zijn leven. En hoe het de aanstaande vader Max zou vormen. Maar voorlopig werkte het. Vier wereldtitels logen niet.</p><p>Hij zou willen dat Antonio zo’n impact op hem had. Het getier en gevloek van zijn vader werkte juist averechts. Eerder dit jaar had hij een keer hard geslikt en gezegd: pa, nu even niet. Laat me maar even. Het effect was meteen duidelijk: vier podiumplaatsen in de eerste vijf races, de perfecte <em>wingman</em> voor Max. Hij kreeg zelfs een nieuw contract, voor twee jaar! Het leven lachte hem weer toe. Totdat zijn vader besloot om in Imola weer eens te komen buurten in de paddock. Terwijl hij de stem van Antonio elders in de pitbox hoorde, voelde hij zijn hele lichaam aanspannen, en kreeg het benauwd. Weg rust.</p><p>De storm was nu gaan liggen, en de lucht was opeens kraakhelder. De maan leek groter dan ooit aan de avondhemel en Sergio kon duidelijk de contouren van het maanlandschap zien. Hij herinnerde zich hoe hij als klein jongetje soms naar de maan tuurde, en tegen beter weten in probeerde om de Amerikaanse vlag in Mare Tranquillitatis te ontwaren. Hij grinnikte terwijl hij bij zichzelf dacht: af en toe even kunnen vluchten naar de maan, dat zou wat zijn. Net als in Star Trek: <em>beam me up, Scotty.</em> Of nog beter: zijn vader even naar de maan beamen als-ie zijn geouwehoer weer eens zat was.</p><p>Bijna Kerst. Het moest nu bijna rond zijn. Christian had hem na Abu Dhabi verteld dat het nog wel een paar weken zou duren, maar dat iedereen het graag voor de vakantieperiode af wilde ronden. Publiekelijk had Sergio natuurlijk vol gehouden dat hij in 2025 gewoon terug zou keren bij Red Bull Racing, maar hij wist eigenlijk al maanden hoe het af zou lopen. In tegenstelling tot Antonio begreep hij wél hoe de hazen liepen in deze sport. Een contract betekende geen zier als je niet presteerde, ook als je geen wereldkampioen hoefde te worden in een kampioensauto.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o8xOMZIIZNcMBDuDFji_sQ.jpeg" /></figure><p>Opeens verscheen op het schermpje van zijn iPhone het lachende gezicht van Carola. Hij wist eigenlijk meteen waarom ze belde. Het hoge woord was eruit, bevestigde ze toen hij opnam. Zestien miljoen dollar zou hij krijgen, nu zijn advocaten hun werk hadden gedaan. En hij zou <em>brand ambassador</em> blijven, wat dat dan ook mocht betekenen. En ja, hij was ook vrij om te tekenen bij andere teams. Niet dat die voor hem in de rij stonden momenteel, al hadden ze onlangs wel een digitale kerstkaart gekregen van Dan Towriss. Dus wie weet.</p><p>Sergio hing op en stiefelde door het rulle zand langzaam terug naar de strandhut. Het werd tijd om zijn tas in te pakken en terug te keren naar de bewoonde wereld. Bijna Kerst. Bijna tijd voor zijn favoriete periode van het jaar: hij, Carola, de kinderen, samen in hun riante huis rond de kerstboom, en verder helemaal niemand. Vooral die oude dwaas niet — die zat zoals elk jaar rond de feestdagen aan de sangria in Cancun. Lekker rustig.</p><p>Het klonk gek, maar hij voélde opeens hoe een golf van ontspanning zich over hem uitrolde. Geen druk meer. Geen eindeloos gezeik over <em>campeon del mundo</em> meer. Het hoofdstuk Red Bull was klaar, hij had zijn piek in de Formule 1 bereikt, en was in het afgelopen jaar met een razende vaart net zo hard weer van die piek afgedonderd. En het was wel goed zo. Zestien miljoen dollar aan oprotpremie, bovenop zijn riante salaris van de voorbije jaren, dat waren een heleboel pesos. Hij grinnikte weer, keek naar de lucht en zag hoe een zeemeeuw over hem heen scheerde en een schreeuw liet horen. Het klonk bijna, bijna als een schaterlach.</p><p><strong>© Alle tekst: Jeroen Demmendaal. Alle beelden zijn gegenereerd via Grok, de AI motor van X. Niet gek he?</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ddc5ce6625af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Rinus en de timmerman]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/rinus-en-de-timmerman-d5e9ef1b2028?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d5e9ef1b2028</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Sep 2024 11:32:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-24T11:09:44.610Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VBiH9B-X1WmZFSQJSz_s4Q.jpeg" /><figcaption><strong>© Alle foto’s: Jeroen Demmendaal</strong></figcaption></figure><p>Ik moet de laatste paar dagen vaak denken aan een oude politieke grap, een grap die in de jaren negentig en de vroege jaren van deze eeuw treffend was maar inmiddels elke relevantie heeft verloren. De grap gaat zo:</p><p><em>Vraag: Hoe herken je een CDA-lijsttrekker? Antwoord: Aan het mes in zijn rug.</em></p><p>Het is een grap die, hoewel een goede omschrijving van de situatie bij het CDA destijds, vooral de spot drijft met het beeld van de doorsnee christen-democraat: op het eerste oog vrome, betrouwbare mensen, die je af en toe ook behoorlijk teleur kunnen stellen. Dat niet alleen CDA’ers daar last van hebben, bleek de afgelopen dagen wel.</p><p>De grap is immers ook van toepassing op coureurs van Ed Carpenter Racing. Spencer Pigot werd vijf jaar geleden zonder pardon afgeserveerd, Conor Daly kreeg vorig jaar de zak (al had-ie het daar wel een klein beetje zelf naar gemaakt), en nu wordt ook Rinus “VeeKay” van Kalmthout afgedankt. ECR presenteert zichzelf graag als een warm familieteam, terwijl Ed Carpenter meerdere keren aan VeeKay heeft gerefereerd als een extra zoon. Voorlopig lijkt ECR vooral op een dysfunctionele familie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0ZP9gNXb6bpQaAzG5XrfIA.jpeg" /></figure><p>Natuurlijk, er zijn duizend-en-een redenen aan te dragen voor de beslissing van Carpenter, en context is belangrijk. De teams op de IndyCar grid worstelen in 2024 meer dan ooit met de financiën, en zelfs topteams als Chip Ganassi Racing en Andretti Autosport hebben hier last van. Iedere kenner weet dat Kyffin Simpson niet vanwege zijn enorme talent bij Ganassi rijdt, en Andretti heeft een gat te dichten nu autodealerconcern AutoNation op weg is naar de uitgang.</p><p>Maar vooral in het spreekwoordelijke ‘rechterrijtje’ is het flink aanpoten. Meyer Shank Racing lijdt net als Andretti onder het vertrek van AutoNation, supermarktketen Hy-Vee heeft naar verluidt de bijdrage aan Rahal Letterman Lanigan Racing flink teruggeschroefd, Juncos Hollinger Racing rijdt heel 2024 al zonder noemenswaardige sponsoring en over Dale Coyne Racing hoeven we het helemaal niet te hebben.</p><p>En dan is er nog Ed Carpenter Racing. Trouwe luisteraars van de Green Green Green! podcast weten dat Todd Ault, de uitbater van BitNile, GuyCare, AskROI en een reeks andere obscure bedrijven, niet altijd de meest stabiele zakenpartner is geweest voor ECR. De realiteit is dat Ed Carpenter momenteel uit financieel oogpunt met de rug tegen de muur staat. Een andere realiteit is dat Rinus VeeKay geen geld meebrengt, maar al jaren wordt betaald door het team.</p><p>Dus natuurlijk was het scenario dat zich de afgelopen week afspeelde altijd een mogelijkheid. Wat vooral steekt is dat VeeKay zo laat te horen kreeg dat er in 2025 geen plaats meer voor hem is bij ECR. Tijdens het raceweekend in Nashville (14–15 september) had Adrian Sussman, de manager van VeeKay, nog een gesprek met Ed Carpenter. Afgelopen vrijdag belde Sussman weer naar Carpenter en kreeg opeens te horen dat het hele verhaal niet doorging. Volgens Carpenter was het een commerciële beslissing, geen sportieve.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TE2EdbAft9UrHyWTBJT3IQ.jpeg" /></figure><p>Dat laatste is nogal wiedes, want VeeKay heeft in 2024 misschien wel het beste seizoen uit zijn IndyCar-carrière gedraaid. In zijn vijfde seizoen voor ECR heeft hij het kleine team wederom op sleeptouw genomen en heeft hij drie coureurs van topteams Ganassi en Andretti verslagen in de rangschikking — inclusief Indy 500-winnaar Marcus Ericsson. Slechts één race kwam hij niet aan de finish, en dat was door technisch malheur. Teamgenoot Christian Rasmussen werd, net als alle andere teamgenoten bij ECR in de #20 auto, afgetekend verslagen.</p><p>VeeKay is de enige rijder die in de afgelopen vijf jaar een zege, pole positions en podiums heeft gescoord voor ECR. In 80 races scoorde hij 26 top-10 finishes, een aantal dat veel hoger uit had kunnen vallen als het team zich strategisch en operationeel beter had ontwikkeld. De blunders in de pits werden de voorbije jaren een <em>running gag</em>. Critici zullen nu tegenwerpen dat VeeKay zelf twee keer een fout maakte in de pitstraat tijdens de Indy 500, maar de fouten aan teamzijde doen de zeldzame foutjes van VeeKay verbleken.</p><p>Hoe het ook zij: je zou denken dat je na vijf jaar samenwerking recht hebt op een persoonlijk bericht. Je zou denken dat als Carpenter zijn zalvende woorden uit het verleden werkelijk meende, hij zélf de telefoon op zou pakken en zijn kopman op zou bellen. ‘Luister Rinus, ik baal hier ongelooflijk van, maar ik heb geen andere keus. Ik moét voor een ander kiezen die budget mee kan nemen.’ Natuurlijk zou VeeKay in dat geval ook teleurgesteld zijn, maar het was fair geweest.</p><p>De gang van zaken steekt ook omdat VeeKay zelf altijd loyaal geweest is aan ECR en open kaart heeft gespeeld. Vorig jaar rond deze tijd werd hij benaderd door een ander team met veel potentieel en kon daar een meerjarig contract tekenen als kopman. Team VeeKay legde dit bij Carpenter neer en stelde voor een deal te maken. VeeKay en ECR hadden een moeilijk jaar achter de rug, hij was inmiddels uitgeleerd en toe aan een vervolgstap.</p><p>Carpenter weigerde echter akkoord te gaan met een transfer, wat strikt gesproken zijn goed recht was. VeeKay had op dat moment — á la Alex Palou — gewoon kunnen vertrekken en een lelijke juridische strijd kunnen ontketenen. Maar hij koos ervoor om zijn frustratie in te slikken en nogmaals een seizoen lang zijn schouders eronder te zetten, wetende dat er deze zomer nieuwe mogelijkheden zouden kunnen komen. Liever als vrienden uit elkaar dan als vijanden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YzgpDuPrwOXBdznyZP_j_g.jpeg" /></figure><p>Hoe nu verder? Als gezegd, VeeKay zit in de niet benijdenswaardige positie dat hij teams alleen zijn talent en ervaring kan bieden. Sponsorgeld uit de Kaaiman-eilanden, Barbados of de <em>Bible Belt</em> van Idaho heeft hij niet. De gehoopte opening bij een topteam kwam er deze zomer niet; Arrow McLaren koos weliswaar voor Christian Lundgaard als vervanger van Alexander Rossi, maar verder was er geen plek bij Ganassi, Penske of Andretti.</p><p>Vrijwel alle andere beschikbare stoeltjes voor 2025 vereisten een financiële bijdrage, wat een van de redenen was waarom VeeKay leunde richting nog een keer bijtekenen bij ECR. Op het moment van schrijven is het dus nog onduidelijk of hij volgend jaar weer full-time op de grid staat, al lijkt het 99 procent zeker dat hij de Indy 500 rijdt — VeeKay is nu met afstand de meest aantrekkelijke <em>free agent </em>voor een van de extra <em>entries</em> in mei.</p><p>Belangrijk is dat VeeKay zichzelf in ieder geval, staand voor de spiegel, nog in de ogen kan kijken. Hij behoudt zijn waardigheid en zoals het spreekwoord luidt, eerlijkheid duurt altijd het langst — zij het dan soms met een paar omwegen. In die context is de ervaring van Callum Ilott een interessante. Ook hij werd eind vorig jaar roemloos opzij geschoven door Juncos, en leek kansloos voor deelname aan het IndyCar-seizoen 2024.</p><p>Uiteindelijk was Ilott de eerste die een telefoontje kreeg toen McLaren een vervanger nodig had voor David Malukas, reed hij de Indy 500 voor McLaren en hield zichzelf in vorm in de endurance racerij. Nu staat hij in 2025 weer op de IndyCar grid voor het gloednieuwe Prema-team. Fans van Rinus VeeKay roepen al enige tijd dat hij weg moet bij ECR, dat het tijd is voor iets anders. Nu is dat vertrek een feit. Wie weet kijken we over een jaar terug en blijkt het achteraf een zegen.</p><p><strong>© Alle tekst: Jeroen Demmendaal</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d5e9ef1b2028" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ane Brun moet nog altijd voor ieder optreden een kwartiertje pielen (2006)]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/ane-brun-moet-nog-altijd-voor-ieder-optreden-een-kwartiertje-pielen-2006-fb4e47ec138b?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fb4e47ec138b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 28 Sep 2023 08:47:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-23T11:51:51.955Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><em>Ane Brun moet nog altijd voor ieder optreden een kwartiertje pielen (uit 2006)</em></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/353/1*W_nnOvCZb2FhtFJWFg0pKQ.jpeg" /></figure><p>Vanuit journalistiek oogpunt zou ik dit interview niet eens moeten doen, gezien de afstand die je als interviewer zou moeten houden tot je onderwerp. En als er iets is wat ik niet voel ten opzichte van Ane Brun, dan is het wel afstand. Verre van zelfs. De hemeltergend mooie liedjes hebben mij al door menig persoonlijke crisis heen geholpen. Iedere keer wanneer ik het niet meer zag zitten, was het Ane Brun die mij eraan herinnerde dat niet alles slecht is in deze wereld. Belangrijker nog, dat ik niet de enige ben die het weleens niet meer ziet zitten. Ontelbare keren heb ik het nummer “A Temporary Dive” beluisterd in dit verband.</p><p>Ja, Ane Brun is erg belangrijk voor mij. En dan doet zich opeens de kans voor om tijdens het Roots of Heaven-festival in de Haarlemse Patronaat een interview met diezelfde Ane Brun te doen. Ik kon de verleiding toch niet weerstaan. Persoonlijk vroeg ik me af of Ane Brun in het echt net zo’n lieve, ontwapende dame is als op het podium: wat schuchter achter haar microfoon staand, zachtjes pratend tegen de zaal. Bovendien is het alweer even geleden dat mevrouw Brun in Nederland was én is haar tweede album ‘A Temporary Dive’ al bijna twee jaar uit in Europa. Dus hoe zit het met die nieuwe studioplaat, mevrouw Brun? En wat hoorden we nu, support voor A-Ha? Dat vraagt om uitleg.</p><p>Het afgelopen jaar was vooral een druk jaar, vertelt Ane als we backstage op een trapje zijn gaan zitten bij gebrek aan een bank of stoelen. ‘A Temporary Dive’ kwam dit voorjaar uit in de VS, waarna de Noorse tweemaal, in mei en in juli en augustus, een Amerikaanse tour deed ter promotie van haar plaat. In totaal toerde Ane twee maanden lang door de States. “Het was leuk, maar ook erg zwaar. Twee maanden Amerika is toch wel een stuk anders dan drie weken Europa. We moesten erg veel reizen, regelmatig ook over grote afstanden. Ja, we zijn echt overal geweest. Ik ben zelfs twee keer het hele land doorgeweest!,” zegt ze terwijl ze met haar hand een cirkeltje in de lucht tekent. “Helemaal rond!” Ze heeft ook veel geleerd, voegt ze eraan toe. “Het was een grote uitdaging, in die zin dat het een ontzettend groot land is, met veel verschillende mensen. En meestal speelde ik als support act, dus ik moest mezelf telkens bewijzen. Die mensen kwamen eigenlijk niet voor mij. Maar dat heb ik natuurlijk ook in Europa en hier in Nederland moeten doen. Het enige is dat Nederland iets dichterbij is dan Amerika. Hoe dan ook, het was <em>cool</em>. Ik wil graag nog een keer terug, volgend jaar of zo. Maar ik had na die twee maanden wel even een break nodig van al dat toeren.”</p><p>Die break heeft ze nu. Nadat Ane begin oktober twee shows in Japan verzorgde, nam ze anderhalve maand vrijaf. Ze deed vervolgens in november slechts één optreden in haar woonplaats Stockholm en het Roots of Heaven-festival. Begin december deed ze alleen nog een optreden in Londen, waarna ze nu pas eind januari weer hoeft aan te treden in New York. Waarom kwam ze eenmalig naar Haarlem toe? “Ik ben nu inderdaad even aan een kleine break bezig, maar ik heb wel vaker dit soort festivals gedaan in Nederland en dat vond ik altijd erg leuk. In Nederland gaat het altijd goed, ik word hier altijd erg goed ontvangen. Er is in Nederland een soort <em>scene</em> die openstaat voor singer-songwriters. Dat is fijn om naar terug te keren,” zegt ze lachend. Bovendien kun je tijdens dit soort festivals buiten je eigen optreden om andere shows gaan kijken. “En daarna weer lekker terug naar je eigen huis. Heerlijk vind ik dat!”</p><p>Toch betekent deze rustige periode niet dat Ane helemaal stilzit. Nadat ze eind augustus terugkeerde uit de VS, begon ze al snel weer aan een tour door Noorwegen. Tijdens deze tour werden opnames gemaakt voor een live-album, dat volgens de planning in februari uitgebracht zal worden. “We zijn net afgelopen week aan het afmixen geweest. Voor die tour hebben we alle nummers opnieuw gearrangeerd, samen met een strijkorkest. Het klinkt soms misschien een beetje <em>cheesy</em>,” zegt ze verontschuldigend, “maar ik hou erg veel van strijkers.” Bovendien voegt het weer een nieuwe dimensie toe aan de nummers die ze inmiddels al een jaar of twee speelt. Ane: “Klopt ja, ook daarom hebben we die nieuwe arrangementen gedaan. Ik probeer telkens weer wat nieuws te vinden. Het was sowieso een erg leuke tour, samen met Nina Kinert en mijn vaste gitarist Staffan Johansson. We hadden ook een heerlijk luxe tourbus, haha. Dat was een mooi stapje verder in mijn carrière,” zegt ze schaterlachend.</p><p>Nadat Ane het grootste gedeelte van 2005 door had gebracht met het promoten van ‘A Temporary Dive’ in Europa, zat ze er flink doorheen. In interviews vertelde ze het idee te hebben alsof ze niet langer zichzelf was. “Vorig jaar in Europa zat ik echt midden in een carrousel van interviews en promoties, gedurende een lange tijd. Ik werd op een gegeven moment gewoon zo moe van mezelf, het constant maar over mijzelf praten. Alleen maar bla bla bla. Het voelde steeds meer alsof ik over iemand anders praatte en niet meer wist wie ik zelf eigenlijk was.” In de VS was haar promotietour minder intens, zegt ze. “In de VS was het vooral veel spelen en rondreizen. Maar in principe deed ik alles weer opnieuw,” zegt ze lachend. “En dan ook nog eens een hele tijd nadat ik het album had opgenomen. Toch, het was wel interessant: ik heb bijvoorbeeld in Nederland gesproken met journalisten die wel degelijk serieus waren, maar in andere Europese landen was dat weer minder. Wat me opviel is dat er in de VS alleen maar serieuze muziekpers is. Met vrijwel alle journalisten die ik ontmoette kon ik er echt voor gaan zitten en goede gesprekken voeren over wat mijn muziek betekende, waar het vandaan kwam. Ik kreeg ook allerlei nieuwe referenties voorgelegd, omdat men in de VS natuurlijk een heel ander referentiekader heeft wat betreft muziek.”</p><p>Over andere referentiekaders gesproken: hoe is ze ooit verzeild geraakt in het voorprogramma van A-Ha? In december vorig jaar speelde Ane samen met A-Ha in een drietal grote zalen in Groot-Brittannië, dit voorjaar deed ze zelfs een heuse stadiontour in Noorwegen met de mannen van “Take On Me” en “The Living Daylights”. Ane Brun en A-Ha, die twee klinken nogal verschillend als u het mij vraagt. Ane schiet in de lach. “Een klein beetje maar toch?”, schatert ze. “Nou ja, zij vroegen mij of ik hun support-act wilde zijn en eerlijk is eerlijk, het was geweldig om voor zoveel mensen te kunnen spelen. Het ging ook beter dan ik verwacht had van tevoren. Ja, ik hou heus wel van de nummers van A-Ha. Het is onmogelijk om niet iets te hebben met A-Ha als je uit Noorwegen komt.” Net als met Nederlanders en Andre Hazes? “Andre wie? Die ken ik niet, maar dat zal vast,” zegt ze lachend. “Maar serieus, A-Ha heeft erg veel goede songs. En in het Lerkendal-stadion (thuishaven van de Noorse landskampioen Rosenborg, JD) hebben zanger Morten en ik zelfs een duet gezongen.” Toch gaat haar voorkeur nog altijd uit naar kleinere zaaltjes. “Het is zo af en toe leuk om groot te spelen, maar het is met mijn muziek lastiger om dan de aandacht vast te houden. Mijn muziek is gemaakt voor kleine zaaltjes, zeker weten. Bij grotere concerten praten mensen er vaak doorheen, en is het dus lastig om echt geconcentreerd te kunnen spelen.”</p><p>Nu de release ‘A Temporary Dive’ alweer bijna twee jaar achter ons ligt, is de vraag gerechtvaardigd hoe het zit met een nieuw studioalbum. Eind vorig jaar kwam er wel een album uit met duetten, maar wanneer mogen we de derde soloplaat verwachten? Ane: “Ik hoop dat die in december 2007 uit kan komen, maar dat is nog niet zeker. Hoe die gaat klinken? Dat weet ik eigenlijk nog niet. Ik heb zoveel ideeën, maar veel moet ik er ook nog uitwerken voor mezelf. Mensen zullen hoe dan ook nog steeds horen dat het mijn nummers zijn. Ik heb nu weer meer ervaringen in het maken van muziek, dus de uitdaging voor mij is dat ik mijzelf weer beter kan uitdrukken dan op de vorige plaat.” En een tweede duetalbum, zit dat er nog in? “Misschien over een paar jaar,” zegt Ane. “Er zijn natuurlijk artiesten met wie ik graag nog eens een duet wil doen, maar die noem ik liever niet. Het eerste album is puur uit toeval en improvisatie voortgekomen, daarom was ik er ook tevreden over. Het moet op een natuurlijke manier gebeuren, ik moet mensen tegenkomen en dan moet er vanzelf iets uit voortkomen. Dus ik kan ook nog niet zeggen wie er eventueel op een tweede duetalbum komen. Dat weet ik pas als het klaar is.”</p><p>Dan wordt het langzaam maar zeker tijd om afscheid te nemen. Heeft ze trouwens nog optredens gezien op Roots of Heaven, zoals de bedoeling was? Ane zucht, rolt met haar ogen. “Het is weer zo typisch. Ik was speciaal wat eerder gekomen, zodat ik nog wat shows kon zien. Maar toen zat ik eventjes hierachter, in de kleedkamer, en het is misschien heel raar, maar dan heb ik een tijdje niet gespeeld en dan schieten er allerlei gedachten door mijn hoofd. Dan schiet de stress erin en denk ik: oh nee, ik ken mijn liedjes niet meer en ik moet ze oefenen. En dan komt er dus niks van terecht om andere optredens te zien. Je kent je nummers wel natuurlijk, maar dat gevoel kun je alleen stoppen door te spelen. Het zijn gewoon zenuwen. Normaal gesproken heb ik daar minder last van, maar het was natuurlijk alweer een paar weken terug dat ik gespeeld had.” Ik zeg dat ze nu meer vertrouwd overkomt op het podium dan anderhalf jaar terug, toen ik haar zag in Tivoli. Ane knikt: “Dat klopt wel denk ik. Naarmate je meer speelt krijg je meer ervaring en meer vertrouwen in jezelf. <em>You toughen yourself more</em>. Maar het is nog steeds zo dat ik een half uur voor de show even een kwartiertje moet pielen om het gevoel erin te krijgen.”</p><p>Vlak voordat de soundcheck begint, heeft ze nog een schokkend nieuwtje. Haar favoriete gitaar, ooit liefkozend Morgan gedoopt (vandaar de titel van Ane’s eerst album ‘Spending Time With Morgan’), ligt op de operatietafel. “Nee, al een hele tijd niet meer,” antwoordt Ane op mijn vraag of ze nog steeds op het podium staat met Morgan. “Morgan is een fijne gitaar, maar live klinkt hij niet heel goed. Bovendien, hij is stuk nu. Een tijdje terug lag hij in mijn woonkamer, en toen ging er iemand op staan. Morgan ligt nu in tweeën. Het is bijna symbolisch,” zegt ze, proestend van de lach. Dan staat ze op, geeft me een hand en zwiert weg in haar groene jurk, naar de kleedkamer. Grijpt haar gitaar en verdwijnt snel in de dienstlift van de Patronaat, richting de kleine zaal. “Bye!”, zegt ze nog net voor de liftdeuren zich sluiten. Overdonderd blijf ik achter met mijn kladblokje.</p><p><strong>© Alle tekst en foto’s: Jeroen Demmendaal</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fb4e47ec138b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[How one gym pass and one phone call took Sting Ray Robb into IndyCar]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/how-one-gym-pass-and-one-phone-call-took-sting-ray-robb-into-indycar-35b251667639?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/35b251667639</guid>
            <category><![CDATA[racing]]></category>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <category><![CDATA[indycar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Feb 2023 11:13:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-02T11:13:21.290Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>The wondrous way in which 2022 Indy Lights runner-up Sting Ray Robb, and not champion Linus Lundqvist, secured an IndyCar seat with Dale Coyne Racing, as told to Feeder Series.</em></p><p>When the 2022 Indy Lights season was over, Sting Ray Robb was certain of one thing: whatever happened, he would not race a third season in the final feeder series under the NTT IndyCar Series. Heading into the offseason, it was going to be IndyCar or broke for the sympathetic youngster from Idaho.</p><p>After all, he had just finished runner-up behind Linus Lundqvist in the Indy Lights standings and he knew that his market stock was at its best now. A third year in Lights, which has been renamed Indy NXT for 2023 and will run on Firestone instead of Cooper tires going forward, was fraught with risks.</p><p>“Staying another year in Indy NXT would have been a bigger risk than reward because there was a tire compound change that didn’t allow for any teams to have any data from the past,” Robb told <strong>Feeder Series</strong> this week during a media session, referring to the Firestone shift.</p><p>“Driving for Andretti last year, I was able to lean on the data from past champions that they had run, as well as past knowledge of where to brake, where to shift, all the stuff that we can go back and review and then over time find out what the best way is to grow in those areas, et cetera.”</p><p>“With the new tire compound you don’t know who’s going to be the best team, who’s going to be the quickest. We saw at the Homestead test recently that the teams that were on top were not the teams that have been there in the past.”</p><p>“So let’s say that I finish third or fourth in the championship rather than second or first. That lowers my stock value, so it creates an opportunity that’s not as welcoming for me to step into IndyCar because I don’t have that high of a value after that.”</p><h4><strong><em>An attractive proposition</em></strong></h4><p>Instead, Robb and his management went all-in in their search for a 2023 IndyCar seat. <strong>Feeder Series</strong> learned this winter from paddock sources that Robb had several millions in sponsorship dollars to offer, which together with his obvious driving skills made him an attractive proposition.</p><p>His name circulated early as a candidate for Ed Carpenter Racing, but that opportunity petered out fairly soon. After that, Robb was firmly on the radar at Juncos Hollinger Racing and Dale Coyne Racing, but it took a while before he secured his spot on the 2023 IndyCar grid.</p><p>“It was a busy off-season, I’ll say that right now,” Robb told <strong>Feeder Series</strong> with a broad smile. “Lots of talks between different teams. Obviously I didn’t know what I was going to be doing at the end of the year. We took a leap of faith when I stepped into the role of not having a ride and not committing to the Indy NXT series and just committing to going to IndyCar.”</p><p>“There were a few teams that we were talking to, and Dale’s team was not the one that was at the top of the list because we thought they already had a driver. Obviously with Linus winning the Indy NXT championship, we assumed with the HMD association that there would be a straight shoe-in for him.”</p><p>As it turned out, that assumption was faulty, which Robb found out one faithful day when he shared a training pass with Lundqvist at their local Indianapolis gym. The Swede confessed that the HMD/Coyne seat wasn’t a certainty for him at all, and Robb didn’t miss a beat.</p><p>“That allowed me to call up my manager Peter Rossi, and he immediately called Dale and said: hey, we’re available,” Robb explained.</p><p>“That’s when conversations began with testing options, because at that point Dale had already committed to testing Marcus (<em>Armstrong, ed.</em>) in the car and Daniel (<em>Frost, ed.</em>) in the car at the Sebring test in the late off-season last year. Then we had a really good test right at the beginning of January, and I think that was the one that set the tone that allowed me to get in the seat.”</p><h4><strong><em>World Cup win</em></strong></h4><p>However, while Robb and his management were speaking with Coyne late last year, they were also in talks with Juncos Hollinger. A call from a journalist provided Robb with the necessary leverage to finalise negotiations and get a solid contract in place, he now reveals.</p><p>“At some point there was a journalist that called me, and he asked what I could tell him,” Robb explained. “He said: ‘I’ve been hearing rumors, it sounds promising’. I said: ‘Yes, I can’t tell you anything yet, we’re still talking to a couple teams, but it looks very, very good. I’m excited to see what we can do’. At that point, we weren’t confirmed anywhere.”</p><p>“He said: ‘All right, well, I’m sure when they sober up from their World Cup win that they’ll be giving you a call’. That was interesting, because Argentina won the World Cup, and we all know who’s from Argentina,” Robb said, referring to Juncos Hollinger team founder Ricardo Juncos.</p><p>The next step was an obvious one: get in contact with Coyne and tell him that if he wanted to seal the deal, he should move fast. “It expedited the process, and here we are now,” Robb smiled. “I think that allowed us to put a little fire under our seats and get a move on. I think there’s been some opportunities that were miraculously created that we couldn’t have done on our own.”</p><h4><strong><em>A ‘momager’ on his side</em></strong></h4><p>Happy though he is with making his IndyCar debut, Robb said he felt for Lundqvist being left on the sidelines. Asked by another reporter during the media session whether he felt the Swede also deserves a shot in IndyCar, Robb was unequivocal.</p><p>“Well, I believe that I deserve a seat and he beat me, so there’s your answer,” he said. “His on-track performance was incredible. But it takes more than just a driver to get into IndyCar. You’ve got to have people around you that supports you, and so I think that that is where my group made a difference. It wasn’t just in my performance, but it was the people around me.”</p><p>“With Peter Rossi as my manager it gets us some experience on the contractual side of things. And then my mom, we call her my ‘momager’ because she’s my mom and my manager!” Robb laughed. “She’s had a huge role in my career because she does things that I’m unable to do as a driver. She’s able to play hardball with the contracts, et cetera, and have my best interest in mind when it comes to negotiating, along with Peter. It’s good to have them both on my side.”</p><p><strong>All text © Jeroen Demmendaal</strong></p><p><em>As published on Feeder Series: </em><a href="https://feederseries.net/2023/02/01/how-one-gym-pass-and-one-phone-call-took-sting-ray-robb-into-indycar/"><em>https://feederseries.net/2023/02/01/how-one-gym-pass-and-one-phone-call-took-sting-ray-robb-into-indycar/</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=35b251667639" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Analysis: Indy Lights growth under threat following scholarship reduction]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/analysis-indy-lights-growth-under-threat-following-scholarship-reduction-ea8eb6310c56?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea8eb6310c56</guid>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <category><![CDATA[racing]]></category>
            <category><![CDATA[indycar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Sep 2022 09:45:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-27T09:45:56.949Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>By making its unique scholarship package less attractive, Indy Lights seems to have scored an own goal that may have consequences for the future growth of the series.</em></p><p>A considerable rift has emerged between Indy Lights and some of its leading competitors in recent days, after it emerged that the series has significantly and unexpectedly reduced its scholarship package compared to previous years. The conflict also threatens the series’ recent growth and may affect its attractiveness to teams and drivers from around the globe.</p><p>First reported by RACER earlier this week, Indy Lights competitors found out at the annual end-of-season winners banquet that 2022 champion Linus Lundqvist will receive a USD 500,000 cash prize — and not much else. Set against the scholarship packages in previous years, valued at around USD 1.2 million, that makes for a pale comparison. And yet, this is not the first time this issue surfaces.</p><p>Already in January, <strong>F1 Feeder Series</strong> learned from internal Indy Lights documents that the 2022 title would translate into a USD 500,000 cash prize for the winning driver. But when asked by <strong>F1 Feeder Series</strong>, several team managers and drivers were not worried about this change and were convinced that under the new ownership of Penske Entertainment, Indy Lights would be even more attractive.</p><p>There was an anticipation and expectation that the scholarship package would consist of a cash element as well as other benefits such as an engine lease and a tire contract. The combined value of such a package would have been well north of USD 1.2 million and would make it a lot easier for any Indy Lights champion to negotiate a step up to the NTT IndyCar Series.</p><p>The sense of anticipation was also strengthened by the addition of USD 700,000 worth of in-season prize money related to poles and victories — for example, drivers pocketed USD 20,000 for a race win in 2022. This was a new revenue stream for drivers and teams and reinforced the general idea that Indy Lights under Penske Entertainment would grow in overall attractiveness.</p><h4><strong><em>A problem that needs fixing</em></strong></h4><p>Now that this expectation has been proven wrong, with several teams and drivers taken aback by an unexpected reduction in the scholarship package for the champion, the Indy Lights organisation has a problem on its hands that needs fixing.</p><p>Take communication first. While the documents seen by <strong>F1 Feeder Series</strong> in January were clear in mentioning the cash prize only and no additional benefits, a press release issued by the series on February 22 stated explicitly that “the 2022 series champion will receive a scholarship and additional benefits to use toward a 2023 NTT INDYCAR SERIES entry”.</p><p>Notwithstanding this confusion, at the very least there seems to have been a big miscommunication between Indy Lights and its competitors. Team managers and drivers assumed there was much more to the scholarship package than has proven to be the case, leading to the current impasse.</p><p>The same disconnect has surfaced elsewhere. For example, ahead of the season finale <strong>F1 Feeder Series</strong> found that some drivers were unaware of the fact that there was a cash prize awaiting the second-and third-place finishers in the championship. While a pleasant surprise, it seems Indy Lights still has some work to do in making sure all competitors are fully up to speed with what applies.</p><h4><strong><em>A unique selling point</em></strong></h4><p>Secondly, it’s ironic that this issue arises just as Indy Lights is growing apace. As <strong>F1 Feeder Series</strong> reported earlier this month, our latest estimate suggests that the 2023 grid may contain as many as twenty cars. HMD Motorsports will extend to eight cars next year, while new entries by Cape Motorsports and Legacy Autosport as well as the expected return of Juncos Hollinger Racing come on top of continuity at Andretti Autosport, Abel Motorsport and Force Indy.</p><p>It’s likely that this growth in car counts is partly based on expectations about an ever-improving return on investment for drivers and teams. The old USD 1.2 million scholarship guaranteed any Lights champion a drive in the Indy 500 plus three other races, at minimum. That very powerful and unique selling point, especially towards prospective drivers from scholarship-less series in Europe, has now lost a lot of its strength.</p><p>Because while USD 500,000 is nothing to sniff at, it’s only a starting point for any driver trying to put together a budget for a season in IndyCar. Even an Indy 500-only deal requires more than the half million now awarded to Indy Lights champions. The conclusion, then, is that Indy Lights has managed to make itself less attractive to drivers, especially those outside the US. If nothing changes following this week’s events, that may very well affect the series’ position in the global battle for talent.</p><p><strong>All text © Jeroen Demmendaal</strong></p><p><em>As published on F1 Feeder Series: </em><a href="https://f1feederseries.com/2022/09/22/analysis-indy-lights-growth-under-threat-following-scholarship-reduction/"><em>https://f1feederseries.com/2022/09/22/analysis-indy-lights-growth-under-threat-following-scholarship-reduction/</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea8eb6310c56" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Waarom Rinus VeeKay voor 2023 de juiste beslissing heeft genomen]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/waarom-rinus-veekay-voor-2023-de-juiste-beslissing-heeft-genomen-c476d2c2d1ab?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c476d2c2d1ab</guid>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <category><![CDATA[racing]]></category>
            <category><![CDATA[nederlands]]></category>
            <category><![CDATA[indycar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Aug 2022 16:05:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-04T16:05:18.408Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FP7s1nlfUG_z7Kxk3n_ADA.jpeg" /><figcaption><strong>© Alle foto’s: Jeroen Demmendaal</strong></figcaption></figure><p><strong><em>Rinus VeeKay blijft ook in 2023 actief voor Ed Carpenter Racing in de NTT IndyCar Series. Op het eerste gezicht misschien een onverwachte keuze, maar de logica achter die beslissing is bij nader inzien glashelder.</em></strong></p><p>Terwijl ik Ed Carpenter Racing op Road America bezig zag, betrapte ik me soms op de gedachte: moet-ie hier niet gewoon weg? Als in, gisteren nog. De Dallara-Chevy van Rinus VeeKay ging werkelijk voor geen meter op de vier mijlen asfalt in Wisconsin en deed alles wat de simulator niét had voorspeld: glijden bij het ingaan van de bocht, <em>mid-corner</em> overstuur, uitbreken bij het uitkomen. Er viel geen land mee te bezeilen. De wagen van Conor Daly deed het iets beter, maar niet veel. Het was een situatie die vroeg om een interventie, om het ondersteboven en binnenstebuiten keren van de Dallara.</p><p>Groot was dan ook mijn verrassing toen dat uitbleef. Terwijl ik onder de tent van ECR zat om mijn kale hoofd te beschermen tegen de koperen ploert aan de strakblauwe lucht, zag ik de ene na de andere monteur en ingenieur vertrekken, rugzak over de schouder. Lekker gewerkt <em>boys</em>. De laatste in die parade zorgeloze zielen was Ed Carpenter zelf. De training was net een half uur voorbij, maar de tent was vrijwel leeg. De enige die nog in de trailer zaten: Rinus zelf en zijn hoofdingenieur. Ik zit vermoedelijk anders in elkaar dan de timmerman uit Indiana, maar ik snapte er geen hout van.</p><h4>Context is belangrijk</h4><p>Dus wie zich nu afvraagt waarom Rinus VeeKay vandaag een meerjarige contractverlenging met Ed Carpenter Racing bekend heeft gemaakt: ik snap waar die gedachte vandaan komt. Maar alles in ogenschouw nemend is dit de beste beslissing die hij in de huidige omstandigheden had kunnen nemen. Laat er geen twijfel over bestaan, Rinus VeeKay heeft zijn <em>eyes on the prize.</em> Tegelijkertijd weet Rinus VeeKay ook heel goed wat hij wel en (vooral) niet wil, en is hij gericht op het creëeren van de beste mogelijkheden voor succes. Dus laten we de context rond zijn contractverlenging even doornemen.</p><p>Allereerst: het waren andere tijden, begin juni op Road America. Geruchten over Alex Palou en Arrow McLaren SP waren precies dat. In de perskamer hadden we er lol in om er onderling over te filosoferen, maar niemand die het echt serieus nam. Chip Ganassi had toch gezegd dat er geen verandering zou zijn in 2023? Ja, er was een open stoel bij McLaren, maar Felix Rosenqvist deed het steeds beter, dus die zou nog wel een jaartje blijven. Team Penske was al vol voor 2023, Andretti Autosport en Rahal Letterman Lanigan idem. Het zou, afgezien van dat derde zitje bij McLaren, een rustig <em>silly season</em> worden. 2024, dan begon het pas.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cyIm0UoQjcK12tGNucnjbw.jpeg" /></figure><p>Natuurlijk werd Rinus VeeKay’s naam door de buitenwacht bij ongeveer elk team ingevuld, want het internet weet álles (althans, dat denkt het internet). YouTubers wisten het zeker: hij ging naar McLaren, een valse zekerheid die zijn oorsprong had in een verhaal dat rond de Indianapolis 500 even de rondte deed. Anderen wisten dat hij de nieuwe toekomsthoop voor Meyer Shank Racing zou worden. Penske ging een extra vierde auto inzetten. Jimmie Johnson ging er mee stoppen en de #48 kwam vrij. Enzovoort, etcetera. Afgezien van AJ Foyt Racing en Juncos Hollinger Racing had Rinus VeeKay met ieder team gepraat en onderhandeld.</p><h4>Clausule</h4><p>Wat al die verhalen buiten beschouwing lieten was dat Rinus VeeKay helemaal niet kón praten en onderhandelen. Zijn contract bevatte een veel voorkomende clausule die stipuleerde dat hij pas per 1 augustus vrij zou zijn om met andere teams te praten. Alexander Rossi had naar verluidt dezelfde clausule, maar kreeg van Andretti toestemming om zijn deal met McLaren voortijdig te beklinken en bekend te maken. Dat was een uitzondering: doorgaans zitten teameigenaren niet te wachten op iemand die al voortijdig de mentale deur achter zich sluit. En Ed Carpenter al helemaal niet.</p><p>Ed Carpenter is namelijk dól op Rinus VeeKay. Zo op het eerste gezicht zou je dat niet zeggen, want hij lijkt model te hebben gestaan voor de zegswijze ‘stille wateren, diepe gronden’. Hij toont naar de buitenwereld geen emotie en zelfs als je hem een weekend lang rond zijn eigen mensen observeert, valt op hoe ingetogen hij is. Bij Ed Carpenter geen grootse gebaren of stemverheffingen. Vanuit het oogpunt van <em>management theory</em> valt daar wat op aan te merken, maar hij heeft maar één doel voor ogen: zijn team moet races winnen, meedoen om het kampioenschap en Rinus VeeKay is zijn man.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1023/1*MS0WwnB5CE8wqGlhTVsx_Q.jpeg" /></figure><p>En ja, natuurlijk was er interesse in Rinus VeeKay. Het zou gek zijn als dat niet zo was: er zijn weinig coureurs op de grid die zoveel natuurlijke snelheid en potentieel hebben als de pas 21-jarige jongeman uit Hoofddorp. Het is niet voor niets dat eerder dit jaar Adrian Sussman, oud-manager van IndyCar-legende Dario Franchitti, werd aangesteld als zijn zaakwaarnemer. Sussman heeft met jan en alleman gepraat, van de kop tot de staart van de grid. Dat is wat zaakwaarnemers doen: zíj praten, en onderhandelen als er wat te onderhandelen valt, maar alles binnen de contractuele perken.</p><h4><strong>Zekerheid en vertrouwen</strong></h4><p>Maar je kunt elke beslissing maar één keer nemen, wat betekent dat je goed moet nadenken voor je een handtekening zet. Gelukkig heeft Rinus VeeKay een groep mensen om zich heen die hem onvoorwaardelijk steunen, met hem mee denken en helpen om vooruit te plannen. Mensen als zijn ouders, manager Sussman, mentor Arie Luyendyk en andere adviseurs. Hij hoeft het niet alleen te doen en kan sparren met een cirkel vertrouwelingen die allemaal het beste met hem voor hebben. Waar wil je over drie jaar zijn, over vijf jaar, over tien jaar? Wat is slim? En vooral, waar voel jij je goed bij?</p><p>Dus had hij bij McLaren kunnen tekenen? Ongetwijfeld, maar met hem 36 anderen, zoals de chaos in het oranje wespennest van Zak Brown aantoont. Had hij de wagen van DeFrancesco bij Andretti over kunnen nemen? Vast, maar dat betekent ook een team met dominante persoonlijkheden (Romain Grosjean, Colton Herta en <em>golden boy</em> Kyle Kirkwood) en instappen in wat traditioneel de extra auto is, met de tweede keus aan ingenieurs en monteurs. Stond hij bij Ganassi als mogelijke vervanger van Palou op de lijst? Absoluut, maar die juridische strijd sleept nog wel even voort en iedereen weet, Palou inmiddels voorop, dat Chip graag voor een dubbeltje op de eerste rij zit.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AgMtjPhLcTw2CiwLl4kSWg.jpeg" /></figure><p>Nee, ECR is nog geen topteam, al zit er sinds Road America echt schot in de zaak en heeft Rinus VeeKay inmiddels drie top-6 klasseringen in vijf races te pakken. Maar er is wel ambitie en geld, dankzij de steun van Todd Ault en zijn BitNile bovenop de bestaande steun van Tony George. Rinus VeeKay is de absolute kopman van het team, want ook Ed Carpenter weet dat hij met Conor Daly de oorlog niet gaat winnen. Zijn nieuwe contract is flink opgewaardeerd: we hoefden ons nooit zorgen te maken over Rinus VeeKay, maar nu helemaal niet meer. Weer betaalt hij geen cent voor zijn stoel en hij wordt nu nog beter beloond voor zijn diensten. Die zekerheid, dat vertrouwen, is veel waard.</p><p>Daarnaast: in september wordt hij 22. Helio Castroneves is 47, Jimmie Johnson 46. Rinus VeeKay heeft in theorie nog een kwart eeuw in de NTT IndyCar Series voor de boeg. Ook dat maakt het belangrijk om de juiste beslissingen te nemen en geen bruggen en schepen onnodig te verbranden (toch, Alex Palou?). Een switch van Chevy naar Honda is alleen logisch als het hele plaatje klopt. En dat geldt eigenlijk ook voor een switch van Chevy naar Chevy. Dus laat Rinus VeeKay en ECR maar schuiven. Er is zekerheid, er is een goede samenwerking en er zijn gedeelde ambities. En mocht ECR haar eigen ambities missen: wie weet wat zich voor 2024 of 2025 weer aandient.</p><p><strong>© Alle tekst: Jeroen Demmendaal</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c476d2c2d1ab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[In de Formule 1 is het betaalde stoeltje van alle tijden]]></title>
            <link>https://mrdemmendaal.medium.com/in-de-formule-1-is-het-betaalde-stoeltje-van-alle-tijden-c9ea2fa31030?source=rss-11c4264a559d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c9ea2fa31030</guid>
            <category><![CDATA[racing]]></category>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <category><![CDATA[nederlands]]></category>
            <category><![CDATA[formula-1]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jeroen Demmendaal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Aug 2022 10:53:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-04T10:53:21.274Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het is een veelgehoorde uitspraak: het Formule 1-veld bestaat uit “de twintig beste coureurs ter wereld”. Wie de autosport al even volgt, weet dat die claim in het beste geval een halve waarheid is. Natuurlijk is de Formule 1 het hoogst haalbare in de autosport, maar dat betekent niet dat de koningsklasse een feilloze meritocratie is.</p><p>Allereerst zijn er rijders die zelf kiezen voor een ander carrièrepad: viervoudig Indy 500-winnaar Rick Mears is vermoedelijk een van de beste autocoureurs ooit, maar de Amerikaan zei in 1980 nee toen hij na een succesvolle test bij het Brabham van Bernie Ecclestone een contract kreeg voorgelegd. En wie ooit een rallywedstrijd bijwoonde of de harenrijzende <em>onboard</em>-beelden op TV heeft gezien, weet dat negenvoudig wereldkampioen Sebastien Loeb minstens zo veel wagenbeheersing heeft als Max Verstappen en Lewis Hamilton.</p><p>Bovendien spelen in de Formule 1, meer dan in elke andere klasse, commerciële overwegingen en financiële slagkracht minstens net zo’n grote rol als talent. Neem Nicholas Latifi, de 26-jarige coureur van Williams die allerlaatste staat in het WK Formule 1 — hij is zelfs eenentwintigste in een veld van twintig, omdat invaller Nico Hulkenberg in Jeddah een twaalfde plaats scoorde, terwijl Latifi nog niet verder is gekomen dan veertiende.<a href="#_msocom_1">[DJ(1]</a> Volgens de tamtam reed Latifi dit weekend bij zijn thuisrace in Canada zijn laatste Grand Prix, en wordt hij per Silverstone vervangen door het Australische wonderkind van Alpine, Oscar Piastri.</p><h4><strong>Superlicentie</strong></h4><p>Nicholas Latifi is geen slechte coureur, verre van. Echt slechte coureurs halen de Formule 1 doorgaans niet. Sterker nog, het bereiken van de Formule 1 is steeds moeilijker geworden, door de toenemende professionalisering en de introductie van het puntensysteem voor een superlicentie. Dat regelwerk vereist dat een coureur een totaal van 40 punten verzamelt binnen een aantal jaar, door succes te behalen in de opstapklassen onder de Formule 1. Wie die 40 punten niet verzamelt, krijgt in principe geen superlicentie.</p><p>Nicholas Latifi heeft hem wel, vooral dankzij zijn seizoen in de Formule 2 in 2019, toen hij tweede algemeen werd achter Nyck de Vries. Latifi won dat jaar vier races en stond nog eens viermaal op het podium, wat meer dan genoeg was voor de volle 40 punten en een superlicentie. De keerzijde is dat het zijn vierde volledige seizoen in de Formule 2 en haar voorganger GP2 was. Collega’s als Charles Leclerc en George Russell werden (net als Piastri) in hun eerste seizoen Formule 2 meteen kampioen.</p><p>Dat illustreert ook waarom Leclerc bij Ferrari rijdt en Russell onder contract staat bij Mercedes. De twee jonge twintigers zijn wereldkampioenen in de dop en behoren tot de absolute top. Puur talent is de voornaamste reden voor hun emplooi. Latifi zit vooral bij Williams vanwege de financiële steun die hij meeneemt. Op de Williams staan de laatste jaren prominente stickers van koffiemaker Lavazza en voedselconglomeraat Sofina. Het laatste bedrijf is eigendom van Michael Latifi, vader van, terwijl Lavazza een van de merken is die door Sofina gedistribueerd wordt.</p><p>Hoeveel papa Latifi ieder jaar overmaakt aan Williams is officieel onbekend. Feit blijft dat het begin 2020, toen Williams financieel bijna volledig aan de grond zat, genoeg was om zoonlief in de Formule 1 te helpen. Inmiddels heeft Williams nieuwe eigenaren met grotere ambities en diepere zakken, wat de geruchten over Latifi’s mogelijke ontslag verklaart. Piastri staat weliswaar onder contract bij concurrent Alpine en zou slechts uitgeleend worden, maar hij is pas 21 en won de afgelopen drie jaar drie kampioenschappen op rij (Formule Renault Eurocup, Formule 3 en Formule 2). De vergelijking met de raketachtige ontwikkeling van Leclerc en Russell is snel gemaakt.</p><h4><strong>Koelkastenfabriek</strong></h4><p>Het is dus goed mogelijk dat Nicholas Latifi niet verder komt dan 48 races in de Formule 1. Maar met zijn vertrek is het fenomeen van de <em>pay driver</em> niet verdwenen, want dat is van alle tijden. Sterker nog, sommige vaders gaan een stap verder dan papa Latifi. Lance Stroll, die andere Canadees over wiens kwaliteiten nog wel eens getwijfeld wordt, kreeg zijn vader Lawrence een paar jaar geleden zo ver om een heel Formule 1-team te kopen, zodat een van de twee stoelen bij Aston Martin nu voor Stroll junior gereserveerd is. Eind 2020 ging dat zelfs ten koste van Sergio Perez, al zorgde dat er wel voor dat Red Bull vervolgens een prima teamgenoot voor Max Verstappen vond.</p><p>Tot voor kort was Haas de facto een Russisch team, waarbij miljardair Dmitry Mazepin via zijn kunstmestfirma Uralkali de rekeningen betaalde en zeker stelde dat zoon Nikita Formule 1 kon rijden. De nauwe banden tussen de Mazepins en de Russische president Poetin maakten een einde aan die droom. En wie verder teruggaat in de historie komt uit bij LEC Refrigeration Racing, een Brits raceteam dat in de jaren zeventig werd opgezet voor David Purley. De wagens werden niet alleen gefinancierd door de familiefirma, maar ook buiten kantooruren gebouwd in de koelkastenfabriek van vader Purley.</p><p>Nog niet zo heel lang geleden werd de staart van de grid gevuld door zogeheten <em>ride buyers</em>, die een sponsor zo ver kregen om hun avontuur te financieren. Ook hier wijst de historie uit dat Latifi in die context een heel redelijke coureur is. Fans van Christijan Albers zullen zich nog de naam Yuji Ide herinneren, een Japanner die er in zijn thuisland goed opstond maar in 2006 al na vier races zijn superlicentie mocht inleveren omdat hij een gevaar was voor zichzelf en zijn collega’s. Zijn laatste wapenfeit was een doldrieste actie op Imola waarbij Albers meerdere malen over de kop sloeg.</p><p>Anderen waren simpelweg te langzaam: Jean-Denis Delétraz stapte in 1995 in bij het armlastige Pacific in ruil voor een zak Zwitserse francs, maar was in de kwalificatie twaalf seconden langzamer dan de snelste tijd en vijf seconden trager dan de eerstvolgende deelnemer. In de race gaf hij na veertien ronden op met kramp. Dankzij Delétraz heeft de Formule 1 nog steeds de 107-procentsregel, waarbij alle auto’s binnen 107 procent van de <em>pole position</em> moeten kwalificeren.</p><p>En dat zijn nog maar twee voorbeelden uit een veel langere lijst. Kortom, het valt allemaal erg mee met Latifi als het gaat om de titel van “slechtste Formule 1-coureur”. Op papier is hij inderdaad de slechtste van het huidige setje, maar dit veld is vermoedelijk het sterkste in de geschiedenis van de sport. Bovendien heeft Latifi iets voor elkaar gekregen wat maar weinigen in hun carrière presteerden: hij was een beslissende factor in de WK-strijd van 2021. Het was zijn crash die in de slotfase van die knotsgekke race op Abu Dhabi een safety car veroorzaakte, en daarmee Max Verstappen de kans gaf om alsnog Lewis Hamilton te verslaan. Daar zullen veel Nederlandse racefans Latifi eeuwig dankbaar voor zijn.</p><p><em>Als (licht gewijzigd) gepubliceerd in NRC: </em><a href="https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/19/in-de-formule-1-is-het-betaalde-stoeltje-van-alle-tijden-a4133966"><em>https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/19/in-de-formule-1-is-het-betaalde-stoeltje-van-alle-tijden-a4133966</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c9ea2fa31030" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>