<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by M. Talha Keskin on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by M. Talha Keskin on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mtalhakeskin?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*KJRZ7wpCnbF-PREr.jpg</url>
            <title>Stories by M. Talha Keskin on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 06:20:46 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mtalhakeskin/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Solferino Savaşı Hatıraları: Kızılhaç Komitesi’nin Doğuşu — Sivil Sayfalar]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/solferino-sava%C5%9F%C4%B1-hat%C4%B1ralar%C4%B1-k%C4%B1z%C4%B1lha%C3%A7-komitesinin-do%C4%9Fu%C5%9Fu-sivil-sayfalar-9861d72bb5a7?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9861d72bb5a7</guid>
            <category><![CDATA[sivil-sayfalar]]></category>
            <category><![CDATA[solferino-savaşı]]></category>
            <category><![CDATA[kızılhaç-komitesi]]></category>
            <category><![CDATA[henry-dunant]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Aug 2020 12:42:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-17T12:42:42.410Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Solferino Savaşı Hatıraları: Kızılhaç Komitesi’nin Doğuşu — Sivil Sayfalar</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eyyPlefIpm2_veokaxsOxw.jpeg" /></figure><p>İlk yazıda Henry Dunant’ın hayatını özetlemiştim. Bu yazıda ise Dunant’ın Solferino Savaşı’nda nelere tanıklık ettiğini ve kendisini Kızılhaç Komitesi gibi bir organizasyonun kurulması fikrine nelerin ittiğini anlamaya çalışacağız.</p><p><a href="https://www.sivilsayfalar.org/2020/08/17/solferino-savasi-hatiralari-kizilhac-komitesinin-dogusu/">Solferino Savaşı Hatıraları: Kızılhaç Komitesi&#39;nin Doğuşu - Sivil Sayfalar</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9861d72bb5a7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[4. Donör Kuruluşlar Konferansı ve Ödülleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/4-don%C3%B6r-kurulu%C5%9Flar-konferans%C4%B1-ve-%C3%B6d%C3%BClleri-5770c06a1d4f?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5770c06a1d4f</guid>
            <category><![CDATA[donors]]></category>
            <category><![CDATA[sivil-toplum-kuruluşları]]></category>
            <category><![CDATA[ödül]]></category>
            <category><![CDATA[konferans]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Aug 2020 12:38:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-17T12:38:50.350Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QFdaitNVeYz7o3-x2qhqPw.jpeg" /></figure><p>Bu sene 4.’sü gerçekleşen Donör Kuruluşlar Konferansı ve Ödülleri etkinliğine kurumumu temsilen ilk kez katıldım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BThnOJJLBKpGM90ppszQRw.png" /><figcaption>(Programı organize eden kuruluşlar)</figcaption></figure><p>Covid-19 salgını nedeniyle online gerçekleşen toplantılara alışmıştım ancak bu kadar geniş katılımlı ve gün boyu süren online konferans tecrübesini de bu program vesiylesiyle edinmiş oldum.</p><p>Programa sivil toplum, devlet, özel sektör ve Birleşmiş Milletler temsilcilerinden oluşan geniş bir çevreden katılım vardı.</p><p>Etkinlikte üzerinde konuşulan konular şu şekildeydi:</p><ul><li>Devletlerin ve sivil toplum kuruluşlarının Covid-19 ile mücadele stratejileri</li><li>Gelecekteki insani şokların etkilerini azaltmak için çözüm önerileri</li><li>İnsani yardımın dijitalleşme süreci</li><li>Sürdürülebilir kalkınma için donör kuruluşlardan beklentileri</li><li>Hükümetler, sivil toplum kuruluşları ve donörler arasındaki koordinasyonun önemi</li><li>Covid-19 salgınının mültecilere yönelik fonlara etkisi</li></ul><p>Etkinlikte benden üzerinde konuşmam beklenen konu ise;</p><blockquote><strong><em>Şoklar ve Etkileriyle Mücadele İçin İnsani Müdahaleler, Dayanıklılık (Resilience), Kalkınma Planlarının Hayata Geçirilebilmesi İçin Donörlerden Beklentiler</em></strong></blockquote><p>gibi uzun mu uzun; karmaşık mı karmaşık idi.</p><p>Konuşmamda vakfımızın insani şoklara müdahalede dört aşamalı yaklaşımından bahsettim: Acil, kısa, orta ve uzun vadeli müdahaleler.</p><p>Donör kuruluşlardan beklentimizi de 3 başlık altında özetledim:</p><ol><li>Afet ve kriz öncesinde sivil toplum kuruşularının hazırlık süreçlerine yatırım yapılması</li><li>Acil müdahale gerektiren durumlarda hızlı hareket etmeleri</li><li>Uzun soluklu ve dayanıklılık inşası hedefleyen projelerde de donörlerin sabırlı ve istikrarlı olması.</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5770c06a1d4f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kızılhaç Komitesi’nin Fikir Babası Henry Dunant Kimdir? — Sivil Sayfalar]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/k%C4%B1z%C4%B1lha%C3%A7-komitesinin-fikir-babas%C4%B1-henry-dunant-kimdir-sivil-sayfalar-ed0faec81295?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed0faec81295</guid>
            <category><![CDATA[henry-dunant]]></category>
            <category><![CDATA[icrc]]></category>
            <category><![CDATA[kızılhaç-komitesi]]></category>
            <category><![CDATA[solferino-hatıraları]]></category>
            <category><![CDATA[uluslararası-ilişkiler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jul 2020 08:18:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-17T11:53:31.401Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kızılhaç Komitesi’nin Fikir Babası Henry Dunant Kimdir? — Sivil Sayfalar</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/730/1*gc-gJbvM0aPPdckL6PNJ7A.jpeg" /><figcaption>Uluslararası Kızılhaç Komitesi (ICRC)</figcaption></figure><blockquote>Jean Henry Dunant, Uluslararası İnsani Yardım sisteminin bugünkü hale gelmesinde çok önemli bir rol oynamıştır. 1859 yılında tanıklık ettiği ‘Solferino Muharebesi’nin ardından yazdığı ‘Solferino Hatıraları’ kitabı savaşlarda yaralanan askerlerle ilgilenecek tarafsız ve bağımsız bir komitenin kurulmasına giden yolun taşlarını döşemiştir. Uluslararası Kızılhaç Komitesi’nin fikir babasıdır.</blockquote><p>Henry Dunant’ın hayatını Sivil Sayfalar’da yazdım. Aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.</p><p><a href="https://www.sivilsayfalar.org/2020/07/27/kizilhac-komitesinin-fikir-babasi-henry-dunant-kimdir/">Kızılhaç Komitesi&#39;nin Fikir Babası Henry Dunant Kimdir? - Sivil Sayfalar</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/495/1*IbvdBh5TIS3gxPuACkyvvg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/496/1*TUUSfoi-4jzJSWIh4q_oww.jpeg" /><figcaption>Henry Dunant otuzlu yaşlarda (solda) / Henry Dunant 68 yaşında (sağda)</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed0faec81295" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[‘İnsani Yardım Partnerlik ve Ağ Kurma’ Etkinliği]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/i%CC%87nsani-yard%C4%B1m-partnerlik-ve-a%C4%9F-kurma-etkinli%C4%9Fi-37d5d95d9b03?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/37d5d95d9b03</guid>
            <category><![CDATA[birleşmiş-milletler]]></category>
            <category><![CDATA[ocha]]></category>
            <category><![CDATA[insani-yardım-vakfı]]></category>
            <category><![CDATA[cenevre]]></category>
            <category><![CDATA[insani-yardım]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 Feb 2018 23:38:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-20T23:38:14.773Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>5–9 Şubat tarihleri arasında Cenevre’de idik. Birleşmiş Milletler İnsani İşler Koordinasyon Ofisi’nin (OCHA) ve İngiltere Uluslarası Kalkınma Departmanı’nın (DFID) birlikte organize ettiği ‘İnsani Yardım Partnerlik ve Ağ Kurma’ (HNPW) etkinliğine katıldık.</p><p>Bu etkinliğe katılan binden fazla sivil toplum kuruluşu temsilcisi, BM görevlisi, özel sektör çalışanı, akademisyen ve araştırmacı ile tanışarak İHH İnsani Yardım Vakfı’nın faaliyetleri hakkında bilgi verdik.</p><p>Etkinliğin sona ermesinin ardından ‘uyum’ eğitim programımız için Zürih şehrine geldik. Önümüzdeki 10 gün boyunca da burada olacağız inşallah.</p><p>— -<br>We were in Geneva for the ‘Humanitarian Networking and Partnership 2018’ event organized by OCHA and DFID. After the event we have come to Zurich for our next event called ‘Compliance Training’ organized by HMC International.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jfuE1NkfH9C3KW6eYfwP0w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q5qVAZlXuaIrTJdAktw1rA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yhr5b7K_K052SK5k_RCAag.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sVvDuQYZlb6iftTq6wr88w.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=37d5d95d9b03" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kurt Kanunu [Kemal Tahir]]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/kurt-kanunu-kemal-tahir-2711e57c49c4?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2711e57c49c4</guid>
            <category><![CDATA[kemal-tahir]]></category>
            <category><![CDATA[kurt-kanunu]]></category>
            <category><![CDATA[ittihat-ve-terakki]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Aug 2016 10:14:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-01T10:40:10.709Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-rgPXv9kcgKHgfPbK8wM1A.jpeg" /></figure><p>Bir dost tavsiyesi üzerine başladığım <strong><em>Kurt Kanunu, </em></strong>okuduğum ilk <strong><em>Kemal Tahir </em></strong>romanı oldu. İlk tepkim <em>“bu zamana kadar nasıl okumamışım” </em>oldu bittiğinde.<em> Ç</em>ünkü yeni kurulmuş devletimizin en çalkantılı zamanlarından birine ışık tutuyordu Kemal Tahir.</p><p>Kitapta daha çok <strong><em>Sarı Paşa</em></strong> olarak zikredilen <strong><em>Mustafa Kemal</em></strong>’e yönelik bir suikast girişimi planlanmaktadır. <strong><em>İzmir Suikastı</em></strong> olarak tarihe geçen bu girişimin arkasında 1918&#39;de lağvedilmiş <a href="https://tr.wikipedia.org/wiki/%C4%B0ttihat_ve_Terakki"><strong><em>İttihat ve Terakki Teşkilatı</em></strong></a><strong><em>’</em></strong>nın eski mensuplarından bazı isimler bulunmaktadır. Kitap, bu suikast girişimine karışan ve habersiz oldukları halde ismi karıştırılanların girift hikayesine değinir.</p><p>Başarısız olan suikast girişiminin ardından <strong><em>İstiklal Mahkemeleri</em></strong>’nin görev süresi uzatılarak tafsilatlı bir tahkikat başlar. Bir süre sonra kimin suçlu kimin suçsuz olduğunu tespit etmekten ziyade amaç, <strong><em>İttihatçıları </em></strong>devletten tasfiye etmeye dönüşür. Mahkeme sürecinde <strong><em>Milli Mücadele</em></strong>’de<strong><em> </em></strong>büyük kahramanlıklar gösteren <strong><em>Kazım Karabekir</em></strong> dahil pek çok paşa yargılanır.</p><p>Yıllarca, ölüm pahasına devlet idaresini ele alabilmek için omuz omuza mücadele eden arkadaşların içine düştüğü durum oldukça dikkat çekmektedir. Bunca yıllık silah arkadaşlığına rağmen birbirlerine karşı ihanet, vefasızlık, adam satma, taraf değiştirme, muhbirlik gibi işlere bulaşanların sayısı bir hayli fazladır.</p><blockquote>“Her zaman olduğu gibi, gene kravatlılar dayanmış, elinden silahı, dilinden adam vurmayı düşürmeyen kabadayılar hiç utanmadan köpeklekmişti.”</blockquote><p>Bu kitap bir tarih kitabı olmasa da <strong><em>Küçük Efendi</em></strong> olarak bilinen <strong><em>Kara Kemal</em></strong>’in ağzından geçmişte yaşananlara yönelik sıkça öz eleştiri ve iç hesaplaşmaya tanıklık ederiz. <strong><em>Osmanlı İmparatorluğunun</em></strong> çöküş döneminde yaşananları anlayabilmek için önemli ipuçları buluruz.</p><p>Kara Kemal’in kitaptaki bütün diyalogları oldukça çarpıcı. Her birinden çıkarılabilecek müthiş dersler var. Aralarından seçtiğim bir kısmını paylaşarak bu kitabın değerlendirmesini burada noktalıyorum.</p><blockquote>Onların şimdi bizim için neler düşündüğünü bilirim ben… Bizim ömrümüz, <strong>bütün suçlarımızı muhaliflerimize yüklemekle geçmiştir.</strong> Büyük politika sandık bunu… Yatkınmışı, alıştık. Daha beteri, en suçlularımıza, en utanmazlarımıza uyarak, doğru söyleyenlere, hiçbir suçu olmayanlara diş biledik yıllarca… Giderek muhaliflerimizle aramızdaki ilintileri hırsızlarımız, alçaklarımız, manyaklarımız denetler hale geldi. Bu heriflerin ne kadar rezil, ne kadar işe yaramaz olduklarını… Ne demek işe yaramaz! Tersine, kancıklıklarını… Aptallıklarını.. Çalıp çırptıklarını bile bile, muhaliflerimizi en alçak iftiralarla karalamalarını beğeniyorduk, sırtlarını sıvazlayarak kışkırtıyorduk, mükafat olarak da çalmalarına, namuzsuzluklarına göz yumuyorduk.</blockquote><blockquote>Cumhuriyet’in karşılaşacağı en büyük tehlike nedir, bilir misin? İmparatorluğu kurtarmak için bizim tasarladığımız çareleri yeni devlet için geçerli saymak.. Anladın mı? <strong>Başka bir amaç için düşünülmüş şeyleri o amaç kesinlikle ortadan kalktıktan sonra uygulamak..</strong></blockquote><blockquote>Evet biz <strong>Batılılaşma debelenmemizin</strong> neresinde yanıldığımızı anladık, ama her şey mahvolduktan sonra…</blockquote><blockquote>“Sevmezler yabancılar, <strong>yerli iktisat kurumları</strong> kurmaya çabalayanları.. Almanlar da beni bunun için sevmezlerdi. Borç isteyenleri severler, <strong>hele rüşvet alanlara bayılırlar</strong>.. Kendi yağında kavrulmaya çabalayan Doğulu <strong>suç işliyor sayılır Batılılarca.</strong></blockquote><blockquote><strong>Doğulu toplumlarda</strong> bütün kalkınma çabalamalarının gerçek celladı, <strong>Batı sömürüsüdür.</strong></blockquote><blockquote>“Yenik düşmüştük bir kez.. <strong>Yenik düşeni rakamların gerçekliği bile kurtaramaz.</strong></blockquote><blockquote>Bir politikacı için en müthiş ceza <strong>devletinin kendi elinde batmasıdır</strong>. Bunun hiçbir özrü yoktur. İmparatorluğu elimize geçirdiğimiz zaman nüfusu 35 milyondu. Yedi düvelin kağıt üstünde de olsa bizim saydığı <strong>bir milyon sekiz yüz bin kilometre kare</strong> toprağı vardı. Sınırları Kongo’yu, Sudan’ı, Eritre’yi, Somali’yi, içine alıyordu. Tunus, Fas, Libya, Mısır, Kıbrıs hemen kaybedilmiş değildi. Bu koca imparatorluk bizim elimizde ölmüştü. <strong>Suç ne kadar büyükse, çekilecek cezanın da o kadar büyük olması gerekir</strong>. Biz dünyanın en ağır suçunu biraz tartaklanmayla savuşturulur, sandık. Bu anda yüzüme vuran darağacı gölgesi, suikast suçlusu olduğumdan değildir Emincim… Büyük suçun gölgesidir bu… Tarihin örneğini yazmadığı kurtlar boğuşmasına girip yenik düştük. <strong>Kurtlukta düşeni yemek kanundur.</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2711e57c49c4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Makyaj Yapan Ölüler [Ali Ural]]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/makyaj-yapan-%C3%B6l%C3%BCler-ali-ural-f66592cd5985?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f66592cd5985</guid>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[makyaj]]></category>
            <category><![CDATA[ali-ural]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-inceleme]]></category>
            <category><![CDATA[makyaj-yapan-ölüler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Jun 2016 09:29:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-21T09:30:37.669Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/0*fZBx_GGtU0wIMh9E.jpg" /></figure><p>Gazetelerde, televizyonlarda, internet sitelerinde her gün karşılaştığımız ama pek dikkat etmediğimiz birbirinden ilginç haberleri ele almış Ali Ural Makyaj Yapan Ölüler isimli kitabında. Üç dört sayfalık kısa bölümler halinde okuyacağınız hikayelerde dünyanın dört bir yanına gidecek ve birbirinden farklı simaların hikayelerine tanıklık edeceksiniz. Bu hikayeleri yazarın hayal ve edebiyat dünyasının süzgecinden geçtikten sonra okuyacaksınız tabi. İşin ilginçleştiği yer de burası. Her gün karşılaştığınız haberlerin birisinin zihninin derinliklerinde nasıl soyut bir karşılık bulduğuna şahitlik edeceksiniz. Belki çok şaşıracak belki çok bir şey anlamayacak belki de sıkılacaksınız. Şahsen ben otobüste, vapurda parça parça okudum ve sıkmadı. Hatta beğendim. Mutlaka alıp okuyun diyebileceğim bir kitap değil ama elinize geçerse değerlendirmekte fayda var. <em>Talha Keskin / 01.01.2016</em></p><p>“Bir gün sokağınızdan geçerken, oturduğunuz binanın bütün pencerelerinde kendinizi görürseniz sakın dehşete kapılmayın! Bakın onlar ne kadar sükunetle izliyorlar sizi.İlk kattaki emzikli çocuktan, son penceredeki önlüklü çocuğa kadar hepsi el sallıyor size. Hadi durmayın, siz de el sallayın.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f66592cd5985" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Paris ve Londra’da Beş Parasız [George Orwell]]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/paris-ve-londrada-be%C5%9F-paras%C4%B1z-george-orwell-fb857f4051a7?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fb857f4051a7</guid>
            <category><![CDATA[paris-ve-londrada-parasız]]></category>
            <category><![CDATA[george-orwell]]></category>
            <category><![CDATA[londra]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[paris]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Jun 2016 08:59:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-01T10:16:30.174Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/403/1*q7KddDJ_CjMCRPyEEpD7SA.jpeg" /></figure><p>George Orwell denince pek çoğumuzun aklına “1984” ve “Hayvanlar Çiftliği” gelir hemen. Usta yazarın elinden çıkmış bu iki başyapıtı okumayan ya da en azından bilmeyen yoktur. Her ne kadar George Orwell’in bu iki kitabını severek okumuş olsam da diğer eserlerinden habersizdim. Ta ki yolum, önünden defalarca geçmiş olduğum bir kitapçıya ilk kez düşene dek. İlk kez yolumun düştüğü bu kitapçıda bir kitabın üzerinde gördüğüm Paris ve Londra kelimeleri ilgimi çekmeye yetmişti. Şehirler üzerine yazılmış satırları her zaman sevmişimdir. Zaten ilgimi çekmiş olan kitabın üzerinde George Orwell’in ismini görmemle birlikte hem şaşırmış hem de sevinmiştim. Yazarın Paris ve Londra’da <strong>“beş parasız”</strong> diye tabir ettiği ve sürünme derecesinde geçen zamanlarını anlatmaktaydı kitap. Uzun yılların ardından yeni bir George Orwell serüveni okumak heyecanı kapladı içimi ve almakta tereddüt etmedim.</p><p>Karakterlerin duygu ve düşüncelerini okuyucuya aktarmakta usta olan yazar bu kez kendi hikayesinden bahsedince kitabın damakta bıraktığı tat bir başka olmuş. Yazarın hayatında ilk kez Paris’te beş parasız kalmasıyla başlayan hikayesi Londra’da son buluyor. Hem Paris’te hem Londra’da parasızlıkla mücadele etmek zorunda kalan yazarı birbirinden ilginç serüvenler ve ruh halleri bekliyor. Paris’te çalışan kesimin en alt tabakası sayılan <strong>“bulaşıkçıların”</strong> dünyasına, Londra’da ise tamamen işsiz vaziyette kalarak barınaklarda yaşam mücadelesi veren<strong> “evsizlerin” </strong>dünyasına davet ediyor sizi. Rehinecilerden, umut tacirlerine, <strong>karın tokluğuna günde 17 saat çalıştıran restoranlardan</strong>, evsiz binlerce insanın çok kötü muamele gördüğü barınaklara kadar her şeyi bütün çıplaklığıyla yansıtıyor.</p><p>Paris ve Londra’yı yazarla birlikte sokak sokak gezecek, işsiz ve evsiz bir insan için aslında günün ne kadar uzun geçtiğine tanıklık edeceksiniz. Hem yazarın hem de bu zorlu serüveninde ona eşlik eden arkadaşlarının en acı hikayelerini dinleyeceksiniz. Modern insanın ısrarla görmezden geldiği bir dünyanın kapılarını aralayacaksınız ve hayata bir ucundan tutunmaya çalışan evsizler, işsizler, berduşları tanıyacaksınız. <strong>Aslında köleliğin hiç bir zaman, modern zamanlarda dahi ortadan kalkmadığını, sadece şekil değiştirdiğini anlayacaksınız.</strong></p><p>Kesintisiz olarak ve çok beğenerek okuduğum bu kitabı mutlaka tavsiye ediyorum. Özellikle şehir ve insan hikayeleri ilginizi çekiyorsa pişman olmayacaksınız.</p><p><a href="https://www.facebook.com/talhakeskin.net">Talha Keskin</a> 02.01.2016</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fb857f4051a7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsan Ne İle Yaşar? [Lev Nikolayeviç Tolstoy]]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/i%CC%87nsan-ne-i%CC%87le-ya%C5%9Far-lev-nikolayevi%C3%A7-tolstoy-8e569f9f2afd?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8e569f9f2afd</guid>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[üç-soru]]></category>
            <category><![CDATA[insan-ne-ile-yaşar]]></category>
            <category><![CDATA[efendi-ile-uşak]]></category>
            <category><![CDATA[tolstoy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Jun 2016 12:29:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-18T12:36:34.491Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8H4Tanp_MlnaF8kuZg0kQQ.jpeg" /></figure><p>Dünyaya ayak basan ilk insan Adem (a.s) atamızdan bu yana sayısız zaman geçti. Milyarlarca insan birbiri ardına<strong> doğdu,</strong> ağladı, oynadı, büyüdü, acıktı, doydu, sevindi, üzüldü ve yaşlandı derken <strong>göçüp gitti</strong> bu dünyadan. Her ne kadar gelip geçen tüm insanların hayat döngüleri madde yönünden birbirine benzese de hepsinin duygu ve düşünceleri farklıydı şüphesiz. Günlük yaşantılarında, alış verişlerinde, çalışmalarında ve yorulmalarında <strong>herkesin motivasyonu farklıydı</strong>. Kısacası, doğarken boynumuza asılmış yaşamak sancısıyla farklı bir şekilde mücadele etmeye çalışıyordu herkes. Kimisi bunu iyilik ve güzellikte ararken kimisi de diğerlerine haksızlık ve eziyeti tercih ediyordu. Dünya hayatı dediğimiz şey de bu iki taife arasındaki bitmek bilmeyen ve <strong>kıyamate kadar da devam edecek bir mücadele</strong>den ibaretti.</p><p>Kısa bir giriş yaptıktan sonra sözü artık yazarımıza bırakalım. <strong>Tolstoy, </strong>bu kitabında insanın en derinde yatan duygularının, endişelerinin, korkularının üzerine gidiyor. İnsanın esasında kendisine sık sık sorması gereken ama sürekli ihmal ettiği o soruyu sorduruyor okuyucuya.</p><blockquote>İnsanın içinde yaşayan nedir? İnsana verilmemiş olan nedir? İnsan ne ile yaşar?</blockquote><p>İnsanı bariz bir şekilde insan yapan temel özelliklerinin aslında tercihlerimizle şekillendiğini anlamamıza yardımcı oluyor. En zenginin de en fakirin de bu hayatta <strong>gerçekten neye ihtiyacı olduğunu</strong> tekrar tekrar düşünmesini sağlıyor.</p><p>İnsanın gerçekte ihtiyaç duyduğu şeyleri bilme kudretinin de kendisine verilmediğini ve bunu çoğu zaman <strong>başkaları yardımıyla keşfetmesi gerektiğini</strong> ifade ediyor.</p><p>Kitabın içinde farklı ama birbirini her açıdan çok iyi tamamlayan 4 hikaye bulunuyor:</p><ul><li>insan ne ile yaşar</li><li>ateşi kıvılcımken söndürmeli</li><li>üç soru</li><li>efendi ile uşak</li></ul><p>İçindeki her hikaye oldukça güzel olsa da edebi ve duygusal açıdan en çok beğendiklerim<strong> “insan ne ile yaşar”</strong> ve <strong>“efendi ile uşak”</strong> hikayeleri oldu. Vurucu bir başlangıç ve son için özellikle seçilmiş gibiler zaten.</p><p>Kitabın içindeki hikayeler nispeten kısa. Bir de yazarın amacı yukarıda bahsi geçen <strong>sorular üzerinde okuyucuyu düşündürmek olduğu için</strong> soruların cevaplarına ilişkin bir şeyler yazmasam iyi olacak. Bu da bu yazıyı buralarda bir yerlerde noktalamak zarûriyeti doğuruyor. Gerisi okumak isteyenlere kalmış. Kitabı okumuş veya okuyacak olan arkadaşlar <strong>yorumlarını iletirlerse </strong>sevinirim.</p><blockquote>Elbette başımıza gelen iyilikler de kötülükler de Tanrı’dandır. Fakat yiyecek bir lokma ekmekle, yatacak bir yer bulmak sana düşer. — Lev Tolstoy</blockquote><p>Son olarak özellikle dışarıda kitap okumayı sevenler için bu <strong>mini baskı boyutunu</strong> sevdiğimi söylemeyelim. Taşıması ve okuması oldukça kolay. Kitap kısaltılmış da değil. Daha önce bu baskı boyutuna ön yargılı olduğum için pek yaklaşmamıştım ama ilk tecrübemden memnun kaldım.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8e569f9f2afd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beyaz Zambaklar Ülkesinde [Grigory Petrov]]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/beyaz-zambaklar-%C3%BClkesinde-grigory-petrov-53ba0e83e4ad?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/53ba0e83e4ad</guid>
            <category><![CDATA[snellman]]></category>
            <category><![CDATA[beyaz-zambaklar-ulkesinde]]></category>
            <category><![CDATA[grigory-petrov]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Apr 2016 09:47:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-08T15:54:48.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/385/1*shOe8TbxtaoeKQsls5Sptg.jpeg" /></figure><p><em>Bu kitabı 3–4 sene önce okumuştum ama bu aralar tekrar okuma merakı uyandı içimde. İlk okuduğumda da oldukça beğenmiştim ancak bu kez daha bir dikkatli okudum ve çeşitli notlar aldım. Tavsiye babında kısa bir inceleme niyetiyle başladığım bu yazı eklediğim her bir satır ile başka bir şeye evrildi. Kendim için aldığım notlardan ve altını çizdiğim satırlardan müteşekkil bir değerlendirmeye dönüştü diyebiliriz. Pek çok konu hakkında faydalı fikirler beyan eden Petrov ve Snellman’dan öğrendiklerimize daha rahat ulaşabileyim en azından dedim. Bir nevi kitabın özetini çıkarmış oldum sanırım. Aldığım notları yazıya geçirirken bu kitabı tekrar okumakla isabetli bir karar vermiş olduğumu iyice anladım. Günümüzde hala devam eden pek çok sorun hakkında sağlıklı bir bakış açısı kazanmak adına çok önemli bir kitap. Bundan sonra yazdıklarım tamamen kitaptan alıntılanmış olmasa da önemli bulduğum alıntılara sıkça yer verme ihtiyacı hissettim. Aşağıdaki alıntılardan ve değerlendirmelerden de anlayacağınız gibi kitabı benim tavsiye etmeme gerek kalmıyor. Kitap kendi kendini hemen ele veriyor.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/228/1*0JtOJYRIpA4wdfVBUX4LLw.jpeg" /><figcaption>Grigory Petrov</figcaption></figure><p><strong>Grigory Petrov </strong>insanlığın kalkınması için çaba harcayan<strong> </strong>bir <strong>Rus</strong> yazardır. Yeryüzünde en değerli varlığın insan olduğuna, insanın Rabbani yaratılışın baş tacı olduğuna ve bu dünyada her şeyin insan için olduğuna inanır. İlim, felsefe, din ve sanatın, yeryüzünde insanlığın saadet ve aydınlığına hizmet etmesi gerektiğini söyler.</p><p>Bir süre yaşadığı ve <strong>“Beyaz Zambaklar Ülkesi”</strong> olarak tanımladığı Finlandiya&#39;nın kültürel, iktisadi ve toplumsal olarak nasıl kalkındığını anlatır. <strong>Finlandiya</strong>, yüzlerce yıl boyunca bazen İsveç bazen de Rus işgali altında kalmış olmasına rağmen iç işlerinde biraz serbestlik bulduğu anda kendini milli bir kimlik kazanmaya ve kalkınmaya adamıştır.</p><p>Petrov’un kitabını <strong>Bulgarcaya</strong> tercüme eden <strong>Bojkof </strong>Finlandiya ile ilgili şahsi bir anısını da şöyle aktarır.</p><blockquote>“Finlandiya’da tramvaya binersiniz. Fakat tramvayda biletçi veya <strong>kontrolör yoktur.</strong> Her yolcu seyahat ücretini tramvayın bir yerine konulmuş olan kutuya atar ve istediği yere kadar seyahat eder. Bana bunun sebebini bir fen öğretmeni şöyle açıkladı:</blockquote><blockquote>&quot;Eğer halka güvenmeyip de Rusya’da olduğu gibi biletçi ve kontrolcü kullanmak isterseniz, <strong>kontrolcüleri de tekrar kontrol etmek lazım gelir.</strong> <strong>Biz bir kontrolcüye değil, halka inanırız, insana inanırız.”</strong></blockquote><h4>EĞİTİM</h4><p>Petrov bir milletin kalkınabilmesinin yolunun <strong>eğitimden</strong> geçtiğine inanır. Bunu söylerken sadece okulda çocuklara verilen eğitimi kastetmez elbette. Kamu kuruluşlarında, kışlalarda, köylerde, kasabalarda, ticarethanelerde kısacası <strong>hayatın her anında insanı kuşatan bir eğitime</strong> vurgu yapar.</p><p>Özellikle yeni nesillerin eğitilmesi kalkınmanın anahtarıdır ama onlara da farklı şekilde yaklaşılması gerekmektedir.</p><blockquote><strong>“Yeni nesillere</strong> artık eskimiş ve hakikaten zamanı <strong>geçmiş idare usülleri cebren uygulanamaz”</strong></blockquote><h4>KAHRAMANLAR</h4><p>Her milletin <strong>kahramanları</strong> vardır ve olmalıdır ama toplumsal kalkınma her bir bireyin kişisel olarak ilerlemesiyle sağlanır.</p><blockquote>“Her millet layık olduğu idareye ve idare adamlarına sahip olur.”</blockquote><blockquote>“Bulut rutubetli bir buhar halinde toplanır. Milletler de böyledir. Eğer bir millet azamet ve kahramanlık unsurlarını bulunduruyorsa, ondan şimşekler doğar, millet arasından kahramanlar çıkar. Eğer halk kitlesi soğuk ve rutubetli bir buhar yığıntısından ibaretse hiçbir kuvvet ondan şimşek çıkaramaz.”</blockquote><p>Her ne kadar toplumu harekete geçirenler ve önderlik edenler kahramanlar olsa da bu potansiyel bir toplulukta bulunmadığı sürece her türlü ilerleme çabası beyhude kalacaktır.</p><blockquote>“<strong>Kahraman</strong> halkı heyecanlandırır ev alevlendirir. Fakat onu <strong>milletten aldığı ateş</strong> ve heyecanla yakar.</blockquote><h4>SUMOİ</h4><blockquote><strong>Finler</strong> kendilerine <strong>“Suom”</strong> ve çok sevdikleri ülkelerine de <strong>“Suomi”</strong> derler ki <strong>batalık arazi</strong> anlamına gelir.</blockquote><p>Petrov’a göre Fin milletinin tarihinde başlıca <strong>iki şeyin</strong> bilinmesi gerekir. <strong>1917</strong> yılındaki <strong>Rus İhtilali</strong>’ne kadar bağımsız bir hayat yaşamamışlardır ve tek tük de olsa bu milletten <strong>büyük adamlar çıkmamıştır.</strong></p><blockquote>“Finlerin sahip oldukları büyük kültür ve medeniyet <strong>bizzat millet bireylerinin çalışmasının ürünüdür</strong>.”</blockquote><h4><strong>JOHAN WILHELM SNELLMAN</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/334/1*l96KaiplQC5k0A7ram2HBA.jpeg" /></figure><p>Fin kültürünü yükseltmek isteyenlerin başında <strong>Snellman</strong> isimli bir zat gelir. Büyük bir <strong>alim</strong>, derin bir <strong>filozof</strong> ve meşhur bir <strong>siyaset adamı</strong> olmasıyla beraber asıl şöhreti <strong>Fin kültürünü</strong> oluşturan <strong>“Halk Öğretmeni”</strong> olmasındandır. Snellman ve arkadaşları <strong>“Millet Öğretmeni”</strong> sıfatıyla çalışa çalışa<strong> “bin bir bataklık memleketini beyaz zambaklar memleketine”</strong> dönüştürmüşlerdir.</p><p>Snellman’a göre Finlandiya daima <strong>Rusya ve İsveç</strong> tarafından <strong>istila</strong> edilme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Askeri açından kendilerinden güçlü komşularına direnebilmelerinin tek yolu onlardan kültürce üstün olmaktan geçer.</p><blockquote>“Ne zaman bizim küçük milletimiz kendi büyük komşularından<strong> daha yüksek bir medeniyete sahip olursa</strong>, o zaman <strong>tehlike bertaraf edilmiştir.”</strong></blockquote><h4>AYDINLAR</h4><p><strong>Snellman</strong> toplumun kalkınması için çaba harcayan <strong>Fin aydınlarının</strong> en güzel örneklerinden biridir ve toplumun içerisinden çıkardığı her bir gerçek aydının topluma borçlu olduğunu düşünür.</p><blockquote>“Aydın olmak, modaya uygun elbise ve şapka giymek, kolalı gömlek taşımak değildir. <strong>Aydın zümre, milletin beyni gibidir.</strong> Millet sizi iyi bir öğrenim gördükten sonra, iyi bir maaşa nail olasınız ve akşamları kahvehanelerde iskambil veya domino masasının başına geçip eğlenesiniz diye okutmamıştır. Böyle yapanlar gerçek aydın değildir. <strong>Onlar aydınların küflenmişidir.”</strong></blockquote><p>Her bir aydının toplumun aşağı tabakalarına burun kıvırmasındansa onların kalkınması için çalışması gerektiğini söyler. Köylülere, işçilere ve kasaba halkının aşağı tabakasına nasıl daha iyi yaşayabileceklerini öğretmelerini tavsiye eder.</p><blockquote>“Millete hayatın kıymetini takdir ve muhafaza etmesini öğretiniz. Bizim çorak vatanımızda da her bir köylü ve işçinin <strong>daha müreffeh, daha sıhhi, daha makul bir hayat</strong> <strong>yaşayabileceğini</strong> anlatınız.”</blockquote><h4>BİREYLER</h4><p>Snellman ve arkadaşları yaz kış demeden F<strong>inlandiya’yı bir uçtan bir uca dolaşır</strong> ve halkı irşat ederdi. Ülkenin çeşitli yerlerinde tesadüf ettiği zeki kimseleri uyandırır , onların zihinlerini açar ve onlarla haberleşirdi. Onlarla mektuplaşır, onlara nasihat eder, onları yüreklendirir, onları kınar yahut onlara yeni vazifeler verirdi. Milleti kalkındırmak için <strong>olabildiğince çok neferin çalışması gerektiğini </strong>bilirdi.</p><blockquote>“Bütün memleketi sulamak için <strong>bir, iki, üç dere yeterli değildir.</strong> En ücra kulübeler bile, göl, pınar veya dere gibi <strong>bir su kaynağına muhtaçtır.</strong> Milletin manevi susuzluğu da buna benzer. Her yerde milletin kana kana içebileceği <strong>canlı pınarlar</strong> bulunmalıdır.”</blockquote><h4>ÖĞRETMENLER</h4><p>Snellman, milletin kalkınabilmesi için en kritik rolün öğretmenlerde olduğunun farkındaydı. Fakat öğretmenlerin çoğu aslında mesleklerinden memnun dâhi değillerdi. Öğretmenlere yönelik eğitimler düzenlemeye başladığında itirazların yükselmesi çok uzun zaman almadı. Öğretmenler kurslara zorla katılırlardı.</p><blockquote>“Hatta bazıları, “Bu kurslar da başımıza nereden çıktı? <strong>Öğretmenleri okutmak da kimin hatırına geldi?</strong>” diye şikayet ederlerdi.</blockquote><p>Snellman bunların hepsini bilir fakat kızmazdı. O insanlara iyi bir doktor olarak bakar ve <strong>“hastalara kızılmaz, onları tedavi etmek gerekir”</strong> derdi.</p><p>Snellman öğretmenlerin çok ağır bir yükün altında olduklarını bilirdi ama bunun yapılması gereken bir fedakarlık olduğunu söylerdi.</p><blockquote>“Fedakarlıklar yapacağız, içimizden kurbanlar vereceğiz. Bu zorunludur, kaçınılmazdır.”</blockquote><p>Bütün öğretmenleri fedakarlığa davet ettiği gibi bu ağır yükün altına girmek istemeyenleri ise açıkça uyarırdı.</p><blockquote>“Her meslekte olduğu gibi öğretmenler arasında da <strong>mesleğe yabancı olan pek çok kimse vardır.</strong> Bunlar meslekte zanaatkar bile değildir. Bunlar <strong>öğretmenlik çabalarını küçümseyen gündelikçilerdir.</strong> Böylelerine dostça nasihat ederim. <strong>Öğretmenliği terk etsinler.</strong> Gitsinler, tüccar olsunlar, bürolara sekreter olsunlar. <strong>Çok canlı ruhlu insanların işgal etmesi gereken</strong> mevkilere başkaları gelsin.”</blockquote><p>Snellman, Finlandiya’nın uyandırılmasını sadece öğretmenlerden beklemezdi. Nerede memurların, doktorların, tüccarların bir toplantısını haber alsa, oraya koşar ve nasihat ederdi.</p><blockquote>“Milleti unutmayınız. Siz hepiniz halkın arasından yetiştiniz. <strong>Aydınlanmamış kardeşlerinizden kaçıyor musunuz?</strong> Yoksa milletin hayatını daha iyi düzenlemek için çareler mi düşünüyorsunuz? <strong>Halk kitlesini uyandırmak ve kültürce yükseltmek için neler yapıyorsunuz?”</strong></blockquote><h4>MEMURLAR</h4><p>Finlandiya halkı, devlet memurlarından oldukça mustaripti. Özellikle İsveç devletinin gönderdiği en kötü huylu ve en işe yaramaz memurlardan.</p><blockquote>“Halka <strong>kanunlara itaat etmemenin</strong> yollarını ve çarelerini <strong>memurlar öğretir.</strong>”</blockquote><p>Snellman memurlara yönelik yaptığı konuşmalarda sık sık vazifelerinin önemini hatırlatırdı.</p><blockquote>“İş için size müracaat edenlere size <strong>eziyet veren sineklere</strong> baktığınız gibi bakmayın. Elden geldiği kadar herkesin işini kolaylaştırın. Herkese karşı iyi davranın. Sonunda millet anlasın ki eğer dediği olmuyor ve <strong>istediği yapılmıyorsa, </strong>bu, sizin o işi yapmak istemediğinizden değil, aslında yasal olarak yapılamayacağındandır.”</blockquote><p>Snellman’ın çabaları hemen olmasa da zaman içerisinde sonuç verdi ve memurların zihin yapısı değişti. Hem halkın memurlara hem de memurların halkı tamamen değiştir. Bir iki nesil sonra büsbütün yeni bir Fin memur sınıfı ortaya çıktı. Memurlar bilgi ve ahlak bakımından yükseldiler. Bütün dünyaya örnek oldular. Şimdi halk ve hükumet memurların varlığıyla iftihar etmekte ve onları yüceltmektedir.</p><h4>ASKERLİK</h4><p>Kışlalar bir milletin bütün gençlerinin hayatlarının belli bir dönemini geçirdikleri yerlerdir. Ülkenin dört bir tarafından toplanmış gençlerin askeri bazı konularda eğitim alıp da başka meselelerden bihaber evlerine geri dönmeleri elbette büyük kayıptır. Snellman da bunu fark etmişti şüphesiz.</p><blockquote>“Ordu halkın en önemli, en sorumlu ve en kibar okulu olabilir. Bir kere düşünün. Memleketin her tarafından ve çoğu ücra köşelerinden en sağlam ve gelişmeye en uygun binlerce adamı topluyorlar. Bunları ailelerinden ve işlerinden ayırıyorlar; binlercesini bir arada olmak üzere toplayıp giydiriyor, yediriyor, içiriyorlar. Her türlü ihtiyaçlarını karşılıyorlar. Fakat <strong>askerlik görevlerini bitirip de yurtlarına döndükten ve tekrar eski işlerine başladıktan sonra askerlikte geçen zamanın bir faydası olmazsa bütün bu nimetler ve külfetler verimli olmaz.”</strong></blockquote><p>Eğitimli ve kültürlü subaylardan başlayan değişim ordunun bütün kademelerine sıçradı. Kışlalar, memleketin en ücra köşelerinden bir araya gelen gençler için adeta bir üniversite haline geldi. <strong>“Kışla gibi kokuyor, asker gibi sövüyor”</strong> gibi halkın diline pelesenk olmuş sözler zamanla değişmeye başladı. Köylerde ve şehirlerde haşarı evlatlarından yakınan anneler <strong>“askerlik zamanın gelse de kışla seni ıslah etse”</strong> demeye başladılar. Kışladan çıkan her bir asker köyüne, kasabasına döndüğünde aldığı eğitimle memleketini aydınlatacak bir nefer haline geldi.</p><blockquote><strong>“Vatan için yaşamak, vatanın ilerlemesine çalışmak da vatan için ölmek kadar şereflidir.”</strong></blockquote><h4>FUTBOL</h4><p>Napolyon’u yenilgiye uğratmasının ardından dünya siyasetinde İngiltere ön plana çıkmaya başladı. Bunun neticesi olarak da İngiliz kültürü bütün Avrupa’da hızla yayıldı. Finlandiyalı gençler İngilizler gibi giyinmeye, yiyip içmeye ve at yarışları oynamaya başladılar.</p><blockquote>“Gençlik kendini İngiliz sporlarına ve <strong>bunların en kabası olan futbola</strong> kaptırdı. Öğrenimlerini henüz tamamlamamış Avrupa gençleri arasında <strong>futbol adeta bir din oldu</strong>. Bütün memleketlerin binlerce zengin evlatları bunu bir ibadet şekline soktular. Bundan zevk alanlar futbolu bir ilim, bir sanat haline getirdiler.</blockquote><blockquote>Sokaktaki halkı heyecanlandırmakla geçinen, fikirleri boş ve cahil bazı gazeteciler gençliğin bu iptilasını yakalayarak onu istismar etmeye başladılar. Futbol için ayrıca sütunlar açarak<strong> sığır bacağı gibi kuvvetli bacakların meziyetlerinden uzun uzadıya bahsetmeye başladılar.”</strong></blockquote><p>Snellman ve arkadaşları gençler arasında bir hastalık gibi yayılan futbolun haddinden fazla ilgi görmesi ve binlerce gencin bağımlılık derecesinde futbolla ilgilenmesi üzerine harekete geçmişler ve önlemler almaya çalışmışlardır.</p><blockquote>“Biz Finlerin kuvvetli bacaklı ve zayıf beyinli olmasını da istemeyiz. Bacakları manda gibi sağlam, beyinleri koyun gibi zayıf insanlar bizim idealimiz değildir. Böyle bir insan bizim küçük milletimiz için bir örnek bir mefkure olamaz.”</blockquote><blockquote>“Mandanın bacaklarını düşünürken Sokrat’ın kafasını unutmayın. <strong>Taş gibi sert ve koyun kafalı olmayın.”</strong></blockquote><h4>ANNE &amp; BABALAR</h4><p>Gençlik meselesi Snellman’ın en sevdiği konu ve aynı zamanda kendisinin en hassas ve acı duyduğu noktaydı. Snellman bazı kere gençleri yüzlerine karşı azarlar, kınar fakat diğer yaşlı kimseler gençlerin hayırsızlığından ve ahlak bozukluğundan şikâyete başlayınca daima gençleri savunurdu.</p><blockquote>“Kabahat gençlerde değil, sizdedir. Siz gençleri nasıl terbiye ederseniz, onlar da öyle yetişir. Gençlere verdiğiniz terbiye nedir? Hiç. Anneler çamaşır ve bulaşık yıkamak, tahta silmek, temizlik yapmak ve yemek pişirmekle meşgul olurlar. Babalar da memuriyet, ticaret, dükkan veya fabrika işleriyle meşgul olurlar. Geceleri de geç vakte kadar zamanlarını kahvehanelerde ve kulüplerde oturmak ve iskambil oynamakla geçirirler. Fakat çocuklarıyla asla meşgul olmazlar. Çünkü bunun için vakitleri yoktur. Sonra çocuklarla meşgul olmak insanı yoran ve usandıran bir iştir.”</blockquote><p>Bunlar çocuklarıyla konuşmazlar, onların hayatıyla ilgilenmezler. Boş zamanlarda çocuklarını okşarlar, onlara şekerlemeler ve oyuncaklar verirler. Bundan sonra da:</p><blockquote>“Haydi bakalım, şimdi bir kenara çekilin; gürültü etmeden kendi kendinize oynayın” derler.</blockquote><p>Başka kelimelerle bunun manası şudur:</p><blockquote>“Başımızdan defolun da ne isterseniz yapın. Sadece bizi rahatsız etmeyin.</blockquote><p>Doğrusunu söylemek lazım gelirse, çocuğun anası, babası sağ olduğu ve evde bunlardan başka birçok hala, teyze ve dayı olduğu halde çocuk yine yetim gibi büyümektedir.</p><p>Milletin geleceğini inşa eden çocuklarımızın yetişmesinde en asli görev anne babalarındır.</p><p>Yukarıda zikredilen zümreler dışında Petrov kitapta Finlandiya hakkında pek çok farklı ayrıntıya da yer vermiştir. Reçel Kralının, Haydut Karokep’in, köylülerin, işçilerin, zanaatkarların ve doktorların kısacası Finlandiya’nın kalkınmasına katkıda bulunan her kesimin hikayelerini de beğeneceğinize eminim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OUr4tJWSqRuQtw_7sEqRbA.jpeg" /></figure><p>Bir milletin kalkınma hikayesinin dünya çapında meşhur olması üzerine kitap Türkçe’ye çevrilerek 1928 yılında Osmanlı Türkçesi ile basılmıştır. Kitabın son kısmında kitabın orijinal baskısından yaklaşık 40 sayfalık bir bölümü görmek de oldukça heyecan verici. Osmanlıca severlerin ayrıca hoşuna gideceğine eminim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=53ba0e83e4ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Petersburg Öyküleri [Gogol]]]></title>
            <link>https://medium.com/@mtalhakeskin/kitap-petersburg-%C3%B6yk%C3%BCleri-gogol-457716437a2f?source=rss-7c27821c8ea8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/457716437a2f</guid>
            <category><![CDATA[gogol]]></category>
            <category><![CDATA[palto]]></category>
            <category><![CDATA[petersburg-oykuleri]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[M. Talha Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Apr 2016 12:26:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-01T10:15:26.556Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*TdiplXyP2LLiu5nqZdPCog.jpeg" /></figure><p>Dünya klasiklerini okumaya başlamam üniversite hayatımın ilk yıllarına dayanır. Birbiri ardına tatmaya başladığım Dostoyevski, Tolstoy, Dickens, Balzac gibi yazarların ardından nihayet<strong> Gogol</strong> ile <strong>‘Palto’</strong> hikayesi vasıtasıyla tanıştım. Pek çoğumuz gibi ben de bir oturuşta bitirdim kitabı.</p><p>Anlatımdaki akıcılığı, okuru olayların içine ansızın zapt eden tasvirleri, insana dokunan gerçekçiliği ve zeka dolu alaycılığı ile damağımda bambaşka bir tat bıraktığını hatırlıyorum Gogol’un. Bu hayranlığım yazarın en meşhur romanı <strong>‘Ölü Canlar’</strong> ile zirveye ulaştı tabi.</p><p>O zamanlar edebiyat ile ilişkim yazarlar ve kitaplarını okumaktan ibaretti. İşin arka planından yani Gogol’un <strong>Rus gerçekçilik akımının</strong> öncüsü olduğundan bihaberdim henüz. Yıllar içerisinde konuyu öğrenmem ve Dostoyevski’nin <em>“hepimiz Gogol’un </em><strong><em>Palto</em></strong><em>’sundan çıktık” </em>cümlesini okumamla taşlar yerine oturdu. <strong>Akakiy Akakiyeviç</strong>’in dokunaklı hikayesi tarihe imzasını atmış en ünlü kalemleri dâhi derinden etkilemişti anlaşılan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*85NK8XY3K05FNENk57Weng.jpeg" /></figure><p><strong>Petersburg Öyküleri</strong>’ne dönecek olursak; keyifle okuduğumu söylemeliyim. Gogol’un farklı bir hikayesini okumayalı uzun bir zaman olmuştu. Kitapta yazarın 7 hikayesi bir araya getirilmişti. Her ne kadar Palto’nun yeri farklı olsa da Gogol’un diğer hikayelerinde de benzer tadı yakalamak mümkün.</p><p>Kitaptaki 7 hikayenin<strong> ‘Petersburg Öyküleri’</strong> ismiyle bir araya getirilerek bir şehre ithaf edilmesi de kitaba olan ilgimi oldukça arttırdı açıkçası. Şüphesiz her hikaye dünyanın bir şehrinde geçer ama özellikle şehirlere ithaf edilmiş kitapların cazibesi farklı oluyor bende. Güçlü bir kalemin elinde o kitap, kitap olmaktan çıkıyor ve elimizden tutarak bizi o şehrin sokaklarında kahramanlarımızla birlikte oradan oraya sürüklüyor.</p><p>Bir kitap, daha önce ziyaret ettiğimiz bir şehirde geçiyor; bir de o şehrin sokakları ve insanlarını başarılı bir şekilde tasvir ediyorsa tadından yenmeyecek bir hale geliyor. Henüz Petersburg’u ziyaret etme fırsatım olmadı ama <strong>George Orwell</strong>’in<strong> “Paris ve Londra’da Beş Parasız” </strong>kitabını okurken anlatmaya çalıştığım hissi sonuna dek yaşadığımı rahatça söyleyebilirim. Şehirlere dair kitapları sevenler için de bu kitabı tavsiye etmiş olalım.</p><h4>Petersburg Öyküleri;</h4><ul><li><strong><em>Nevski Bulvarı</em></strong></li><li><strong><em>Burun</em></strong></li><li><strong><em>Portre</em></strong></li><li><strong><em>Palto</em></strong></li><li><strong><em>Fayton</em></strong></li><li><strong><em>Villada Geceler</em></strong></li><li><strong><em>Bir Delinin Hatıra Defteri</em></strong> hikayelerinden oluşuyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*l3dhnJ8QbDENZR06q4HTdQ.jpeg" /><figcaption>Kitabın başındaki Petersburg haritası.</figcaption></figure><p>Kitabın giriş kısmındaki <strong>Petersburg haritası</strong> ve hikayelerin <strong>ilk basımları için yapılmış çizimler</strong> kitabın insana dokunan gerçekçi yanını kat kat arttırıyor. Kitaptaki her bir hikaye bir veya bir kaç ana karakterle birlikte çeşitli yan karakterler hakkında da detaylı ayrıntılara yer veriyor. Hikayelerin içeriğine girmeye çok gerek görmüyorum ama ben <strong>Portre, Palto </strong>ve <strong>Nevski Bulvarı </strong>hikayelerini beğendim özellikle. Hikayeleri keşfetmeyi okumayı düşünenlere bırakıyorum. Kitabın başında ‘Palto’, sonunda ise ‘Gogol’ hakkında birer değerlendirme makalesi olduğunu da hatırlatmış olayım.Siz en çok hangi hikayeyi beğendiniz?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=457716437a2f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>