<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ömer Bayrak on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ömer Bayrak on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@muannit1?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*TVWooTveH9GIBdWCcCOQGw.png</url>
            <title>Stories by Ömer Bayrak on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@muannit1?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 01:49:48 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@muannit1/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Seyrüsefer]]></title>
            <link>https://medium.com/@muannit1/seyr%C3%BCsefer-df787e872eae?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df787e872eae</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Dec 2023 06:27:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-14T06:10:30.680Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*qLaOifBEAbg2J09X" /><figcaption>Photo by Mario Esposito on Unsplash</figcaption></figure><p>Seyrüsefer</p><p>Karanlığı seyre dalan gönülde<br>Kanat çırpışları savrulur hiçe<br>Umut yeniden bürünür hayale<br>Ve sisli bir ati sarar her yeri</p><p>Duvarlar asılır bende boynuma<br>Kafesler kurulur akşamdan sabaha<br>Huzur katreleri başlar yağmaya<br>Ve sisli bir mazi kalır geride</p><p>Diller sus pus yürekler de mi sus pus<br>Hakikat küllenmiş akıllar mahpus<br>Elbette kalmaz hep talihler makus<br>Ve sisli bir an kalmaz bile ufukta <br> Ö.🏁 2023</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df787e872eae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ödev Yapma Denkleminden Gelişmiş Bir Topluma]]></title>
            <link>https://medium.com/@muannit1/%C3%B6dev-yapma-denkleminden-geli%C5%9Fmi%C5%9F-bir-topluma-c1360b9707c?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c1360b9707c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Jul 2023 15:11:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-18T15:11:35.742Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ödev Yapma Denkleminden Gelişmiş Bir Topluma</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yLlXBhjwKQv_mhOI98VesA.png" /><figcaption>Photo by Unseen Studio on Unsplash</figcaption></figure><p>Öğrencinin ödev yapması çok bilinmeyenli bir denklem. Öğrencinin karakteri, azmi, yeterliliği, yetiştirilme tarzı, psikolojisi, gayreti, motivasyonu, yönlendirilmesi, çevresi gibi unsurlar bunda önemli bir yere sahip.<br>Yaşam koşulları iyileştikçe öğrenci zahmet ve gayretten uzaklaşıyor. Zahmet çekmeden yaşamaya alışmış bir çocuğa bir noktadan sonra ders çalışma sorumluluğu yüklenince sorumluluk almaya alışmamış bu birey, çalışmaya direnç gösteriyor. Buna bir de anne babanın kendi çocukluğundan örnekler vermeleri eklenince çatışma kaçınılmaz oluyor. Biz senin kadarken şöyleydik, böyleydik, böyle çalışırdık, şöyle yapardık vs. Zaman ve şartlar değiştiği için ebeveynin kendi çocukluğundan kesitler sunması maalesef bir işe yaramıyor.<br>Sonra da eti senin kemiği de senin gibi ifadelerle sorumluk ve süreç tamamen eğitimcilere yüklenmeye çalışılıyor. Oysa eğitimcinin yapabilecekleri sınırlı. Yıllarca hatalı rol model ve hatalı yaklaşımlarla kemikleştirilen çocuğun karakteri ve düşüncesi eğitimcinin/ eğitim koçunun sınırlı zamanıyla nasıl değiştirilebilir , dönüştürülebilir.<br>Peki sonuç olarak çözüm ne olmalı? Veli çocuğunun değişimini isterken işe kendini değiştirmekle mi başlamalı yoksa şehrin en iyi eğitim kurumu veya hocalarına mı teslim etmeli çocuğunu? Yoksa eğitim sürecini tamamen çocuğuna mı bırakmalı? Aslında her ne yapılacaksa denge politikası izlenmeli ve hiçbir şeyi dayatmadan her şey üslubunca halledilmelidir.<br>Belki de bir evde ders çalışmama yüzünden yaşanan sorunlar, ailenin çocuğunu tam olarak tanıyamamasından kaynaklanıyor. Çocuğun bu hayattan veya velisinden isteği, beklentisi ne? Bu konu veliyi ilgilendiriyor mu? Velinin istediği aslında net. Çocuğum okusun iyi yere gelsin. Bunu sağlamak için çocuğa sunulan imkanlar çoğunlukla öğrencinin istediği puanı alamamakla sonuçlanıyor. Çünkü alt yapısı, donanımı, hevesi, isteği olmayan bir öğrenci aile baskısıyla bir başarı elde edemiyor.<br>Bir balıktan ağaca çıkmasını, bir kuştan da yüzmesini isteyemeyiz. Her çocuğun mutlaka başarılı olacağı bir alan vardır. Onu yakalayıp ona yatırım yapılsa daha mutlu bireyler yetişecek ve çalıştığı meslekte başarıyı yakalayacak insanlar yetişecektir. Her insan okuyacak doktor olacak diye bir kaide de yok. <br>Çünkü ülkemizde okumak, kendini yetiştirmekten çok hangi mesleğin ne kadar para kazandırdığına odaklanmış durumda. <br>Olayın bir başka boyutu da şu: Her istediğine ulaşma imkanı bulan bir öğrenci hangi geleceğin hayaliyle motive edilebilir?<br>Avrupa’da da her öğrenci istediğine ulaşabiliyor ama ders çalışmasında bizim kadar problem yaşamıyor. Çünkü bu noktada yetiştirilme biçimi ve eğitim sistemi devreye giriyor.</p><p>Bizim çocuklarımız geleceğini kurtarma ve iş garantisi olan bir mesleği elde etmek için motive ediliyor ve dersin başına oturtuluyor , gelişmiş milletlerde ise çocuk sorumluluğunun gereği için ders çalışıyor. Sorumluluk bilinci ailesi tarafından aşılanmış bir bireye okulda da aynı yönde bir eğitim verilince istenilen bir toplum oluşmuş oluyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c1360b9707c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sessizce Kalakalmak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sessizce-kalakalmak-a8b2dfa45cf5?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a8b2dfa45cf5</guid>
            <category><![CDATA[serbest-şiir]]></category>
            <category><![CDATA[serbest-nazım]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 May 2020 20:12:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-31T17:27:48.044Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Sensizce Kalakalmak (şiir)</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*ApSmeQknYLwbd5u1" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@stefanspassov?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Stefan Spassov</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Dünyanın döndüğü her anda</p><p>Resmin çiziliyor gökyüzüme</p><p>Baktığım sen</p><p>Yandığım sen</p><p>Kaçtığım sen oluveriyorsun hep</p><p>Yaşamayı bırakıyorum sudan sebep</p><p>Üstüme yığınla sen yıkılıyorsun</p><p>Gülüşün ben</p><p>Varlığın ben</p><p>Yokluğum sen oluveriyorsun</p><p>Kaçışım bağlanışımdan beter</p><p>Teslim olsam</p><p>Celladım sen</p><p>Feryadım sen</p><p>Umudum sen…</p><p>Diyorum ki</p><p>Atacaksan eğer karanlığa</p><p>Zindanım kalbin olsun ey!</p><p>Yalnız git</p><p>Ya da yalnızlığa at ürkek adımlarını</p><p>İzin ne toprakta kalsın</p><p>Ne yürekte…</p><p>Seni ancak hasret tanısın</p><p>Silsin geriye kalan ne varsa senden</p><p>Kazınsın ardın sıra</p><p>Göğümde ne varsa sana ait</p><p>Bir tek senin adın unutulsun</p><p><strong>BİR</strong> tek senin adın</p><p>Tüm yaşanmışlıklara inat</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a8b2dfa45cf5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sessizce-kalakalmak-a8b2dfa45cf5">Sessizce Kalakalmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hamdı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hamdi-9fd37a70a7ec?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9fd37a70a7ec</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[betimleme]]></category>
            <category><![CDATA[hamlık]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 May 2020 21:18:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-21T07:11:53.327Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sokağın ortasında yürüyordu. Dönüp arkasına bakma cesareti her adımında biraz daha azalıyordu. Kendinden mi kaçıyordu yoksa kendine mi gidiyordu kestiremiyordu. Bedeninde kararlılık gösteren ve sanki kendi kontrolünde olmayan tek uzuv ayaklarıydı. Ayaklarının yürümeye olan azmiydi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*RhcMtizhQGugQQ_J" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@aoirostudio?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Francois Hoang</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Az sonra yol ikiye ayrılacaktı. Bu ikilik bir ikilemin habercisi miydi yoksa? Bunları düşünmüş olması bile bir kararsızlığa ya da bir kararın pişmanlığına düşme ihtimalini kulağına önceden fısıldamış olmuyor muydu? Hislerin keşmekeşliğine düşmekten, bir hissin esiri olmaktan kendini korumalıydı. Gitmek istiyordu fakat bir yere varmak istemiyordu. Adım atmak fakat yerinde saymak istiyordu. Çünkü bir amaca ulaşmak yeni bir amaç için harekete geçmeyi gerektiriyordu. Kaç kişi; ben amacıma ulaştım artık ömrümün geri kalanını hiçbir amaç uğruna harcamayacağım diyor, diyebiliyor. Bir tek olmalıydı amaç. Ve hiçbir zaman ulaşılmamalıydı. Ulaşıldığı düşünülmemeliydi. İşte benim de bu gidişim amaçsız olmalıydı. Ne amaca ulaşmanın sevincine taliptim ne de ulaşamamanın yaşatacağı eleme dayanacak gücüm vardı. Bütün gücümü gitmelere harcamak ve gidişin verdiği güçle heyecan duymak. İşte tam aradığım buydu, diye geçirdi içinden.</p><p>İkiye ayrılan yolun başına <em>ulaşmasına</em> çok az kalmıştı. Korkmuyor aksine düşmanı yeneceğine inanan bir ordu gibi, hücum duygularıyla sonucu kestirilemeyen bir savaşın amansız mücadelesine doğru yürüyordu. Hava kararmıştı. Yıldızlar kara bulutların arasından bir görünüp bir kayboluyordu. Görünmek ve her gece olduğu gibi ihtişamlarını izlettirmek mi yoksa saklanmak mı istiyorlardı anlamıyordu. Aklı bu düşüncelerle meşgulken bir anda önündeki yolun tek olduğunu, hiçbir yere ayrılan bir kolunun olmadığını fark etti. Önünde dümdüz uzanan ve etrafı bina yığınlarıyla sımsıkı kapanan bir tünelde yürüyor gibiydi. Sapağı geçmiş olmalıydı. Bir daha dönüp arkasına bakma gereği duymadı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*J4_VFFaHOgULtaDW" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@yoheis?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Yohei Shimomae</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Sonu olan fakat görünmeyen bu tünelde yürümek onun için alışılması gereken bir yoldu. Yolun hemen sağında tek katlı sıvası dökülmüş küçük pencereli bir ev gözüne takıldı. Kapısı açıktı fakat içerisi dışarıdan daha karanlıktı. Sanki kimsenin yaşamadığı terk edilmiş bir yerdi. Kapının önünden birkaç basamak inilip öyle içeri giriliyordu. Gecenin sessizliğini yağmurun sesi bozuyordu. Normal bir zamanda bu ses ruha dinginlik veren bir müzikalden daha etkili olabilirdi fakat şimdi bir cenaze marşından farksızdı. Bu marş eşliğinde evin kapısına yöneldi ve kendini karanlığın kucağına bıraktı. İlk başta yağmurun sesi azaldı sonra karanlık şiddetini arttırdı. Çaresizlik içinde yürümeye devam etmek istiyordu. elini duvara uzattı, hafifçe sürümeye başladı, adımları yavaşlamıştı, bakmak anlamsızlaşmıştı. Parmaklarına küçük saman çöpleri takılıyor bazen acı hissediyordu. Sonunda eğri büğrü duvar bitmiş eli bir boşluğa düştükten sonra kapıyı bulmuştu. Kapıyı hafifçe itince hemen açıldı kapı ve uzun bir cızırtı duyuldu. Burası muhtemelen boş bir odaydı. Kapı açık kalmıştı. Biraz daha yürüyünce karşısına duvarın çıktığını el yordamıyla anladı. Olduğu yerde çömeldi duvarı arkasına alarak. Acımasız bir soğukluk incecik teninden tüm bedenine yayılıyor ve bedenini uyuşturuyordu. Gitgide artan bu uyuşmaya karşı koyacak gücü kalmamış göz kapakları zaten karanlık olan dünyasına bir perde daha çekmişti. Dışarda yağmur şiddetini arttırmıştı fakat şimşek hiç çakmıyor sadece yağmur damlalarının şıpırtıları gecenin sessizliğini bozuyordu. Neden sonra göz kapakları oynamaya başladı. <br>Uyandığında soğuk, bedeniyle bütünleşmişti. Zifiri karanlık da ortalıkta görünmüyordu. Nereden geldiğini anlayamadığı yoğun ışık gözlerini kamaştırıyordu. Kafasını hafif kaldırdığında etrafında kendisinden başkaları da olduğunu gördü. Işığa alışmayan yarı açık gözleriyle etrafı süzünce buranın uykuya daldığı odadan farklı bir yer olduğunu anladı. Yok yok anlamadı.</p><p>Nasıl anlayabilirdi ki. O karanlıkla özleşen kapı ve içerisi. Oranın küçük bir oda olduğunu sadece tahmin ediyordu. Burası orası olsa tebessümün yüzlerini çoktan terk ettiği bu insanları neden ilk girişte görememişti. Yoksa hepsi onun yaptığı gibi bir duvar dibine mi sızıp kalmıştı, diye düşündü. Her tarafa ısrarla çakan bu ışık başka şeyler düşünmesine izin vermiyordu. Hem neden bu kadar ışık? Burası her neresiyse bu ışıkla bir amaca mı ulaşılmak isteniyordu?</p><p>Yirmi beş gün olmuştu. Kesintisiz ve göz kamaştıran ışık altında geçirdiği 25. gündü. Artık ışık onu rahatsız etmiyordu. Çünkü kendisi ortada yoktu. Bunun bir rüya olduğuna inanmak istiyordu. Hem aynaya baktığında da gördüğü kendisi değildi. İşte bak bu saçı sakalı birbirine karışmış, boş gözlerle bakan, yüzünden duyguları okunan, karamsar kişi kendisi olamazdı.<br>Sığınmak için korunmak için belki yeni bir hayata başlamak için attığı adımlar şimdi onu adım atamaz nefes alamaz hatta düşünemez bir hale getirmişti. Bedeni başkaları tarafından esir edilmişti o da düşüncelerini esir etmeye çalışıyordu. Çünkü düşündükçe çıldırıyordu.</p><blockquote>Benimle birlikte edebiyat kokan sokağımda gezmeye ne dersin? Evet dersen beni takip et... Bir sonraki yazımda görüşmek üzere sevgili okurum…</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9fd37a70a7ec" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hamdi-9fd37a70a7ec">Hamdı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kalbimize...]]></title>
            <link>https://medium.com/@muannit1/kalbimize-26e677dc42cd?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/26e677dc42cd</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 May 2020 14:30:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-18T18:56:54.384Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*wz2Gel6nmFyOp8_e" /><figcaption>Kalbimize...</figcaption></figure><p>Kalbimize...</p><p>Kalpler değil midir bir nesne olduğu halde içine onca duyguyu sığdırdığımız, aklımıza gelen gelmeyen her şeyi her duyguyu oraya atan bizler değil miyiz?</p><p>Kimi insanlara insan demeyip kötülüğü reva gören, kimilerine de kalbimizi sonuna kadar açtığımız bizler. <br>Sonra da ya kararttığımız sevimsiz kalpler oluyor ya da tertemiz özgür bir kuş misali uçan kalpler. Her şeyin sebebi o. Her hatanın adı o ve her başarının mimarı o. Yani yöneticimiz.<br> Her şeyi yaptırabildiğimiz ona, yalnızca bir şeyi yaptıramıyoruz, bir şeye inandıramıyoruz: &quot;İyimserlik ve mutluluğun anahtarının da kendisinde olduğuna.&quot; <br> Akıl, yani düşünme, anlama, kavrama gücü. Duygu ise belirli nesne, olay veya bireylerin insanın iç dünyasında uyandırdığı izlenim oluyor. <br>Aklın, yargıçlık yaptığı bir mahkeme salonunda duygu da savcı olsun Son kararı her zaman yargıç verir ama kararda savcının etkisi büyüktür. Duyguyu yargıç yaparsak o zaman akıl savcı olur. Aklın savcı olması beyhude. Çünkü duygular aklı dinlemez. Bu mahkemeden yanlış karar çıkma ihtimali yüksektir Belki de suçsuz bir sanık idama çarptırılır. <br> Duygu; duygusaldır, naçardır, şaşkın ve müşfiktir. O yüzden yargıçlığı hep aklın hakimiyeti altında görelim. Bir de duygu ve akıl fiziksel olarak insana uyarlanıyor. Böylece akla beyin duyguya ise kalp yakıştırması yapılıyor. Beyin, mutlak otorite olunca kalbin hükmü geçmez. Kalp ağzını açsa o zaman beyinle kavgayı görün. Bu bağlamda sevgi ve mutluluğun anahtarını kalbin elinden aldığımızı sanmayın. O anahtar hep kalbin elinde. İşte sorun da bu ya! Beyne akıl vermeye kalkışan, her işe olur olmaz burnunu sokan kalp, bir türlü bu anahtarı kullanmayı öğrenemedi. Neden mi? Çünkü beyne müdahale etmekten buna vakit bulamıyor. Bir akıl ve kalp savaşı sürüp gidiyor. Bu mücadelede insanın içine düştüğü buhranın doğal sonucu melankolik bireyler çoğalıyor toplumda. Mecazi anlamda bakarsak &quot;kara sevdalı&quot; anlamına geliyor melankoli. Galiba bundan insanlık da mutluluğa kara sevdalı olmuş anlamını çıkarabiliriz. <br> Kalbimiz bize ara sıra zırnık da olsa sevgiyi mutluluğu koklatıyor. Bu da bizi mutluluk aşığı yapıyor. Bu küçük motivasyonla hayata tutunuyoruz. <br> Sezai Karakoç kalbi şöyle yorumluyor: &quot;Kalp, ruhun duygularımıza açıldığı kapıdır. Ruhun sağlamına ve düşüncenin doğrusuna saf ve temiz gönülden hareket ederek ulaşabiliriz. Kalp, insanı tevazuya götürür. Tevazu, ahlakın ve temelin köküdür. Kalp sevginin yuvasıdır da. Böylece kalp; ruhun, aklın ve ahlakın merkez noktası oluyor. Somut bir dünya çıkıyor karşımıza: Kalp dünyası.&quot; <br> İşte kalp böyle zor, bir o kadar da nihayetinde muazzam mükafata insanı vardıracak bir görevi üstlenmiş durumda.</p><p>Kalbin elindeki anahtarla hep sonunda mükafat olan kapıları açması dileğiyle...</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=26e677dc42cd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İYİ GAYRETE İHTİYACIMIZ VAR]]></title>
            <link>https://medium.com/@muannit1/i%CC%87yi%CC%87-gayrete-i%CC%87hti%CC%87yacimiz-var-e458f2170c92?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e458f2170c92</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Apr 2020 10:40:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-07T16:11:36.278Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İYİ GAYRETE İHTİYACIMIZ VAR</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/616/1*DZ9N0ub30N4eXl6u1Kn4yw.jpeg" /></figure><p>Gayret: Çalışıp çabalama, ırz, namus, şeref ve itibarın korunması mevzusunda hassas davranma manalarına gelir. Gayretin bu çok yönlü halinden sadece bir yönünü çekip almak başlı başına onun içinde derinleşmeye yeter. Engin bir kelime olduğunun delili anlayanı yakıp anka kuşuna çeviren, anlamayanı yine yakıp küle çevirdiğinden bellidir. Anka kuşu ve kül. İkisi de bir yangın sonucunda meydana geliyor ama arasında müthiş farklar var.</p><p>İslam ahlakının baştacı sayılan, hayatın sınırsız devamını sağlayan ve nihayetinde mutlu sonu hazırlayan bir terimdir gayret. Yani hem dini inanç gereği üzerinde durulması gereken bir kavram hem de dini bir kenara bırakırsak yine yaşamımızı istediğimiz ölçülerde sürdürmenin bir şartıdır. Buradan hemen şu sonucu çıkarıyoruz: Hayatımızı hangi kriterlere göre yaşıyorsak yaşayalım, her safhada her anımızda gayret nazarımızı elden bırakmamamız gerekiyor.</p><p>Gayret ruhu yüceltir, kalp ağrısına merhem olur. Gayret gönül deryasına kaptanlık eden pusuladır.<br> Yine gayret amansız ve haklı bir mücadelenin İki yüzü keskin kılıcıdır.</p><p>Gerektiğinde baş keser hayat bitirir. Gerektiğinde köprü olur can kurtarır.</p><p>Ülkeyi düzlüğe çıkarma gayreti, vatana huzur aşılama gayreti, kültüre hizmet gayreti, din gayreti, misyonerlik gayreti herhalde gayretlerin en yüksek mertebelerini oluşturuyor. Ama bunların içinde biri var ki her şeyi geçip adeta bunların başı oluyor hayatı yaşanılır kılıyor. Teselli bulmuş bir kalbi insana hibe ediyor. Tabii ki bu &quot;kamil bir dini yaşama gayreti&quot; dir. Gayret göstermek zaten başlı başına bir gayret ister. Niyetin tetikleyicisidir de. Temiz niyete kaynaklık eder. Amelde ise insan kendi nefsi ile baş başadır. Gayret diyeceğini demiş, güzelliği anlatmış iyiliğe sevk etmiştir. Artık gerisi insanın nefsine kalır. Ya temiz amel ya da nahoş amel. <br>Atasözlerimizin birinde gayret ne güzel ifade edilmiştir: &quot;Baba himmet, oğul hizmet.&quot; Yine bu atasözünün halk arasında farklı bir ifadesi de<br>Oğul &quot;dede himmet&quot; <br>Dede &quot;oğul gayret&quot; şeklindedir.</p><p>Kötü amaca hizmet eden gayret(li)lerin varlığı da yadsınamaz elbette. Bir de iyi yolda ilerleyenleri engelleme çabası. Gayreti hangi niyetle kullanırsak kullanalım hedefe ulaşacağımız su götürmez bir gerçek. Gayret gibi ulvi bir mefhumu kendi kara emellerine alet eden kara düşünceli insanlar her ne kadar zahiri planda hedefine ulaşmış görünse de batıni planda bir yok hükmündedir. Irmağı geçenler de hep Musalar olacaktır.</p><p>Ömer Bayrak</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e458f2170c92" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Üstüne Üstlük Edebiyat mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%BCst%C3%BCne-%C3%BCstl%C3%BCk-edebiyat-m%C4%B1-b717c65c2f41?source=rss-5feb6fd0d062------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b717c65c2f41</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <category><![CDATA[fuzuli]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Bayrak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Apr 2020 19:15:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-19T13:11:14.412Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/332/1*CJMYPzFeWxdmL4Koes6OVw.jpeg" /></figure><p>Hissedilenlerin ve düşüncelerin, daha doğrusu hayal kurmanın, hayalleri kelimelere dökmenin tarihi insanlık tarihinden hemen sonra başlamıştır. İnsanoğlu içindekini sözcüklere sonra da cümlelere dökünce rahatlamıştır, özgürlüğe kavuşturmuştur içindekileri. Sonra da içinde bulunduğu ânın yarın da bilinmesi, konuştuklarının yarın da duyulması için sözlerini yazıya geçirerek ölümsüzleştirme yolunu tutmuştur.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Düşünce ufku geliştikçe kelimeler artmış anlamlar, yaşantı tarzları da kelimelere sığmaz, kelimelerden taşar olmuştur. Böylece yeni kelimeler ortaya çıkmış, diller artmış ve güzel söz söyleme heyecanı kalp çarpıntılarında kendine yer bulmuş. Yani güzel söz söylemek; herkesin bildiği basmakalıp kelimeler yerine, daha önce hiç söylenmemişi bulup söylemek olmuş, insanoğlunun amacı. Bu amaca ulaşma, bu amaca yol gösterme görevi de edebiyata düşmüş. Edebiyat ya, bunun adı! Görevini öyle bir zevkle yapmış öyle bir zevkle yapmış ki bayramlarımız, doğum günlerimiz, oyunlarımız hep bu edebiyata aşık olmuş. Aşık maşuka hep şiirler okuyup durmuş. Zamanla <em>&quot;edebiyat yapmak&quot;</em> deyişi çıkmış karşımıza. Yani edebiyat görevini yaparken bazı çevreler bununla alay etmeye başlayıp böyle bir deyim üretmiş.</p><p>Gel gelelim bugüne; Toplumumuzda edebi bir dil kullanmak, sözü süsleyip öyle aktarmak neredeyse suç. Güzel konuşmak, güzel yazmak gereksiz. Sanki eskiden edebiyat diye bir şey yokmuş da yeni gelen Avrupai tarz bir şey. Onun için benimseyemiyoruz bir türlü edebiyatı.</p><p>Günlük hayatımızda ne kadar az konuşursak ve ne kadar az yazarsak o kadar iyi çünkü düşünen, soran, sorgulayan insana ihtiyacımız yok. Fakat söz konusu argo konuşma olunca, alay olunca, küçümseme olunca söz düzenbazlığı sınır tanımıyor.</p><p>Bunun yanında biz niye edebi konuşmak için yorulalım ki hemen her evde başköşede yerini alan bir televizyon var. Silahı da konuşma. Hiç susmuyor da. Saatlerce ona vakit ayırabiliyoruz. Siz bunun yanına bir de cep telefonlarına harcanan zamanı da ekleyin.</p><p>Ama bu işte bir terslik var gibi. Televizyonu dinlemeye varız da dostlarımızı sevdiklerimizi dinlemeyi unuttuk. Dinlemek önemli bir kavram. Dinlemekten çok konuşmayı tercih etmek de bir o kadar önemsiz. Konuşma bir hünerse dinlemek de onun tacı. Fuzulî aslında son noktayı koymuş:</p><blockquote>&quot;Ya leyli söyle ya da hamuş.&quot;</blockquote><blockquote><em>(Benimle konuşacaksan ya sevgiliden bahset ya da sus)</em></blockquote><p>Televizyon varken yanında da kitap dolusu kitaplık varken ama okuma alışkanlığımız da yokken üstüne üstlük edebiyat mı diyenlerdenseniz şimdiden bu köşeyi okuduğunuza pişman olmalıydınız ve &quot;bir daha bu köşe mi asla!&quot; demelisiniz. Yok eğer &quot;tamam&quot; derseniz bundan sonra <strong>beraberiz.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b717c65c2f41" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%BCst%C3%BCne-%C3%BCstl%C3%BCk-edebiyat-m%C4%B1-b717c65c2f41">Üstüne Üstlük Edebiyat mı?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>