<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Muimeisan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Muimeisan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@muimeisan?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*vYITofgZBy9KhC76QF6lxA.jpeg</url>
            <title>Stories by Muimeisan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 19:57:52 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@muimeisan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[การปรับลดภาษีระหว่างจีนกับแคนาดามองข่าวการปรับลดภาษีระหว่างจีนกับแคนาดา แล้วเราก็นึกขึ้นมาได้ว่า…]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A5%E0%B8%94%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B5%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%81%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A5%E0%B8%94%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B5%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%81%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B8%B2-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2-fc5e896c0c7d?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc5e896c0c7d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Jan 2026 13:57:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-16T13:57:53.869Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>การปรับลดภาษีระหว่างจีนกับแคนาดา</h3><p>ข่าวนี้มันไม่ได้แค่เรื่องของภาษีสินค้า มันเป็นเรื่องของการเลือกข้าง การหาพันธมิตรใหม่ และที่สำคัญคือการตัดสินใจว่าจะอยู่ฝั่งไหนของโลกที่กำลังแบ่งขั้วอย่างชัดเจน เมื่อนายกรัฐมนตรีแคนาดาอย่าง Mark Carney บินไปปักกิ่งและประกาศลดภาษีรถยนต์ไฟฟ้าจีนจาก 100% เหลือแค่ 6.1% ในขณะที่จีนลดภาษีน้ำมันคาโนลาจาก 85% เหลือ 15% มันไม่ได้หมายความแค่ว่าทั้งสองประเทศตกลงกันได้ มันหมายความว่าสหรัฐอเมริกากำลังเสียพันธมิตรสำคัญให้กับจีนไปทีละคน</p><p>เรื่องนี้มันเริ่มจากไหน ต้องย้อนกลับไปดูที่นโยบายภาษีของ Donald Trump ที่ชอบเปิด-ปิดภาษีแบบไม่มีความแน่นอน บางทีก็ประกาศภาษีสูงลิ่ว บางทีก็บอกว่าจะลด บางทีก็ขู่ว่าจะขึ้นอีก จนพันธมิตรของสหรัฐอย่างแคนาดาเริ่มรู้สึกว่ามันไม่มีเสถียรภาพพอที่จะวางแผนเศรษฐกิจระยะยาว Carney เลยต้องหาทางเลือกใหม่ และทางเลือกนั้นคือจีน ประเทศที่แคนาดาเคยมีความสัมพันธ์แย่มากตั้งแต่ปี 2018 เมื่อแคนาดาจับกุม Meng Wanzhou ซีเอฟโอของ Huawei ตามคำร้องของสหรัฐ แล้วจีนก็ตอบโต้ด้วยการจับพลเมืองแคนาดาสองคนข้อหาสายลับ</p><p>แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป Carney บอกกับสื่อว่าความสัมพันธ์กับจีน “คาดเดาได้มากขึ้น” และการเจรจากับปักกิ่ง “สมจริงและให้เกียรติ” ซึ่งมันตรงข้ามกับการติดต่อกับทรัมป์ที่ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเปลี่ยนใจอะไร ข้อตกลงนี้ไม่ได้หมายความว่าแคนาดายอมทุกอย่างที่จีนต้องการ Carney ยังคงเน้นย้ำเรื่องสิทธิมนุษยชน การแทรกแซงการเลือกตั้ง และปัญหาไต้หวัน แต่ข้อเท็จจริงคือแคนาดาเลือกที่จะนั่งโต๊ะเจรจากับจีนแทนที่จะรอคอยความเมตตาจากทรัมป์</p><p>คำถามที่เราต้องถามตัวเองคือ เมื่อไหร่ที่ความไม่แน่นอนกลายเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่กว่าการไม่เห็นด้วยในเรื่องค่านิยม</p><p>ในพุทธศาสนามีหลักธรรมที่เรียกว่า “อวิชชา” ซึ่งแปลว่าความไม่รู้หรือความหลงผิด แต่ที่น่าสนใจคือในบาลีมีคำว่า “สันทิฏฐิกธรรม” หมายถึงธรรมที่เห็นได้ชัดในปัจจุบัน ไม่ต้องรอดูผลในอนาคต เมื่อเราเชื่อมโยงสองแนวคิดนี้เข้าด้วยกัน เราจะเห็นว่าการตัดสินใจของแคนาดามันไม่ได้มาจากความชอบหรือไม่ชอบจีน แต่มันมาจากความเห็นชัดในปัจจุบันว่าความสัมพันธ์กับสหรัฐภายใต้ทรัมป์นั้นเต็มไปด้วยอวิชชา เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนที่ทำให้วางแผนอะไรไม่ได้ ในขณะที่จีนแม้จะมีปัญหาเรื่องค่านิยม แต่อย่างน้อยมันมี “สันทิฏฐิกธรรม” คือความชัดเจนและคาดการณ์ได้ในการเจรจาทางการค้า</p><p>พระพุทธเจ้ายังสอนเรื่อง “อุปายโกสัลย์” ซึ่งแปลว่าความชำนาญในอุบาย หรือภูมิปัญญาในการเลือกวิธีการที่เหมาะสมกับสถานการณ์ อุปายโกสัลย์ไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมทุกอย่าง แต่มันหมายความว่าเราต้องรู้จักเลือกสนามรบที่เหมาะสม Carney ใช้อุปายโกสัลย์โดยการไปหาข้อตกลงกับจีนในส่วนที่ทำได้ ขณะเดียวกันก็ยังคงเส้นแดงในเรื่องที่สำคัญ เขาไม่ได้ขายประเทศให้จีน เขาแค่เลือกที่จะไม่ให้สหรัฐเป็นตัวแปรเดียวที่กำหนดอนาคตของแคนาดา</p><p>ในวรรณกรรมจีนคลาสสิกอย่าง “สามก๊ก” มีเหตุการณ์หนึ่งที่น่าสนใจคือการที่เล่าปี่ก่อตั้งพันธมิตรกับซุนกวนเพื่อต่อสู้กับโจโฉที่มีกำลังมากกว่า แม้ว่าเล่าปี่กับซุนกวนจะมีผลประโยชน์ขัดแย้งกันในหลายเรื่อง แต่พวกเขาเลือกที่จะรวมพลังกันเพราะรู้ว่าถ้าปล่อยให้โจโฉชนะคนเดียว ทั้งสองฝ่ายจะแพ้ไปพร้อมกัน สถานการณ์นี้คล้ายกับที่เกิดขึ้นในโลกปัจจุบัน เมื่อสหรัฐภายใต้ทรัมป์เริ่มใช้นโยบาย “America First” แบบสุดโต่ง ประเทศอื่นๆ ที่เคยเป็นพันธมิตรก็เริ่มมองหาทางเลือกอื่น ไม่ใช่เพราะพวกเขารักจีน แต่เพราะพวกเขาต้องการความสมดุลในโลกที่ไม่มีประเทศใดครอบงำเบ็ดเสร็จ</p><p>ปรัชญาตะวันออกมีแนวคิดเรื่อง “กลางทาง” หรือ “มัชฌิมาปฏิปทา” ในพุทธศาสนา ซึ่งสอนว่าไม่ควรไปสุดโต่งทางใดทางหนึ่ง การที่แคนาดาเลือกที่จะมีความสัมพันธ์กับทั้งสหรัฐและจีนไปพร้อมกัน แม้จะยากลำบาก แต่มันคือการเดินกลางทางที่ชาญฉลาดกว่าการเลือกข้างใดข้างหนึ่งอย่างเบ็ดเสร็จ โลกในศตวรรษที่ 21 ไม่ใช่โลกสงครามเย็นที่ทุกประเทศต้องเลือกระหว่างสหรัฐกับสหภาพโซเวียต โลกตอนนี้ซับซ้อนกว่า มีผู้เล่นมากกว่า และที่สำคัญคือเศรษฐกิจของทุกประเทศเชื่อมโยงกันแน่นแฟ้นจนการตัดขาดกันอย่างสมบูรณ์เป็นไปไม่ได้</p><p>มีการทดลองทางจิตวิทยาสังคมที่น่าสนใจเรียกว่า “Robbers Cave Experiment” ที่ทำโดยนักจิตวิทยา Muzafer Sherif ในปี 1954 การทดลองนี้เริ่มจากการแบ่งเด็กชาย 22 คนที่ไม่รู้จักกันออกเป็นสองกลุ่มแยกกันในค่ายพักแรม ขั้นตอนแรกคือการให้แต่ละกลุ่มสร้างสัมพันธภาพภายในกลุ่มจนเกิดความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียว พวกเขาตั้งชื่อกลุ่มตัวเองว่า Eagles และ Rattlers</p><p>จากนั้นนักวิจัยก็เริ่มขั้นตอนที่สองคือการสร้างการแข่งขันระหว่างสองกลุ่มในกิจกรรมต่างๆ เช่น เบสบอล การชักเย่อ ที่มีรางวัลเป็นถ้วยและมีดพก ผลที่เกิดขึ้นคือทั้งสองกลุ่มเริ่มมีความเป็นปรปักษ์กันอย่างรุนแรง พวกเขาเรียกชื่อกันแบบดูถูก เผารูปธงของฝ่ายตรงข้าม และมีการทะเลาะวิวาทกันจริงจัง สิ่งที่น่าสนใจคือขั้นตอนสุดท้ายของการทดลอง Sherif พยายามหาวิธีลดความขัดแย้ง เขาเริ่มจากการจัดกิจกรรมที่ทั้งสองกลุ่มต้องอยู่ใกล้กัน เช่น ดูหนังด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แต่วิธีนี้ไม่ได้ผล ความเกลียดชังยังคงอยู่ แต่เมื่อ Sherif สร้าง “superordinate goals”</p><p>หรือเป้าหมายร่วมที่ทั้งสองกลุ่มต้องช่วยกันถึงจะบรรลุผล เช่น รถที่เอาอาหารมาให้ค่ายพักแรมเสียและต้องช่วยกันดันรถ หรือท่อน้ำแตกและต้องช่วยกันซ่อม ความเป็นปรปักษ์ก็เริ่มลดลง เด็กๆ ทั้งสองกลุ่มเริ่มมองกันเป็นเพื่อนร่วมงานแทนที่จะเป็นศัตรู การทดลองนี้สรุปได้ว่าความขัดแย้งระหว่างกลุ่มไม่ได้เกิดจากความแตกต่างพื้นฐานของคน แต่เกิดจากการแข่งขันเพื่อทรัพยากรจำกัด และวิธีแก้ไขที่ดีที่สุดคือการสร้างสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายต้องร่วมมือกัน</p><p>เมื่อเรานำการทดลองนี้มาเทียบกับสถานการณ์ระหว่างประเทศ เราจะเห็นว่าสหรัฐภายใต้ทรัมป์กำลังสร้างสถานการณ์ที่คล้ายกับขั้นตอนที่สองของการทดลอง คือการสร้างการแข่งขันแบบ zero-sum game ที่ฝ่ายหนึ่งชนะแปลว่าอีกฝ่ายต้องแพ้ นโยบายภาษีที่ไม่แน่นอน การขู่คู่ค้า การถอนตัวจากข้อตกลงระหว่างประเทศ ทั้งหมดนี้กำลังสร้างความรู้สึกเป็นปรปักษ์ระหว่างสหรัฐกับประเทศอื่นๆ รวมถึงพันธมิตรเก่าแก่</p><p>ในทางตรงกันข้าม จีนภายใต้สี จิ้นผิง กำลังพยายามสร้าง “superordinate goals” โดยการนำเสนอโครงการต่างๆ เช่น Belt and Road Initiative หรือการเน้นความร่วมมือในเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและพลังงานสะอาด จีนกำลังพยายามสร้างภาพว่าโลกมีปัญหาใหญ่ที่ต้องแก้ไขร่วมกัน และจีนพร้อมที่จะเป็นพันธมิตรที่เชื่อถือได้</p><p>ความหมายของการทดลอง Robbers Cave ต่อสถานการณ์ปัจจุบันคือมันแสดงให้เห็นว่าการสร้างความขัดแย้งนั้นง่ายมาก แต่การแก้ไขนั้นยากและต้องใช้เวลา และที่สำคัญคือการแก้ไขความขัดแย้งไม่สามารถทำได้โดยการบังคับให้คนที่เกลียดกันอยู่ใกล้กันหรือพูดคุยกัน</p><p>มันต้องสร้างสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายเห็นว่าพวกเขาต้องการกันและกัน การที่แคนาดาเลือกที่จะมีความสัมพันธ์กับจีนไม่ได้หมายความว่าพวกเขาลืมค่านิยมประชาธิปไตย แต่มันหมายความว่าพวกเขาเห็นว่ามีปัญหาใหญ่ เช่น การค้า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ที่พวกเขาต้องการหุ้นส่วนที่เชื่อถือได้ และตอนนี้จีนดูเหมือนจะเป็นหุ้นส่วนที่เชื่อถือได้มากกว่าสหรัฐภายใต้ทรัมป์</p><p>มีภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่สะท้อนประเด็นนี้ได้ดีคือ “The Third Man” ของผู้กำกับ Carol Reed ที่ออกฉายในปี 1949 จากประเทศอังกฤษ ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าเรื่องราวหลังสงครามโลกครั้งที่สองในกรุงเวียนนาที่ถูกแบ่งเป็นสี่เขต ควบคุมโดยสหรัฐ อังกฤษ ฝรั่งเศส และสหภาพโซเวียต มีฉากหนึ่งที่เด็ดมากคือตอนที่ตัวละครหลัก Holly Martins ยืนอยู่บนชิงช้าสวนสนุกยักษ์ Wiener Riesenrad กับเพื่อนเก่าของเขา Harry Lime</p><p>ที่กลายเป็นคนร้ายค้ายาเสพติด ในฉากนี้กล้องมองลงไปจากที่สูงทำให้คนที่เดินอยู่ข้างล่างดูเล็กเหมือนจุด Harry Lime ชี้ไปที่คนเหล่านั้นแล้วพูดว่า “Look down there. Would you really feel any pity if one of those dots stopped moving forever?” เขากำลังพยายามอธิบายว่าเมื่อคนอยู่ไกลพอ เมื่อเราไม่เห็นหน้าตาหรือไม่รู้จักชีวิตของพวกเขา การทำร้ายพวกเขาก็ง่ายขึ้น แสงในฉากนี้มาจากด้านข้างทำให้ใบหน้าของ Harry Lime ครึ่งหนึ่งอยู่ในเงามืด สะท้อนถึงความเป็นสองหน้าของเขา</p><p>บทพูดและภาพในฉากนี้เชื่อมโยงกับการทดลอง Robbers Cave ได้อย่างน่าสนใจ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเมื่อเรามองคนอื่นเป็นแค่ “กลุ่ม” หรือ “ฝ่ายตรงข้าม” แทนที่จะเป็นบุคคล เราก็ทำร้ายพวกเขาได้ง่ายขึ้น Harry Lime อยู่สูงจนคนด้านล่างดูเป็นแค่จุด เหมือนกับที่เด็กๆ ใน Robbers Cave เริ่มมองกลุ่มตรงข้ามเป็นแค่ “พวก Rattlers” หรือ “พวก Eagles” แทนที่จะเป็นเพื่อนๆ คนหนึ่งคนที่มีชื่อและบุคลิกเฉพาะตัว</p><p>สิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้สอนเราคือความสำคัญของการมองเห็นความเป็นมนุษย์ในคนที่เราคิดว่าเป็นศัตรู เมื่อทรัมป์พูดถึงจีนด้วยน้ำเสียงเหมารวมว่าเป็น “ภัยคุกคาม” หรือ “คู่แข่ง” โดยไม่เห็นว่าจีนมีคนหลากหลาย มีทั้งคนที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกับรัฐบาล มีทั้งคนที่ต้องการสันติภาพและความเจริญรุ่งเรือง มันก็เหมือนกับที่ Harry Lime มองคนข้างล่างเป็นแค่จุด ในทางตรงกันข้าม Carney พยายามมองจีนในมิติที่ซับซ้อนกว่า เขายอมรับว่ามีปัญหาเรื่องสิทธิมนุษยชน มีข้อกังวลเรื่องการแทรกแซงการเลือกตั้ง แต่เขาก็เห็นว่ามีพื้นที่ที่สามารถร่วมมือกันได้ นี่คือการมองแบบมีมิติ ไม่ใช่การมองแบบขาวดำ</p><p>การวิเคราะห์เชิงจิตวิทยาสังคมที่น่าสนใจคือปรากฏการณ์ที่เรียกว่า “reactive devaluation” ซึ่งหมายถึงแนวโน้มที่เราจะประเมินค่าข้อเสนอต่ำลงเมื่อมันมาจากฝ่ายที่เราไม่ชอบหรือเป็นปรปักษ์ ถึงแม้ข้อเสนอนั้นจะดีก็ตาม งานวิจัยหลายชิ้นแสดงให้เห็นว่าคนมีแนวโน้มที่จะปฏิเสธข้อเสนอสันติภาพหรือข้อตกลงการค้าถ้ามันมาจากศัตรู แม้ว่าข้อเสนอนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อตัวเองก็ตาม</p><p>ปรากฏการณ์นี้อธิบายได้ว่าทำไมหลายคนในสหรัฐหรือในประเทศตะวันตกจึงมองข้อเสนอจากจีนด้วยความสงสัยทันที ไม่ว่าจีนจะเสนออะไร คนก็จะคิดว่ามันต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่ แต่สิ่งที่ Carney ทำคือเขาพยายามเอาชนะ reactive devaluation นี้ด้วยการประเมินข้อเสนอจากเนื้อหาจริงๆ ไม่ใช่จากว่ามันมาจากใคร</p><p>ในโลกของการเมืองระหว่างประเทศ มีแนวคิดที่เรียกว่า “hedging” หรือการกระจายความเสี่ยง ประเทศขนาดกลางอย่างแคนาดา ออสเตรเลีย หรือประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศ พวกเขาไม่สามารถเลือกข้างใดข้างหนึ่งระหว่างสหรัฐกับจีนได้อย่างสมบูรณ์ เพราะทั้งสองประเทศมีความสำคัญต่อพวกเขา สหรัฐคือพันธมิตรด้านความมั่นคงและค่านิยมประชาธิปไตย</p><p>จีนคือตลาดการค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลกและแหล่งการลงทุนสำคัญ การ hedge คือการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับทั้งสองฝ่าย โดยไม่ผูกมัดตัวเองจนเกินไปกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง Carney กำลังทำสิ่งนี้ เขาไม่ได้ตัดความสัมพันธ์กับสหรัฐ แต่เขากำลังสร้างทางเลือกให้กับประเทศของเขา</p><p>จากมุมมองทางเศรษฐศาสตร์ สิ่งที่แคนาดาทำมันสมเหตุสมผลมาก จีนเป็นตลาดส่งออกที่ใหญ่อันดับสองของแคนาดา และแคนาดามีทรัพยากรธรรมชาติมากมายที่จีนต้องการ ตั้งแต่น้ำมันคาโนลาไปจนถึงแร่หายาก การที่ทรัมป์ขู่ว่าจะเก็บภาษีสินค้าจากแคนาดาทำให้แคนาดาต้องหาตลาดใหม่</p><p>และจีนก็พร้อมที่จะรับซื้อ นี่ไม่ใช่เรื่องของอุดมการณ์ มันเป็นเรื่องของความอยู่รอด การที่เราปล่อยให้อุดมการณ์มาบังตาเราจนมองไม่เห็นความจริงเชิงเศรษฐกิจมันก็เหมือนกับการปิดตาตัวเองแล้วหวังว่าปัญหาจะหายไป</p><p>ที่น่าสนใจคือไม่ใช่แค่แคนาดาที่เริ่มเข้าหาจีน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้และนายกรัฐมนตรีไอร์แลนด์ไปเยือนปักกิ่งในสัปดาห์ที่ผ่านมา นายกรัฐมนตรีอังกฤษและนายกรัฐมนตรีเยอรมนีก็คาดว่าจะไปเร็วๆ นี้ สิ่งนี้บอกอะไรเรา มันบอกว่าทรัมป์กำลังผลักพันธมิตรของสหรัฐไปหาจีนโดยไม่รู้ตัว หรืออาจจะรู้แต่ไม่สนใจ นโยบาย “America First” ของเขากลายเป็น “America Alone” ในทางปฏิบัติ เพราะเมื่อทุกประเทศรู้สึกว่าสหรัฐไม่ใช่พันธมิตรที่เชื่อถือได้ พวกเขาก็ต้องหาทางเลือกอื่น</p><p>นี่คือจุดที่พุทธศาสนาสอนเรื่อง “กฏแห่งกรรม” หรือ “กัมมันตา” ซึ่งหมายถึงการที่ทุกการกระทำมีผลตามมา การที่ทรัมป์เลือกใช้นโยบายภาษีแบบไม่คาดเดา ขู่คู่ค้า ถอนตัวจากข้อตกลงระหว่างประเทศ ทั้งหมดนี้คือกรรมที่เขาสร้างขึ้น และผลของกรรมนั้นคือการที่พันธมิตรของสหรัฐเริ่มหันหลังให้และมองหาพันธมิตรใหม่ กฏแห่งกรรมไม่ได้เกิดขึ้นทันทีเสมอไป บางครั้งมันใช้เวลา แต่มันเกิดขึ้นแน่นอน การที่แคนาดาไปจับมือกับจีนคือผลของกรรมที่ทรัมป์สร้างขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา</p><p>ในทางปรัชญา มีแนวคิดของ Niccolò Machiavelli นักคิดชาวอิตาลีในศตวรรษที่ 16 ที่เขียนหนังสือ “The Prince” ซึ่งพูดถึงศิลปะของการปกครอง Machiavelli บอกว่าเจ้าชายหรือผู้นำที่ดีต้องเป็นทั้งสุนัขจิ้งจอกและสิงโต สิงโตคือความแข็งแกร่งและกล้าหาญ สุนัขจิ้งจอกคือความฉลาดและความสามารถในการปรับตัว การที่ทรัมป์พยายามเป็นแค่สิงโตโดยใช้กำลังและการขู่เหน็จทำให้เขาพลาดสิ่งที่สุนัขจิ้งจอกมี คือความเข้าใจว่าบางครั้งการเจรจาและการประนีประนอมมันมีประสิทธิภาพมากกว่าการข่มขู่ ในทางตรงกันข้าม สี จิ้นผิงและทีมงานของเขากำลังเล่นแบบสุนัขจิ้งจอก พวกเขารู้ว่าตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีในการขยายอิทธิพลของจีนโดยไม่ต้องใช้กำลังทหาร แค่เสนอข้อตกลงการค้าที่ดีกว่า แสดงความเป็นพันธมิตรที่เชื่อถือได้ และรอให้ประเทศต่างๆ เดินเข้ามาหาเอง</p><p>Carney พูดประโยคหนึ่งที่น่าสนใจมากคือ “We take the world as it is — not as we wish it to be” ประโยคนี้สะท้อนถึงความเป็นผู้นำที่เป็นผู้ใหญ่ มันคือการยอมรับความเป็นจริง ไม่ใช่การยึดติดกับอุดมการณ์จนลืมมองความเป็นจริง โลกในปัจจุบันไม่ได้แบ่งเป็นขาวกับดำ ดีกับชั่ว อย่างชัดเจน มันเป็นโลกที่เต็มไปด้วยสีเทา ประเทศที่มีปัญหาเรื่องสิทธิมนุษยชนก็อาจจะเป็นคู่ค้าที่ดี ประเทศที่มีค่านิยมเหมือนกันก็อาจจะไม่ใช่พันธมิตรที่เชื่อถือได้ การเป็นผู้นำในโลกแบบนี้ต้องอาศัยภูมิปัญญาในการเลือกว่าจะต่อสู้กับเรื่องอะไร จะประนีประนอมกับเรื่องอะไร</p><p>และจะร่วมมือกับใครในเรื่องอะไร</p><p>จากการวิเคราะห์ข้างต้น เราอาจจะเริ่มเห็นภาพชัดขึ้นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างแคนาดากับจีนไม่ใช่แค่เรื่องภาษีหรือการค้า มันเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในระบบระหว่างประเทศ เมื่อประเทศมหาอำนาจอย่างสหรัฐเลือกที่จะใช้นโยบายที่ไม่คาดเดาและเห็นแก่ตัว ประเทศอื่นๆ ก็ต้องหาทางเลือกใหม่ การที่จีนกำลังเติบโตเป็นทางเลือกนั้นไม่ใช่เพราะจีนสมบูรณ์แบบ แต่เพราะจีนกำลังทำสิ่งที่สหรัฐเคยทำ คือการเป็นพันธมิตรที่เชื่อถือได้ มีความสม่ำเสมอในนโยบาย และพร้อมที่จะร่วมมือแบบ win-win</p><p>สรุปทางแก้ไขปัญหานี้</p><p>จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เราจะเห็นได้ว่าการแก้ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การเลือกข้างใดข้างหนึ่งอย่างสุดโต่ง แต่อยู่ที่การสร้างระบบที่มีความยืดหยุ่นและกระจายความเสี่ยง ทางออกที่ปฏิบัติได้จริงมีดังนี้</p><p>หนึ่ง สร้างความสัมพันธ์หลายมิติแทนการผูกขาด ประเทศไม่ควรวางใจพันธมิตรเพียงประเทศเดียว ควรสร้างเครือข่ายการค้าและความร่วมมือที่หลากหลาย ถ้าพันธมิตรหลักเปลี่ยนใจหรือมีนโยบายที่ไม่เป็นประโยชน์ เราก็มีทางเลือกอื่น นี่คือการบริหารความเสี่ยงแบบเดียวกับที่นักลงทุนไม่วางเงินทั้งหมดไว้ในหุ้นตัวเดียว</p><p>สอง แยกเรื่องค่านิยมออกจากผลประโยชน์ แต่ไม่ละทิ้งค่านิยม เราสามารถร่วมมือกับประเทศที่มีค่านิยมต่างกันในเรื่องการค้า พลังงาน เทคโนโลยี ขณะเดียวกันก็ยังคงพูดตรงและชัดเจนในเรื่องสิทธิมนุษยชน ประชาธิปไตย สิ่งนี้ต้องทำอย่างมีทักษะ ไม่ใช่ใช้วิธีประณามสาธารณะที่ทำให้อีกฝ่ายเสียหน้า แต่ใช้การเจรจาส่วนตัวที่มีประสิทธิภาพมากกว่า Carney ทำสิ่งนี้โดยการยืนยันกับสื่อว่าเขาพูดเรื่องสิทธิมนุษยชนและไต้หวันกับสี จิ้นผิง แต่ไม่ได้ทำแบบโวยวายให้คนทั้งโลกได้ยิน</p><p>สาม สร้างกลไกที่ทำให้ข้อตกลงมีความชัดเจนและวัดผลได้ ข้อตกลงระหว่างประเทศต้องมีตัวเลขชัดเจน มีกรอบเวลา มีกลไกการตรวจสอบ ข้อตกลงระหว่างแคนาดากับจีนระบุชัดเจนว่าจีนจะลดภาษีน้ำมันคาโนลาจาก 85% เหลือ 15% ภายใน 1 มีนาคม และแคนาดาจะให้โควต้ารถยนต์ไฟฟ้าจีน 49,000 คันที่ภาษี 6.1% ความชัดเจนนี้ทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้ว่าจะคาดหวังอะไร และสามารถตรวจสอบได้ว่าอีกฝ่ายทำตามสัญญาหรือไม่</p><p>สี่ ใช้เวลาและความอดทนในการสร้างความไว้วางใจ ความสัมพันธ์ระหว่างแคนาดากับจีนแย่มากตั้งแต่เหตุการณ์ Meng Wanzhou ในปี 2018 การที่ Carney กลับมาเยือนจีนเป็นครั้งแรกในรอบเกือบ 10 ปีไม่ได้ทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติทันที แต่มันเป็นจุดเริ่มต้น ข้อตกลงที่ได้คือการตกลงที่ “มีความทะเยอทะยานปานกลาง” ตามคำพูดของอดีตนักการทูตแคนาดา Colin Robertson แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นที่สมจริง การสร้างความไว้วางใจใช้เวลา ไม่สามารถเร่งรัดได้</p><p>ประเด็น Controversy ที่ต้องคิดต่อ</p><p>สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เปิดประเด็นที่ท้าทายมาก นั่นคือ ในโลกที่ประเทศมหาอำนาจทั้งสองไม่มีใครเป็นตัวแทนของคุณธรรมอย่างสมบูรณ์ ประเทศขนาดกลางควรทำอย่างไร สหรัฐมีประวัติยาวนานของการโค่นล้มรัฐบาลที่ถูกเลือกตั้งมาในละตินอเมริกา มีปัญหาเรื่องการละเมิดสิทธิมนุษยชนในเรือนจำ Guantanamo มีความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจที่สูงมาก จีนมีปัญหาเรื่องสิทธิมนุษยชนในซินเจียง ไม่มีการเลือกตั้งที่เสรี มีการเซ็นเซอร์สื่อ เมื่อทั้งสองฝ่ายไม่ใช่ตัวอย่างที่สมบูรณ์ การเลือกข้างจึงไม่ใช่เรื่องของศีลธรรมอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของการคำนวณอย่างรอบคอบว่าอะไรจะเป็นประโยชน์ต่อประชาชนของเราในระยะยาว</p><p>สิ่งที่ควรเป็นคือโลกที่ประเทศต่างๆ สามารถเลือกพันธมิตรตามผลประโยชน์ของตัวเองได้โดยไม่ถูกบังคับให้เลือกข้าง โลกที่มีหลายศูนย์กลางอำนาจแทนที่จะมีประเทศเดียวครอบงำ โลกที่ความร่วมมือในเรื่องการค้า พลังงาน สิ่งแวดล้อม ไม่ถูกผูกติดกับการเห็นด้วยในทุกเรื่องทุกประการ แคนาดากำลังพยายามสร้างพื้นที่แบบนี้ โดยการมีความสัมพันธ์กับทั้งสหรัฐและจีน โดยไม่ต้องตัดขาดใครหรือเลือกข้างอย่างสุดโต่ง</p><p>แต่คำถามใหญ่ที่ยังไม่มีคำตอบคือ ในโลกที่ความขัดแย้งระหว่างสหรัฐกับจีนเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จะมีพื้นที่สำหรับการเดินกลางทางแบบนี้อยู่นานแค่ไหน ถ้าสถานการณ์บานปลายจนต้องเลือกข้างจริงๆ แคนาดาจะเลือกอย่างไร และที่สำคัญคือ การที่แคนาดาเลือกที่จะเข้าหาจีนมากขึ้นในช่วงที่ทรัมป์เป็นประธานาธิบดี จะส่งผลอย่างไรเมื่อทรัมป์หมดวาระและสหรัฐมีผู้นำคนใหม่ที่อาจจะมีนโยบายต่างออกไป</p><p>สิ่งเดียวที่แน่นอนคือ โลกกำลังเข้าสู่ยุคที่ประเทศต่างๆ มีตัวเลือกมากขึ้น และอำนาจไม่ได้กระจุกตัวอยู่ที่ประเทศใดประเทศหนึ่ง นี่อาจจะเป็นโอกาสสำหรับประเทศขนาดกลางในการมีเสียงมากขึ้น หรืออาจจะเป็นความเสี่ยงที่พวกเขาจะถูกบีบให้เลือกข้างในสงครามเย็นรอบใหม่ คำตอบขึ้นอยู่กับว่าผู้นำของประเทศเหล่านั้นจะฉลาดและกล้าหาญพอที่จะเดินเส้นทางของตัวเองหรือไม่ และที่สำคัญคือประชาชนของประเทศเหล่านั้นจะยอมรับความซับซ้อนของโลกและไม่เรียกร้องให้ผู้นำเลือกข้างแบบง่ายๆ แบบขาวดำหรือไม่</p><p>ท้ายที่สุดแล้ว การที่ Carney บินไปปักกิ่งและจับมือกับสี จิ้นผิงไม่ใช่เรื่องของการทรยศต่อสหรัฐหรือการขายชาติให้จีน มันเป็นเรื่องของการดูแลผลประโยชน์ของประเทศตัวเอง ในโลกที่ไม่มีใครเป็นฮีโร่อย่างสมบูรณ์และไม่มีใครเป็นวายร้ายอย่างสมบูรณ์ การเอาตัวรอดต้องอาศัยภูมิปัญญาในการเดินสายกลางและความกล้าที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนของเรา ไม่ใช่สิ่งที่ประเทศมหาอำนาจบอกให้เราเลือก</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc5e896c0c7d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เรื่องในคาบพละที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%82%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87-06af371caa71?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/06af371caa71</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 09 Sep 2025 14:50:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-09T14:50:39.240Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>ทุกคน เราไปเจอเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่ภาพมันติดตามาก เป็นเรื่องในคาบพละที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง</h3><p>เรื่องมันเรียบง่ายมาก คุณครูพละชื่อ มิสเตอร์วิสเซิลแคป สั่งให้นักเรียนจับคู่ตีแบดมินตัน แล้วก็เหมือนหนังทุกเรื่องบนโลกนี้ มันต้องมีคนหนึ่งที่ไม่มีใครเลือกและไม่กล้าไปเลือกใคร สุดท้ายก็เลยต้องไปยืนตีลูกขนไก่คนเดียวอยู่มุมห้อง ท่ามกลางสายตา (ที่เจ้าตัวจินตนาการไปเอง) ว่าทุกคนกำลังสมเพช</p><p>เด็กคนนั้นตีลูกขนไก่ขึ้นลงๆ ด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น จนกระทั่งในที่สุด ลูกขนไก่ลูกนั้นก็พุ่งทะลุหลังคาโรงยิมออกไป ลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงนอกโลก แล้วก็มีข้อความปรากฏขึ้นมาว่า “You are OK.”</p><p>เรื่องมันก็จบลงแบบนั้น…ปล่อยให้เราคิดต่อ</p><p>เราไม่ได้สนใจว่าเด็กคนนั้นจะโดนทำโทษข้อหาทำลายทรัพย์สินโรงเรียนหรือไม่ แต่เราสนใจปรากฏการณ์ ‘การส่งลูกขนไก่ทะลุหลังคา’ นี่แหละ</p><p>ทุกคนเคยรู้สึกแบบนั้นไหม สภาวะที่อ้างว้าง โดดเดี่ยว หรือจนตรอกจนต้องส่ง ‘สัญญาณ’ บางอย่างออกไปสู่ความว่างเปล่า เหมือนการเขียนจดหมายใส่ขวดลอยทะเล หรือการตะโกนใส่หน้าผา เราทำไปทำไมกันแน่ ทั้งที่รู้ว่าโอกาสที่จะมีคนรับสารนั้นมันแทบจะเป็นศูนย์</p><p>ในทางพุทธศาสนา มีพุทธพจน์บทหนึ่งกล่าวไว้ว่า <strong>“เจตนาหํ ภิกฺขเว กมฺมํ วทามิ”</strong> แปลแบบบ้านๆ คือ “ภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวว่าเจตนานั่นแหละคือกรรม” ทุกการกระทำที่ประกอบด้วยเจตนา มันคือการ ‘ส่ง’ พลังงานบางอย่างออกไปแล้ว เด็กคนนั้นไม่ได้แค่ตีลูกขนไก่แก้เขิน แต่เขากำลังส่ง ‘เจตนา’ แห่งความเจ็บปวด ความหวัง และคำถามว่า “ทำไมต้องเป็นฉัน” ออกไปนอกโลก</p><p>มันทำให้เรานึกถึงเรื่องจริงในทางวิทยาศาสตร์ เมื่อปี 1974 มนุษย์เราเคยทำอะไรคล้ายๆ กัน กล้องโทรทรรศน์วิทยุอาเรซิโบ (Arecibo radio telescope) ที่เปอร์โตริโก ได้ส่งสัญญาณวิทยุที่เรียกว่า ‘Arecibo Message’ ออกไปสู่อวกาศอันไกลโพ้น โดยเป้าหมายคือกระจุกดาวทรงกลม M13 ที่อยู่ห่างออกไป 25,000 ปีแสง สัญญาณนั้นบรรจุข้อมูลเกี่ยวกับมนุษย์และโลกของเรา เป็นเหมือนลูกขนไก่เวอร์ชันมวลมนุษยชาติที่ตีออกไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครรอรับอยู่ปลายทางหรือไม่</p><p>ในเชิงจิตวิทยา การกระทำของเด็กคนนั้นหรือของนักวิทยาศาสตร์ที่อาเรซิโบ คือสิ่งที่เรียกว่า <strong>Symbolic Act</strong> หรือการกระทำเชิงสัญลักษณ์ เมื่อเราอยู่ในสภาวะที่ควบคุมปัจจัยภายนอกไม่ได้เลย (เช่น ทำให้คนอื่นมาเลือกเราเป็นคู่ไม่ได้ หรือเดินทางไปดาวดวงอื่นไม่ได้) สิ่งเดียวที่เรายังควบคุมได้คือการกระทำของตัวเอง การส่งสัญญาณออกไปจึงไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ แต่เป็นการเยียวยาที่ต้นเหตุ คือจิตใจของเราเอง มันเป็นการประกาศอิสรภาพทางความรู้สึก ว่าถึงแม้โลกภายนอกจะไม่ตอบสนอง แต่เราก็ยัง ‘มีสิทธิ์’ ที่จะส่งเสียงของเราออกไป</p><p>เด็กคนนั้นไม่ได้ต้องการให้ใครมาตีลูกขนไก่กลับมาจริงๆ หรอก ข้อความ “You are OK.” ที่ปรากฏขึ้นในอวกาศ ก็ไม่ใช่เสียงจากพระเจ้าหรือมนุษย์ต่างดาว แต่มันคือเสียงสะท้อนจากเจตนาของเขาเอง เป็นการตอบตัวเองว่า “เออ ไม่เป็นไรนะเว้ย”</p><p>เราทุกคนต่างเคยมี ‘ลูกขนไก่’ ที่ตีทะลุหลังคาไปในวันใดวันหนึ่งของชีวิต</p><p>สารที่เราส่งออกไป บางทีมันไม่ได้ต้องการคำตอบ…มันแค่ทำหน้าที่ยืนยันว่า เรายังมีแรงเหลือพอที่จะตีมันออกไป</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=06af371caa71" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เมื่อเรามองใกล้เกินไป จนพลาดภาพใหญ่ไปทั้งชีวิต]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%9B-%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-72cca4ad4d8f?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72cca4ad4d8f</guid>
            <category><![CDATA[pointillism]]></category>
            <category><![CDATA[georges-seurat]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Jul 2025 15:27:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-30T15:27:10.337Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อวานเดินผ่านแกลเลอรีเล็กๆ ข้างทาง เจอภาพๆ หนึ่งที่ทำให้เราหยุดกะทันหัน</p><p>มันไม่ใช่ภาพที่วาดเก่งจนขนลุก</p><p>ไม่ใช่ภาพที่ประทับใจอะไรมาก</p><p>แต่มันเป็น “ภาพที่เต็มไปด้วยจุด”</p><p>เรานึกในใจ — ใครจะไปอดทนวาดอะไรแบบนี้วะ จุดแล้วจุดอีก จุดจนตาเหล่</p><p>แต่พอมองถอยออกมาอีกสองก้าว… อ้าว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S-RZCdBGRN-7IbmfkcGNvg.jpeg" /></figure><p>กลายเป็นรูปคน กลายเป็นบรรยากาศริมแม่น้ำ กลายเป็นความสงบที่เราไม่รู้ว่ามาจากไหน</p><p>เรานึกถึง Georges Seurat ศิลปินชาวฝรั่งเศสที่เป็นเจ้าพ่อแห่ง “การวาดภาพด้วยจุด” หรือ Pointillism</p><p>ชีวิตเขาแม่งเหมือนวิธีวาดภาพของเขาเป๊ะ</p><p>ไม่มีอะไรใหญ่ ไม่มีอะไรดัง ไม่มีดราม่า เขาใช้ชีวิตสั้นๆ แค่ 31 ปี วาดไปเรื่อยๆ ด้วยความเชื่อว่า</p><p>“ถ้าทุกจุดเล็กๆ แม่นยำพอ ภาพใหญ่จะมาเอง”</p><p>เรารู้ว่าฟังดูเรียบง่าย แต่นี่มันคือจิตวิทยาชีวิตระดับเม็ดทราย</p><p>ลองสังเกตชีวิตตัวเองดูดีๆ ทุกคน</p><p>บางคนกำลังหงุดหงิดกับความสัมพันธ์จืดๆ</p><p>บางคนกำลังเซ็งกับงานที่ไม่ไปไหน</p><p>บางคนกำลังหมดแรงกับการที่ไม่มีอะไรดีขึ้นเสียที</p><p>แต่เราอยากให้ทุกคนหยุด แล้วลองถามตัวเองว่า…</p><p>เรากำลังโฟกัสที่ “จุด” อยู่หรือเปล่า</p><p>โฟกัสจนลืมว่า ทั้งหมดมันคือ “ภาพใหญ่”</p><p>ในพระพุทธศาสนา เคยพูดไว้ว่า</p><p>“โยนิโส มนสิการา สมฺปทา”</p><p>(การใคร่ครวญอย่างถูกวิธี นำไปสู่ความสำเร็จ)</p><p>ไม่ได้แปลว่าให้หมกมุ่นกับทุกรายละเอียด</p><p>แต่ให้รู้ว่าแต่ละจุดมันกำลังพาเราไปทางไหน</p><p>ไม่ใช่คิดแค่จุด ไม่ใช่เงียบแค่เสี้ยว แต่เห็นทั้งรูป เห็นทั้งแรง</p><p>Seurat ไม่เคยใช้พู่กันป้ายสีผสมกันตรงๆ</p><p>เขาแค่เอาสีแดงไว้ข้างสีน้ำเงิน แล้วปล่อยให้ “สายตาคนดู” ผสมมันเอง</p><p>เหมือนชีวิตที่เราไม่จำเป็นต้องเคลียร์ทุกอย่างให้ชัด</p><p>แต่แค่จัดวางมันให้ดีพอ แล้วปล่อยให้ “กาลเวลา” เป็นคนดูภาพแทน</p><p>ในโลกที่ทุกคนรีบเร่ง อยากสำเร็จเร็ว อยากรักเร็ว อยากรวยเร็ว</p><p>บางที… การวาดชีวิตด้วยจุดเล็กๆ อาจเป็นทางเดียวที่ทำให้ภาพมัน “ชัดขึ้น”</p><p>อย่าเพิ่งท้อถ้ายังเห็นแค่จุด</p><p>บางครั้ง จุดที่ดูไร้ความหมายที่สุด อาจเป็นเส้นขอบฟ้าของภาพใหญ่ที่กำลังจะเสร็จพอดี</p><p>หยุดมองใกล้ แล้วถอยออกมาสักก้าว</p><p>เผื่อคุณจะเห็นว่า ทุกจุดที่คุณอดทนมา… มันกำลังต่อกันเป็นภาพที่สวยที่สุดในชีวิตคุณเอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72cca4ad4d8f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ข่าวบอกว่า “คนงานฟุกุชิมะอพยพหมดแล้ว 4,000 คน ไม่พบสิ่งผิดปกติ”
อยู่ๆ ก็มีคำถามหนึ่งเด้งขึ้นมาในหัว]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2-%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%9F%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0%B8%8A%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%9E%E0%B8%A2%E0%B8%9E%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7-4-000-%E0%B8%84%E0%B8%99-%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%9E%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%9B%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B8%B4-%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B9%86-%E0%B8%81%E0%B9%87%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7-5896a3e1e1f8?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5896a3e1e1f8</guid>
            <category><![CDATA[earthquake]]></category>
            <category><![CDATA[disaster-response]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[tsunami]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Jul 2025 11:16:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-30T11:16:57.840Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kT8Le2NySZjPjx-Mp0sA-w.jpeg" /></figure><p>ข่าวบอกว่า “คนงานฟุกุชิมะอพยพหมดแล้ว 4,000 คน ไม่พบสิ่งผิดปกติ”<br>อยู่ๆ ก็มีคำถามหนึ่งเด้งขึ้นมาในหัว</p><p>“แล้วจิตใจของคนที่เคยเสียทุกอย่างในเหตุการณ์เมื่อ 14 ปีก่อนล่ะ… มีใครเคยเช็กหรือยังว่ามัน ‘ไม่มีสิ่งผิดปกติ’ จริงๆ?”</p><p>เราว่าหลายคนคงเคยเจอเหตุการณ์ที่คล้ายกันนะ ไม่ใช่ในระดับนิวเคลียร์ระเบิดกลางชีวิต แต่เป็นระดับที่เรานึกถึงอดีตบางตอนแล้วเหมือนมีสารกัมมันตรังสีไหลย้อนขึ้นมาที่คอหอย<br>แม้โลกจะบอกว่า “มันผ่านไปนานแล้ว” แต่ใจก็ยังจำแม่นทุกดีเทล เหมือนเซิร์ฟเวอร์ลับที่ยังเปิดค้างไว้หลังเหตุการณ์</p><p>ทุกคนเคยสงสัยไหมว่า ทำไมบางแผลมันเยียวยาไม่หมดสักที ทั้งที่เราก็พยายามใช้ชีวิตต่อไปเหมือนปกติ?</p><p>ในพระไตรปิฎก เคยมีคำหนึ่งที่เราชอบมากคือ<br>“วิริยารัมภะปัจจเวกขณัง”<br>แปลคร่าวๆ ได้ว่า “การใคร่ครวญถึงความพยายามของตน”</p><p>ฟังดูเหมือนง่ายนะ แค่ลองย้อนดูว่าเราพยายามแค่ไหน แต่จริงๆ แล้วคำนี้มันลึกมาก<br>เพราะมันไม่ได้บอกให้เราหนีจากอดีต แต่มันชวนให้เรากลับไปมอง “อย่างมีสติ” ว่าเราเคยผ่านอะไรมาบ้าง เราทำอะไรเพื่ออยู่รอดบ้าง และตอนนี้เรายังต้องแบกอะไรอยู่หรือเปล่า</p><p>เหมือนโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ยังไม่สามารถกำจัดเชื้อเพลิงหลอมละลาย 880 ตันได้<br>ชีวิตคนก็มี ‘เศษซากที่ยังเคลียร์ไม่หมด’<br>ซึ่งบางทีก็ไม่ต้องรีบเอาออกหรอก แค่เรารู้ว่ามันอยู่ตรงไหน และอย่าปล่อยให้มันรั่วซึมออกมาทำลายชีวิตตอนนี้ก็พอ</p><p>เราอาจไม่ได้เลือกแผ่นดินไหว แต่เราต้องเลือกว่าจะสร้างระบบกันสึนามิในใจแบบไหน</p><p>คนญี่ปุ่นสร้างอาคารกันแผ่นดินไหวตั้งแต่เด็กประถม เราก็ต้องสร้างระบบรับมือความรู้สึกตั้งแต่ตอนที่รู้ว่า “บางอย่างมันไม่กลับมาแล้ว”<br>ไม่ต้องรอให้ทุกอย่างโอเค แล้วค่อยมีความสุข เพราะโลกนี้มันไม่มีวัน “ไม่มีอะไรผิดปกติ” อยู่แล้ว</p><p>บางแผลไม่ได้รอเวลาให้หาย…<br>มันแค่รอให้เรากล้ายอมรับว่ามันเคยเจ็บ</p><p>บางคนผ่านเรื่องใหญ่ระดับโรงงานระเบิด แต่กลับต้องมาเก็บเศษใจในความเงียบของตัวเอง</p><p>ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ เราอยากบอกทุกคนว่า<br>อย่ารีบทำเป็นลืมสิ่งที่ยังไม่จบ เพราะมันจะย้อนกลับมาระเบิดในวันที่ไม่ทันตั้งตัว</p><p>โลกอาจไม่ลืมว่าเคยมีแผ่นดินไหว<br>แต่เรา… อย่าลืมว่าเรารอดมาได้ยังไง</p><p>เจ็บไม่ผิด แค่ต้องใช้ให้เป็นพลัง<br>และวันหนึ่ง… ทุกคนจะรู้ว่า<br>การมีแผล ไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ แต่มันแปลว่า “เราไม่ใช่เครื่องจักรที่ยิ้มได้ทุกวัน”</p><p>นิ่งไว้…<br>สามวินาทีตรงนี้คือการซ่อมระบบเตือนภัยในใจเราเอง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5896a3e1e1f8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kintsugi: The Philosophy of Healing ศิลปะการเยียวยาแบบญี่ปุ่น: คินสึงิ]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A2%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%8D%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9B%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99-%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%B4-53a8fefdd17b?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/53a8fefdd17b</guid>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[mind]]></category>
            <category><![CDATA[healing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 May 2025 10:06:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-24T10:08:47.914Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เรื่องราวเริ่มต้นจากถ้วยน้ำชาหนึ่งใบ… ไม่ใช่ถ้วยราคา 20 บาทตามตลาดนัด แต่เป็นถ้วยที่โชกุนญี่ปุ่นรักยิ่งชีพ แล้วมันก็ดันแตก! ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่เคยถามหรอกว่าเราพร้อมจะพังไหม</p><p>แต่เดี๋ยวก่อน — เราไม่ได้จะชวนทุกคนดิ่งไปน้ำตาซึมใต้ผ้าห่ม แต่จะชวนมาดูว่าศิลปะการเยียวยาแบบญี่ปุ่นมันเท่ได้อย่างไร</p><p>พอถ้วยแตก โชกุนส่งไปซ่อมที่จีน ได้กลับมาแบบเหล็กดัดหน้าบ้านอาม่า… โคตรเสียฟอร์ม! เลยให้ช่างญี่ปุ่นซ่อมใหม่ ช่างญี่ปุ่นไม่ได้แค่แปะปะโปะ แต่โรย “ทอง” ลงไปตามรอยร้าวเลย</p><p>ชื่อของศิลปะนี้คือ <strong>คินสึงิ (金継ぎ)</strong> แปลตรงตัวว่า “<strong>การเชื่อมด้วยทอง</strong>” ฟังดูเหมือนท่าไม้ตายในการ์ตูนยุค 90 แต่จริงๆ แล้วคือศาสตร์แห่งความเจ๊งแล้วเจ๋ง คือของมันแตกก็ปล่อยให้คนเห็นว่าแตก แล้วบอกคนทั้งโลกว่า “ฉันไม่อายหรอก ฉันซ่อมของฉันด้วยทอง!”</p><h3>คินสึงิ: ปรัชญาแห่งการเยียวยา</h3><p>ในวัยเยาว์ เรามักจะเชื่อว่าชีวิตที่ดีคือชีวิตที่สมบูรณ์แบบ เราหวังว่าจะได้พบความรักที่งดงาม งานที่เติมเต็มหัวใจ ครอบครัวที่อบอุ่นและเคารพกันและกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ชีวิตกลับกลายเป็นบทเรียนของการปล่อยวางความสมบูรณ์แบบเหล่านั้น หลายสิ่งที่เราเคยฝันกลับไม่เป็นไปตามที่หวัง บางอย่างแตกสลาย บางอย่างสูญหายไปจนไม่เหลือชิ้นดี</p><p>ทว่าในช่วงเวลาแห่งความพังทลายนั้นเอง เราอาจพบแสงแห่งปัญญาจากปรัชญาเซนของญี่ปุ่น ซึ่งสอนเราผ่านเครื่องปั้นดินเผาที่แตกสลาย หลายศตวรรษก่อน นักปราชญ์เซนได้พัฒนาวิธีซ่อมแซมภาชนะที่แตกร้าว ไม่ใช่ด้วยการปกปิดรอยร้าว แต่กลับใช้วิธีที่งดงามและเปี่ยมด้วยความหมาย พวกเขาเชื่อมเศษที่แตกร้าวเข้าด้วยกันด้วย <strong>รักสมุก</strong> (ยางรักของญี่ปุ่นผสมดินสอพองหรือแป้ง) จากนั้นโรยด้วย <strong>ฝุ่นทอง ฝุ่นเงิน</strong> หรือบางครั้งก็ปล่อยให้เห็นสีของรักนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ วิธีซ่อมแซมเช่นนี้มีชื่อว่า <strong>คินสึงิ (金継ぎ)</strong></p><p><strong>Kin (金) = ทอง</strong> <strong>Tsugi (継ぎ) = การเชื่อม</strong> รวมกันแปลว่า “<strong>การเชื่อมด้วยทอง</strong>” หรือ “<strong>การซ่อมแซมด้วยทอง</strong>”</p><p>แทนที่จะปิดบังรอยแผล คินสึงิกลับเน้นให้เห็นรอยนั้นอย่างภาคภูมิใจ เปลี่ยนสิ่งที่แตกร้าวให้กลายเป็นศิลปะ ชิ้นงานที่ผ่านการซ่อมแซมด้วยคินสึงิจึงไม่เพียงงดงามขึ้น แต่ยังบอกเล่าเรื่องราวของความเปราะบาง ความผิดพลาด และการเยียวยาด้วยความรักและความใส่ใจ</p><h3>เรื่องเล่าของคินสึงิ</h3><p>เรื่องราวของคินสึงิเริ่มต้นในยุคมุโรมาจิ เมื่อ <strong>โชกุนอาชิคางะ โยชิมิสึ</strong> ทำถ้วยน้ำชาสุดรักแตก เขาส่งถ้วยนั้นไปให้ช่างจีนซ่อม แต่เมื่อได้คืนกลับมา มันกลับถูกเชื่อมด้วยเหล็กอย่างหยาบกระด้างจนดูเสียคุณค่า โชกุนจึงมอบหมายให้ช่างฝีมือญี่ปุ่นหาทางซ่อมใหม่ โดยไม่เพียงแค่ซ่อม แต่สร้างงานศิลปะจากความเสียหาย กลายเป็นต้นแบบของคินสึงิที่เราเห็นในปัจจุบัน</p><h3>ปรัชญาเบื้องหลังคินสึงิ</h3><p>คินสึงิเป็นปรัชญาย่อยของ <strong>วะบิซะบิ (Wabi-Sabi)</strong> ซึ่งให้คุณค่ากับความไม่สมบูรณ์ ความเรียบง่าย ความไม่ถาวร และร่องรอยของกาลเวลา มันไม่ปฏิเสธความเก่า ความพัง หรือความเจ็บปวด หากแต่มองสิ่งเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของความงามที่แท้จริง</p><p>เรื่องเล่าหนึ่งเกี่ยวกับ <strong>เซ็นโนะ ริคิว</strong> ปราชญ์แห่งพิธีชงชา เล่าว่า เขาเคยได้รับเชิญไปเยือนบ้านผู้ดีคนหนึ่ง เจ้าบ้านตั้งใจอวดเหยือกเคลือบจีนราคาแพงหวังสร้างความประทับใจ แต่ริคิวกลับไม่เอ่ยถึงเหยือกแม้แต่น้อย เขากลับชมเพียงกิ่งไม้ที่ไหวตามลม เจ้าบ้านจึงรู้สึกเสียหน้า ทุบเหยือกทิ้งด้วยความโกรธ แต่แขกคนอื่นกลับเก็บเศษเหยือกเหล่านั้นมาซ่อมใหม่ด้วยคินสึงิ และเมื่อนำมาให้ริคิวดูอีกครั้ง เขากลับเอ่ยชมว่า “นี่แหละ… ของแท้”</p><h3>ชีวิตของเราก็เช่นกัน</h3><p>ทุกคนต่างก็มี “ถ้วย” ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นหัวใจ งาน ความสัมพันธ์ หรือแม้แต่ความมั่นใจในวัย 20 ที่มาพังเอาตอน 30 แต่แทนที่จะเอาเทปใสแปะรอยร้าวแล้วแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำไมไม่ลองซ่อมด้วย “ทอง” ดูบ้าง?</p><p>ทองในที่นี้ไม่ใช่ทอง 96.5% จากเยาวราช แต่เป็น <strong>ทองของความเข้าใจ ความรัก ความเมตตา และการไม่พยายามเป็นคนที่สมบูรณ์แบบตลอดเวลา</strong></p><p>ปรัชญานี้มันตรงกับชีวิตจริง คือทุกคนเคยพังทั้งนั้น แต่มีไม่กี่คนที่กล้ายอมรับ แล้วเอาความพังนั้นมาทำให้สวยขึ้นแทนที่จะกลบไว้ใต้พรม หรือซ่อนไว้ในรอยยิ้มปลอมๆ บนโซเชียล ชีวิตที่น่ารักที่สุด คือชีวิตที่เคยบ้าบอ เคยล้ม เคยโง่ แล้วตอนที่ลุกขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ได้ลุกแบบเดิม แต่ลุกแบบเท่กว่าเดิม เหมือนไอรอนแมนตอนออกจากถ้ำ หรือนารูโตะหลังโดนทั้งหมู่บ้านด่า คือฉันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่ฉันสวยขึ้น ทองเต็มตัว!</p><p>แนวคิดคินสึงินี่มันล้ำตรงที่ มันไม่ได้บอกว่า “ยอมรับความพัง” แต่มันบอกให้ “<strong>ชื่นชมความพัง</strong>” ด้วยซ้ำ ความพังกลายเป็น <strong>Signature</strong> ไปเลย แบบ Louis Vuitton รุ่นแตกลิมิเต็ด 1/1</p><p>ในโลกปัจจุบันที่ยกย่องความอ่อนเยาว์ ความใหม่ และความสมบูรณ์แบบ คินสึงิเป็นเครื่องเตือนใจให้เราเรียนรู้ที่จะเคารพความบกพร่องทั้งในตัวเราและผู้อื่น ชีวิตของเราก็ไม่ต่างจากถ้วยที่แตก ถ้าเราเลือกเก็บเศษชิ้นส่วนของตนเองขึ้นมา ประสานมันด้วยความรัก ความเข้าใจ และความเมตตา เราจะค้นพบว่า — สิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบที่สุด อาจเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดได้เช่นกัน</p><h3>อย่ากลัวที่จะซ่อมแซมตัวเอง</h3><p>ถ้าใครกำลังรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้พัง แต่อยากจะกลับมาดีอีกครั้ง เราขอพูดตรงๆ ว่า… <strong>อย่ากลัวที่จะหยิบเศษของตัวเองขึ้นมา แล้วค่อยๆ ต่อมันกลับด้วยมือของตัวเอง</strong> ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องเนี๊ยบ ไม่ต้องเหมือนเดิม แต่ให้ซ่อมด้วยความรัก รักแบบไม่หวังจะเป๊ะ แต่หวังจะจริง</p><p>แล้ววันหนึ่ง ทุกคนอาจได้กลับมายิ้มให้ตัวเองในกระจก แล้วพูดได้ว่า… “<strong>ไอ้ที่แตกๆ ไปนั่นแหละ ทำให้ฉันงดงามขึ้นกว่าตอนใหม่ๆ อีกโว้ย</strong>”</p><p>เพราะสุดท้าย ความพังมันไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของงานศิลปะที่ชื่อว่า “<strong>ชีวิตของเรา</strong>” ต่างหากล่ะ</p><p>เมื่อเราหยุดคาดหวังให้ชีวิตต้องสมบูรณ์ แต่เลือกใช้ชีวิตอย่างมีสติ เคารพทุกเศษเสี้ยวของประสบการณ์ เราอาจค่อย ๆ เยียวยาตัวเองด้วยความรักอันอ่อนโยน และสักวันหนึ่ง เราอาจพบว่า… เราได้ชีวิตของเรา “กลับคืนมา” อย่างงดงามยิ่งกว่าเดิม</p><p>Here’s the English translation of the provided text about Kintsugi:</p><h3>The Japanese Art of Healing: Kintsugi</h3><p>The story begins with a teacup… Not a 20-baht cup from the market, but a cup the Japanese shogun cherished more than life itself. And then it broke! Life’s like that, it never asks if we’re ready to shatter.</p><p>But wait — we’re not inviting everyone to wallow in tears under a blanket. Instead, we want to show you how cool the Japanese art of healing can be.</p><p>When the cup broke, the shogun sent it to China for repair. It came back looking like an iron gate in front of grandma’s house… utterly disgraceful! So he sent it to a Japanese craftsman for a new repair. The Japanese craftsman didn’t just patch it up; he sprinkled gold along the cracks.</p><p>The name of this art is Kintsugi (金継ぎ), literally meaning “to join with gold.” It sounds like a special move from a 90s anime, but in reality, it’s the art of being broken and becoming brilliant. It’s about letting people see that something is broken, and then telling the whole world, “I’m not ashamed; I fixed my item with gold!”</p><h3>Kintsugi: The Philosophy of Healing</h3><p>In our youth, we often believe that a good life is a perfect life. We hope to find beautiful love, fulfilling work, and a warm, respectful family. But as time passes, life becomes a lesson in letting go of those perfections. Many things we once dreamed of don’t turn out as expected. Some shatter, some disappear completely.</p><p>However, it’s in those moments of breakdown that we might find a glimmer of wisdom from Japanese Zen philosophy, which teaches us through broken pottery. Centuries ago, Zen masters developed a way to repair cracked vessels, not by hiding the cracks, but by using a beautiful and meaningful method. They joined the broken pieces with <em>urushi</em> (Japanese lacquer mixed with fine powder or flour), then sprinkled them with gold dust, silver dust, or sometimes left the natural color of the lacquer visible. This repair method is called Kintsugi (金継ぎ).</p><p>Kin (金) = Gold</p><p>Tsugi (継ぎ) = To join</p><p>Together, they mean “to join with gold” or “to repair with gold.”</p><p>Instead of concealing the flaws, Kintsugi emphasizes showing them proudly, transforming what was broken into art. A piece repaired with Kintsugi therefore not only becomes more beautiful but also tells a story of fragility, imperfection, and healing with love and care.</p><h3>The Story of Kintsugi</h3><p>The story of Kintsugi began in the Muromachi period when Shogun Ashikaga Yoshimitsu broke his beloved teacup. He sent the cup to a Chinese craftsman for repair, but when it returned, it had been crudely joined with metal, diminishing its value. The shogun then tasked Japanese craftsmen with finding a new way to repair it, not just to fix it, but to create art from the damage. This became the origin of the Kintsugi we see today.</p><h3>The Philosophy Behind Kintsugi</h3><p>Kintsugi is a sub-philosophy of Wabi-Sabi, which values imperfection, simplicity, impermanence, and the traces of time. It doesn’t deny old age, damage, or pain; instead, it sees them as an integral part of true beauty.</p><p>One story about Sen no Rikyū, a master of the tea ceremony, tells that he was once invited to the home of a nobleman. The host intended to impress him by showing off an expensive Chinese porcelain pitcher. But Rikyū didn’t mention the pitcher at all. Instead, he simply admired a branch swaying in the wind. The host felt humiliated and, in anger, smashed the pitcher. However, other guests collected the shattered pieces and repaired them with Kintsugi. When they presented it to Rikyū again, he remarked, “Now <em>this</em>… is authentic.”</p><h3>Our Lives Are Similar</h3><p>Everyone has their own “cup,” be it their heart, work, relationships, or even the confidence they had at 20 that shattered at 30. But instead of taping over the cracks and pretending nothing happened, why not try to repair it with “gold”?</p><p>The “gold” here isn’t 96.5% gold from Yaowarat (Bangkok’s Chinatown), but the gold of understanding, love, compassion, and not trying to be perfect all the time.</p><p>This philosophy aligns with real life: everyone has broken at some point, but few dare to admit it and then make that brokenness beautiful instead of sweeping it under the rug or hiding it behind fake smiles on social media. The most beautiful life is one that has been crazy, fallen, and been foolish, and when it rises again, it doesn’t rise the same way but rises cooler than before. Like Iron Man emerging from the cave, or Naruto after being scorned by the whole village: “I’m not the same anymore, but I’m more beautiful now, covered in gold!”</p><p>The concept of Kintsugi is profound because it doesn’t just say “accept brokenness”; it encourages us to “appreciate brokenness.” Brokenness becomes a signature, like a limited edition Louis Vuitton with cracks, 1/1.</p><p>In today’s world that praises youth, newness, and perfection, Kintsugi is a reminder for us to learn to respect imperfections in ourselves and others. Our lives are no different from a broken cup. If we choose to pick up our own shattered pieces, rejoining them with love, understanding, and compassion, we will discover that — the most imperfect things can also be the most beautiful.</p><h3>Don’t Be Afraid to Repair Yourself</h3><p>If you’re feeling that your life is currently broken but you want to get better again, we want to say directly… Don’t be afraid to pick up your own pieces and slowly put them back together with your own hands. Don’t rush, don’t strive for perfection, don’t try to be the same. Instead, repair with love — a love that doesn’t aim for exactness, but for authenticity.</p><p>And one day, everyone might be able to smile at themselves in the mirror and say… “Those very breaks made me more beautiful than I was when I was new!”</p><p>Because ultimately, brokenness isn’t an end; it’s the beginning of a work of art called “our life.”</p><p>When we stop expecting life to be perfect and instead choose to live mindfully, respecting every fragment of experience, we can gradually heal ourselves with gentle love. And one day, we might find that… we have gotten our life “back” even more beautifully than before.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=53a8fefdd17b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[without zoos, how much chance would endangered species like the northern white rhino and giant…]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/what-is-a-zoo-036ca83962c3?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/036ca83962c3</guid>
            <category><![CDATA[landscape-design]]></category>
            <category><![CDATA[zoo]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[landscape]]></category>
            <category><![CDATA[landscape-architecture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Jan 2025 02:12:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-03T02:13:53.309Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>What is a zoo? It looks like a place where captive animals are housed. But if we look more closely, we discover that it is also a university, a laboratory, and sometimes a hospital for living beings that we may never fully understand.Consider this: without zoos, how much chance would endangered species like the northern white rhino and giant panda have in the wild? In an increasingly human-dominated world where forests are being cut down and the earth is being mined, conservation efforts in such facilities have helped many species survive. We must admit, though, that some zoos are so badly run that they cause us to wonder about the ethics of keeping animals in captivity in the first place.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oqzpvRR35H4RtlexhD3HOA.jpeg" /></figure><p>The author of Animal Liberation, philosopher Peter Singer, who questioned humankind’s authority to regulate animal life, comes to mind. For example, Yuval Noah Harari pointed out in Sapiens that people have built “zoos” for themselves in the shape of vast cities and systems that we think we govern but actually control us.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VqZGlPZbCPKhjrP9FKHW-A.jpeg" /></figure><p>This problem makes me think of Banksy’s artwork, such as the picture of a kid clutching a balloon on a wall that is falling apart. It symbolizes the frailty of existence. Similarly, zoos are delicate. They can simultaneously be causes of happiness for people and sorrow for animals.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WJrMUuXy4y7u3n9RwupcJw.jpeg" /></figure><p>How can we resolve this conundrum, then? Zoos must become actual conservation institutions, in my opinion, if they are to survive. They ought to design large, realistic areas where animals can flourish and guests can learn the truth. Zoos should no longer be used only for amusement; instead, they should be transformed into havens where animals can live contentedly.<br>Why can’t zoos adapt like football? Consider the implementation of VAR, which, despite its controversy, eventually improves game fairness. Although people may not like the change at first, it is unavoidably better. If zoos change their perspective, I think they can do the same thing.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YxWz6HxavKsi0fh1SZ9Mtw.jpeg" /></figure><p>Ultimately, I’m not advocating for the complete abolition of zoos or claiming they are flawless. They ought to be more than merely attractions that sell tickets, in my opinion. They ought to be places where people and animals may coexist and learn.The “Ménagerie du Jardin des Plantes” in Paris is a striking illustration. The famous architect Jean Nouvel is not primarily a landscape architect, but his work demonstrates a deep awareness of space and environment. His contributions to projects go beyond the concept of simple “animal enclosures,” providing areas that give guests the impression that they are actually entering the world of the animals. Imagine traversing wooden bridges covered in vines or taking in wildlife amid scenes reminiscent of deep jungles.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qja0uF-W4HuODUKTMwM3Vg.jpeg" /></figure><p>But not every zoo embodies this ideal. Many continue to use concrete flooring and small cages, which denies animals areas to exhibit their natural behaviors. The question therefore becomes, “What kind of zoos should be created to ensure their genuine value?” rather than, “Should zoos exist?”</p><p>We witness the complex interaction between people and animals in books and movies like Life of Pi, which transcends easy classifications like “pet” and “caretaker.” The scenes in which Pi and Richard Parker, a Bengal tiger, share a lifeboat emphasize how difficult cooperation can be. Zoos frequently provide as venues for these kinds of conversations, and animals force us to reevaluate what it means to coexist.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mWR6ggjVDS1QnuBkiBIeDw.jpeg" /></figure><p>We think that education and real conservation, not just amusement, should be the zoo’s top priorities in the future. They ought to be carefully planned areas that protect the life of the animals and the ecosystems they live in while promoting understanding between people and the natural world.Perhaps this marks the beginning of a paradigm shift, transforming the concept of zoos from “animal prisons” into “gateways to the natural world,” places imbued with deeper significance than ever before.</p><p>Have you ever questioned if zoos are really required? Or are they merely self-serving inventions for amusement? I’ve been thinking about this subject for a while, especially after seeing films that try to show animals from various angles, like Madagascar or The Zookeeper’s Wife. However, a closer look reveals that zoos are more than just places for couples to go on dates or for children to run around. They are intricate areas that contain aspects that many people might not be aware of, as well as light and darkness.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=036ca83962c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[So, you design gardens?]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/when-we-mention-studying-or-teaching-landscape-architecture-most-people-ask-so-you-design-578617253b63?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/578617253b63</guid>
            <category><![CDATA[landscape-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[landscape-design]]></category>
            <category><![CDATA[architecture]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[landscape]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Jan 2025 01:36:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-03T01:38:41.303Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>When we mention studying or teaching landscape architecture, most people ask, “So, you design gardens?” Let me explain that this is both true and untrue. After graduation, I admit that I once teased my department friends with this question, knowing the answer, and nearly got expelled for it. Why is the term “Landscape Architecture” in Thai often thought to mean only planting trees and designing gardens?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*vY_YiSJJEFNIp7yO" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@cazat69?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Victor Lu</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>My invitation to teach at Bangkok University was based on my perspective on art rather than my architectural or landscape architecture credentials. It was a great experience teaching at Bangkok University. After winning competitions for two consecutive years (and later a third), I was offered the opportunity to be a guest professor in their Faculty of Architecture. I never thought I would get to experience this in my life.</p><p>There is much more to landscape architecture than just adding greenery to spaces. It is a field that connects environmental sciences, architecture, and the humanities. As a former student, I can state with confidence that this is an intricate subject of great significance that many people may not instantly understand.</p><p>Consider the High Line in New York City, which is an elevated park made from an abandoned railroad. It’s more than simply a beautiful place to walk; it’s a place that unites people, lowers noise pollution, offers green space to purify the air, and even brings in money from tourists. This illustrates how landscape architecture may change the way people live in cities. It is closely related to psychology, economics, and the welfare of society; it is not just about aesthetics.</p><p>I always placed a strong emphasis on educating students to view “space” as a living thing when I was a guest lecturer. It must establish a connection with the environment, whether it is historical, ecological, or cultural. For example, choosing aesthetically pleasing plants is only one aspect of creating a little garden near to an old temple in Bangkok. It necessitates taking into account the vegetation that was there during that time period or designing a space that permits silent meditation without disturbing the peace of the temple.</p><p>The Garden of Cosmic Speculation in Scotland, created by Charles Jencks, is one example that springs to mind. Instead of emphasizing luxuriant vegetation, the goal is to create settings that inspire creativity and cognition by fusing mathematical and physical principles. This, in my opinion, embodies the essence of landscape architecture — a blend</p><p>So why is landscape architecture considered to be just “gardening” in Thailand? Education and the way experts in the subject explain its importance to the general public are somewhat to blame. We don’t discuss its wider effects sufficiently, such as how nature-based drainage systems might reduce urban flooding or how to create public areas that are accessible to everybody.</p><p>What is the answer? In order to demonstrate that landscape architecture is essential to creating sustainable cities, I think experts in this subject should interact with the public more. Academic institutions ought to incorporate lessons on designing in social and urban environments into their courses.</p><p>In a society where social and environmental issues are rampant, landscape architecture involves more than just “beauty.” We can use it as a tool to assist us deal with the complexity of this world.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=578617253b63" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[รีวิว stable diffusion Ai]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A7-stable-diffusion-ai-ee63c57d99e9?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ee63c57d99e9</guid>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <category><![CDATA[artificial-intelligence]]></category>
            <category><![CDATA[illustration]]></category>
            <category><![CDATA[stable-diffusion]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Aug 2022 05:37:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-24T05:37:55.303Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>AI อีกตัวหนึ่งที่น่าสนใจในตอนนี้ก็คือตัวนี้นะคะที่ต้องเรียนรู้เอาไว้อีกตัวหนึ่ง<br>-stable diffusion คือ AI ที่น่าจะมาในอนาคตเหมือนกันเพราะว่าตัวนี้สามารถทำหลายๆอย่างได้ค่อนข้างดีแต่ก็มีจุดอ่อนหลายๆอย่างเช่นกันเช่นเดียวกับ midjourney</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*M3HsMqGjFvKPO4jomRs4jA.jpeg" /></figure><p>-AI ตัวนี้ไม่เหมือน mid journey ตรงที่ถ้าเราใส่พร้อมพ์ไม่ดีมันจะออกมาไม่สวยดูไม่ได้ไปเลยบางอันก็ดูหลอนไปเลย<br>-แต่ถ้าใส่คำสั่งถูกต้องมันจะออกมาสวยมากระดับที่ดีกว่าmidjourneyในเรื่องของคาแรคเตอร์เพราะงานที่ได้จะออกมาดูไม่ค่อยซ้ำกันเท่าไหร่ขึ้นอยู่กับว่าเราคีย์อะไรลงไปแต่ตอนนี้ mj ก็ดีขึ้นแล้วในเรื่องของคาแรคเตอร์ในเบต้า<br>-แน่นอนว่าจุดผิดของมันก็คือฟิกเกอร์กับหลายๆอย่างมันยังเพี้ยนอยู่แต่ในอนาคตมันต้องดีขึ้นแน่นอน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*orf9aDLhnaREuqlwuYokdg.jpeg" /></figure><p>-บางทีมันก็ render ออกมาไม่ได้<br>-engine render ให้เลือกหลายตัว<br>-เราบอกเลยว่าคนที่ใช้งานจาก AI ทันทีมันคือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปดีๆนี่เองคือฉีกซองต้มน้ำกินเลยถ้าหากไม่ได้ซีเรียสอะไรเรื่องสกิลทักษะมากก็ใช้ไปแต่สุดท้ายงานมันจบที่มนุษย์จะดีที่สุดเพราะมนุษย์เข้าใจเซนส์บางอย่างได้ดีกว่าแต่ก็ไม่แน่ในอนาคตอาจจะมี AI ที่ไม่ต้องจบด้วยมนุษย์ก็ได้แต่ณตอนนี้ถ้าใครใช้ทันทียังดูออกว่าใช้ AI อยู่แต่ถ้ามนุษย์ไปจบที่ตรงนั้นจะได้งานที่สวยขึ้น<br>-มีคนบอกว่าถ้าหากจะดูว่าคนนั้นใช้ AI หรือไม่ให้ดูที่งาน original ของเขาว่างานเขาเป็นเช่นนั้นหรือเปล่าแต่เราบอกเลยว่าคนเก่งจริงๆเขาทำเนียนค่ะคุณดูไม่ออกหรอกว่าเขาใช้ AI ช่วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*GZGiXKwvA_2kyfIcgRb3_w.jpeg" /></figure><p>-สุดท้ายมนุษย์มีหน้าที่คัดเลือกงานจาก AI และทำหน้าที่จบงานในตอนนี้จะดีส่วนที่เป็นแรงงานให้ AI ทำดีกว่าค่ะเพราะอะไร?เพราะว่าที่ผ่านมานักวาดต้องฝึกเพ้นท์แล้วก็ปวดตาเราฝึกเพ้นท์จนกระทั่งน้ำตาไหลออกมาเองหลายครั้งเราไม่อยากจะให้คนรุ่นใหม่ที่มีเครื่องมือดีๆแบบนี้พลาดโอกาสในการใช้มันเซฟเรื่องของสุขภาพได้เยอะค่ะแต่ไม่ใช่ว่าเราจะไม่ต้องเรียนรู้เรื่องศิลปะเลยคนเราก็ต้องเรียนรู้เรื่องศิลปะเพื่อจะได้ไปอีดิทงานที่ AI ทำออกมา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*5T05NTEPQ5Uam3ZlhdboIQ.jpeg" /></figure><p>สุดท้ายใครอยากจะเรียนกับเราก็ติดต่อได้นะคะที่</p><p><a href="https://lin.ee/uIF9p3y">https://lin.ee/uIF9p3y</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ee63c57d99e9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[It’s ben long journey to understand Amano’s art]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/its-ben-long-journey-to-understand-amano-s-art-ec24a986aab7?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ec24a986aab7</guid>
            <category><![CDATA[nft-collectibles]]></category>
            <category><![CDATA[amano]]></category>
            <category><![CDATA[nft]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[digital]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Jul 2022 23:53:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-10T23:53:41.568Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>It’s been long journey to understand Amano’s art</h3><p>You know ? I spent 15–20 years to figure and appreciate Yoshitaka Amano’s art.And understand , absolutely love and adore…i can’t understand his art completely while I am younger.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/671/1*vEY5KycP87TUOvbPTs5tGg.png" /></figure><p>While I am younger of course I addicted to Tetsuya Nomura but I don’t appreciate much later because sometimes kind of art is beautiful but very easy to interpretation and have only one layer</p><p>That’s mean ‘beautifulness and chick ,cool ‘ not that I don’t like Nomura .I like him either.I wanna be like him in my childhood but time change ….when it’s pass by I felt Amano’s work have full dimension.. Period</p><p>A chunk of ‘mysterious air’ around Yoshitaka Amano’s character meaning he embedded some character persona and add some new paradigm and enigma to characters…..I would like to know under stern face and eyes…. what’s hidden agenda…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ec24a986aab7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The reason why illustrator like me practicing writing seriously….]]></title>
            <link>https://medium.com/@muimeisan/the-reason-why-illustrator-like-me-practicing-writing-seriously-3004c5423afe?source=rss-e6beb78ce51a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3004c5423afe</guid>
            <category><![CDATA[writing-tips]]></category>
            <category><![CDATA[illustration]]></category>
            <category><![CDATA[writing-life]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Muimeisan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Jul 2022 07:33:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-11T00:08:28.176Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I’ve been practicing writing skills for about 14–15 years, or maybe 18 years or so.<br>As well as practicing drawing, but maybe less.</p><p>My writings are more non-fiction.</p><p>The reason I’m practice writing is because I love to read and I already know that to selling my illlustration,the most important thing to communicate my ideas, because people buy images based on emotion, not reason or pure logic</p><p>So I chose to write to communicate the concept in the picture and many people may wonder whether…</p><p>Why some pictures I don’t write descripton much because I don’t like to write to spoil until the it’s sale so I release something more detail about art for public lol may be it’s some kind of backward thinking or reverse engineering etc dunno. I will write the answer later like answer the exam later on what the picture means and what I thought when I drew it ,when someone buys it. And If someone sees the value of That kind of action, simply said that I want writing to be a skill that enhances images that are good as a weapon attached to painting, sure enough.</p><p>In addition, writing is something that makes people cry, laugh and get involved in writing.</p><p>In addition, many people mistakenly believe that the highest skill will make people buy your shots. Skill is just a job….It’s just mandatory. Only that will not make people buy the picture, but telling a story will make your work catch people heart. It’s not just the word ‘beautiful picture’ instead it’s ‘meaningful picture’</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*YWW8tXHPVfiW9RUq" /></figure><p>เราฝึกเขียนพอๆกับการฝึกวาดเลยแต่อาจจะน้อยกว่า</p><p>งานเขียนของเราจะเป็น non fiction มากกว่า</p><p>เหตุผลที่เราฝึกเขียนเนื่องจากเราชอบอ่านอยู่แล้วและเรารู้อยู่แล้วว่าการขายภาพการที่จะสื่อสารแนวความคิดของตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเพราะคนซื้อภาพด้วยอารมณ์ไม่ใช่เหตุผล</p><p>ส่วนใหญ่เราจึงเลือกการเขียนเพื่อสื่อสารแนวความคิดในภาพแล้วหลายๆคนอาจจะสงสัยอีกว่า…</p><p>แล้วทำไมบางภาพเราถึงไม่เขียนเพราะเราไม่ชอบเขียนถึงตอนแรกค่ะเราจะเขียนเฉลยทีหลังเหมือนมาเฉลยข้อสอบทีหลังว่าภาพนั้นหมายความว่าอย่างไรและเราคิดยังไงเวลาที่เราวาดในตอนที่มีคนซื้อไปแล้วหรือมีคนเห็นคุณค่าของ สิ่งนั้นไปแล้วพูดง่ายๆก็คือเราอยากให้การเขียนเป็นสกิลเสริมภาพที่ดีเหมือนเป็นอาวุธที่ติดให้กับการเขียนภาพนั่นเองค่ะ</p><p>นอกจากนี้การเขียนยังเป็นสิ่งที่ทำให้คนร้องไห้หัวเราะและอินไปกับงานเขียนได้นะคะ</p><p>นอกจากนี้หลายๆคนยังหลงผิดไปว่าสกิลที่สูงสุดจะทำให้คนซื้อภาพของคุณสกิลเป็นแค่งานนึง เท่านั้นค่ะที่จะทำให้คนซื้อภาพแต่การเล่าเรื่องจะทำให้งานของคุณจับใจมันไม่ใช่แค่คำว่าสวยอย่างเดียวมันเพลนเกินไปค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3004c5423afe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>