<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mukesh Raja on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mukesh Raja on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mukeshraja?source=rss-4f0c0bfe9d5a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*vLEF-VIQpbD6dRhl.</url>
            <title>Stories by Mukesh Raja on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mukeshraja?source=rss-4f0c0bfe9d5a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 20:55:27 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mukeshraja/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[இயற்கையின் வலிமையை மனிதன் உணர்வதே இல்லை.]]></title>
            <link>https://medium.com/@mukeshraja/%E0%AE%87%E0%AE%AF%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%B2%E0%AE%BF%E0%AE%AE%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AF%88-%E0%AE%AE%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%89%E0%AE%A3%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AE%A4%E0%AF%87-%E0%AE%87%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%88-4485e2d99145?source=rss-4f0c0bfe9d5a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4485e2d99145</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mukesh Raja]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Feb 2020 02:49:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-22T02:49:02.441Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>இயற்கையின் வலிமையை மனிதன் உணர்வதே இல்லை. அது சாதாரணமாக ஒரு நொடியில் அனைத்து ஏற்ற தாழ்வுகளையும் இடித்து சமன் செய்யும்.</p><p>மனிதன் எவ்வளவுதான் தந்திரமாக ஒரு ஆணாதிக்க சமுதாயத்தை பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக கட்டமைத்திருந்தாலும், ஒரு விழாவிற்காக தயாராகும் தன் துணைவி, தலை நிறைய பூவுடன் பட்டு புடவை கட்ட திணறுவதைக் கண்டு, அவ்வழகால் சுண்டி இழுக்கப்பட்டு, தான் ஆண் என்பதாலேயே எந்த ஒரு வீட்டு வேலையையும் செய்ய மறுக்கும் அவன், அவள் கேட்காமலேயே அவளுக்கு உதவவும் அவள் முன்னால் மண்டியிடவும் கூட தயங்குவதேயில்லை. வேலை முடிந்ததும் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்து புன்முறுவலுடன் மண்டியிட்டவாறே அவளை இழுத்து அணைத்து இடுப்பில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் கொடுக்கும் அத்தருணத்தில், தராசின் முள் நேர் ஆகியிருக்கும்!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4485e2d99145" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[இன்னும் ஓர் வாசகன்!]]></title>
            <link>https://medium.com/@mukeshraja/%E0%AE%87%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%A9%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%93%E0%AE%B0%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%9A%E0%AE%95%E0%AE%A9%E0%AF%8D-b61fdb39e4bf?source=rss-4f0c0bfe9d5a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b61fdb39e4bf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mukesh Raja]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Feb 2020 04:19:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-20T04:19:23.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>இன்னும் ஓர் வாசகன்!</p><p>அவர் ஒரு கட்டிடத் தொழிலாளி. தினமும் மிதிவண்டியில் தான் பணியிடத்திற்குச் செல்வார். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள். உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கின்றனர்.</p><p>2008 ஆம் ஆண்டு ஒரு நாள் அவர் வழக்கமாகப் பணிக்குச் செல்லும் சாலையில் பெரிய கூட்டம். கூட்டத்தினூடே ஆற்றைப் போல வளைந்து வளைந்து செல்கிறார். அது ஒரு பெரிய நூலகத்திற்கான அடிக்கல் நாட்டு விழா என்று பின்னர்த் தெரிய வருகிறது. இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே இடத்தில் அதை விட ஒரு பெரிய கூட்டம். என்ன விஷயம் என்று தெரியவில்லை. அண்னாந்துப் பார்க்கிறார். &#39;அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம்&#39; என்னும் பெயர் கொண்ட 9 மாடிக் கட்டிடம் தென்படுகிறது. பணிக்கு நேரம் ஆகிவிட்டதால் விரைவாகச் செல்கிறார். மறுநாள் வேலைக்குப் போகும்போது நூலகத்தைப் பார்க்கிறார். முகப்பில் அண்ணா படிப்பதைப் போன்ற சிலை ஒன்று உள்ளது. வரும் வழியில் உள்ள அண்ணா பல்கலைக்கழகத்திலும் இதே போன்ற சிலை இருப்பதாக ஞாபகம்.</p><p>அந்த நூலகத்தின் பிரம்மாண்டம் அவரை ஈர்க்கிறது. அவருக்குப் புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது. படிக்கத்தெரியும். எப்போதாவது தேநீர்க் கடையில் தனியாக இருந்தால் அங்கே இருக்கும் நாளிதழ்களைப் புரட்டிப் பார்ப்பதோடு சரி. அவருக்கு இது அரசாங்கத்தின் நூலகம் என்பதும் தெரியும், பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்கானது என்பதும் தெரியும். இருந்தாலும், அதே பிரம்மாண்டம் தான் அவருக்கு ஒரு தயக்கத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.</p><p>தினமும் வேலைக்குப் போகும்போதும் வீடு திரும்பும்போதும் அங்கே வரும் மக்களைப் பார்ப்பார். போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் இளைஞர்கள் கணினியுடனும் குறிப்பேடுகளுடனும் (நோட்புக்) உள்ளே போவதும் வெளியே வருவதுமாக இருக்கும் காட்சியும், மாணவர்கள் அவர்கள் நண்பர்களுடன் இருக்கும் காட்சியும், பணிஓய்வுப் பெற்ற வயதானவர்கள் மற்றும் இந்தக் குழுக்களுக்குள் வராத ஏராளமானோர் இருக்கும் காட்சியையும் பார்க்கிறார்.</p><p>அவருக்குள் நிறையக் கேள்விகள் தோன்றுகிறது. &#39;படித்தவர்கள் மட்டும் தான் இங்கே வருவார்களா என்ன? என்னைப் போன்ற சாதாரணத் தொழிலாளியை எல்லாம் உள்ளே விடுவார்களா? எப்படி இவ்வளவு புத்தகங்களை இலவசமாகப் படிக்க விடுவார்கள்? கட்டணம் ஏதேனும் இருக்குமோ? இங்கு இருப்பவர்களைப் பார்த்தால் பெரும்பாலும் ஆங்கிலப் புத்தகம் தான் இருக்கும் போலத் தெரிகிறது. நாம் அங்கே உள்ளே போய் என்ன செய்வது? நமக்கு என்று அப்படி என்ன புத்தகம் இருந்துவிடப் போகிறது? 9 மாடி முழுவதும் புத்தகமாகத் தான் இருக்குமா?&#39;</p><p>வாழ்க்கையில் எந்தப் பிரச்சனையும், மனதில் எந்தக் குழப்பமும் இல்லாத நாட்களில் நூலகத்தைக் கடக்கும் போது இது போன்ற கேள்விகள் நிறையத் தோன்றும். அதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டே கடந்துவிடுவார். இப்படியாக நாட்கள் உருண்டோடுகின்றன. அவர் மக்களும் கல்லூரி படிப்பை எல்லாம் முடித்துவிட்டு வேலைக்குச் சென்று விட்டனர். ஒரு நாள் அவருக்கு நூலகத்திற்கு உள்ளே செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. மிதிவண்டியை நிறுத்திவிட்டு யோசித்தார். ஆனால், அந்தப் பெரிய நுழைவுவாயில் வழியாக அத்தனை பேர் முன்னாள் மிதிவண்டியில் செல்ல இவருக்கு கூச்சமாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. அதே போல யாரேனும் நம்மைப் பார்த்து ஏதாச்சும் கேட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது? &#39;நமக்கு வேண்டாம்பா சாமி&#39; என்று நகர்கிறார்.</p><p>ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து தான் வாகனங்கள் செல்ல நுழைவுவாயில் தனியாக இருப்பதைப் பார்க்கிறார். இப்போது அவருக்கு உள்ளே செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை மறுபடியும் வருகிறது. கட்டிட வேலை பார்த்துக்கொண்டே இதைப் பற்றி யோசிக்கிறார். &#39;போகலாமா வேண்டாமா? நூலகத்திற்கும் நமக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஏன், சம்பந்தம் இருந்தால்தான் போக வேண்டுமா என்ன? அப்படி அங்கே போய் என்னதான் செய்யப் போகிறோம்? சும்மா பார்த்துவிட்டுத் தான் வருவோமே! எல்லோரும் நம்மையே பார்ப்பார்கள். யாரேனும் என்ன வேண்டுமென்று கேட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது? எந்தப் புத்தகம் பெயரும் நமக்குத் தெரியாதே! இதெல்லாம் வீண் கற்பனை. எல்லாவித அரசாங்க இடம் போலவே இதுவும் கேட்பாரற்றுத் தான் இருக்கும். சரி, போவோம்!&#39; என்ற முடிவுக்கு வருகிறார். மதியம் வழக்கம்போல் இல்லாமல் விரைவாக உணவு உண்டுவிட்டு இருக்கிற 45 நிமிடங்களுக்குள் நூலகம் நோக்கி விரைகிறார்.</p><p>தயங்கித் தயங்கி உள்ளே செல்கிறார். நல்ல வேளை யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. மிதிவண்டியை நிறுத்தி விட்டு நூலகம் நோக்கி அங்கே உள்ள மக்களைப் பார்த்துக்கொண்டே நடக்கிறார். அவரின் பள்ளிப் பருவத்திற்குப் பிறகு புத்தகங்களுடன் நிறையே பேர் இருக்கும் சுற்றுச்சூழலிற்கு இப்போது தான் வருகிறார். தன் மக்கள் படிக்கும் போது கூடப் பள்ளி கல்லூரிக்குச் சென்றது கிடையாது. எல்லாவற்றையும் அவர் மனைவியே பார்த்துக்கொள்வார். பள்ளி நினைவு வந்தவுடன் இவருக்குள் இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி பெருக்கெடுக்கிறது. ஆனால், அந்தப் பெரிய கட்டிடத்தை அருகே பார்த்ததும் அதே தயக்கம் மறுபடியும் வருகிறது. நூலகத்தின் நுழைவுவாயிலில் செக்யூரிட்டி இருக்கிறார்கள். மெட்டல் டிடெக்டர் உள்ளது. தொளதொளவென்று இருக்கும் பழைய அழுக்குச் சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு போனால் நம்மை உள்ளே விடுவார்களா? என்று யோசிக்கிறார்.</p><p>அவரின் இடது பக்கத்தில் ஒரு இளைஞன் டோக்கனை கொடுத்துவிட்டு அவன் பையை வாங்குவதைப் பார்க்கிறார். டோக்கன் போடும் அம்மாவிடம் வந்து மெதுவாக அவருக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் &#39;உள்ளே போகலாமா?&#39; என்கிறார். அந்த அம்மா டோக்கன் போட்டுக்கொண்டே &#39;என்னங்க?&#39; என்கிறார். அந்த இளைஞனும் இவரைப் பார்க்கிறான். அவர் கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தித் தயக்கத்துடன் &#39;யாருவேனும்னாலும் உள்ளே போகலாமா?&#39; என்கிறார். &#39;ஆங்...போகலாம்&#39; என்கிறார் அந்த அம்மா. இவர் &#39;சரி&#39; என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி மெதுவாக அந்தக் கட்டிடத்தை நோக்கி நடக்கிறார்.</p><p>படிக்கு அருகே நின்று சற்று நேரம் யோசிக்கிறார். எளிய மனிதனான அவருக்கு அதன் விசாலமான நுழைவுவாயில் முதல் முறையாக மன்னர் வீற்றிருக்கும் அரசவைக்குள் நுழையும் ஒரு சாதாரணப் பிரஜை உணர்வதைப் போன்ற ஒரு பயத்தையும் தயக்கத்தையும் உண்டு பண்ணுகிறது. திரும்பி விடலாம் என்று வேகமாகத் திரும்பும்போது அண்ணா சிலை மறுபடியும் அவர் கண்ணில் படுகிறது. &#39;புத்தகம் படிப்பதில் அப்படி என்ன தான் இருக்கிறது என்று இவர் அந்தக் காலத்திலேயே எப்போதும் படித்துக்கொண்டே இருந்திருக்கிறார்&#39; என்று யோசித்து, &#39;போய்ப் பார்த்துவிடலாம்&#39; என்று நினைக்கிறார். ஆனாலும் உள்ளே செல்லவும் ஒரு பயம்.</p><p>சுத்திப் பார்க்கும்போது அந்த விசாலமான நுழைவுவாயிலில் ஒரு மூலையில், வரிசையாக உள்ளே செல்ல இடுப்பளவினால் ஆன கம்பியால் தடுத்து அமைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு பாதையைப் பார்க்கிறார். மக்கள் அதைப் பயன்படுத்தவே இல்லை என்றாலும் ஒரு வேலை இதன் வழியாகச் சென்றால் நம்மை ஒன்றும் சொல்லாமல் விட்டுவிடுவார்களோ என்று எண்ணி அதன் வழியாக நடந்து போகிறார். கோயில் நுழைவுவாயிலில் சோர்வாக உட்கார்ந்து இருக்கும் வெகுசிலரே கண்டுகொள்ளும் பிச்சைக் காரர்களைப் போல ஓரமாக இருக்கும் வருகைப் பதிவேட்டைப் பார்க்கிறார். அதில் கையொப்பம் இட்டுவிட்டு மெட்டல் டிடெக்டர் ஊடாக உள்ளே செல்கிறார். மெல்ல அந்த நூலகம் அவரை அணைத்துக்கொள்கிறது.</p><p>இந்தக் காட்சிகளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த அந்த இளைஞன் தலையை உயர்த்தி அந்த பெரிய நூலகத்தைப் பார்க்கிறான். எத்தனையோ முறை இங்கே வந்திருந்தாலும், இதன் பெருமையைப் பற்றிப் பேசி இருந்தாலும், இந்நூலகத்தின் பிரம்மாண்டத்தை அவன் இப்போது தான் உண்மையாக உணர்கிறான். கண்ணாடிச் சுவரின் வழியாகத் தெரியும் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுக் கீழே அவர் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டுச் சென்ற அண்ணாவின் சிலையைப் பார்க்கிறான். சமீபத்தில், தான் வாசித்த புத்தகத்திலிருந்த &quot;புத்தகம் வாசித்தால் மக்கள் அறிவு பெற்று விடுவார்கள்; அடிமை மனப்பான்மையில் இருந்து மீண்டுவிடுவார்கள் என்பதை உணர்ந்த நம் தலைவர்கள், ஆண்டாண்டுகளாகப் படிக்கக் கூடாது; படித்தால் தீட்டு என்று சொல்லப்பட்ட மக்களிடம் புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கத்தை உண்டு செய்ய, புத்தகம் வாசிப்பதைப் போன்ற அண்ணாவின் சிலைகளைப் பொதுஇடங்களில் நிறுவுவதன் மூலம் படித்தால் அண்ணாவைப் போன்ற பேரறிஞர் ஆகலாம் என்னும் எண்ணத்தைச் சாமானிய மக்களின் மனதில் விதைத்தனர்&quot; என்ற வரி அவன் நினைவுக்கு வந்தது. புன்முறுவலுடன் அவ்விடம்விட்டு நகர்ந்து சென்றான்!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b61fdb39e4bf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA['கல்ப்ரிட், அவள் கண்கள்!']]></title>
            <link>https://medium.com/@mukeshraja/%E0%AE%95%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%9F%E0%AF%8D-%E0%AE%85%E0%AE%B5%E0%AE%B3%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-4e101e9502d9?source=rss-4f0c0bfe9d5a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4e101e9502d9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mukesh Raja]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Feb 2020 04:17:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-20T04:17:01.923Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>&#39;கல்ப்ரிட், அவள் கண்கள்!&#39;</p><p>என் contact-களுக்குள் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அவளிடம் எனக்கு இயற்கையாகவே ஒரு ஈர்ப்பு உள்ளது. தங்கை, காதலி என்ற உறவுகளுக்குள் சேர்க்க முடியாத ஒரு ஈர்ப்பு என்று சொல்லலாம். நல்ல பெண். பார்ப்பதற்கு லட்சணமாக மின்னுவாள். பழகினாலும் தேன் போன்று இனிப்பாள்.</p><p>அவளுக்கு முன்னால் பிறந்துவிட்டேன் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக என்னோட அனுமதியில்லாமலேயே &#39;அண்ணா&#39; என்றழைக்கப்பட்டேன். நான் அதைச் சட்டை செய்யவில்லை. எனக்கொன்றும் அது புதியதுமில்லை. காலம் காலமாக ஆண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி அல்லவா? பழகிவிட்டது!</p><p>அவளைப் பார்த்து ஒரு சில ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அவ்வப்போது அவளுடையே whatsapp status-களுக்கு reply செய்வதும் நலம் விசாரித்துக்கொள்வதோடு சரி. அவளுடைய dp நன்றாக இருந்தால் எமோஜிகள் அனுப்பியிருக்கிறேன். அவ்வளவே!</p><p>ஒவ்வொரு நாளும் எழுந்ததும் அலைபேசியை எடுத்து wifi ஆன் செய்து டிரம்புகளிடம் இருந்து text வந்துள்ளதா என்று பார்க்கும் பழக்கம் எனக்கு உள்ளது.<br>அப்படி இன்று குப்புற படுத்துக்கொண்டு பார்க்கும்போது வேகமாக scroll செய்துவிட்டேன்.</p><p>அவள் பெயர் சரிந்து வந்து திரையில் தோன்ற ஆரம்பித்த அந்தக் கணமே என் விழிகள் விரிந்தன; புருவங்கள் உயர்ந்தன. நான் எதிர்பார்த்தபடியே மெல்ல அவள் பெயர் என் திரையில் சரிந்து வந்து நின்றது.</p><p>அவளைப் போலவே ஆரவாரம் இல்லாத பெயர். Dp இல் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் dp யை பெருசாக்கி பார்த்தேன்.<br>அவள் புன்னகையைப் பார்த்த சில நொடிகளிலேயே அது என்னிடம் எதிரொலித்ததை உணர்ந்தேன். வித்தைக்காரி! எனக்கு அது அவளிடம் பழக்கப்பட்டது தான். ஆனால், இன்று ஏதோ ஒரு மாறுதல். என்ன அது? ஏதோ வித்தியாசமாக உள்ளதே! Rewind செய்து பார்த்தேன்.</p><p>வழக்கமாக அவளைப் பார்த்தால் வரும் புன்னகையுடன் சேர்த்து அடி வயிற்றில் என்னவோ செய்ததே! &#39;ஆஹா.. இது அது இல்ல?&#39; எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன நடந்தது? ஏன் இந்த மாற்றம்? குழம்பினேன். இதற்கெல்லாம் அந்த dp தான் காரணம். மறுபடியும் dp யை பார்த்தேன். ஏதோ ஒன்று இதில் உள்ளது. &#39;பகுத்தறிவே துணை&#39; என்றிருப்பவன் நான். பகுத்து அறிய உருவினேன் வாளை!</p><p>இம்மண்ணுக்கே உரிய கரு நிறம். எனக்குப் பிடித்தமான நிறம். அருவியைப் போல் கீழே பாய்ந்துஓடிய அவள் கூந்தல் தோள்பட்டையுடன் நின்று அங்கே தன் நளினத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. பின்னப்படாத கூந்தலுக்கு விழாத ஆண் இவ்வுலகில் உண்டோ? கன்னத்தில் குழி விழ, அழகான பல் வரிசையை காத்து, சிரிக்கும்போது மட்டும் அவற்றை வெளிப்படுத்தும் மென்மையான இரு இதழ்கள் வாயிலாகவும், கண்கள் வாயிலாகவும் வெளிப்படும் அவளுடைய சிரிப்பு, என் வாளை மிகச் சாதாரணமாக மழுங்கச் செய்தது. மறுபடியும் என்னை அறியாமல் புன்முறுவல்! சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அதில் இருந்து மீண்டவனாய் தலையை உலுக்கி மறுபடியும் பகுத்தறிவை துணைக்கு அழைத்து ஆய்வில் இறங்கினேன். ஏனெனில், &#39;இவையெல்லாம் உடலிலுள்ள ரசாயணங்களின் சேட்டைகள் தான்!&#39; என்று நம்பினேன். ஆம். கண்டும் பிடித்துவிட்டேன். &#39;கல்ப்ரிட், அவள் கண்கள்!&#39;</p><p>முன்பு நான் பார்த்ததைப்போல் இல்லை. என்னவோ விசித்திரிமாய் தோன்றியது. அவள் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். &#39;என்ன இது? முன்பைப்போல் இப்போது என்னால் அதைச் சாதாரணமாகப் பார்க்க இயலவில்லையே?&#39; இதைப் போன்று முன்பு எப்போதோ என் வாழ்வில் நடந்ததைப்போன்ற நினைவு தோன்றியது. யோசித்துப் பார்த்தேன். &#39;எப்போ? எங்கே?&#39; கண்டு பிடித்துவிட்டேன்! 8 ஆவது படிக்கும் போது எனக்குப் பிடித்தமான பெண், நான் அவளைப் பார்ப்பதை கண்டுகொண்டுவிட்டாள். அவள் கண்கள் என் கண்களைப் பார்த்தபோது, என் கண்ணினூடே மின்சாரம் பாய்ந்து உடலெல்லாம் பரவியது. பரவச்செய்தாள் என்றுதான் கூற வேண்டும். Shock அடிச்சவன்போல் சடாரென்று திரும்பினேன். இன்றும் அதே போல ஒரு உணர்வு. ஆனால், இது வெறும் படமாயிற்றே! விந்தையாக உள்ளதே! மறுபடியும் அவள் படத்தைப் பார்த்தேன். அதே மின்சாரம் பாய்ச்சல். இருந்தாலும் அவள் கண்களை உற்று நோக்கினேன். இப்போதுதான் புரிந்தது. &#39;நீ என்னைப் பார்ப்பதை நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்&#39; என்று என்னைச் சீண்டுவதைப்போல் அவள் இடக்கண்ணைக் கொஞ்சம் சுருக்கிக்கொண்டு என்னைக் கிண்டல் செய்தவளாய் வாய் நிறையச் சிரிக்கிறாள். பேரழகி! இதுதான் நான் தேடிய விடை போலும்! <br>மறுபடியும் ஒரு புன்முறுவல். கெட்டிக்காரி.! அழகும் அறிவும் சேர்ந்தவளாய் இருக்கும் இவளிடம் கொஞ்சம் அல்ல, நிறையவே ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்ட மறுகணமே என் பெருவிரல் அவளது dp யை தேடியது. &#39;மாணம் கெட்ட திருந்தாத ஜென்மமடா நீ!&#39; என்று கடிந்துகொண்டேன்.</p><p>நான் முழுவதுமாக அந்த உணர்வை பகுத்து அறிந்துவிட்டேன் என்று சொல்லமுடியாது தான். உண்மையில் நான் அந்த ஆய்வில் இறங்க இறங்க இன்னும் புரியாத புதிரினுள் நுழைந்து, அச்சிரிப்பில் மயங்கி சிக்குறுவதைப் போன்றே தோன்றியது. இருந்தாலும், கணப்பொழுதில் எதிர் பாலினத்தால் தோற்றுவிக்கப்படும் உணர்ச்சிபெருக்குகளும், இனம் புரியாத குழப்பங்களும் கலந்த பொழுதுகளில் தான், இயற்கை, தினமும் அல்லல்படும் மனிதர்களிடம் இருந்து அறிவை ஒதுக்கி, வெறும் உணர்ச்சியால் உந்தப்படும் குழந்தைகளைப் போல் செயலாற்ற செய்கிறதோ?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4e101e9502d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[என் முன்னே வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்த அவள், திடீரென்று தன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி, அவள் கூந்தலை அள்ளி…]]></title>
            <link>https://medium.com/@mukeshraja/%E0%AE%8E%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%A9%E0%AF%87-%E0%AE%B5%E0%AF%87%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%95-%E0%AE%A8%E0%AE%9F%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%85%E0%AE%B5%E0%AE%B3%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%9F%E0%AF%80%E0%AE%B0%E0%AF%86%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%81-%E0%AE%A4%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%87%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%95%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%89%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF-%E0%AE%85%E0%AE%B5%E0%AE%B3%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%88-d03fb69eee64?source=rss-4f0c0bfe9d5a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d03fb69eee64</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mukesh Raja]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Feb 2020 04:13:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-20T04:13:38.038Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>என் முன்னே வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்த அவள், திடீரென்று தன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி, அவள் கூந்தலை அள்ளி ஒரு கொண்டையை போட்டு பென்சிலை சொருகியபடியே விரைந்தாள்.</p><p>அவள் வேகமும், முறையாக போடப்படாத கொண்டையும், அவள் வேகத்திற்குள் சிக்காமல் பின்கழுத்தில் சுருண்டு இருந்த அந்த சின்ன சின்ன முடிகளும் என்னை நிலைகுலையச் செய்தன. அதிலிருந்து மீண்டு வருவதற்குள் அவள் சொருகிய பென்சில், என் இதயத்தை துளைத்தது.</p><p>எந்த கூலிப்படையைச் சேர்ந்தவள் அவள்?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d03fb69eee64" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>