<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mürşide on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mürşide on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mursidetuncay?source=rss-42424b303e6e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*3KoscRdFqUl0h2mf3jlp7g.jpeg</url>
            <title>Stories by Mürşide on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mursidetuncay?source=rss-42424b303e6e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 08:19:51 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mursidetuncay/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Üniversite Boş mu, Yoksa Yanlış Yerden mi Bakıyoruz?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%BCniversite-bo%C5%9F-mu-yoksa-yanl%C4%B1%C5%9F-yerden-mi-bak%C4%B1yoruz-63c11436cac1?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/63c11436cac1</guid>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[tavsiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Jun 2026 11:44:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-12T11:44:27.589Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Üniversite denince çoğu insanın aklına sınavlar, dersler, notlar ve mezuniyet gelir. Oysa geriye dönüp baktığımda, üniversitenin bana öğrettiği en değerli şeylerin büyük kısmının sınıfın dışında olduğunu fark ediyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*rzFb-5H6GkF8JAWK_dIStg.jpeg" /></figure><p>Birçoğumuz üniversiteye ilk başladığımızda ailemizin yanında büyümüş, birçok sorumluluğu farkında bile olmadan paylaşmış gençleriz. Yemek hazırdır, faturalar ödenir, evin düzeni bir şekilde devam eder. Bunların arkasında ne kadar emek olduğunu çoğu zaman ancak evden ayrıldığımızda anlayabiliyoruz.</p><p>Ailemden uzakta yaşamaya başladığımda ilk öğrendiğim şey özgürlüğün aslında sorumlulukla birlikte geldiğiydi. İstediğin saatte uyuyabilir, istediğin saatte dışarı çıkabilir, gününü tamamen kendi istediğin gibi planlayabilirsin. Fakat ertesi günkü dersine kalkmak da, ay sonunda bütçeni yönetmek de, hasta olduğunda kendine bakmak da senin sorumluluğundadır.</p><blockquote>Üniversite bana sadece ders çalışmayı değil, hayatı organize etmeyi öğretti.</blockquote><p>Kendi yemeğini hazırlamaktan bütçe yönetmeye, farklı insanlarla sağlıklı ilişkiler kurmaktan günlük sorumluluklarını yerine getirmeye kadar birçok konuda gelişme fırsatı buldum. İlk bakışta sıradan görünen bu beceriler, aslında kendi ayakları üzerinde durabilen bir birey olmanın temel taşlarıymış.</p><p>Farklı şehirlerden, farklı ailelerden ve farklı düşüncelerden insanlarla tanıştım. Herkesle aynı fikirde olmanın mümkün olmadığını, saygılı iletişimin ne kadar önemli olduğunu gördüm. Bazen çok güzel dostluklar kurdum, bazen hayal kırıklıkları yaşadım. Ama her deneyim bana hem insanları hem de kendimi biraz daha iyi tanıma fırsatı verdi.</p><p>Üniversite aynı zamanda profesyonel iletişimin ilk adımlarını attığımız yer. Bir profesöre e-posta yazarken, bir akademisyenle konuşurken, bir staj görüşmesine giderken ya da iş hayatından biriyle tanışırken nasıl iletişim kurulacağını öğreniyoruz. Bu deneyimler çoğu zaman ders kitaplarında yazmıyor ama mezun olduktan sonra hayatımızın önemli bir parçası haline geliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*OO85qnT7XCloRUQ3pV2ung.jpeg" /></figure><p>Son yıllarda üniversitenin gereksiz olduğunu ya da yalnızca iş bulmak için okunması gerektiğini savunan insanlarla sıkça karşılaşıyoruz. Gerçekten de günümüzde mezun olmak tek başına iyi bir iş bulmayı garanti etmiyor. Hatta birçok genç mezuniyet sonrasında iş arama sürecinde çeşitli zorluklarla karşılaşıyor. Ancak üniversiteyi yalnızca bir diploma veya meslek edinme aracı olarak görmek, bana göre bu deneyimin en değerli taraflarını gözden kaçırmak anlamına geliyor.</p><p>Çünkü üniversite sadece bir meslek öğretmiyor. İnsanlara sorumluluk almayı, kendi kararlarını vermeyi, farklı insanlarla bir arada yaşamayı, sorunlarla mücadele etmeyi ve gerektiğinde tek başına ayakta kalabilmeyi de öğretiyor. Belki bu kazanımların hiçbirinin bir diplomanın üzerinde yazılı bir karşılığı yok, fakat hayatın geri kalanında en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerin başında onlar geliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*YmhxvTqRdTn_kzqW-Nj-Xg.jpeg" /></figure><p>Elbette bu süreç her zaman kolay geçmiyor. Bazı günler eve dönüp sessiz bir odada tek başına oturuyorsunuz. Ailenizi özlüyorsunuz, alıştığınız düzeni özlüyorsunuz. Bazen bir sınavın stresi, bazen maddi kaygılar, bazen de kurduğunuzu düşündüğünüz arkadaşlıkların beklediğiniz gibi gitmemesi insanı yorabiliyor.</p><p>Özellikle ilk yıllarda, herkes hayatını çözmüş gibi görünürken kendinizi geride kalmış hissedebiliyorsunuz. Çevrenizdeki insanların sizden daha başarılı, daha sosyal veya daha mutlu olduğunu düşünerek kendinizi sorguladığınız dönemler olabiliyor.</p><p>Fakat zamanla şunu fark ediyorsunuz: Herkes kendi mücadelesini veriyor. Dışarıdan kusursuz görünen hayatların içinde de belirsizlikler, kaygılar ve başarısızlıklar var. Sizi geliştiren şey ise bu zorlukların hiç yaşanmaması değil; onlara rağmen yolunuza devam edebilmeniz. Çünkü üniversite sadece başarılı olmayı değil, düştükten sonra tekrar ayağa kalkmayı da öğretiyor.</p><p>Üniversiteye hazırlanan gençlere söylemek istediğim şey şu:</p><p><em>Korkmanız normal. Yeni bir şehir, yeni insanlar, yeni sorumluluklar göz korkutabilir. Bazen zorlanacak, bazen hata yapacak, bazen de kendinizi yalnız hissedeceksiniz. Ancak bütün bunlar, büyüme sürecinin doğal bir parçası.</em></p><p><em>Bu süreçte yalnızca bir meslek öğrenmeyeceksiniz. Kendi hayatınızı yönetmeyi, kararlarınızın sorumluluğunu almayı, insanlarla iletişim kurmayı, farklı bakış açılarını anlamayı ve gerektiğinde tek başınıza ayakta kalabilmeyi de öğreneceksiniz.</em></p><p><em>Belki mezun olduğunuzda bütün dersleri hatırlamayacaksınız. Belki yıllar sonra bazı formülleri, teorileri veya sınav notlarını unutacaksınız. Ama üniversitenin sizi dönüştürdüğü insanı uzun yıllar boyunca yanınızda taşıyacaksınız.</em></p><blockquote>Çünkü bazen üniversitenin insana kazandırdığı en değerli şey bir diploma değil, kendi hayatını yönetebilen bir bireye dönüşmesidir.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=63c11436cac1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%BCniversite-bo%C5%9F-mu-yoksa-yanl%C4%B1%C5%9F-yerden-mi-bak%C4%B1yoruz-63c11436cac1">Üniversite Boş mu, Yoksa Yanlış Yerden mi Bakıyoruz?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sosyal Medya Kullanıyorsan Sen de Böyle Hissediyor Olabilir misin?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sosyal-medya-kullan%C4%B1yorsan-sen-de-b%C3%B6yle-hissediyor-olabilir-misin-438055a72627?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/438055a72627</guid>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[sosyal-medya]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[instagram]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 27 Jun 2024 11:37:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-27T11:37:08.206Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Günümüz dünyasında sabah uyanır uyanmaz sosyal medya akışlarını kontrol etmek, başkalarının hayatlarına göz atmak, yeni günün ilk ritüeli haline geldi. Ancak, bu dijital dünyada gezinirken çoğumuzun farkında olmadan içine düştüğü bir tuzak var: <strong>haksız kıyaslamalar.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/0*Onot11DE3B-cLiUy.jpg" /><figcaption>Pinterest-Effects of the social media</figcaption></figure><p>Hepimiz, arkadaşlarımızın, ünlülerin veya tanımadığımız insanların mükemmel görünen hayatlarına bakarken kendimizi yetersiz hissettiğimiz anlar yaşamışızdır. Bir an durup, “Neden benim hayatım böyle değil?” diye düşünmüşüzdür. Tatil fotoğraflarına, başarı hikayelerine, mükemmel görünümlü bedenlere bakıp içimizi bir hüzün kaplamıştır. İşte tam da bu noktada, sosyal medyanın karanlık yüzü ortaya çıkıyor. Bizler, başkalarının en iyi anlarını izlerken, kendi sıradan anlarımızla kıyaslamaya giriyor ve sonuçta kendimizi değersiz hissetmeye başlıyoruz. Yani kendimize, kendi dünyamıza haksızlık etmiş oluyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/0*fZji25c7z6OCcdNn.jpg" /><figcaption>Pinterest</figcaption></figure><blockquote>Oysaki sosyal medya gerçekte sadece bir vitrindir. İnsanların, en güzel, en başarılı ve en mutlu anlarını paylaştığı bir platform.</blockquote><p>Bu paylaşımlar ise, gerçekte insanların sadece bir kısmını yansıtıyor. Çoğumuzun günlük hayatındaki zorluklar, başarısızlıklar ve mücadeleler ise bu vitrinde hiçbir zaman yer almıyor. Acaba sadece ben mi böyle sıkıcı, başarısız ve sağlıksız bir hayat yaşıyorum? Herkesin harika arkadaşlıkları, ilişkileri, aileleri var da koskoca dünyada bir benim mi içim sıkılıyor sorularının ardı arkası kesilmiyor.</p><p>Sosyal medyada gördüğümüz mükemmellik, gerçek hayatın sadece cilalanmış bir versiyonu iken bizler bu cilalı versiyonlara bakarak, kendi hayatlarımızın da aynı şekilde olması gerektiğine inanıp kendimize acımasız davranıyoruz. Oysa gerçek hayat iniş çıkışlarla, zorluklarla ve sıradan anlarla doludur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/0*qXO0gfDfs-zSyLB8.jpg" /><figcaption>Pinterest- Sosyal medya ve sahte maskeler</figcaption></figure><p>Sosyal medyanın sahteliğinden özellikle gençler etkileniyor. Kimliklerini ve benlik saygılarını yeni yeni oluşturdukları bu süreçte bu tür kıyaslamalar yapmaktan kendilerini alamıyorlar. Bu durum, biz farkında bile değilken, düşük benlik saygısına, depresyona ve anksiyeteye (kaygı bozukluğu) yol açabiliyor.</p><h4>Peki, bu durumdan kendimizi nasıl koruyacağız?</h4><ul><li><strong>Gerçekliği Hatırlayın:</strong> Sosyal medyada gördüğünüz her şeyin gerçek olmadığını ve insanların sadece en iyi anlarını paylaştığını unutmayın. Herkesin hayatında zorluklar vardır.</li><li><strong>Kendi Başarılarınıza Odaklanın:</strong> Kendi hayatınızda başardığınız şeylere odaklanın ve bu başarıların değerini bilin. Kendi hedeflerinize ve ilerlemenize odaklanmak, kendinizi daha iyi hissetmenizi sağlar.</li><li><strong>Sosyal Medya Detoksu Yapın:</strong> Ara sıra sosyal medyadan uzaklaşmak ve gerçek dünyaya daha fazla odaklanmak faydalı olabilir. Bu, zihinsel sağlığınızı korumanıza yardımcı olabilir.</li><li><strong>Pozitif Hesapları Takip Edin:</strong> Size ilham veren, pozitif mesajlar yayan hesapları takip edin. Negatif hissettiren hesaplardan uzak durun.</li></ul><blockquote>Ve en önemlisi kendinize şefkat göstermeyi unutmayın. Biz gülüşümüz, tutkumuz ve başarılarımızdan ibaret olduğumuz gibi aynı zamanda acılarımızla, kusurlu bedenlerimizle ve gözyaşlarımızla bir bütünüz.</blockquote><p>Siz veya bir yakınınız bu durumdan kaynaklı depresyon, anksiyete, özsaygı azalması gibi psikolojik sorunlar yaşıyorsa, lütfen destek almasına yardımcı olun.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=438055a72627" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sosyal-medya-kullan%C4%B1yorsan-sen-de-b%C3%B6yle-hissediyor-olabilir-misin-438055a72627">Sosyal Medya Kullanıyorsan Sen de Böyle Hissediyor Olabilir misin?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Ben Bu Dünyaya Yetersiz Hissetmek İçin mi Geldim?”]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ben-bu-d%C3%BCnyaya-yetersiz-hissetmek-i%CC%87%C3%A7in-mi-geldim-195fe795857c?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/195fe795857c</guid>
            <category><![CDATA[yalnızlık]]></category>
            <category><![CDATA[yetersizlik]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[gurbet]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Apr 2024 19:02:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-10T10:40:28.259Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bazen kendimi dipsiz bir kuyunun içinde kaybolmuş gibi hissediyorum. Ne enerjim var, ne de cesaretim. Çünkü çıktığım anda hayat bana ağırlığını yükleyecek, peşimi bırakmayacak gibi geliyor. Oysa bir zamanlar hayatın anlamlı olduğunu düşünüyordum. Her şey yolundaydı, başarılı olacağıma dair içimde büyük bir inanç vardı. O zamanlar, 19 yaşlarındaydım…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*6XNEXtzaBWx4w_oe" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@volkanolmez?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Volkan Olmez</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Ailemden 14 saat uzaklıkta, hiç kimseyi tanımadığım bir şehirde üniversite tercihi yapmak cesaret isteyen bir karardı. Ankara’da puanımın tuttuğu üniversiteler olmasına rağmen, tek başıma hayat yolculuğuna çıkmaya çok hevesliydim, oldukça cesurdum. Hep bu cesaret ve istekle çalıştım ve sonunda istediğim o yolculuk kapımı çalmıştı.</p><p>Valizimi hazırlamak için günleri sayarken, şimdi neden gitmek istemiyorum diye ağlıyorum? Şimdi neden bir başıma İzmir’de ne yapacağımı bilmiyorum, orada tanıdığım hiç kimsenin olmayışından hayıflanıyorum, bunu isteyen ben değil miydim? Belki de hayatım boyunca ailemden hiç ayrılmadığım için, belki de kendime hiç güvenmediğim için ya da tek başıma bir hayat kurabilecek yeteneğim olmadığına içten içe inandığım için böyle hissediyorum. Bu duyguyu yenmek için çok çaba harcadım. Fakat olmuyordu, evimden bu kadar uzakta olmak beni hiç mutlu etmiyordu.</p><p><em>Aksilikler, hastalıklar, kayıplar, yaşanmaması gereken birçok şey… Bunlar beni o kadar yıprattı ki, babam galiba haklıydı ben onlarsız yapamıyorum, en iyisi okulu bırakıp ailemin yanına dönmeliyim diye düşünmeme sebep oldu.</em> <em>Oysaki bu yolculuğa çıkma cesaretini gösteren kişi ben değil miydim? Dünyayı, okuduğum şehri keşfetmek isteyen, mücadeleden yılmayan kişi ben değil miydim? Ne oldu da yeniden annesinin bacağının arkasına saklanan küçük bir kız çocuğu oldum?</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*cl_H5C0wzX7JSFt_" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@jonflobrant?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Jon Flobrant</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hayatın karmaşıklığına alışamadım, bazen vazgeçmek istedim. Bu koca şehirde kendimi yalnız hissetmek, ruhumu derinden sarsıyordu. Bu his, hayatımdan üç yıl çalmıştı. Hâlâ zorlanıyorum, hâlâ pes etmek istiyorum. Ama artık yolun sonundayım; geri dönüş yok. Bu kadar ilerleyebildiysem, bundan sonra da mücadele etmeyi başarabilirim diye umuyorum. Hastalıklarla, psikolojimle savaşıyorum hâlâ. Buradaki insanlarla bağ kurmak gerçekten zor, çıkarcı ve sahte insanlar çok fazla. İyi niyetimdem dolayı sürekli hayal kırıklığına uğruyorum. Bu yüzden ailemin yanından, İzmir’e geri dönme fikri beni hâlâ korkutuyor. Fakat evime, bu şehre ait hissetmeye çalışıyorum, düşüncelerimi olumsuzluklardan uzak tutarak. Balkonumda yetiştirdiğim çiçeklerim ve sebzelerimle ilgilenerek, beni görür görmez bana koşan kedilerimi besleyerek. Sabahları beni kapıda karşılıyorlar. İnsanlardan umduğum sıcaklığı, dostluğu bulamadım, ama 6 kedide bu sıcaklığı tattım huzuru hissettim.</p><p>Üç yılın sonunda kendimi yetersizlik duygusundan arındırmayı başardım. Şimdi geriye dönüp baktığımda nelerin üstesinden geldiğimi görebiliyorum. İnsanların “bunu yapamam, çok zor” dediği şeyleri ben çoktan yaşayıp üstesinden gelebildim. Geriye dönüp baktığımda kendimle gurur duyuyorum. Kimse benim bunu başarabileceğimi düşünmezken, ben bunu başarabildim. Ailemi ve memleketimdeki dostlarımı sürekli ararken, burada kendime bir hayat kurmayı öğrendim ve artık onları eskisi gibi aramıyorum. Çünkü kendime yetebilmeyi öğrendim. Hastalıkla nasıl baş edebileceğimi, korktuğum zaman ne yapabileceğimi, yardıma ihtiyacım olduğunda kimlerden yardım isteyebileceğimi öğrendim. 19 yaşındaki kız o kadar büyüdü ve gelişti ki, keşke zamanda geriye gidip ona sıkı sıkı sarılabilseydim. Şu an zor geliyor olabilir, ama ileride bu zorluklarla baş edebilmeyi ve zorlukların sonunda güzelliklerin bizi beklediğini, sabırla beklemesi gerektiğini söylemeyi çok isterdim.</p><blockquote>Biz kendi varlığımız, karakterimiz, korkularımız ve yaşanmışlıklarımızla biricik olduğumuzu unutmamalıyız. Kendimizi yetersiz, korkmuş ve kaygılı hissettiğimizde, bu yolculuğa ne kadar çıkmak istediğimizi, her gecenin sonunda sabahın var olduğunu bilmeli ve içimizi ferah tutmalıyız. Geçiyor… Yeni zorluklar geliyor, onların da üstesinden geliyoruz ve tekrar huzura eriyoruz. Eskisi gibi zorlukların bizi yıldırmadığını gördükçe, kendimizle gurur duyuyoruz. Şimdi kendimize sımsıkı sarılmalı ve kendimizi çok sevdiğimizi hatırlamalıyız, çünkü her birimiz benzersiziz.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=195fe795857c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ben-bu-d%C3%BCnyaya-yetersiz-hissetmek-i%CC%87%C3%A7in-mi-geldim-195fe795857c">“Ben Bu Dünyaya Yetersiz Hissetmek İçin mi Geldim?”</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hiçbir Şeye Yetişemiyorum: Galiba Hayatımı Kaçırıyorum?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hi%C3%A7bir-%C5%9Feye-yeti%C5%9Femiyorum-galiba-hayat%C4%B1m%C4%B1-ka%C3%A7%C4%B1r%C4%B1yorum-38b1cd9fce2e?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38b1cd9fce2e</guid>
            <category><![CDATA[zamanbitiyor]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Feb 2024 20:33:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-05T20:33:01.538Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hayat, bir yarış pisti gibi hızla akarken, ben de nefes almak ve adımlarımda dengeyi korumak için koşmaya çalışıyorum. Ancak, her geçen gün daha da belirginleşen bir gerçek var: Hiçbir şeye yetişemiyorum ve hayatımı kaçırıyorum. Siz de böyle hissediyor musunuz?</p><p>Bu yazıda, içsel bir çatışmanın ortasında hissettiğim yetersizlik duygularını dile getirerek, yetişememenin yükünü taşımak, bir yabancı gibi kendi hayatımda dolaşmak üzerine samimi bir sohbet açmak istiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*PqGT-TSZbfkGoKQ9.jpg" /><figcaption>Acele et zaman akıp gidiyor!</figcaption></figure><p>Zamanın elinden kayıp giderken, kendimi bir yabancı gibi hissettiğim anlar oluyor. Her şeyi yetiştirmeye çalışırken, bir yandan da kendi yaşamımda kayboluyorum. İşte tam da bu noktada, yetişememenin yükü omuzlarıma biniveriyor. Günlük koşturmacalar içinde kendi varlığımı unutmak ruhsal sağlığımı olumsuz etkiliyor.</p><p>Kendi beklentilerimle boğuşurken, yetişememenin getirdiği yetersizlik duygusu adeta bir gölge gibi peşimi bırakmıyor. Bir projeyi yetiştiremediğimde, bir buluşmayı kaçırdığımda veya sadece kendi iç dünyamı keşfetmeye vakit ayıramadığımda, kendimi adeta eksik hissediyorum. Bu yetersizlik duygusu, adeta bir yabancı gibi kendi hayatımın seyircisi olmama neden oluyor. Her şeyi yetiştirememenin getirdiği bu yabancılık hissi, zamanla içsel bir çatışmaya dönüşüyor. Her gün biraz daha hızlanan dünyada, bir yabancı gibi kendi yaşamımda dolaşıyorum.</p><blockquote>Böyle hissettiğim zamanlarda Pinhani-Ben Nasıl Büyük Adam Olucam şarkısı kafamda çalıyor. Sizin de dinlemeniz için buraya bırakıyorum.</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F8Pv2l073jL8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D8Pv2l073jL8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F8Pv2l073jL8%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/8b11fd45ec101c66ff815e9b78165a16/href">https://medium.com/media/8b11fd45ec101c66ff815e9b78165a16/href</a></iframe><p>Ancak, belki de bu yükü taşımak ve yetişememenin getirdiği yetersizlikle yüzleşmek, aslında insan olmanın bir parçasıdır. Her birimiz, zamanın hızına karşı koymakta zorlanırız ve bu durumda kaybolmak, insanlığımızın bir gerçeğidir. Bu yazıyı, sadece kendi farkındalığım için değil, birçok insanın bu duygularla baş ettiğinin farkına varması için yazıyorum.</p><p>Belki de yetişememenin yükü altında hisseden herkes, bu duygularla yüzleşerek, içsel bir barışa adım atabilir. Unutmayalım ki, insan olmak, mükemmel olmamaktır. Kendi hızımızda ilerleyerek, bir başkasıyla veya hayatla yarışta olmak yerine daha dünkü sene katkıda bulunarak içsel yolculuğumuza odaklanmak, belki de yabancı olduğumuz kendi hayatımızı yeniden keşfetmemize, derin bir nefes almamıza yardımcı olabilir.</p><blockquote>Derin bir nefes almayı, zihnini sakinleştirmeyi ve ana odaklanmayı ihmal etme.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38b1cd9fce2e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hi%C3%A7bir-%C5%9Feye-yeti%C5%9Femiyorum-galiba-hayat%C4%B1m%C4%B1-ka%C3%A7%C4%B1r%C4%B1yorum-38b1cd9fce2e">Hiçbir Şeye Yetişemiyorum: Galiba Hayatımı Kaçırıyorum?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Büyümesek Daha mı İyi Olurdu?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/b%C3%BCy%C3%BCmesek-daha-m%C4%B1-i%CC%87yi-olurdu-e2fa3f2333e2?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e2fa3f2333e2</guid>
            <category><![CDATA[büyümek]]></category>
            <category><![CDATA[çocukluk]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[değişim]]></category>
            <category><![CDATA[yetişkinlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 31 Jan 2024 13:35:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-01T08:10:09.363Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/889/1*uwYDsKJRfyAfXWK1TgaNkQ.png" /><figcaption>Kaynak: Pxhere website</figcaption></figure><p>Hayatın içinde dolaşırken bazen düşünmeden edemiyoruz: “Büyümesek daha mı iyiydi?” Bir zamanlar basit ve masum olan şeyler, şimdi sorumluluklar ve zorluklarla dolu. Bu düşünce, bizi duygusal bir karışıklığa doğru sürüklüyor.</p><p>Çocukluk zamanlarında her şey daha kolaydı. Oyunlarımız, arkadaşlarımızla geçirdiğimiz zaman, hepsi bir aradayken dünya güzeldi. Ama zamanla, işler karmaşıklaştı. İlk aşklar, hayal kırıklıkları, büyük kararlar ve bazen de kayıplar. Şimdi, geçmişe baktığımızda sadece eski fotoğraflardaki yüzlerle karşılaşıyoruz.</p><blockquote>Büyüdükçe kaybettiğimiz şeyler arasında belki de en önemlisi masumiyetimizdi. Şimdi, geçmişin bize bıraktığı sorumluluklarla uğraşıyoruz. Belki de bu yüzden zaman zaman, o eski günleri ve o basit mutlulukları özlüyoruz.</blockquote><p>Büyümenin ardında gizlenen gerçek, duygusal bir yükü de beraberinde getiriyor. Her gün, geçmişle gelecek arasında gidip gelirken, içsel bir çatışma yaşıyoruz. “Büyümesek daha mı iyiydi?” sorusu, belki de bir özlemi ifade ediyor; kaybolan o masum zamanları, kaybedilen arkadaşlıkları ve değişen ilişkileri özlüyoruz.</p><p>Belki de, geçmişe dönme arzusu, bir çeşit kaçış yolumuzdur. Ancak, şu anki benliğimizi geçmişte yaşadığımız anlara borçluyuz. Büyüme, zamanla kazandığımız bilgelik, güç ve direnç demektir. Her bir yara izi, yaşanan her bir deneyim, karakterimizi inşa ederken bize güç katar, bizi besler ve geliştirir.</p><p>Geleceğe adım atarken, belki de geçmişte bıraktığımız çocukluğumuz, bir öğretmen gibi bize rehberlik ediyor. O masum günlerdeki saf duygular, hayaller ve umutlar, içimizde hala canlı. Belki de büyümenin getirdiği zorluklara rağmen, içimizdeki o çocuksu heyecanı ve merakı yaşatmaya çalışmalıyız.</p><blockquote>Bence hayat yaşamaya değer, ne dersin?</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e2fa3f2333e2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/b%C3%BCy%C3%BCmesek-daha-m%C4%B1-i%CC%87yi-olurdu-e2fa3f2333e2">Büyümesek Daha mı İyi Olurdu?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Zorbalığın Gölgesinde: Gücün ve Zayıfın Dansı”]]></title>
            <link>https://medium.com/@mursidetuncay/zorbal%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-g%C3%B6lgesinde-g%C3%BCc%C3%BCn-ve-zay%C4%B1f%C4%B1n-dans%C4%B1-6689860795c6?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6689860795c6</guid>
            <category><![CDATA[bullying]]></category>
            <category><![CDATA[zorbalık]]></category>
            <category><![CDATA[tyranny]]></category>
            <category><![CDATA[bullying-in-schools]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 Nov 2023 12:35:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-12T08:35:50.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/0*Z_9sEWQu6SwBVrar.jpg" /><figcaption>“Hayatımızın Her Anında Zorbalığa Maruz Kalıyor Olabiliriz”</figcaption></figure><p>Hayatımızın her anında, zorbalığın gölgesi bizi sık sık sarar. İlk adımlarımızı atarken ailemizin şüphe dolu bakışları, okul bahçesindeki çocuklar arasındaki acımasız sözler, iş yerindeki göz dağları… Hepsi zorbalığın farklı yüzleri. İşte bu yazıda, zorbalıkla yüzleşmenin ve kendi gücümüzü keşfetmenin hikayesini paylaşacağım. Hazır mısınız? O zaman, bu derin yolculuğa birlikte başlayalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*hv49I-YVwM6fv0PtWy-hMg.jpeg" /><figcaption>Akran Zorbalığı - Fiziksel Zorbalık</figcaption></figure><h4><em>Zorbalık nedir, çeşitleri nelerdir?</em></h4><p>Zorbalık, daha güçlü ve üstün konumda olanın karşısındaki kişiyi -genellikle istediklerini yaptırmak amacıyla- etkilemesi, ezmesi ve gözünü korkutmasıdır. Bu durumun, sözlü zorbalık ve fiziksel zorbalık olarak türleri vardır.</p><p><strong>Sözlü zorbalık çeşitleri;</strong></p><blockquote>· Dedikodu yaymak</blockquote><blockquote>· Kurbanın giyimi ve diğer sosyal farkları ile dalga geçmek (bu farklar kurbanın ırkı, dini, fiziksel engeli, vb. olabilir)</blockquote><blockquote>· Lakap takmak</blockquote><blockquote>· Başkalarını da kendine uymaya zorlamak.</blockquote><p><strong>Fiziksel zorbalık çeşitleri ise;</strong></p><blockquote>· İtmek ve tartaklamak</blockquote><blockquote>· Bir şeyler fırlatmak</blockquote><blockquote>· Vurmak, tokat atmak ve boğazını sıkmak</blockquote><blockquote>· Dayak atmak</blockquote><blockquote>· Kesici veya delici bir aletle yaralamak</blockquote><p>Bu zorbalık türlerine her yaşta maruz kalırız fakat bazen karşımızdaki kişi bizimle şakalaşıyor mu yoksa bizi zorbalıyor mu anlamakta zorlanırız. İkisi arasında ince bir çizgi vardır fakat ayırt etmek aslında o kadar da zor değildir.</p><h4><strong><em>“Şaka mı, Zorbalık mı?”</em></strong></h4><p>· Dalga geçen kişi size değer veren biridir.</p><p>· Takılma ciddiye alınmaması gereken küçük bir şeydir, hatta siz bile komik bulursunuz ve gülersiniz.</p><p>· Dalga geçilmesine bozulsanız bile, çok ciddi bir yıkıma uğramazsınız bir süre sonra o kötü his kaybolur.</p><p>· Dalga geçme, iki yönlü bir etkileşimdir. Dalga geçen kişi, zamanla dalga geçilen konumuna düşebilir; aynı şekilde, dalga geçilen kişi de zaman içinde dalga geçen konuma geçebilir. Bu etkileşimin tek taraflı olmaması önemlidir.</p><p><strong>Dalga geçme, rahatsız edici bir hal aldığında veya uzun süreli ve tek taraflı olduğunda, zorbalığa dönüşebilir.</strong></p><p>Eğer siz de bu tür zorba insanlardan korunma yollarını merak ediyorsanız, kendi hayat hikayem üzerinden size tavsiyeler vereceğim, okumaya devam edin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/0*lg5yqOo5llXwp_kB.jpg" /><figcaption>Zorbalığa Dur De!</figcaption></figure><p><strong><em>Zorbalığın Farklı Yüzleri</em></strong>:</p><p>Çocukluk dönemimde, yaşıtlarımdan daha uzun ve kilolu olmam beni sürekli olarak rahatsız ederdi. Bu durum, kendimi dışlanmış ve farklı hissetmeme neden olurdu. Her sabah aynaya bakmak korkutucu bir durum haline gelmişti ve alışveriş yapmak benim için bir işkenceydi çünkü ne denersem deneyeyim asla bana olmuyordu. Bu durum öz güvenimi baltalıyordu. Yaşıtlarım çocuk reyonundan giyinirken ben genç reyonundan hatta bazen kadın reyonundan giyinmek zorunda kalıyordum. Arkadaşlarımın bana “şişko” dememelerine rağmen, bakışları bunu düşündüklerini hissettirirdi. “Bak ben yememe rağmen asla kilo almıyorum sen nasıl alıyorsun anlamıyorum” sözleri ise içimdeki öz güveni daha da zedeliyordu.</p><p>Çok uzun bir süre bedenimden nefret ettim, vücudumdaki çatlaklardan, göbeğimden, göğüslerimin ve kalçamın erken yaşta belirginleşmesinden, bana dair olan her şeyden nefret ettim. Orta okul zamanı kendimi aç bıraktığım günler çok fazla oldu, hatta 1 haftada 5 kilo vermiştim. Sınıf öğretmenimiz bütün sınıfın ortasında kilomuzu ölçüyordu ve bunu sesli bir şekilde söylüyordu ve bu durum beni inanılmaz rahatsız ediyordu. Bütün sınıftakilerden kilolu olmak hatta erkeklerden bile kalıplı olmak benim için utanç vericiydi. Bir keresinde bu öğretmenim arkadaşlarımın içinde “Biraz kilo ver, çok sağlıksız duruyorsun, spor yap zayıfla” demişti. Ben o günü yıllar geçse de unutamıyorum. Bu durum benim yıllarca bedenimle barışmama engel oldu.</p><blockquote>Bedenimle barışmak lise yıllarında da benim için zorlu bir süreç olmuştu. Ne giysem kendime yakıştıramıyordum. Saçlarımı sürekli örmeyi tercih ederdim çünkü kabarık ve kıvırcık saçlarımı kontrol etmek imkansızdı. Kimsenin saçları kıvırcık olmadığı için lise birde saçlarımı her gün düzleştirmek zorunda hissettim. Daha sonra 12. sınıfa geçiş yaparken tam 12 kilo vermiştim. İnsanlar bana “Çok iyi kilo vermişsin, bu kiloda kal” diyorlardı. Ancak bir süre sonra aynı insanlar “Çok zayıfladın, artık sağlıklı değilsin” demeye başladılar.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*t94AfIUZOXe4eeqYyy83aw.jpeg" /><figcaption>“Kendinize Sımsıkı Sarılmayı ve Şefkat Göstermeyi Unutmayın”</figcaption></figure><p>Yani, ne yaparsam yapayım insanları memnun etmek imkansızdı. İnsanlar benim olumlu yönlerimi görmeye çalışmaktansa hep eksik, kusurlu taraflarımı gördüğünü fark ettim ve ona göre yaşamaya başladım. Bu durumda, sizin de karşınızdaki insanları değiştiremeyeceğinizi kabul etmeniz önemlidir. Ben çok denedim fakat sadece enerjimi boşa tüketmekten başka hiçbir işe yaramadı. Bu tarz yorumlardan kendimi soyutlamayı öğrendim, bedenimle barışmayı, kendime sarılmayı, aynaya her baktığımda “yine harikasın, sana bayılıyorum” demeyi öğrendim. Vücudumdaki çatlaklar, yüzümdeki sivilceler beni ben yapan şeylerdi. Ben bunlarla var oldum ve bu kusurlarla tamamlandım. Alışveriş yapmak artık benim için işkence olmaktan çıkmıştı çünkü bedenimi, kendimi insanların kusur gördüğü her şeyimi çok seviyordum.<strong> Bu seviyeye gelmek hiç kolay olmadı ama gelebilmiş olmak ise hayat kalitemi arttırdı.</strong></p><p>Bu deneyimler, beni güçlendirdi “şu anki ben” olmamı sağladı. İçimdeki kararlılık büyüdü ve artık zorbalığa boyun eğmeyeceğimi biliyordum. Tek hedefim kendime değer katmaktı, kendi benliğimi beslemekti. Kendi özgünlüğümün ve değerimin farkındayım. Ve ne olursa olsun bu hayatta bedenimizle aynı taraftayız, ona iyi davranmayı ve şefkat göstermeyi ihmal etmemeliyiz.</p><blockquote><strong>Umarım bu yazı, yaşadığınız zorbalık deneyimlerinde yalnız olmadığınızı gösterir ve toplumun “kusur” gördüğü şeylerin sizi özel ve değerli kıldığını fark etmenizi sağlar. Kendinize sevgi ve şefkatle yaklaşın. Ve her gün aynadaki sene öpücük atmayı unutmayın…</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6689860795c6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Bir Mucizeyi Paylaşmak: Organ Bağışının Gücü”]]></title>
            <link>https://medium.com/@mursidetuncay/bir-mucizeyi-payla%C5%9Fmak-organ-ba%C4%9F%C4%B1%C5%9F%C4%B1n%C4%B1n-g%C3%BCc%C3%BC-bd0a5b5688ef?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd0a5b5688ef</guid>
            <category><![CDATA[donate]]></category>
            <category><![CDATA[donations]]></category>
            <category><![CDATA[organ-bağışı]]></category>
            <category><![CDATA[organ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Nov 2023 16:53:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-06T17:18:56.896Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/989/1*C_pcLi5bJG_s9YGR6Wo3AQ.png" /><figcaption>Pinterest- Organ Bağışı Hayat Kurtarır</figcaption></figure><p><strong><em>Organ Bağışı Nedir?</em></strong></p><p>Organ bağışı, bir insanın yaşarken veya vefatından sonra, sağlıklı bir organını gönüllü olarak başka bir insanın hayatını kurtarmak amacıyla bağışlamasıdır. Bu insanlık eylemi, birçok hayatın kurtarılmasına ve insanların yaşamlarının önemli ölçüde iyileştirilmesine olanak tanır. Genellikle organ bağışı, beyin ölümü gerçekleşen bir donörden alınan organların nakledilmesi yoluyla gerçekleştirilir.</p><p>Organ bağışı, büyük iç organlar olarak adlandırılan böbrekler, karaciğer, kalp, akciğer gibi organlarla sınırlı değildir. Aynı zamanda, kornea, cilt, kas, kemik iliği gibi dokuların da bağışlanması önemlidir ve birçok hastanın yaşamını olumlu bir şekilde etkileyebilir. Bu özel eylem, hayatın devam etmesini sağlar ve organ yetmezliği gibi ciddi sağlık sorunlarına sahip olan insanlar için bir umut kaynağıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*NU6KnIQfbQkdSNGf5RiTBw.jpeg" /><figcaption>Pinterest-Organ Nakliyle Yeniden Doğmak</figcaption></figure><p><strong><em>Kimler Organ Bağışı Yapabilir?</em></strong></p><p>Organ bağışı yapabilme yetkisi olan ve potansiyel bağışçılar şunlar arasında yer alabilir:</p><p><strong><em>1.Yaş Kriteri: </em></strong>Genellikle 18 yaşını doldurmuş bireyler organ bağışı yapabilir. Ancak yaş sınırı ülkelere ve yargılama kurullarına göre farklılık gösterebilir.</p><p><strong><em>2.Beyin Ölümü:</em></strong> Organ bağışçısı olabilmek için bir kişinin beyin ölümü gerçekleşmiş olmalıdır. Beyin ölümü, beyin fonksiyonlarının geri dönüşümsüz olarak kaybolduğu bir durumu ifade eder.</p><p><strong><em>3.Kan Hastalıkları veya Bulaşıcı Hastalıklar:</em></strong> Bazı kan hastalıkları veya bulaşıcı hastalıkları olan kişilerin organ bağışı yapmaları sınırlanabilir. Bu hastalıklar, nakil sonrası komplikasyonları artırabileceği için değerlendirme gerektirir.</p><p><strong><em>4.Tıbbi Durumlar:</em></strong> Organların bağışlanabilir durumda olması gerektiği için bağışçının organlarının uygun bir şekilde işlev görmesi gereklidir.</p><p><strong><em>5.Yasal İzin: </em></strong>Organ bağışı, kişinin ölümünden sonra gerçekleştiği için, genellikle bağışçının ailesi veya yasal temsilcisi tarafından onaylanmalıdır. Bu nedenle, kişinin organlarını bağışlamak istemesi yetmez, ailesinin de onayı gereklidir.</p><p><strong><em>6.Ruhsal veya Dini İnancı:</em></strong> Bazı kişiler dini veya ruhsal inançları gereği organ bağışını reddedebilirler. Bu nedenle kişisel inançlar ve değerler de dikkate alınmalıdır.</p><h4><strong>Gerçek Bir Olaydan Alınmış Umut Dolu Bir Hayat Hikayesi</strong></h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FRTzQ1y1-EsY&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DRTzQ1y1-EsY&amp;image=http%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FRTzQ1y1-EsY%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a251d535554387e4b07faa1d75ae491e/href">https://medium.com/media/a251d535554387e4b07faa1d75ae491e/href</a></iframe><blockquote>Doğum sırasında ölen bir anne, acı bir gerçekle yüz yüze gelmişti; bebeği artık kimsesizdi. Sürekli ağlayan bebek, annesini kaybetmenin acısını içinde taşıyarak hiç susmuyordu.</blockquote><blockquote>Aynı zamanda, başka bir dünya daha vardı. Hasta bir adam, umutsuzca bir kalp nakline ihtiyaç duyuyordu. Her gün, hayatta kalabilmek için bir mucizeye bel bağlıyordu. Kalp nakline ihtiyacı vardı, ancak uygun bir donör bir türlü bulunamıyordu. Zaman ilerledikçe umudu tükeniyordu. Fakat bir mucize gerçekleşti, kalp nakli için uygun eşleşme sağlandı, ve ameliyat başarıyla gerçekleşti. Adam, yeni bir umutla hayata döndü. Ancak hikayenin en dokunaklı anı, kalp bağışı yapan kişinin odasına yürüdüğünde yaşandı.</blockquote><blockquote>Adam ameliyattan çıkıp kendine geldikten sonra bu kalbi bağışlayan kişinin ailesiyle tanışmak istedi, hastanede kadının bulunduğu odaya gitti fakat ortalıkta kimse yoktu. Bir tek hıçkıra ağlayan bir bebek vardı odada. Bebek, annesini kaybetmenin acısını içten içe hissediyordu sanki ve hiç durmadan ağlıyordu. Ancak bir mucize daha gerçekleşti. Adam, bebeği kucağına aldı, ve birdenbire bebeğin ağlaması durdu.Odadaki diğer hastalar çok şaşırdı, bebeğin ağlamasından eser kalmamıştı. Bebeğin gözleri, adamın yüzündeki o tanıdık ifadeye odaklandı. Adamın göğsünde atan kalbin sesi, bebeğe tanıdık gelmiş olmalıydı, çünkü bu ses annesinin kalp atışıydı. Bebek, aniden huzur bulmuştu. Diğer hastalar ve sağlık çalışanları, bu olağanüstü anı izlemekten şaşkındılar. Bebek, şimdi sakin ve mutlu görünüyordu. Adam ve bebeğin gözleri buluştu, ve sanki iki uzun kayıp aile üyesi birbirlerini yeniden bulmuş gibiydi. Adam bebeğin bakışlarından çok etkilenmişti ve çocuğu evlat edinmek istedi böylece iki kimsesiz insan birbirine hayat oldu.</blockquote><p>Bu hikaye, organ bağışının iki hayatı nasıl kurtarabileceğini ve bir mucizeye dönüşebileceğini gösteriyor. Ölen annenin cömertliği ve adamın umuduyla, hayatın ne kadar anlamlı ve güzel olabileceğini hatırlatıyor. Organ bağışı yaparak, belki de siz de bir mucizeye vesile olabilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd0a5b5688ef" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Doğanın Mucizesi: Salisilik Asit]]></title>
            <link>https://medium.com/@mursidetuncay/do%C4%9Fan%C4%B1n-mucizesi-salisilik-asit-1a2e39a62207?source=rss-42424b303e6e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1a2e39a62207</guid>
            <category><![CDATA[salicylic-acid]]></category>
            <category><![CDATA[kanser]]></category>
            <category><![CDATA[kalp-sağlığı]]></category>
            <category><![CDATA[cilt-bakımı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mürşide]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Oct 2023 19:06:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-21T19:06:54.879Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ai_XgkAfcZdZdO0wVqR4Zg.jpeg" /></figure><p>Salisilik asit, doğal olarak birçok bitkide bulunan bir bileşiktir ve yıllardır insan sağlığı için keşfedilmeyi bekleyen bir hazinedir. Gel gelelim salisilik asitin insan sağlığına ne gibi etkisi var?</p><p>Salisilik asit, son yıllarda cilt bakım ürünlerinin vazgeçilmez bir bileşeni haline gelmiştir. Cilt yüzeyindeki ölü hücreleri ve fazla yağı temizlemeye yardımcı olur, bu durum gözeneklerin tıkanmasını önler ve akne oluşumunu azaltır. Aynı zamanda sivilce tedavisinde de kullanılmaktadır. Ciltteki renk eşitsizliklerini azalttığı için salisilik asitli serumlar ve kremler insanların vazgeçilmezidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e4upb74yJSODH0vKJSFAlQ.jpeg" /></figure><p>Yaşlandıkça yüzümüzde oluşan kırışıkları hangimiz isteriz ki? İşte burada her derde deva olan salisilik asit imdadımıza yetişiyor, ince çizgi ve kırışıklıkları azaltıyor, cilt dokusunu daha genç ve sağlıklı bir görünüme kavuşturuyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/925/1*FCnr6htmm5VKbS8fiYlS4g.png" /></figure><p>Salisilik asidin en bilinen faydalarından bir diğeri ise ağrı kesici ve iltihap giderici etkileridir. Aspirin (asetilsalisilik asit) gibi birçok ağrı kesici ilacın temel bileşenlerinden biri olarak kullanılır. Baş ağrısı, diş ağrısı, eklem ağrıları ve diğer ağrılı durumların tedavisinde etkilidir. Aynı zamanda iltihaplı hastalıkların semptomlarını azaltmada yardımcı olur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*BCz8dgMqbliTeutV1c-iwg.jpeg" /></figure><p>Ayrıca yapılan araştırmalar düzenli olarak salisilik asit tüketiminin kalp sağlığını korumada etkili olabileceğini göstermektedir. Bu bileşik, kanın pıhtılaşmasını önleyerek damar tıkanıklığını azaltabilir ve böylece kalp krizi ve inme riskini azaltabilir. Diyabet hastaları için de önemli bir yere sahiptir, insülin direncini azaltmada yardımcı olabileceği ve kanser riskini azaltmada olumlu bir etkisi olabileceği gözlemlenmiştir. Özellikle kolorektal kanser gibi bazı kanser türlerine karşı koruyucu olabileceği araştırmalarla gösterilmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hobmNFgU4YdBa-SrmTYq5Q.jpeg" /></figure><blockquote><strong>Salisilik asitin bulunduğu besinler</strong></blockquote><ul><li>Domates</li><li>Portakal</li><li>Çilek</li><li>Kivi</li><li>Taze biberiye</li><li>Kara incir</li><li>Soyulmamış badem</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*V4HUZWNO3L7y6CAVEiCtAg.jpeg" /></figure><p>Sonuç olarak, salisilik asit, doğanın derinliklerinde gizlenen bir mucize gibi. Hem insan sağlığına hem de cilt güzelliğine katkıları sayesinde bu bileşik, yıllardır araştırmacıları ve cilt bakım uzmanlarını kendine çekiyor. Ağrı kesici, iltihap giderici, kalp sağlığını koruyucu, kanseri önleyici ve cilt sorunlarını tedavi edici özellikleriyle salisilik asit, sağlığımız ve güzelliğimiz için çok yönlü bir yardımcıdır.</p><p>Bu nedenle, salisilik asidi daha yakından incelemek ve doğadan gelen bu hazineyi daha iyi anlamak için yeni araştırmalar ve ilgi çekici keşifler yapmaya devam etmeliyiz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1a2e39a62207" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>