<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mustafa Yılmaz on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mustafa Yılmaz on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mustafayilmaz01?source=rss-f10dde1fe021------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*8Y__UOyHpgRU1SKnCFBh3Q.jpeg</url>
            <title>Stories by Mustafa Yılmaz on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mustafayilmaz01?source=rss-f10dde1fe021------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 22:06:22 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mustafayilmaz01/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Bilgisayar Mühendisliği Öğrencisinin Gözünden: Hevessizlik, Sonra Umut]]></title>
            <link>https://medium.com/@mustafayilmaz01/bir-bilgisayar-m%C3%BChendisli-%C3%B6%C4%9Frencisinin-g%C3%B6z%C3%BCnden-hevessizlik-sonra-umut-8090cadfd3f7?source=rss-f10dde1fe021------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8090cadfd3f7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mustafa Yılmaz]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Jul 2025 19:38:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-31T19:39:01.085Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sözlerime başlamadan önce kısaca kendimi tanıtayım.</p><p>Ben Mustafa Yılmaz. Çukurova Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği 4. sınıf öğrencisiyim. Yazılım alanında henüz yolun başında sayılırım ama bu yazıyı, yaşadığım kafa karışıklığını, tereddütleri ve zamanla nasıl daha net hissetmeye başladığımı paylaşmak için kaleme aldım. Belki benimle benzer duyguları yaşayan birilerine dokunur.</p><p>Küçüklüğümden beri bilgisayarla ve oyunlarla iç içeydim. Saatlerce başından kalkmadan oyun oynadığım günleri bilirim.<br> Bu yüzden bilgisayar mühendisliği okumak bana hep kolay gibi gelmişti. “Zaten oyun oynuyorum, teknolojiyle aram iyi, çok zorlanmam herhalde” diye düşünüyordum.</p><p>Tercih döneminde ise açık söylemek gerekirse bu bölüm ilk hedefim değildi. Tıp ya da diş hekimliği istiyordum ama olmadı. Puanım buna yetti. En revaçta mesleklerden biri bilgisayar mühendisliği olduğu için “iş bulunur, geleceği var” diyerek bu bölümü yazdım. Yani tamamen mantıklı bir tercih gibi geldi.</p><p>Ama içine girdikçe, işin göründüğü kadar kolay olmadığını fark ettim.</p><h3>Hevesin Olmadığı Yıllar</h3><p>Birinci ve ikinci sınıf, benim için daha çok “geçeyim yeter” modunda geçti. Derse giriyordum ama konuları tam anlamıyordum. Kod yazmak hâlâ uzak geliyordu.<br> Hocalar çok teori anlatıyordu, pratik kısmı pek yoktu. Ne zaman gerçekten kod yazsam, bir şeyleri çözemediğimde sinirleniyordum. Açıkçası bu da zamanla soğumama neden oldu.</p><p>Etrafımda bazı arkadaşlar proje yapıyor, yarışmalara katılıyor, stajlar kovalıyordu. Ben ise sadece bölümü bitireyim derdindeydim. Bazen gizliden gizliye “Bıraksam mı acaba?” diye düşündüğüm bile oldu. Hatta bir dönem başka alanlara yönelsem mi diye ciddi ciddi araştırdım.</p><p>Ama içten içe de “Acaba kendime hiç şans vermiyor muyum?” diyordum.</p><h3>Staj ve Ufak Bir Kırılma Noktası</h3><p>Üçüncü sınıfın sonunda bir firmada yaz stajı yapma şansı buldum. İlk başta korkuyordum. Gerçek projelerde ne yapacağımı bilmiyordum.<br> Ama orada işler değişmeye başladı. Küçük bir şeyle başladım: Bir kodu okuyup anlamaya çalışmak, ufak bir hatayı düzeltmek… Sonra bir şey ekledim. Ufak ama çalışan bir parça.</p><p>İlk defa içimden şu cümle çıktı:</p><blockquote><strong><em>“Galiba yapabiliyorum.”</em></strong></blockquote><p>Bu cümle her şeyi değiştirmedi belki ama bana çok iyi geldi. O güne kadar hep eksik hissettiğim o “başarma duygusu” ilk kez orada oluştu.<br> Yavaş yavaş yaptığım şeylerin işe yaradığını gördükçe keyif almaya başladım.</p><h3>Şimdi Ne Yapıyorum?</h3><p>Şu an hâlâ öğreniyorum. Projeler geliştiriyorum, bazen saatlerce uğraşıyorum, bazen yine sıkılıyorum. Ama artık bir şeyleri kendi başıma yapabildiğimde gerçekten mutlu oluyorum.<br> Flutter, Python gibi alanlarda çalıştım. Mobil uygulamalar geliştirdim. Kod yazarken artık daha az korkuyorum. Hatalar bile beni geriye değil, ileriye taşıyor gibi hissediyorum.</p><p>Ama şunu da dürüstçe söyleyeyim: Hâlâ çok zorlanıyorum.</p><h3>İş Bulmak Kolay Değil</h3><p>İş bulma konusu hâlâ kafamı kurcalıyor. Rekabetin farkındayım. CV hazırlamak, ilanlara başvurmak, geri dönüş beklemek… Bunlar stresli şeyler.Ama ne olursa olsun artık bu işin içinde olmak istiyorum.</p><p>Şu an benim için önemli olan yüksek maaşlar, büyük şirket isimleri falan değil.<br> Sadece mesleğin içinde yer almak, kendime “Evet, ben başardım” diyebilmek istiyorum.</p><h3>Sözlerimi bitirirken</h3><p>Bu yazıyı yazmamın tek nedeni, benim gibi düşünen birileri varsa yalnız olmadığını bilmesi. Herkes bu yola aynı istekle başlamıyor. Bazıları başta çok kararlı oluyor, bazılarıysa sonradan alışıyor. Ben ikinci gruptayım.</p><blockquote><strong><em>Heves bazen başta olmuyor ama zamanla geliyor.</em></strong><em><br> </em><strong><em>Ben hâlâ yolun başındayım ama artık gerçekten bu yolda yürümek istiyorum.</em></strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8090cadfd3f7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>