<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Chaiwat Jirakitpaibool on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Chaiwat Jirakitpaibool on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mybooboy?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*x0T5ijK4XzbR4H62qS5oww.png</url>
            <title>Stories by Chaiwat Jirakitpaibool on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 12:48:13 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mybooboy/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุปงาน ITM Data Day 2022: คุยเรื่อง PDPA โดย Datalen]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-itm-data-day-2022-%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87-pdpa-%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2-datalen-17f9cb52c987?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/17f9cb52c987</guid>
            <category><![CDATA[pdpathailand]]></category>
            <category><![CDATA[pdpa]]></category>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[data]]></category>
            <category><![CDATA[data-protection]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Sep 2022 06:33:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-01T06:33:55.246Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>สรุปงาน ITM Data Day 2022: คุยเรื่อง PDPA โดย Datalent Team</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m56JtztBRiBaXcAhDlhpWg.png" /></figure><p>เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ที่ผ่านมา ทาง Datalent Team ได้มีการจัดงาน ITM Data Day คุยเรื่อง PDPA โดยเป้าหมายคือเพื่อสื่อสาร และไขข้อข้องใจในประเด็นที่หลายๆ คนมักเข้าใจผิดกัน ในฐานะทีเป็น 1 ในผู้ร่วมงานนี้ เลยขอสรุประเด็นเพื่เป็นประโยชน์สำหรับบุคคลทั่วไปประมาณนี้ครับ</p><blockquote><strong>ในปัจจุบัน PDPA ใช้มาเดือนกว่าๆ หลัง 1 มิถุนา มีประเด็นสำหรับประชาชน การถ่ายภาพมิจฉาชีพ ในมุมของคนทำงานที่มีความใกล้ชิดกับ PDPA ประชาชนควรทราบอะไรบ้าง? ต้องทราบมากน้อยแค่ไหน</strong></blockquote><p>- การสนใจ PDPA เป็นเรื่องที่ดี แต่การศึกษาอย่างถี่ถ้วนเป็นสิ่งจำเป็น เพราะจะทำให้เราเข้าใจมุมมองต่างๆ ในการเตรียมตัว การเตรียมความพร้อม สำหรับทุกภาคส่วน และมีการตื่นตัว แต่มักจะมีความตื่นตระหนก และมาพร้อมกับการสื่อสารอย่างไม่ถูกต้องของคนที่เข้าใจผิด ทำให้มีการส่งต่อความเข้าใจผิดเรื่อย ๆ ทำให้ความเข้าใจผิดเผยแพร่ต่อไป เพราะตัวกฎหมายนี่เข้าใจยาก มีรายละเอียดที่เข้าใจยาก และมีศัพท์ที่เข้าใจได้ยาก แต่เราสามารถเปลี่ยนความกังวล ความไม่เข้าใจ แต่ตัวกฎหมายนี่มาดี และมาเพื่อให้เจ้าของข้อมูลไว้เนื้อชื่อใจเจ้าของข้อมูลและผู้ประมวลผลข้อมูล ทำให้สร้างความเชื่อมั่นจากลูกค้า และมีการสนับสนุนในการทำงาน ทำให้ทุกภาคส่วนสามารถเข้าใจในการทำงานได้ ในมุมประชาชนทั่วไป ที่ต้องระวังคือ การขอความยินยอม หรือการแจ้งให้ทราบ รวมถึงวัตถุประสงค์ใช้และรวบรวม ตอนนี้กฎหมายกำลังให้อำนาจแก่ตัวเจ้าของข้อมูล เพื่อให้เจ้าของข้อมูลรู้ตัวและตระหนักเสมอ เวลาใช้ข้อมูล และมีการรับผิดชอบต่อการใช้ข้อมูลเพื่อแจ้งให้ทราบ และมอบอำนาจ รวมไปถึงการมีสิทธิในการใช้ข้อมูล ทำให้เราอาจจะเสียโอกาส ในกรณีที่เราไม่ได้ทำความเข้าใจตัวการขอความยินยอม ทำให้เราเสียสิทธิของการเป็นเจ้าของข้อมูลได้ ดังนั้นการมีความเข้าใจว่าข้อมูลอันนี้เป็นของเรา มันจะถือว่าเป็นเรื่องที่ดีในการเข้าใจสิทธิของตัวเราต่อข้อมูล ดังนั้น เจ้าของต้องรู้ตัวเสมอว่าการมาขอ เก็บ ใช้ รวมไปถึงตระหนักถึงสิทธิในข้อมูลกับเราเสมอ</p><blockquote><strong>ในการเบลอหน้า กรณีไหนต้องเบลอ กรณีไหนไม่ต้องเบลอ</strong></blockquote><p>- ไม่ใช่แค่เรี่องเบลอหน้า บางทีการเลี่ยง หรือการจะพูดถึงว่าเป็นใคร ทำให้มีความกังวลหรือ ไม่กล้าจะพูดถึงในการระบุตัวตน อย่างน้อยจะต้องมีการตั้งวัตถุประสงค์การพูดถึงหรือการนำไปใช้ว่าเป็นเรื่องอะไร เช่นเรื่องที่ได้รับยกเว้นตาม PDPA คือการใช้ในประโยชน์ส่วนตัว จะได้รับยกเว้นตามมาตรา 4(1) อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นถ้าเป็นเรื่องทั่วไป โพสต์ส่วนตัว ไม่ผิด PDPA</p><p>- แต่ถ้าโพสต์ต่อว่า หรือด่าทอ ก็อาจจะผิดหมิ่นประมาท หรืออาจจะเป็นสถานการณ์ที่ไม่เหมาะสม ก็อาจจะผิดกฎหมายอื่นได้ แต่ในกรณีที่ใช้ในงานอื่นๆ (Professional Use) จะเป็นการนำไปใช้ในงานอื่นๆ จะไม่ได้รับการยกเว้น ถ้าตัดเรื่องนี้ก็จะต้องดูมาตรา 24 ประกอบ ถ้าเป็นข้อมูลอ่อนไหว ก็จะต้องดูมาตรา 26 ประกอบ แต่ในบางกรณี ถ้าในมุมการขอเชิญอาจารย์นวนรรนมา และอาจารย์นวนรรน ตอบรับเข้ามา ในมุมของคนที่เข้าใจ PDPA ก็จะเข้าใจว่ามันคือการทำสัญญา ดังนั้น อาจจะไม่ต้องลง Consent ก็ได้ แต่ก็จะมีการแจ้งเงื่อนไขก่อน ดังนั้น การแจ้งก่อนเก็บ หลายๆเรื่องเองอาจจะไม่ต้องขอความยินยอมไปทั้งหมด แต่มันอาจจะมีหลักคิดบางข้อที่ทำให้เราสามารถดำเนินการได้ เพราะกฎหมายนี่อาจจะไม่ต้องขอความยินยอมไปหมดทุกเรื่องก็ได้</p><blockquote><strong>อยากให้อาจารย์เล่าให้ฟังสั้นๆ ว่ามีประมาณไหนอีก สำหรับข้อควรทราบเพิ่มเติมทั้งตัวกฎหมายลำดับรองและกฎหมายลูก</strong></blockquote><p>- บางเนื้อหาของ PDPA มีการบังคับใช้เลย บางข้อต้องบังคับใช้เลย เช่น Privacy Notice แต่ตัวกฎหมายลำดับรอง อาจจะต้องรอ ทำให้ไม่มีความชัดเจนในการปฏิบัติ เช่นการสร้างความมั่นคงปลอดภัยของข้อมูลส่วนบุคคล โดยมาตรการเหล่านั้น ต้องมีมาตรฐานขั้นต่ำตามที่พนักงานกำหนด ถ้าหากไม่กำหนด ก็แปลว่าไม่มีมาตรฐานขั้นต่ำ ขึ้นอยู่กับแต่ละฝ่ายตีความไว้</p><blockquote><strong>ในมุมการทำงาน สามารถทำอะไรให้ประชาชนได้บ้าง</strong></blockquote><p>- เนื่องจากตอนนี้สำนักงานยังอยู่ในช่วงจัดตั้ง เสร็จในปีนี้ แต่ทำงานแล้ว เช่นให้คำปรึกษา ภาครัฐและเอกชน มีประมาณ 1,200 ราย ส่วนมากจะเป็นคำถามทั่ว ๆ ไป จนปัจจุบัน มีคำถามเป็นประเด็นเชิงเทคนิคและการทำงานเพิ่มขึ้นมาบ้าง มีความตื่นตัวเพิ่มมากขึ้น และมีสายของประชาชนเพิ่มมากขึ้น เพราะประชาชน ยังไม่เข้าใจในประเด็นทั่วไปเกี่ยวกับข้อกฎหมาย เจตนาของกฎหมายจะเป็นการป้องกัน เลยอยากให้ประชาชนมีการใช้ข้อมูลอย่างถูกต้อง และใช้ข้อมูลได้อย่างมั่นใจ และทางสำนักงานเองก็มีการดำเนินการในด้านการทำสื่อ เพื่อสื่อสารให้ทางประชาชนทราบ และมีการรวบรวมคำถามให้กับทางประชาชนในการเข้าใจกฎหมายนี้ได้อย่างชัดเจน โดยส่วนนาก คำถามที่เข้ามามักจะเป็นเรื่องของการถ่ายภาพ ในกรณีที่เป็นคำถามที่ซับซ้อนขึ้น จะมีการส่งต่อให้คณะกรรมการในการชี้แจงคำตอบต่าง ๆ และรับเรื่องข้อร้องเรียนของประชาชน และคอยไกล่เกลี่ยข้อพิพาทที่เกิดขึ้น และจริง ๆ กฎหมาย นอกจากการปรับแล้ว จะสามารถดำเนินการไกล่เกลี่ย ดังนั้นอาจจะมีการเกิดความเข้าใจผิดในบทลงโทษเช่นกัน ดังนั้น สิ่งที่สำนักงานเองพยายามสื่อสาร จึงจะเป็นการสร้างความชัดเจน และความเข้าใจที่ถูกต้องให้แก่ประชาชน</p><blockquote><strong>ในการปฏิบัติตามกฎหมายนี้ สิ่งไหนที่ว่าสำคัญ แต่ส่วนมากมักจะลืม หรืออันไหนที่อาจจะไม่ได้สำคัญมาก แต่เร่งทำกันในการปฏิบัติตาม PDPA</strong></blockquote><p>หลักการของ PDPA คือใจเขาใจเรา ต้องประเมินความจำเป็น วัตถุประสงค์ในการจัดเก็บข้อมูล</p><p>1. เหตุผลในการเก็บ และหลักการ</p><p>2. No Surprise คือ ต้องแจ้งให้ทราบ ในการใช้ข้อมูล ดังนั้นสิ่งสำคัญคือการแจ้งให้ทราบ หรือก็คือ Privacy Notice เป็นสิ่งสำคัญที่ควรหยิบมาทำเป็นสิ่งแรกๆ</p><p>3 คือ Keep it safe และต้องรักษาให้มีความปลอดภัย</p><p>หลายๆคนเข้าใจว่าต้องขอ consent เสมอ แต่ถ้าเราเข้าใจข้อมูลของเรามากๆ เราจะเข้าใจว่าการซื้อ consent management tools ไม่ใช่สิ่งสำคัญ เพราะบางที เราอาจจะไม่ได้ต้องขอความยินยอมในการใช้ข้อมูลมากขนาดนั้น แต่ก่อนหน้านี้ทุกคนจะโฟกัสที่การสร้าง Consent Management Tools ทางสคส. เองก็พยายามสร้างให้เข้าใจ, อีกข้อคือทุกคนพยายามสร้างให้มันมีความ keep it safe เน้นแต่ security ชั้นต้องซื้อ Tools ใหม่ ชั้นต้องเข้ารหัสข้อมูล ต้องทำนั่น ทำนี่ ความเข้าใจผิดคือ หลายๆคนยังเข้าใจว่า PDPA มันเป็นเรื่องของระบบ (System) การทำ PDPA ให้มีความสำเร็จ คือ People, Process และ Technology แต่หลายคนมุ่งแต่ไปทำเทคโนโลยี มุ่งซื้อเครื่องมือ ดังนั้นการสร้างความเข้าใจที่ People เองอาจจะมีการตอบโจทย์มากกว่าในการทำงานด้าน PDPA หลาย ๆ ส่วน</p><blockquote><strong>ในหน่วยงานภาครัฐมักจะมีความเข้าใจผิดว่าไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะมีฐานของกฎหมายมารองรับ อันนี้จริงไหม</strong></blockquote><p>- ความเข้าใจหน่วยงานภาครัฐมักจะเข้าใจผิดเรื่องการนำระบบ นำในการนำไปใช้ในการปฎิบัติตาม PDPA และมักจะเข้าใจว่ามลักษณะเหมือน พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์ ทำให้ไม่เข้าใจถึงกระบวนการทำงาน หลายองค์กร อาจจะยังไม่เคยอบรมหรือเทรนพนักงานอย่างชัดเจน ดังนั้น ควรจะมีการทำมาตั้งแต่ก่อนการปรับใช้ และการจัดตั้ง DPO มักจะถูกทำให้เข้าใจผิดว่ารับผิดชอบทั้งองค์กร แต่จริงๆ แล้วควรจะมีคณะทำงาน และมีการนิยามสถานะของตัวเองผิดไป เช่นอาจจะเข้าใจผิดว่าตัวเองเป็น Data Controller แต่ทำหน้าที่ตาม Data Processor และพอเรานิยามตัวเองผิด ก็อาจจะทำให้การนิยาม การปฏิบัติตามกฎหมายผิดไปด้วย ที่เจอภาครัฐ และเอกชนเองก็เจอปัญหาในเรื่องของการทำหน้าที่ของ DPO และมักจะถูกเข้าใจว่าเป็นคนที่ทำทั้งหมดในองค์กร และในกฎหมายฉบับนี้ยังมีคนเข้าใจผิดเรื่องของตัวกฎหมายอาญา จะมีแค่สามมาตราคือ 79, 80. 81 และถ้าเป็นความผิดของนิติบุคคล กรรมการผู้จัดการ หรือผู้จัดการจะต้องมีความรับผิดตามข้อกฎหมาย ในโทษอาญา ถ้าหากเป็นการละเมิดข้อมูลที่มีความอ่อนไหว ก็จะผิดตามกฎหมายอาญาในกรณีที่นำข้อมูลส่วนบุคคลไปแสวงหาผลประโยชน์โดยมิชอบ ไม่ตามวัตถุประสงค์ที่แจ้งไว้ หรือทำให้เกิดความเสียหาย ก็จะถูกนับเป็นโทษอาญา ซึ่งเคยมีกรณีจาก GDPR ที่ DPO โดนปรับจากเนื่องจากการไม่ปฎิบัติตามหน้าที่ เช่นละเว้นการตรวจข้อมูลตามระยะเวลา และถ้าไม่มีการดำเนินการตามระยะเวลา ดังนั้น หน้าที่ของ DPO จะอยู่ในลำดับต้น ๆ และควรซิงก์กับ Operations โดย DPO ต้องมีการตรวจงานและมีระยะเวลาตรวจสอบอย่างสม่ำเสมอ เมื่อตรวจดูแล้ว และพบปัญหา ทาง DPO ต้องมีการดำเนินการรายงานให้ทาง operations เพื่อดำเนินการตรวจสอบ ดังนั้น ในกรณีไหนที่ DPO ไม่มีการตรวจ จึงอาจจะมีการสุ่มเสี่ยงที่จะโดนฟ้อง (ผู้ควคุมข้อมูลโดนปรับได้) ถ้าเคลียร์ในบบาทหน้าที่ของผู้ควบคุม ผู้ประมวลผล ก็อาจจะช่วยลดความสุ่มเสี่ยงโดนฟ้องได้</p><p>หน่วยงานรัฐเข้าใจคาดเคลื่อนเยอะ ว่าถ้าเราทำตามเทมเพลต เอกสาร ครอบคลุมหมดแล้ว จะเท่ากับเราปฎิบัติตาม PDPA หมดแล้ว แต่ไม่ใช่ เพราะต้องมีการประเมินในระยะยาว และต้องมีการมอบหมายหน้าที่การทำงานให้ชัดเจนด้วย และเข้าใจบทบาทขององค์กรอย่างชัดเจน ตามที่กฎหมายระบุ รวมถึงกิจกรรมที่ทำภายในองค์กรด้วย เช่น กิจกรรมนึงเราอาจจะเป็นผู้ประมวลผลข้อมูล อีกกิจกรรมเราอาจจะเป็นผู้ควบคุมข้อมูล ดังนั้น หน่วยงาน ควรจะเข้าใจทบบาทในส่วนนี้ให้ชัดเจน เพื่อให้เข้าใจนโยบาย และภารกิจของรัฐที่มีความชัดเจนในการสื่อสารภายใน ดังนั้น เราต้องดูกิจกรรมก่อน ก่อนจะลงมือในขั้นตอนของการทำรายละเอียดการปฏิบัติตามกฎหมาย ทั้งนี้ การสร้างความยินยอม หรือ consent นั้นมีหลากหลายแบบ การที่เราทำ consent ของ PDPA นั่นไม่ได้หมายความว่าจะเป็นการขอ Consent ในเรื่องอื่น หรือในอีกทางนึง การขอ Consent ในด้านอื่นๆ เช่นการยอมรับเข้าการรักษา การเข้าร่วมวิจัย ก็จะเป็นอีกแบบนึง ดังนั้นนมุมของ PDPA จะเป็นการขอ Consent ในมุมของการป้องกันข้อมูส่วนบุคคลเท่านั้น อาจจะไม่ได้เป็นการเก็บความยินยอมทุกกิจกรรมทั้งหมด</p><blockquote><strong>การถอนความยินยอม มีผลย้อนหลังไหม?</strong></blockquote><p>- การขอถอนความยินยอม ไม่ได้เป็นการเอาความยินยอมทั้งหมดออก แต่ไม่ใช่ มันคือการเอาเฉพาะที่เขาขอความยินยอมเฉพาะวันนั้นออกนั้น การถอนความยินยอมจะไม่มีผลย้อนหลัง จะมีแค่เฉพาะครั้งที่ขอเป็นครั้ง ๆ ไป</p><blockquote><strong>สถานการณ์ที่คนอาจจะยังไม่เข้าใจเรื่องของ PDPA</strong></blockquote><p>- ต้องโฟกัส PDPA จะอยู่ถึงขั้นไหน ดังนั้นต้องดูทีละอัน ทีละสถานการณ์ว่ามีการละเมิดกฎหมายอื่นๆ อีกไหม เช่นการถ่ายภาพ Selfie PDPA อาจจะไม่ผิด แต่ถ้าเกิดมีการทำให้เสียชื่อเสียง อาจจะผิดในแง่ของการละเมิด หรือกฎหมายอื่นๆ</p><blockquote><strong>กิจกรรมใดบ้างที่ HR ควรพึงระวังในการปฎิบัติตามกฎหมายฉบับนี้</strong></blockquote><p>- ฝั่ง HR ที่ยากคืออยากเก็บข้อมูลบุคคลากรเยอะๆ เช่นการเก็บข้อมูลเชื้อชาติ ศาสนา เลยอยากให้ทบทวนว่าการเก็บ เราเก็บเยอะไปไหม ดังนั้นอาจจะไม่ต้องถามเชิงลึกถึงข้อมูลส่วนบุคคลไหม ดังนั้นต้องหาความเหมาะสมให้เจอว่าเราเก็บทำไม เก็บอะไร เก็บเพื่ออะไร เพราะ PDPA จะเป็นกฎหมายที่อยากให้คนมาสื่อสารกันมากขึ้น ดังนั้นการสื่อสารการนำข้อมูลมาใช้จึงเป็นเรื่องที่สำคัญเช่นกัน surveillance อาจจะต้องดูตามบริบทว่าเราไปแทรกแซงข้อมูล หรือชีวิตการทำงาน ของเขามากแค่ไหน เพราะบางที บางข้อมูลอาจจะไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นในการนำมาใช้</p><p>- การเลิกจ้าง สิ่งที่เราจะเก็บ จะเก็บเท่าที่จำเป็น เช่นอาจจะเก็บเฉพาะเลขพนักงานเพื่อประกอบการจัดทำแบล็คลิสต์ หรือกิจกรรมอื่นๆ ที่จำเป็นต่อบริษัท ทำได้ แต่ต้องย่อยข้อมูล และมีการควบคุมการเข้าถึง ให้คนที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้นที่เข้าถึง ถ้าจะเก็บ ต้องมีการรักษาความปลอดภัยให้ไม่เกิดข้อมูลรั่วไหลขึ้นกับเรา</p><p>- ทั้งนี้ ในอนาคตจะมีคนเข้าใจ PDPA เยอะขึ้นเรื่อย ๆ และจะมีคำถามเข้ามา ทำให้ทางหน่วยงานอาจจะต้องเข้าใจเรื่องการเก็บข้อมูลให้ไม่เกินจำเป็น ดังนั้นการเก็บข้อมูลก่อนเป็นพนักงานก่อนเป็นพนักงาน อาจจะต้องมีการทวนความจำเป็นในการเก็บข้อมูลเท่าที่จำเป็นเท่านั้น และกำหนดระยะเวลาที่จัดเก็บเท่าที่จำเป็น</p><p>- HR มักจะบอกว่าไม่ได้เก็บข้อมูลละเอียดอ่อน เช่นทาง HR อาจจะไม่มีการเก็บ แต่ข้อมูลการตรวจ ใบเสร็จ อาจจะถูกจัดเก็บไว้โดยการเงิน เพื่อใช้ประกอบการเบิกจ่าย การตรวจเพื่อรับยา จ่ายยา ดังนั้น อาจจะต้องระวัง ให้ปฎิบัติตามกฎหมายของการควบคุมทำงาน และมีการกำหนดระยะเวลาการทำงาน การทำลาย และการย่อย พร้อมกับทวนความจำเป็น ให้มีการรักษาความปลอดภัยให้มีความระมัดระวังการใช้ และเก็บให้ปลอดภัย พร้อมระบุรอบของการทำลาย</p><blockquote><strong>ลักษณะฃองการจัดตั้งองค์กรมีกี่แบบ หรือมีวิธีคิดอย่างไรสำหรับการรับผิดชอบในองค์กร</strong></blockquote><p>ไม่มี One size fit all เพราะหลายองค์กรมีรูปแบบที่ต่างกัน ต้องดูโครงสร้างขององค์กรเราก่อนว่าควรจะเป็นใคร และต้องดูหน้าที่ ที่สามารถให้คำแนะนำองค์กรได้, internal control, external communication และสามารถสื่อสารกับคนภายนอกได้ แต่จะอยู่ที่ส่าความเสี่ยงการใขข้อมูลขององค์กรอยู่ที่ไหน และต้องมีอิสระในการตรวจสอบจริงๆ</p><p>- ในกรณีที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องใช้และทำงานกับข้อมูลปริมาณมาก ๆ จะต้องมีการแจ้งชื่อ DPO เข้ามา เช่น บริษัทในตลาดหลักทรัพย์ ธนาคาร ประกันภัย โดยมีทั้งเป็นกลุ่มหรือทำงานคนเดียว และการแจ้งจะต้องส่งเป็นอีเมล บอกชื่อองค์กร DPO และการติดต่อ</p><p>- ใน Pain Point มักจะเจอหน่วยงานรัฐที่มีการตั้งองค์กรซ้อนๆ กันเพราะต้องปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง หลายที่ตั้งตาม พรบ. และมักจะเป็นคนเดิมที่รับหน้าที่จากคณะกรรมการจากตัวกฎหมาย ดังนั้นการมีคณะทำงานเป็นชุดเดียวไปเลยจะดีกว่า และต้องมีเวลาในการดูแลตัว data รวมไปถึงสามารถเข้ามาดูแลข้อมูลได้จริงๆ และพอไม่มีคนเข้าใจในการปฏิบัติตามหน้าที่ที่ควรจะเป็น ก็อาจจะทำให้เกิดสุญญากาศในการปรับใช้และทำงานได้</p><blockquote><strong>บทบาทของนิติกรภายในองค์กรต้องมีการเปลี่ยน การปรับ ไปในทิศทางไหนเพื่อปฏิบัติตามกฎหมายฉบับนี้?</strong></blockquote><p>- ความท้าทายคือ PDPA เป็นกฎหมายรูปแบบใหม่ เพราะกฎหมายมันจะเป็นการบอกว่า ปลายทางของตัวกฎหมายต้องการสิ่งนี้ ระหว่างทางคุณจะไปปฎิบัติอย่างไรก็ได้ ขอแค่มีปลายทางตามที่กฎหมายระบุ และมีการบูรณาการด้านกฎหมายหลากหลายมิติ ทำให้ทางนักกฎหมายเองอาจจะมองแค่มิติเดียวไม่ได้ และต้องเข้าใจทั้งในแบบของการมองในมุมหลายๆ มุม ทั้งมิติของ operation และ IT ดังนั้น การมองว่ากฎหมายระบุไห้ทำอะไร เลยอาจจะเป็นมุมที่นักกฎหมายเองต้องมีการปรับตัว</p><blockquote><strong>บทบาทที่นักพัฒนา หรือไอที ที่ต้องปรับ และข้อควรระวัง ในที่นี้จะมีอะไรบ้าง</strong></blockquote><p>- ถ้าเป็นนักไอที หลักสำคัญคือ การปฎิบัติตามข้อกฎหมาย มีความโปร่งใส ความถูกต้องของข้อมูล เก็บข้อมูลเท่าที่จำเป็น มีระยะเวลาในการจัดเก็บ เป็นสิ่งพื้นฐานที่ต้องรู้ และต้องมีแนวคิดนี้ในการออกแบบตั้งแต่แรก และเข้าใจการออกแบบกระบวนการ ขอความยินยอม (Privacy by Design and by default) อะไรที่ควรจะมี ก็ควรเลือกได้ และมีตั้งแต่แรก และออกแบบตั้งแต่การรับข้อมูลเข้ามา เซิร์ฟเวอร์ที่รองรับ และเข้าใจตั้งแต่การเดินทางของข้อมูลตั้งแต่แรกให้มีไม่เกิดข้อมูลรั่วไหล เป็นแนวปฏิบัติตั้งแต่แรกในการออกแบบ โดยต้องมีการตรวจสอบ โดยแนวปฏิบัติเอง ทีมนักพัฒนาที่มีประสบการณ์และตรวจสอบ โดยจะมีการยกกรณีตัวอย่างของ best practices ของแต่ละที่เพื่อมาหารือกัน และสามารถหยิบประเด็นในการออกแบบ มาใช้ในกรณี และต้องสื่อสารให้ตัว user เองเข้าใจถึงหลักการ โดยต้องแยก condition และ personal data ออกจากหน้านั้นๆ ไป และให้ทางทีมนักพัฒนาเข้าใจในมุมของผู้ใช้งาน และคนในองค์กรควรจะมีความเข้าใจในเบื้องต้นของเบสิค เพราะจะได้เข้าใจด้วยภาษาเดียวกัน</p><blockquote><strong>ROPA สำคัญไหม ถ้าสำคัญ ควรจะโฟกัสที่ตรงไหน</strong></blockquote><p>- ต้องดำเนินการ เพราะเราจะรู้ว่ากิจกรรมไหน เกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล และเกี่ยวข้องกับอะไรบ้าง และควรให้ความสำคัญประมาณนึง และให้เลือกกิจกรรมที่เกี่วกับ sensitive data และทำให้ครอบคลุมในส่วนนี้ก่อนจะไปจับเรื่องอื่นๆ และจัดการเรื่องอื่นๆมีอิมแพคกับข้อมูล หลายๆที่ตั้งแต่แรก ดังนั้นการระบุและทำ ROPA จะทำให้เราเห็นภาพรวมของกิจกรรมที่ต้องทำ และจะทำให้ครบถ้วนมากกว่า</p><h3>ข้อคำถามที่มีการสอบถามภายในงาน</h3><p><strong>คำถาม: ข้อมูลน้ำหนัก ส่วนสูง ค่าสายตา (สายตาสั้น สายตายาว สายตาเอียง) ถือเป็นข้อมูลสุขภาพซึ่งเป็นข้อมูลอ่อนไหวด้วยหรือไม่</strong></p><p>- ไม่น่าเป็นข้อมูลสุขภาพ เพราะไม่สามารถเชื่อมโยงไปหาโรคได้ แต่ในกรณีถ้ามีข้อมูลสุขภาพหลายๆ ฟิลด์ หรือข้อมูลอื่นๆ ที่มากพอที่จะระบุความเป็นโรคได้ เช่น น้ำหนัก+ส่วนสูง ก็อาจจะเป็นโรคอ้วน โดยอาจเป็นข้อมูลอ่อนไหว แต่ทั้งนี้ขึ้นกับวัตถุประสงค์ของการเก็บรวบรวมด้วย ทั้งนี้อาจต้องพิจารณาสถานะการเก็บข้อมูลดังกล่าวอีกครั้งว่า เป็นการเก็บข้อมูลในลักษณะใด และจะต้องมีสถานะและการระบุข้อมูลต่างๆ รวมกันว่า อาจนำไปสู่ข้อมูลในการแสดงถึงโรค หรืออาจนำไปสู่การเลือกปฏิบัติคุณสมบัติบางอย่างหรือไม่</p><p><strong>คำถาม: การแชร์ข้อมูลกับบริษัทในเครือ บริษัทในเครือเหล่านั้นต้องทำบันทึกการประมวลผลข้อมูล (ROPA) ด้วยหรือไม่</strong></p><p>- บริษัทในเครือถือว่าเป็นคนละนิติบุคคลกัน ต้องทำบันทึกการประมวลผลข้อมูล (ROPA) บันทึกการส่งต่อเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลจากบริษัทต้นทางไปยังบริษัทปลายทาง และบริษัทปลายทางที่ได้รับข้อมูลก็ต้องจัดทำบันทึกการประมวลผลข้อมูล (ROPA) ที่ครอบคลุมการรับข้อมูลจาก บริษัทในเครือดังกล่าวมาเพื่อประมวลผลด้วยเช่นกัน</p><p><strong>คำถาม: หากมีการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความเสี่ยงต่ำ เช่น query data (สอบถามข้อมูล) เดิมที่มีอยู่แล้วมาแสดงผลเพิ่มเติมเพื่อให้บริการลูกค้าเวลาลูกค้าติดต่อสอบถามมา ยกเว้นไม่ทำ Privacy Impact Assessment (PIA) ได้หรือไม่ ใช้หลักการอะไรในการยกเว้น</strong></p><p>- ตามหลักการแล้วควรมีการทำ PIA ก่อนที่จะมีโครงการหรือกิจกรรมใหม่ ๆ ที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนบุคคล หรืออาจจะเป็นกิจกรรมที่ต้องการที่จะพัฒนาเรื่อง PIA เพิ่มเติม ในกรณีนี้ เท่าที่อ่านจากโจทย์จะมีการประเมิน PIA เบื้องต้นไว้อยู่แล้ว</p><p><strong>คำถาม: จากข้อคำถามก่อนหน้า ไม่ทำ PIA ได้หรือไม่</strong></p><p>- จากประสบการณ์หากหน่วยงานที่ไม่มีเกณฑ์ที่เป็นมาตรฐานของหน่วยงาน เราก็จะประเมินตามประสบการณ์เองได้ โดยใช้เกณฑ์ เช่น มีการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลที่เป็น ชื่อ นามสกุล แบบนี้อาจจะเป็นความเสี่ยงต่ำ หากที่ข้อมูลอื่น ๆ มาเพิ่มเติม เช่น ข้อมูลอ่อนไหว หรือข้อมูลส่วนบุคคลที่มีปริมาณมาก ๆ ก็อาจจะประเมินเป็นความเสี่ยงสูงไว้ก่อนได้ ดังนั้นควรดำเนินการ PIA ไว้ก่อนก็จะดีกว่า</p><p><strong>คำถาม: ถ้ามีการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้าซึ่งอาจมีลูกค้าที่เป็นผู้เยาว์อยู่ด้วย แต่ไม่ได้เฉพาะเจาะจงจะประมวลผลข้อมูลผู้เยาว์ แบบนี้จำเป็นต้องทำ DPIA หรือไม่</strong></p><p>- หากไม่มีการประมวลผลข้อมูลผู้เยาว์ตามวัตถุประสงค์ของกิจกรรม ไม่จำเป็นต้องทำ DPIA แต่ควรจะมีการแจ้งกับเจ้าของข้อมูลใน Privacy Notice หรือ Privacy Policy ว่าหน่วยงานไม่มีกิจกรรมที่ประมวลผลข้อมูลของผู้เยาว์</p><p><strong>คำถาม: ในกรณีข้อมูลส่วนบุคคล ในการจัดซื้อจัดจ้าง ขั้นตอนการประมูลงาน แล้วปรากฎว่า บุคคลนั้น ไม่ได้งานนั้นและ/หรือไม่ได้ทำสัญญาต่อกับเรา เราสามารถเก็บข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อเป็นข้อมูลเพื่อใช้ประโยชน์ได้ไหม แล้วจำเป็นต้องแจ้งและได้รับความยินยอมก่อนหรือไม่ แล้วจะเก็บอย่างไร และเก็บได้ถึงเมื่อไร</strong></p><p>- สามารถเก็บต่อได้ตามระยะเวลาที่ระบุ พ.ร.บ.จัดซื้อจัดจ้าง และ/หรือ เป็นการปฏิบัติตามกฎหมายในกรณีที่มีการร้องเรียน/อุทธรณ์ได้ แต่ระยะเวลาต้องมีความเหมาะสม แจ้งผ่าน privacy notice และมีวัตถุประสงค์ที่จำกัดตามข้างต้น ถ้าต้องการใช้นอกเหนือไปกว่านั้น อาจต้องขอความยินยอม และหากเป็นหน่วยงานรัฐ ต้องดำเนินการตาม พ.ร.บ. จัดซื้อจัดจ้าง ข้อมูลที่ให้ไว้เพื่อใช้ในการจัดซื้อจัดจ้างตามกฎหมาย หากเป็นเอกชนที่ไม่ได้ดำเนินการตาม พ.ร.บ. จัดซื้อจัดจ้าง สามารถทำ Privacy Notice แจ้งกับบริษัทที่เข้าร่วมประมูลงาน ว่าจะนำข้อมูลส่วนบุคคลมาประมวลผลอะไรบ้าง เช่น เพื่อใช้ในการติดต่อ เพื่อใช้ในการดำเนินการจัดซื้อจัดจ้าง อาจจะไม่มีความจำเป็นต้องขอ Consent หากนำข้อมูลส่วนบุคคลไปประมวลผลวัตถุประสงค์อื่น ที่มีการใช้ข้อมูลอ่อนไหว อาจจะมีความจำเป็นต้องขอ Consent</p><p><strong>คำถาม: ใบรับรองแพทย์เพื่อขอลางาน เราอ้างอิงกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ที่ให้นายจ้างสามารถขอใบดูใบรับรองแพทย์จากลูกจ้าง ถ้าลาป่วยเกิน 3 วัน เราอ้างฐานปฏิบัติตามกฎหมายนี้โดยไม่ขอ consent ได้ไหม</strong></p><p>- <a href="https://www.senate.go.th/assets/portals/28/fileups/146/files/%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%9A.%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%20%E0%B8%9E.%E0%B8%A8.2541_1.pdf">พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน มาตรา ๓๒ ให้ลูกจ้างมีสิทธิลาป่วยได้เท่าที่ป่วยจริง การลาป่วยตั้งแต่สามวันทํางาน ขึ้นไป นายจ้างอาจให้ลูกจ้างแสดงใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งหรือของสถานพยาบาล ของทางราชการ ในกรณีที่ลูกจ้างไม่อาจแสดงใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่งหรือของ สถานพยาบาลของทางราชการได้ให้ลูกจ้างชี้แจงให้นายจ้างทราบ</a> ตามความเห็น หากหน่วยงานมีความจำเป็นต้องประมวลผลข้อมูลใบรับรองแพทย์ซึ่งเป็นข้อมูลอ่อนไหว ให้ขอความยินยอมไว้ดีกว่า เพราะเนื่องจาก กฎหมายคุ้มครองแรงงานเน้นให้มาแสดงข้อมูลเพื่อเป็นหลักฐานในการลาหยุดนั้น ไม่ได้บอกให้หน่วยงานสามารถประมวลผลได้</p><p><strong>คำถาม: หากบริษัทต้องการให้พนักงานยื่นใบลาป่วย ซึ่งแพทย์ระบุมาว่าเป็นโรคอะไร แต่พนักงานไม่ต้องการให้บริษัทรู้ถึงข้อมูลอ่อนไหวของตน บริษัทบอกถ้าไม่ยื่น ก็ห้ามลา เพราะเช็คไม่ได้ว่าป่วยจริงไหม แบบนี้จะถือว่าความยินยอมเป็นเงื่อนไขของการให้บริการ ตามความหมายของ พ.ร.บ. หรือไม่</strong></p><p>- บริษัทสามารถให้พนักงานมาแสดงใบรับรองแพทย์ เพื่ออ้างถึงการลาหยุดตาม พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงานได้ แต่หากบริษัทมีความจำเป็นต้องประมวลข้อมูลใบรับรองแพทย์ที่มีข้อมูลอ่อนไหว แนะนำให้ขอความยินยอมไว้ก่อน แต่อาจจะไม่เข้าเงื่อนไขของการให้บริการ อาจจะต้องดูวัตถุประสงค์ในการประมวลผลด้วย</p><p><strong>คำถาม: ในกรณีที่บริษัท ที่มีพนักงานเข้าทำงานมาตั้งแต่ก่อนกฎหมาย PDPA มีผลบังคับใช้ บริษัทมีพนักงานกลุ่มนี้ประมาณ 1,000 คน โดยพนักงานมีเอกสารและข้อมูลที่พนักงานให้กับบริษัทไว้หลายอย่าง บริษัทต้องให้พนักงานกลุ่มนี้ ให้ความยินยอมหรือไม่ ถ้ามีควรทำเอกสารลักษณะใด</strong></p><p>- ต้องมีการทำบันทึกการประมวลผลข้อมูล (ROPA) เพื่อวิเคราะห์วัตถุประสงค์และฐานทางกฎหมายว่าเป็นวัตถุประสงค์ที่ต้องใช้ฐาน Consent หรือไม่ ถ้าใช่ ตามมาตราที่ ๙๕ ระบุว่า สามารถเก็บได้ตามวัตถุประสงค์เดิม แต่ต้องเตรียมช่องทางการถอนความยินยอมไว้ ในทางปฏิบัติ อาจจะขอ consent ใหม่เลยก็ได้</p><p><strong>คำถาม: กรณีที่บริษัททำการติดต่อคุยงานกับลูกค้าหลายคน มีทั้งระดับบริหาร และระดับปฏิบัติการ ในส่วนระดับปฏิบัติการที่เป็น หนักงานหน้างานทั่วไป มีการติดต่อกันทางไลน์ และอีเมลบ้าง แบบนี้ถือว่าพนักงานของบริษัทมีการเก็บข้อมูลของลูกค้าหรือไม่ แม้จะไม่ได้มีการบันทึกข้อมูลลงระบบ ทางบริษัทควรนำข้อมูลติดต่อพนักงานบันทึกลงในระบบ แล้วแจ้ง policy ทุกครั้งหรือไม่</strong></p><p>- ก่อนอื่นขอใช้คำว่า “Privacy notice” แทนสิ่งที่ต้องแจ้งกับ Data subject หลักการคือ ครั้งแรกที่มีการขอ/เก็บข้อมูล ต้องมีการแจ้ง Privacy notice กับ Data subject ซึ่งอาจเป็นเวอร์ชั่นสั้น ในการแจ้งด้วยวาจา และมี Link ไปหา Notice ตัวเต็ม แต่แจ้งครั้งแรกก็เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องแจ้งทุกครั้ง ถ้าไม่ได้มีการเก็บข้อมูลเพิ่ม</p><p><strong>คำถาม: กรณี A เป็น partner กับผู้ให้บริการคลาวน์ต่างประเทศ เพื่อให้บริการเช่าพื้นที่คลาวน์ของบริษัทในไทย ถือว่า A เป็นผู้ประมวลผลข้อมูลหรือไม่ หาก A ต้องมีการทำ report monitoring ต่างๆ ด้วย หากเป็น ควรจะทำเอกสารอะไรระหว่าง A กับ ผู้ให้บริการ cloud</strong></p><p>- A เป็น Processor และบริษัท Cloud เป็น Sub-processor (ผู้รับจ้างช่วง) โดยสัญญาต้องมีรายละเอียดเทียบเท่ากับ Data Processing Agreement (เรียกว่าback-to-back contract)</p><p>อ้างอิง</p><p><a href="https://www.gdpreu.org/the-regulation/key-concepts/data-controllers-and-">https://www.gdpreu.org/the-regulation/key-concepts/data-controllers-and-</a>processors/</p><p><strong>คำถาม: มี data controller อื่น ทำจดหมายแจ้งนโยบาย และ privacy notice รวมถึงขอความยินยอม ไปอีก data controller นึง จำเป็นต้องทำไหม? ทำไมเขาไม่แจ้ง data subject โดยตรง มีเหตุผลอื่นใดอีกบ้างที่ data controller ต้องแจ้ง privacy notice ให้อีก data controller อื่น?</strong></p><p>- จากคำถามขอตีความว่าเป็นกรณีที่เป็นผู้ควบคุมร่วม (Joint Controller) ซึ่งการแจ้งไม่จำเป็นต้องแจ้งโดยตรง (Controller A → DS หรือ Controller A → Controller B → DS) แต่ต้องอยู่ในข้อตกลง Data Sharing Agreement และ MoU</p><p>หรือถ้าเปลี่ยนเป็น Controller A → Processor B → DS อันนี้น่าจะสามารถทำได้อยู่แล้ว</p><p>หรือถ้าไม่ได้เป็น Joint Controller หรือ Processor ควรจะแจ้งโดยตรง</p><p><strong>คำถาม: ในกรณีที่มีการเก็บภาพถ่ายบัตรประชาชนเพื่อการยืนยันตัวตน (KYC) ที่มีข้อมูลศาสนาซึ่งเป็นข้อมูลอ่อนไหวแต่จริงๆ ไม่ได้ใช้ ใน Privacy notice ต้องบอกว่าเก็บข้อมูลศาสนาด้วยหรือไม่ และจำเป็นต้องทำ DPIA หรือไม่ และจริงๆ ควรเก็บอย่างไร เช่น ต้อง redact ศาสนาออกแล้วค่อยเก็บไว้หรือไม่</strong></p><p>- แจ้งใน Notice ว่าอาจมีการเก็บข้อมูลที่อยู่บนหน้าบัตร รวมถึงศาสนา แต่ไม่ได้เอามาใช้ในการยืนยันตัวจน(หรือทำอย่างอื่น) ส่วนประเด็นการทำ DPIA คิดว่าเข้าข่าย เพราะเป็นการทำ KYC (ไม่ใช่เพราะศาสนาบนหน้าบัตร)</p><p><strong>คำถาม: หน้าที่การตรวจสอบโดย DATA PROTECTION OFFICER (DPO) ควรจะดำเนินการอะไรบ้างเป็นอย่างน้อย และความถี่ของการตรวจสอบที่เหมาะสมที่แนะนำคือเท่าไร</strong></p><p>- หน้าที่ DATA PROTECTION OFFICER (DPO) หลัก ๆ มีประมาณ การให้คำปรึกษา ตรวจสอบ และประสานงานกับสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (สคส.) ส่วนเรื่องของการตรวจสอบ อย่างน้อยปีละครั้งครับ และมีการจัดทำรายงานแจ้งส่วนงาน แจ้ง Internal Audit และแจ้ง บอร์ดหรือ CEO</p><p><strong>คำถาม: ในกฎหมายรองที่เพิ่งประกาศมามีเนื้อหาและ keywords ด้าน security เยอะ เช่น layers of defense, defense in depth, technical measures หมายความว่า DATA PROTECTION OFFICER (DPO) ควรจะต้องรู้เรื่อง information security อย่างดี? และในอนาคตอาจจะต้องถูก certified?</strong></p><p>- DATA PROTECTION OFFICER (DPO) ควรมีความรู้ทั้งในเรื่อง PDPA / Security / Risk Management / Data Governance การรับรอง DATA PROTECTION OFFICER (DPO) น่าจะเป็นสิ่งที่ สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (สคส.) พิจารณาในอนาคต</p><p><strong>คำถาม: ถ้าเป็นหน่วยงานเล็ก กฎหมายไม่ได้บังคับให้ตั้ง DATA PROTECTION OFFICER (DPO) แต่ถ้าอยากตั้งเพื่อให้มีการกำกับดูแลในองค์กร มีข้อเสียอะไรไหม?</strong></p><p>- สามารถทำได้ ถ้าเป็นการใช้ human resource ภายใน เพราะถ้าใช้ outsource / new-hire อาจจะไม่คุ้ม</p><p><strong>คำถาม: IT ไม่ควรเป็น DATA PROTECTION OFFICER (DPO) หรือไม่? เพราะเป็นฝ่ายที่เก็บข้อมูลซึ่งต้องป้องกัน อาจจะไม่ตรวจสอบฝ่ายตนเองเข้มข้น หรือไม่ หรือควรทำอย่างไร</strong></p><p>- องค์กรต้องทำให้มั่นใจว่า การปฏิบัติหน้าที่ในบทบาท 2 บทบาทนั้น ไม่มี conflict of Interest และควรมีกระบวนการมาตรวจสอบการทำงานของ DATA PROTECTION OFFICER (DPO) ได้ครับ (เช่น Internal audit)</p><p><strong>คำถาม: หน่วยงานภาครัฐ จะมีการจัดเก็บข้อมูลส่วนบุคคล และจะต้องนำมาเปิดเผยหรือเผยแพร่ในรูปแบบ Open Data การกำหนด Consent ในความคิดเห็นของวิทยากรควรออกแบบ Privacy by design แบบไหนที่เหมาะสม</strong></p><p>- การทำ Open Data ไม่ควรแสดงข้อมูลที่เป็นรายบุคคลครับ หรือมีความจำเป็นก็ควรจะทำให้ข้อมูลนั้นเป็นข้อมูลนิรนามก่อน เป็นไปตามหลักของ Privacy by Design</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=17f9cb52c987" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[5 เหตุผลที่นักวิทยาศาสตร์ข้อมูลควรเรียนSQL]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/5-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B8%9C%E0%B8%A5%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99sql-823e011200c9?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/823e011200c9</guid>
            <category><![CDATA[sql]]></category>
            <category><![CDATA[data-science]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Sep 2020 09:05:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-14T09:05:23.840Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>การเป็นนักวิทยาศาสตร์ข้อมูล สิ่งนึงที่ขาดไม่ได้คือความรู้ความเข้าใจในด้านกระบวนการด้านข้อมูล และการค้นคืนข้อมูล <br>ด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาลที่มีอยู่ในปัจจุบันธุรกิจและอุตสาหกรรมต่างๆ <br>จากข้อมูลขนาดใหญ่จำเป็นต้องมีชุดทักษะที่เหมาะสมเพื่อให้สามารถสร้างมูลค่าได้ <br>องค์กรจะต้องเจอความท้าทายในการใช้ข้อมูล และยังต้องวิเคราะห์ได้ด้วย เพื่อทำการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์และข้อมูล <br>ละหนึ่งในทักษะที่นักวิทยาศาสตร์ข้อมูลต้องการคือ SQL ครับ</p><p><strong><em>1. ง่ายต่อการเรียนรู้และใช้งาน</em></strong><br>ข้อที่แตกต่างจากภาษาโปรแกรมอื่น ๆ ที่ต้องการความเข้าใจเชิงแนวคิดระดับสูงและการจดจำแบบขั้นตอน<br>SQL ได้รับการชื่นชมในความเรียบง่ายและใช้โครงสร้างภาษาที่เรียบง่ายด้วยคำที่เข้าใจง่ายเมื่อเทียบกับตัวเลขและตัวอักษรในภาษาอื่น ๆ และถ้าหากคุณยังเป็นมือใหม่กับการเขียนโปรแกรมและวิทยาศาสตร์ข้อมูล SQL เป็นภาษาที่ดีที่สุดในการเริ่มต้น ชุดคำสั่งสั้น ๆ ช่วยให้คุณสืบค้นข้อมูลดึงข้อมูลเชิงลึกได้ <br>ดังนั้นสกิลการเป็นนักวิทยาศาสตร์ข้อมูลภาษา SQL อาจจะเป็นภาษาพื้นฐานและง่ายต่อการฝึกฝนเพื่อเป็นรากฐานของวิทยาศาสตร์ข้อมูลครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*APU8TNYTjW1FK7qI.png" /></figure><p><strong><em>2. ทำความเข้าใจกับชุดข้อมูลของคุณ</em></strong><br>ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ข้อมูลสิ่งแรกที่คุณต้องรู้คือความเข้าใจในเชิงลึกเกี่ยวกับชุดข้อมูลที่คุณใช้งาน การเรียนรู้ SQL จะช่วยให้คุณมีความเข้าใจกับฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์และด้วยเหตุนี้จึงช่วยให้คุณสามารถเชี่ยวชาญในพื้นฐานของวิทยาศาสตร์ข้อมูลSQL จะช่วยให้เราตรวจสอบชุดข้อมูลได้ ระบุโครงสร้างและทำความเข้าใจว่าชุดข้อมูลของเรามีลักษณะอย่างไร<br>ช่วยให้เราทราบว่ามีค่าที่ขาดหายไปหรือไม่ระบุค่าผิดปกติ NULLS <br>SQL จะช่วยให้เราสามารถเล่นกับชุดข้อมูลของ ทำความคุ้นเคยกับชุดข้อมูลได้ และรู้ว่าค่าต่างๆมีการกระจายอย่างไรและวิธีการจัดระเบียบชุดข้อมูล</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/501/0*qKr5gfEcHNJ1MMXa.png" /></figure><p><strong><em>3. ผสานรวมกับภาษาสคริปต์</em></strong><br>เนื่องจาก SQL มีประสิทธิภาพในการเข้าถึงข้อมูลการสืบค้นและการจัดการข้อมูลมีข้อ จำกัด ในบางด้านเช่นการแสดงภาพ ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ข้อมูล เราเองจะต้องนำเสนอข้อมูลของคุณในแบบที่ทีมหรือองค์กรของเราเข้าใจได้ง่าย SQL ทำงานร่วมกับภาษาสคริปต์อื่น ๆ เช่น R และ Python ได้ดี เราสามารถรวม SQL และ Python ได้ เพื่อให้สามารถทำงานของได้<br>นอกจากนี้ไลบรารีการเชื่อมต่อเฉพาะสำหรับ SQL เช่น SQLite และ MySQLdb ยังมีประโยชน์อย่างมากในการเชื่อมต่อแอปไคลเอ็นต์กับเอ็นจินฐานข้อมูล ซึ่งจะช่วยให้เราสามารถทำงานกับชุดข้อมูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/330/1*M9IalBmmxUzjLQuKx4WWcQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/1*ifYIhQ_YV741vVl9Q2O0fg.png" /><figcaption>SQLite และหน้าตาการใช้งาน</figcaption></figure><p>4. จัดการข้อมูลจำนวนมาก<br>ในกรณีส่วนใหญ่วิทยาศาสตร์ข้อมูลเกี่ยวข้องกับการจัดการกับข้อมูลจำนวนมากที่จัดเก็บไว้ในฐานข้อมูล การทำงานกับข้อมูลจำนวนมากดังกล่าวจำเป็นต้องมีการแก้ปัญหาระดับสูงเพื่อจัดการข้อมูลนอกเหนือจากชีตแบบปกติ เมื่อชุดข้อมูลมีปริมาณมากขึ้นจึงไม่สามารถใช้ชีตได้ ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับการจัดการกับชุดข้อมูลขนาดใหญ่คือ SQL ครับ<br>โดย SQL มีความสามารถในการจัดการชุดข้อมูลดังกล่าว</p><p>5. ประตูสู่งานวิทยาศาสตร์ข้อมูล<br>สำหรับงานด้าน Data Science ส่วนใหญ่ต้องการความเชี่ยวชาญใน SQL อยู่ในอันดับที่สูงกว่าภาษาโปรแกรมอื่นๆ เพราะ Data Science เกี่ยวข้องกับการจัดการกับชุดข้อมูลขนาดใหญ่ในฐานข้อมูลและจะต้องใช้ความเชี่ยวชาญใน SQL เพื่อให้สามารถแก้ปัญหาในโปรเจคได้</p><p>การเขียนโปรแกรมใน SQL จึงเป็นที่ต้องการของตลาดสูง<br>ด้วยความสามารถในการจัดเก็บ อัปเดต ควบคุมการเข้าถึงและจัดการชุดข้อมูล เป็นทักษะที่จำเป็นสำหรับนักวิทยาศาสตร์ข้อมูลทุกคน ดังนั้น SQL จะทำให้เราสามารถทำทุกข้อได้ ตามที่กล่าวไปข้างต้น <br>นอกจากนี้ SQL ยังรวมเข้ากับระบบการจัดการฐานข้อมูลจำนวนมากเช่น MySQL, Microsoft SQL Server, Oracle Database, dBase และอื่น ๆ ที่ช่วยให้สามารถสร้างคำสั่ง SQL ในงานด้าน Data Science ได้อีกด้วยครับ</p><p>จัดทำโดย</p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: ผู้ช่วยวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี: อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=823e011200c9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุปงานเสวนาหัวข้อ “ก้าวทัน พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล”]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD-%E0%B8%81%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%99-%E0%B8%9E-%E0%B8%A3-%E0%B8%9A-%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%84%E0%B8%A5-e012e5e5701?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e012e5e5701</guid>
            <category><![CDATA[personal-data-protection]]></category>
            <category><![CDATA[pdpa]]></category>
            <category><![CDATA[data-protection]]></category>
            <category><![CDATA[law]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Mar 2020 03:08:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-20T03:08:25.594Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ในวันที่ 28 พฤษภาคม 2563 นี้จะเป็นวันประกาศใช้ตัว PDPA หรือ Personal Data Protection Act หรือที่เรารู็จักกันในชื่อ พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (หลังจากนี้ผู้เขียนจะขอเรียกพ.ร.บ. ข้างต้นว่า PDPA )</p><p>ทั้งนี้ตัวของผู้เขียนเองได้มีโอกาสเข้าร่วมตัว PDPA ของทางมหาวิทยาลัยในวันที่ 11 มีนาคมที่ผ่านมา และตอนนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรแล้วที่จะมาสรุปสั้นๆว่าในมุมของการทำ PDPA ของมุมมองหน่วยงานที่มีจำนวนข้อมูลมากๆควรจะเริ่มจากเข้าใจสิ่งไหน</p><p>ในงานตั้งแต่แรกเองจะมีการบอกตั้งแต่ต้นงานว่า Personal Data และเรื่องของ Privacy เองเป็นเรื่องที่เกี่ยวเนื่องกันตามภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3HBOuKehRMPY2N_4opq27Q.png" /><figcaption>ความเป็นส่วนตัวและข้อมูลส่วนบุคคลไม่สามารถแยกออกจากกันได้</figcaption></figure><p>ในกระบวนการเข้าใจ PDPA เราจะต้องเข้าใจสามส่วนด้วยกันครับ</p><p><strong>Data Subject</strong> = เจ้าของข้อมูล ซึ่งในที่นี้คือผู้ที่ถูกเก็บและรวบรวมข้อมูลไป เช่นอาจจะเป็นนักศึกษา หรือคนทั่วๆไปที่มีการมอบความยินยอม (Consent) เรื่องข้อมูลให้กับเรา</p><p><strong>Data Processor</strong> = ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลคือ ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลตามวัตถุประสงค์และวิธีการของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งในทางปฏิบัติอาจเป็นบุคคลเดียวกับผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลก็ได้</p><p>แต่ทั้งนี้ “การประมวลผลข้อมูล” (Processing) ตามที่ GDPR (PDPA เวอร์ชั่นยุโรป)นั้น ไม่ใช่เพียงแค่การวิเคราะห์ หรือ จัดการข้อมูลแบบทั่วไปเท่านั้น แต่ให้รวมถึงการบันทึกและจัดเก็บข้อมูลด้วย ซึ่งในที่นี้หน่วยงานอย่างมหาวิทยาลัยหรือหน่วยงานอย่างคณะเองจึงอยู่ในตำแหน่งนี้ไปโดยอัตโนมัติ</p><p><strong>Data Controller </strong>= ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลคือ กำหนดวัตถุประสงค์และวิธีการในการประมวลผลข้อมูล ซึ่งโดยส่วนมากจะเป็นผู้ขอความยินยอมจากเจ้าของข้อมูล เช่น ผู้ให้บริการเว็บไซต์ต่าง ๆ</p><p>แต่ทั้งนี้ในทางปฏิบัติหน่วยงาน <strong>ที่เป็นผู้ควบคุมข้อมูลอาจจะไม่ได้จัดเก็บหรือประมวลผลข้อมูลด้วยตนเองเสมอไป แต่อาจมีการจ้างบุคคลอื่น</strong> เช่น การเช่าพื้นที่ใน Google Cloud เพื่อเก็บข้อมูลจำนวนมาก การจ้างที่ปรึกษาทางธุรกิจเพื่อให้ทำการวิเคราะห์ข้อมูลลูกค้าเพื่อปรับปรุงคุณภาพบริการของบริษัท หรือการจ้างบริษัทติดตามทวงถามหนี้เพื่อให้ตามลูกค้ามาชำระค่าบริการ เป็นต้น บุคคลเหล่านี้ไม่ได้เป็นผู้มีอำนาจในการกำหนดการใช้ หรือการจัดเก็บข้อมูล แต่<strong>เป็นเพียงผู้ที่ดำเนินการเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคลตามที่ผู้ควบคุมข้อมูลจ้าง</strong>มาหรือมีคำสั่งให้ทำเท่านั้น กฎหมายเรียกบุคคลเหล่านี้ว่า <strong>“ผู้ประมวลผลข้อมูล”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8p7391nOQNUJSFlU4KMs3Q.png" /><figcaption>หลักการของพ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล</figcaption></figure><p>จะเห็นได้ว่า ผู้ควบคุมข้อมูล และผู้ประมวลผลข้อมูล มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนบุคคลแตกต่างกัน กฎหมายจึงกำหนด<strong>หน้าที่และความรับผิดของทั้ง 2 บุคคลนี้ไว้แตกต่างกัน</strong>ด้วย โดยจะกำหนดหน้าที่และ<strong>ความรับผิดสำหรับผู้ควบคุมข้อมูลไว้ค่อนข้างมาก เพราะถือว่าเป็นผู้ที่รับผิดชอบโดยตรง</strong> ตัวอย่างเช่น ผู้ควบคุมข้อมูลจะมีหน้าที่ในการจัดมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัยของข้อมูลที่ตนจัดเก็บไว้ เพื่อป้องกันการสูญหาย เข้าถึง หรือแก้ไขโดยปราศจากอำนาจ รวมถึงจะต้องจัดให้มีระบบการตรวจสอบเพื่อดำเนินการลบ หรือทำลายข้อมูลส่วนบุคคลเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาการเก็บรักษา แต่<strong>ผู้ประมวลผลข้อมูล มีเพียงหน้าที่ในการจัดให้มีมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัยของข้อมูลเท่านั้น</strong> ไม่มีหน้าที่ในการจัดให้มีระบบตรวจสอบเพื่อดำเนินการลบข้อมูล</p><blockquote><strong>ประเภทของการละเมิด (Breach)</strong></blockquote><blockquote>การละเมิดความพร้อมใช้ของข้อมูล (Availability Breach) คือการทำลายข้อมูลส่วนบุคคลที่ไม่เป็นไปตามกฎหมายหรือเกิดเหตุสุดวิสัยทำให้ข้อมูล เสียหาย</blockquote><blockquote>การละเมิดควำมครบถ้วนสมบูรณ์ของข้อมูล (Integrity Breach) คือการเปลี่ยนแปลงข้อมูลส่วนบุคคล</blockquote><blockquote>การละเมิดความลับของข้อมูล (Confidentiality Breach) การเปิดเผยหรือเข้าถึงโดยไม่มีสิทธิของข้อมูลส่วนบุคคล</blockquote><p><strong>หน้าที่สำคัญอีกประการหนึ่งของผู้ควบคุมข้อมูล</strong>คือ หน้าที่ใน<strong>การแจ้งเหตุละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลให้แก่สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลทราบ</strong>โดยไม่ชักช้า โดยจะต้องไม่เกิน 72 ชั่วโมง และหากการละเมิดดังกล่าวมีความเสี่ยงสูงที่จะมีผลกระทบต่อสิทธิและเสรีภาพของเจ้าของข้อมูล ก็จะต้องแจ้งเหตุแห่งการละเมิดพร้อมแนวทางการเยียวยาดังกล่าวให้เจ้าของข้อมูลทราบโดยไม่ชักช้า แต่ผู้ประมวลผลข้อมูลมีเพียงหน้าที่ในการแจ้งให้ผู้ควบคุมข้อมูลทราบเมื่อเกิดเหตุละเมิดข้อมูลเท่านั้น</p><p>ดังนั้นกระบวนการ <strong>Data protection by design และ Data protection by default </strong>เองจึงเป็นสิ่งสำคัญตั้งแต่แรก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/451/1*FLx3_jiifIKpxfYBbWUnHQ.jpeg" /><figcaption>Credit : <a href="https://www.peerlyst.com/users/robert-healey-1?trk=post_page_author">Robert Healey</a></figcaption></figure><p><strong>Data protection by design</strong></p><p>คือการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยการออกแบบ คือ ผู้ควบคุมข้อมูลต้องใช้มาตรการทางเทคนิคและทางการจัดการองค์กรที่เหมาะสมและเพียงพอ ตั้งแต่ขั้นตอนแรกไปจนถึงขั้นตอนสุดท้ายของการออกแบบระบบ บริการ ผลิตภัณฑ์ หรือการดำเนินการ ในลักษณะที่คุ้มครองสิทธิ์ส่วนบุคคลและข้อมูลส่วนบุคคล ตัวอย่าง Data protection by design เช่น การใช้นามแฝง (Pseudonymization)และ การเข้ารหัส (Endconding) ในสาระสำคัญนี้หมายความว่าต้องมีการบูรณาการการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในกิจกรรมการประมวลผลและการดำเนินธุรกิจหรือดำเนินกิจกรรมขององค์กร</p><p><strong>Data protection by default</strong></p><p>การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลโดยค่าเริ่มต้น คือ ผู้ควบคุมข้อมูลต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าข้อมูลส่วนบุคคลถูกประมวลผลด้วยการปกป้องความเป็นส่วนตัวสูงสุด การประมวลผลข้อมูลทำขึ้นเฉพาะที่จำเป็นเท่านั้น ซึ่งเชื่อมโยงกับหลักการคุ้มครองข้อมูลพื้นฐาน การจัดเก็บข้อมูลเฉพาะที่จำเป็น และการจำกัดวัตถุประสงค์ เช่น เฉพาะข้อมูลส่วนบุคคลที่จำเป็นที่ควรถูกประมวลผล ข้อมูลส่วนบุคคลควรถูกเก็บไว้ในเวลาอันสั้น และการเข้าถึงที่จำกัด ดังนั้นแล้วโดยค่าเริ่มต้นข้อมูลส่วนบุคคลต้องไม่สามารถเข้าถึงได้โดยการไม่จำกัดจำนวนคน ตัวอย่าง Data protection by default เช่น แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียควรจัดให้การตั้งค่าโปรไฟล์ของผู้ใช้ในการตั้งค่าที่เป็นมิตรกับความเป็นส่วนตัวมากที่สุด เช่น โดยจำกัดตั้งแต่การเริ่มต้นการเข้าถึงโปรไฟล์ของผู้ใช้เพื่อให้สามารถเข้าถึงได้โดยจำกัดจำนวนคนตั้งแต่ค่าเริ่มต้น</p><p>ดังนั้นกระบวนการทุกอย่างต้องเริ่มจากทุกคนและไม่ใช่แค่เฉพาะคนไอทีครับ การทำ PDPA ภายในองค์กรจึงจะสำเร็จลุล่วงไปได้</p><p>Credit : <a href="https://mahidol.ac.th/th/2020/mu-dataprivacy/">https://mahidol.ac.th/th/2020/mu-dataprivacy/</a></p><p>จัดทำโดย</p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: ผู้ช่วยวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี: อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e012e5e5701" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[แนวโน้มด้าน Data 6 ด้านในปี 2020 นี้ ที่องค์กรต้องเตรียมรับมือ]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B9%81%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B9%82%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99-data-6-%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%B5-2020-%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD-d37fb7d507ab?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d37fb7d507ab</guid>
            <category><![CDATA[data-trend]]></category>
            <category><![CDATA[data-management]]></category>
            <category><![CDATA[big-data-trends]]></category>
            <category><![CDATA[data]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Mar 2020 04:40:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-11T04:40:52.818Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ในช่วงปีที่ผ่านมา 2019 เราเห็นได้ว่าเริ่มมีการใช้ประโยชน์จากข้อมูลอย่าแพร่หลายมากขึ้นครับ ทั้งในด้านขอ’องค์กรหรือ user เองก็ตาม ดังนั้นการพัฒนาสกิล/เทรนด้านข้อมูลเองก็มีการนิยามเอาไว้ในระดับนึงเช่นกันครับเพื่อให้การพัฒนาเองมีรูปแบบ<br>โดยจะสามารถแบ่งออกเป็น 6 เทรน ดังนี้ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cgYL3YTwq0i1KcXoJ_OmNQ.png" /></figure><p>1. Data Literacy<br>2. Artificial Intelligence<br>3. Data Storytelling<br>4. Data Equity<br>5. Data Culture<br>6. Data Management</p><blockquote>1. Data Literacy หรือแปลไทยแบบตรงๆคือการตระหนักรู้/เข้าใจ ด้านข้อมูลครับ โดยรากศัพท์จากคำว่า Literate ที่แปลว่าความรู้ Literacy จึงอาจจะแปลอย่างกว้างๆได้ว่าคือความรู้หรือการอ่านออกเขียนได้ ดังนั้นการอ่านออกเขียนได้คือเราเองต้องเข้าใจถึงหลักการใช้ / ไวยากรณ์ของข้อมูลในระดับนึง<br>ดังนั้นการแปลงระบบดิจิทัลเป็นความต้องการของธุรกิจที่ต้องใช้ข้อมูลเพื่อให้องค์กรต่างๆรู้และเข้าใจคือสิงที่องค์กรของเราควรมีคนที่มีสกิลในรูปแบบนั้น</blockquote><p>โดยเฉลี่ยแต่ละบริษัทเองได้ทำการใช้เงินลงทุนในส่วนนี้มาก แต่ว่าหลายๆองค์กรเองนำไปใช้กับเทคโนโลยีและสถาปัตยกรรมระบบเกือบครึ่งหนึ่ง ทำให้ผลออกมาคือมีระบบที่ดีและทุกคนสามารถเข้าถึงได้<br>ทำให้มีน้อยคนนักในองค์กรที่สามารถ“ พูด”เรื่องข้อมูลได้และเข้าใจภาษาของข้อมูลเพื่อมาสื่อสารกับองค์กรได้</p><p>และในตอนนี้เองหลายๆมหาวิทยาลัยของอเมริกาเองก็ได้ทำการปลูกฝังและการสอนเรื่อง Data Literacy เป็นเสาหลักของการเปลี่ยนแปลงในระบบดิจิทัลเพื่อให้คนมีพื้นฐานในกระบวนการทำงานในอนาคตได้</p><blockquote>2. Artificial Intelligence<br>ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ตอนนี้ถูกทำให้เป็น Talk of the Town มากๆว่ามันคืออนาคตของมนุษยชาตในการเปลี่ยนแปลงทางดิจิตอลและองค์กรต่างๆ<br>แต่ถึงกระนั้นเอง<br>องค์กรยังคงล้มเหลวในการเรียนรู้คุณค่าจาก AI เพราะองค์กรเองยังลงทุนกันไม่ถูกจุดการลงทุนเพราะมุ่งเน้นที่เทคโนโลยีเป็นหลักแทนที่จะลงทุนที่กรณีการใช้งานจริง</blockquote><p>กระบวนการทำ AI คือทางองค์กรเองจะต้องถามเสมอว่า AI ที่คุณทำขึ้นมา มันตอบโจทย์ใน Business ของคุณบ้าง<br>การเกิดขึ้นของ AI ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อหมายความว่าอัลกอริทึมจะบอกวิธีดำเนินธุรกิจแต่จะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญภายในองค์กรที่ช่วยให้มั่นใจว่า AI นั้นสามารถนำมาใช้และเชื่อถือได้ในองค์กรที่เราทำงานอยู่</p><p>ดังนั้น AI เองจึงไม่ใช่อค่การสร้างมาแล้วจบ เพราะต้องมีผู้เชี่ยวชาญด้าน Business ขององค์กรมายืนยันกระบวนการของ AI และที่สำคัญคือ ผู้เชี่ยวชาญคนนี้เองก็ต้องมีความรู้และเข้าใจกระบวนการด้านข้อมูลภายในองค์กรอีกด้วย (Data Literacy)</p><blockquote>3. Data Storytelling<br>รูปที่คุณชอบมากที่สุดในปี 2562 คือรูปไหน ?<br>เพลงที่คุณฟังมากที่สุด? คุณออกกำลังกายมากแค่ไหน?<br>สำหรับผู้บริโภคในศตวรรษที่ 21 ข้อมูลส่วนบุคคลเหล่านี้คือเรื่องราวสามารถเข้าถึงได้และสร้างแรงบันดาลใจมากขึ้นกว่าเดิม เราคุ้นเคยกับ บริษัท ต่างๆที่รวบรวมข้อมูลของเรา<br>และเรายังคาดการณ์ถึงพฤติกรรมของเราในสรุปรายสัปดาห์หรือรายปี และตอนนี้ด้วยข้อมูลเชิงลึกเหล่านี้ แพร่หลายมากขึ้นกว่าเดิมแบรนด์ต่างๆกำลังกระตุ้นผู้บริโภค<br>ด้วยการสร้างการมีส่วนร่วมโดยทำให้เรื่องราวข้อมูลของเรามีความหมายมากขึ้นกว่าเป็นรูปแบบของข้อมูลทื่อๆ</blockquote><p>การนำข้อมูลมาเล่าเรื่องเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพสำหรับ บริษัท ต่างๆ<br>แสดงให้เห็นถึงนิสัยของเราและมีส่วนร่วมกับเราในด้วยการเล่าเรื่องซึ่งนั่นคือสิ่งที่ตัวเลขไม่สามารถทำได้</p><p>ตัวอย่างเช่นธุรกรรมของธนาคาร <br>ในตอนท้ายของปี บางธนาคารอาจจะมีสรุปยอดการใช้บัตรเครดิตและส่งข้อมูลสรุปรวมให้เรา<br>การซื้อของเราจัดเป็นหมวดหมู่และนำเสนอ<br>ทำให้เรามองเห็นแนวโน้มและการใช้จ่ายเงินไปกับอะไรบ้าง เช่นเสื้อผ้า หรือ การท่องเที่ยว<br>แต่การสรุปประจำปีประเภทนี้แสดงให้เห็นถึงพลังของข้อมูลเชิงบริบทเพื่อช่วยเราแยกข้อมูลเชิงลึกและสร้างความตระหนักต่อการใช้จ่ายของลูกค้าได้</p><p>ดังนั้นการทำ Storytelliing เองช่วยสร้างประสบการณ์และข้อมูลเชิงลึกเชิงแก่ลูกค้าได้<br>สร้างประสบการณ์ที่ดีแก่ลูกค้า รวมไปจนถึงการเพิ่มโอกาสใหม่ๆ ด้านการซื้อขายแก่ลูกค้าให้กับองค์กรได้อย่างไม่น่าเชื่อด้วยการสร้างความรู้สึกมีส่วนร่วมในการวิเคราะห์ข้อมูลให้กับลูกค้า</p><blockquote>4. Data Equity <br>ข้อมูลกำลังกลายเป็นทรัพยากรที่สำคัญสำหรับองค์กรที่ทำงาน เพื่อเพิ่มทุน ข้อมูลที่ดีกว่าคือการสร้างโอกาสให้องค์กรต่างๆตั้งแต่หน่วยงานรัฐบาลไปจนถึงองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร</blockquote><p>ดังนั้นความจำเป็นการสร้างสภาพแวดล้อมและระบบที่เท่าเทียมจึงสำคัญมาก และมีผลกระทบเชิงบวกทั้งต่อบุคคลและองค์กร <br>การสร้างความเท่าเทียมด้านข้อมูลจะสร้างความโปร่งใสเกี่ยวกับองค์กร<br>ข้อมูลที่เท่าเทียมสร้างโอกาสในการพัฒนาบุคลากร<br>การเก็บรักษาเองก็เป็นสิ่งสำคัญ</p><p>ข้อมูลสามารถแสดงความไม่เท่าเทียมของแต่ละองค์กรได้ และสามารถสร้างเส้นทางสู่ความเท่าเทียมกันมากขึ้นและการวิเคราะห์ข้อมูลในที่ทำงานคล้าย ๆ กันสามารถช่วยรวมที่แข็งแกร่งขึ้น ทำให้องค์กรมีข้อมูลที่มีคุณภาพ และสร้างความเท่าเทียมในการถือครองได้</p><blockquote>5. Data Culture<br>องค์กรต่างๆกำลังลงทุนหลายล้านล้านดอลลาร์เพื่อเป็น<br>ขับเคลื่อนด้วยข้อมูลมากขึ้น แต่จากการสำรวจพบว่ามีช่องว่างที่เพิ่มขึ้นระหว่าง “ผู้นำ”และ“ความล้าหลัง” — ผู้ที่ทำข้อมูลสำเร็จและผู้ที่ทำไม่สำเร็จ ซึ่งปัจจัยมาจากการที่มีการนำข้อมูลมาใช้น้อยมากๆในการคุยหรือประชุม</blockquote><p>ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการตัดสินใจโดยใช้ประสบการณ์หรือที่เราเรียกว่าดุลยพินิจ รวมไปจนถึงการใช้ระบบอาวุโสควรทำให้ข้อมูลเป็นส่วนสำคัญของการสนทนาเชิงกลยุทธ์ภายในองค์กร การประชุม เมื่อความร่วมมือนี้เริ่มต้นที่ระดับ C <br>ความคิดริเริ่มด้านข้อมูลและการวิเคราะห์ได้รับการสนับสนุนและ การสนับสนุนพวกเขาจำเป็นต้องเปลี่ยนวิธีการขององค์กรด้วยการทำงานเป็นพื้นฐาน — ฝังข้อมูลลงในบทสนทนาและพฤติกรรมประจำวันสำหรับทุกคน</p><blockquote>6. Data Management<br>คุณเคยคิดเล่นๆเกี่ยวกับสถานะของข้อมูลของคุณหรือไม่ คุณรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนใครใช้มันและบ่อยแค่ไหนรึเปล่า? คนในองค์กรของคุณทราบว่าข้อมูลใดเหมาะสมในการใช้สำหรับการตัดสินใจและวิธีการเข้าถึงเหมาะสมหรือไม่?<br>ถ้าหากคุณไม่สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้ นั่นแปลว่าองค์กรของคุณเองขาดการทำ Data Management</blockquote><p>ดังนั้นการทำเรื่องข้อมูลจึงไม่ใช่แค่การจำกัดไว้เฉพาะแค่ของฝ่าย IT เท่านั้นครับ มันคือการรวมกันทั้งหมดของทั้งองค์กร รักษาความสอดคล้องภายในและภายนอกรวมทั้ง<br>ทำให้องค์กรสามารถรับภาพรวมของธุรกิจเข้าใจลูกค้าและหาธุรกิจใหม่ เช่นระดับ C เองก็ต้องวางนโยบาย ฝ่าย Operation เองก็ต้องมีกระบวนการทำงานที่สอดคล้องกันด้านข้อมูลต่างๆ</p><p>ดังนั้นเมื่ออ่านถึงตรงนี้แล้ว <br>ลองทบทวนกระบวนการต่างๆภายในองค์กรของเรากันหรือยังครับ ว่ามีกันกี่ข้อแล้วบ้าง?</p><p>อ้างอิงจาก: Data Trend Report by Tableau</p><p>จัดทำโดย</p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: ผู้ช่วยวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี: อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d37fb7d507ab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุปงาน Data Governance: Are you ready for Thailand PDPA enforcement? ฉบับผู้ช่วยวิจัยที่ผ่านทางมา]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-data-governance-are-you-ready-for-thailand-pdpa-enforcement-%E0%B8%89%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B2-d57dbebdccd9?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d57dbebdccd9</guid>
            <category><![CDATA[pdpa]]></category>
            <category><![CDATA[data-protection-officer]]></category>
            <category><![CDATA[data-governance]]></category>
            <category><![CDATA[privacy]]></category>
            <category><![CDATA[personal-data-protection]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Jan 2020 03:02:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-18T03:02:57.685Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*x5ekXq9omGXWbEVG" /></figure><p>เคยสงสัยไหมครับว่ากระบวนการของการทำงานขององค์กรเราหลังจากเป็น Data org. แล้ว ยังมีกระบวนการอะไรอีกบ้างที่เราต้องทำเพิ่มเติม? แน่นอนครับว่าเมื่อมีข้อมูลที่ถือครองมากขึ้น นั่นหมายถึงปัญหาที่มากขึ้นตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยุคของ Big Data Analytics</p><p>ตัวอย่างเช่นภายในองค์กรเองจะนำข้อมูลมาดูเพื่อวิเคราะห์ เช่นข้อมูลของแผนกนึงอาจจะมี 100 คน แต่อีกแผนกอาจจะมี 150 คน</p><p>หรือเรื่องง่ายที่ใกล้ตัวที่สุดก็คือข้อมู]ของกรมควบคุมมลพิษที่แจ้งเรื่องของสภาวะของฝุ่นในอากาศของแต่ละที่ไม่ตรงกัน อีกที่นึงสีเขียว อีกที่นึงสีแดง</p><blockquote>คำถามคือเราควรเชื่อข้อมูลของอันไหนดี?</blockquote><p>ดังนั้นกระบวนการทำงานขององค์กรเองควรจะเริ่มทำเรื่องของธรรมาภิบาลของข้อมูล (Data Governance)เพื่อให้เกิดความน่าเชื่อถือและตรวจสอบแหล่งที่มาได้อย่างจริงจังและมีความน่าเชื่อถือ</p><p>กระบวนการต่างๆในปัจจุบันจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ในการนำข้อมูลมาประกอบเพื่อให้เกิดทิศทางขององค์กรเอง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งหน่วยงานของรัฐบาล</p><p>แน่นอนว่าทางภาครัฐเองก็ไม่ได้นิ่งเฉยในเรื่องนี้ ได้มีข้อกำหนดกระบวนการการทำธรรมาภิบาลทางข้อมูลอย่างจริงจัง (พรบ.การบริหารงานและการให้บริการภาครัฐผ่านระบบดิจิทัล มาตราที่ 8)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/481/1*Ik5XdzATFrSPDlJuALfH-Q.png" /><figcaption>Figure 1 : Why Data Governance form Dr. Sak Segkhoonthod</figcaption></figure><p>กระบวนการนำข้อมูลมาใช้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของการดึงมาใช้ แต่มันคือเรื่องของความเป็นส่วนตัวอีกด้วย</p><p>จากภาพคือกระบวนงานของการเปลี่ยนให้ไปสู่การออกนโยบายที่เกี่ยวกับข้อมูลโดยประกอบไปด้วย</p><blockquote>Compliance = กระบวนการปฏิบัติตามควรปฏิบัติตาม พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (PDPA) เพื่อเคารพความเป็นส่วนตัวของข้อมูล</blockquote><blockquote>Accountability = ข้อมูลมีความน่าเชื่อถือ โดยที่แหล่งของข้อมูลเองต้องมีลักษณะของข้อมูลแบบเปิด (Open Data) และมีคุณภาพที่ดีอีกด้วย (High — Value Data)</blockquote><blockquote>Efficiency = ข้อมูลเมื่อจะนำไปใช้จะต้องมีประสิทธิภาพ มีระดับการจัดการที่มีความน่าเชื่อถือ (International Management) และข้อมูลเองเมื่อแบ่งปัน(Share Data)ไปแล้วสามารถนำไปใช้ประโยชน์ต่อได้ทันที</blockquote><blockquote>Innovations = มีนวัตกรรมหรือกระบวนการในการลดทอนความซ้ำซ้อนในการทำข้อมูลเพิ่มเติม เช่นกระบวนการทำข้อมูลแบบเปิดเผย ข้อมูลแบบแบ่งปัน กระบวนการแลกเปลี่ยนข้อมูลที่มีคุณภาพ และสุดท้ายคือกระบวนการนำข้อมูลไปวิเคราะห์ต่อเองจะต้องมีความน่าเชือถือและสะดวก</blockquote><blockquote>Transparency = เมื่อได้ข้อมูลมาจะต้องมีความโปร่งใสก็คือกระบวนการข้อมูลแบบเปิดเผยนั่นเอง</blockquote><p>กระบวนการทั้งหมดของข้อมูลตั้งแต่ต้นน้ำจนถึงปลายน้ำเองจึงควรมีการสร้างกระบวนความเป็นส่วนตัวตั้งแต่กระบวนการทำธรรมาภิบาลไปจนถึงการรวมความเป็นส่วนตัวเข้าไปด้วยดั่งภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/581/1*PWbxtQKtuG73Up3VneaA8A.png" /><figcaption>Figure 2: Data Governance and Data Privacy Framwork form Dr. Sak Segkhoonthod</figcaption></figure><p>กระบวนการทำ Data Governance เองจึงไม่ใช่การจำกัดความแค่เรื่องภายในองค์กร แต่มันคือเรื่องระหว่างองค์กรไปจนถึงภาคประชนชนอย่างเราตั้งแต่เรื่องความเป็นส่วนตัวไปจนถึงการนำข้อมูลของเราไปใช้เอง</p><blockquote>คีย์หลักของการทำธรรมาภิบาลและความเป็นส่วนตัวระหว่างหน่วยงาน</blockquote><blockquote>คือสาม CO</blockquote><blockquote>Collaboration (เน้นการทำงานร่วมกัน)</blockquote><blockquote>Co- Consolidate (เน้นการรวมข้อมูลร่วมกัน)</blockquote><blockquote>Co-Creation (เน้นการสร้างข้อมูลร่วมกัน)</blockquote><p>กระบวนการต่อไปเองที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือการดูแลเรื่องของ Flow ด้านข้อมูล เพราะในปัจจุบันเอง การทำ Data Governance เอง ยังไม่ได้มีใครพูดถึงกระบวนการ Data Classification และใต้กระบวนการนี้เอง มักจะทำให้ตัว Data เองมีปัญหาอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะกระบวนการส่งข้อมูลระหว่างประเทศ และทาง ASEAN ของเราเองก็มี Data Governance framework เองเหมือนกันครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/486/1*ywo60vT_CW7ZMGbp2nzbig.png" /><figcaption>Figure 3 : ASEAN Framwork on Digital Data Governance</figcaption></figure><p>จากรูปภาพของ ASEAN Framwork on Digital Data Governance จะเห็นได้ว่ามีการจัดระเบียบหมวดหมู่ของข้อมูลเอาไว้ โดยเฉพาะข้อมูลที่ต้องมีการส่งต่อระหว่างประเทศครับ</p><p>โดยที่กรอบนี้จะโฟกัสที่</p><p><strong>Data Life Cycle and Ecosystem</strong></p><p>หลักการเกี่ยวกับวงจรชีวิตของข้อมูลและระบบนิเวศเน้นความสำคัญของ การกำกับดูแลข้อมูลในทุกขั้นตอนของวงจรข้อมูลและวิธีการที่สามารถทำได้โดยจะนำไปสู่ความสมบูรณ์โดยรวมและการใช้งานข้อมูล วงจรชีวิตข้อมูลดังต่อไปนี้มีขั้นตอนต่าง ๆ ของการจัดการข้อมูล ตั้งแต่ สร้างหรือรวบรวมสำหรับฟังก์ชั่นหรือวัตถุประสงค์เฉพาะไปยังข้อมูลที่ใช้</p><p>(เช่นประมวลผลและวิเคราะห์) รวมถึงเวลาที่ข้อมูลอยู่ระหว่างทางหรือที่เหลือและจนถึงจุดสุดท้ายที่ข้อมูลจะถูกลบในที่สุดจะสร้างความมีคุณภาพของข้อมูลและกระบวนการไหลเวียนของข้อมูลภายในอีกด้วย</p><p><strong>Cross Border Data Flows</strong></p><p>หลักการเกี่ยวกับการไหลของข้อมูลข้ามพรมแดนมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มการไหลของข้อมูลให้มีอิสระมากที่สุดในกระบวนการของข้อมูลภายในอาเซียนเพื่อส่งเสริมกระบวนการ Data Life Cycle แต่ในเวลาเดียวกัน</p><p>ตรวจสอบให้แน่ใจว่าข้อมูลที่ถ่ายโอนนั้นสอดคล้องกับการป้องกันที่จำเป็นและรวมไปถึง</p><p>- การอำนวยความสะดวกให้การไหลเวียนของข้อมูลข้ามพรมแดนภายในอาเซียนโดยการพัฒนาที่ชัดเจน</p><p>และข้อกำหนดที่ชัดเจน กฎเกณฑ์ หรือสถานการณ์ของข้อมูลที่สามารถโอนจากประเทศสมาชิกอาเซียนหนึ่งไปยังอีกที่นึงได้</p><p>- ประเมินและสร้างความมั่นใจว่าข้อกำหนดเกี่ยวกับข้อมูลที่จะข้ามพรมแดนภายในอาเซียนนั้นมีสัดส่วนกับความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนข้อมูลโดยอ้างอิงจากการจำแนกข้อมูลได้เข้ากับกรอบการใช้</p><p>- สร้างความเชื่อมั่นโดยมั่นใจว่าประเทศที่จะถ่ายโอนข้อมูลมีระดับการป้องกันที่เพียงพอแก่ข้อมูลที่ถ่ายโอน</p><p><strong>Digitalisation and Emerging Technologies</strong></p><p>อีกสิ่งสำคัญสำหรับประเทศสมาชิกอาเซียนคือการระบุและการยกระดับเทคโนโลยีและแนวโน้มล่าสุดรวมถึงประโยชน์ของเทคโนโลยีเหล่านี้เพื่อนำเสนอถึงการสร้างขีดความสามารถเพื่อพัฒนาตัวเองเป็นเศรษฐกิจดิจิทัลได้หากสามารถเข้าถึงโครงสร้างพื้นฐานที่ได้รับการพัฒนาและพนักงานที่มีทักษะ ดังนั้นกระบวนการถ่ายโอนข้อมูลข้ามพรมแดนเองก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้เกิดการพัฒนาด้านเศรษฐกิจเช่นกัน</p><p>การทำงานร่วมกันรวมถึงการส่งเสริมการถ่ายโอนข้อมูลข้ามพรมแดนจึงเป็นปัจจัยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยง ซึ่งจะรวมถึง การดำเนินการตามปกติของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและการปรึกษาเพื่อประเมินโครงสร้างเพื่อพัฒนาและสนับสนุนโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลในระยะสั้น ระยะกลางและระยะยาว</p><p>จัดให้มหาวิทยาลัยและสถาบันการเรียนรู้มีหลักสูตรและวิธีการสอนในการศึกษาและอาชีวศึกษาการฝึกอบรมเพื่อให้พร้อมและเสริมกำลังแรงงานในปัจจุบันและอนาคตด้วยข้อมูล</p><p><strong>Legal,Regulatory and Policy.</strong></p><p>ข้อมูลดิจิทัลที่ถูกกฎหมายและเป็นระเบียบสอดคล้องภายในอาเซียนมีบทบาทสำคัญในการสร้างความเชื่อมั่นทางธุรกิจและกระตุ้นการเติบโตทางเศรษฐกิจ ดังนั้นกระบวนการทางกฎหมายเองที่มุ่งปกป้องข้อมูลและยกระดับการดูแลข้อมูลส่วนบุคคลจึงสำคัญไม่แพ้กัน</p><p>ดังนั้นความจำเป็นในการประสานกันของกฎการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลภายในอาเซียน/ ประเทศสมาชิกอาเซียนควรพยายามดำเนินการเพื่อสร้างข้อบังคับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในประเทศของตนเพื่อให้เกิดความเชื่อมั่น</p><p>ดังนั้นกระบวนการสร้างความเป็นส่วนตัวจึงสำคัญเป็นอันดับแรกๆของการทำ Data Governance ครับ</p><blockquote>แน่นอนว่าในโลกความเป็นจริงเมื่อมีคนมาขอข้อมูลเรา เราเองย่อมจะปฏิเสธกันออกไปอย่างตรงไปตรงมาในการให้ข้อมูล</blockquote><blockquote>แต่ในโลกปัจจุบันที่ทุกสิ่งถูกรันบนโมบายล์แอพ ทุกอย่างย่อมไม่มีความปลอดภัยครับ</blockquote><blockquote>เวลาเราลงแอปพลิคชั่นบางตัว จะมีการขออนุญาตเพื่อเข้าถึงข้อมูลในโทรศัพท์มือถือเพื่อเริ่มต้นใช้แอพพลิเคชั่นนั้นๆ(ที่สำคัญคือกลุ่ม Third Party เองแทบจะไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย )</blockquote><p>นั่นหมายถึงมีคนทราบถึงข้อมูลส่วนตัวของเรา การสร้าง Data Security และ Data Privacy เองจึงต้องควบคู่กันไป</p><p><strong>คำถามต่อไปก็คือ แล้วกระบวนการทางของ Data Protection, Data Security เองมันเหมือนหรือแตกต่างกันยังไงล่ะ?</strong></p><p><strong>Data Security คือกระบวนการสร้างความลับ สร้างความสมบูรณ์ของข้อมูล และมีความพร้อมใช้งานตลอดเวลา</strong></p><p><strong>Data Protection คือ กฎหรือข้อบังคับที่ใช้ในการกำกะบดูแลด้านการเก็บข้อมูล ใช้ เปิดเผยและการจัดเก็บของข้อมูล</strong></p><p><strong>สองสิ่งนี้จึงแตกต่างกันและต้องมีความควบคู่ในการใช้งานเพื่อนำไปปฏิบัติการจริงในเชิงลึกขององค์กรครับ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BYJ0A26j2AlUb8FCIN7ZPw.jpeg" /></figure><blockquote>ดังนั้นทุกๆการป้องกันเหตุจากกรณีดังกล่าวจึงควรมีการปฏิบัติตามหลัก CUDs ในตัวของ Data Life- Cycle ตั้งแต่แรกครับ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f4OMl_D96_qBXN7h13LZRA.jpeg" /></figure><blockquote>C คือ Collection มีการกำหนด Collection Point อย่างชัดเจน</blockquote><blockquote>U คือ Usage ใช้ข้อมูลหลังจากเก็บมาแล้วและรู้ถึงกระบวนการในการ Create-Update-Delete และทำให้ข้อมูลถูกอยู่เสมอ</blockquote><blockquote>D คือ Disclosure มีมาตรฐานในกระบวนการเปิดเผยทั้งระหว่างหน่วยงานและระหว่างประเทศ</blockquote><blockquote>S คือ Storage กำหนดสิทธิของเจ้าของข้อมูลในการเข้าถึงได้และปกป้องแหล่งเก็บข้อมูลให้ปลอดภัยอยู่เสมอ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b8vqsGp7zvRprBfuRssnVA.jpeg" /></figure><p>และเมื่อเทียบกับตัวพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยแล้วแต่ละกระบวนการจะตรงตามมาตราดังนี้</p><blockquote>Collection ต้องมีการกำหนดข้อยินยอมอย่างชัดเจนตามมาตราที่ 19 และ มาตราที่ 26 รวมไปจนถึงกระบวนการแจ้งในเรื่องของข้อมูลและรวบรวมข้อมูลตามมาตราที่ 23 และมาตราที่ 25</blockquote><blockquote>Usage คือการใช้และประมวลผลจะต้องกระทำเท่าที่จำเป็นตามมาตราที่ 22 รวมไปจนถึงจะต้องทำให้ข้อมูลมีความถูกต้องแม่นยำตามมาตราที่ 35 ระบุไว้</blockquote><blockquote>Disclosure มีมาตรฐานในกระบวนการเปิดเผยทั้งระหว่างหน่วยงานและระหว่างประเทศตามมาตราที่ 27และ 28 รวมไปจนถึงการกำหนดสิทธิของเจ้าของข้อมูลเพื่อให้เจ้าของข้อมูลทราบ</blockquote><blockquote>Storage จัดให้มีมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัยที่เหมาะสม เพื่อป้องกันการสูญหายและกระบวนการเข้าถึงตามมาตราที่ 37</blockquote><blockquote>และจะมีกรอบด้าน Privacy Management ก็คือ APSR</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FXGQUn9a2FOcxOV3nzimcg.jpeg" /></figure><blockquote>A คือ Assess หรือก็คือ การประเมินผลโดยการใช้เกณฑ์วัดและมีมาตรฐานโดยใช้หลัก CUDs มาใช้พิจารณาประกอบด้วย</blockquote><blockquote>P คือ Protect ปฏิบัติตามระเบียบ ข้อบังคับและด้านเทคนิคในการดูแลความเป็นส่วนตัวของข้อมูล</blockquote><blockquote>S คือ Sustain หมั่นตรวจสอบนโยบายและสังเกตการณ์การพัฒนาระบบข้อมูลทั้งภายในและภายนอกอยู่เสมอ</blockquote><blockquote>R คือ Respond การมีความรับผิดชอบต่อผลของการดูแลข้อมูลในด้านต่างๆอยู่เสมอทั้งการดูแลปัญหาเฉพาะหน้ารวมไปจนถึงการเกิดขึ้นของเหตุข้อมูลรั่วไหล</blockquote><p>ดังนั้นกระบวนการของการเริ่มแรกในการทำธรรมาภิบาลด้านข้อมูลเองจึงต้องคำนึงถึงเรื่องของข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อ<em> </em>เพิ่มความโปร่งใสและยกระดับมาตรฐานการคุ้มครองข้อมูลให้เป็นที่ยอมรับการยอมรับในระดับสากล<br>โดยจะต้องเป็นไปตาม</p><blockquote><strong><em>หลักการให้ความยินยอม (Consent)<br></em></strong><em>โดยการขอการยินยอมจะต้องแจ้งเจ้าของข้อมูลอย่างชัดเจน (informed)รวมไปถึงวัตถุประสงค์ของการขอข้อมูลต้องไม่คลุมเครือ (Unambiguous) และใช้ภาษาทีเข้าใจง่ายโดยจะต้องมีผู้เป็นเจ้าหน้าที่คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเข้ามามีบทบาทในการดูแลข้อมูลอีกด้วย</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/571/1*BHJPNHNaTKGYbnfDSXyt7Q.png" /><figcaption>Figure 4 : DPO Function form Dr. Prapanpong Khumon</figcaption></figure><p>กระบวนการลงโทษเองของทาง PDPA สำหรับผู้ไม่ปฎิบัติตามข้อบังคับด้านข้อมูลส่วนบุคคลเองมีดังนี้ครับ</p><p><strong>ความรับผิดทางแพ่ง</strong><br>ค่าสินไหมทดแทนจากความเสียหายที่ได้รับจริง แต่ไม่เกินสองเท่าของค่า<br>สินไหมทดแทนที่แท้จริง</p><p><strong>โทษทางอาญา</strong><br>มีโทษอาญาถ้าความผิดทำให้เกิดการเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น เกลียดชัง หรือ<br>ได้รับความอับอายแต่ทั้งนี้สามารถยอมความได้</p><p><strong>โทษทางปกครอง</strong><br>คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญมีอำนาจสั่งโทษปรับทางปกครองได้โดยคำนึงถึง<br>ความร้ายแรงของพฤติกรรม ขนาดของกิจการ</p><p>แม้ในตอนนี้เอง กระบวนการทำ Data Governance เองจึงเป็นเรื่องที่ใหม่มากๆในสังคมไทยของเราในตอนนี้ แต่ก็เป็นเรื่องสำคัญที่ทุกๆองค์กรเองไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ในกระบวนการดังกล่าวที่จะเกิดขึ้น และเพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดขึ้นของการ Disruption ต้องมีการปรับโครงสร้างองค์กรให้มีความสอดคล้องกันเพื่อเข้ากันกับนโยบายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลไปจนถึงกระบวนการการทำธรรมาภิบาลของข้อมูลให้มีมาตรฐานเท่าทันเท่าเทียมกับมาตรฐานสากล</p><p>หลังจากอ่านมาจนถึงตอนนี้ กระบวนการขององค์กรที่ทางผู้อ่านเองทำงานอยู่มีอะไรบ้างที่เข้าข่ายการทำนโยบายที่สอดคล้องกับด้านบนบ้างหรือยังไม่มีเลย ถ้ายัง ตอนนี่ถึงเวลาแล้วครับก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปจนองค์กรของเราตามไม่ทันองค์กรอื่นๆ</p><p><strong>จัดทำโดย</strong></p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: นักวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี : อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d57dbebdccd9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุปงาน AI/Big Data เรื่องบ่นและหนทางออก 2020]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-ai-big-data-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9A%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81-2020-a6983ac38088?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6983ac38088</guid>
            <category><![CDATA[big-data]]></category>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[data-science]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[data-governance]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 Nov 2019 09:21:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-24T10:58:53.033Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*Fz5fs2QDXamcYqkrqOK6Dg.jpeg" /></figure><p>เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปเข้าร่วมงานสัมมนา <strong>“AI/Big Data เรื่องบ่นและหนทางออก 2020”</strong> ซึ่งได้รวบรวมเหล่าผู้เชี่ยวชาญและกูรูด้าน Big Data และ AI จากนวัตกรรมดิจิทัลจากมหาวิทยาลัยและรวมไปถึงแชร์ Case Study ที่น่าสนใจ</p><p>แต่ก็นั้นแหละครับ ตามชื่อหัวข้อของงานเสวนา มันคือเรื่องบ่นและหนทางออก สิ่งที่ทาง Speaker มาแชร์จึงเป็นเรื่องที่ทาง Speaker เจอและมองเห็น</p><p><strong>Issues and Solutions in Big Data / AI Development <br></strong>หัวข้อแรกจะเป็นการพูดถึงปัญหาและความท้าทายของการนำ Big Data และ AI เข้ามาใช้กันกับหน่วยงานต่างๆ โดย Speaker คืออ.ธนชาติ นุ่มนนท์ ผู้อำนวยการ สถาบันไอเอ็มซี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*zL029WwNGJOk4Dlf" /><figcaption>อ.ธนชาติ นุ่มนนท์ ผู้อำนวยการจากสถาบันไอเอ็มซี</figcaption></figure><p>ทางอ.ธนชาติได้เริ่มต้นถึงการกล่าวถึงการนำข้อมูลมาใช้ของประเทศจีนถึงรูปแบบของการเก็บข้อมูลต่างๆทั้งการใช้กล้อง CCTV การใช้ด้านเงิน การเก็บข้อมูลในลักษณะนี้มันทำให้ข้อมูลมีจำนวนมหาศาลและสามารถนำมาวิเคราะห์ต่อๆไปได้</p><p>ลักษณะของโลกปัจจุบันเราจึงอาจจะเทียบได้ว่าการแข่งขันด้าน AI มันคือการแข่งไปนอกอวกาศครั้งใหม่ของหลายๆประเทศ</p><h3>AI ก็เสมือนจรวด <br>Big Data เสมือนเชื้อเพลิง<br>ถ้าหากขาดเชื้อเพลิง จรวดก็ไม่สามารถขับเคลื่อนได้<br>AI ก็เป็นลักษณะรูปแบบเดียวกันครับ ถ้าหากข้อมูลไม่สามารถนำมาใช้ได้ AI ก็เป็นได้แค่จรวดที่ไม่มีน้ำมัน</h3><p>แต่พอตัดกลับมาที่ประเทศไทยของเรา เราเห็นปัญหาของหลายๆหน่วยงานคือการเร่งทำ Big Data ภายในหน่วยงานโดยสิ่งที่เราเห็นได้ชัดก็คือภาพของหลายๆหน่วยงานเร่งออกโครงการที่เกี่ยวข้องกันกับคำว่า Big Data ออกมา แต่ทว่าภายในหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนไม่มีใครเข้าใจคำว่า Big Data อย่างแท้จริง<br>และข้อมูลที่ได้มาไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ เราอยากทำ Digital Transformation แต่การทำเรื่องเกี่ยวกับ Data เรายังให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายไอทีและพอมีโครงการสร้าง Big Data ก็จบที่ได้ Storage ออกมาชุดนึง และซ้ำร้ายกว่านั้นนอกจากว่าจะไม่เข้าใจแต่ยังขาดกลยุทธ์ในการทำงานด้านนี้อย่างร้ายแรง</p><p>ดังนั้นของการทำ Big Data ของแต่ละภาคส่วนมันคือการสร้าง Process ของ Data และเชื่อมโยง Data ทั้งหมดและมีกลยุทธ์ที่ชัดเจน ทุกองค์กรควรมีการสร้างกลยุทธ์ด้าน Data ขึ้นมา (ใช้ทำอะไร สร้างมูลค่ากับข้อมูลของเราอย่างไร จะเก็บข้อมูลแย่างไร )<br>ไม่ใช่แค่ว่าการสร้างวิธีการเก็บข้อมูลคือให้ฝ่ายไอทีเขียนแอพขึ้นมาแล้วจบ</p><blockquote><em>แต่มันต้องมีการดีไซน์วิธีและรูปแบบอื่นๆในการสร้างแรงจูงใจของการใช้แอพหรือวิธีการเก็บข้อมูลนั้นๆด้วย เช่น สตาร์บัคมีแอพที่ใช้ในการชำระเงิน แต่จะทำยังไงให้คนใช้แอพ &gt;&gt;&gt; ต้องให้การตลาดดีไซน์โปรโมชั่นออกมาเพื่อให้ลูกค้าอยากใช้แอพแทนการจ่ายเงินสดเพื่อให้เกิดการเก็บข้อมูล</em></blockquote><p>ดังนั้นการเก็บข้อมูลจึงไม่ควรเฉพาะเอาไว้ว่าเป็นหน้าที่ของไอทีเพียงอย่างเดียว</p><p>และที่สำคัญก็คือ Top Management ควรจะเข้าใจอยู่เสมอในเรื่องของคุณสมบัติของตัว Data เองด้วย</p><p>ดังนั้นแต่ละองค์กรควรจะมีปัจจัยสามอย่างคือ <br>Think Big &gt;&gt;&gt; วาดเป้าหมายให้ใหญ่เข้าไว้ ว่า Data จะขับเคลื่อนไปทางไหน<br>Start Small &gt;&gt;&gt; เริ่มจากหน่วยงานเล็กๆ อาจจะเป็นการค่อยๆปรับหน้าที่ของแต่ละแผนกให้เข้าใจถึงการทำงานร่วมกันกับ Data<br>Move Fast &gt;&gt;&gt; ข้อมูลมีความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ รวมไปถึงความต้องการของลูกค้า ดังนั้นควรจะเข้าใจธรรมชาติของการเปลี่ยนแปลงทางข้อมูล รวมไปจนถึงการนำไปใช้</p><p>เข้าใจลักษณะของข้อมูล เพราะถ้าหากข้อมูลมากขึ้น = Precision ก็มากขึ้นตามไปด้วย</p><p>ข้อมูลทางธุรกรรมสามารถบอกอะไรเราได้หลายอย่างครับ ไม่ว่าจะเป็นส่วนของพฤติกรรมการทาน รอบนี้ไปทานกาแฟกันกี่คน ช่วงระยะเวลาที่ใช้บริการ เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/0*meTB4XjFTt63MSYz" /></figure><p>จากข้อมูลทางธุรกรรมที่ยกมาข้างต้นจะทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนเลยครับ ว่าข้อมูลที่มีคุณภาพ ย่อมดีกว่าการมีข้อมูลเยอะแต่ขาดคุณภาพ</p><p>ดังนั้นการเริ่ม Big Data ไม่ควรจะเริ่มจากทางเทคโนโลยีซะทีเดียว ควรรู้ว่าเรามีอะไร ข้อมูลเท่าไหน ทำอะไรได้บ้าง<br>และสิ่งที่สำคัญคือควรมีทีมที่ดูแลด้าน Data แยกเฉพาะไปเลย เพื่อให้เกิดความครอบคลุมและเข้าใจ Business และสร้างเป้าหมายให้เป็นไปได้ครับ</p><p><strong>Issue and Solution in AI/Big data Development<br></strong>คนที่สองคือภณเอก วราวิชญ์ ได้เข้ามาแชร์เกี่ยวกับประสบการณ์ทำ AI และ Text Analytics ในเรื่องของการวิเคราะห์อารมณ์ของลูกค้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*PE10wqBdw28Zmgnu" /><figcaption>คุณภณเอก วราวิชญ์ จาก Feedback 180</figcaption></figure><p>ดังนั้นสิ่งที่ทางคุณภณเอก แชร์จึงเป็นในส่วนของการสร้างแพลตฟอร์มที่เข้าใจและรับรู้ถึงลูกค้า<br> เมื่อโลกเรามีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว อุปกรณ์พกพาและโลกของ Social เข้ามาเป็นส่วนนึงในชีวิตประจำวัน ทำให้พฤติกรรมผู้บริโภคนั้นเปลี่ยนไป และ Consumer Journey ในปัจจุบันเปลี่ยนไปเช่นกัน ทำให้การตลาดนั้นต้องเรียนรู้และปรับตัวตามสิ่งที่เปลี่ยนไป</p><p>โดยในสมัยก่อนเราจะมี<br>FMOT (First Moment Of Truth) คือสิ่งที่ผู้บริโภคนั้นคิดเมื่อเห็นสินค้าและบริการที่นำเสนอ และความประทับใจต่อผู้บริโภคเมื่อได้อ่านคำอธิบายต่าง ที่ติดมากับสินค้าหรือบริการนั้น ๆ<br>SMOT (Second Moment Of Truth) คือสิ่งที่ผู้บริโภคนั้นรู้สึกและการมีประสบการณ์กับสินค้าหรือบริการในช่วงเวลาการใช้ผลิตภัณฑ์หรือบริการนั้น ๆ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่แบรนด์นั้นควรเข้าไปปฏิสัมพันธ์กับผู้บริโภคให้มีประสบการณ์ที่ดียิ่งขึ้น</p><blockquote>แต่สภาวะของโลกเปลี่ยนไป จึงเกิดเป็น ZMOT (Zero Moment Of Truth)หรือก็คือ การตัดสินใจก่อนซื้อสินค้า (Pre Shopping Experience) ผ่านทางระบบอินเตอร์เนตหรือแพลตฟอร์มต่างๆ</blockquote><p>ดังนั้นการสร้างแพลตฟอร์มที่นำมาเก็บ Touch point ของลูกค้าจึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการสร้างความประทับใจแก่ลูกค้า</p><p><strong>Form AI Research to Commercial Solution<br></strong>คุณจิรพัฒน์ จันทร์เจิดศักดิ์ CTO ของ Siri Ventures เองก็ได้เข้ามาแชร์ประสบการณ์เกี่ยวกับการ Disruptive ในด้านของ Real Estate ว่าทางเทคโนโลยีจะเข้ามายกระดับในด้านใดได้บ้าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Wg9QCKFyhW5S7Bwe" /><figcaption>คุณจิรพัฒน์ จันทร์เจิดศักดิ์ CTO ของ Siri Ventures ได้เข้ามาร่วมแชร์ประสบการณ์บางส่วน</figcaption></figure><p>คำถามคือ ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์จะสามารถปรับตัวอย่างไรได้บ้างภายใต้ธุรกิจดิจิทัลที่กำลังเกิดขึ้น?<br>และทางแสนสิริมีการทำการดูเทรนในรูปแบบต่างๆตลอด ทั้งนี้สิ่งที่แสนสิริกำลังโฟกัสก็คือการใช้ชีวิตของคนภายใต้โจทย์และความท้าทายใหม่ๆ</p><p>คำตอบคือด้าน Services ครับ</p><p>ถ้าหากทางธุรกิจอื่นๆทั่วไปจะต้องทำ Zero Moment Of Truth ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เองก็ต้องทำด้วยเช่นกัน</p><p>สิ่งที่ทางแสนสิรินำมาปรับใช้ก็คือ</p><p>Constech การนำเทคโนโลยีมาปรับใช้ในด้านของการก่อสร้างและเพิ่มความปลอดภัยของการก่อสร้างมากขึ้น<br>Proptech นำเทคโนโลยีมายกระดับการขายและสร้างความปลอดภัยให้สูงขึ้น<br>Living/Well being tech การสร้างบอทหรือหุ่นยนต์ขึ้นมาเพื่อยกระดับการใช้ชีวิตของทางลูกบ้านให้มีความสะดวกสบายมากขึ้น<br>Sustainability สร้างความยั่งยืนในด้านพลังงานให้แก่ลูกบ้าน</p><p>ปัญหาที่ยังคงพบในเรื่องของ Data ก็คือปัญหาเดียวกันกับหน่วยงานอื่นๆคือการทำงานยังคงเป็นแบบแยกส่วนกัน และยังไม่มีความโปร่งใสขาด Central Database ในการนำมาใช้</p><p><strong>Data governance :What Why How Who</strong><br>โดย ผศ.ดร. โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี หรืออ.โอมของเรานี่เอง<br>ได้เข้ามาเล่าให้ฟังถึงปัญหาและกระบวนการเบื้องต้นที่เกี่ยวกับการสร้างมาตรฐานการดูแลข้อมูล (การทำธรรมาภิบาลทางข้อมูล)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Uef9CoMQz0is9-m5" /><figcaption>ผศ.ดร. โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี จากสาขาการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล</figcaption></figure><p>ทางอ.โษฑศ์รัตตได้เข้ามาพูดถึงปัญหาในภาพรวมของการทำ Big Data/AI คือปัญหาของข้อมูลไม่สามารถจัดการ ขาดคุณภาพและไม่สามารถนำมาวิเคราะห์ต่อได้</p><p>แต่ละหน่วยงานจึงควรมีบุคลากรเกี่ยวกับการดูแลด้าน Data โดยตรง</p><blockquote>Data Provider โดยจะมีหน้าที่ในการสร้างแพลตฟอร์ม วางโครงสร้างต่างๆในองค์กรเกี่ยวกับข้อมูล ขึ้นมาเพื่อให้เกิดการเก็บข้อมูล หรือเปรียบเทียบกับร้านอาหารก็คือหน้าที่ในการตามหาวัตถุดิบต่างๆ</blockquote><blockquote>Data Consumer ผู้บริโภคข้อมูลหรือผู้ใช้ข้อมูลทั้งด้าน Business และ Technique นักวิเคราะห์และ Business user หรือถ้าเทียบแล้วก็คือตำแหน่งของพ่อครัวในร้านอาหาร</blockquote><blockquote>Data Enabler ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งในการสร้างคุณภาพของข้อมูล ทำให้ข้อมูลเกิดความน่าเชื่อถือก่อนนำไปใช้</blockquote><p>และอีกสิ่งก็คือการควรเพิ่มการสร้างความเป็น Data Driven Culture คือการหลีกเลี่ยง Hippo (highest-paid person opinion) หรือแปลแบบทื่อๆก็คือความคิดเห็นของคนที่อาวุโส/จ่ายเงินเยอะที่สุดหรือคนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด ชุดความคิดของคนกลุ่มนี้ บางทียังยึดติดอยู่กับรูปแบบเก่า และคนแบบนี้คือสิ่งที่เกือบๆทุกองค์กรจะมี</p><p>หลายครั้งในการประชุมทีมีฮิปโปเป็นผู้ตัดสินใจสุดท้าย อาจเป็นการประชุมที่อาจไม่จำเป็น เพราะการตัดสินใจไปอยู่ที่ฮิปโปที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคนเดียวอยู่ดี</p><p>แต่เนื่องจากหลักการบริหารที่ดีบอกว่า ควรจะมีการรับฟังความเห็นหลากหลาย ก็เลยต้องมีการประชุมขึ้นพอเป็นพิธี ทั้งที่ผู้บริหารหรือคนตัดสินใจ ไม่ได้อยากฟังความเห็นอะไร เพราะมีธงคำตอบเรียบร้อยแล้ว</p><p>การประชุมแบบนี้จึงเป็นเรื่อง lose-lose เพราะจริงๆแล้วคงไม่มีใครเสียเวลาทำงานมาประชุม และไม่เห็นประโยชน์ของการประชุม แต่ก็ต้องมาประชุมอยู่ดี เพราะหลักการบริหารและ Culture ขององค์กรว่าไว้อย่างนั้น</p><p>อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับทำไมเราต้องทำ Data Governance : shorturl.at/dyzQR</p><p>การสร้างคัลเจอร์ขององค์กรผ่านกระบวนการใช้ข้อมูลเองก็จึงเป็นเรื่องสำคัญไม่น้อยครับ</p><p><strong>Big Data is a Part of Normal Working Life </strong><br>โดยคุณณัฐดนัย เวียงวัง Senior-Director จาก Agoda</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*iiRBAMZBWuBvLWZz" /><figcaption>คุณณัฐดนัย เวียงวัง Senior-Director จาก Agoda</figcaption></figure><p>ได้เข้ามาแชร์ถึงในส่วนของกระบวนการขององค์กรที่ใช้ Data ในการขับเคลื่อนเป็นหลัก โดยที่ Agoda เองเป็นบริษัทที่ใช้หลักของการนำข้อมูลมาใช้อยู่เสมอ</p><p>การมีคุณภาพของข้อมูลที่ดีย่อมทำให้การทำงานเกิดประสิทธิภาพภายในระยะเวลาวันการทำงาน</p><p>ข้อสำคัญของการนำข้อมูลมาใช้คือการสร้าง Expected Line หรือเส้นของความคาดหวังของการนำข้อมูลมาใช้ครับ ข้อมูลที่ไหลเข้ามาควรจะมีลักษณะที่สูงกว่าความคาดหวังเสมอ เพราะการนำข้อมูลไปใช้สร้างตัวเลือกแก่ลูกค้า จะมีคุณภาพมากขึ้น</p><p>ดังนั้นการทำงานของ Agoda จึงไม่ใช่การสร้างเว็บแอพขึ้นมาเพื่อความเท่หรือความคูล แต่มันคือการทำให้ภาค Business โตขึ้น (Agoda มีการเปลี่ยนหน้าเว็บประมาณ 8 ครั้งต่อวัน)</p><p>ดังนั้นภายใต้การเปลี่ยนแปลงเสมอ โจทย์ของ Agoda เองคือต้องทันต่อความเปลี่ยนแปลงของลูกค้าและการเปลี่ยนแปลงของข้อมูลอยู่ตลอดเวลา (ในOffice จึงมีการแปะมอนิเตอร์เอาไว้ฉายถึงตัวการเปลี่ยนแปลงของ Data เสมอ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*xZ_fCpJwirpm_oRA" /><figcaption>มอนิเตอร์ที่ไว้ฉายการ Flow ของข้อมูลทาง Agoda</figcaption></figure><p>ระบบที่นำมาใช้จึงเป็น Recommend System ที่วิเคราะห์จากการ Booking ของลูกค้าเพื่อให้เกิดความเข้าใจ และลูกค้าของ Agoda เองจะมอง Recommend ไม่เหมือนกัน</p><blockquote>อีกนัยสำคัญของการปลูกฝังการทำงานด้วย Data Driven Org.<br>ทาง Agoda จะมีการนำข้อมูลเก่าๆมารีวิวซ้ำก่อนจะมีการสร้างโปรดัคใหม่ๆ(เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่า Data ลดระยะเวลาการลองผิดลองถูกในการสร้าง Product)<br>ถ้าหากคุณอยากจะ Complete ในวงประชุมสิ่งที่ทางบริษัททำคือการนำ Data มาเจรจาไม่ใช่เรื่องของ Emotional ที่จะทำให้บริษัทเติบโตไปได้</blockquote><p>ทั้งนี้มีสามารถติดตามการบรรยายผ่านไลฟ์สด<br>ย้อนหลังได้ตามลิงค์นี้ครับ : shorturl.at/egoxC</p><p><strong>จัดทำโดย</strong></p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: นักวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี : อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6983ac38088" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ผู้ช่วยวิจัยได้อะไรบ้างจากการเข้าร่วมงาน PDPA — Privacy for All]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-pdpa-privacy-for-all-7fbef5a83d82?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7fbef5a83d82</guid>
            <category><![CDATA[pdpa]]></category>
            <category><![CDATA[data-privacy]]></category>
            <category><![CDATA[data]]></category>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Oct 2019 15:49:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-15T02:23:34.578Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lCzMPqG0d4pGOEjawDewYQ.jpeg" /></figure><h3>ผู้ช่วยวิจัยได้อะไรบ้างจากการเข้าร่วมงาน PDPA — Privacy for All</h3><p>วันนี้มีโอกาสได้เข้าร่วมงานสัมมนาแนะนำกฎหมายและสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล เลยเอาภาพบรรยากาศ + สิ่งที่ได้มาแชร์ให้ฟังกันครับ</p><p>ทำไมความเป็นส่วนตัวจึงสำคัญ</p><p>อันนี้อาจจะเป็นการจั่วหัวเอาไว้ให้เพื่อนๆนักอ่านที่เข้ามาเจอบล็อคนี้อ่านแล้วลองคิดภาพตามกันแบบคร่าวๆนะครับ</p><p>ในโลกปัจจุบันที่เราแทบจะเรียกได้ว่าเป็นยุคแห่งการ Disruptive ทั้งการเกิดขึ้นของพื้นที่สังคมเสมือนจริง พื้นที่แห่งข้อมูลต่างๆ การทำงานในรูปแบบต่างๆที่หลากหลายมากขึ้น และแน่นอนครับ ว่าทุกอย่างที่กล่าวมา ล้วนใช้ข้อมูลในการขับเคลื่อน</p><p>สิ่งที่ตามมาคือการขอข้อมูลต่างๆในการดำเนินการทุกอย่างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้</p><p>ในปัจจุบันโลกดำเนินไปการทุกอย่างไปด้วยข้อมูล โลกเรากลายเป็นสังคมแห่งการติดต่อสื่อสาร ข้อมูลต่างๆจึงเข้ามามีบทบาทมีความสำคัญต่อการบริหารจัดการ การวางกลยุทธต่างๆ</p><p>กลายเป็นว่าทั้งภาครัฐและเอกชนต่างก็มีความจำเป็นต้องมีข้อมูลไว้ในครอบครอง และหนึ่งในนั้นคือข้อมูลส่วนบุคคล จึงกลายเป็นที่มาของปัญหาในเรื่องการเข้าถึงและการจัดเก็บข้อมูลข่าวสารรวมไปจนถึงข้อมูลส่วนบุคคลที่ตกอยู่ในความเสี่ยงจากหลากหลายสาเหตุ เช่น องค์กรสามารถทำการเชื่อมต่อ/ส่งต่อข้อมูล ได้สะดวกและรวดเร็วมากเพียงแค่เชื่อมต่อสามารถส่งต่อได้ง่ายแค่ปลายนิ้ว ยังใม่รวมถึงการสะสมข้อมูลไว้ในครอบครองเพื่อหาประโยชน์จากข้อมูลนั้นทั้งจงใจหรือไม่จงใจหรือไม่ก็ตาม ดังนั้นเราต้องตระหนักถึงผลกระทบที่ตามมามักเกิดขึ้นกับบุคคลที่เป็นเจ้าของข้อมูล ข้อมูลส่วนตัวหลุดหายหรือถูกนำไปใช้อย่างไม่ถูกต้อง ไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่ทุกคนมีโอกาสที่จะเจอเหตุการณ์นั้นๆได้</p><p>ข้อมูลส่วนตัวหมายถึงอะไร?</p><p>มันคือข้อมูลที่เกี่ยวกับเราทุกสิ่งอย่างครับ เช่น ชื่อ-สกุล เลขบัตรประชาชน อายุ วันเดือนปีเกิด ที่อยู่ ประวัติการศึกษา ประวัติการเจ็บป่วย เบอร์โทรศัพท์ ความชอบ ศาสนา เพศ</p><p>ในปัจจุบันเนี่ย เราทุกคนใช้อุปกรณ์สื่อสารเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตแบบออนไลน์และแน่นอนว่าการเชื่อมต่อของโลกที่ง่ายขึ้นทำให้ข้อมูลของเราอยู่บนออนไลน์ได้เสมอ ไม่ว่าขะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม</p><p>และในวันนี้ได้มีโอกาสไปร่วมงานงานสัมมนาแนะนำกฎหมายและสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลงานสัมมนาแนะนำกฎหมายและสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล</p><p>โดยในส่วนของเซคชั่นเช้าจะมีหัวข้อ</p><p>แนะนำ พ.ร.บ. และยุทธศาสตร์สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ​โดย ที่ปรึกษาเลขาธิการคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล</p><p>บรรยายพิเศษเรื่อง EU Experience on GDPR Implementation</p><p>บรรยายพิเศษเรื่อง กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกับบริบทการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในกฎหมายอื่น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zSiCCeocJ_uWcYU5_xwPcA.jpeg" /><figcaption>ดำเนินรายการโดย คุณ ซี ฉัตรปวีณ์</figcaption></figure><p>ในส่วนของการแนะนำและคำถามจะเป็นลักษณะของการแนะนำว่าตัวกรอบของ PDPA (Personal Data Protection Act) หรือสั้นๆคือ พรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ปี 2562 นั่นเอง จะมีลักษณะบทบาทเป็นแบบไหน ซึ่งในงานเองทางคุณปิยะบุตรเองก็ชี้แจงแล้วว่าจะเป็นลักษณะของ Regulator ของการทำงาน โดยจะทำงานอิสระใต้หน่วยงานของรัฐบาลลสร้างกรอบส่วนกลางให้ผู้ประกอบการปฏิบัติตามข้อกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลปี 2562 นี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8iiiP1WlRLqcYtqFt2gTaw.jpeg" /><figcaption>อ.ปิยะบุตรอธิบายถึงการจำแนกข้อมูบออกเป็นสามส่วนประกอบด้วย Data Subject Data Controller และ Data Processor</figcaption></figure><p>โดยในเนื้อความของข้อกฎหมายจะมีการแบ่งผู้ใช้ข้อมูลเป็นสามฝ่ายด้วยกันคือ</p><blockquote>เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล (Data Subject)</blockquote><blockquote>ตามกฎหมายไม่ได้ให้คำนิยามไว้ แต่โดยหลักการทั่วไปแล้วหมายถึง บุคคลที่ข้อมูลนั้นระบุไปถึง</blockquote><blockquote>ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล (Data Controller)<br> o บุคคลหรือนิติบุคคลซึ่งมีอำนาจหน้าที่ตัดสินใจเกี่ยวกับการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล เช่น หน่วยงานของรัฐ หรือเอกชนโดยทั่วไป ที่เก็บรวบรวม ใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของประชาชนหรือลูกค้าที่มาใช้บริการ<br> o ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลมีหน้าที่สำคัญที่กฎหมายกำหนดไว้ เช่น จัดให้มีมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัยข้อมูลส่วนบุคคล , ดำเนินการเพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลโดยมิชอบ , แจ้งเหตุการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลให้สำนักงานคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ทราบภายใน 72 ชั่วโมงนับแต่ทราบเหตุ , แต่งตั้งเจ้าหน้าที่คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (Data Protection Officer : DPO) เพื่อตรวจสอบการทำงานของตน เป็นต้น</blockquote><blockquote>ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล (Data Processor)<br> o บุคคลหรือนิติบุคคลซึ่งดำเนินการเกี่ยวกับการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลตามคำสั่งหรือในนามของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล เช่น บริการ cloud service เป็นต้น<br> o ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลมีหน้าที่หลัก คือ ดำเนินการตามคำสั่งที่ได้รับจากผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลเท่านั้น เว้นแต่คำสั่งนั้นขัดต่อกฎหมายหรือบทบัญญัติในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล</blockquote><blockquote>ทั้งนี้เป้าประสงค์ของพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเองไม่ได้มีการห้ามใช้ข้อมูล แต่มีลักษณะของการสร้างมาตรฐานด้านการใช้ข้อมูลให้มีลักษณะที่ดีขึ้นเช่นการทำ Anonymization/ Pseudonymization ต่างๆของทางข้อมูล</blockquote><p>และภายในงานมีการพูดถึงว่าในฐานะของผู้ประกอบการเอง สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆก็คือผลกระทบจากกฎหมายข้อนี้ที่ส่งผลไปจนถึงการทำธุรกรรมในภาคส่วนต่างๆ ทั้งหน่วยงานที่มีการใช้ Data อยู่แล้วทั้งจากภาครัฐหรือเอกชน ล้วนต้องปรับตัวด้านการใช้ข้อมูลให้มีความรัดกุมกันมากขึ้นกว่าเดิม ต้องโฟกัสกันที่มาตรฐานและกระบวนกา เพราะแต่เดิมแล้วปัญหาส่นมากที่เกิดขึ้นคือแต่ละองค์กรจะไม่มีกระบวนการหรือกรอบในการปฏิบัติ จึงทำให้เกิดการทำข้อมูลหลุด (Data Breach) ออกมาจำนวนมาก</p><p>ดังนั้นในฐานะของผู้ประกอบการ/องค์กรที่ใช้ข้อมูล ชั้นต้องทำอะไรบ้างล่ะในฐานะที่เป็นผู้ได้รับผลกระทบจากกฎหมายฉบับนี้</p><p><strong>สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือต้องมีการสร้าง Privacy Policy และแจ้ง Data Subject ในส่วนของการทำงานขององค์กร อธิบายหรือแจ้งให้ทางเจ้าของข้อมูลทราบถึงกระบวนการต่างๆในการเก็บข้อมูลและต้องระบุได้ว่านำข้อมูลไปใช้ทำอะไรบ้างครับ รวมไปถึงการกำหนดระยะเวลาในการเก็บข้อมูล</strong></p><p>และสิ่งสำคัญอีกส่วนก็คือการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลได้โดยชอบด้วยกฎหมาย<br> การเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลดังกล่าวจะชอบด้วยกฎหมาย หากดำเนินการตามหลักการใดหลักการหนึ่ง ดังต่อไปนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ScaGJ0QqdnreR2sdYBhhqg.jpeg" /><figcaption>การเก็บข้อมูลทั้ง 6 รูปแบบ</figcaption></figure><blockquote><em>· Consent<br> — เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลให้ความยินยอมในการเก็บรวบรวม ใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล<br> — ต้องแจ้งวัตถุประสงค์ของการเก็บรวบรวม ใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล<br> — มีแบบหรือข้อความที่อ่านแล้วเข้าใจได้โดยง่าย และต้องไม่เป็นการหลอกลวง<br> — เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลจะถอนความยินยอมเมื่อใดก็ได้ ถ้าไม่มีข้อจ ากัดสิทธิ เช่น มีกฎหมาย<br> ที่กำหนดให้เก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลนั้นไว้ก่อน<br> · Scientific or Historical Research<br> — จัดทำเอกสารประวัติศาสตร์ , จดหมายเหตุ , การศึกษาวิจัย , สถิติ<br> · Vital Interest<br> — เพื่อป้องกันหรือระงับอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย หรือสุขภาพของบุคคล เช่น การเข้ารับบริการทาง<br> การแพทย์ ณ โรงพยาบาล<br> · Contract<br> — เป็นการจำเป็นเพื่อการปฏิบัติตามสัญญา เช่น เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลทำสัญญากู้ยืมเงินจากธนาคาร ธนาคารสามารถเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลนั้นได้ตามวัตถุประสงค์ของสัญญา<br> · Public Task<br> — เป็นการจำเป็นเพื่อการปฏิบัติหน้าที่ในการดำเนินภารกิจเพื่อประโยชน์สาธารณะ หรือปฏิบัติหน้าที่ในการใช้อำนาจรัฐ เช่น หน่วยงานของรัฐจัดทำ Big Data เพื่อแก้ปัญหาความยากจนของเกษตรกร<br> · Legitimate Interest<br> — เป็นการจำเป็นเพื่อประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล หรือของบุคคลหรือนิติบุคคลอื่น เช่น บริษัทเอกชนติดตั้งกล้องวงจรปิดภายในอาคารเพื่อรักษาความปลอดภัย ซึ่งบริษัทสามารถเก็บรวบรวมภาพถ่ายซึ่งเป็นข้อมูลส่วนบุคคลของบุคคลที่อยู่ในบริเวณดังกล่าวได้<br> · Legal Obligations<br> — เป็นการปฏิบัติตามกฎหมาย</em></blockquote><p>นอกจากหลักการข้างต้นแล้ว มีข้อมูลส่วนบุคคลอีกประเภทซึ่งเรียกว่า ข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความละเอียดอ่อน (Sensitive Personal Data) เช่น เชื้อชาติ , ประวัติอาชญากรรม , ข้อมูลพันธุกรรม , พฤติกรรมทางเพศ เป็นต้น การเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลดังกล่าวจะมีหลักการที่เข้มงวดกว่าข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไป โดยจะกระทำได้หากดำเนินการตามหลักการใดหลักการหนึ่ง เช่น ได้รับความยินยอมโดยชัดแจ้ง (Explicit Consent) จากเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล , เพื่อป้องกันหรือระงับอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย หรือสุขภาพของบุคคลซึ่งเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลไม่สามารถให้ความยินยอมได้</p><p>ทั้งนี้การทำ Consent อาจจะเป็นทางเลือกท้ายๆที่ทางองค์กรอาจจะเลือกทำก็ได้ครับ เพราะการทำ Consent อาจจะมีนัยยะอีกนัยยะนึงก็คืออาจจะเป็นข้อมูลที่ทาง Data Subject ไม่จำเป็นต้องให้ก็ได้ ดังนั้นทางองค์กรหรือหน่วยงานอื่นๆเองก็สามารถใช้หลักการขอตามด้านบนเพื่อขอข้อมูลจากทาง Data Subject ได้เช่นกัน</p><p>ทั้งนี้เองทางตัวเจ้าของข้อมูลเองก็อย่าพึ่งน้อยใจไปครับ จริงๆแล้วทางตัวเจ้าของข้อมูลเองมีสิทธิในข้อมูลของตัวเหมือนกันครับ เช่น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*47iV-QCtw1fdCoUtJSVGSw.jpeg" /><figcaption>คุณ Fabian Delcros พูดถึงสิทธิในตัวของเจ้าของข้อมูล</figcaption></figure><p><strong><em>สิทธิของเข้าของข้อมูลส่วนบุคคล (Data Subject Right) เช่น<br> · สิทธิขอเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคล (Right of access)<br> — เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลมีสิทธิขอเข้าถึงและขอรับสำเนาข้อมูลส่วนบุคคลที่เกี่ยวกับตนซึ่งอยู่ใน<br> ความรับผิดชอบของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล</em></strong></p><p><strong><em>· สิทธิขอให้ลบหรือทำลาย หรือทำให้ข้อมูลส่วนบุคคลเป็นข้อมูลที่ไม่สามารถระบุตัวบุคคล (Right to erasure (also known as right to be forgotten))<br> — เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลมีสิทธิขอให้ลบหรือทำลาย หรือทำให้ข้อมูลส่วนบุคคลเป็นข้อมูลที่ไม่สามารถระบุตัวบุคคลได้ หากข้อมูลส่วนบุคคลที่หมดความจำเป็น หรือข้อมูลส่วนบุคคลที่ขอถอนความยินยอมแล้วได้</em></strong></p><p>ดังนั้นเราอาจจะสรุปได้จากงานนี้ของการเตรียมความพร้อมขององค์กรต่างๆจะมีสี่ส่วนครับ คือจะต้องมีดังนี้</p><p>1. จะต้องมีกระบวนการประเมินความเสี่ยง (Risk Assessment) มีการประเมินนความเสี่ยงเพื่อให้แน่ใจถึงกระบวนการขององค์กรของเรา</p><p>2. ต้องมีการทำ ธรรมาภิบาลทางข้อมูล Data Governance มีข้อมูลอะไร ข้อมูลอยู่ที่ไหน ใครเข้าถึงได้บ้าง รวมไปถึงภาระและหน้าที่การรับผิดชอบในองค์กรที่เราสังกัดอยู่</p><p>3. การปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ให้มีประสิทธิภาพ Law Compliance หรือการสร้างข้อกำหนดในการทำงานของบุคลากรให้มีมาตรฐานตามกฎหมายของการรักษาข้อมูล</p><p>4. มาตรการรับมือข้อมูลถ้าหากข้อมูลมีการรั่วไหล Breach Response หรือนโยบายในการจัดการถ้าหากมีข้อมูลรั่วไหลออกไป องค์กรของเราจะมีการแก้ไขอย่างไรทั้งการป้องปราบและแก้ไขไม่ให้มีการเกิดขึ้นอีก</p><p>รวมไปจนถึงแต่ละองค์กรทั้งภาครัฐและเอกชนควรมีการเพิ่มทักษะเหล่าเพื่อให้เกิดการสอดคล้องกับกฎหมายฉบับนี้ด้วยครับ</p><p>1. Critical Data Protection Program ระบุและกำหนดข้อมูลส่วนบุคคลกำหนดมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัยภายในให้มีมาตรฐาน<br> • วิเคราะห์และจำแนกมิติที่สำคัญที่สุดของสภาพข้อมูลที่องค์กรของเรากำลังถือครองหรือดูแลอยู่<br> • ทำ GAP Analysis ของกระบวนการและมาตรการควบคุมความมั่นคงปลอดภัยข้อมูลสำคัญ<br> • ทำแผนการลดความเสี่ยงเพื่อจัดลำดับความสำคัญและทดสอบแนวทางแก้ไข<br> • ตรวจสอบกรอบการรักษาความมั่นคงปลอดภัยอย่างสม่ำเสมอ</p><p>2. Define ทำความเข้าใจกลยุทธ์โดยรวม การรักษาความมั่นคงปลอดภัยข้อมูลอยู่เสมอ<br> • กำหนดเป้าหมายการปกป้องข้อมูลว่าต้องให้ปลอดภัยจากอะไร และวิธีป้องกันต่างๆ</p><p>3. Discover ข้อมูลในองค์กรอะไรมีการใช้งานอย่างไรบ้าง</p><p>ทำความเข้าใจสถานะของข้อมูลในองค์กร โครงสร้างและ lifecycle พร้อมทั้งดำเนินการตรวจค้น วิเคราะห์ และจำแนกอย่างต่อเนื่อง</p><p>4. Baseline มีข้อกำหนดอะไรในการปกป้องข้อมูลสำคัญ<br> • ประเมินกระบวนการและมาตรการควบคุมความมั่นคงปลอดภัยข้อมูล<br> • ตรวจสอบ GAP และกำหนดแนวทางแก้ไข</p><p>5. Secure จะวางแผนออกแบบและดำเนินการอย่างไรจะจัดการการปกป้องข้อมูลสำคัญอย่างไร วางแผนและกำหนดลำดับความสำคัญของกระบวนการ Transformation ทางเทคนิคและกระบวนการทางธุรกิจ<br> • ออกแบบและดำเนินการเพื่อปกป้องข้อมูลสำคัญทำให้เข้าถึง และสอดคล้องกับเป้าหมายความปลอดภัยด้านข้อมูลขององค์กร</p><p>6. Monitor จะจัดการการปกป้องข้อมูลสำคัญอย่างไรและคอยสังเกต/เฝ้าระวัง</p><p>ทางองค์กรจะต้องมีการพัฒนากรอบธรรมาภิบาล Risk metrics และกระบวนการเฝ้าระวังรวมไปจนถึงการตรวจสอบกลยุทธ์และวิธีการในการปกป้องข้อมูลอย่างสม่าเสมอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gl-ce9kpdIFcpn947nvvvg.jpeg" /><figcaption>บรรยากาศงานช่วงบ่ายแยกระดมความเห็นตามห้อง</figcaption></figure><p>ในส่วนของภาคบ่ายจะเป็นการแยกตามห้องเพื่อเสนอแนวทางในการแก้ไขในมุมต่างๆของแต่ละองค์กร ทั้งนี้ทางตัวผู้เขียนเองได้มีโอกาสไปเข้าร่วมห้องของสาธารณะสุขและการท่องเที่ยว จึงพอจับประเด็นในการเสนอได้ดังนี้ครับ</p><p>สิ่งที่หลายๆหน่วยงานมีความตระหนักคือการที่แต่ละองค์กรมีการแปรสภาพและมีการบังคับใช้กฎหมายให้กลายเป็นลักษณะของผู้ควบคุมข้อมูลจะส่งผลอย่างไรบ้างในการท่องเที่ยว</p><p>สิ่งนึงที่มีผลกระทบอย่างแน่นอนคือภาคของการท่องเที่ยวครับ ที่จะมีการเพิ่มความน่าเชื่อถือของการเก็บข้อมูลของลูกค้าที่จะมีความรัดกุมมากขึ้น แต่ทางภาคส่วนของการท่องเที่ยวเองจะต้องมีลักษณะของการสร้าง Consent / ข้อตกลง ในการเก็บข้อมูลที่รัดกุมมากขึ้น จึงอาจเรียกได้ว่ากฎหมายฉบับนี้สร้างความเชื่อมั่นให้แก่กลุ่มประเทศยุโรปที่มีการกำหนดใช้ GDPR หรือกฎหมายการเก็บรักษาข้อมูลส่วนบุคคลทำให้ประเทศไทยมีความน่าเชื่อถือในระดับนึงเลยครับ</p><p>รวมไปถึงการบังคับใช้กฎหมายฉบับนี้จะทำให้มีความชัดเจนเพิ่มมากขึ้นในพื้นที่ของการระบุบังคับใช้ข้อมูลในด้านต่างๆที่เพิ่มมากขึ้นและทำให้เราเห็นความชัดเจนมากขึ้นครับ เช่นกรณีที่มีการคุยกันในห้องจะเป็นประเด็นของอุปกรณ์ Wearable Devices ต่างๆที่มีกรเก็บข้อมูลของผู้สวมใส่ ควรจะมีการสร้างลักษณะของการตรวจสอบความปลอดภัยต่างๆให้มีลักษณะที่สูงขึ้นและรัดกุมมากกว่านี้ โดยอาจจะเป็นการตรวจสอบความปลอดภัยโดยแนวทาง Privacy by Design เพื่อให้เกิดความเชื่อมั่นในการเก็บข้อมูลว่าตัวอุปกรณ์นี้เนี่ย มีความปลอดภัยจริงๆครับ และยังมีการพูดถึง HIPAA กฎที่ว่าด้วยส่วนของความปลอดภัยทางข้อมูลของผู้ป่วยควรจะมีการเก็ยข้อมูลในลักษณะที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ โดยเฉพาะข้อมูบที่มีความอ่อนไหวมากๆอย่างข้อมูลทางการแพทย์ของผู้ป่วยผู้นั้น เช่นอาจจะมีการทำ Data Masking/ Anonymization/ Pseudonymization ให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน</p><p>ทั้งนี้งานทั้งวันนี้มีการเสนอความคิดเห็นหลากหลายมากครับเพราะแต่ละคนมากจากหลากหลายหน่วยงานทำให้มีข้อเสนอที่น่าสนใจเยอะมากครับ เพราะแต่ละหน่วยงานเองก็มองกฎหมายฉบับนี้ต่างกัน เช่นหน่วยงานของทางภาครัฐเองอาจมองว่าเป็นการเพิ่มมาตรฐานใหม่ๆในการจัดการข้อมูล หน่วยงานภาคเอกชนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องใหม่ที่ต้องปรับตัวเพื่อให้เกิดมาตรฐานในการดูแลข้อมูลและวิธีปฏิบัติกับเจ้าของข้อมูลในฐานะของผู้ควบคุมหรือประมวลผลข้อมูลควรมีลักษณะอย่างไร หรือในฐานะของเจ้าของข้อมูลควรรู้อะไรและเตรียมตัวอะไรบ้างเกี่ยวกับข้อมูลที่เราจะต้องเสียไป</p><p>อย่างไรก็ตามการสร้างมาตรฐานการดูแลรักษาข้อมูลอาจจะเป็นเรื่องใหม่ในสังคมไทยในตอนนี้ครับ แต่ถ้าหากมีการประกาศใช้อย่างเป็นทางการแล้ว นั่นหมายถึงว่าเราทุกคนที่เป็นลักษณะของเจ้าของข้อมูลหรือ Data Subject ย่อมได้ประโยชน์ไปด้วยจากการสร้างมาตรฐานการดูแลข้อมูลส่วนบุคคลทั้งจากภาครัฐหรือเอกชนที่มีการทำธุรการกับเราเองครับ อย่างน้อยเราก็สบายใจในเรื่องของการส่งมอบข้อมูลและไม่ต้องกังวลว่าข้อมูลของเราถ้าเกิดถูกนำไปใช้ในอนาคต และไม่ต้องกังวลข้อมูลเหล่านั้นจะอยู่นานแค่ไหน แล้วเราจะสามารถลบออกจากโลกออนไลน์ได้ไหม ข้อมูลส่วนตัวของเราจะถูกใช้ยังไงบ้าง จึงนับว่าเป็นอีกหนึ่งความก้าวกระโดดด้านการรักษาข้อมูลของประเทศไทยเราครับ</p><p><strong>จัดทำโดย</strong></p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: นักวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี : อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7fbef5a83d82" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ทำไมเราต้องทำ Data Governance?]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B3-data-governance-33221456b0ca?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/33221456b0ca</guid>
            <category><![CDATA[data]]></category>
            <category><![CDATA[data-organization]]></category>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[data-governance]]></category>
            <category><![CDATA[digital-transformation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Sep 2019 12:39:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-29T03:15:26.631Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/574/1*tSYBaSzkPTa6wOMGE88xOQ.png" /></figure><blockquote>Data is a new asset หรือก็คือข้อมูลเริ่มมีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆจนอาจจะเป็นแหล่งทำเงินใหม่หรือมีสถานะเป็นทรัพย์สินขององค์กรในการนำมาใช้จนเพิ่มมูลค่าขององค์กรก็ เปรียบเทียบแบบนี้ก็คงจะไม่ผิดนัก</blockquote><p>สวัสดีครับ ผมบอยผู้ช่วยวิจัยประจำ Datalent Team by ITM-Mahidol ครับ</p><p>ช่วงเวลาเกือบครึ่งปีที่ได้ติดตามทางอ.โษฑศ์รัตต (อ.โอม) ไปบรรยายและให้คำปรึกษาด้าน Data Governance หน่วยงานต่างๆทั้งภาครัฐและเอกชนร่วม 10 แห่ง</p><p>ในวันนี้เนี่ยผมจะขออนุญาตมาเล่าสรุปเป็นบทความที่เข้าใจง่ายๆสำหรับคนหรือหน่วยงานที่อาจจะยังใหม่และยังไม่เข้าใจกับเรื่องนี้แบบสั้นๆกันครับ</p><blockquote>- <em>โอ้ย ทำไมข้อมูลเอามาใช้ต่อยากไม่พอฉันต้องมาทำการ Cleansing เองอีก</em></blockquote><blockquote><em>- ทำไมข้อมูลหน่วยงานเรามันซ้ำซ้อนเยอะจังแฮะ</em></blockquote><blockquote><em>- ข้อมูลที่มีอยู่ไม่สามารถนำมาใช้ต่อยอดอะไรได้เลยแฮะ</em></blockquote><blockquote><em>- หน่วยงานของฉันมองไม่เห็นถึงคุณค่าของข้อมูลในองค์กรตนเองเสียเลย</em></blockquote><blockquote><em>- เวลามีข้อมูลผิดพลาด หรือมีการรั่วไหลฉันไม่ทราบว่าใครเป็นผู้รับผิดชอบหรือตามหาต้นเหตุได้</em></blockquote><blockquote><em>- การส่งข้อมูลยังคงเป็นเรื่องของการใช้เอกสาร ยังไม่มีการนำข้อมูลเข้าระบบเพื่อง่ายต่อการใช้งาน</em></blockquote><p>ทุกสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นคือปัญหาของหน่วยงานไทยในหลายๆที่ที่ยังคงเป็นอยู่ในตอนนี้ครับ เรื่องของ Data เนี่ย มันไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไปแล้ว ภายใต้สภาวะการขับเคลื่อนภาคธุรกิจโดยใช้ข้อมูลเป็นที่ตั้ง และความพยายามของหลายๆหน่วยงานที่ประกาศตัวเองว่า เฮ้ นี่หน่วยงานของเราจะเป็น Data Driven Org. นะ</p><p>แต่พอเรากลับไปสำรวจ เรากลับพบว่า <strong>ส่วนใหญ่ใช้ Powerpoint ในการขับเคลื่อน/ทำรีพอร์ต</strong><br>หรือนำข้อมูลนำเสนอบน presentation ซ้ำร้ายไปกว่านั้นมีข้อมูลแล้วแต่ไม่เชื่อ ใช้วิจารณญาณในการวิเคราะห์ข้อมูล (เศร้า)</p><p>ปัจจัยหลักๆของการขับเคลื่อนองค์กรด้วยข้อมูลจึงควรมีพื้นฐานที่ดี เช่นคนในองค์กรมีความเข้าใจต่อข้อมูล ข้อมูลที่นำมาควรมีความน่าเชื่อถือ นำข้อมูลมาวิเคราะห์ในการตัดสินใจ ลดการใช้วิจารณญาณ/ความรู้สึก</p><p>ท่านเคยประสบปัญหากับการดึงข้อมูลมาใช้ต่อในรูปแบบต่างๆ</p><blockquote>Data Governance (ธรรมาภิบาลข้อมูล) ในองค์กรจึงเป็นคำตอบและทางออกที่ดีครับ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*otEZxSID5lVJ5G6unVjtIw.jpeg" /><figcaption>ดัดแปลงจากภาพประกอบรายวิชา EGIT 534 Data Governance and Data Architecture จัดสอนโดยหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยมหิดล ดำเนินการสอนโดย ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี</figcaption></figure><p>คำนี้ถือว่าเป็นคำที่ค่อนข้างใหม่มากครับ สำหรับบ้านเรา แต่กับภาคธุรกิจของต่างประเทศ สิ่งนี้คือสิ่งที่ภาคธุรกิจต้องทำ</p><blockquote>ดังนั้น Data Governance คือการกำหนดนโยบายต่างๆหรือการกำหนดบทบาทหน้าที่ที่เกี่ยวกับการใช้ข้อมูลในองค์กรให้เป็นไปอย่างเป็นระเบียบและเป็นรูปธรรม แนวคิดนี้จึงอาจจะมีพื้นฐานมาจากคำว่า Data is a new oil หรือก็คือข้อมูลเริ่มมีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆจนอาจจะเป็นแหล่งทำเงินใหม่หรือสิ่งที่มีมูลค่าขององค์กรก็คงจะไม่ผิดนัก</blockquote><p>แล้วทำไมต้องทำ Data Governance ล่ะ ถ้าองค์กรของฉันไม่ทำล่ะจะเกิดอะไรขึ้น? เอาจริงๆการทำ Data Governance เนี่ย เราอาจจะเรียกได้ว่า ทำก็ดี ไม่ทำก็อาจจะลำบากครับเหมือนเรากำลังจะวางกฎเกณฑ์ให้กับการนำข้อมูลมาใช้ วันนี้ทางผมเลยนำการลำดับสถานะขององค์กรครับ</p><p>ลำดับสถานะของ Data Governance ในองค์กร<br>การทำ Data Governance อาจจะมองได้ว่ามันคือการเพิ่มศักยภาพให้กับองค์กร ในการที่จะบริหารจัดการข้อมูลให้เกิดประโยชน์ ซึ่งแน่นอนครับว่าแต่ละองค์กรต่างก็มีระดับความพร้อม/เข้าใจ แตกต่างกัน ลำดับขั้นจึงมีการสร้าง Maturity Level เพื่อให้เราสามารถประเมินได้ว่าองค์กรของเรานั้น อยู่ในระดับไหนแล้ว ทั้งนี้ระดับจะมีดังนี้ครับ</p><blockquote><strong>ระยะแรกเริ่ม</strong> ในขั้นนี้แทบจะไม่มีการตระหนักถึงการจัดการข้อมูลหรือวิธี/กระบวนการในการทำ พนักงานหรือบุคลากรในองค์กรนั้นๆ ไม่ได้ตระหนักถึงความสำคัญของข้อมูลหรือมองว่าข้อมูลเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการทำงาน ไม่มีกระบวนการจัดการข้อมูล ไม่มีผู้รับผิดชอบในงานที่เกี่ยวข้องกับข้อมูล หรืออาจมีแต่ไม่เป็นทางการหรือไม่ได้มีส่วนนโยบายกำหนดรายละเอียดลงมาครับ</blockquote><blockquote><strong>ระยะของการดำเนินการ</strong> ในขั้นนี้การจัดการข้อมูล ถูกกำหนดให้งานการจัดการข้อมูลเป็นส่วนหนึ่งของฝ่าย IT ไปเลยเช่น มีการสร้าง Business Intelligence เลยสร้างมาตรฐานของการทำข้อมูลหรือทำ data cleaning ทั้งนี้อาจมีการกำหนดหน้าที่ในการจัดการข้อมูลอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงหนักอยู่ที่ฝ่ายไอที และเมื่อมีงานใหม่ๆเข้ามา ก็ต้องมานั่งทบทวนระบบการดำเนินการเดิมอยู่เสมอ</blockquote><blockquote><strong>ระดับที่กำหนดความหมาย/หน้าที่</strong> ในระดับนี้คือองค์กรของคุณเริ่มมีการตระหนักถึงกระบวนการจัดการข้อมูลหรือการดูแลข้อมูลให้มีความเป็นเชิงลึกมากขึ้น โดยไม่ต้องฝ่ายฝ่ายไอทีให้ไอทีเป็นฝ่ายขับเคลื่อน มีความพยายามในการกำหนดมาตรฐานและนิยามข้อมูลให้มีลักษณะเดียวกัน ปรับกระบวนการทำงานเกี่ยวกับข้อมูลให้สอดคล้องเป็นมาตรฐานแบบเดียวกันในองค์กร</blockquote><blockquote><strong>ระดับการจัดการเชิงปริมาณ</strong> ขั้นนี้เริ่มมีการกำหนดผู้รับผิดชอบที่ชัดเจนโดยใช้เกณฑ์วัดคุณภาพการจัดการข้อมูล มีการควบคุมอย่างเคร่งครัด มีหน่วยงานกลางในการกำหนดข้อมูลและดูแลข้อมูล ทำให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างรวดเร็วเพราะมีผู้รับผิดชอบโดยตรงในด้านการดูแลข้อมูล</blockquote><blockquote><strong>ระดับของการเพิ่มประสิทธิภาพขององค์กรด้วย Data Governance</strong> เป็นขั้นที่ระบบการบริหารจัดการข้อมูลได้รับการพัฒนามีประสิทธิภาพ สามารถใช้ข้อมูลเป็นเครื่องมือในการวิเคราะห์ ข้อผิดพลาดหรือปรับปรุงกระบวนการทำงานในองค์กรได้ จนไปถึงสามารถพยากรณ์จากข้อมูลที่มีอยู่ได้ว่าในอนาคตควรจะมีกลยุทธแบบไหนในการดำเนินองค์กรรวมไปถึงตระหนักถึงความสำคัญของข้อมูลในองค์กร</blockquote><p>ทั้งนี้ นอกจากกระบวนการประเมินระดับเลเวลความตระหนักขององค์กรเนี่ยมันจะมีในส่วนของคณะทำงานหรือตำแหน่งที่มีการดูแลเกี่ยวกับข้อมูลโดยตรงครับ โดยที่คณะทำงานเกี่ยวกับข้อมูลมีหลายบทบาทหลายหน้าที่เช่น</p><p><em>Data Stakeholders หรือแปลไทยก็คือผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับข้อมูลหรือใช้ข้อมูล</em></p><p><em>Data Owner หรือเจ้าของข้อมุลก็ต้องระบุให้ชัดว่าข้อมูลเรื่องนี้ใครจะเป็นเจ้าของ ไม่งั้นวุ่นครับ</em></p><p><em>CDO (Chief Data Officer) หรือก็คือผู้บริหารระดับสูงผู้ซึ่งรับผิดชอบข้อมูลทั้งหมดในองค์กรและวางแผนกลยุทธ์ด้านสารสนเทศด้านข้อมูล และยังเป็นผู้ประมวลผลข้อมูลขนาดใหญ่โดยที่มีหน้าที่หลักในการติดตามและประมวลผลข้อมูลเป็นประจำอย่างสม่ำเสมอ ทั้งนี้การแต่งตั้ง CDO ต้องคำนึงถึงคุณสมบัติด้านวิชาชีพและความเชี่ยวชาญด้านกฎหมายและภาคการปฏิบัติ โดยอาจแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ภายในองค์กรหรือผู้ให้บริการภายนอก ทั้งนี้ CDO โดยทั่วไปควรจะทำงานร่วมกับ CIO (Chief Information Officer) ครับ</em></p><p><em>Data Stewards หรือแปลเป็นไทยก็คือบริกรข้อมูล มันอาจจะฟังดูตำแหน่งไม่เท่เสียเลย แต่จริงๆตำแหน่งนี้เองก็ไม่ได้มีความสำคัญน้อยกว่าตำแหน่งทั้งสองด้านบนครับอาจจะจำกัดความสั้นๆได้ว่าเป็นคนที่มีความรับผิดชอบในการบริหารและจัดการขององค์ประกอบต่างๆของข้อมูล ทั้งในส่วนของข้อมูลตัวเองและข้อมูลที่ใช้นิยามข้อมูลหลักหรือข้อมูลอื่นๆ บริกรข้อมูลเนี่ยจะเป็นคนที่ดำเนินงานของคนในองค์กรปฏิบัติตามกฎระเบียบ นโยบายหรือแนวทางตามมาตรฐานการกรอกข้อมูลลงในระบบ ทั้งนี้อาจจะมีได้หลายคน มีหลายระดับขึ้นอยู่กับความซับซ้อนของข้อมูลในองค์กรนั้นๆครับ</em></p><p>เอาล่ะครับ สำหรับผู้อ่านที่อ่านมาถึงตรงนี้เนี่ย พอจะเดาออกกันใช่ไหมครับว่าหน่วยงานของเราอยู่ในระดับไหน ที่เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงการบอกได้ครับว่าข้อมูลเป็นทรัพยากรรูปแบบใหม่ที่ควรตระหนักถึงความสำคัญ และควรลำดับการดูแลให้ไม่ต่างจากทรัพย์สินอื่นๆขององค์กร การทำ Data Governance จะไม่สามารถเริ่มได้ที่แผนกใดแผนกหนึ่งได้ ต้องวางนโยบายและไปพร้อมๆกันครับ และแน่นอนว่าไม่มีนโยบายหรือเครื่องมืออันไหนที่นำมาใช้แล้วบริษัทหรือองค์กรชของเราจะเป็น Data Governance Org. ได้ทันที ต้องได้รับการร่วมมือจากทุกภาคส่วนทั้งผู้บริหารและระดับปฏิบัติการ และต้องไม่ลืมนะครับ ความสามารถในการจัดการข้อมูลขององค์กรย่อมชี้วัดไปถึงการสร้างความสำเร็จอื่นๆได้ และสามารถใช้ประโยชน์จากข้อมูลได้เต็มที่อย่างที่ควรจะเป็น</p><p>ประเทศไทยก็มี Data Governance Frameworks นะครับ พัฒนาโดยสำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน) สามารถดาวน์โหลดได้ที่ลิ้งค์นี้เลยครับ <a href="https://www.dga.or.th/th/profile/2108/">https://www.dga.or.th/th/profile/2108/</a></p><p><strong>จัดทำโดย</strong></p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: นักวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี : อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=33221456b0ca" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[GDPR และ พรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯ]]></title>
            <link>https://medium.com/@mybooboy/gdpr-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0-%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%9A-%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%84%E0%B8%A5%E0%B8%AF-998fc6388ab?source=rss-d7b8bc39fe2d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/998fc6388ab</guid>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[european-union]]></category>
            <category><![CDATA[data-privacy]]></category>
            <category><![CDATA[gdpr-compliance]]></category>
            <category><![CDATA[data-privacy-law]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Chaiwat Jirakitpaibool]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 May 2019 02:18:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-29T01:49:35.133Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*-iSIcMoML2I1iHCwz6ZVkw.png" /></figure><h4>ข้อมูลส่วนบุคคล เราอาจจะเรียกได้ว่าเป็นสกุลเงินใหม่ที่มีมูลค่าเป็นอย่างมากในทศวรรศนี้ อีกทั้งยังนับว่าเป็นทรัพยากรที่มีมูลค่าราคามหาศาลสำหรับบริษัทหลายๆบริษัทเลยก็ว่าได้</h4><p>ข้อมูลส่วนบุคคลนั้นสามารถระบุได้หลายอย่างมาก มากกว่าที่เราคิดครับ ทั้งการระบุข้อมูลลักษณะที่อยู่ ข้อมูลที่มีรายละเอียดเชิงลึกไปจนสามารถระบุถึงพฤติกรรมของเราได้ สามารถทำกำไรเพิ่มกับบริษัทได้อย่างมากมายมหาศาล ผ่านการวิเคราะห์ข้อมูลธุรกิจเชิงลึก เวลาเราคุยเรื่องอะไรกับเพื่อน ใน Facebook เองก็จะมีการโฆษณาเข้ามาตรงกับเรื่องที่เราสนใจพอดี ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ</p><blockquote><em>แต่นั่นหมายถึงมีการแอบเก็บข้อมูลส่วนบุคคลของเราในขณะที่เราไม่รู้ตัว</em></blockquote><p>จากประสบการณ์ตรงของผู้เขียน เคยเข้าการค้นหาผ่านบริการเสิร์ชเอนจิ้นเจ้าหนึ่งเกี่ยวกับชุดคลุมท้อง และพอออกมาเล่นตัวของ Facebook ผู้เขียนก็ไปเจอกับโฆษณาในนั้นที่เกี่ยวกับอุปกรณ์เลี้ยงเด็กต่างๆ ทำให้ผู้เขียนอดคิดไปไม่ได้ว่า แบบนี้บริการอย่าง Google Facebook ก็รู้หมดเลยว่าเรามีลูก แฟนเรากำลังตั้งท้อง นั่นเลยหมายความว่า ข้อมูลมันไม่ใช่อะไรที่ไกลตัวของเราอีกต่อไป มันคือสิ่งที่ใกล้ตัวเราและจับต้องได้ รวมไปจนถึงสามารถระบุรายละเอียดของพฤติกรรมของเราผ่านการเก็บข้อมูลนั่น</p><p>ความเป็นส่วนตัวจึงกลายเป็นเทรนด์ใหม่ของบริษัทหลายๆบริษัทที่ทำธุรกิจเชิงแบบนี้เพิ่มมากขึ้น เพื่อทำให้ลูกค้ารู้สึกไว้วางใจที่จะใช้บริการของเขาต่อไป</p><p>สิ่งที่เห็นได้ชัดคือในแนวทางของ Google ที่พยายามผลักดันในเรื่องของความเป็นส่วนตัวให้สูงขึ้น อย่างเช่น เปิดใช้งานโหมดไม่แสดงตัวตนบน Google Maps และ Google Search และการลบประวัติกิจกรรมออนไลน์อัตโนมัติ ผู้ใช้สามารถตั้งค่าให้ Google ลบประวัติกิจกรรมออนไลน์ได้โดยอัตโนมัติ</p><p>เราจึงจะเห็นได้ว่าบริษัทเอกชนนี้พยายามทำตามกรอบข้อกำหนดและข้อตกลงให้ในด้านการให้บริการการคุ้มครองข้อมูลแก่ผู้บริโภคอย่างเรามากขึ้นเพื่อครอบคลุมด้านข้อกฎหมาย ซึ่งมีมันก็คือผลจากตัวบทกฎหมาย GDPR ที่ประกาศใช้จากแถบยุโรปนั่นเอง</p><p>“General Data Protection Regulation” หรือย่อว่าสั้นๆว่า GDPR อ่านตัวกฎหมายเต็มๆได้ที่ลิงค์</p><p><a href="https://gdpr-info.eu/">https://gdpr-info.eu/</a></p><p>เป็นกฎหมายของทาง EU ว่าด้วยมาตรการคุ้มครองความเป็นส่วนตัวของข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งมีผลบังคับใช้วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ซึ่งส่งผลกระทบต่อหลายฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หน่วยงานต่าง ๆ ไม่ว่าภาครัฐ ภาคเอกชน หรือ ภาคธุรกิจที่มีการดำเนินการเกี่ยวกับการเก็บข้อมูลส่วนบุคคลรวมไปจนถึงการให้บริการแบบออนไลน์แก่บุคคลที่อยู่ในสหภาพยุโรป ดังนั้นจึงมีความจำเป็นเพื่อส่งเสริมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของภาคธุรกิจให้เทียบเท่ากับมาตรฐานสากล และป้องกันผลกระทบจากกฎหมายที่อาจเกิดขึ้นอีกด้วย</p><p>ซึ่งแน่นอนว่ากฎหมายนี้มีความครอบคลุมประชากรชาว EU ดังนั้นประเทศไทยของเราหากจะต้องติดต่อรับส่งข้อมูล ( ซึ่งเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้กับลักษณะของโลกที่เปลี่ยนไปเป็นลักษณะแบบข้อมูลเชิงดิจิทัลมากขึ้น )กับสหภาพยุโรป เราจำเป็นจะต้องยกระดับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลให้เท่าเทียมกับประเทศที่มีการใช้ GDPR หรือมีมาตราการที่สามารถป้องกันข้อมูลได้ไม่น้อยไปกว่านั้น</p><p>จึงทำให้ประเทศของเราจะต้องมีแนวทางของกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลเพิ่มสูงขึ้น จนนำไปสู่การร่าง พรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล และผ่านระเบียบวาระการประชุม เมื่อช่วงวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 ที่ผ่านมา</p><p>ร่างพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล <a href="https://ictlawcenter.etda.or.th/de_laws/download_file/1_Cabinet_Draft-de_laws_data-privacy-act.pdf">https://ictlawcenter.etda.or.th/de_laws/download_file/1_Cabinet_Draft-de_laws_data-privacy-act.pdf</a></p><p>วันนี้เราเลยจะมาพูดถึง GDPR และ พรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีความแตกต่างกันอย่างไร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*CpBdhwcoqrqsJ1eCy3WmfA.png" /></figure><p><strong>การนิยามความหมายของคำว่าข้อมูลส่วนบุคคล</strong></p><p>ในร่างพ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ได้กำหนดบทนิยามในมาตรา 6 “ข้อมูลส่วนบุคคล” หมายความว่า “ข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลซึ่งทำให้สามารถระบุตัวบุคคลนั้นได้ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม แต่ไม่รวมถึงการระบุเฉพาะ ชื่อ ตำแหน่ง สถานที่ทำงาน หรือที่อยู่ทางธุรกิจและข้อมูลของผู้ถึงแก่กรรมโดยเฉพาะ” ซึ่งแตกต่างจากบทนิยามศัพท์ของคำว่า “ข้อมูลส่วนบุคคล” (personal data) ที่ของ GDPR ระบุชัดว่า ‘ข้อมูลส่วนบุคคล’ หมายถึงข้อมูลใดๆที่เกี่ยวข้องกับบุคคลธรรมดาที่ระบุตัวตนหรือระบุตัวตนได้ สามารถระบุตัวตนได้ทั้งทางตรงและทางอ้อมโดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยการอ้างอิงถึงตัวระบุเช่นชื่อหมายเลขประจำตัวข้อมูลสถานที่ [ อ้างอิงArticle 4 (1) ของ GDPR ]</p><p>ความแตกต่างที่เกิดขึ้นมาก็คือเราสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพรบ.คุ้มครองข้อมูลของไทยเราเองค่อนข้างจะให้การนิยามข้อมูลส่วนบุคคลไว้อย่างกว้างๆ ในการกำหนดการนิยาม จึงอาจจะมีผลกระทบไปสู่การถกเถียงว่าการระบุชื่อของตัวเจ้าของข้อมูลอย่างโจ่งแจ้งตรงไปตรงมานั้นเป็นข้อมูลส่วนบุคคลหรือไม่ และการเปิดเผย เผยแพร่สถานที่ทำงานของตัวเจ้าของข้อมูลก็จะไม่มีการป้องกันใดๆตามข้อกฎหมายพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วบุคคลของไทยเรา นั้นเพราะมันไม่ถูกนับว่าเป็นข้อมูลส่วนบุคคล (ในทัศนะของผู้เขียนเองก็มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่ใช้ตำแหน่งของที่บ้านเป็นสถานที่ทำงาน โดยเฉพาะคนที่ทำธุรกิจส่วนตัว น่าจะได้รับผลกระทบในข้อนี้สูงมากขึ้น)</p><p>แต่ข้อพิจารณาที่นับว่าเป็นข้อดี ก็คือการปกปิดไม่ให้เก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลที่นับว่าอ่อนไหวมากๆทั้งของทาง GDPR และ พรบ.ของไทย คือการป้องกันการเก็บข้อมูล เกี่ยวกับเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ ความคิดเห็นทางการเมือง ความเชื่อในลัทธิ ศาสนาหรือปรัชญา พฤติกรรมทางเพศ ประวัติอาชญากรรม ข้อมูลสุขภาพ หรือข้อมูลอื่นใดซึ่งกระทบความรู้สึกของประชาชนตามที่ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งแน่นอนว่าถ้าหากข้อมูลเหล่านี้ออกไปย่อมส่งผลกระทบอย่างมากในวงกว้าง</p><p><strong>สิทธิของตัวเจ้าของข้อมูล (Rights of Data Subject)</strong></p><p>เราจะสามารถแบ่งเป็นประเด็นใหญ่ๆของสิทธิในตัวเจ้าของข้อมูลตาม GDPR ได้ดังนี้</p><p><strong>1.สิทธิในการได้รับแจ้งข้อมูล (Rights to be informed)</strong></p><p><em>GDPR Article 13 เทียบเคียงได้กับมาตรา 17–18 ของพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯ</em></p><p>สิทธิที่เราจะรู้ว่าข้อมูลของเราถูกนำไปประมวลผลใต้วัตถุประสงค์ใด และตัวทางผู้ควบคุมข้อมูล ต้องทำภายใต้ข้อกำหนดข้อตกลงที่ระบุกันไว้ตั้งแต่ต้น GDPR เองคือการกำหนดถึงระยะเวลาที่เขียนไว้อย่างชัดเจนในระหว่างการเก็บข้อมูลว่ามีระยะเวลาเท่าใด ผู้รับข้อมูลคือใคร มีลักษณะใด รวมไปจนถึงข้อมูลการติดต่อถึง Data Protection Officer (DPO) ซึ่งลักษณะที่กล่าวมา ของไทยเรามิได้มีการระบุถึงการแจ้งรายละเอียดของตัวคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลที่อาจจะมีลักษณะเทียบเท่ากับ DPO</p><blockquote>ในมุมมองของผู้เขียนจึงมองว่าตัวพรบ.ของไทยเราการเข้าถึงตัวกลางที่คอยประนีประนอมระหว่างตัวเจ้าของข้อมูลและตัวผู้ควบคุมยังคงเป็นเรื่องที่ยากในการเข้าถึงและการจัดการ</blockquote><p><strong>2.สิทธิในการเข้าถึงข้อมูล (Rights to access)</strong></p><p><em>GDPR Article 15 เทียบเคียงได้กับมาตรา 26 ของพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯ</em></p><p>ในทางของ GDPR นั้น ผู้ควบคุมข้อมูลจะต้องขออนุมัติการใช้ข้อมูลก่อนจะนำไปประมวลผล และมีการติดตามตลอดรวมไปจนถึงเจ้าของข้อมูลสามารถเข้าถึงได้ แต่ในพรบ.คุ้มครองข้อมูลฯของไทยเองก็สามารถเข้าถึงได้ แต่จะไม่มีการแจ้งเตือนหรือพูดถึงว่าข้อมูลของตนถูกประมวลผลในระดับไหนและสามารถเข้าถึงได้ในระยะเวลาเท่าใด</p><blockquote>ในแง่ของการเปรียบเทียบแล้วเราจะเห็นได้ว่าลักษณะของตัว GDPR จะมีการให้สิทธิในการเข้าถึงข้อมูลในขณะที่การประมวลผลยังคงดำเนินต่อไปในระยะเวลา แต่ขณะเดียวกันของไทยเองมิได้มีการให้การนิยามในเรื่องของการประมวลผลเอาไว้ในตัวบทกฎหมาย แต่ให้คำนิยามไว้เพียงกว้างๆเท่านั้นว่าสามารถเข้าถึงได้ จึงอาจจะเกิดการตีความกำกวมได้ว่า ตัวเจ้าของข้อมูลเองสามารถเข้าถึงข้อมูลของตนได้ตลอดระยะเวลาที่ข้อมูลถูกเก็บเอาไว้และประมวลผล</blockquote><p><strong>3.สิทธิในการแก้ไข (Rights to be rectification)</strong></p><p><em>GDPR Article 16 ไม่สามารถเทียบเคียงได้เพราะพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯไม่มีการระบุไว้</em></p><p>ในทางของกฎหมาย GDPR เจ้าของข้อมูลเห็นว่าข้อมูลของตนเองมีลักษณะความผิดพลาดหรือบกพร่อง ทางเจ้าของข้อมูลสามารถแจ้งผู้ควบคุมให้แก้ไขได้ทันที แต่ขณะเดียวกันของไทย หมวดหมู่ของการแก้ไขมิได้มีระบุไว้ในส่วนของทางสิทธิของเจ้าของข้อมูล แต่ไปให้น้ำหนักในส่วนของทางผู้ควบคุมข้อมูลเสียมากกว่าในด้านของการแก้ไขข้อมูลตามมาตรา 29(2)</p><blockquote>นั้นหมายถึงสิทธิในการแก้ไขข้อมูลของไทยนั้นขาดความยืดหยุ่นในการแก้ไขและเห็นได้ชัดว่าพรบ.คุ้มครองข้อมูลของไทยนั้นไม่ได้ให้ความสำคัญกับคุณภาพของข้อมูลเท่าใดนัก เพราะถ้าหากข้อมูลที่เก็บไปมีความผิดพลาดโดยไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ นั้นหมายถึงความยืดหยุ่นในการแก้ข้อมูลนั้นจะไม่มีแก่ตัวเจ้าของข้อมูล นั้นอาจจะหมายถึงการเกิดผลกระทบในวงกว้าง เพราะข้อมูลที่เก็บมายังไม่มีความถูกต้องมากพอ</blockquote><p><strong>4.สิทธิในการลบข้อมูล (Rights to erasure)</strong></p><p><em>GDPR Article 17 เทียบเคียงได้กับมาตรา 27 ของพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯ</em></p><p>ในทางของ GDPR เมื่อทางเจ้าของข้อมูลเห็นว่าข้อมูลของตนเองมีลักษณะที่เกิดการประมวลผลอย่างผิดกฎหมาย หรือไม่จำเป็นจะต้องประมวลผลข้อมูลนั้นๆอีกต่อไปตามระยะเวลาที่แจ้งมาจึงสามารถแจ้งให้ผู้ควบคุมลบได้ แต่ขณะเดียวกันของไทยจะต้องเป็นผลจากการที่ไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงจึงจะสามารถทำการแจ้งให้ลบ หรือระงับชั่วคราวหรือแปลงข้อมูลให้อยู่ในลักษณะที่ไม่สามารถระบุถึงตัวบุคคลได้ว่าใครเป็นเจ้าของข้อมูล</p><blockquote>ความแตกต่างที่เห็นได้อย่างชัดเจนก็คือ ความยืดหยุ่นในการลบข้อมูลของไทยนั้นมีลักษณะที่สูงกว่า ทำให้สิทธิในการลบออกไปอาจจะเป็นการระงับชั่วคราว ซึ่งนั่นหมายถึงตัวเจ้าของข้อมูลเองก็มิได้มีสิทธิอย่างเต็มที่ในการแจ้งความประสงค์ของตน เพราะเจ้าของข้อมูลอาจจะไม่ได้ต้องการให้มีคนถือครองข้อมูลของตน ดังนั้นจึงอาจหมายความได้ว่าผู้ควบคุมของไทยเรานั้นสามารถจะพิจารณาได้ว่าจะทำอย่างไรกับข้อมูลของเจ้าของข้อมูลคนนั้นๆ</blockquote><p><strong>5.สิทธิในการจำกัดการให้ข้อมูล (Rights to restrict processing)</strong></p><p><em>GDPR Article 18 เทียบเคียงได้กับมาตรา 27 ของพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯ</em></p><p>ส่วนของ GDPR ทางตัวของเจ้าของข้อมูลนั้นสามารถจำกัดการประมวลผลของตัวผู้ควบคุมข้อมูลได้ถ้าหาก ข้อมูลส่วนบุคคลนั้นไม่มีความถูกต้องและทางเจ้าของข้อมูลสามารถแย้งข้อมูลนั้นเพื่อให้ผู้ควบคุมสามารถตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลได้หรือการประมวลผลข้อมูลนั้นไม่ดำเนินการตามกฎหมาย เจ้าของข้อมูลสามารถสั่งให้เกิดการจำกัดเพื่อไม่ให้เกิดการประมวลผลข้อมูล</p><blockquote>แต่ขณะเดียวกันนั้นทางกฎหมายของไทยเอง จะระบุไว้อย่างกว้างๆไว้แค่ว่า จะต้องเกิดการใช้งานข้อมูลที่ผิดวัตถุประสงค์ หรือ ในกรณีที่ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลไม่ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ แต่สิทธิที่จะได้รับก็เช่นเดียวกันกับการขอลบคือ ระงับข้อมูล เราจะเห็นได้อย่างชัดเจนเช่นเดียวกันก็คือ ทางตัว GDPR มีการคำนึงถึงตัวสิทธิของเจ้าของข้อมูลมากกว่า และลักษณะการนิยามของไทยยังคงเป็นลักษณะของการนิยามแบบกว้างๆเช่นเดียวกัน ทำให้เราอาจจะเกิดความสับสนว่าการใช้ข้อมูลผิดวัตถุประสงค์ยังคงเป็นอะไรที่ต้องเกิดการตีความอีกเช่นกัน</blockquote><p><strong>6.สิทธิในการปฏิเสธการให้ใช้ข้อมูล (Rights to object)</strong></p><p><em>GDPR Article 21 ไม่สามารถเทียบเคียงได้เพราะพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯไม่มีการระบุไว้</em></p><p>GDPR ได้ระบุไว้ว่าเจ้าของข้อมูลมีสิทธิ์ที่จะคัดค้านเหตุที่เกี่ยวข้องกับตนตลอดเวลาในการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลที่เป็นของมูลของตนเอง และผู้ควบคุมจะไม่ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลของเจ้าของข้อมูลผู้นั้นเว้นแต่ผู้ควบคุมจะแสดงให้เห็นถึงเหตุผลที่ถูกต้องตามกฎหมายสำหรับการประมวลผลที่เกิดผลประโยชน์ต่อสิทธิและเสรีภาพของเจ้าของข้อมูลหรือสำหรับการจัดตั้งการเรียกร้องทางกฎหมาย</p><blockquote>กฎหมายของไทยเราไม่มีการพูดถึงลักษณะของการจำกัดการให้ใช้หรือการปฏิเสธการให้ใช้ข้อมูล ทั้งๆที่จริงๆแล้วการปฏิเสธการให้ใช้ข้อมูลคือสิทธิที่ควรพึงกระทำในลำดับต้นถ้าหากข้อมูลถูกเก็บไปแล้ว</blockquote><p><strong>7.สิทธิไม่อนุญาตให้ใช้ระบบการตัดสินใจดำเนินการอัตโนมัติ (Rights of automated decision making and profiling)</strong></p><p><em>GDPR Article 22 ไม่สามารถเทียบเคียงได้เพราะพรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลฯไม่มีการระบุไว้</em></p><p>การเก็บข้อมูลเพื่อให้เกิดการประมวลผลหรือตัดสินใจโดยอัตโนมัติ คือสิ่งที่เราอาจจะมองเห็นได้ทั่วๆไป ถ้าหากนึกไม่ออกให้นึกถึงเวลาเราเข้าไปใช้ระบบ กรอกข้อมูลอัตโนมัติของ Google Chrome แล้วมีการกรอกข้อมูลแบบอัตโนมัติเราควรแก้ไขยังไง ทางกฎหมาย GDPR ได้ระบุไว้ว่าเจ้าของข้อมูลมีสิทธิ์ที่จะไม่ถูกตัดสินใจโดยอาศัยการประมวลผลอัตโนมัติ รวมถึงการทำโปรไฟล์ซึ่งก่อให้เกิดผลทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับเขาหรือในทำนองเดียวกันจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อตัวเจ้าของข้อมูลโดยตรง เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะตามมาได้จากการทำกิจกรรมต่างๆ หรือธุรกรรมที่อาจจะมีผลทางกฎหมายโดยตรง</p><blockquote>แต่ทว่าพรบ.คุ้มครองข้อมูลของไทยเองก็ไม่ได้มีการพูดถึงระบบป้องกันหรือมาตราการในการป้องกันการตอบแบบอัตโนมัตินี้เลย จึงนับได้ว่าเป็นข้อควรระวังอีกหนึ่งข้อที่เราอาจจะต้องนำไปพิจารณากันว่า ถ้าหากเกิดปัญหาขึ้นมาตรงจุดนี้ ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบ ระหว่างตัวของเจ้าของข้อมูลเอง หรือผู้ควบคุมข้อมูล</blockquote><p>ในร่างพรบ.นี้ของไทยอาจจะยังเห็นได้ว่ายังคงมีการนิยามที่ค่อนข้างเป็นแบบกว้างๆ แต่ทางผู้อ่านก็อย่าลืมว่าตอนนี้ฉบับนี้ยังคงเป็นตัวร่างอยู่ ซึ่งก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี สำหรับก้าวแรกของการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคในคคลในบ้านเรา ข้อดีในของทางภาครัฐคือ มันจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากๆในการสร้างมาตรฐานรูปแบบใหม่ๆในการป้องกันข้อมูลและจัดการข้อมูลที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและซับซ้อนขึ้น พร้อมทั้งสร้างความตื่นตัวในทางภาครัฐให้เกิดการขับเคลื่อนระบบงานราชการให้มีการเก็บรักษาข้อมูลทางภาครัฐให้มิดชิดและรับมือการโจรกรรมข้อมูลในแบบที่แตกต่างกันออกไป จากที่ตอนแรกสิ่งที่ภาครัฐมักจะทำคือการป้องกัน แต่ถ้าหากเราใช้กรอบนโยบายในระดับเดียวกันกับ GDPR มันคือการป้องกันการนำไปใช้ในเชิงนโยบายที่มีความรัดกุมตั้งแต่แรกและภาครัฐสามารถที่จะจำแนกตัวบุคคลได้อย่างชัดเจนมากขึ้น ภายใต้กรอบของข้อมูลที่ถูกตีกรอบและสังเคราะห์ไว้แล้วว่าบุคคลนี้มีข้อมูลใดบ้าง และลดการเก็บข้อมูลใดๆที่อาจจะไม่จำเป็นออกไป</p><p>ส่วนของภาคประชาชนอย่างเราก็สามารถยกระดับการป้องกันข้อมูลของตนเองให้มีความปลอดภัยเพิ่มมากขึ้น และถ้าหากทางภาครัฐมีการให้ข้อมูลแก่ภาคเอกชนหรือภาครัฐกันเอง โดยทางตัวเจ้าของข้อมูลไม่ยินยอม เราก็ยังมีหลักประกันในการป้องกันการส่งต่อข้อมูล</p><p>ในภาคของเอกชนนั้น ประเทศของเรามีธุรกิจที่เกี่ยวข้องกันกับลักษณะของข้อมูลอยู่จำนวนมาก ทั้งข้อมูลส่วนบุคคลด้านการเงิน ธุรกิจการสื่อสาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลโดยตรง เช่นธุรกิจตลาดหลักทรัพย์ ธุรกิจสุขภาพ</p><h4>ซึ่งนั่นหมายความว่าทุกหน่วยงานในภาคธุรกิจของไทยจะกลายเป็นผู้ควบคุมข้อมูลหรือผู้ประมวลผลข้อมูลไปโดยอัตโนมัติ ที่จะเก็บและประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลของคนไทย ข้อพิจารณาจึงอาจเป็นเรื่องของการต้องคำนึงถึงการปฏิบัติให้สอดคล้องกับมาตรการ GDPR ด้วยความระมัดระวังเพื่อเป็นมาตรฐานในระดับเดียวกัน</h4><p>และถึงแม้ผู้ประกอบการไทยอาจจะยังไม่โดนดำเนินคดีทางกฎหมายจากการไม่ปฏิบัติตามหลักการ GDPR แต่ทว่าการติดต่อระหว่างประเทศต้องมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลเป็นปกติ หากทางภาคธุรกิจของทางยุโรปเห็นว่าบริษัทของไทยไม่สามารถปฎิบัติตามข้อกำหนดของ GDPR ทางยุโรปเองจะไม่สามารถแลกเปลียนข้อมูลกับบริษัทในไทย ซึ่งก็จะส่งผลให้ไม่สามารถทำข้อตกลงหรือธุรกิจระหว่างกันได้</p><blockquote>หรือถ้าหากเลวร้ายกว่านั้นสหภาพยุโรปอาจใช้มาตรการแทรกแซงทางการค้าในลักษณะเช่นเดียวกับการให้ ใบเหลืองไทยจากกรณีปัญหาการประมงของไทย ว่าไทยเป็นประเทศที่ไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงในการต่อต้านการทำประมงที่ผิดกฎหมาย การประมวลผลข้อมูลโดยให้ไทยของเรามีระดับมาตรฐานเดียวกันกับ EU เป็นเรื่องที่ทำประโยชน์ให้กับหลายฝ่ายทั้งของทางรัฐ เอกชน และประชาชน การคุ้มครองข้อมูลจึงเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างมากและใกล้ตัวกว่าที่เราคิด</blockquote><p>ความแตกต่างข้อใหญ่ๆต่อมาที่มีความแตกต่างกันอย่างมากระหว่างตัว GDPR และ พรบ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยคือ ตัว การให้การนิยามคำว่า ผู้ควบคุมข้อมูล ผู้ประมวลผล ที่ทางเราจะขอมานำเสนอต่อไปในตอนที่ 2 ครับ รอติดตามได้เร็วๆนี้ครับผม</p><p><strong>จัดทำโดย</strong></p><p><strong>ไชยวัฒน์ จิรกิจไพบูลย์: นักวิจัย Datalent Team</strong></p><p><strong>ผศ.ดร.โษฑศ์รัตต ธรรมบุษดี : อาจารย์ประจำสาขา IT Management มหาวิทยาลัยมหิดล</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=998fc6388ab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>