<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nagihan Demirsu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nagihan Demirsu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@nagihan.demirsu.?source=rss-f739ca66f316------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*hlVYj7ntUpUaarayQhHyEA.jpeg</url>
            <title>Stories by Nagihan Demirsu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@nagihan.demirsu.?source=rss-f739ca66f316------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 02:56:55 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@nagihan.demirsu./feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Değişik bi yas]]></title>
            <link>https://medium.com/@nagihan.demirsu./de%C4%9Fi%C5%9Fik-bi-yas-e448806183c0?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e448806183c0</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[grief]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 16 Jun 2021 19:00:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-16T20:13:29.086Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JivPcT4BEtQgjjOO79l76A.png" /></figure><p>Bugün hayatımda tuttuğum en ilginç yası yaşamaya başlamamın ilk günü.</p><p>Bir süredir tüm duyguların içimde aynı anda yer bulmasını anlamıyorum çünkü hayatım boyunca duygularımın arasındaki geçiş tuvalete gitmek ya da yemek yemek gibi basit rutinleri bile etkileyecek kadar keskin oldu. Aşırı iyi hissetmek ve aşırı kötü hissetmek…bunların ikisi de arka arkaya geldi durdu. Bir şey çok kötü gittiğinde, gizli bir depresyonun içinde kaldığımda, anksiyetem beni yataktan çıkartmayacak kadar arttıktan bir süre sonra hep <em>“bir şey”</em> oldu ve hayatım birden tersine döndü. Ne oldu? Yeni bir iş teklifi aldım, yeni bir fırsat asla aramadan ayağıma geldi<em> -aramazdım çünkü hep çok şansıydım ve kötü günlerin ardından kesin çooook iyileri gelirdi-</em> ya da biriyle tanıştım, inanılmaz âşık oldum, sevdim, sevildim, istedim, istendim…. Neşelendim, yükseldim, yataktan çıktım, sabah dışarı çıktım, gece dışarı çıktım, geceleri pek uyuyamadım ve hayatıma giren <em>“bir şeye”</em> karşı heyecanlanmakla ve hayal kurmakla meşgul olduğum için tabii ki de uyumamayı dert etmedim. Ve sonra bir süre yerin çok üstünden gittikten sonra bir saniye bile paralel gitmeden puuuufffff…. Aniden, birden, ayağının altından kayan yer gibi o <em>“bir şey” </em>hep gitti. Bu bir iş ise büyüsü bozuldu, rutine girdi, içinde zorluklar başladı, oradaki insanlarla anlaşamadım ya da yetersizlik duygum günden güne peyda olmaya başladı; bu biriyse deli gibi aşıkken korkunç bir şekilde kaybetmekten korkmaya başladım, işin büyüsü orada da kaçtı çünkü birini kaybetmekten o kadar korkarken sevmek çok mümkün olamıyor. Sonrasında o ani mutsuzluğun bitmesi için gereken tek şey tabii ki yine ve yeniden gelecek yeni <em>“bir şey”</em> di. Bir süre sonra o duygular elimi ayağımı bağladığı için sonrasında ne işim kaldı ne aşkım zaten. Yani zaten aniden kendi içinde biten şeyler bir süre sonra tüm gerçekliği ile, fiziksel olarak da hayatımdan bir bir çıktı. İstifa ettim, ayrıldım, terk edildim gibi şeyler. Küçük rutinler. Yeni gelen için bilinçsizce yer açtım çoğu zaman. Zaten ondan sonra hep ama hep çok çok çok daha iyisi geldi. Ama tabii istisnasız onlar da hep çakılarak bitti.</p><p>Bu dünyanın en yorucu ve korkunç döngüsü gibi görünen ve büyük çakılmalarla biten şey içinde yaşayıp yaşanabilecek en güzel his olan <strong><em>“Bu dünya sorunsuz ve harika bir yer” </em></strong>hissini de barındırıyordu. Çakılmalar sonunda gelen bu dönemler, gerçekten hayatımın istisnasız her alanın harika gittiği, öz güvenimin tavan olduğu, görünür olduğum, sevilir olduğum, popüler olduğum, konuştuğum ve konuşulabilir hatta anlatınca biraz da havalı görünen bir hayat yaşadığım dönemler oluyordu. Çakıldığım dönemlerde de genelde yazı yazabiliyordum, onun da kendi içinde beni orada tutan güçlü bir katkısı vardı yani hayatımda. Şimdi garip bir denge halindeyim. Bu iki uçta da (aşırı özgüvenim ve yazı yazma becerim de dahil) elimden alınmış gibi ve yaşadığım ruh halini henüz anlamlandıramıyorum.</p><p>Bir insan hem bir şey için aşırı mutsuzken, dünyaya karşı aşırı endişeliyken, ölmekten deli gibi korkuyorken nasıl olur da ukulele öğrenmek için hiç beceremese de akorlara heyecanla basmaya çalışır? İnsan nasıl olur da işi için aşırı kaygıyken, birkaç hafta sonrası belli değilken bugün o iş için yeni ürünler ortaya koyar, dikkatini verebilerek çalışabilir ve üretir? Ya da insan nasıl tüm bedeni ayağa kalkamayacak kadar anksiyeteye teslimken, kalp çarpıntısı hiç azalmamış, nefesi hiç sakinleşmemişken kalkıp o günkü yoga pratiğini yapabilir? Bunları yapabildiğime inanamıyorum. Nasılsın sorusuna ya ağlayarak ya da size yeni işini ya da aşkını havalarda uçarak anlatarak cevap veren biri için iyi hissetmek ve kötü hissetmek halinin birbirinden bu kadar ayrılamaz bir şey olduğu gerçeğini keşfetmek nasıl bir şaşkınlık yaratıyor anlatamıyorum bile doğru düzgün kelimeleri bulup.</p><p>Nasılım? Bilmiyorum ki. Aslında gerginim, çokça kaygılıyım, dünya için korkuyorum, bu gezegene yapılanlar için içimde ta derinde çok büyük bir üzüntü taşıyorum, umutsuz gibiyim ama bir yandan garip bir umutta yanı başımda sırtımı sıvazlayıp duruyor. Bunlarla beraber heyecanlıyım çünkü kaygımı yaşayabilmeyi öğreniyorum, meraklıyım çünkü bedenim son günlerde beni çok şaşırtıyor ve onun deneyimine şahit olabilmek, onun değişimini görmek ve onun dilinden yavaştan anlıyor olmak çok büyüleyici. Huzurluyum çünkü kendi değerlerimi keşfediyor ve bunları hayata geçirecek adımlar atma cesareti gösterebiliyorum. Nasılım, sorusunun cevabı artık çok uzamaya başladı. Bu normal mi? Normal ne? Psikolojik danışmansız sen Nagihan, bu normal mi diye soramazsın. Sorarım, terapistime sordum. Bu normal mi? Ne normali? Normal ne? Normali geç.</p><p>Henüz ne olduğunu bilmesem de bende bir şeyler oluyor. Bu garip denge haliyle beraber giden “Bu dünya sorunsuz ve harika bir yer” hissimin yası içime ince ince ‘Hoş buluyor’. Çünkü bu dünya çok sorunlu ve harika bir yer. Ve ben bunun ikisinin olma halini deneyimlemeye başladığım bugünlerde hem içimde kaybettiğim o mani hallerine veda etmenin hüznünü taşıyorum hem de bununla beraber o yataklardan bile çıkamadığım anksiyete dönemlerinin bitişinin huzurunu…aynı anda aynı dakika yan yana duruyorlar içimde. Biri birini yok etmek istemeden yan yana duruyorlar. Allah Allah, bu normal mi?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e448806183c0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Terapistim Varoluşçu Çıktı #1]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/terapistim-varolu%C5%9F%C3%A7u-%C3%A7%C4%B1kt%C4%B1-1-f6cda9a15256?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f6cda9a15256</guid>
            <category><![CDATA[varoluşçu-psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[varoluşçuluk]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[terapi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 09 Jul 2020 14:49:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-05T22:19:13.203Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Ontolojik Güvensizlik ve Terapi Süreci Üzerine</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E5AKpO0wRQH61SXiZAHceA.png" /></figure><p>Randevunuzu aldınız ve tam olmanız gereken zamanda seans odasında oldunuz. Daha önce belki bir kez telefonda konuştuğunuz o kişi sizi selamladı, karşınıza geçti ve oturdu. Gözlerinizin tam içine bakıyor. En son bu kadar yakından ve bu kadar uzun süre kim gözlerinizin içine baktı acaba? Eee, diyesiniz geliyor, pardon ama bir şey söyleyecek misiniz artık? Kısa bir sessizlik sonunda, sizi biraz tanımak istediğini söylüyor. Bir de ekliyor, <em>“Buyurun”</em>. İnsan hiç tanımadığı birine ilk başta kendiyle ilgili ne söyler ki? Birkaç bir şey diyorsunuz, işte adım şu, işim şu, buraya geldim çünkü…(biraz boğazınız düğümleniyor) çat diye derdini nasıl söyler insan? Etraftaki eşyaları bakıp sandalyenin kolçağı ile oynamaya başlıyorsunuz. O hala gözlerinize bakıyor.</p><p>İlk seansım tam da böyle olmuştu. Telefonla randevulaştıktan sonra beni bir ön görüşme için çağırdığını düşünmüştüm terapistimin ama gittiğim gibi seansa başlamıştık. Kendimi, benim için çok belirsiz bir alanda bulmuştum, pek hazır olarak gitmemiş olmam da bunda bir etken belki de. <em>“Ben şimdi size 45 dakika ne anlatacağım ama hiç hazır gelmedim.”</em> dediğimi hatırlıyorum.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Ondan sonrasındaki seanslarda, belki bir yıl, her seansa kafamda belli anlatılar, planlar çerçevesinde gitmiştim. Göstermek istediğim ben oradaydı ama sanki asıl ben, belki benim bile tam olarak tanımadığım ‘ben’ o seans odasından yalıtılmış bir haldeydi.</p><p>O durumda içimde bir “ya beni görürse” korkusu doğduğunu ve bir yandan da o kalakalma halinden dolayı öfke hissettiğimi hatırlıyorum. Hayatta olduğu gibi seans odasında da çoğu zaman kontrol alanımızı belirleme ihtiyacı duyuyoruz.</p><h4>Peki, nedir bu güvenlik arayışının altında yatan şey, ya da nedir bu “ya beni görürse” korkusu?</h4><p>Psikiyatr Ronald D. Laing bu aklıma ve içime düşen hisleri “Bölünmüş Benlik” (1) kitabında şu şekilde adlandırıyor: <strong><em>Ontolojik Güvensizlik</em></strong>.</p><p>Ontolojik güvensiz bir birey kendine doygunluk sağlamaktan çok kendini korumakla ilgilenir, diyor Laing. Ontolojik güvensiz bireylerde bu anksiyete üç şekilde kendini gösteriyor:<em> Yutulma, İçe Patlama ve Taşlaşma.</em></p><p><strong><em>Yutulma:</em></strong> Burada kişi, herhangi bir kişiyle, ‘şeyle’ hatta kendisiyle bile ilişkiye girmekten korkuyor çünkü herhangi bir ilişkide özerkliğini ve kimliğini yitireceği endişesi yaşıyor. Ve burada kendini, kimliğini korumak adına yaptığı ana manevra olarak “yalıtımı” kullanıyor. Buradaki birey için; iki kişi arasında başkasına da karışarak kendi benliğini koruyabileceği ve var edebileceği, güven temelli bir ilişki ihtimali yok.</p><p><strong><em>İçe Patlama: </em></strong>Burada ise kişi kendini bir vakum gibi bomboş hissediyor. O boşluğun doldurulmasını istiyor, aslında buna karşı da bir özlemi var ama o boşluğun dolması ihtimaline karşı da aşırı bir endişe duyuyor. Buradaki bireylerde; kişilerle ya da bir şeyle “temas” bir tehdit olarak algılanıyor. Sahip olduğu kimliğine dair bir tehdit…</p><p><strong><em>Taşlaşma:</em></strong> Bu alanda da birey başkaları tarafından bir “şeye” dönüştürülme ihtimalinden korkuyor. Bunun için kişi karşısındakini kişiliksizleştirme eğilimine giriyor. Karşısındakini kendi gözünde bir kişi olarak yok ederek, onu kendisini ezme gücünden yoksun bırakıyor. Bir nevi düşmanını silahsızlaştırıyor.</p><h4>Peki, nedir bu ontolojik güvensizlik, bir hastalık mı?</h4><p>Benim neyim vardı acaba, hem seans odasında hem de insanlarla kurduğum, belki de tam olarak kuramadığım ilişkilerimde?</p><p>Varoluşçu psikoterapi, zihinsel rahatsızlık olarak adlandırılan şeyleri temelde varoluşsal kaygılara bir savunma girişimi olarak görür esasında. <strong><em>(2)</em></strong> Benim bir şeyim olmasından ziyade belki de; bana bir şeyler anlatmak isteyen bu insani durumlara bir savunma girişimim vardı. Bu his de aslında biriyle ilişkilenme ve o ilişkilenme haliyle dönüşme, karşımızdakine karışma ve belki de bazen yara alma ihtimallerinden uzaklaşmanın bir ürünüydü. Bu korkunun bizi daha doygun ve farklı olasılıkları barındıran ilişkileri deneyimlemek yerine kendi bildiğimiz alanı koruma haline sürüklemesi de belki o kaygıdan hunharca uzaklaşma isteğimizden.</p><h4>Bu kaygıdan uzaklaşabilir miyiz peki?</h4><p>Aslında hayır çünkü bu kaygı temelde dünyada olma deneyimimizin ta kendisi. Burada belki de araştırılması gereken neden bu kaygıyı yaşamak yerine ona bir savunma geliştirme çabasında olduğumuz. Ernesto Spinelli’de <em>“Existential psychotherapy: An introductory overview”</em> adlı makalesinde, <strong><em>“Merkezi olan anksiyetenin ya da semptomların tedavisi değildir. Aksine kişiyi savunmaya iten ya da sınırlayan inançların yeniden gözden geçirilmesidir”</em></strong> diye açıklar durumu.</p><p>Kendi deneyimime döndüğümde, sanırım bir buçuk yıl terapide kendimi göstermek istediğim gibi gösterdim ve o oda içinde doygunluk yerine güven aradım. Ve bu hiç de kötü bir şey değildi çünkü bildiğim şey buydu, o anın, o Nagihan’ın bildiği ve kendini iyi hissettiği en iyi ihtimal buydu. Ama o bir buçuk yılın sonunda bir şey oldu. Benim için zor geçen bir seans içindeyken terapistim bana şunu söyledi: <em>“Bu durumun sizin için bu kadar can yakıcı olduğunu bilmiyordum. Bu tarafınızı ilk kez görüyorum”</em></p><p>O anı çok hatırlamıyorum. Sadece beni duyan biri vardı karşımda ve ben sadece o an ne hissediyorsam oydum. Kendimi herhangi biri gibi göstermeye çalışmıyordum ve bu cümle beni bir anda irkiltmişti. Gerçekten de hiç bu yanımı göstermiştim karşımdakine, işin aslı aynada gördüğüm kişiye de bu halimi, bu kırılganlığımı, hayatımda beni o durumların bu kadar zorladığını hiç göstermemiştim. Ve o an kendimi karşımdakinden hiç sakınmak gelmedi içimden, sandalye kolçağıyla oynamak da. <em>“Evet”</em> demiştim sadece, <em>“bu kadar zaman nasıl da gösterememişim?”.</em> O seanstan sonrasındaki hayatımın beş ayı daha önce kendime bile göstermediğim kadar kötü ve karmaşık gitmişti ama çok gerçek bir karmaşaydı o, beni dönüştüren bir karmaşaydı sanki. Sanırım ben ilk kez o gün kaygımla savaş içinde olmayı bıraktım ve karşımdaki insanın yanında güvende hissetmekten, sürecin benim kontrolümde olmasını istemekten daha fazlasını bekledim ve istedim.</p><p>Spinelli’nin “We-focused” olarak adlandırdığı alanda sorduğu, <em>“Bu karşılaşma esnasında birbirimizle ilişki içinde olma deneyimi hakkında kendime ne söyleyeceğim?” </em><strong><em>(2)</em></strong><em> </em>sorusuna yeni bir cevap aramaya başladım o seans sonrasında. Hem seans içinde terapistimle olan hem de oda dışındaki diğer ilişkilerimde aradım bu cevabı. Şimdi kendime çokça şunu soruyorum:</p><p><em>Kendimi yutulmuş ya içi boşalmış hissetmediğim yeni bir iletişim olasılığı nasıl mümkün?</em></p><p>Ve sanırım bu soru cevabı bulmaktan daha değerli bir soru. Çünkü o “nasıl” bir merak ve olasılıklara açık olma hali doğuruyor insanda. Bu benim deneyimimden öte danışanlarımda ya da sosyal ilişkilerimde de gördüğüm bir hal.</p><p>Kendimizi koruma halimiz baskın bir hale geldiğinde “nasıl” sorusu biraz silikleşiyor hayatımızda. “Nasıl” sorusunun çeşitli olasılıklarına benliğimizi bırakmak da, o kontrol kaybı hissini çok yaşadığımızdan olacak zorlaşıyor ve korkutucu geliyor. Ve söylediğim şeyi yeninden söylüyorum. Bu bir sıkıntı, bu bir rahatsızlık değil. Bu sadece nelerle savaşıyor olduğumuzu bize gösterecek bir hatırlatıcı.</p><p>Kendimizi hangi olasılıkların içinde bulmamak için korunaklı bölgede tutuyoruz? Hangi olasılıklara karıştığımızda değişmekten, dönüşmekten, kendimizi eskisi gibi bulamamaktan korktuğumuz için; bir şeylerden ve doygun bir hayattan yalıtıyoruz kendimizi, kimliksizleştiriyor ya da silikleştiriyoruz?</p><p>O sandalyenin kolçağında benim bu sorularımın izi var hala biliyorum. O sandalye kolçağındaki tırnak izleri, terapistim gözlerimin içine hiç bıkmadan bakarken benim kendimi açmaya çekindiğim olasılıkların izleri var. Ve bu izlerde insan olmanın çelişkilerinin <strong><em>(3)</em></strong> yansımalarını görmek de mümkün sanırım. Kendi kişisel alanımızda dayanıklılığımızı ve içimizdeki gücü keşfetmenin yolu o zayıf oluşumuzu ve kırılgan benliğimizi görmekten geçiyor. İnsan olmanın çelişkisi de, iki zıt görünen şeylerin beraberliğinden doğan yepyeni olasılıklarda gösteriyor kendini. Ben, o kendimi zeminsiz ve güvensiz hissettiğim alandan çıkmanın yolunu, kendimi belki de daha güvensiz gibi görünen “nasıl” sorusunun belirsizliğine atmakta bulmuşum meğer.</p><p>Bu yüzden seanslarda<em> “….. olurken nasıl olacağım, merak ediyorum.”</em> ya da <em>“….. ve ….. nasıl aynı anda olabilir ki?” </em>gibi sorular duyduğumda danışanlardan, hep aklıma; o “neden” sorusuyla sandalyeye açılan yaraların onurlandırıldığı ve yeni olasılıklara birer kapı açıldığı an geliyor. Ve ben de benim için çokça tanıdık olan o cümleyi söylüyorum onlara:</p><p><em>“Bana şu an daha önce görmediğim, bambaşka bir tarafınızı gösteriyorsunuz.”</em></p><p>Ve garip bir şekilde o odadan çıktığında kişi kendine de şimdiye kadar göstermediği bir tarafını göstermeye başlıyor. Yeni olasılıklar içinde doğmaya başladıkça daha zeminsiz hissetmek yerine daha güvende hissetmeye başlıyor. Bir yanıyla o olasılıkların içinde kendi akışını buluyor.</p><p>Terapi deneyimi insana; hem başkalarına hem de kendine güvenmeye ve kendi akışını bulmaya dair zamana yayılan güvenli bir alan yaratıyor esasında. Ontolojik olarak güvensiz hissettiğimizde kendimizi bunun nedeni her şey olabilir: geçmiş deneyimler, travmalar, korkular, güvensizlik, çocukluk deneyimleri…neden sorusu bize bunlardan birinin cevabını elbet verir. Ama “nasıl” diye sorduğunuzda tüm bunların dışından da kendimize bakarız ve bu nedenlerin cevapları, var ettiğimiz o olasılıklarla silikleşmeye başlar. “Nasıl” sorusunun harekete geçirici gücüyle farklı bir yanımızı göstermeye ve görmeye başlarız. Ve küçük bir dört duvarda iki kişiyle başlayan yolculuk bir bakmışız ki hayata yayılmış. Ve bu deneyim içinde o sandalye kolçaklarına bıraktığımız izler de o kadar önemli ve o kadar bize dair ki!</p><p>Bu deneyimlerden olacak hala her yıpranmış sandalye kolçakları bana, güvensiz hissedilen anlardan daha özgür ve olasılıklarla dolu hayata doğru, kolay olmayan ama heyecan verici o geçişleri hatırlatıyor, sanırım hep de hatırlatacak.</p><h4><em>Online Psikolojik Danışmanlık Hakkında Bilgi Almak İçin;</em></h4><p><strong><em>nagihandemirsu@gmail.com</em></strong><em> adresinden bana ulaşabilirsiniz.</em></p><p>Kaynakça</p><p><em>(1) Laing, R.D.(2011). Bölünmüş Benlik.(Çev. E. Akça.). İstanbul: Pinhan Yayıncılık. (Orijinal yayın tarihi,1969)</em></p><p><em>(2) Spinelli, E. (2006). Existential psychotherapy: An introductory overview. Analise Psicologia, 3(XXIV): 311–321.</em></p><p><em>(3) Adams, M ve Deurzen, E.V. (2017). Varoluşçu Danışmanlıkta ve Psikoterapide Beceriler. ( Çev. Çallıoğlu, A., Erbahar, A.,Dinçer,M.,İçöz,F.J.,Okçuoğlu, H., Öztop,R.,Tarçalır, B., Yücelen, K.) İstanbul: Aletheia Kitap.(Orijinal yayın tarihi,2011)</em></p><h4>Tüm yazılarım için:</h4><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f6cda9a15256" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/terapistim-varolu%C5%9F%C3%A7u-%C3%A7%C4%B1kt%C4%B1-1-f6cda9a15256">Terapistim Varoluşçu Çıktı #1</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatın İçine Düşmek : Deneyimlemek]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayat%C4%B1n-i%CC%87%C3%A7ine-d%C3%BC%C5%9Fmek-deneyimlemek-fc3f84a00801?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc3f84a00801</guid>
            <category><![CDATA[öğrenme]]></category>
            <category><![CDATA[deneyim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneyimsel-öğrenme]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Mar 2020 13:17:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-11T17:19:09.832Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Hayatın İçine Düşmek : Deneyimlemek</h3><h4>DENEYİMSEL ÖĞRENME VE İNSANA AÇTIĞI YOLLAR ÜZERİNE</h4><p>Bu kez, hayatın tam ortasına düştüğümü hissettiğim, bana uzun zamandır hissetmediğim özgürlüğü sunan bir deneyimimi paylaşmak istiyorum.</p><p>Geçtiğimiz haftalarda aşağıdaki fotoğrafta da görülen bir grup güzel insanla <a href="https://www.demturkey.com/portfolyo/projects/yaygin-egitim-icin-diyalog-2/">“Yaygın Eğitim İçin Diyalog”</a> Projesi kapsamında <a href="https://www.demturkey.com/">Deneyimsel Eğitim Merkezi </a>(DeM Turkey) tarafından gerçekleştirilen eğitmen eğitimine katıldım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gbXABsPPBleFCBchmffXJQ.jpeg" /></figure><p>Bir hafta boyunca, eğitim alanlarını tüm katılımcılar için nasıl daha yaşayan bir hale getirebileceğimiz üzerine çalışmakla da kalmadık, hiç bitmeyecek bir öğrenen eğitmen olma yolunu da ufaktan adımlamaya başladık. Bu benim uzun zamandır beklediğim bir eğitimdi orası bir gerçek ama burada edindiğim teorik bilgilerden çok daha fazlasını kazandım. Bu hayatta nasıl bir öğrenen olduğumu, çevremde değişen koşullar içinde nasıl konumlandığımı ve bu dünyayı algılama sürecinde edindiğim bakış açımın bana sunduğu kazanç ve sınırlılıklarını keşfettim.</p><p>Yani kısaca öğrenme stilimi keşfettim ey insanlık!</p><p>Bunun benim için neden bu kadar önemli olduğuna değineceğim ama öncesinde kısaca deneyimsel öğrenmenin ne olduğundan bahsetmek istiyorum.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><h4><strong>Deneyimsel Öğrenme Yaşayarak Öğrenme Değildir</strong></h4><p>Evet, böyle bir giriş yapmak istedim çünkü deneyimsel öğrenmenin böyle bir cümleye indirgenmesinden epey rahatsızlık duyan biriyim.</p><p>Deneyimsel Öğrenme Teorisi; günümüzdeki haline David Kolb’un getirmiş olduğu fakat temelleri taa eğitim kuramcısı Dewey ve bilişsel gelişim kuramın da yaratıcısı olan Piaget gibi kuramcılara dayanan bir öğrenme teorisi.</p><p>Deneyimsel öğrenme, yaşayarak öğrenmenin ötesinde, bütüncül bir bakışa sahip aslında.</p><p>Bu teori; deneyimlerimizle birlikte onların içindeki duygularımız ve düşüncelerimize de odaklandığımız, bunlar üzerine düşündüğümüz, bununla da kalmayıp kavramları hayata geçirdiğimiz ve bu hayata geçirdiklerimizle yepyeni bir deneyim daha edindiğimiz <em>kapsamlı</em> ve <em>döngüsel</em> bir öğrenme sürecini kapsıyor.</p><p>Bu süreç de bizi öğrenmenin hiç bitmediği, heyecanlı, dinamik ve sürekli kendini yenileyen bir yolculuğuna çıkartıyor. Deneyimsel öğrenme bu süreç için çıkacağımız yolcuğun o ilk çağrısı.</p><p>Bu çağrıya evet dediğinizde de hayatta doya doya öğrenici olmanın keyfini süreceğiniz bir döngünün içine düşüyorsunuz. Bu döngüye de <strong><em>Deneyimsel Öğrenme Döngüsü</em></strong> diyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/754/1*BWNw10SqixA7pSRJ6vcK7Q.png" /><figcaption><a href="http://www.demturkey.com/">www.demturkey.com</a></figcaption></figure><p>Bu döngüye göre biz herhangi bir şeyi şu şekilde öğreniyoruz:</p><p>Öncesinde <strong><em>somut bir deneyim </em></strong>yaşıyoruz. Sonrasında bu deneyimiz üzerine<em> ne hissettik</em>, <em>zihnimizden neler geçiyor </em>bunları düşünüyor ve <strong><em>yansıtıyoruz</em></strong>, — bazen kendimize bazense çevremizdeki insanlara — . Bu duygu ve düşüncelerimizi yansıttıktan sonra ise <em>“Neden böyle hissetmiş/düşünmüş olabilirim?” </em>sorularıyla ile deneyimimize dair çıkarımlarda bulunuyor ve bu deneyimi <strong><em>kavramsallaştırıyoruz</em></strong>. Sonra ise uygulama aşaması geliyor. <em>“Bu deneyimle edindiğim çıkarımlarım çerçevesinde ne yapabilirim?”</em> sorusu ile bilgilerimizi <strong><em>aktif bir şekilde uyguluyoruz</em></strong>. Ve bu da bize yepyeni bir deneyim daha veriyor. Döngünün başına geri dönüyor ve bu deneyimin bize hissettirdikleri ve düşündürdüklerine odaklanmaya başlıyoruz. Sistem en basit anlatımıyla böyle işliyor.</p><p>Bu döngüde nasıl döndüğümüz de öğrenme stillerini ortaya çıkartıyor.</p><h4>Nedir Bu Öğrenme Stilleri?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*PKAfcVgZTfu70jyhYiWMzg.png" /><figcaption><a href="https://www.demturkey.com/">https://www.demturkey.com/</a></figcaption></figure><p>Öğrenme stilleri aslında bizim döngüde dönüş şeklimiz. Döngünün en çok hangi alanında kalmayı seçtiğimiz belirliyor öğrenme stilimizi. Bu stiller bir anlamda bizim hayattaki güvenli alanımız. Evimiz, bildiğimiz, tanıdığımız, misafirleri öz güvenle ve keyifle ağırladığımız yer.</p><p>Hangi öğrenme stiline sahip olduğunuzu öğrenmek için David Kolb’un hazırlamış olduğu oldukça kapsamlı bir envanter mevcut. Bu envantere dair bilgiyi<a href="https://www.demturkey.com/deneyimsel-ogrenme/inventories/"> <strong>burada</strong></a> bulabilirsiniz.</p><p>Biz de eğitimimizin ikinci günü bu envanter ile kendi stilimizi belirledik. Ben kendimi her zaman inisiyatif almaktan korkan, problem çözme becerisi geliştirmek şöyle dursun problemlerden kaçma isteğiyle yanıp tutuşan, pratik zekaya sahip olamadığı için genelde kalabalık ortamlar içinde kendini var etmektense kaybolup giden biri sanırdım. Bunun tam tersi bana uzak ama bir anlamda da olmayı arzuladığım bir şeydi.</p><p>Ve ben bunun tam zıttı çıktım, yani aslında olmak istediğim kişi. <strong><em>Karar Veren</em></strong> öğrenme stiline sahip olduğumu öğrendim. Şaşırdım, pek bir anlam veremedim çünkü mesleğimden dolayı ve sanatla da uğraştığımdan olacak döngünün daha sağ tarafında olduğuma çok emindim. Önce inanmadım ama bir yandan da gerçekten böyle olup olmadığımı merak ediyordum. Onun için eğitimin bundan sonraki günlerinde kendimi süreçte gözlemlemeye karar verdim. İnsanlarla nasıl çalıştığıma, ekip çalışması süreçlerinde nasıl bir rol üstlendiğime, bir öğrenme sürecine nasıl yaklaştığıma dikkat etmeye çalıştım.</p><p>Ve bu gözlemlerde kendime karşı geliştirmiş olduğum olumsuz yargılarıma fena halde sıkıştırmış olduğumu fark ettim. Halbuki ben iş hayatında ve günlük hayatımda kararlar vermeyi seven biriymişim gerçekten. Tüm fikirleri ve duyguları uygulamaya geçirmenin yolunu açan biriymişim, grup içinde hedefleri belirleyen, grubu eyleme davet eden, inisiyatif alan ve gruba ilerlemesi için bir yol haritası sunmayı seçen biriymişim. Ben kısacık bir haftada, böyle olmaya çalışmadan böyle olduğumu keşfettim. Bana ve yeteneklerime alan açan bir ortamda onca varoluşsal sorgulamalarda keşfedemediğim bir yanımı keşfettim. Yeterliliklerimi ve sınırlılıklarımı gördüm. Yıllardır belki de olduğum ama var olma imkanı bulamamış benliğim nefes alacak ve “ben buradayım” diyebilecek bir alan buldu.</p><p><strong>İşte bu deneyimsel öğrenme!</strong></p><p>Tanımları, öğretileri geçtim. Deneyimsel öğrenme senin kendini tüm benliğinle var etmene alan açan bir yol. Yargısız bir yol, seni belli bir şekilde öğrenmeye zorlamayan bir yol. Bu yol; senin kendi karakteristik özelliklerini ve yeteneklerini ortaya dökmene fırsat veren, çok da özgürleştirici bir yol.</p><p>Ben gerçekten evimi bulmuş hissediyorum kendimi. Ve evimin varlığından dolayı— artık daha güvende hissettirdiğinden olacak — başka evlerde yaşayan insanları ziyaret etmek konusunda da daha açık ve meraklıyım. Onları da ziyaret edip, bana sunacakları yetenekleri kendi evime almaya ve öğrenme esnekliğimi geliştirmeye büyük bir istek doluyum.</p><p>Geçtiğimiz hafta bana hiçbir kitabın öğretemeyeceği şeyler öğrendim. Okumadım, olabildiğince yaşadım. O döngünün etrafında delice döndüm ve hala dönmeye devam ediyorum. İçimde sıkışmış o Nagihan ortaya çıktı ve bir çocuk gibi heyecanlı. İlk defa kabul gördü, ilk defa varlığına inandığımı gördü.</p><p>Şimdilerde yeni bir içerik yazarken, eğitim tasarlarken ya da bir danışanımla görüştüğümde ‘evimden’ seslendiğim için artık daha yaratıcı, üretken ve ayakları yere basan biri gibi hissediyorum kendimi.</p><p>Bu döngüdeki yolculuğumu gerçekten inanılmaz merak ediyorum. Hayatım boyunca düşe kalka bu döngünün etrafında dönüp öyle şeyler öğrenecek ve keşfedeceğim ki, inanın hepsi ağzımı sulandırıyor. Yeni deneyimler edinmek ve onların üzerine düşünmek için sabırsızlanıyorum. Artık, bazen seçtiğim ve bazen de muhakkak ki seçemediğim ve başıma gelen deneyimlere bakmak için yeni bir kapı araladım. Heyecanlıyım, umutluyum ve mutluyum.</p><p>Diğer yazılarıma buradan ulaşabilirsiniz</p><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc3f84a00801" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayat%C4%B1n-i%CC%87%C3%A7ine-d%C3%BC%C5%9Fmek-deneyimlemek-fc3f84a00801">Hayatın İçine Düşmek : Deneyimlemek</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sevgili 2020; Geçmişten gelen bir hikaye geleceğimizi istila edebilir mi?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sevgili-2020-ge%C3%A7mi%C5%9Ften-gelen-bir-hikaye-gelece%C4%9Fimizi-istila-edebilir-mi-139cb02bd4e?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/139cb02bd4e</guid>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[yeni-yıl]]></category>
            <category><![CDATA[deneyim]]></category>
            <category><![CDATA[çocuk-kitabı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Dec 2019 13:49:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-05T20:22:22.037Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Sevgili 2020; Geçmişten Gelen Bir Hikaye Geleceğimizi İstila Edebilir Mi?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/987/1*JW341EG9rY3CwNG9r71PAg.jpeg" /><figcaption>Jon Agee , “Bu Kitabın Ortasında Bir Duvar Var”</figcaption></figure><p><em>Bir insan başka birini geçmiş deneyimlerinden bağımsız bir şekilde sevebilir mi?</em></p><p><em>Daha doğrusu; birini içimizde büyüyen duvarlara sırtımızı dayamadan sevebilir miyiz?</em></p><p>Deneyimlerimiz ve bize sunulan öğretiler bizi ‘bilge kişi’ olma yolunda desteklediği gibi büyük bir handikapa da gebe bırakıyor: <em>Ön yargılara. </em>Her tecrübenin sonunda elimizde kocaman bir hikaye kalıyor. Bu hikaye bazen üzüntü veren bazense gurur parçalarını içimize yerleştiren sıcacık bir hikaye olabiliyor ama nihayetinde sadece hikaye…bazen gözden kaçsa da tabii.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Bu hikayelerin hayatımızı istila edişinin yaratabileceği sonuçları düşünüyorum günlerdir.</p><h4>Geçmişinizden gelen bir hikaye geleceğinizi istila edebilir mi?</h4><p>Eğer bu hikayeler bizi üzen ve yıpratan hikayeler ise bu çok daha olası. Böyle olduğunda bazen kendimizi korumak adına içimizdeki duvarları yükseltiyoruz. Ve böyle olunca geçmişte yaşanmış o şeyde, <em>“tekrar yaşarsak” </em>korkusuyla her yeni başlangıçta kendine yer bulabiliyor.</p><p>Mesela ben; her hayal kırıklığımın içimdeki duvara bir tuğla eklediğini hissediyorum. Ve bu duvarın da, her yeni başlangıçta dikleşerek bana kendini hatırlattığını…özellikle insanlarla kurduğum ilişkilerde hissediyorum bunu. Yeni biriyle tanıştığımda içimde bir ses yükseliyor: <em>“Hişşt kendini hemen bırakma, eskisi gibi üzülmek istemezsin değil mi?”</em> Bu sesle o andan kopuyorum, korkularım pekişiyor, geçmiş hayal kırıklıklarım üzerime hücum ediyor, birine karşı akmak yalan oluveriyor. Kendimi koruma mekanizmam öyle bir devreye giriyor ki; bazen içimdeki duvara yaslanmaktan diğer kişinin omzuna yaslanamaz bir halde buluyorum kendimi.</p><p>Ahaaa, işte bu! Deneyimin sınırlayıcılığı gerçeği ile yüz yüzeyiz.</p><p>Bu insani ihtiyacı yargılamıyorum kesinlikle. Sadece bu kendimizi koruma ihtiyacıyla ve tecrübe ettiğimiz bilginin değişmezliğine fazla tutunarak, bazen hayatımıza aldığımız insanlara haksızlık ediyoruz gibi geliyor. 2019&#39;un sonlarına doğru çook önceden sorduğum bir soru yeniden gündemime geldi galiba bunun için: <em>Başkalarını dışarıda bırakmayan ama bizi yine de koruyan bir duvar var edebilir miyiz?</em></p><p>Bu soruyu kendime iki yıl önce ilk defa sorduğumda cevabım koskocaman bir EVET idi. Ama şimdi, evet demeye dilim varmıyor sanki.</p><p>Hem bende hem karşımdaki kişide hissettiğim büyük duvarların altında ezildiğim bir günde kendime bu soruyu sormuş ve olabileceğine inanmak istemiştim. Sonrasında var etmeyi denedim. Ama bu çok gerçek dışıydı sanki. Hem korunuyor olacaksın hem de bir şeyin arkasında saklanıyor olmayacaksın. Bilemiyorum. Namümkün. İnsan olmanın kırılganlığına aykırı gibi.</p><p>Şimdilerde insan olmak; o duvarları inşa eden ama duvarın diğer tarafına da geçme cesareti gösteren ve zaman zaman yara alan bir varlık olmak anlamına geliyor benim için. İnsan olmanın özünde sanki, korkarak duvarın arkasına saklandığı o an <em>“başka bir hikaye mümkün”</em> inancını içinde büyütebilmesi yatıyor. Yaşadığın her hayal kırıklığı ile birlikte yeni başlangıçlarda başka bir hikaye mümkün…</p><p>Bu yüzden bir süredir deneyimli olmanın anlamına dair düşüncelerimin de değişmeye başladığını fark ediyorum. Bir konuda deneyimli olmak bize bir sonraki başlangıçta neyi yapıp neyi yapmayacağımızı göstermiyor bence. Bir şeyde deneyimli olmak; elimize bir hikaye bırakıyor. Burada ya bu hikayeye sarılır, her yeni başlangıçta onu referans alır ve kendimizi koruyacak alanlar inşa ederiz <em>ya da</em> o hikayeyi sadece yaşandığı anın gerçekliği ile kendi hikayemize ekler, ona sıkışmadan büyürüz. O hikayeyi yaşamamıza rağmen, deneyimlerimize rağmen, bazen kırılma pahasına da olsa başka hikayelerin mümkünlüğüne olan inançla kendimizi yeni hikayelere açarız.</p><p>Kırıldığımız yerlerle birlikte duvarın diğer tarafına geçmek için bir adım atarız. Bize gelen yeni hikayeyi eski hikayemizde eritmektense kendimizi yeni hikayenin geçmişten bağımsız esnekliğine bırakırız. Çünkü insanız, kırılganız ve bundan kaçışımız yok.</p><p>Duvarların bizi koruduğuna inandığımız her an yeni bir hikaye var edebilme ihtimalimizi elimizin tersiyle itiyoruz.</p><p>Yeni bir yıl geliyor ve ben de zarar görmemek pahasına yeni hikayelerden kendimi mahrum bıraktığım günleri geride bırakmak istiyorum.</p><p>Bunu; kendime ve hayatıma alacağım her bir insana haksızlık etmemek adına, onları bir duvarın arkasından sevmemek adına, geçmişi geleceğe taşımamak adına yapmak istiyorum. Duvarın arkasındaki devle karşılaşmaktan korkarak orada belki de başka hiç bir yerde göremeyeceğim bir çiçeği koklama ihtimalimi kaçırmak istemediğim için yapmak istiyorum.</p><p>Biz insanız. Elbet hayatta incineceğiz, kırılacağız, dünya bize bir konfor alanı sunmak için var olmadı. Bunun için sanki kaçamayacağım bu gerçek için harcayacağım enerjiyi, dizlerim kanasa da hiç bilmediğim o çiçeğin kokusunu almaya ayırmak, yaşamımı daha anlamlı kılacak gibi geliyor bana. Biliyorum, hissediyorum bu hiç ama hiç kolay değil.</p><p>Ama bence bizi büyüten asıl şey deneyimlerimizden öğrenmek değil, deyimlerimizi sadece bir deneyim olarak görme ve ona saplanıp kalmama becerimiz. Hayatımızdaki her hikaye bizi anlatan bir parça taşıyor içinde ama o hikayelerin hiçbiri tamamen ‘biz’ değil. Umarım bu yıl, tüm hikayelerimizi yargısızca kucakladığımız ve başka bir hikayenin mümkünlüğüne olan inancımızla içimizdeki duvarın ardına geçme cesaretini her daim göstereceğimiz bir yıl olur.</p><p>Zira yaralar sarılır ama hayat kaçmaz.</p><ul><li><em>*Tüm bunları zihnime salan çocuk kitabı: Jon AGEE, “Bu Kitabın Ortasında Bir Duvar Var”</em></li></ul><p><strong><em>Yazmış olduğum diğer yazılar için;</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=139cb02bd4e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sevgili-2020-ge%C3%A7mi%C5%9Ften-gelen-bir-hikaye-gelece%C4%9Fimizi-istila-edebilir-mi-139cb02bd4e">Sevgili 2020; Geçmişten gelen bir hikaye geleceğimizi istila edebilir mi?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Terapi Odasında: İnsanı dönüştüren ve büyüten şey nedir? Teknikler mi yoksa İNSAN mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/terapi-odas%C4%B1nda-i%CC%87nsan%C4%B1-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9Ft%C3%BCren-ve-b%C3%BCy%C3%BCten-%C5%9Fey-nedir-teknikler-mi-yoksa-i%CC%87nsan-m%C4%B1-5d86e58360dc?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5d86e58360dc</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[terapi]]></category>
            <category><![CDATA[psikolog]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Dec 2019 13:07:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-27T15:11:58.738Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Terapi Odasında: İnsanı dönüştüren ve büyüten şey nedir?</h3><h4>Teknikler mi yoksa İNSAN mı?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wK5W8XJQy_fRQOpgxQEvCA.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Alena Koval</figcaption></figure><h4><strong><em>“Hangi teknikleri kullanıyorsunuz?”</em></strong></h4><p>Bir psikolojik danışman olarak bu cümleyi son zamanlarda o kadar sık duymaya başladım ki!</p><p>Kendi benliğimize yabancılaşmamız için etrafımızda cirit atan onlarca uyaran ile aynı dünyayı paylaşıyoruz artık malum. Ama ben bunu, <em>“Her şey çok maddesel ve bu dünyada insan kalmak çok zor”</em> gibi bir yerden söylemek istemiyorum. Açıkçası bu uyaran çokluğundan ve kendimizden uzaklaşma meyilimizden yakındığım falan da yok. Evet, şu an böyle bir çağ ve bundan yakınmak yerine bu çağda var olmak istiyorum. Ama mümkün olduğunca insan kalarak…</p><p>Bu hızlı dünyada her şeye kolayca ulaşsak ve tüm dünya ile kontak halinde yaşasak da yok olmayan, hatta bence son günlerde daha da artan bir gerçeklik var: <strong>İnsanın kendini anlama çabası.</strong></p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Bu hızlı ve mekanik dünya, insanı kendi kırılgan yapısından uzaklaştırmaya o kadar istekli ki; tüm bunların içinde bizi insan kılan ve öngörülemez kırılganlığımızı ortaya çıkaran deneyimlere kendini açabilmek, gerçekten <em>cesurca </em>bir davranış. Bu deneyimler; kaybetme ihtimalleri ile birlikte birini ya da bir şeyi <em>sevebilmek</em>, içinde bilmediğin kapıların aralanmasını göze alarak <em>yazmak</em> ya da görmezden gelmek istediğimiz ama sonumuzu getiren iklim krizine karşı devletler bir şey yapmazken devrimci bir ruhla<em> mücadele etmek</em> olabilir.</p><p>Ya da çok daha bireysel ve Türkiye’de bize <em>-eskisi kadar olmasa da-</em> daha yabancı bir şey de olabilir: <strong><em>Psikolojik danışmanlık almak.</em></strong></p><p>Meslekteki gözlemlerime göre; artık insanlara eskisi kadar korkutucu gelmiyor bu. İnsanlar tüm dünya onları kendilerinden uzaklaşmaya çağırırken dört kolla kendilerine sarılmaya ve psikolojik danışmanlığı temel bir ihtiyaç olarak görmeye başladılar. Bunu görmek beni çok heyecanlandırıyor aslında. <em>“Aman allahım ne kadar güzel bir tablo” </em>demek geçiyor içimden bir an ama sonra, aldığım bir soruyla yeniden bir duraksıyorum: <strong><em>“Merhaba, acaba hangi teknikleri kullanıyorsunuz?”</em></strong></p><p>Bu sorular karşısında bir cevap bulmaktan çok, başka başka sorular beliriyor benim zihnimde açıkçası.</p><p><em>Psikolojik danışmanlıkta insana iyi gelen ve onu dönüştüren </em><strong><em>asıl şey</em></strong><em> nedir?</em></p><p><em>Teknikler mi yoksa </em><strong><em>İNSAN</em></strong><em> mı?</em></p><p>Evet, terapi süreci bilinmez ve çoğu zaman korkutucu bir evren. Sanırım bundandır danışanlar somut bazı “teknikler” vermenizi istiyorlar onlara. Tabii ki bu bir varsayım.</p><p>Ama size bir sır vereyim mi?</p><p>Bizi mekanik dünyadan sıyıracak şeyi yanlış yerde arıyor olabiliriz. <em>“Ben kimim ve bu hayatta ne olmak istiyorum?” </em>sorusunun cevabı size uygulayacağım tekniklerde de vereceğim ödevlerde de yatmıyor.</p><p>Tüm bunların cevabı, insanın öngörülemez kırılganlığını apaçık bir şekilde görünür kılacak bir yerde yatıyor: <strong><em>Geliştireceğimiz, her hafta ilmek ilmek dokuyacağımız o terapötik ilişkide…</em></strong></p><p>Hiç bir zaman danışanın acısını “yok etmek” ya da onu “iyileştirmek” için bulunmayı seçmedim o seans odasında. Sadece onu tüm varsayımlarımı paranteze alarak duymak istiyorum. Teknikler tabii ki iyi birer araç oluyorlar zaman zaman bu süreçte. Ama teknikler bizim gerçeğimiz değil. Ya da en doğrusu teknikler benim gerçeğim değil. Benim gerçeğim <strong><em>“ilişki”</em></strong>. Bunu var etmek de her danışan için de farklı farklı yollardan geçiyor.</p><p>**Bazısı için; belki iki-üç seans sessiz kalmasına izin vermekten geçiyor. Onu sabırla beklemekten, kendi sessizliğinde ve danışanın sessizliğinde kalabilmekten…</p><p>**Bazısı için; “iyileşmediğini” düşünerek danışanın bana karşı geliştirmeye başladığı öfke üzerine uzun uzun konuştuğumuz seanstan geçiyor.</p><p>**Bazısı için ise hep kaçtığı gerçeklikler ile onu yüzleştirdiğim sarsıcı seanslardan geçiyor.</p><p>Her danışan bambaşka deneyimler ile kendi “iyileşme” öyküsünü yazıyor var ettiğimiz ilişkiyle.</p><p>Psikolojik danışmanlıkta sabırla inşa edilen bu ilişkinin en güzel yanı ne asıl biliyor musunuz?</p><p>Teknikler sadece sizin semptomlarınızı azaltır, bitirir hatta daha düz söyleyeyim; sizi belki “iyileştirir” de. Ama danışan — danışman arasında filizlenen <em>güven temelli</em> ve<em> yargısız</em> bu ilişki hem danışanı hem de danışmanı büyütür ve dönüştürür. Böylece psikolojik yardım alma süreci sadece sizin yardım aldığınız değil aynı zamanda yardım verdiğiniz de bir süreç haline gelir. Birbirimizden öğrendiğimiz ve birbirimizi büyüttüğümüz bir süreç... İş mekaniklikten çıkar, derinleşir; belki bazen acı da artar ve kırılganlıklarımız su yüzüne çıkar. Sadece sizin değil üstelik, hikayeniz içinde kendine yer bulmuş benim de. Ve tüm bunlar içinde <em>“Ben kimim?”</em> sorusunun cevaplarının tohumları da ikimizin zihnine yerleşmeye başlar.</p><p><strong><em>Ve insanı teknikler değil, yine insan iyileştirir.</em></strong></p><p>İnsanı, kendi acısında kalmayı öğrenebilmesi, başta hiç tanımadığı, onun için yabancı olan birine güvenebilmesi, açılabilmesi, hatta bazen ona öfkelenebilmesi dönüştürür adım adım. Yani aslında; psikolojik danışmanı ile KENDİ GİBİ olduğu bir ilişki var edebilmesi değiştirir ve “iyileştirir” kişiyi.</p><p>Ve üzgünüm ki bu size teknikler uygulamamdan daha uzun ve zorlu bir yolculuk.</p><p>Ama ikimizi de var edecek bir yolculuk.</p><p><em>“Hangi teknikleri kullanıyorsunuz?”</em> sorusuna verebileceğim en içime sinen ve gerçek cevap sanırım şu olacak:</p><p><em>Temelde tüm benliğimle hikayenizde olup sizinle bir ilişki var edebilme ‘tekniğini’ kullanıyorum.</em></p><p><em>Herkes gibi kırgınlıkları, yorgunlukları, hayalleri, istek ve arzuları olan bir İNSAN olarak seans odasında bulunabilme ‘tekniğini’ kullanıyorum.</em></p><p>Psikoloji bilimi ne kadar gelişse de bu tekniğin eskimeyeceğine de deli inanıyorum!</p><p><strong><em>Terapi sürecine dair okumaya devam etmek isterseniz aşağıdaki yazıya da göz atabilirsiniz</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-s%C3%BCre-paralel-gittikten-sonra-terapiye-d%C3%BC%C5%9Fmek-9a9ff098d099">“Bir Süre Paralel Gittikten Sonra” Terapiye Düşmek</a></p><p><strong><em>Tüm yazılarımı okumak için de;</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5d86e58360dc" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/terapi-odas%C4%B1nda-i%CC%87nsan%C4%B1-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9Ft%C3%BCren-ve-b%C3%BCy%C3%BCten-%C5%9Fey-nedir-teknikler-mi-yoksa-i%CC%87nsan-m%C4%B1-5d86e58360dc">Terapi Odasında: İnsanı dönüştüren ve büyüten şey nedir? Teknikler mi yoksa İNSAN mı?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Bugün Aslında Dündü” Filmi Çerçevesinde Varoluşsal Yalıtım]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bug%C3%BCn-asl%C4%B1nda-d%C3%BCnd%C3%BC-filmi-%C3%A7er%C3%A7evesinde-varolu%C5%9Fsal-yal%C4%B1t%C4%B1m-10c25c9e7c82?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/10c25c9e7c82</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[albert-camus]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[varoluşçuluk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 Nov 2019 22:36:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-05T20:29:57.617Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0nZ4sEVGrnQKeeOaj9-JRw.jpeg" /></figure><p>Kendinizi en son ne zaman kocaman bir ormanın içinde yolunu kaybeden bir yürüyüşçü gibi kaybolmuş hissettiniz?</p><p>Belki ani bir kayıp sonrası, belki bir hastalık teşhisi aldığınızda ya da belki aşık olduğunuz kişiyle yaşadığınız ayrılık sonrasında…belki de bunlardan çok daha farklı bir kaybolma haliyle bu hissi eminim birden fazla yaşadınız.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Heidegger bu durumu tarif etmek için “tekinsiz” terimini kullanmış. Bu his de bir nevi ‘evde olmama’ hissi.</p><p>Ölmek için varolan insana dünyada sağlam bir zemin yoktur. Dünya, ondan ‘ayrı olma’ halimizi fark ettirmek istercesine bizi kontrol alanımızın yerle bir olduğu deneyimlere sevk eder. Ve bunları karşılama şeklimizle büyürüz. <strong><em>Büyümek</em></strong>; bir anlamda bu tekinsiz deneyimlerle yaşayabilmek ile anlam kazanır, yaş almakla değil. İşte bu büyümek ve dünyanın hiç bir yerinde evimizde olmadığımızı bilmek, yüzleşmesi zor bir <em>yalıtım</em> ve <em>yalnızlık</em> getirir insanın karşısına.</p><p>Peki, ne yapacağız bu ucu bucağı görünmeyen varoluşsal yalıtım ile?</p><h4><strong>Akla ilk gelen!</strong></h4><p>Bu tehlike hissini yaşamamak için ilk sarılınan şey: tabii ki inkar!</p><p>İlk iş bunun ağırlığını üzerimize almaktansa yok sayarak kendimizi tanımlayacak bir sürü rol ve sıfat ediniriz.Çok sevilen ve örnek alınan bir ebeveyn, bilgisine ihtiyaç duyulan yetenekli ve başarılı bir iş insanı, aşkla var olan ve yaşayan bir sevgili, vefakar bir evlat vesaire vasaire…</p><p>Bu roller bizi güvenli alanda tutar ve kontrollü bir hayat yaşadığımızı bize hissettirir. Ama şu gerçeği görmezden gelemeyiz: siz çok sevdiğiniz o sevgiliden ayrıldığınızda, işinizi ve yeteneklerinizi kaybettiğinizde ya da aile üyelerinizden biri öldüğünde de yaşamaya devam edeceksiniz. Hepsi gitse de var olacaksınız.</p><h4><strong>Büyüme ağrıları</strong></h4><p>Bu tanımları kaybetmekle, elimizde bizi koruyan en sağlam savunma mekanizmalarından biri olan o inkar gücünü yitirmeye başlar; yalıtım ve tekinsizlik hissi yapışıverir üzerimize. Ve elimize yine büyümek için bir fırsat geçer.</p><p>İşte şimdi bu yollardan geçen bir adamdan bahsedeceğim size: <strong>Phil Connors.</strong></p><p>Phil Connors; <strong>“Bugün Aslında Dündü ( Groundhog Day)”</strong> isimli benimle yaşıt iç ısıtan filmin baş kahramanı. Phil, tanımlar arasına sıkışmış meşhur bir hava durumu spikeri. Kendini epey bir beğenen, hayatın kontrolünü elinde tuttuğuna inanan, istediği işi, istediği şekilde yapıp, istediği her kadını elde eden ve hayatı istediği şekilde yaşayan bir adam.</p><p>Filmin başında Phil, 2 Şubat günündeki Groundhog Day etkinliklerinin haberini yapmak için Pensilvanya’nın kırsal kesimlerinde küçük bir köye gönderiliyor iki ekip arkadaşıyla birlikte. Orada olmaktan nefret ediyor ve orada yaşayan insanlara da alaycı bir tavırla yaklaşıyor. Tek istediği bir an önce geri dönmek. O gece kalıyorlar, 2 Şubat oluyor ve haberi yaptıktan sonra geri dönmek için yola koyuluyorlar ama çıkan kar fırtınası yüzünden yollar kapandığından gidemiyorlar. Ve Phil o nefret ettiği yerde bir gece de daha kalmak zorunda kalıyor. Ama sabah uyandığında beklemediği bir şey oluyor: Phil yeniden 2 Şubat sabahına uyanıyor. Dünün aynısı olan bir güne. Phil bir zaman döngüsüne giriyor ve her saat sabah 06:00&#39;yı gösterdiğinde aynı şarkıyla, radyoda çalan aynı haberlerle aynı güne uyanıyor ve film burada tam anlamıyla başlıyor.</p><p>İşte böyle; dünyadaki tekinsiz varoluşunu kontrollü alana çekmiş bir adamın hayatındaki tüm kontrol ve tutunduğu tanımlar 2 Şubat’a hapsoluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*OekrZmuuVpFZyJy8jsdPyA.jpeg" /></figure><h4><strong>Peki, biz bazen hangi günlerin içine sıkışıp kalıyoruz?</strong></h4><p>Ben babamın hastalandığı zamanlarda aynı günlere uyandım mesela, işsiz ve amaçsız kaldığımda da aynı günlere uyandım ve bunu görmemek adına o dönem anlamsız insanlarla birlikte oldum ya da yakın tarihte, kaybetmek istemediğim biriyle yaşadığım ayrılığa sıkıştım kaldım, bunu görmemek adına kendimi suçladığım ve zarar verdiğim bir sürece girmeyi bile tercih ettim.</p><p>Bu fantastik bir dünya değil, biz sıradan insanlar da aynı günlere uyanıyoruz çoğu zaman. Dünyanın dertleri ve yüzleşemediğimiz gerçeklikler <em>bizi zamanda sıkıştırıyor</em>. Tüm bu evde olmadığını hissetme deneyimleri, <strong><em>“Bir dakika, tüm bunlardan bağımsız hala varım”</em></strong><em> </em>cümlesini beynimize dank ettiriyor.</p><p>Phil de bu sıkışıp kaldığı zamanlarda günden güne kendi yalnızlığını keşfediyor ve insanlığın monotonluğunu kabulleniyor. Kendinden kaçmamaya başladıkça, o küçük yerde hayata dair yeni anlamalar ediniyor ve yepyeni bir Phil’in varlığını keşfediyor. Tüm rollerinden sıyrılan ve yalnızlığı ile kavga etmeyi bırakan bir adamın birini gerçekten sevmeyi öğrenişine bile şahit oluyoruz filmde. Phil aşmaya çalıştığı sıkışmışlığını ve yalnızlığını, sonra yaşanması gereken bir gerçeklik olarak görmeye başlıyor yavaş yavaş.</p><p>Albert Camus şöyle der:</p><blockquote><strong>“İnsan, acısıyla tek başına kalmayı ve kaçma isteğinin üstesinden nasıl geleceğini öğrendiğinde, öğrenecek çok az şey kalmıştır.”</strong></blockquote><p>Bu film de, bir adamın bunu öğrenme sürecinin en keyifli hali.</p><p>Sıkıştığımız zamanlarda kaçmadan kalabildiğimiz, hayata katlanmaktan öte yaşamayı seçtiğimiz günler olsun.</p><p>Bugün günlerden yarın.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F80QHRTQ3Kmw%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D80QHRTQ3Kmw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F80QHRTQ3Kmw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/06481e68990085301012b93eeebad0d6/href">https://medium.com/media/06481e68990085301012b93eeebad0d6/href</a></iframe><p><strong><em>Film değerlendirmelerini seviyorsanız aşağıdaki yazıya da göz atabilirsiniz :)</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/varolu%C5%9Fun-i%CC%87ki-boyutu-%C3%A7er%C3%A7evesinde-franses-ha-eigenwelt-ve-mitwelt-yans%C4%B1malar%C4%B1-a0d18b28b3f7">Varoluşun İki Boyutu Çerçevesinde Franses Ha: Eigenwelt ve Mitwelt Yansımaları</a></p><p><strong><em>Tüm yazılarımı okuma için de;</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=10c25c9e7c82" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bug%C3%BCn-asl%C4%B1nda-d%C3%BCnd%C3%BC-filmi-%C3%A7er%C3%A7evesinde-varolu%C5%9Fsal-yal%C4%B1t%C4%B1m-10c25c9e7c82">“Bugün Aslında Dündü” Filmi Çerçevesinde Varoluşsal Yalıtım</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Bir Süre Paralel Gittikten Sonra” Terapiye Düşmek]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-s%C3%BCre-paralel-gittikten-sonra-terapiye-d%C3%BC%C5%9Fmek-9a9ff098d099?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a9ff098d099</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[danışmanlık]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[terapi]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Oct 2019 11:05:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-05T20:33:26.231Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>“Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra” Terapiye Düşmek</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X1kqcX7SLa5Y4avAc5UdKA.jpeg" /></figure><p>Terapi yaşadığı hayata aslında ne kadar da yabancı olduğunu insana fark ettiren bir süreç.</p><p>Boyunu aşmayan bir havuzda yüzme öğrenen bir çocuğun, okyanusta kalması gibi geliyor bu süreç bana. Sizi bilmem ama ben hayatı çoğu zaman o çocuk havuzumda güven içinde yaşamak istiyorum. Orada ayaklarım yere değerken ve tüm kontrol bendeyken kendimi en iyi yüzücü yapıveriyorum.</p><p>Aynadaki görüntü ile yaşar bir halde buluyorum kendimi, görünene boyun eğmiş görünenle yetinen bir halde...Aynanın ardındaki sır beni okyanuslara sürükleyecek diye korkarken buluyorum.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p><strong><em>Barış Bıçakçı</em></strong>’nın, <strong><em>“Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra”</em></strong> adlı kitabının zihnimde bıraktığı izlerle psikolojik yardım almak ile ilgili bir şeyler söylemek istiyorum şimdi.</p><p>Kitabın bu süreçle ne bağlantısı var derseniz, aslında konusu ve içeriği açısından hiç bir doğrudan bağlantısı yok. Kitap, Başak adındaki kahramanın intiharı ile başlıyor. Bir intihar öyküsü ya da yaşamının anlamının sorgulandığı bir kitap da değil doğrudan. Başak’ın çevresindeki insanların hayatına, onun intihar ettiği gerçeği ile ziyaretler ediyoruz kısa kısa.</p><p>Bu kitap bence; hayatın her şekilde devam ettiğinin bir öyküsü. Başak’ın intihar ettiğini kitabın ilk sayfasında öğrenmemize rağmen biz bile devam ediyoruz kitaba. Zaman, var olanlar için onlar bazen dursun istese de devam ediyor, tıpkı kitapta da olduğu gibi.</p><p><em>“Hayat devam eder.”</em> diyor kitapta. <em>“Bazı çiçekler susuzluğa ve unutulmaya dayanır. Hayat devam eder, bunu herkes bilir.”</em></p><h4><strong>Terapi bu deneyimlerin neresinde?</strong></h4><p>Terapide bir noktada tam burada var oluyor aslında. Büyük okyanusta kaldığınızda kendinizi bilmediğiniz bir yerde debelenirken bulursunuz, canınız yanmaya başlar, şöyle bir etrafınıza bakarsınız ve görürsünüz: Siz orada kendinizi yalnız hissederken bile hayat devam eder. Ve küçük havuzda öğrendiklerinizin yetmediği gerçeği ile yüzleşerek yeni bir yola çıkmak için, seans odasında, büyük okyanusun dertlerini dinlemeyi bekleyen bizlere gelirsiniz.</p><p>Ve aslında; “bir süre yere paralel gittikten sonra” yeniden yükselebilmek için hepimiz içimizde bilmediğimiz kapıların derdine düşeriz. Terapi almak zamanın durmasını istediğiniz anlara bir başkaldırı niteliğinde cesur bir adımdır. Terapide hiç bilmediğiniz mercanların arasında dolaşıp bir <strong><em>“Oh!” </em></strong>çektiğiniz anda köpek balığının nefesini de ensenizde hissedebilirsiniz. Ama tüm bunlara rağmen aynanın ardına dokunduğunuzu hissetmek insanı büyütür ve kendi varlığına dair çıkılan bu yolculuk hayatı anlamlı kılar.</p><p>Seanslarda danışanlar,<em> “Bunu kendime ilk defa söylüyorum.” </em>dediklerinde, yüzlerinde bana tüm evrenin sırrını çözdüklerini anımsatan aydınlık bir ifade görüyorum. Bunu gördüğümden beri de, insanın içindeki o evreni çözme çabasına şahit olmanın ne kadar harika bir şey olduğuna inanmaya başladım.</p><p>Ben de yaklaşık dört yıldır terapi alıyorum. Grup terapisi, bireysel terapi ve daha pek çok yöntem ve ekol çerçevesinde seans odasında danışan koltuğunda da oturdum oturmaya da devam edeceğim. Bu süreçte kendi okyanusumu, oranın nimetlerini ve tehlikelerini tanıdıkça hareket alanımın ne kadar genişlediğini, korkularımın azaldığını ve hayata karşı kontrol duygumun azalıp anı yaşama kapasitemin arttığını fark ediyorum. Ama bitmiyor, yaş aldıkça ve okyanusta ilerlemeye, yeni yerler keşfetmeye niyetlenince, ben cesaretleniyor ve daha çok keşfediyor, daha çok merak ediyor ve kendi içsel evrenimin sınırlarını daha da zorlamaya başlıyorum. Bunu deneyimlemenin ötesinde, deneyimleyenlerin yol arkadaşı olmak ise çok daha büyüleyici ve şifalandırıcı bir şeymiş bunu ise yeni yeni öğreniyorum.</p><h4><strong>Ve İşte Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra…</strong></h4><p>Kitapta söylenene bir ek olarak:</p><p>Hayat; her acıya, sıkıntıya, olan biten “her şeye” rağmen değil de tüm bunlar ile “birlikte” devam ediyor. Benim hayatta yapmak istediğim tek şey ise; insanları o yüzmeyi öğrendiğimiz, ayaklarımızın yere değdiği havuzdan çıkmaya davet etmek. Çok kolay olmayacak biliyorum ama gerçekten yaşayan herkesin o özel okyanuslarının içinde var ettikleri büyüleyici dünya ile karşılaşmasını istiyorum.</p><p>Çünkü; yere paralel gitmenin güveninden sıyrıldığımızda, önce düşsek de sonra yükselecek, o kontrol duygusunu yitirdiğimizde büyümenin ve gelişmenin tadına varacağız.</p><p><strong><em>Tüm yazılarımı okumak için;</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a9ff098d099" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-s%C3%BCre-paralel-gittikten-sonra-terapiye-d%C3%BC%C5%9Fmek-9a9ff098d099">“Bir Süre Paralel Gittikten Sonra” Terapiye Düşmek</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Varoluşun İki Boyutu Çerçevesinde Franses Ha: Eigenwelt ve Mitwelt Yansımaları]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/varolu%C5%9Fun-i%CC%87ki-boyutu-%C3%A7er%C3%A7evesinde-franses-ha-eigenwelt-ve-mitwelt-yans%C4%B1malar%C4%B1-a0d18b28b3f7?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a0d18b28b3f7</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <category><![CDATA[varoluş]]></category>
            <category><![CDATA[frances-ha]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 24 Oct 2019 14:15:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-05T20:35:30.897Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Varoluşun İki Boyutu Çerçevesinde Frances Ha</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/560/1*WABL139vZfGGNkpHUFViCg.png" /></figure><p>Frances Ha’yı ilk izlediğimde yirmilerin başındaydım. Bende nasıl bir his bıraktığını inanın hatırlamıyorum. Tek hatırladığım; standart filmlerin dışında filmleri izleyerek kendine sinemasever cool bir kimlik yaratma derdinde olan, İstanbul’a yeni gelmiş, Sex and The City delisi olmuş, ‘neyi deneyimlesem de kendime hikaye yaratsam’ diye ortalıkta dolaşan, bir son ergenlik dönemi bireyi olduğum.</p><p>Şimdi çetrefilli ve yaşıtlarımla benzer mutsuzlukları paylaştığımız bu yirmili yaşların ikinci yarısında debelenirken yeniden karşılaştım Frances ile. Ve filmi, son günlerimi oldukça meşgul eden varoluşun iki boyutu çerçevesinde izlerken buldum kendimi: Sosyal Boyut ( Mitwell) ve Kişisel Boyut (Eigenwelt).</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Varoluşsal psikoterapi ekolünün beni en çok çeken yanı, insanı <em>iyi, kötü, çirkin</em> gibi herhangi bir sıfatla sınırlandıran bir bakış açısı taşımaması olmuştu.</p><p><strong><em>Varoluşçu psikoterapi,</em></strong> insanı tüm sıfatlarından bağımsız, varoluşun dört boyutunu karşılamaya çağırır. Fiziksel boyut, sosyal boyut, kişisel boyut ve tinsel boyut. Bu boyutların her birinin çatışması, temelde <em>çözülemezdir</em>. Biraz sarsıcı ve kaygı verici oluyor böyle söylediğimde farkındayım ama bu korkutucu bir şey değil inanın.</p><p>Bu kaygıları karşılama şeklimiz ile “dünyada olma” deneyimini nasıl yaşayacağımızı seçeriz. Yüzleşerek özgürleşebilir ya da direnerek/yok sayarak kaygı seviyesi arşa yükselen bir yaşam içinde olabiliriz. Yüzleşin ya da yüzleşmeyin, bu dört boyut insanın dünyaya fırlatılışı ile üzerimizde yerini bulan ve insanlığın yok oluşuna kadar kalacak olan gerçeklerdir. Ben sadece iki boyut üzerinde duracağım bu yazımda.</p><h4><strong>Frances tüm bunlarla nasıl yüzleşiyor?</strong></h4><p>Filme kısaca dönecek olursam; film 27 yaşında, dansçı olmak isteyen Frances’ın hayatından doksan dakikalık bir kesit sunuyor bize. Frances, üniversiteden beri en yakın arkadaşı olan Sophie ile New York’da yaşayan, hayallerini ulaşabilmek için profesyonel bir dans şirketinde “şimdilik” stajyer olarak çalışan genç bir kadın. Film Sophie ve Frances’ın günlük rutinlerini içeren ve dostluklarını bize sunan sekanslarla başlıyor. Sonrasında Frances’ın “uzun bir süredir zaten iyi gitmeyen” ilişkisine bir göz kırpıyoruz. Filmin kırılma noktası ve varoluşsal boyutların zihnimde devreye girmesini sağlayan an ise; Frances Sophie’yi yarı yolda bırakmamak için erkek arkadaşına taşınmayı reddeder ve ondan ayrılırken, Sophie’nin ‘daha iyi bir yerde yaşama’ isteğiyle erkek arkadaşıyla ev tutacağını metroda Frances’a söylemesi oluyor. Film burada pik yapıyor bir anlamda ve sonra Frances’ın uğradığı hayal kırıklığı ile kendi<em> Mitwelt</em> ini ve <em>Eigenwelt</em> ini nasıl karşıladığını izlemeye başlıyoruz.</p><h4><strong>Eigenwelt;</strong></h4><p>Yani <em>Kişisel Boyut</em>; kendimizle olan ilişkilerimiz, geçmiş ve gelecekteki deneyimlerimize dair görüşlerimizi içeren bir çerçeveyi tanımlar.</p><p>Bu boyutta incinebilir oluşumuz ile karşı karşıya kalırız. Seçimler yaparız ve bu seçimler zaman zaman bizi yaralar. İnsan olmanın kırılganlığı üzerimize yapışır, <em>“ne olacak şimdi?” </em>,<em> “neden böyle davrandım?” “ah kafam ah” </em>tarzı cümlelerle aynada yakınırken, bizi bu kaygıdan kurtaracak kelime ile karşılaşırız: <strong><em>Sorumluluk!</em></strong></p><p>Güçsüzlüğümüzü görmek, seçimlerin sorumluluğunu almak <em>Eigenwelt</em> den dayanıklılığımızı ve içimizdeki gücü keşfederek çıkmamızı sağlar. Biliyorum bu çok zor bir durum, — ki unutmayın ki bunlar varoluşsal psikoterapide aylarca çalışılan konular — ama mümkün.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*hfkd_3XjCXYq-47fgmJVcw.jpeg" /></figure><p>Danışanlarımdan biri seanslarımızın birinde, son günlerde yaşadığı deneyimi anlatan ve beni de çok etkileyen bir metafor kullanmıştı. Bir duvar olduğunuzu düşünün, sert, dimdik, gelen her acıya ya da hayal kırıklığına meydan okuyan sert mi sert bir duvar. Hayat ise bir pinpon topu. Her deneyiminiz ile o pinpon topu size çarpıyor, siz ise tüm sertliğiniz ve gücünüzle dimdik karşılıyorsunuz o topları. Siz de aynı kuvvetle zıt yönde bir tepki geliştiriyorsunuz topa karşı. Hızı azalmıyor topun ve size çarptıkça çarpıyor. Canınız da yandıkça yanıyor.</p><p>Şimdi ise daha esnek ve yumuşak bir duvar olduğunuzu ve o deneyimleri <em>güçsüzlüğünüzle</em>, <em>tüm kırılganlığınızla</em>, <em>kendinizle savaşmadan</em> karşıladığınızı düşünün.</p><p>Deneyimler yani pinpon topları ardı ardına size doğru büyük bir hızla geldiğinde onu bu esnekliğinizle nasıl daha acısız karşılayacağınızı düşünebiliyor musunuz?</p><p><em>Eingenwelt</em> i bana hakkıyla yaşamayı hatırlatan bu metaforu o seanstan beri aklımdan çıkaramıyorum. Bu filmde de yine yeniden kafamın içinde belirdi.</p><p>Frances’a gelecek olursam; o, içinde büyütmediği çocukla kırılganlığını saklama derdinde olmayan bir kadın filmin en başından beri benim için. Hayatın getirdikleri içinde akan, hüznünü ve her zaman yorgun oluşunu saklamayan bir kadın. Yaptığı seçimlerin kavgasını kendiyle yapmak yerine otantikliği içinde taşıyan ve sokaklarda kalem eteğiyle dans eden bir kadın. Film <em>Eigenwelt </em>den öte <em>Mitwelt</em> yüzleşmesi barındırıyor bence ama yine de Franses’ın hüznünü, acısını ve kırılganlığını karşılama şekline hayran kaldığımı söylemeden ve bu boyuta değinmeden geçemedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*-W6srvbl690uCN501NWvsw.jpeg" /></figure><h4><strong>Mitwelt;</strong></h4><p>Ya da kişisel yalıtımımız gerçeği.</p><p><em>Sosyal boyut (mitwelt) </em>çervemizdekilerle ilişkilenme şeklimizde kendini gösterir. Varoluşçu psikoterapiyi anlamlandırmamda bana çok yardımcı olan <em>Aletheia Yayınları’ndan</em> çıkan<strong><em> Varoluşçu Danışmanlıkta ve Psikoterapide Beceriler </em></strong>kitabında, <em>Mitwelt</em> i anlattığı bölümde beni çok etkileyen bir cümle geçiyor:</p><blockquote><em>“Eninde sonunda hepimiz tek başınalığımızla ve</em><strong><em> hiç kimsenin ben olmanın nasıl olduğunu bilemeyeceği gerçeği</em></strong><em> ile yüzleşiriz.”</em></blockquote><p>Frances’ın Sophie’den sıyrılma çabası bana bunu hatırlattı izlerken. Yirmili yaşların ikinci yarısı — benim kişisel tecrübemde — kendi yalnızlığının ve yalıtımının gerçeğini keşfetme teması etrafında şekilleniyor. Bir sürü insan giriyor hayatıma, arkadaşlık ya da aşk…yetişkinim desem değilim, çocuk desem değilim, gerçekten anlamsız ve kendini tanımlama derdine düşülen bir dönem... Ve bu çaba içinde kalabalıkların ortasında buluyorum kendimi bir süredir. Bir sürü insan, iş arkadaşları, dostlar, kahvelik arkadaşlar, biralık arkadaşlar, erkekler, insanlar, insanlar, insanlar…</p><p>Tüm bunların yukarısından kendinize baktığınızda, — ki eğer bakabilirseniz — kendi yalnızlığınızı ve herkesten ayrı oluşunuzu fark ediyorsunuz. En azından ben bir süredir bunu fark ediyorum. Bir hayal kırıklığı, bir ayrılık ya da Yalom’un <em>“uyanış deneyimleri”</em> dediği ölümle yüzleşmemizi sağlayan deneyimlerin önderliğinde…</p><p>Frances için de bu Sophie tarafından yalnız bırakışıyla yüzüne çarpan bir gerçek oldu filmde. Yirminci dakikalardan itibaren onun değişen arkadaş çevresini, bu süreçler içinde yaşadığı yalıtımı ve bunu nasıl karşıladığını izliyoruz.</p><p>Frances bu yalıtımı vazgeçmeden sokaklarda dans ederek karşılıyor.</p><p>Kendi duvarına çarpan bu deneyimi “yaşayarak” yumuşatıyor; tüm deneyimlerini onların gözlerinin taa içine bakarak, onu görerek, devam ederek, rutinlerini ve inancını koruyarak karşılıyor.</p><p>Hayatın içinde kalarak, zamanda akmaya devam ederek karşılıyor.</p><p>Çevresine verdiği değeri sorgulamayarak, seçimleri için kendine kızmayarak karşılıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*juZLZb_hsMZVobLhPxRlVg.jpeg" /></figure><h4><strong>Ve son.</strong></h4><p>Frances müthiş güçlü, ‘wuhuuuw’ bir kadın falan değil, gerçek biri sadece benim gözümde. Tüm film boyunca hakikaten bana “dünyada olma” deneyimi hissettiren ve yaşayan bir kadın karakter. Yirmili yaşların çatışmalarının da sadece içinde olarak, yaşayarak üstesinden gelen bir karakter. Uçakta da olsa ağır kitapları okumayı ve hata gibi görünen şeyleri yapmayı seven, hayatta <em>‘çok da şey yapmayan’</em> bir karakter benim gözümde.</p><p>İnsan işte ya, tatlı biri valla.</p><p>Yaşayan bir kadının hayatına bir buçuk saat de olsa ortak olmak isterseniz diye yazdım bende.</p><p>Bu ara benim gibi kendi yalıtımı ile yüzleşme derdine düşen dünyalılara öneririm. Filmin afişini bulan ve bana hediye etmek isteyen olursa da kabul günümde olduğumu belirtirim.</p><p>Yine az önce bahsettiğim kitaptan bir alıntı ile bitirmek istiyorum bu yazıyı:</p><blockquote><strong>Yaşam, yaşanılacak bir gizemdir; çözülecek bir problem değil.</strong></blockquote><p><strong><em>Tüm yazılarımı okumak için;</em></strong></p><p><a href="https://medium.com/@nagihan.demirsu.">Nagihan Demirsu - Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a0d18b28b3f7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/varolu%C5%9Fun-i%CC%87ki-boyutu-%C3%A7er%C3%A7evesinde-franses-ha-eigenwelt-ve-mitwelt-yans%C4%B1malar%C4%B1-a0d18b28b3f7">Varoluşun İki Boyutu Çerçevesinde Franses Ha: Eigenwelt ve Mitwelt Yansımaları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KENDİ MUTLULUK REÇETENİZİ OLUŞTURMAYA VAR MISINIZ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@nagihan.demirsu./kendi%CC%87-mutluluk-re%C3%A7eteni%CC%87zi%CC%87-olu%C5%9Fturmaya-var-misiniz-9a872e067bce?source=rss-f739ca66f316------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a872e067bce</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nagihan Demirsu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 03 Aug 2019 14:36:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-03T15:13:38.314Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UYU9hktYPKWN6I1p-5c_pQ.jpeg" /></figure><p>Kısacık olan bu ömrümüzde herhalde hepimiz Masumiyet Müzesi’nin Kemal’i gibi şu sözlerle bitirmek isteriz hayatımızı: “Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım.”</p><p>Çoğu zaman bir hayat hedefi olarak belirlenen ve altına pek çok kavramın da sıkıştırıldığı bu mutluluk denen duyguyu var etmek bu kadar zor ve karmaşık mı peki?</p><p>Bir memeli beynine göre hayır! Biz de bir gelişmiş memeli beynine sahip olduğumuzdan –ne mutlu bize ki!- bizim içinde o kadar zor değil (değilmiş).</p><p>Bir kitap ışığında mutluluk ile ilgili konuşacağım sizinle. Bu kitap Aganta Yayınları’ından çıkan, Loretta Graziano Breuning’in kaleme aldığı ve su gibi bir çeviri ile sevgili Ebrar Güldemler’in çevirdiği <strong><em>“Mutlu Beyin”</em></strong>.</p><p>Her şeye kolayca ulaşabildiğimiz, tüm uyaranların ve fırsatların etrafımızı sardığı bir zaman diliminde yaşıyoruz. Mutlu olabileceğimiz pek çok şeyi yaşama fırsatına sahipken bunun tam tersi, bize strese sokan, mutsuz eden uyaranlara da, bazen isteyerek bazen de farkında olmadan çokça maruz kalıyoruz. Beynimiz ilk insanlığın bizde bıraktığı izlerin üzerine nöronları arasında öyle çok bağlantı kurdu ki, artık hepimiz taptaze ve her an yepyeni öğrenmelere açık sinir ağlarına sahibiz. Kolayca ulaşabildiğimiz onlarca bilgiyle bu ağlar arasındaki sinapsları her an arttırıyor ve herkesle de kolayca paylaşıp bu oluşan bağlantıları kalıcı kılabiliyoruz.</p><p>Tüm bunlar bu kadar kolayken, neden hala bu kadar mutsuzuz?</p><p>Mutlu Beyin’de de dediği gibi; <em>“Beyniniz hayatta kalmayı başarmış insanlardan miras</em>.” Mutluluk ise bize bu hayatta var olduğumuzu ve daha da var olabilecek enerjiye sahip olduğumuzu hatırlatan bir duygu. Bunun için; kaygı, üzüntü, korku gibi tüm bu olumsuz duyguları bir tehlike olarak algılıyoruz. Ah o hayatta kalma mücadelesi!</p><p>Evet, eskiden vahşi bir hayvanın sizi yeme tehlikesi gibi açık seçik yaşamsal şeyler vardı. Şu an bundan korkmuyor olabilirsiniz, hele ki bir ağaç bulmak için onca yollar teptiğimiz bu şehir hayatında… Şimdi ise şekil değiştiren tehlikelerin içindeyiz ve artık atalarımızın yaşadığından daha karmaşık şiddetler, siber zorbalıklar, sosyal statü baskıları, tüm yaşam enerjinizi sömüren reel ya da sanal rekabetler, hayatta yetişmeye çalıştığımız onlarca hayat ve hız, hız, hız aldı. Mutlu olup devam etmeyi beceremediğimiz her an birilerinin gerisinde kalıyoruz ve bunu görüp kendimizi başkalarıyla karşılaştırabilmek ve mutsuzluğa sürüklenmek o kadar kolay ki! Eğer isterseniz, sosyal medyaya girdiğiniz an kendinizi ne kadar yalnız, başarısız, geride kalmış hissetmenizi sağlayacak onlarca şey bulabilirsiniz. Evet, bir aslan tarafından yenilmeyeceksiniz belki şu an ama beyninizde oluşan tehlike ondan farksız değil. Ve atalarınızın o anda salgıladığı kortizolü sizde bu durumlarda halen aynı şekilde salgılıyorsunuz. Ve tehlikedesiniz işte, nasıl mutlu olasınız ki!</p><p>İşte tüm bu karmaşanın içinde bu kitap bize tüm bunlara daha geniş bir çerçeveden bakabilme imkânı sunuyor: Adeta,<em> “Onu bunu bırakalım da içimizdeki memeliyi keşfedelim.”</em> diyor.</p><p>İçimizdeki memeli mi?</p><p>Şöyle ki; beynimiz şempaze, geyik, fare gibi memelilerin sadece daha fazla nöron barındıran versiyonuna sahip gelişmiş bir memeli beyni. Ve onlarla aynı şekilde hayatta kalmaya çalışıyoruz, aynı hormonlarla. Bunlar; <strong><em>Oksitosin</em></strong>, <strong><em>Dopamin</em></strong>, <strong><em>Endorfin</em></strong> ve <strong><em>Serotonin</em></strong>. Ve size muhteşem bir şey söyleyeceğim: Bu memelilerden en büyük farkımız bu hormonları bilinçli olarak da vücudumuzda salgılayabilme ve mutlu olabilme becerisine de sahip olabilmemiz.</p><p>Bu hormonlara yakından bakacak olursak şöyle ki: <strong><em>Dopamin </em></strong>denen güzelliğimiz uzun zamandır aradığınız fikri bulduğunuzda size <em>“İşte bu be!”</em> dedirten hormon. <strong><em>Endorfin</em></strong> ise; işe yetişmek için deli gibi koştuğunuz o hızlı şehir sabahlarında, size, yetişme telaşıyla yorgunluğunuzu ve acıyı bir süre hissettirmeyen ve sizi fiziksel olarak o kriz anında ayakta tutan hormon. <strong><em>Serotonin</em></strong>; insanlar arasında kendi farkınızı keşfettiğinizde içinizde güzelce bir gururla sizi karşılayan hormon. <strong><em>Oksitosin</em></strong> ise; âşık olduğunuz o kişiyle ona sarılmış bir halde uyandığınız an size günaydın diyen hormon. Bir de kortizol var ki, sanırım en çok etrafımızı saran ve bize tanıdık olan hormon o. Kendisi <strong><em>( Kortizol )</em></strong> ; bizi tehlikede hissettiren, korku ve kaygı hissettiğimiz zamanlarda salgılanan hormon.</p><p>İşte kitaba göre; tüm bu hormonları tanıyıp, -kortizole inat- bu mutluluk hormonlarımızı 45 gün gibi bir sürede kitapta verilmiş uygulamaları da yaparak aktif hale getirip sürdürülebilir kılmak ve bu hayat yolculuğunda Kemal’in söylediklerini söyleyebilmek oldukça mümkün. Ben bir uygulama seçip başladım bile! Serotonin hormonum için kontrol edemediğimle barışma hedefiyle 45 günlük bir sürece girdim. Bunun için zamanı yönetmeyi bırakıyor ve haftada bir gün saatsiz yaşamayı hedefliyorum. 45 günüm var! Bakalım serotonin salgımı arttırabilecek miyim?</p><p>Unutulmamalıdır ki; ruhsal bunalımların ve ilaç sektöründeki gelişmelerin paralel olarak arttığı günümüzde biz ruh sağlığı çalışanların ve antidepresanların da yapamayacağı bir şey var:<em> Elinize bir mutluluk reçetesi tutuşturmak.</em></p><p>Biliyorum, acıdan kaçmak istiyorsunuz. İtiraf etmek gerekirse ben de çoğu zaman istiyorum. Ama şu gerçeği göz ardı edemeyiz. Acıyı hissetmeden ya da hormonların dilinden konuşursak kortizolü yaşamadan harekete geçmeyen de bir beynimiz var. Ki kortizol olmasaydı atalarımız tehlikeyi fark edemez ve çoktan soyumuz tükenirdi. Yani kortizol olmasaydı kortizole kızacağımız bu günlerimiz bile olmayabilirdi.</p><p>Çok da zor bir matematik değil aslında şöyle bir bakıldığında bu yaşam denilen denklem. Tüm memelilerle ve tüm insanlarla aynı hormon yapısıyla işleyen bir beyne sahip olsanız da kendi mutluluk reçetenizi yazmak ve kortizol ile karşılaştığınızda onu fark edip Dopamine, Serotonine, Oksitosine ya da Endorfine dönüştürmek mümkün. Bununla ilgili egzersizlere değinmeyeceğim -ki bir tanesinin ne olduğunu az önce söylemiş bulunsam da- çünkü bu kitabın size sunacağı bir şey. Ben sadece ufaktan pencereyi aralayıp size el sallamak istedim.</p><p>Pencerenin ardında hayatı daha kolay yaşayabileceğimiz bir dünya olduğunu göstermek ve kitaplara inancınızı beslemek adına…</p><p>Mutsuz kimyasalların her salgılanışında umutsuzluğa düşmemek adına kitaptan bir alıntı ile yazımı bitirmek istiyorum:</p><blockquote><strong><em>“Fakat mutsuz kimyasallar ihtiyaçlarınızı ne kadar iyi karşılasanız da salgılanmaya devam eder, çünkü hayatta olduğumuz sürece yaşamımız tehlikededir.” </em></strong><em>( Mutlu Beyin, Loretta Graziano Breuning)</em></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a872e067bce" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>