<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Namrata De Leeuw on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Namrata De Leeuw on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@namratadeleeuw?source=rss-ba0e01826a6a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*W4HYPjlURpWTJJjI.jpg</url>
            <title>Stories by Namrata De Leeuw on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@namratadeleeuw?source=rss-ba0e01826a6a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 13:30:01 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@namratadeleeuw/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Ik stond erbij en ik keek ernaar…]]></title>
            <link>https://medium.com/@namratadeleeuw/ik-stond-erbij-en-ik-keek-ernaar-b44c41cd0330?source=rss-ba0e01826a6a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b44c41cd0330</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Namrata De Leeuw]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Oct 2014 19:43:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-10-30T21:45:49.365Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het schijnt dat een gemiddeld persoon per dag 60.000 gedachten heeft. Best veel, toch? Helemaal als die 60.000 gedachten eruit worden ‘geperst’ in amper 10 minuten tijd. Dit ervoer ik afgelopen vrijdag, toen ik naar de preview van <em>Met Open Armen </em>keek bij <em>RTL Late Night. </em>In het programma <em>Met Open Armen</em>, dat op 29 oktober haar eerste uitzending zou hebben, worden de kijkers aan het handje meegenomen door de ‘wondere wereld van adoptieprocedures’. Natasja Froger zou dit gaan presenteren.</p><p>Al snel bleek dat ik niet de enige was die bij deze preview vraagtekens zette: op social media kwamen er meteen hevige discussies op gang. De inhoud van de reacties varieerde enorm: “Toppie, Natasja Froger!”, “Ik heb een traantje weggepinkt”, tot grote verontwaardiging onder met name geadopteerden, over de sensationele wijze waarop dit thema op televisie werd belicht.</p><p>Bij mijzelf doemde ook de ene na de andere vraag op: waarom valt dit thema onder de noemer amusement en/of reality-reeks? Hoe kan een onderwerp dat vaak zo gevoelig ligt toch zo eenzijdig worden belicht? Hoezo wordt er gesproken over de kijkers inzicht geven in een adoptieprocedure, terwijl ik veel eerder het idee krijg van een creatieve variant op het begrip voyeurisme? Ik had geen seconde het gevoel dat ik onschuldig deelgenoot werd gemaakt van een zeer complex thema.</p><p>Op mijn eigen bank, in mijn eigen huis, zat ik mee te gluren in de persoonlijke levens van vier mensen. Twee mensen, laat ik ze wensouders noemen, die al jarenlang in afwachting waren van toestemming verkrijgen voor twee adoptiekinderen. Na 10 jaar werd dit lange wachten dan eindelijk ‘beloond’ met de toewijzing van twee zusjes uit Haïti. Tranen van blijdschap!</p><p>Natasja zat er natuurlijk niet zomaar bij voor een stukje sfeerbeleving, want aan haar was het de nobele taak om alvast een korte introductie te geven op de eerste uitzending. Daarnaast waagde de presentatrice een poging tot achtergrondinformatie te geven over het juridische kader waarin interlandelijke adopties zijn ingebed. Met opzet maak ik de woordkeus ‘waagde’, omdat ik als geadopteerde direct de neiging kreeg om haar te corrigeren. Als je niet bekend bent met de geschiedenis van adoptie, zou ik zeker het idee hebben dat ik iets nieuws had geleerd. Het is immers niet voor de hand liggend om onjuiste informatie te verstrekken over het <em>Haagse Adoptieverdrag </em>en adoptie gerelateerde zaken.</p><p>Maar om op mijn beurt een monoloog af te gaan steken tegen m’n beeldscherm, leek me ook nogal nutteloos. Er is zélfs nog even in me opgekomen om dan de live-uitzending met een bezoekje te ‘vereren’. Een zogenaamd ‘spontaantje’ van mijn kant, aangezien de opnames van <em>RTL Late Night </em>ongeveer bij mij in de achtertuin zijn. Maar ook dat leek me niet verstandig, om op die manier mijn 10 <em>seconds of fame </em>af te dwingen. Wrang bleef het echter wel aanvoelen, dat <em>Met Open Armen </em>er alle schijn van leek te hebben alleen in te zoomen op de belevingswereld van stellen. De wensouders die dolgraag ouders willen worden van geadopteerde kinderen. Vandaar ook mijn vraag: hoezo valt dit onder de noemer reality-reeks? Naar mijn bescheiden mening benadert deze eenzijdige kijk op adoptieprocedures helemaal niet de ‘<em>reality</em>’. Wat is er dan voor de kijkers zo amusant aan? Moet ik dan bijvoorbeeld lachend over de grond rollen, omdat de make-up van Natasja uitloopt als ze haar tranen even de vrije loop laat tijdens de opnames? Of is het dan lachen, gieren, brullen dat de biologische ouder(s) veel pijn en verdriet zullen hebben over het afstaan van hun kind(eren)? En dan heb ik het nu alleen nog maar over de beelden die ik voorbij zag komen in de preview… Erg hoopvol was ik dus niet meer gestemd.</p><p>Gisteravond was dan het moment dat de eerste uitzending op televisie kwam. Helaas bleken mijn angstige voorgevoelens te worden bevestigd. Een bijna kirrende moeder van Andrea die het haar dochter en schoonzoon zo enorm gunt dat ze twee popjes uit Haïti zullen krijgen. Jemig, mijn haren zouden nog minder overeind gaan staan als ik vrijwillig m’n vinger in het stopcontact steek dan naar deze blijdschap te ‘moeten’ kijken. Gunnen? Ik gun deze meisjes juist een warm en liefdevol gezin waarin zij kunnen opgroeien. Dat is toch het idee van adoptie? Het belangrijkste criterium is dat het belang van het kind voorop dient te staan. Dit impliceert dat er een ouder bij het kind gezocht moet worden en niet andersom. Hiermee wil ik trouwens op geen enkele manier suggereren dat Andrea en Michel geen goede ouders zouden (kunnen) zijn. Weet je, het gaat namelijk niet zozeer om deze twee mensen, ook al laat <em>Met Open Armen </em>ons graag anders geloven.</p><p>Ironisch eigenlijk, hè? RTL 4 staat deze week in het teken van <em>Het Vergeten Kind </em>en komt vervolgens in dezelfde week met een programma over adoptie, waarin het (geadopteerde) kind juist vergeten lijkt te worden. En niet alleen de kinderen in dit geval; de betekenis van de biologische ouder(s) lijkt ook marginaal te zijn. De focus lag daarentegen voor 99,9% op de emoties van de ‘nieuwe’ ouders. Dat is toch opmerkelijk? Vanuit het oogpunt van een geadopteerde nog eerder verwerpelijk te noemen.</p><p>Bij adoptie wordt er automatisch een zogeheten ‘adoptiedriehoek’ gevormd: het kind dat wordt afgestaan door de biologische ouder(s). Daarnaast de adoptieouders die een familierechtelijke band aangaan met het afgestane kind, dat wordt opgenomen in een ander familieverband dan waarin het kind is geboren. Als ik dan zie dat de kinderen -op een paar Nederlandse net geleerde woordjes na- geheel niet aan bod komen, moest ik even met m’n ogen knipperen en m’n oren laten klapperen.</p><p>Wederom wordt er gesproken over in plaats van mét geadopteerden. En dan doel ik niet op de taalbarrière en ook niet op inhoudelijke diepgang bij nota bene adoptiekinderen! Het gaat mij erom dat deze jonge meisjes op een dag volwassen vrouwen zijn. Net als dat er nu al duizenden volwassen geadopteerden in Nederland zijn. Op zo’n moment probeer ik me in te denken hoe de uitzending er inhoudelijk uit zou zien als mijn ouders in Nederland voor een dergelijk programma zouden worden benaderd. Voor de goede orde: ik zou er dan nu als volwassen geadopteerde niet als wandelende accessoire omheen huppelen, maar zelf mijn zegje doen. Daar ben ik namelijk prima toe in staat als 32-jarige.</p><p>Laatstgenoemde scenario zou echter nooit gebeuren om de volgende twee redenen: mijn ouders zouden nooit van hun lang zal ze leven toestemming ervoor geven, om te gaan uitzenden hoe de eerste kennismaking met mij was op Schiphol. En persoonlijk vind ik de tweede reden ook wel ‘grappig’: mijn vliegtuig landde veel eerder dan gepland, waardoor ik eerder op de plaats van bestemming was dan mijn ouders en zus. Voor <em>Met Open Armen </em>zou dat natuurlijk niet passen binnen het concept: emotionele beelden verzamelen van intieme, persoonlijke momenten, wat de kijkcijfers de lucht in doen schieten. Het liefst torenhoog, daar leek het gisteravond wel op. Maar goed, ik was immers al eerder op Schiphol dan mijn familie. En dan? Om de kijkcijfers niet in gevaar te brengen, toch maar mij opnieuw door de deuren laten komen? De aankomst dus gaan ensceneren? Tsja, ik zou er niet raar meer van opkijken. Het past namelijk in de algehele geënsceneerde <em>setting </em>van hoe adoptieprocedures volgens dit programma verlopen.</p><p>En begrijp me niet verkeerd; ik heb twee keer naar de uitzending gekeken. De eerste keer vanuit het perspectief van een geadopteerde en de tweede keer vanuit het oogpunt van het overige publiek. Dan kan ik alleen maar blij zijn dat mijn ouders in Nederland nooit de betekenisgevende rol van mijn biologische ouders in India hebben willen uitvlakken. Zij hadden ook graag gezien dat de zogenaamde ‘adoptiedriehoek’ in stand was gebleven. Ik kan er echter wel begrip voor opbrengen dat als je zelf niet in een adoptieprocedure hebt gezeten, je zou kunnen denken dat het adopteren van een kind allemaal groots, meeslepend en prachtig is. Ja, oké… het lange wachten is dan wat minder, maar dat er niet meteen bij de positie van de biologische ouder(s) wordt stilgestaan lijkt me ook niet heel gek. Een bak ellende op televisie zien is minder aanlokkelijk om eens even uitgebreid voor te gaan zitten. De tissues op die op tafel staan, zijn daar ook niet voor bedoeld.</p><p>Als geadopteerde kijk ik er toch wat minder rooskleurig naar: gisteravond zag ik twee meisjes aankomen op Schiphol. Ze werden met allerlei toeters en bellen onthaald en vooral aangehaald. De zusjes hebben maar liefst een aantal maanden Andrea en haar partner Michel niet meer gezien, maar deze hereniging wordt toch ‘omvangrijk’ aangepakt. Opa’s en oma, tantes en ooms zijn er allemaal bij aanwezig. Het lijkt wel de TROS: ‘de grootste familie van Nederland’.</p><p>Een emotionele en mooie hereniging; zo zou je kunnen denken als buitenstaander. Vanuit mijn positie als geadopteerde zag ik het volgende: twee meisjes die totaal overrompeld leken te zijn door hun ‘eigen’ fanclub, die ook luistert naar de naam familie. Ik heb bij deze aankomst op Schiphol, nergens de zusjes uitgelaten van vreugde zien lachen, springen of andere uitingen zien doen die overweldigende blijdschap uitstralen. Sterker nog, wat ik zag waren twee meisjes die na een urenlange vlucht opeens weer die twee mensen zien bij wie ze voortaan in huis zullen wonen. Twee mensen die ze voortaan papa en mama mogen noemen, waarbij ze erg moeten wennen aan het weerzien met hun ‘nieuwe’ ouders. Die kans om dit besef te laten landen krijgen ze amper, want het lijkt erop alsof ze eerder dienen als levende tissues om de tranen op te vangen van de emotionele (overige) familieleden.</p><p>Hoe is dit mogelijk? Wie neemt deze meisjes in bescherming? Waarom neemt niemand ze in bescherming? Welke weldenkende volwassene c.q. <em>professional </em>in het werkveld, verleent hier toestemmig voor om dit zo te filmen? Deze kinderen is nooit iets gevraagd, hoor. Wederom niet. Niettemin stemt het me ergens wel hoopvol dat ik ook van niet-geadopteerden vergelijkbare vragen voorbij zag komen. Dit houdt dan toch in dat niet iedereen op dergelijke beelden zit te wachten. Nog veel belangrijker: men realiseert zich dat het vooral niet ten gunste is van de kinderen dat zij op deze manier in beeld komen.</p><p>Nu ik oprecht een poging heb gedaan om van perspectief te wisselen in de wijze waarop ik naar <em>Met Open Armen </em>heb gekeken, kan ik alleen maar hopen dat hier omgekeerd ook ruimte voor is ontstaan: begrip en draagvlak creëren voor de stem van geadopteerden. Die ontbreekt nu namelijk in alle opzichten. Een stem van betekenis. Een tegengeluid in vraagstukken omtrent adoptie. Geadopteerden weten als geen ander wat het betekent om geadopteerd te zijn. Adoptie is niet alleen maar verrijking. Daar tegenover staat nog altijd verarming voor de biologische ouder(s). En de ervaringen van de geadopteerden? Degenen om wie het allemaal zou moeten gaan… Ik weet het niet; dat kan alleen de toekomst uitwijzen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/130/1*FEryRZcmB674VYzByrgJSw.jpeg" /><figcaption>de adoptiedriehoek</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b44c41cd0330" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>