<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sukanya Jantamanon on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sukanya Jantamanon on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@namtansukanya26?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*RAqS5mlR_joJ60A3v2Dvqg.jpeg</url>
            <title>Stories by Sukanya Jantamanon on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 13:16:54 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@namtansukanya26/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ประสบการณ์ร่วมงาน Networking ครั้งแรกที่ HOW]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B9%8C%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-networking-%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-how-f78bf5cd7d07?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f78bf5cd7d07</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Oct 2026 14:39:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-09T03:41:03.538Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วันนี้ก็จะมาเขียนถึงประสบการณ์การไปร่วมงาน Networking ครั้งแรก ขอเกริ่นก่อนว่า งานนี้ได้เข้าร่วมเนื่องจาก ตอนไปงาน Techtopia ได้เจอกับพี่โจ้ ธนา เลยเข้าไปขอถ่ายรูปกับเขา แล้วทางพี่เขากับทีมงาน หรือว่าพี่หญิง ได้เชิญชวนให้ไปร่วมงาน <strong>House of Reverse Mentoring (HRM) จาก House of Wisdom (HOW)</strong> ที่เป็นเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่าง Gen Z กับ Gen อื่นๆ หรือว่าผู้บริหารเป็นหลัก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B1Ht5-mlA2odeiLVXLA9-w.jpeg" /></figure><p>มาพูดถึงเรื่องของงาน <strong>House of Reverse Mentoring (HRM)</strong> บ้าง ตอนไปถึงที่ HOW พี่ลูกหิน ก็ได้ให้เข้าไปนั่งในห้อง Game Room ก่อน เพื่อรอ Volunteer คนอื่นๆ มาให้ครบจะได้ทำการบรีฟเนื้อหาของงาน ก่อนที่จะเข้าไปในช่วงพูดคุยกับ Gen อื่น ระหว่างนั้นก็ได้มี Volunteer คนอื่นๆ เข้ามา ก็ได้ทำความรู้จักกัน</p><p>ขอบอกก่อนเลยว่า เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก เพราะว่าพี่ๆ ส่วนใหญ่ที่เข้ามาร่วมงาน เป็นคนในแวดวงเดียวกัน รู้จักกันมาก่อนบ้าง เป็นคนสนิทของฝั่ง Mentor บ้าง หลักๆ ที่ทำความรู้จักกับพี่ๆ มา<strong> ***ขอไม่เอ่ยนามนะคะ**</strong>* ก็จะมีเป็น Product Manager, Graphic Designer, Marketing, Influencer, Content Creator จาก The Standard , CEO บริษัท Startup, CEO ที่ทำธุรกิจของที่บ้านเอง หรือว่าพี่ที่เพิ่งลาออกจากธ.กรุงไทย ในตำแหน่งที่สูงมาก เพื่อกลับมาทำธุรกิจกับที่บ้าน ในช่วงระหว่างรอบรีฟงาน ก็คือได้คุย ทำความรู้จัก ละลายพฤติกรรมกัน จนทำให้เรารู้ว่า พวกเราเด็กที่สุดในงาน เพราะยังเป็น Intern อยู่ แต่ทุกคนคือ Nice มากๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ce5cM-0QJW65LCdl8KHVyg.jpeg" /><figcaption>ภาพบรรยากาศห้อง Game Room</figcaption></figure><h4>เข้าสู่ช่วงบรีฟงาน…..</h4><p>จริงๆ งานนี้ถูกจัดขึ้นมา 8 ครั้งแล้ว ซึ่งครั้งนี้ที่เรามาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจบ HRM รุ่นที่ 1 พี่บิ๊กซึ่งเป็นกลุ่มผุ้จัด ผู้ดำเนินงาน ก็ได้เข้ามาบรีฟงาน โดยการให้เรานั่งล้อมวงกัน แล้วยิงคำถามมา จากนั้นก็ให้แต่ละคนแสดงความคิดเห็นออกมา ซึ่งไม่มีคำตอบผิดหรือถูก ไม่ว่าจะเป็นคำถามเกี่ยวกับการทำงาน ความสัมพันธ์ ชีวิต การเมือง ต่างๆ เพื่อให้แต่ละคนกล้าพูดมากขึ้น ก่อนขึ้นไปพูดจริง เป็นการซักซ้อม ในตอนนี้ก็ค่อนข้างว้าวมาก เพราะพี่ๆ ทุกคนที่มาคือ มีประสบการณ์ในชีวิตเยอะ ทำให้แลกเปลี่ยนฟังความคิดเห็นของพี่ๆ แล้วแบบว้าวนะ มันก็จริงนะ อะไรแบบนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SqlkJDvFrm0nBoN7gmp7Ew.jpeg" /><figcaption>พี่จิว ผู้ดำเนินงาน</figcaption></figure><h4>เข้าสู่ช่วงการเป็น Volunteer เต็มตัว!!!</h4><p>ระหว่างนั่งรอเปิดงาน ก็จะมีพี่บิ๊กและพี่จิว เปิดงานอยู่ ซึ่งของในงานจะเป็นฝั่งของผู้บริหาร CEO หรือ Manager ต่างๆ เข้ามาร่วมฟัง พอได้ออกไป ในงานจะให้นั่งล้อมเป็นวงกลม ซึ่งวงในจะให้กลุ่ม Gen Z Volunteer นั่ง แล้วรอบนอกจะเป็นของกลุ่ม CEO คนอื่น ๆ ภายในงานก็จะมีคนดังหลายคนมาก ที่เคยไปเจอตามงาน Event ที่ได้เคยไปร่วมงาน นั่งฟังพี่ๆเขามา ซึ่งในวันนี้กลายเป็นวันที่พี่ๆเขาได้มานั่งฟังพวกเราแทน</p><p>เนื้อหา Agenda ภายในงานไม่รู้จะอธิบายยังไงดี มันเหมือนเป็นการยิงคำถามจากสิ่งที่ Gen อื่น อยากฟังในมุมมองของเราที่เป็น Gen Z ไม่ว่าจะเป็นคำถามเรื่องมุมมองการทำงาน มุมมองของหัวหน้าที่ดี CEO ในอุดมคติของเราเป็นยังไง การบริหารจัดการงาน มุมมองของ Gen Y ที่มองว่า Gen Z ไม่อดทน เราคิดว่ายังไง งาน เงิน Work life balance หรือว่าจะเป็นในเรื่องของการเมืองบ้างเล็กน้อยมีผลอะไรไหม เรื่องการมีครอบครัว ความรัก วางแผนชีวิตยังไง ซึ่งส่วนใหญ่จะก็จะเล่าในมุมมองของแต่ละคน</p><p>ซึ่งอยากจะบอกว่า งานนี้เป็นงานแรก ที่เรากล้าพูด และพูดมากที่สุดในชีวิตกับการพูดคุยกับคนแปลกหน้าครั้งแรก คิดว่าที่กล้าก็น่าจะเป็นเพราะพี่ ๆ Volunteer คนอื่น ๆ แสดงความคิดเห็นในมุมของตนเองได้ดีมาก ๆ จนทำให้เราคิดภาพตามได้ว่าในโลกความเป็นจริงที่เราจะต้องไปเจออีก มันจะเป็นยังไง แล้วรับมือกับมันได้อย่างไร หรือในมุมที่เราเคยแย้ง หรือไม่เคยคิดมาก่อน มันก็ทำให้เราได้ตกตะกอนอะไรหลาย ๆ อย่าง</p><p>ในพาร์ทของตอนจบที่จะเป็น ให้พี่ ๆ ที่เป็น CEO ได้เข้ามาถามคำถามกับฝั่ง Gen Z ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะถามประมาณว่า</p><p><strong>“คิดว่าสวัสดิการอะไรที่เราต้องการจากบริษัทมากที่สุด”</strong> พี่ nn ที่เป็น CEO Startup ได้บอกว่า จริงๆ สวัสดิการที่บริษัทของพี่เขาคือ ให้เงิน 10,000 บาท กับพนักงาน ซึ่งพนักงานก็จัดสรรเอาเองว่าคุณจะไปเอาไปทำอะไรเพื่อตัวเอง เพราะความชอบของแต่ละคนไม่เท่ากัน เช่น คนนี้ชอบเดินป่า อยากจะเอาไปซื้ออุปกรณ์เดินป่าใหม่ หรือคนนี้ชอบช็อปปิ้ง ก็เอาไปซื้อของที่ตัวเองอยากได้ แล้วนำบิลใบเสร็จมาเบิกกับทางบริษัท ซึ่งฟังอันนี้แล้วมันน่าสนใจมาก ส่วนทางฝั่งของพวกเราก็มีการพูดถึงเรื่องงบการศึกษาที่บริษัทให้ ว่าถ้าคุณอยากเรียนรู้เรื่องอะไร หรือต้องการไปอีเวนท์ที่ไหน บริษัทก็พร้อมซัพพอร์ตแล้วมีงบส่วนนั้นให้ ซึ่งอันนี้ก็ทำให้พี่ ๆ CEO คนอื่นว้าว และเห็นด้วยกับแนวคิดนี้</p><p>หรือคำถามที่ว่า <strong>“ในวัยของ GEN Z มีการบริหารจัดการเงินอย่างไร”</strong> เนื่องจากในสมัยนี้เรื่องการเรียนรู้ทางการเงิน มันง่ายกว่าสมัยก่อนมาก ก็ได้มีการถกกันว่า บางคนอาจจะได้เงินมาแต่ใช้หมดไปเป็นประจำไม่มีเก็บ แล้วทำอย่างไรให้มีเก็บ พี่เขาก็บอกว่า พี่เขาถามเจ้านายที่ทำงานเลยว่า มีวิธีเก็บเงินอย่างไรให้อยู่บ้างคะ ก็ได้คำตอบที่ว่าเราลองทำรายรับรายจ่ายง่ายๆ ก่อนดูไหม แล้วก็บริหารจัดการไว้ให้มันเหลือเก็บ หรือบางคนก็ไปศึกษาการลงหุ้น ลงทุนต่าง ๆ</p><p>คำถามอื่น ๆ ก็จะเป็นว่า<strong> “Gen Z สมัยนี้ยังอยากมีลูก มีครอบครัวอยู่ไหม แล้วจะบริหารจัดการชีวิตยังไง” </strong>อันนี้ก็ได้รับคำตอบที่หลากหลาย จากหลายมุมมอง ทั้งคนที่กำลังจะแต่งงาน หรือมีแฟนแล้ว หรือยังโสดอยู่</p><p>ที่ชอบที่สุดในงานคงเป็นการถกกันของเรื่อง <strong>“คิดอย่างไรกับคำว่า Gen Z ไม่ทน”</strong> และ <strong>“คำว่าอดทน กับ ทน ต่างกันอย่างไร”</strong> แล้ว <strong>“คิดอย่างไรกับคำว่า Work Life Balance”</strong> และถ้า <strong>“มีงานที่ WFH ได้ เลือกได้อยากเข้าออฟฟิศหรือ wfh”</strong></p><p>ก็ได้ฟังคำตอบของพี่ๆ เขาในหลายมุม ซึ่งเดี๋ยวไปคำถามที่เราตอบบ้าง</p><blockquote>คำถามแรก “<strong>คิดอย่างไรกับคำว่า Work Life Balance”</strong></blockquote><p>เราได้แสดงความคิดเห็นไปว่า ในมุมของหนู หนูคิดว่า work life balance ของแต่ละคนไม่เท่ากัน ถามว่ามันมีอยู่จริงไหม ก็คงไม่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนวางแผนจัดการชีวิตของตัวเองอย่างไร ซึ่งบางคน work life balance อาจหมายถึง มีเวลานอนครบ 6–7 ชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว หรือบางคนทำงาน 5 วัน หยุด 2 วันก็ work life balance แล้ว หรือบางคนขอแค่หยุดวันเดียวก็เพียงพอ อันนี้มันก็ขึ้นกับความถนัดของแต่ละคนจริง ๆ</p><blockquote>ส่วนคำถามต่อมาที่ว่า <strong>“ถ้ามีงานที่ WFH ได้ เลือกได้อยากเข้าออฟฟิศหรือ WFH”</strong></blockquote><p>ส่วนตัวชอบการเข้าออฟฟิศมากกว่า ถ้าเลือกได้ในตอนแรกก็ยังอยากเข้าออฟฟิศ เพราะรู้สึกว่าเราสามารถบริหารจัดการตัวเองได้ดี ได้เจอสังคม ได้เรียนรู้งานจากคนหลายๆคน ได้พบปะพูดคุยกับคน มีคนคอยคุมงานที่ชัดเจน เพราะเราไม่รู้ว่าการที่ wfh วันไหนเราจะขยันจริง ๆ หรือวันไหนเราจะอยากขี้เกียจ นั่งทำงานแปปๆ แล้วเราจะนั่งเล่นต่อไหม แต่ถ้าเป็นแบบ Hibrid ก็ดี อาจจะมีสลับบ้าง แต่การคิดว่าเข้าออฟฟิศมันก็ดีในมุมของหัวหน้างาน ที่เขาสามารถควบคุมพนักงาน คนในองค์กรจัดการวางแผนได้ง่ายกว่า</p><blockquote>และคำถามที่ว่า <strong>“คิดอย่างไรกับคำว่า Gen Z ไม่ทน”</strong> และ <strong>“คำว่าอดทน กับ ทน ต่างกันอย่างไร”</strong></blockquote><p>อันนี้ได้หลายมุมมองเลย จริงๆ ที่คิดว่า หลายคนขนาดนาม ปรปักษ์กับคำว่า Gen Z ไม่ทน มันน่าจะเป็นเพราะว่า สมัยนี้ Gen Z มีความเป็นตัวเองสูง ไม่ชอบถูกเอารัดเอาเปรียบ และคงมีทางเลือกอีกมาก แต่คิดว่าปัญหาจริงๆ มันคือการที่คนระหว่างเจนไม่คุยกัน อย่าลืมว่า Gen Z ไม่ได้เกิดมาพร้อมเทคโนโลยี AI เราเกิดมาในยุคที่มันยังเป็นปลาย Analog ต้น Digital ซึ่งมันก็ต้องเรียนรู้ ปรับเปลี่ยนตัวเอง ตามตัวเองให้ทันกับยุคสมัย อะไรมันผ่านไปไวมาก ถ้าไม่ตามคุณจะไม่ทันอะไรเลย ทำให้คนเจนอื่น คาดหวังในตัว Gen Z มาก ว่าคุณจะต้องเก่งนะ การที่เรารับคุณมาทำงาน คุณต้องให้ผลลัพธ์กับเราที่มันว้าว มันดีมากๆกว่าเจนเรา ทำให้เกิดความคาดหวังที่มากขึ้น และสร้างความกดดันให้กับคน Gen Z ขึ้นเรื่อย ๆ จนเกิดคำถามที่ว่า “<strong>ทน กับ อดทน ต่างกันยังไง” </strong>ในมุมที่ได้ฟังมา คำว่า อดทน คือการที่เรามองเห็นเป้าหมายชัดเจน ว่าเราจะอดทนไปเพื่ออะไร แล้วถ้าเราอดทนไปเราจะได้อะไร แต่คำว่าทน คือการที่เราไม่ได้มองเห็นเป้าหมายที่ชัดเจนขนาดนั้น เป็นทนไปในสิ่งที่เราไม่ชอบ หรือทนในสิ่งที่เป็น Negative พอได้ยินแล้วมันแบบใช่มาก การที่เราอดทน เพราะเรามีเป้าหมายกับสิ่งนั้นเราเลยอดทน แต่การที่เราทน มันก็คือการที่เราทนต่อเรื่อง Negative ในชีวิต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Eug6JM1o1tCswqZBfO1GQQ.jpeg" /><figcaption>พี่บิ๊ก จาก HOW</figcaption></figure><p>จริงๆ มันมีอีกหลายหัวข้อมาก ๆ ค่ะ ที่อยากจะเขียนลงไปอีก แต่สรุปโดยรวมแล้วก็ชื่นชมพี่ ๆ Volunteer และ Mentor ทุกๆ คน ที่ได้เข้ามาร่วมให้ประสบการณ์ดี ๆ กับหนู เป็นการปิด Session งาน HRM รุ่นที่ 1 ที่ดีมากๆ ถ้าเป็นไปได้ก็ยังอยากไปร่วมงาน HRM รุ่นที่ 2 ค่ะ ได้รับอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกินคาดมากๆ ขอบคุณค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wNdZ1eYobLcFNtPAc4nEIw.jpeg" /><figcaption>ภาพบรรยากาศ Party หลังจบงาน</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HiujQy-TLFuIIn20V5t55Q.jpeg" /><figcaption>คติจาก HOW</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f78bf5cd7d07" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B9%8C%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-networking-%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-how-f78bf5cd7d07">ประสบการณ์ร่วมงาน Networking ครั้งแรกที่ HOW</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KBTG Techtopia: Human of Tomorrow 2026]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/kbtg-techtopia-human-of-tomorrow-2026-7343d33c148e?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7343d33c148e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 24 Sep 2026 05:08:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-24T05:08:22.767Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วันนี้ก็จะมาแชร์ประสบการณ์จากการไปงาน KBTG Techtopia 2026 ซึ่งก็เป็นปีแรกที่เราได้เคยไปมา</p><p>ความรู้สึกแรกของการไปถึงที่งาน เป็นงานค่อนข้างใหญ่ คนเยอะพอสมควร มีทั้งกลุ่มสาย Tech นักธุรกิจ และกลุ่มนักศึกษาก็ค่อนข้างเยอะเลยค่ะ ในงานก็จะมีทั้ง Stage ที่ให้เราเข้าไปฟัง มีในส่วนของห้อง Workshop ให้เข้าไปลองทำกิจกรรม และก็มีจุดบูธกิจกรรมของแต่ละบริษัทต่าง ๆ ที่เข้ามาโปรโมท Product ต่างๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5IBFK0uNL8rJhzlHhOTt8g.jpeg" /></figure><h4>Session 1 : (Normal) Human playbook in the age of AI โดยคุณโจ้ ธนา</h4><p>ใน Session นี้ก็จะพูดถึงเรื่อง ทางรอดยุค AI ฉบับคนธรรมดา</p><p>คุณโจ้ได้เล่าว่าเขามีความกังวล รู้สึกเหนื่อยมากกับการตาม AI ไม่ทัน โดยเขาเล่าว่าเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว ลูกสาวที่เรียนที่เมลเบิร์น ได้ส่งการบ้านมาให้เขาตรวจ เขาก็เลยลองใช้ให้ AI ช่วย ซึ่งลูกสาวเขาก็ดูออกว่าเขาใช้ AI นะ ซึ่งเขามองว่าความน่ากลัวของการใช้ AI บ่อย ๆ คือการที่เราจะเป็นมนุษญืที่อ่อนล้าทางสติปัญญา</p><blockquote>ในมุมนี้ฉันก็มองว่า เราอยู่ในยุคที่มี AI เข้ามาช่วยในการทำงาน หรือช่วยในการใช้ชีวิตประจำวันต่าง ๆ จนพักหลัง ๆ เราเริ่มใช้ AI มากเกินไป ให้มันช่วยคิดแทบทุกอย่าง จนรู้สึกว่าเราเริ่มเสีย Critical Thinking เริ่มคิดอะไรไม่เป็น ต้องให้ AI ช่วยเกลาให้ตลอด เริ่มสูญเสียความมั่นใจทางความคิด หรือว่าความคิดสร้างสรรค์ต่าง ๆ</blockquote><p>ซึ่งใน Session นี้คุณโจ้ก็ได้พูดถึง <strong>4 สิ่ง ที่หายไปในยุค AI</strong></p><ol><li>First Principle สกิลในการตั้งคำถาม หรือการเอ๊ะ และการคิดวิเคราะห์ตามหลักเหตุผลพื้นฐาน</li><li>Deep Focus ความสามารถในการจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งในระดับลึก ซึ่งเริ่มหายไปตั้งแต่ยุค Social Media</li><li>Sense Making การตีความหรือการเข้าใจบริบท การเชื่อมโยงความหมายรอบตัว</li><li>Intelligence Discomfort Intolerance ความอดทนต่อสภาวะกดดัน หรือปัญหาที่ต้องใช้เวลาคิด เช่น นักปรัชญาสมัยก่อนที่นั่งคิดปัญหาเดียวนานเป็นเดือนๆ เพื่อตกผลึกคำตอบ</li></ol><p><strong>คุณโจ้ชวนถามต่อว่า Good Day, Bad Day คืออะไร</strong></p><p>อดีตผู้บริหารอย่างคุณซิกเว่ เบรคเก้ เคยถามคุณโจ้ว่า What is your good day? คุณโจ้เลยบอกว่าคือการใช้ชีวิตปกติ ทำงานปกติ กลับบ้านเล่นกับลูก แต่คุณซิกเว่กลับมองว่านั่นคือ Bad Day เพราะเป็นวันที่เราไม่ได้เรียนรู้หรือเติบโตเลย</p><p>ในมุมมองนี้ Good Day ที่แท้จริง คือวันที่มีความเครียดในระดับที่พอดี ได้เผชิญแรงกดดัน และเกิดการตกผลึกทางความรู้ แต่ในปัจจุบัน การพึ่งพา AI ทำให้ชีวิตสะดวกสบายเกินไป จนวันเวลาของเรากลายเป็น Bad Day โดยไม่รู้ตัว</p><blockquote><strong>ถ้าเราจะเป็นมนุษย์ที่อยู่รอดในยุคนี้ ต้องทำอย่างไร?</strong></blockquote><p>คุณโจ้คิดว่า AI คือระบบที่ขับเคลื่อนด้วย pattern + data ดังนั้นใครก็ตามที่ทำงานตามรูปแบบเดิมๆ หรือพึ่งพาข้อมูลเพียงอย่างเดียว จะถูก AI ทดแทนได้ง่าย เหมือนกับคนที่เก่งมากๆเพียงทักษะเดียว</p><p>ทางรอดของคนธรรมดา ก็คือ การเป็น ผู้สะสมจุด ให้มากพอ แล้วใช้ศักยภาพมนุษย์ในการลากเส้นจุดเชื่อมโยง ในมิติที่ AI ทำไม่ได้ โดยแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่</p><ol><li>ทักษะ การเก่งในหลายๆทักษะ อาจจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในระดับนั้นๆ แต่เมื่อนำหลายๆด้านมารวมกัน ก็จะสร้างคุณค่าที่ใครก็ลอกเลียนแบบไม่ได้</li><li>ประสบการณ์ ยิ่งเราเจอมามาก เจ็บมาเยอะ พอเราผ่านมาได้ เราก็จะจำได้ดี</li></ol><p>ประสบการณ์ที่แท้จริง เกิดจากการที่เรากล้าออกจาก Comfort Zone เอาตัวเองไปอยู่ในสภาวะตัวเล็ก ที่ลองทำสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เจอคนต่างรุ่นหรือทำงานข้ามสาย เพื่อให้เกิดการลองผิดลองถูกและได้บทเรียนจริง</p><p>3. ผู้คน AI ไม่มีวันเข้าใจในบริบทความสัมพันธ์และจิตวิทยาของมนุษย์ ดังนั้นเราต้องมีความสามารถในการเป็นแรงดึงดูดผู้คนเข้ามาในชีวิต หรือการมีพลังบวก เป็น Giver</p><blockquote>การมีทักษะ หลายๆ แบบด้วย Skill Stracking</blockquote><p>การเป็นผู้เชี่ยวชาญในระดับท็อปสาขาเดียวอาจเป็นเรื่องยาก แต่การนำทักษะระดับแค่ 25% ในหลายๆด้านมารวมกัน ก้จะสร้างคุณค่าใหม่ได้ โดยคุณโจ้แบ่งทักษะออกเป็น 3 ประเภทย่อย ได้แก่</p><ol><li>Needed Skill ทักษะจำเป็นพื้นฐานในการทำงานและธุรกิจ เช่น การเงิน, AI</li><li>Wanted Skill ทักษะที่เรียนรู้ตามความชอบส่วนตัว โดยไม่ต้องสนใจว่าเกี่ยวข้องกันมั้ย</li><li>Meta Skill ทักษะการเชื่อมโยงมนุษย์และศิลปะการใช้ชีวิต เช่น การเจรจาต่อรอง</li></ol><blockquote>ประสบการณ์</blockquote><p>หลายคนมักเข้าใจผิดว่า “ทำงานมา 10 ปี = มีประสบการณ์ 10 ปี” จริงๆ แล้ว การทำงานเดิมซ้ำๆ 10 ปี เท่ากับมีประสบการณ์แค่ 1 ปีที่ทำซ้ำ 10 ครั้ง ซึ่งโดน AI แทนที่ได้ง่ายมาก</p><blockquote>ความสำเร็จมักเกิดจากการตัดสินใจที่ถูก การตัดสินใจที่ถูกมักมาจากประสบการณ์ และประสบการณ์มักมาจากการตัดสินใจที่ผิด</blockquote><p>ปัจจุบันเราต้องกล้าที่จะลองผิดลองถูก เพื่อให้ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ</p><blockquote>ผู้คนและความเป็นมนุษย์</blockquote><p>คุณโจ้เน้นเล่าถึง Likeability Skill หรือความสามารถในการทำตัวให้ผู้อื่นอยากอยู่ร่วมกับเรา หรือการเป็น Giver ี่ดึงดูดผู้อื่นมาร่วมสร้างสิ่งใหม่ๆ</p><p><strong>เคล็ดลับการเป็นมนุษย์ที่มีจุดเยอะ </strong>เราจะต้องมี resources ดังนี้</p><ol><li>เงิน มีเยอะ แต่ใช้เยอะก็หมด</li><li>เวลา มีจำกัดแต่สะสมไม่ได้</li><li>แรง ยิ่งใช้ถูกวิธี ยิ่งสร้างเพิ่มขึ้นได้</li></ol><p>แต่อย่างไรก็ตาม asset ที่ทรงคุณค่าที่สุด ก็คือ ความทรงจำที่ดี และ คำขอบคุณ โดยคุณโจ้ยกตัวอย่างถึง หมอแนต (นิษฐา) ผู้ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งพบว่าสิ่งที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียใจมากที่สุดเมื่อสายไป ไม่ใช่เรื่องงาน แต่คือการทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้ครอบครัว และไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับลูกในวัยเด็ก</p><p>แล้วถ้าเราอยากจากไปอย่างมีความสุข ต้องทำอย่างไร การแก้ปัญหานี้คือ การอยู่ดี ที่ไม่ได้หมายถึงแค่ความสบายกาย แต่คือ<strong>การดำรงชีวิตอยู่จนกลายเป็นความโชคดีของคนอื่น</strong></p><p>สุดท้าย ถ้าอยากรอดในยุค AI ตื่นเช้ามาเราต้องมี 3 สิ่งนี้ ก็คือ</p><ol><li>Curiosity ความอยากรู้อยากเห็น รู้จักตั้งคำถามและแสวงหาความรู้ด้วยความใคร่รู้ของตนเอง ไม่ปล่อยให้อัลกอริทึม ของระบบคอมเป็นผู้ชี้นำความคิด</li><li>Discipline การสร้างวินัยให้ร่างกายและจิตใจ เพื่อให้เกิดการทำซ้ำและอดทนจนเกิดผลลัพธ์ เช่น การออกกำลังกาย</li><li>Empathy การมีความเห็นอกเห็นใจ และการทำตัวให้เป็นความโชคดีในชีวิตคนอื่น</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qW7HL0GIUB91yFC0VBpCkg.jpeg" /></figure><h4>Session 2 : What Should Remain Deeply Human? โดยคุณเอ๋ นิ้วกลม นักเขียนและเจ้าของเพจ Roundfinger</h4><p>เริ่มต้นด้วยคำถามที่ว่า เราจะกลับมาเป็นมนุษย์ได้อย่างไร ?</p><p>คุณเอ๋เริ่มจากภาพที่เล่าว่า มนุษย์ในอดีตมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเมื่อเห็นฟ้าผ่า หรือสังเกตเห็นหมู่ดาว พวกเขาไม่ได้มองแค่ข้อมูล แต่สร้างเป็นตำนาน เรื่องเล่า และศิลปะเพื่อเชื่อมโยงตนเองให้เข้ากับธรรมชาติ แต่ปัจจุบันเนี่ย AI สามารถบอกข้อมูลได้หมดไม่ว่าจะเป็นลมจะพัดแรงแค่ไหน หรือดวงดาวไหนอยู่ตรงไหน ความสบายนี้ทำให้มนุษย์แยกขาด (Disconnect) จากรอบข้าง เราอยู่ท่ามกลางผู้คนที่จ้องมองแต่หน้าจอ จนเกิดความเหงาและโดดเดี่ยว</p><blockquote>สิ่งบ่มเพาะ Empathy ในตัวเรา</blockquote><p>มนุษย์ขับเคลื่อนอารยธรรมด้วยเรื่องเล่า ผ่านการล้อมวงทานอาหารร่วมกันหรือการอ่านหนังสือ ซึ่งช่วยให้เรายืมชีวิตคนอื่นมาเรียนรู้ นำไปสู่ความเข้าใจมนุษย์ที่มีความแตกต่างจากเรา อย่างไรก็ตามค่ะ การใช้ AI สรุปหนังสือ หรือการถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึมของโซเชียลมีเดีย กำลังทำให้เรารับแต่ข้อมูลที่ย้ำเตือนความเป็นตัวเองจนลดทอนความสามารถในการเข้าใจผู้อื่นลง</p><blockquote>Hedonic Treadmill</blockquote><p>ตามหลักกราฟ Hedonic Treadmill ที่แกนตั้งคือความสุข แกนนอนคือเวลา ธรรมชาติของมนุษย์จะไม่พึงพอใจอะไรได้นาน เมื่อเรามีเทคโนโลยีที่ช่วยเพิ่ม Productivity แทนที่เราจะสบายขึ้น เรากลับถมงานใส่ตัวเองเพิ่มขึ้น เหมือนเรื่องเล่าของของกษัตริย์ปิร์รุส ที่บอกว่าจะไปยึดเมืองต่างๆ เพื่อให้ได้เวลาแห่งความสุข จนกระทั่งลูกน้องถามกลับว่า แล้วทำไมเราไม่เสพสุขกันเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย ซึ่งลักษณะของกราฟจะวิ่งขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ ดังนั้นกราฟนี้จึงอธิบายพฤติกรรมของปิร์รุสได้</p><blockquote>แนวทางใช้ AI ให้ชีวิตยังมีความหมาย</blockquote><ol><li>ใช้เพื่อ Reconnect ใช้เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือเชื่อมโยงเราเข้ากับธรรมชาติ ผู้คน และสิ่งรอบข้าง</li><li>ใช้เพื่อสนใจเรื่องนอกตัวเอง สนใจเรื่องราวและความทุกข์ของผู้อื่น ไม่ใช้ AI เพียงเพื่อตอบสนองกิเลสตนเอง</li><li>รู้จักคำว่า พอ หยุดการปั๊ม Productivity ที่ไม่มีวันสิ้นสุด แล้วเหลือเวลาไปใช้ชีวิต</li><li>หยั่งราก ไม่ข้ามขั้นตอน ไม่ใช้เทคโนโลยีเพื่อ skip หรือ speed ทุกประสบการณ์ในชีวิต แต่ใช้เวลาช้าลงเพื่อซึมซับและสร้างความผูกพันที่แท้จริง</li></ol><h4>Session 3 : มนุษย์จะปรับตัวอย่างไรในยุค AI? โดยพี่ต้อม วรนุช เดชะไกศยะ Executive Chairman</h4><p>คุณต้อมได้กล่าวถึงแนวทางในการปรับตัวของมนุษย์ในยุคที่ AI เข้ามามีบทบาทต่อการทำงานและการดำเนินชีวิตมากขึ้น โดยหัวใจสำคัญไม่ได้อยู่ที่การมองว่า AI เป็นคู่แข่งของมนุษย์ แต่คือการที่มนุษย์ต้องพัฒนาตนเองและเรียนรู้วิธีทำงานร่วมกับ AI อย่างเหมาะสม</p><p>ประเด็นแรก คือ <strong>The New Reality หรือความจริงบทใหม่</strong> ที่สะท้อนให้เห็นว่า คู่แข่งที่แท้จริงของมนุษย์ในยุค AI ไม่ใช่ตัวเทคโนโลยีแต่เป็นตัวเราเองที่ต้องไม่หยุดพัฒนา โลกในปัจจุบันไม่ได้เปลี่ยนแปลงเพียงเพราะมีเทคโนโลยีใหม่ที่เกิดขึ้น แต่เปลี่ยนแปลงจากวิธีที่มนุษย์เรียนรู้และปรับตัวเข้าหาเทคโนโลยี ดังนั้น การเปิดใจเรียนรูเครื่องมือใหม่ๆ และพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงจึงเป็นทักษะสำคัญที่ทุกคนควรมี</p><p>ประเด็นที่สอง คือ <strong>The AI-Driven Must Do หรือสิ่งที่ต้องทำหากต้องการนำ AI มาใช้งาน</strong> เนื่องจาก AI อาจสร้างข้อมูลที่ไม่ถูกต้องหรือคลาดเคลื่อน หรือที่เรียกว่า Hallucination ดังนั้น ผู้ใช้งานจึงไม่ควรเชื่อผลลัพธ์จาก AI โดยทันที แต่ควรตรวจสอบข้อมูลอย่างรอบคอบตามแนวคิด Triple Check ซึ่งประกอบไปด้วยการตรวจสอบแหล่งที่มา การเปรียบเทียบข้อมูลจากหลายแหล่งและให้มนุษย์เป็นผู้ตัดสินใจขั้นสุดท้าย นอกจากนี้ ยังต้องให้ความสำคัญกับเรื่อง Bias หรือ อคติ ที่เกิดขึ้นจาดข้อมูลที่ใช้ในการฝึก AI โดยควรตรวจสอบทั้งข้อมูลต้นทางและผลลัพธ์ที่ AI สร้างขึ้น เพื่อให้เกิดความเป็นธรรม</p><p>ประเด็นที่สี่ คือ <strong>From Global Shift to Local Impact หรือการเปลี่ยนแปลงจากระดับโลกสู่การลงมือทำจริง</strong> ซึ่งเน้นให้เห็นถึงความสำคัญของการ <strong>Reskill และ Upskill</strong> เนื่องจากลักษณะงานในอนาคตมีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง การเรียนรู้ทักษะใหม่จึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการปรับตัวให้ทันกับความต้องการของตลาดแรงงาน แนวคิด <strong>Lifelong Learning</strong> หรือการเรียนรู้ตลอดชีวิตจึงมีความสำคัญ เพราะช่วยให้บุคลากรสามารถพัฒนาความรู้และทักษะของตนเองให้สอดคล้องกับรูปแบบงานที่เปลี่ยนแปลงไป</p><p>ประเด็นที่ห้า คือ <strong>Reclaiming Your Life หรือการทวงคืนเวลาและชีวิตกลับคืนมา</strong> โดย AI สามารถเข้ามาช่วยจัดการงานที่มีลักษณะซ้ำซากและใช้เวลามาก เช่น งานที่ต้องดำเนินการตามขั้นตอนเดิมๆ ทำให้มนุษย์สามารถนำเวลาไปใช้กับงานที่ต้องอาศัยความคิดสร้างสรรค์ (<strong>Creativity</strong>) การเข้าใจและเห็นอกเห็นใจผู้อื่น (<strong>Empathy</strong>) รวมถึงงานที่สร้างคุณค่าและมูลค่าเพิ่มให้กับองค์กรได้มากขึ้น การนำ AI มาใช้จึงไม่ควรมุ่งเพียงการลดระยะเวลาในการทำงาน แต่ควรช่วยให้มนุษย์มีเวลาในการทำสิ่งที่มีความหมายและมีคุณค่ามากขึ้น</p><p>ประเด็นสุดท้าย คือ <strong>The Final Call หรือบทสรุปของการตัดสินใจ</strong> ซึ่งเน้นว่า แม้ AI จะสามารถทำหน้าที่เสมือน “พนักงานดิจิทัล” ที่สามารถดำเนินงานบางอย่างแทนมนุษย์ได้ แต่การทำงานของ AI ยังคงต้องอยู่ภายใต้ขอบเขตและกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน โดย AI ที่เหมาะสมควรมีคุณสมบัติ 4 ประการ ได้แก่ <strong>Bounded</strong> คือสามารถทำงานได้ภายในขอบเขตที่กำหนด <strong>Observable</strong> คือสามารถติดตามและตรวจสอบการทำงานได้ <strong>Reversible</strong> คือสามารถแก้ไขหรือย้อนกลับผลลัพธ์ได้เมื่อเกิดข้อผิดพลาด และ <strong>Accountable</strong> คือมีผู้รับผิดชอบต่อผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน</p><h4>Session 4 : <strong>ROI or RIP: Beyond the Pilot Phase</strong> โดย <strong>คุณกระทิง — เรืองโรจน์ พูนผล Co-Founder, House Of Wisdom</strong></h4><p>คุณกระทิงบอกว่า ได้พูดถึงแนวทางการนำ AI มาใช้ในองค์กร โดยเน้นว่าการนำ AI มาใช้งานไม่ควรวัดความสำเร็จจากจำนวน Use Case ที่มีเพียงอย่างเดียว แต่ควรให้ความสำคัญกับผลลัพธ์ ผลกระทบ และผลตอบแทนจากการลงทุน หรือ ROI ที่องค์กรได้รับอย่างชัดเจน เพราะแม้องค์กรจะมีการทดลองใช้ AI จำนวนมาก แต่หากไม่สามารถสร้างผลลัพธ์ทางธุรกิจที่แท้จริงได้ ก็อาจไม่เกิดประโยชน์ในระยะยาว</p><p>นอกจากนี้ยังกล่าวถึงแนวคิด “AI การละคร” และ “Automate the Past” ซึ่งหมายถึงการนำ AI มาใส่ในกระบวนการทำงานเดิมโดยไม่ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบธุรกิจหรือกระบวนการทำงานอย่างแท้จริง ดังนั้นองค์กรควรเปลี่ยนจากการนำ AI มาใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพเพียงอย่างเดียว ไปสู่การทำ <strong>AI-Native Transformation</strong> โดยออกแบบธุรกิจและกระบวนการทำงานใหม่ให้ AI เป็นส่วนสำคัญตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งสามารถสร้างผลกระทบได้ทั้งด้านการลดต้นทุน การเพิ่มความรวดเร็วในการตัดสินใจ การเพิ่มประสิทธิภาพการทำงาน รวมถึงการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของลูกค้า</p><p>การเปลี่ยนแปลงสู่ AI-Native Transformation ประกอบด้วย 4 แนวทางสำคัญ ได้แก่ 1. SEE หรือ Strategic Foresight คือการมองอนาคตและวางกลยุทธ์ล่วงหน้า</p><p>2. REINVENT คือการออกแบบรูปแบบธุรกิจและการดำเนินงานใหม่ให้เหมาะสม</p><p>3. AI UNLEASH คือการเปิดโอกาสให้บุคลากรสามารถสร้างสรรค์และพัฒนางานใหม่ ๆ ด้วย AI</p><p>4. JUDGE คือการผสานการตัดสินใจของมนุษย์เข้ากับความสามารถของ AI</p><p>โดยผู้นำองค์กรจำเป็นต้องมีวิสัยทัศน์และกล้าที่จะลงทุนใน AI อย่างเหมาะสม รวมถึงเลือกประเด็นที่มีศักยภาพในการสร้างผลกระทบต่อธุรกิจอย่างจริงจัง</p><p>อีกประเด็นสำคัญคือการสร้างคุณค่าจาก AI สามารถทำได้ทั้งการนำ AI มาเพิ่มประสิทธิภาพงานเดิม การปรับเปลี่ยนกระบวนการทำงานในแต่ละด้านแบบครบวงจร และการสร้างธุรกิจ ผลิตภัณฑ์ หรือบริการรูปแบบใหม่ โดยมีแนวคิดสำคัญคือ</p><blockquote>“Don’t automate the past, invent the future” ซึ่งหมายถึงไม่ควรใช้ AI เพียงเพื่อทำให้กระบวนการเดิมทำงานเร็วขึ้น แต่ควรใช้ AI เป็นเครื่องมือในการสร้างรูปแบบการทำงานและโอกาสทางธุรกิจใหม่</blockquote><p>ปัจจัยที่ทำให้การนำ AI ไปใช้ประสบความสำเร็จไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัว AI เพียงอย่างเดียว โดย<strong>มีสัดส่วนประมาณ 10% จาก AI Models, 20% จาก Technology และ IT Infrastructure และ 70% จาก People &amp; Culture</strong> แสดงให้เห็นว่าบุคลากรและวัฒนธรรมองค์กรมีบทบาทสำคัญอย่างมาก องค์กรจึงควรพัฒนาทักษะของบุคลากร พร้อมทั้งจัดเตรียมข้อมูลภายใน ระบบโครงสร้างพื้นฐาน ความรู้เฉพาะขององค์กร และระบบควบคุมความปลอดภัย เพื่อให้ AI สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับบริบทขององค์กร</p><p>สำหรับผู้บริหาร การขับเคลื่อน AI ควรเริ่มจากการกำหนดเป้าหมายและสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับ AI จากนั้นจึงเลือกลงทุนในด้านที่มีศักยภาพประมาณ 2–3 ด้านและพัฒนาอย่างจริงจัง พร้อมทั้งยกระดับทักษะของบุคลากรและติดตามผลตอบแทนจากการลงทุนอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้สามารถประเมินได้ว่า AI ที่นำมาใช้สร้าง ROI และ Impact ให้กับองค์กรได้มากน้อยเพียงใด</p><p>สุดท้ายการเปลี่ยนแปลงด้วย AI ไม่ควรมองเพียงเรื่องการลดจำนวนบุคลากรหรือการแทนที่มนุษย์ แต่ควรมุ่งเพิ่มศักยภาพของมนุษย์ โดยงานบางประเภทอาจเหมาะกับ AI ขณะที่บางงานยังจำเป็นต้องใช้ความคิด การตัดสินใจ ความเข้าใจ ความเห็นอกเห็นใจ และประสบการณ์ของมนุษย์ ดังนั้นองค์กรควรให้ความสำคัญทั้งกับผลตอบแทนทางธุรกิจ ผลกระทบที่เกิดขึ้น และคุณค่าของมนุษย์ เพื่อให้การนำ AI มาใช้สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนและนำไปสู่การสร้างองค์กรที่เป็น AI-Native ได้อย่างแท้จริง</p><p>สรุปสุดท้ายค่ะ จากการเข้าร่วมงาน KBTG Techtopia: Human of Tomorrow 2026 สามารถนำแนวคิดที่ได้รับมาปรับใช้ในการทำงาน โดยเฉพาะการนำ AI มาเป็นเครื่องมือช่วยทำงาน ไม่พึ่งพา AI จนสูญเสียการคิดวิเคราะห์ พัฒนาทักษะใหม่ๆ และเรียนรู้สิ่งที่ไม่คุ้นเคยอย่างต่อเนื่อง ฝึกตั้งคำถาม คิดอย่างมีเหตุผล และตรวจสอบข้อมูลก่อนนำไปใช้ รวมถึงใช้เวลาและเทคโนโลยีอย่างสมดุล เพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับการทำงานและชีวิต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*orRtTlFxumhveDSUdt4tmQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7343d33c148e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[One Person Business Summit 2026]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/one-person-business-summit-2026-00d8908346ae?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/00d8908346ae</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 18 Sep 2026 09:07:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-18T09:07:47.612Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>งานที่จะมาแชร์ในวันนี้คืองาน One Person Business Summit ที่ไปเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2569 จัดที่ True Digital Park (West)</p><p>ความรู้สึกหลังจากที่ได้เข้าไปในงาน คือ ภายในงานส่วนใหญ่คนที่มาเข้าร่วมมักเป็น CEO, Solopreneur, พนักงานออฟฟิศ ซึ่งรู้สึกแตกต่างจากงานอื่นๆ ที่เคยได้ไปร่วมมา ผู้คนในงานค่อนข้างให้ความสนใจในแต่ละ Session เป็นอย่างมาก แล้วเรื่องที่จะมาแชร์ในวันนี้ค่อนข้างมีหลาย Session มากๆ</p><h4><strong>Session 1 : Zero to Profit with No Capital ของคุณพลอย อนัญญา จาก Paypers</strong></h4><p>หลายๆคนก็น่าจะคุ้นเคยกับโปรดักส์ที่ชื่อว่า Paypers กันมาบ้างแล้ว ซึ่งคุณพลอยก็ได้มาแชร์ประสบการณ์ที่ทำให้เกิด Paypers ขึ้นมา โดยคุณพลอยได้เล่าว่า หลายๆคน อาจจะคิดว่า Paypers เป็นบริษัทที่เริ่มต้นจากศูนย์ แล้วสามารถสร้างมูลค่าได้ถึง 256 ล้านบาทภายใน 6 เดือน แต่จริงๆแล้ว คุณพลอยไม่ได้เริ่มจากศูนย์ เพราะอะไรนะหรอ เพราะว่าก่อนหน้านั้นเธอใช้เวลากว่า 20 ปี ในการสะสมต้นทุนให้ตัวเอง โดยจุดเริ่มต้นของเธอไม่ได้มีเงินทุนจำนวนมาก ไม่ได้มีความรู้ทางธุรกิจ แต่สิ่งนึงที่ทุกคนมีเท่ากันคือ เวลา ตอนเด็กๆ คุณพลอยอยากจะกินเค้กชิ้นละ 70 บาท แต่ไม่มีเงิน เธอจึงคิดว่า ถ้าเราอยากได้อะไร เราก็ต้องหาเงินด้วยตัวเอง เธอจึงเริ่มทำธุรกิจตั้งแต่ยังเรียนอยู่ ลองผิดลองถูกมาหลายอย่าง ตั้งแต่สกรีนเสื้อ รับตัดเย้บผ้า ไปจนถึงนำสินค้าเข้ามาจากจีน ตอนนั้นสิ่งที่เธออาจไม่ได้รู้ก็คือ ทุกสิ่งที่กำลังทำอยู่ กำลังสร้างต้นทุนให้กับตัวเอง พอเวลาผ่านไป ต้นทุนเหล่านั้นก็กลายเป็น Skill เปลี่ยนไปเป็น Experience จนเป็น Credibility ที่สามารถสร้าง Trust และกลายเป็น Opportunity จนวันนึง Opportunity เหล่านั้นพาเธอไปเจอกับคนที่เห็นศักยภาพ และมอบโอกาสให้เธอเข้าไปสร้าง Startup อย่าง NocNoc</p><blockquote>ตรงนี้ก็ทำให้เห็นว่า บางครั้งเราไม่ต้องมีเงินก่อนถึงจะเริ่มต้นได้ แต่เราสามารถสร้างต้นทุนประเภทอื่นขึ้นมาก่อนได้ เราอาจจะยังไม่ต้องมีเงินมาก แต่เราสร้างความรู้ได้ ไม่ต้องมีตำแหน่งใหญ่ แต่ก็สร้างผลงานได้ อาจจะยังไม่มี Connection เยอะ แต่ก็สามารถสร้าง Relationship กับคนที่เราเจอได้ หรือยังไม่มีชื่อเสียง แต่ก็สามารถสร้างความน่าเชื่อถือจากการทำสิ่งเล็กๆ ให้ดีอย่างต่อเนื่องก่อน คุณพลอยเธอเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า Career Capital</blockquote><p>ซึ่งทั้งหมดนี้ ทำให้คุณพลอยสามารถเริ่มต้นทำ Paypers ได้ เพราะว่าเธอสั่งสมต้นทุนบางอย่างมานานหลายปีแล้ว ดังนั้นสิ่งที่เราควรทำอาจจะไม่ใช่การพยายามวิ่งตามคนอื่นให้ทัน แต่เป็นการถามตัวเองว่า วันนี้เรากำลังสะสมอะไรให้ตัวเราเองอยู่ เพราะสิ่งที่สะสมในวันนี้ อาจจะกลายเป็นโอกาสของเราในอีก 5 หรือ 10 ปีข้างหน้าก็ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UrgYb-BO1sT7btUghCHAhw.jpeg" /></figure><h4>Session 2 : The Irreplaceable Personal Brand โดย คุณรษิกา พาณีวงศ์ (คุณซอฟ)</h4><p>คุณซอฟ เป็นยูทูปเบอร์ยุคบุกเบิกที่ฉันเริ่มติดตาม โดยมีช่องชื่อว่า Softpomz และในตอนนี้เธอผันตัวเป็นผู้ก่อตั้งและเป็น CEO ของ Impressions บริษัทผู้เชี่ยวชาญด้านการสร้างแบรนด์และการสร้างตัวตน โดยวันนี้เธอมาถ่ายทอดกลยุทธ์การสร้างแบรนด์ที่ AI เลียนแบบไม่ได้ ด้วยแนวคิด DCA ตัวตน</p><p>คุณซอฟ ได้พูดประโยคนึงว่า “ตัวตนไม่ใช่เปลือกลูกอม อย่าขายรสชาติที่ไม่ใช่ตัวคุณ” ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบตัวตนของเราเหมือนลูกอมซูกัส สมมติว่าเราเป็นลูกอมรสส้ม แต่วันนึงเราเห็นว่าตลาดชอบรสองุ่นมากกว่า เราก็เลยพยายามเปลี่ยนเปลือกตัวเองให้เป็นสีม่วง พยายามทำตัวเองให้เหมือนองุ่น เพื่อให้คนเข้ามาสนใจ แต่สุดท้ายพอคนซื้อออกไปแล้วแกะเปลือกออกมา กลับพบว่าข้างในเป็นรสส้ม สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ไม่ตรงปก</p><p>ซึ่งถ้ามองกลับมาที่การทำงาน หรือว่าการสร้าง Personal Brand มันก็เหมือนกัน เราอาจจะสร้างภาพลักษณ์ให้คนมาสนใจได้ในช่วงแรก แต่ถ้าสิ่งที่เราแสดงออกมาไม่ตรงกับตัวตนจริงๆ สุดท้ายคนก็จับได้อยู่ดี เพราะฉะนั้น Personal Brand ไม่ใช่การพยายามเป็นคนที่ตลาดต้องการ แต่เป็นการค้นหาว่า จริงๆ แล้วเราเป็นใคร โดยเธอพูดถึงคำว่า DCA ตัวเอง</p><blockquote>DCA หรือ Dollar-Cost Averaging เป็นแนวคิดจากการลงทุน คือการทยอยลงทุนอย่างสม่ำเสมอ ไม่ได้หวังว่าต้องซื้อถูกที่สุดหรือทำกำไรให้ได้มากที่สุดในครั้งเดียว</blockquote><p>โดยเธอนำแนวคิดนี้มาเปรียบเทียบกับการสร้างตัวตนของตัวเองว่า เธอไม่ได้สร้าง Softpomz แล้วดังขึ้นมาภายในวันเดียว แต่ใช้เวลาสะสมตัวตนมาเรื่อยๆกว่า 15 ปี สะสมทั้งประสบการณ์ ผลงาน ความสัมพันธ์ ความเชื่อมั่น และความไว้วางใจจากคน ทำให้รู้สึกว่า Personal Brand จริง ๆ แล้วไม่ใช่เรื่องของการสร้างภาพ แต่เป็นเรื่องของการสะสมหลักฐานว่า “เราเป็นคนแบบนี้จริง ๆ”<strong> </strong>และบางทีสิ่งที่ทำให้คนเราไปไม่ถึงจุดนั้น ไม่ใช่เพราะเราไม่มีความสามารถ แต่เป็นเพราะเราสงสัยในตัวเองมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นคนอื่นทำแบบไหน ถ้าเราเป็นตัวเองจะมีคนชอบไหม พอเราถามคำถามพวกนี้มาก ๆ เราก็เริ่มเปลี่ยนตัวเองตามคนอื่น จนสุดท้ายตัวตนของเราก็ไม่ชัด เพราะฉะนั้นสิ่งหนึ่งที่ได้จาก Session นี้คือ <strong>เราไม่จำเป็นต้องเป็นทุกอย่างสำหรับทุกคน </strong>เราแค่ต้องหาว่า “รสชาติของเรา” คืออะไร แล้วทำมันให้ชัดที่สุด</p><h4>Session 3 : Small is the New Giant พลิกกระะบวนการทำธุรกิจให้โตทวีคูณด้วย AI ในยุคที่ทีมเล็กคือยักษืตัวใหม่ จากคุณหนุ่ย ณัฐพล ม่วงทำ เจ้าของเพจการตลาดวันละตอน</h4><p>คุณหนุ่ย พูดถึงแนวคิดที่ว่า “Generative คือหน้าที่ของ AI แต่ Creative คือหน้าที่ของมนุษย์ ” ประโยคนี้น่าสนใจมาก เพราะปัจจุบัน AI สามารถ Generate ได้แทบทุกอย่าง อยากได้ Content ภาพ ไอเดีย หรือ Code ก็สามารถทำได้ หรือแม้แต่ช่วยวิเคราะห์ลูกค้าหรือคู่แข่งก็ทำได้ ดังนั้นสิ่งที่เคยเป็นข้อได้เปรียบของเรา เช่น การทำงานเร็ว การผลิตงานได้เยอะ อาจจะไม่ใช่ข้อได้เปรียบอีกต่อไปแล้ว เพราะ AI สามารถทำได้เร็วกว่าเรา แต่สิ่งที่ยังสำคัญคือ เราจะเลือกให้ AI ทำอะไร เหมือนเรามีเครื่องมือที่สามารถสร้างภาพได้เป็นร้อยภาพภายในไม่กี่นาที แต่คำถามคือภาพไหนควรสร้าง และสร้างไปเพื่ออะไร เราสามารถให้ AI คิดไอเดียมา 50 ไอเดียได้ แต่คำถามคือไอเดียไหนตอบโจทย์ลูกค้า และไอเดียไหนสะท้อนตัวตนของแบรนด์เราเพราะฉะนั้น AI อาจทำให้การลงมือทำง่ายขึ้น แต่ไม่ได้แปลว่าการคิดจะง่ายขึ้น ตรงกันข้าม ยิ่ง AI ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น เราอาจต้อง คิดให้ลึกขึ้นกว่าเดิม<strong> </strong>เพราะถ้าทุกคนมี AI เหมือนกัน ทุกคนสามารถ Generate งานที่คล้าย ๆ กันได้</p><p>สิ่งที่จะทำให้เราต่างคือ Insight ของเรา ประสบการณ์ของเรา มุมมองของเรา และความสามารถในการเชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เข้าด้วยกัน คุณหนุ่ยยังพูดถึงแนวคิด <strong>“คิดอะไร Code เลย” </strong>คือไม่ต้องรอให้เราเป็น Programmer หรือมีทีม Developer ใหญ่ ๆ ก่อนถึงจะสร้างเครื่องมือได้ แต่เมื่อเราเจอปัญหา เราสามารถใช้ AI ช่วยสร้าง Tool เล็ก ๆ ขึ้นมาแก้ปัญหาได้เลย ตรงนี้ทำให้รู้สึกว่า AI ไม่ได้เป็นแค่เครื่องมือที่ทำให้เราทำงานเร็วขึ้น แต่กำลังลดต้นทุนในการสร้างสิ่งใหม่ เมื่อก่อนถ้าเรามีไอเดีย เราอาจต้องมีเงิน ต้องมีทีม ต้องมี Developer ต้องมี Designer แต่วันนี้คนหนึ่งคนสามารถเริ่มต้นทดลองอะไรบางอย่างได้เร็วขึ้นมาก ดังนั้นโลกในอนาคตอาจไม่ได้เป็นโลกที่บริษัทใหญ่ที่สุดชนะเสมอไป แต่อาจเป็นโลกที่ <strong>คนตัวเล็กสามารถสร้าง Impact ได้มากขึ้น</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zRhDcPF30d66rGY2yXuLiA.jpeg" /></figure><h4>Session 4 : 10X Happiness One Person Business โดย คุณศิวัตร เชาวรียวงศ์ (คุณป้อม)</h4><p>คุณป้อมเคยเป็น Group CEO ของบริษัทโฆษณาขนาดใหญ่ ดูแลเงินโฆษณามูลค่ามหาศาล และอยู่ในจุดที่หลายคนมองว่าเป็น “ความสำเร็จสูงสุด” มีตำแหน่ง มีรายได้ มีชื่อเสียง มีเงิน แต่หลังจากออกจากงานและคิดว่าจะเข้าสู่ชีวิตที่มี Financial Freedom กลับพบว่าความจริงไม่ได้ง่ายแบบนั้น โดยเฉพาะช่วงที่ตลาดหุ้นและคริปโตตกลง ความมั่งคั่งที่เคยมีลดลง และสิ่งที่เกิดขึ้นคือความกังวล ถึงจะมีเงินเพียงพอสำหรับชีวิต แต่กลับไม่กล้าใช้เงิน ถึงจะไม่มีงานประจำแล้ว แต่กลับไม่ได้รู้สึกเป็นอิสระ ตรงนี้ทำให้เกิดคำถามว่า <strong>“หรือจริง ๆ แล้ว Financial Freedom อาจไม่ใช่ Freedom ที่เราตามหาจริง ๆ” </strong>เพราะถ้าเรามีเงิน แต่ไม่มีเวลา มีเงิน แต่ไม่มีสุขภาพ มีเงิน แต่ไม่มีความสุข มีเงิน แต่ไม่รู้ว่าเราตื่นขึ้นมาเพื่อทำอะไร เรายังเรียกสิ่งนั้นว่าอิสรภาพได้หรือเปล่า</p><p>คุณป้อมจึงกลับมาออกแบบชีวิตใหม่ โดยเฉพาะเรื่องการทำ One-Person Business สิ่งที่เขาค้นพบคือ ในการทำธุรกิจคนเดียว สิ่งที่เราต้องบริหารไม่ใช่แค่เงิน แต่คือ <strong>พลังงานของตัวเอง </strong>งานบางอย่างเราไม่เก่งและไม่ชอบเลย เช่น งานเอกสาร งานประสานงาน งานธุรการ ถ้าเราพยายามทำทุกอย่างเอง เราจะหมดพลังไปกับสิ่งที่ไม่ได้สร้างคุณค่าหลักให้เรา ดังนั้นสิ่งที่ไม่เก่งและไม่ชอบ ควรหาคนช่วย หรือใช้ AI เข้ามาช่วย บางอย่างเราไม่เก่งแต่ชอบ นั่นคือสิ่งที่เราควรเรียนรู้ บางอย่างเราเก่งแต่ไม่ชอบ ถ้าเลี่ยงไม่ได้ เราต้องหาความหมายของมัน หรือทำให้มันใช้พลังงานน้อยลงและสุดท้ายคือสิ่งที่เรา เก่งและชอบ<strong> </strong>ตรงนี้คือพื้นที่ที่เราควรใช้เวลาให้มากที่สุดเพราะเวลาที่เราได้ทำสิ่งที่เก่งและชอบ เราไม่ได้รู้สึกว่าเรากำลังทำงานอยู่ตลอดเวลามันเหมือนเราได้เล่นในสิ่งที่เราถนัด และในขณะเดียวกันสิ่งนั้นก็สร้างคุณค่าให้กับคนอื่น</p><h4>Session 5 : The Philosophy of Building One-Person Businessโดย คุณอานันท์ ตรีฐิติพัฒน์ (คุณเบ้น)</h4><p>โดยคุณเบ้นมาแชร์แนวคิดการออกแบบธุรกิจตาม ‘นาฬิกาชีวภาพ’ ของตัวเอง โดยใช้การบริหาร ‘ชิปความมั่งคั่ง 5 ประการ’ เพื่อสร้างสมดุลและความสุขที่แท้จริง โดยเขาเนี่ยได้พูดประโยคนึงในงานว่า <strong>“อย่าออกแบบชีวิตที่คุณไม่อยากใช้” </strong>มันเป็นประโยคง่าย ๆ แต่พอลองคิดจริงๆ กลับเป็นคำถามที่ค่อนข้างใหญ่ เพราะหลายครั้งเราใช้ชีวิตตามสิ่งที่สังคมบอกว่าดีต้องเรียนให้จบ ต้องมีงานดีๆ ต้องมีเงินเยอะๆ ต้องมีตำแหน่ง ต้องมีบ้าน ต้องมีรถต้องประสบความสำเร็จ แต่เราไม่เคยหยุดถามตัวเองว่า <strong>“แล้วชีวิตแบบนั้น เป็นชีวิตที่เราอยากใช้จริง ๆ หรือเปล่า”</strong></p><p>คุณเบ้นเคยบริหารธุรกิจมูลค่าหลักร้อยล้าน มีพนักงานกว่า 300 คน ในมุมของคนอื่นอาจดูเหมือนประสบความสำเร็จมาก แต่ตัวเขากลับรู้สึกเหมือนอยู่ในกรงเพราะยิ่งธุรกิจใหญ่ขึ้น ยิ่งมีคนมากขึ้น ยิ่งมีปัญหามากขึ้น สิ่งที่หายไปกลับเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด คือ เวลาและอิสระ จากตรงนั้นจึงเกิดแนวคิดว่า One-Person Business ไม่ได้หมายความว่าเราต้องทำทุกอย่างคนเดียว แต่มันหมายถึงการ ออกแบบธุรกิจให้เข้ากับชีวิตที่เราอยากใช้<strong> </strong>และคุณเบ้นพูดถึง Wealth หรือความมั่งคั่ง 5 ด้าน ได้แก่</p><blockquote>Financial Wealth คือเงิน</blockquote><blockquote>Time Wealth คือเวลา</blockquote><blockquote>Social Wealth คือชื่อเสียงและการยอมรับ</blockquote><blockquote>Mental Wealth คือความสบายใจ</blockquote><blockquote>และ Physical Wealth คือสุขภาพ</blockquote><p>เรามักจะคิดว่าความมั่งคั่งมีแค่เงิน แต่จริงๆ แล้วชีวิตของเรามีทรัพยากรหลายอย่างและเราไม่สามารถมีทุกอย่างในระดับสูงสุดพร้อมกันได้ เราอาจเอาเวลาไปแลกเงินเอาสุขภาพไปแลกความสำเร็จ เอาเวลาส่วนตัวไปแลกชื่อเสียง หรือในทางกลับกัน เราอาจยอมได้เงินน้อยลง เพื่อแลกกับเวลาที่มากขึ้น ดังนั้นไม่มีสูตรสำเร็จว่าชีวิตแบบไหนดีที่สุด คำถามสำคัญคือ “เราพร้อมเอาอะไรไปแลกกับอะไร”</p><h4>Session 6 : Beyond Corporate ฉบับป้านวล ปรับกรอบคิดจาก “พนักงานเงินเดือนหลักแสน” สู่ “การสร้างธุรกิจของตัวเองให้รอดและรุ่ง” แบบไม่โลกสีชมพู จากคุณวริศ กสิตานนท์</h4><p>โดยคุณวริศ ได้เล่าถึงจุดกำเนิดของแอปป้านวล โดยเขาได้ก้าวออกจาก Safe Zone จากการเป็นพนักงานมนุษย์เงินเดือนที่มีรายได้มั่นคงระดับหลักแสน เพื่อมาเริ่มต้นทำธุรกิจของตัวเอง นับเป็นหนึ่งในทางแยกชีวิตที่ท้าทายที่สุด ซึ่งบทความนี้สรุปจากสไลด์ <strong>“Beyond Corporate ฉบับ ป้านวล”</strong> ซึ่งถ่ายทอดประสบการณ์จริง กรอบความคิด และเครื่องมือบริหารความเสี่ยงในการสร้างธุรกิจตัวคนเดียว (One Person Business) ที่เริ่มต้นจากโปรเจกต์ทำเล่นๆ จนกลายเป็นแชทบอทที่มีผู้ใช้งานมากกว่าครึ่งแสนคน</p><p><strong>“ป้านวล”</strong> คือแชทบอทจดรายรับ-รายจ่ายผ่านแอปพลิเคชัน LINE ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาการบันทึกการเงินส่วนบุคคลให้เป็นเรื่องง่าย เบื้องหลังของป้านวลคือ “คุณกรีน” อดีตคนทำงานสายเทคโนโลยี (Tech Bro) วัย 20 ปลายๆ ที่มีเงินเดือนสูง แต่ต้องเผชิญกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่เมื่อตกอยู่ในสถานะกำลังจะตกงาน</p><p>เส้นทางของป้านวลไม่ได้เริ่มต้นจากการมีแผนธุรกิจที่สวยหรู แต่เริ่มจาก</p><ul><li><strong>Prototype:</strong> บันทึกการเงินด้วยบอทภาษาอังกฤษใช้เอง (SIMAI)</li><li><strong>MVP:</strong> ปรับรูปแบบเป็นบอท “ป้านวล” บน LINE เพื่อให้เข้าถึงง่ายขึ้น (สิงหาคม 2024)</li><li><strong>Virality:</strong> เกิดกระแสการบอกต่อ จนกระทั่งวันที่ 13 กรกฎาคม 2026 มีผู้ใช้งานทะลุ <strong>550,000 คน</strong> (หรือคิดเป็นประมาณ 1% ของประชากรไทย)</li></ul><p>แม้ในช่วงแรกจะมีผู้ใช้งานเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่สร้างรายได้ 0 บาท คุณกรีนจึงต้องตัดสินใจอย่างจริงจังระหว่าง “การสมัครงานใหม่” เพื่อรักษาชีวิตสุขสบายแบบพนักงานเงินเดือน กับ “การลาออกมาทำป้านวลเต็มตัว” เพื่อสร้างธุรกิจของตัวเอง โดยสิ่งที่ต้องประเมินก่อนการเริ่มสร้างธุรกิจตัวคนเดียว (One Person Business) ต้องประเมินองค์ประกอบ 4 ด้านเพื่อความอยู่รอด ได้แก่</p><ol><li>เงินสำรอง (Financial Runway): ต้องคำนวณค่าใช้จ่ายพื้นฐานต่อเดือนอย่างถี่ถ้วน และรู้ว่าหากไม่มีรายได้เข้ามาเลย จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้กี่เดือน</li><li>ความต้องการของตลาด (Demand Validation): สิ่งที่อยากทำมีสัญญาณความต้องการจริงหรือไม่ ลูกค้าพร้อมจ่ายเงินให้แก่สิ่งนี้หรือไม่</li><li>ระบบและเครื่องมือ (Tools &amp; Automation): ต้องแยกให้ออกว่าอะไรคือเครื่องมือทำงานจริง งานไหนสามารถใช้ AI ทำแทนได้ และงานไหนที่ยังต้องใช้คน</li><li>การจัดการความกลัวและอีโก้ (Overcoming Fear): เลิกกังวลว่าไอเดียจะดีพอไหม หรือกลัวสังคมตัดสิน แล้วเปลี่ยนไปฟังเสียงจากลูกค้าจริงเป็นหลัก</li></ol><p>ต่อไปคือหลักการป้องกันความเสี่ยง หรือป้องกันความล้มเหลวแบบหมดตัว</p><ol><li>ด้านเวลา: หากธุรกิจยังไม่สามารถสร้างกำไรได้ภายใน 3 ปี ต้องคิดว่าจะหยุดดีไหม</li><li>ด้านการเงิน: หากเงินสำรองฉุกเฉินลดลงเหลือเพียง 6 เดือน ต้องเริ่มกลับไปหางานประจำทันที</li><li>ด้านสุขภาพ: หากร่างกายและสุขภาพจิตเริ่มทรุดโทรมลงอย่างหนัก</li></ol><p><strong>Bootstrap Framework</strong></p><ol><li><strong>Growth Framework </strong>มองการเติบโตเป็นการแก้ปัญหาทีละระดับ</li><li><strong>Hiring Framework </strong>เน้นการ Outsource งานทั่วไป และเลือกจ้างพนักงานประจำเฉพาะตำแหน่งสำคัญที่เป็นเครื่องยนต์หลัก</li><li><strong>Risk Framework </strong>ควบคุมให้กำไรต่อหน่วยเป็นบวก (Positive Unit Economics) คืนทุนให้เร็วที่สุด ขยายกิจการจากกำไรที่หาได้ และไม่กู้เงินหากไม่จำเป็น</li><li><strong>Mission Framework </strong>ขับเคลื่อนธุรกิจด้วยภารกิจที่ใหญ่กว่าตัวเรา เพื่อสร้างคุณค่าในระยะยาว</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ns9y5Fpo7-pM40vCC2vkiw.jpeg" /></figure><h4><strong>Session 7 : Selling Without Selling วิชาขายของคนขี้อาย สูตรลับฉบับ Introvert จาก เซนเซแป๊ะ เจ้าของเพจ สรุปให้ Founder of spAcebook และนักลงทุนหุ้นญี่ปุ่น</strong></h4><p>คุณเซนเซแป๊ะ เขาได้เล่าถึงจุดเปลี่ยนก่อนที่จะขายเป็น ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาเป็นอดีตวิศวกรขับรถทดสอบที่ไม่ต้องคุยกับใคร แต่ตัดสินใจลาออกมาตามล่าความฝันที่อยากเป็นนักเขียน แต่ผ่านไป 3 เดือน รายได้เท่ากับ 0 จนภรรยาต้องพูดว่า “ค่าเทอมลูกเดี๋ยวฉันออกเอง เพราะเธอไม่มีเงิน” ประโยคนั้นคือจุดตื่นที่ทำให้รู้ว่า ถ้าไม่เรียนรู้การขาย ครอบครัวก็ไปต่อไม่ได้ โดยต่อไปจะเป็น 3 เทคนิคการขาย ฉบับคนขี้อาย ที่เขาได้พูดถึง</p><ol><li>เปลี่ยนลูกค้าให้เป็นเพื่อน เพราะคนอินโทรเวิร์ตคุยกับคนแปลกหน้าไม่เก่ง แต่ถ้าคุยกับเพื่อนสนิทจะสบายที่สุด เซนเซแป๊ะจึงแนะนำให้ลองเปลี่ยนจากการตั้งหน้าตั้งตาขายมาเป็นการสร้างความสัมพันธ์แบบเพื่อนที่จริงใจและหวังดี แนะนำสิ่งที่ดีที่สุดให้กัน แล้วความไว้วางใจจะเปลี่ยนเป็นยอดขายที่ยั่งยืนแทน</li><li>พูดไม่เก่งไม่เป็นไร ให้คอนเทนต์พูดแทน ถ้าขี้อายที่จะออกกล้อง ลองใช้ทักษะอื่นแทน เช่น ทำพอดแคสต์ หรือเขียนบทความ</li><li>มองนักขายเป้นเพื่อน ไม่ใช่คู่แข่ง ถ้าเราทำสินค้าเก่งแต่ขายไม่เก่ง ก็ไม่ต้องไปขายเอง แต่ลองหาพาร์ทเนอร์หรือเอเจนซีที่เป็นนักขายมืออาชีพมาช่วยขาย แล้วแชร์ผลประโยชน์ร่วมกัน</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7W9nWSN5Uo35cRgq-XYXHw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=00d8908346ae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SME ต้องรอด 2026]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/sme-%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%94-2026-14efa2b3d965?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/14efa2b3d965</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 Aug 2026 06:34:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-25T06:34:50.948Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Session 1: โอกาสและทางรอดของเศรษฐกิจ และ SME ไทย</h3><p>Session แรกที่อยากหยิบมาพูดถึงในงาน <strong>SME ต้องรอด 2026</strong> คือ NEXT STAGE ในหัวข้อ <strong>“โอกาสและทางรอดของเศรษฐกิจและ SMEs ไทย”</strong> โดยคุณศุภจี สุธรรมพันธุ์ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์</p><p>สิ่งที่น่าสนใจของ Session นี้ คือไม่ได้มองคำว่า “ต้องรอด” ในความหมายของการประคองธุรกิจให้ผ่านวิกฤตไปวัน ๆ แต่เป็นการตั้งคำถามว่า <strong>หลังจากรอดแล้ว เราจะทำอย่างไรให้ธุรกิจเติบโตต่อได้</strong></p><p>ปัจจุบันประเทศไทยมี SME มากกว่า 3.3 ล้านราย หรือคิดเป็นประมาณ 99% ของธุรกิจทั้งหมด และมีการจ้างงานถึงประมาณ 13 ล้านคน แต่ในขณะที่ SME ที่อยู่ในระบบส่งออกมีมากกว่า 22,000 ราย กลับสร้างมูลค่าการส่งออกเพียงประมาณ 14% เท่านั้น ตัวเลขนี้ทำให้เห็นว่า จริง ๆ แล้ว SME ไทยยังมี <strong>ศักยภาพในการเติบโตอีกมาก</strong> เพียงแต่ต้องได้รับการสนับสนุนและต้องปรับตัวให้ตรงกับบริบทของโลกธุรกิจที่กำลังเปลี่ยนไป เพราะการแข่งขันในวันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ในอดีต เราอาจคิดว่าธุรกิจที่ต้นทุนต่ำกว่าจะได้เปรียบ แต่วันนี้การแข่งขันกำลังเปลี่ยนจากเรื่อง <strong>“ราคา”</strong> ไปสู่เรื่องของ <strong>“ความเร็ว คุณค่า มาตรฐาน และความน่าเชื่อถือ” </strong>ดังนั้น SME ไม่สามารถใช้วิธีคิดแบบเดิม ๆ แล้วหวังว่าจะได้ผลลัพธ์แบบเดิมในตลาดที่เปลี่ยนไป</p><p>สิ่งที่กระทรวงพาณิชย์เสนอจึงเป็นแนวคิดที่เรียกว่า <strong>“5 เปลี่ยน”</strong></p><ol><li><strong>เปลี่ยนราคา เป็น คุณค่า </strong>แทนที่จะพยายามแข่งขันด้วยการลดราคา หรือทำให้สินค้าถูกที่สุด เราต้องกลับมาถามว่า <strong>สินค้าของเรามีคุณค่าอะไรที่ทำให้ลูกค้ายอมจ่าย </strong>เพราะถ้าเราแข่งขันด้วยราคาอย่างเดียว สุดท้ายก็จะมีคนที่ขายถูกกว่าเราเสมอ แต่ถ้าเราสามารถสร้าง Value เพิ่ม ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพ บริการ ประสบการณ์ ความแตกต่าง หรือเรื่องราวของสินค้า เราก็จะไม่ได้แข่งขันกันที่ราคาเพียงอย่างเดียว</li><li><strong>เปลี่ยนสินค้า เป็น แบรนด์ </strong>วันนี้การมีสินค้าดีอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ เพราะลูกค้าไม่ได้ซื้อแค่ตัวสินค้า แต่ซื้อทั้งประสบการณ์และความรู้สึกที่มีต่อแบรนด์ ดังนั้น SME ต้องเริ่มคิดว่า เราจะทำอย่างไรให้ลูกค้าจดจำเราได้ และทำอย่างไรให้เกิดความไว้วางใจ จนลูกค้าอยากกลับมาซื้อซ้ำและบอกต่อ</li><li><strong>เปลี่ยนสัญชาตญาณ เป็น ข้อมูล </strong>อันนี้เป็นเรื่องที่สำคัญมาก เพราะในอดีตเจ้าของธุรกิจอาจตัดสินใจจากประสบการณ์ หรือความรู้สึกว่า “น่าจะขายได้” แต่วันนี้เรามีทั้ง Data และ AI ที่เข้ามาช่วยวิเคราะห์ข้อมูล ทำให้การตัดสินใจมีหลักฐานมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลลูกค้า ยอดขาย พฤติกรรมการซื้อ หรือแนวโน้มของตลาดดังนั้น AI ไม่ควรถูกมองแค่เป็นเทคโนโลยีใหม่ แต่ควรมองว่าเป็น <strong>เครื่องมือที่ช่วยให้เจ้าของธุรกิจตัดสินใจได้ดีขึ้นและทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น</strong></li><li><strong>เปลี่ยนช่องทางเดี่ยว เป็น Omni-channel </strong>พฤติกรรมลูกค้าในปัจจุบันไม่ได้อยู่แค่หน้าร้าน หรืออยู่แค่ช่องทางออนไลน์ช่องทางเดียวอีกต่อไป ลูกค้าอาจเห็นสินค้าจาก TikTok ไปดูรายละเอียดในเว็บไซต์ ทักมาถามใน LINE แล้วค่อยเดินทางไปซื้อที่หน้าร้านก็ได้ เพราะฉะนั้นธุรกิจต้องคิดให้ทุกช่องทางเชื่อมต่อกัน ไม่ใช่แยกกันทำ</li><li><strong>เปลี่ยนลุยเดี่ยว เป็น เครือข่าย </strong>ธุรกิจ SME ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง การมี Partner ที่ดี ไม่ว่าจะเป็นด้าน Technology, Marketing, Distribution, Finance หรือแม้แต่ผู้ประกอบการรายอื่น ๆ สามารถช่วยให้ธุรกิจเติบโตได้เร็วขึ้น เพราะบางครั้งสิ่งที่ธุรกิจขาด ไม่ใช่เงินหรือคน แต่คือ <strong>“เครือข่ายที่ช่วยเปิดประตูไปสู่โอกาสใหม่ ๆ”</strong></li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-0qiAEVDqysNb-KIm0Koww.jpeg" /></figure><p>นอกจาก 5 เปลี่ยนแล้ว ยังมีอีกหนึ่ง Framework ที่น่าสนใจ คือ <strong>TAM Model</strong></p><p>T คือ <strong>Think Big</strong> — มองให้ใหญ่ เราต้องกล้าคิดว่าธุรกิจของเราสามารถไปได้ไกลกว่าที่เป็นอยู่ในวันนี้</p><p>A คือ <strong>Act Small</strong> — เริ่มจากจุดเล็ก ๆ ที่ทำได้จริง เราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนทุกอย่างในครั้งเดียว แต่เลือกหนึ่งเรื่องที่สำคัญ แล้วลงมือทดลองก่อน</p><p>และ M คือ <strong>Move Right</strong> — เดินให้ถูกทาง ไม่ใช่แค่ทำเร็ว แต่ต้องเลือกให้ถูกทั้งตลาด จังหวะ เทคโนโลยี และพันธมิตร</p><p>สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ Session นี้อยากสื่อคือ <strong>SME ไม่ควรตั้งเป้าหมายเพียงแค่ “อยู่รอด” </strong>เพราะการอยู่รอดเป็นเพียงจุดเริ่มต้น สิ่งที่สำคัญกว่าคือ เราจะสร้างธุรกิจให้สามารถ <strong>Start → Scale Up → เติบโตเป็น Leader → และขยายไปสู่ Regional Player</strong> ได้อย่างไร ดังนั้นคำว่า <strong>“SME ต้องรอด”</strong> ในวันนี้ อาจไม่ใช่แค่เรื่องของการผ่านวิกฤตไปให้ได้ แต่คือการ <strong>เปลี่ยนวิธีคิด เปลี่ยนวิธีทำธุรกิจ และเปลี่ยนความไม่แน่นอนให้กลายเป็นโอกาส </strong>จาก <strong>“SME ต้องรอด” </strong>ไปสู่ <strong>“SME ไทยต้องโต”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q6cX3_wvoejGrF-mQPNqXg.jpeg" /></figure><h3>Session 2: SME เดินเกมใหม่ในโลกที่ไม่เหมือนเดิม</h3><p>“Session ต่อมาคือ SME เดินเกมใหม่ในโลกที่ไม่เหมือนเดิม สิ่งที่น่าสนใจคือ โลกของธุรกิจในวันนี้ไม่ได้เปลี่ยนแค่เรื่อง Technology แต่เปลี่ยนไปถึงกติกาการค้าระหว่างประเทศด้วย SME ไทยกำลังเจอกับทั้งเรื่อง ESG มาตรฐานสินค้า กฎระเบียบการนำเข้า-ส่งออก และการแข่งขันจากต่างประเทศ เพราะฉะนั้นการทำธุรกิจแบบเดิม ๆ อาจไม่เพียงพออีกต่อไป สิ่งที่ SME ต้องทำคือการสร้างความพร้อมจากภายในองค์กรก่อน ทั้งระบบบัญชี การจัดการข้อมูล กระบวนการทำงาน และโครงสร้างธุรกิจ</p><p>อีกเรื่องที่สำคัญมากคือ <strong>AI และ Automation</strong> เพราะสำหรับ SME ที่มีทรัพยากรจำกัด Technology สามารถเข้ามาช่วยลดงานที่ต้องทำซ้ำ ลดต้นทุน และเพิ่ม Productivity ได้ นอกจากนี้ยังมีโอกาสจากตลาดต่างประเทศ ซึ่งภาครัฐและผู้แทนการค้าสามารถเข้ามาช่วยเปิดประตูให้ SME ไทยได้ แต่สิ่งสำคัญคือ SME เองก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม ทั้งเรื่องมาตรฐานสินค้า คุณภาพ และความเข้าใจกฎระเบียบของตลาดปลายทาง</p><p>ดังนั้น Session นี้ทำให้เห็นว่า การปรับตัวของ SME ไม่ควรเป็นการรอให้เกิดปัญหาแล้วค่อยแก้ แต่ต้อง <strong>ปรับตัวเชิงรุกและเตรียมธุรกิจให้พร้อมก่อนที่จะเข้าสู่ตลาดใหม่</strong>”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q6CqRNq-fKPPafhzEJOrww.jpeg" /></figure><h3>Session 3: Future Commerce Arena เกมการแข่งขันบนสนามอีคอมเมิร์ซไทย</h3><p>“ Session ต่อมาเกี่ยวกับ E-Commerce ซึ่งใกล้ตัวเรามากขึ้น วันนี้การแข่งขันในตลาด E-Commerce ไม่ได้แข่งกันแค่ว่าใครขายถูกกว่า แต่กำลังเข้าสู่สิ่งที่เรียกว่า <strong>Trust Economy หรือเศรษฐกิจแห่งความเชื่อมั่น </strong>เพราะเมื่อผู้บริโภคมีตัวเลือกมากขึ้น สิ่งที่ทำให้ลูกค้าเลือกเราอาจไม่ใช่ราคาเพียงอย่างเดียว แต่คือความน่าเชื่อถือ ความปลอดภัย คุณภาพสินค้า รวมถึงบริการหลังการขาย โดยเฉพาะ SME ไทยที่ต้องแข่งขันกับสินค้าต่างชาติราคาถูก เราอาจไม่สามารถชนะด้วยการลดราคาได้ตลอดเวลา แต่เราสามารถสร้างความแตกต่างด้วยคุณภาพ บริการ และความรวดเร็วในการส่งมอบ</p><p>อีกสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจคือ <strong>Omnichannel และ Live Commerce </strong>วันนี้ Online กับ Offline ไม่ได้แยกออกจากกันอย่างชัดเจนอีกแล้ว ลูกค้าอาจเห็นสินค้าจาก TikTok แล้วไปซื้อที่หน้าร้าน หรือเห็นสินค้าจากหน้าร้านแล้วกลับมาซื้อ Online ดังนั้นธุรกิจต้องคิด Customer Journey ให้ครบทุกช่องทาง และที่น่าสนใจคือการนำ Experience เข้ามาช่วยการขาย เพราะในอนาคตคนไม่ได้ซื้อแค่สินค้า แต่ซื้อประสบการณ์ที่อยู่รอบ ๆ สินค้านั้นด้วย</p><p>สรุปคือ <strong>สนาม E-Commerce ในอนาคตไม่ได้วัดกันแค่เรื่องราคา แต่แข่งกันที่ Trust, Experience, Service และความสามารถในการเชื่อมทุกช่องทางเข้าด้วยกัน</strong>”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6DlC5LZ4Nj3mQZuBiO3ckA.jpeg" /></figure><h3>Session 4: Decode New Gen, Drive New Growth</h3><p>“Session นี้พูดถึงเรื่องที่สำคัญมากสำหรับการตลาด นั่นคือการเข้าใจคนรุ่นใหม่ สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือพฤติกรรมของ Gen Z และ Gen Alpha ไม่เหมือนกับผู้บริโภคในอดีต ทั้งวิธีการรับสื่อ วิธีการเลือกซื้อสินค้า และสิ่งที่คาดหวังจากแบรนด์ คนรุ่นใหม่ไม่ได้ต้องการแค่แบรนด์ที่บอกว่าสินค้าดี แต่ต้องการเห็นว่าแบรนด์มีตัวตนอย่างไร มีความจริงใจแค่ไหน และสามารถสร้าง Community ให้กับพวกเขาได้หรือไม่</p><p>ตัวอย่างที่น่าสนใจคือ <strong>ชาตรามือ</strong> ซึ่งเป็นแบรนด์ที่อยู่มานาน แต่สามารถปรับตัวให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ โดยไม่ได้ทิ้งสิ่งที่เป็นตัวตนเดิมของแบรนด์ แต่เพิ่มวิธีการสื่อสารและสร้างสินค้าใหม่ ๆ ที่ตอบกับกระแสและพฤติกรรมของผู้บริโภค</p><p>ส่วน <strong>LA GLACE และ maison KEEPS </strong>ก็สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของ Social First Marketing ปัจจุบันลูกค้าไม่ได้เป็นเพียงคนซื้อ แต่สามารถกลายเป็นคนสร้าง Content และบอกต่อแบรนด์ได้ด้วย เพราะฉะนั้นสิ่งที่แบรนด์ต้องทำไม่ใช่แค่ ‘ทำโฆษณาให้คนเห็น’ แต่ต้องทำให้คน <strong>อยากพูดถึง อยากแชร์ และอยากเป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์</strong></p><p>ถ้าสรุป Session นี้ก็คือ <strong>เข้าใจคนก่อน แล้วค่อยออกแบบ Marketing เพราะการตลาดที่ดีไม่ใช่การพูดให้คนซื้อ แต่คือการสร้างแบรนด์ที่คนอยากเลือกและอยากบอกต่อ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_YKagUF9q7dsyaXA-PAu1w.jpeg" /></figure><h3>Session 5: Unlock Capital &amp; Scale Up</h3><p>“Session สุดท้ายเป็นเรื่องของเงินทุนและการ Scale Up ซึ่งเป็นอีกเรื่องที่ SME และ Startup ให้ความสนใจมาก สิ่งหนึ่งที่น่าสนใจคือ ในมุมของนักลงทุน การเติบโตของยอดขายเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอแล้ว</p><p>นักลงทุนต้องการเห็นว่า Business Model ของเราสามารถสร้างกำไรได้หรือไม่ มีความยั่งยืนแค่ไหน และสามารถใช้ Technology หรือ AI เข้ามาช่วยให้ธุรกิจ Scale ได้หรือไม่ เพราะการ Scale ธุรกิจไม่ได้หมายถึงการเพิ่มยอดขายอย่างเดียว แต่หมายถึงการที่ธุรกิจสามารถเติบโตได้โดยต้นทุนและทรัพยากรไม่ได้เพิ่มขึ้นในสัดส่วนเดียวกัน ตัวอย่างจากธุรกิจอย่าง Flash Express ก็ทำให้เห็นว่าการสร้างธุรกิจขนาดใหญ่ต้องมีทั้งเรื่อง Operation, Finance, Technology และการบริหารจัดการที่ดี ในขณะเดียวกัน SME ที่ต้องการเข้าถึงเงินทุนก็ต้องเตรียมตัวตั้งแต่วันนี้ ไม่ว่าจะเป็นระบบบัญชี ข้อมูลทางธุรกิจ Financial Statement รวมถึงการจัดเก็บ Data ให้เป็นระบบ เพราะเมื่อเราต้องการขอสินเชื่อ หรือระดมทุน นักลงทุนและสถาบันการเงินไม่ได้ดูแค่ไอเดีย แต่ต้องการเห็นข้อมูลที่พิสูจน์ได้ว่าธุรกิจของเรามีศักยภาพจริง</p><p>ดังนั้นสิ่งที่ได้จาก Session นี้คือ <strong>เงินทุนเป็นเพียงเชื้อเพลิง แต่สิ่งที่จะทำให้ธุรกิจไปได้ไกลคือ Business Model ที่แข็งแรง ระบบที่พร้อม และความสามารถในการ Scale</strong></p><p>และถ้ามองรวมกับทุก Session ที่ผ่านมา จะเห็นภาพเดียวกันว่า SME ไทยในอนาคตต้องเปลี่ยนจากการ ‘อยู่รอด’ ไปสู่การ ‘เติบโต’ ด้วยการใช้ <strong>Value, Data, Technology, Network และ Capital</strong> มาช่วยขับเคลื่อนธุรกิจ”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zJIueTlcDp_cfoZkhqiiew.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=14efa2b3d965" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุป Session ไขปริศนาหาลูกค้าใหม่ เหนื่อยน้อย แต่ได้มาก]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B-session-%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81-1751d4ca6822?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1751d4ca6822</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Aug 2026 09:15:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-11T09:15:23.651Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>โดยผู้พูดคือ คุณต่อ — Top Penguin และมีวิดีโอ Session เผยแพร่โดย LINE for Business</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*oRzAHjkkLaAcylct.png" /></figure><p>Session <strong>“ไขปริศนาหาลูกค้าใหม่ เหนื่อยน้อย แต่ได้มาก”</strong> นำเสนอแนวคิดที่น่าสนใจเกี่ยวกับการหาลูกค้าใหม่ โดยชวนให้นักธุรกิจเปลี่ยนวิธีคิดจากการพยายาม “สร้างลูกค้าใหม่จากศูนย์” ไปสู่การมองหาลูกค้าที่มีความต้องการอยู่แล้ว แต่กำลังใช้สินค้าและบริการของคู่แข่งอยู่</p><p>แนวคิดนี้สามารถเรียกง่าย ๆ ว่า <strong>“แย่งแฟนคนอื่น”</strong></p><p>เพราะในความเป็นจริง ลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ได้ไม่มีความต้องการ แต่พวกเขาอาจมี “คนที่ใช้อยู่แล้ว” การพยายามทำให้คนที่ยังไม่เคยใช้สินค้าเข้าใจว่าทำไมต้องซื้อเรา อาจต้องใช้ทั้งเวลา งบประมาณ และแรงในการสร้างตลาด แต่หากเราสามารถค้นหาคนที่กำลังใช้สินค้าหรือบริการประเภทเดียวกันอยู่แล้ว และเสนอเหตุผลที่ดีพอให้เขาเปลี่ยนมาใช้เราได้ การหาลูกค้าอาจง่ายและมีประสิทธิภาพมากขึ้น</p><p>หัวใจสำคัญจึงไม่ใช่เพียงคำถามว่า <strong>“เราจะหาลูกค้าเพิ่มได้อย่างไร”</strong> แต่ควรเปลี่ยนเป็น</p><blockquote><strong><em>“ลูกค้าที่เราต้องการกำลังซื้อของใครอยู่ และเราจะทำอย่างไรให้เขาอยากเปลี่ยนมาเลือกเรา?”</em></strong></blockquote><h3>7 วิธีคิดในการหาลูกค้าใหม่</h3><h4>1. อย่าจีบทุกคน ให้เลือกจีบทีละคน</h4><p>ธุรกิจจำนวนมากพยายามทำตลาดกับคนจำนวนมากพร้อมกัน โดยคิดว่า “ยิ่งคนเห็นเยอะ ยิ่งมีโอกาสขายได้เยอะ” แต่ในทางปฏิบัติ การพยายามขายให้ทุกคนอาจทำให้ข้อความที่สื่อสารออกมากว้างเกินไปจนไม่โดนใจใครเป็นพิเศษ การเลือกกลุ่มเป้าหมายให้ชัดจึงสำคัญกว่า แทนที่จะถามว่า <strong>“เราขายให้ใครก็ได้?”</strong> ควรถามว่า</p><p><strong>“ลูกค้าแบบไหนที่มีแนวโน้มจะเลือกเราและมีเหตุผลเพียงพอที่จะเปลี่ยนจากเจ้าเดิม?”</strong></p><p>เมื่อรู้ว่ากำลัง “จีบใคร” เราจะสามารถออกแบบสินค้า ข้อเสนอ และวิธีสื่อสารให้เหมาะกับคนกลุ่มนั้นได้มากขึ้น</p><h4>2. ให้ในสิ่งที่คนเดิมให้ไม่ได้</h4><p>ถ้าลูกค้ามีเจ้าเดิมที่ใช้อยู่แล้ว เราต้องมีเหตุผลที่ชัดเจนพอให้เขายอมเปลี่ยน การบอกว่า <strong>“เราก็ดีเหมือนกัน”</strong> อาจไม่เพียงพอ เพราะถ้าของเดิมไม่ได้แย่ ลูกค้าก็ไม่มีเหตุผลต้องเปลี่ยน</p><p>สิ่งที่ธุรกิจต้องหาให้เจอคือ <strong>ช่องว่างที่คู่แข่งยังตอบไม่ได้ </strong>อาจเป็นราคาที่ดีกว่า, ความสะดวกที่มากกว่า, ความเร็วที่มากกว่า, ประสบการณ์ที่ดีกว่า, บริการที่เฉพาะเจาะจงกว่า หรือสิ่งเล็ก ๆ ที่สร้างความรู้สึกแตกต่าง</p><p>ดังนั้นการวิเคราะห์คู่แข่งจึงไม่ควรดูเพียงว่า <strong>“คู่แข่งขายอะไร”</strong> แต่ควรถามต่อว่า <strong>“มีอะไรที่คู่แข่งยังทำได้ไม่ดี?”</strong></p><h4>3. พูดในสิ่งที่เขาอยากฟัง ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากพูด</h4><p>หนึ่งในข้อผิดพลาดของธุรกิจคือการสื่อสารจากมุมของตัวเอง เช่น “เรามีระบบที่ทันสมัย” “เราใช้เทคโนโลยีใหม่” “เรามีฟีเจอร์มากมาย” แต่ลูกค้าอาจไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ ลูกค้าสนใจว่า <strong>สิ่งนั้นช่วยแก้ปัญหาอะไรให้เขา</strong></p><p>ดังนั้นการสื่อสารที่ดีควรเริ่มจาก Pain Point ของลูกค้า แล้วจึงเชื่อมกลับมาว่าสินค้าหรือบริการของเราช่วยแก้ปัญหานั้นได้อย่างไร เปลี่ยนจาก <strong>“เรามีอะไร” </strong>เป็น <strong>“คุณจะได้อะไรจากเรา” </strong>และที่สำคัญคือ ต้องพูดด้วยภาษาที่ลูกค้าเข้าใจ ไม่ใช่ภาษาที่ธุรกิจอยากใช้เพื่ออธิบายตัวเอง</p><h4>4. อย่าเป็นคนน่าเบื่อ เพราะคนเดี๋ยวนี้เบื่อง่าย</h4><p>ในตลาดที่มีคู่แข่งจำนวนมาก การเป็นธุรกิจที่ “เหมือนคนอื่น” ทำให้ถูกกลืนหายไปได้ง่าย สินค้าดีอาจไม่เพียงพอ หากลูกค้าจำไม่ได้ว่าเราแตกต่างตรงไหน</p><p>ธุรกิจจึงต้องสร้าง <strong>Character</strong> ให้กับแบรนด์ ทั้งในด้านบุคลิก วิธีพูด วิธีนำเสนอ ประสบการณ์ หรือแนวคิดที่แบรนด์ยึดถือ เพราะในท้ายที่สุด ลูกค้าไม่ได้จำทุกฟีเจอร์ของสินค้า แต่พวกเขาอาจจำได้ว่า <strong><em>“แบรนด์นี้มีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนคนอื่น”</em></strong></p><h4>5. ถ้าไม่มีเวลาดูแล ให้หาเครื่องมือมาช่วย</h4><p>เมื่อจำนวนลูกค้าเพิ่มขึ้น การดูแลลูกค้าแบบใช้คนทั้งหมดอาจไม่สามารถขยายต่อไปได้ ธุรกิจจึงต้องนำ <strong>Technology และ Automation</strong> เข้ามาช่วยในงานที่สามารถทำซ้ำได้ เช่น การเก็บข้อมูลลูกค้า, การติดตามลูกค้า, การส่งข้อความ, การแจ้งเตือน, การวิเคราะห์พฤติกรรม, การแบ่งกลุ่มลูกค้า และการติดตามหลังการขาย</p><p>เครื่องมือไม่ได้เข้ามาแทนความสัมพันธ์ แต่ช่วยให้ธุรกิจสามารถรักษาความสัมพันธ์กับลูกค้าได้มากขึ้นโดยใช้ทรัพยากรเท่าเดิม</p><h4>6. ให้เขาได้มีส่วนเสียกับเรา</h4><p>การสร้างลูกค้าใหม่ไม่ควรจบลงที่ “ซื้อครั้งแรก” เพราะลูกค้าที่ซื้อครั้งเดียวอาจไม่ได้มีมูลค่ามากเท่ากับลูกค้าที่กลับมาใช้ซ้ำและกลายเป็นลูกค้าประจำ ธุรกิจจึงควรออกแบบให้ลูกค้ามี <strong>Relationship หรือ Switching Cost ทางความสัมพันธ์</strong> กับเรา เช่น มีประวัติการใช้งาน, มีสิทธิประโยชน์, มีระบบสมาชิก, มีคะแนนสะสม, มีข้อมูลหรือบริการที่ปรับให้เหมาะกับลูกค้า หรือมีประสบการณ์ที่ทำให้ลูกค้าอยากกลับมา</p><p>เป้าหมายจึงไม่ใช่แค่ <strong>“ทำให้ลูกค้าซื้อ”</strong> แต่ต้องทำให้ลูกค้ารู้สึกว่า <strong>“การอยู่กับเราให้ประโยชน์มากขึ้นเรื่อย ๆ”</strong></p><h4>7. หาช่องทางดูแลและรักษาความสัมพันธ์กับคนรักเรา</h4><p>การหาลูกค้าใหม่มีต้นทุนสูงกว่าการรักษาความสัมพันธ์กับลูกค้าที่มีอยู่แล้วในหลายกรณี ดังนั้นเมื่อได้ลูกค้ามาแล้ว ธุรกิจต้องคิดต่อทันทีว่า</p><p><strong>“เราจะทำอย่างไรให้ลูกค้าคนนี้อยู่กับเราไปนาน ๆ?”</strong></p><p>การมีช่องทางสำหรับสื่อสารและดูแลลูกค้าอย่างต่อเนื่องจึงเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ว่าจะเป็น LINE, CRM, Social Media, Email หรือช่องทางอื่นที่ลูกค้าใช้งานจริง เพราะการเติบโตของธุรกิจไม่ได้เกิดจากการหาลูกค้าใหม่อย่างเดียว แต่เกิดจากการทำให้ลูกค้าเดิม <strong>ซื้อซ้ำ ใช้มากขึ้น และบอกต่อ</strong></p><h4>- อย่าพยายามสร้างตลาดใหม่ทั้งหมด</h4><p>แนวคิดสำคัญที่สุดของ Session คือ การหาลูกค้าใหม่ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากศูนย์เสมอไป แต้วิธีที่เหนื่อยมากคือการพยายามบอกคนที่ไม่เคยสนใจว่า <strong><em>“ฉันมีสินค้า/บริการนะ มาซื้อฉันสิ” </em></strong>แต่เราสามารถเริ่มจากตลาดที่มีอยู่แล้ว</p><blockquote><strong>ตลาด → คนที่มีความต้องการ → คนที่กำลังใช้คู่แข่ง → หาช่องว่าง → เสนอเหตุผลให้เปลี่ยน</strong></blockquote><p>ดังนั้นคำถามสำคัญสำหรับธุรกิจจึงกลายเป็น <strong><em>“ลูกค้าของเราตอนนี้ซื้อของจากใคร?” </em></strong>เมื่อรู้คำตอบ เราจึงสามารถศึกษาคู่แข่ง วิเคราะห์จุดอ่อน และออกแบบข้อเสนอที่ทำให้ลูกค้ามีเหตุผลที่จะทดลองใช้เราได้</p><h4>- ลูกค้าเปลี่ยนไปแล้ว → แบรนด์ต้องเปลี่ยนตาม</h4><p>พฤติกรรมผู้บริโภคในปัจจุบันแตกต่างจากอดีตอย่างมาก ลูกค้ามีข้อมูลอยู่ในมือ สามารถเปรียบเทียบราคา อ่านรีวิว ดูความคิดเห็นจากคนอื่น และเปรียบเทียบทางเลือกได้แทบจะทันที ดังนั้นการมีสินค้า “ดี” เพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ สิ่งที่ธุรกิจต้องตอบให้ได้คือ <strong><em>“ทำไมลูกค้าต้องเลือกเราแทนเจ้าเดิม?”</em></strong></p><p>คำถามนี้นำไปสู่เรื่อง <strong>Brand Differentiation </strong>แบรนด์ต้องรู้ว่าอะไรคือเหตุผลที่ลูกค้าควรจำเรา และอะไรคือเหตุผลที่ลูกค้าควรเลือกเรา</p><h4>- Brand ต้องมี Character</h4><p>Session เปรียบเทียบ <strong>Brand กับคนหนึ่งคน </strong>ลองนึกถึงคนที่เราเจอ แต่ไม่มีบุคลิก ไม่มีจุดเด่น ไม่มีเรื่องราว และไม่มีอะไรที่ทำให้จำได้ เราอาจลืมเขาได้อย่างรวดเร็ว</p><p>แบรนด์ก็เช่นเดียวกัน แบรนด์ที่ไม่มี Character อาจกลายเป็นเพียง <strong><em>“อีกหนึ่งบริษัทที่ขายสินค้าเหมือนคนอื่น” </em></strong>ในทางกลับกัน แบรนด์ที่มี Character จะทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าแบรนด์มีตัวตนและมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ต้องเลือก</p><p>Character ของแบรนด์อาจเกิดจาก บุคลิก, จุดยืน, สิ่งที่แบรนด์เชื่อ, วิธีการสื่อสาร, ประสบการณ์, สินค้า, บริการ หรือวิธีการแก้ปัญหาให้ลูกค้า เป้าหมายคือทำให้ลูกค้าสามารถพูดได้ว่า <strong><em>“เจ้านี้แตกต่างตรงนี้”</em></strong></p><h4>- SME ต้อง “กลายพันธุ์”</h4><p>สำหรับ SME การพยายามแข่งขันกับบริษัทใหญ่ในทุกด้านอาจไม่ใช่กลยุทธ์ที่ดีที่สุดเพราะบริษัทใหญ่อาจมีงบโฆษณามากกว่า, บุคลากรมากกว่า, สาขามากกว่า, เทคโนโลยีมากกว่า หรือBrand Awareness สูงกว่า</p><p>ถ้า SME พยายามเล่นเกมเดียวกับบริษัทใหญ่ อาจเสียเปรียบตั้งแต่เริ่มต้น สิ่งที่ SME ควรทำคือ <strong>“กลายพันธุ์” </strong>หมายถึงการหาพื้นที่ใหม่ที่ตัวเองสามารถสร้างความได้เปรียบได้ เช่น</p><p><strong>คู่แข่งขายสินค้า → เราขายประสบการณ์</strong></p><p><strong>คู่แข่งขายราคา → เราขายความสะดวก</strong></p><p><strong>คู่แข่งขายเหมือนกัน → เราสร้าง Character</strong></p><p><strong>คู่แข่งเน้น Mass → เราเจาะ Niche</strong></p><p>ดังนั้น SME ไม่จำเป็นต้องใหญ่กว่า แต่ต้อง <strong>แตกต่างกว่าและตรงกับความต้องการของลูกค้ามากกว่า</strong></p><h4>ตัวอย่าง: ขนมปังสังขยา</h4><p>หนึ่งในตัวอย่างที่น่าสนใจคือธุรกิจ <strong>ขนมปังสังขยา </strong>หากเราบอกเพียงว่า <strong><em>“เราขายขนมปังสังขยา” </em></strong>สินค้านี้แทบไม่มีความแตกต่าง เพราะมีร้านจำนวนมากที่ขายสินค้าประเภทเดียวกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*sYi6eV9sCijWhi1k.jpg" /></figure><p>แต่เมื่อเปลี่ยนวิธีคิดจาก <strong>Product → Customer → Context</strong> สินค้าเดิมก็สามารถสร้างตลาดย่อยที่แตกต่างกันได้ ตัวอย่างเช่น</p><p><strong>ร้านที่ 1 — ร้านบ้าน ๆ</strong><br>เน้นความเป็นร้านดั้งเดิมและความรู้สึกเหมือนขนมที่คุ้นเคย</p><p><strong>ร้านที่ 2 — Designed for Foreigners</strong><br>ออกแบบหน้าตาและประสบการณ์ให้เหมาะกับนักท่องเที่ยวและคนต่างชาติ เน้นความสวยและการถ่ายรูป</p><p><strong>ร้านที่ 3 — Grab &amp; Go</strong><br>เจาะกลุ่มคนทำงานที่ต้องการอาหารหรือของว่างที่ซื้อเร็วและพกพาง่าย</p><p><strong>ร้านที่ 4 — Healthy Sangkaya</strong><br>ปรับสูตรและ Positioning ให้ตอบโจทย์กลุ่มคนรักสุขภาพ</p><p>สินค้าหลักยังคงเป็น “ขนมปังสังขยา” เหมือนเดิม แต่ <strong>เหตุผลที่ลูกค้าเลือกซื้อแตกต่างกัน </strong>นี่คือหัวใจของการสร้างความแตกต่าง</p><h4>ตัวอย่าง: วินมอเตอร์ไซค์</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/759/0*Gd_z7XcwAoroFvX0.jpg" /></figure><p>อีกตัวอย่างหนึ่งคือ <strong>วินมอเตอร์ไซค์ </strong>หากมองเพียงผิวเผิน สิ่งที่วินขายคือ “การเดินทางจากจุด A ไปจุด B” แต่ในความเป็นจริง ลูกค้าอาจกำลังซื้อสิ่งอื่นด้วย เช่นความเร็ว, ความสะดวก, ความมั่นใจ, ความคุ้นเคย, ความปลอดภัย, ประสบการณ์ หรือความรู้สึก</p><p>ดังนั้นคำถามสำคัญคือ <strong><em>“จริง ๆ แล้วลูกค้ากำลังซื้ออะไรจากเรา?” </em></strong>เมื่อเปลี่ยนมุมมอง เราจะเห็นว่าบริการเดียวกันสามารถสร้าง Value Proposition ที่แตกต่างกันได้</p><p><strong>วินที่ 1 — วินทั่วไป</strong><br>เน้นการเดินทางในราคามาตรฐาน</p><p><strong>วินที่ 2 — เพิ่มประสบการณ์</strong><br>สร้างความแตกต่างด้วยการดูแลเรื่องความสะอาดและความสะดวก</p><p><strong>วินที่ 3 — เพิ่มความปลอดภัย</strong><br>มีอุปกรณ์เสริมและมาตรฐานด้านความปลอดภัย</p><p><strong>วินที่ 4 — เจาะกลุ่มผู้หญิง</strong><br>สร้างความมั่นใจด้วยการออกแบบบริการให้ตอบโจทย์ลูกค้าผู้หญิง</p><p><strong>วินที่ 5 — Personal Brand</strong><br>สร้าง Character ของผู้ให้บริการจนลูกค้าเลือกใช้เพราะ “ตัวคน” ไม่ใช่เพียงเพราะบริการ</p><p>จากตัวอย่างนี้จะเห็นว่า สินค้า/บริการเดียวกันสามารถมีคุณค่าที่แตกต่างกันได้ หากเราเข้าใจว่าลูกค้ากำลังซื้อ “อะไร” จริง ๆ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1751d4ca6822" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุป Session : ตื่นเถิดชาวไทย ของ Thaimart]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B-session-%E0%B8%95%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%96%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2-%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-thaimart-94f8a6a10d9d?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/94f8a6a10d9d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 09 Jul 2026 17:31:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-09T17:31:00.787Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Thaimart บ้านหลังแรกของผู้ประกอบการไทย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_gm_bfXuGYokkYaNMitWgw.jpeg" /></figure><blockquote>เนื้อหาในนี้ เป็นเนื้อหาที่ได้แนวคิดมาจากงานของ Thaimart ซึ่งทำให้ได้เรียนรู้เกี่ยวกับสูตรลับในการทำธุรกิจ และเปลี่ยนมุมมองของการสร้างธุรกิจของฉัน สิ่งที่วิทยากรพูดอาจแตกต่างกันในรายละเอียด แต่กลับมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือ “ธุรกิจที่อยู่รอด ไม่ใช่ธุรกิจที่ใหญ่ที่สุด แต่คือธุรกิจที่ปรับตัวได้เร็วที่สุดและสร้างคุณค่าให้ผู้คนได้มากที่สุด”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ttCNMcGs-lDWZrWYpUzlag.jpeg" /></figure><h4><strong>Session 1 ประเทศที่ไม่มีแพลตฟอร์มของตัวเอง จะเสียอะไรในระยะยาว จาก ดร.วิทย์ สิทธิเวคิน (เฮียวิทย์)</strong></h4><p>ประโยคแรกที่ได้ยิน หลังจากที่ได้เข้าไปในงาน คือ “อย่าใส่ไข่ทุกใบไว้ในตะกร้าใบเดียว” ในโลกธุรกิจ การพึ่งพาช่องทางหรือแพลตฟอร์มเพียงแห่งเดียว คือความเสี่ยงที่อาจจะทำให้ธุรกิจหยุดหายใจได้ทุกเมื่อ การมีแพลตฟอร์มหลายช่องทาง ไม่ใช่แค่เพิ่มยอดขาย แต่เป็นการเพิ่มโอกาสในการอยู่รอด เพิ่มความยืดหยุ่น และทำให้ธุรกิจแข็งแรงขึ้นเมื่อโลกเปลี่ยนแปลง</p><p>เฮียวิทย์ยกตัวอย่างเรื่อง “ปากกาอวกาศ” ที่ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อใช้ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วบง ทั้งที่จริงแล้วการใช้ดินสอก็สามารถแก้ไขปัญหาได้ แนวคิดนี้สะท้อนว่า หลายครั้งเราใช้เวลาตามหาโซลูชันที่ซับซ้อน ทั้งที่คำตอบอยู่ใกล้ตัวกว่าที่เราคิด สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การสร้างของใหม่เสมอไป แต่คือการเข้าใจปัญหาให้ถูกต้อง และเลือกวิธีแก้ที่เหมาะสมที่สุด อีกทั้งเมื่อจะทำอะไรแล้ว ก็ควรยกระดับมาตรฐานของตัวเอง และทำให้ดีกว่าสิ่งที่มีอยู่เดิม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x89FpjXjHxVQbmnnqI-DSA.jpeg" /></figure><h4><strong>Session 2 ร้านค้าต้องรอด แพลตฟอร์มถึงจะรุ่ง จาก คุณนอท พันธ์ธวัช นาควิสุทธิ์ (ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัท ไทยมาร์ท มาร์เก็ตเพลส จำกัด)</strong></h4><p>คุณนอทจาก Thaimart พูดถึงว่า “คำพูดของคนคนหนึ่งจะมีค่า ก็ต่อเมื่อเขาทำให้มันสำเร็จ” หลายธุรกิจในวันนี้เติบโตบนแพลตฟอร์มของคนอื่น จนวันหนึ่งเมื่อกติกาเปลี่ยน เรากลับไม่มีสิทธิ์กำหนดอนาคตของตัวเอง จึงเกิดแนวคิดในการสร้างแพลตฟอร์มของตนเอง และสร้าง Ecosystem ที่ควบคุมได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LoJUCeuSsUZgLLo8e2atnQ.jpeg" /></figure><p>แต่สิ่งที่สำคัญกว่าการมีแพลตฟอร์ม คือ <strong>“ความเชื่อมั่น”</strong> เพราะเทคโนโลยีเป็นเพียงเครื่องมือ ส่วนคำสัญญาคือระบบปฏิบัติการของธุรกิจ หากแพลตฟอร์มเติบโตบนความเสียเปรียบของผู้ค้า นั่นไม่ใช่ความสำเร็จ แต่คือการเอาเปรียบ ความสำเร็จที่แท้จริงจึงไม่ใช่การวัดจากค่า GP หรือกำไรของบริษัทเพียงอย่างเดียว แต่ต้องวัดจากกำไรและการเติบโตของผู้ค้าที่อยู่บนแพลตฟอร์มด้วย</p><p><strong>คำสัญญาจากไทยมาร์ท</strong></p><ol><li>เราสัญญาว่าจะไม่โตด้วยการเอาเปรียบผู้ค้า เราจะเติบโตไปด้วยกัน</li><li>เราสัญญาว่ากติกาเราจะชัด โปร่งใส และอธิบายได้</li><li>เราสัญญาว่าจะไม่เข้าข้างใคร แต่จะยืนข้างความเป็นธรรม และถูกต้อง</li><li>เราสัญญาว่าผู้ค้าและลูกค้าต้องคุยกับเราได้</li><li>เราสัญญาว่าจะจัดการของปลอมอย่างจริงจัง</li><li>เราสัญญาว่าจะข่วยให้ผู้ค้าสร้างแบรนด์ ไม่ใช่แค่สร้างยอดขาย</li><li>เราสัญญาว่าเราจะรับฟัง แก้ไข และรับผิดชอบทุกความผิดพลาดของเรา</li></ol><h4>Session 3 ภาพอนาคต Logistic ไทย จาก คุณพงษ์ทร วิเศษสุวรรณ (ผู้เชี่ยวชาญ , ไปรษณีย์ไทย)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*set2txRZUI-CqT45YCm-sg.jpeg" /></figure><p>คุณพงษ์ทรจากไปรษณีย์ไทย ทำให้เห็นภาพของการแข่งขันในอุตสาหกรรมโลจิส ติกส์ว่า แม้ตลาดจะมีมูลค่ากว่าหนึ่งแสนล้านบาทต่อปี แต่รายได้จำนวนมากกลับไหลออกไปยังแพลตฟอร์มต่างชาติ การมีผู้เล่นหลายรายจึงไม่ใช่เรื่องเสียหาย เพราะการแข่งขันทำให้บริการดีขึ้น เร็วขึ้น และราคาสมเหตุสมผลขึ้น อย่างไรก็ตาม ธุรกิจจะอยู่รอดไม่ได้หากต้นทุนยังสูงเกินไป ทุกกระบวนการที่สามารถ Lean ได้ ควรทำทันที ไม่ว่าจะเป็นการใช้ AI เข้ามาช่วยงานบริการลูกค้า หรือการลดขั้นตอนที่ไม่สร้างคุณค่า</p><p>อีกหนึ่งประโยคที่น่าจดจำคือ “ราคาขายสำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ สุดท้ายแล้วเหลือกำไรเท่าไร”</p><h4>Session 4 ทำไม SME ไทย “ขายดี แต่ไม่โต” จาก คุณณัฐวุฒิ พึงเจริญพงศ์ (พี่หมู ผู้ก่อตั้ง Ookbee / ผู้จัดการกองทุน 500 Tuktuks)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q8e1GJJPOpi6G_iUFIk_aw.jpeg" /></figure><p>สิ่งแรกที่พี่หมูชวนให้ทุกคนมอง ไม่ใช่สินค้า แต่คือ “ตลาด” หลายคนเริ่มต้นธุรกิจด้วยการคิดว่าจะขายอะไร แต่คำถามที่นักลงทุนถามก่อนเสมอคือ “ตลาดนี้ใหญ่พอหรือยัง” หรือที่เรียกว่า <strong>TAM (Total Addressable Market)</strong> หากตลาดมีขนาดใหญ่ โอกาสในการเติบโตก็ย่อมมีมากขึ้น แม้เราจะเป็นผู้เล่นหน้าใหม่ก็ตาม</p><p>พี่หมูยกตัวอย่างง่าย ๆ หากตลาดเสื้อยืดมีมูลค่าหลายหมื่นล้านบาท และคนที่เคยซื้อแบรนด์ใหญ่หันมาเลือกสินค้าของเราเพียงส่วนน้อย ก็อาจสร้างรายได้หลักร้อยล้านบาทได้แล้ว สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การเป็นเจ้าตลาดตั้งแต่วันแรก แต่คือการหาวิธีดึงส่วนแบ่งตลาดเล็ก ๆ จากผู้เล่นรายใหญ่ให้ได้ เมื่อทำสำเร็จ ธุรกิจ SME ก็สามารถเติบโตจนกลายเป็นแบรนด์ที่คนรู้จักได้เช่นกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VhSaVpIJiKIeTrvN-JmaKg.jpeg" /></figure><p>หลังจากดู TAM แล้ว จึงค่อยวิเคราะห์ <strong>SAM และ SOM</strong> เพื่อประเมินว่าตลาดที่เข้าถึงได้จริงมีขนาดเท่าไร และเรามีโอกาสครองส่วนแบ่งได้มากน้อยเพียงใด</p><p>เมื่อเห็นขนาดของตลาดแล้ว สิ่งต่อไปที่ควรทำ คือ <strong>ศึกษาคู่แข่งที่ใกล้เคียงกับธุรกิจของเรามากที่สุด</strong> ไม่ใช่เพื่อเลียนแบบ แต่เพื่อ<strong><em>ใช้เป็น Benchmark ในการพัฒนา</em></strong></p><p>พี่หมูแนะนำว่า ผู้ประกอบการควรหา “ไอดอลทางธุรกิจ” ที่มีโมเดลใกล้เคียงกับเรา แล้วศึกษาตัวเลขของเขาอย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นยอดขาย กำไร ช่องทางการขาย หรือโครงสร้างต้นทุน ข้อมูลเหล่านี้สามารถค้นหาได้จากฐานข้อมูลของกรมพัฒนาธุรกิจการค้า (DBD) แล้วนำมาเปรียบเทียบกับธุรกิจของเรา เพื่อหาว่าจุดไหนที่เรายังพัฒนาได้</p><blockquote>หลายครั้งผู้ประกอบการสนใจแต่ราคาขาย เช่น ขายสินค้า 100 บาท แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ <strong>“ต้นทุนเหลือเท่าไร” </strong>หากต้นทุนอยู่ที่ 20 บาท จะทำอย่างไรให้บริหารกระบวนการต่างๆ จนเหลือกำไรมากที่สุด <strong>เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้ธุรกิจเติบโตได้ ไม่ใช่ยอดขาย แต่คือกำไรที่สร้างได้จริง</strong></blockquote><p>อีกประเด็นที่น่าสนใจคือ ในยุคปัจจุบัน “เทคโนโลยีไม่ใช่ข้อได้เปรียบอีกต่อไป”</p><p>AI, Cloud, โปรแกรมเมอร์ หรือเครื่องมือพัฒนาต่าง ๆ กลายเป็นสิ่งที่ทุกธุรกิจเข้าถึงได้เหมือนกับไฟฟ้าหรือน้ำประปา ทุกคนใช้เครื่องมือชุดเดียวกัน ความแตกต่างจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าใครมีเทคโนโลยี แต่คือใครสามารถนำเทคโนโลยีไปสร้าง “นวัตกรรม” ที่ตอบโจทย์ลูกค้าได้ดีกว่า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KEUd1RESOtdp00x7xIJcpA.jpeg" /></figure><p>พี่หมูยกตัวอย่างธุรกิจร้านอาหารที่ขายสินค้าในราคาใกล้เคียงกัน รสชาติก็ไม่ได้แตกต่างมากนัก แต่บางร้านกลับทำกำไรได้มากกว่า เพราะเบื้องหลังมีการออกแบบกระบวนการทำงาน (Process) ที่มีประสิทธิภาพกว่า ตั้งแต่การจัดการวัตถุดิบ การควบคุมต้นทุน ไปจนถึงการบริหารหน้าร้าน</p><p>ดังนั้น การแข่งขันของธุรกิจจึงไม่ได้มีแค่เรื่องราคา แต่ประกอบด้วย 3 ปัจจัยสำคัญ คือ</p><ol><li><strong>Price</strong> — การตั้งราคาที่เหมาะสม</li><li><strong>Process</strong> — กระบวนการทำงานที่ทำให้ต้นทุนต่ำแต่คุณภาพยังดี</li><li><strong>Brand</strong> — ความเชื่อมั่นที่ลูกค้ามีต่อสินค้า</li></ol><p>ในมุมของแบรนด์ พี่หมูยกตัวอย่างว่า บางครั้งลูกค้าไม่ได้ซื้อแค่สินค้า แต่ซื้อ “ความรู้สึก” ที่แบรนด์มอบให้ เช่น บางคนอยากได้ถุงกระดาษของแบรนด์ดังมากกว่าตัวสินค้าเสียอีก เพราะโลโก้สามารถสร้างคุณค่าเพิ่มให้สินค้าได้</p><p>หากต้องการพัฒนาสินค้าให้เหนือกว่าคู่แข่ง <strong>วิธีที่ง่ายที่สุดคือการสร้างตารางเปรียบเทียบสินค้าทั้งตลาด</strong> วิเคราะห์ว่าคู่แข่งแต่ละรายขายราคาเท่าไร ใช้วัตถุดิบแบบไหน มีกระบวนการผลิตอย่างไร แล้วให้คะแนนทั้งคู่แข่งและสินค้าของเรา วิธีนี้จะทำให้เห็นจุดแข็ง จุดอ่อน และโอกาสในการพัฒนาได้อย่างชัดเจน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GSn25z8da7YpbIAYj0laOQ.jpeg" /></figure><p>อีกหนึ่งแนวคิดที่สำคัญคือ <strong>Growth Mindset</strong></p><p>พี่หมูมองว่า SME ไม่ควรตั้งเป้าหมายเพียงการอยู่รอด แต่ต้องคิดถึงการเติบโตระดับ 5 เท่า หรือ 10 เท่า เพราะหากเราไม่เติบโต ก็จะมีคนอื่นเติบโตแทน การหยุดนิ่งไม่ใช่การรักษาสถานะเดิม แต่คือการค่อย ๆ สูญเสียโอกาสในการแข่งขัน</p><p>การเติบโตยังต้องสอดคล้องกับการขยายตัวของต้นทุนและค่าใช้จ่าย หากรายได้ขององค์กรเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่ค่าใช้จ่ายเติบโตหลายเท่า ธุรกิจก็จะไม่สามารถไปต่อได้</p><blockquote>สำหรับบทบาทของ CEO พี่หมูมองว่า ไม่ใช่การทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่คือการกำหนดวิสัยทัศน์ (Vision) ให้ชัดเจน แล้วดึงคนที่เก่งกว่าเข้ามาร่วมสร้างองค์กรในทุกตำแหน่ง หน้าที่ของผู้นำคือสร้างทีม หาเงินทุน และผลักดันให้ทุกคนเดินไปในทิศทางเดียวกัน</blockquote><p>ทุกอย่างเริ่มต้นจากการมีเป้าหมายที่ชัดเจน เพราะ<strong>เวลาเป็นทรัพยากรที่มีจำกัด </strong>หากไม่มีเป้าหมาย เราจะใช้เวลาไปกับสิ่งที่ไม่พาธุรกิจเติบโต แต่หากรู้ว่าต้องการไปที่ไหน ทุกการตัดสินใจก็จะมีทิศทาง และทุกวันจะกลายเป็นการขยับเข้าใกล้ความสำเร็จมากขึ้น</p><h4>Session 5 อนาคต E-Commerce ไทย ในโลกที่ Data คืออำนาจ จาก คุณหนุ่ย ณัฐพล ม่วงทำ (ผู้ก่อตั้ง การตลาดวันละตอน)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*erWlXMKZaRNRuEbDmig9-A.jpeg" /></figure><p>หนึ่งในประเด็นที่คุณหนุ่ยเน้นมากที่สุดคือ การทำธุรกิจออนไลน์ในวันนี้ หลายคนเข้าใจผิดว่ายอดขายคือสิ่งสำคัญที่สุด แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่มีค่ามากกว่ายอดขายคือ<strong> “ข้อมูลของลูกค้า”</strong></p><p>ทุกวันนี้เราขายสินค้าผ่าน Marketplace ต่าง ๆ แล้วได้เงินเข้าบัญชี แต่คำถามคือ เรารู้หรือไม่ว่าเงินก้อนนั้นมาจากใคร ส่วนใหญ่คำตอบคือ <strong>“ไม่รู้” </strong>เราไม่รู้ว่าลูกค้าคนนั้นเป็นใคร อายุเท่าไร อยู่จังหวัดไหน ซื้ออะไรบ่อยที่สุด หรือมีโอกาสกลับมาซื้อซ้ำหรือเปล่า เพราะข้อมูลทั้งหมดอยู่กับแพลตฟอร์ม ไม่ได้อยู่กับเรา</p><p>นี่จึงเป็นเหตุผลที่คุณหนุ่ยบอกว่า <strong>ผู้ประกอบการควรมีช่องทางที่เป็น “ของตัวเอง” </strong>ไม่ว่าจะเป็นเว็บไซต์ Line OA แอปพลิเคชัน หรือช่องทางใดก็ตามที่เราสามารถติดต่อกับลูกค้าได้โดยตรง</p><p>Marketplace เป็นช่องทางที่ช่วยสร้างยอดขายได้รวดเร็ว แต่ก็มีข้อจำกัด เพราะวันหนึ่งหากแพลตฟอร์มเปลี่ยนกติกา เปลี่ยนอัลกอริทึม หรือเพิ่มค่าใช้จ่าย เราแทบไม่มีอำนาจต่อรองเลย</p><p>ในทางกลับกัน หากเรามีฐานข้อมูลลูกค้าของตัวเอง แม้ต้นทุนการตลาดในช่วงแรกอาจสูงกว่า แต่เมื่อมีรายชื่อลูกค้าอยู่ในมือ เราสามารถทำการตลาดซ้ำ (Remarketing) ได้ในต้นทุนที่ต่ำกว่ามาก</p><p>คุณหนุ่ยยกตัวอย่างว่า การมีฐานข้อมูลลูกค้าเดิมหลักแสนราย ทำให้สามารถสื่อสารกับลูกค้าได้โดยตรง และการทำแคมเปญกับลูกค้ากลุ่มเดิมมักให้ผลตอบแทนที่ดีกว่าการหาลูกค้าใหม่เสมอ</p><p>ดังนั้น หากยังจำเป็นต้องขายผ่าน Marketplace ก็ควรหาวิธีพาลูกค้าออกมายังช่องทางหลักของเรา เช่น การใส่ QR Code ในกล่องสินค้า เชิญชวนให้ลูกค้าเพิ่มเพื่อนใน Line หรือสมัครสมาชิกเพื่อรับสิทธิพิเศษ แม้อัตราการตอบรับจะไม่สูง แต่เมื่อทำอย่างต่อเนื่อง ก็จะค่อย ๆ สร้างฐานข้อมูลลูกค้าที่เป็นทรัพย์สินของธุรกิจได้</p><blockquote>เมื่อมีข้อมูลแล้ว สิ่งสำคัญไม่ใช่การเก็บข้อมูลให้เยอะที่สุด แต่คือ<strong>การเก็บข้อมูลให้ “นำไปใช้ได้”</strong> ข้อมูลควรถูกนำมาจัดกลุ่ม (Segmentation) เพื่อให้เข้าใจพฤติกรรมของลูกค้าแต่ละประเภท และสามารถออกแบบการสื่อสารหรือแคมเปญที่เหมาะกับแต่ละกลุ่มได้</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MyTrk_VWmuPTS9YZjZwsXw.jpeg" /></figure><p>คุณหนุ่ยเสนอแนวคิดในการวิเคราะห์ข้อมูลผ่านหลัก <strong>6P</strong> ซึ่งช่วยให้มองธุรกิจได้อย่างเป็นระบบ ไม่ว่าจะเป็นสินค้า ราคา พื้นที่ขาย โปรโมชั่น ช่วงเวลา หรือข้อมูลของลูกค้า</p><p>หนึ่งในหัวข้อที่สำคัญที่สุดคือ <strong>Personal</strong> เพราะธุรกิจควรรู้ให้ได้ว่า “คนที่ซื้อสินค้าของเราคือใคร” ไม่ใช่แค่รู้ว่าวันนี้ขายได้กี่ออเดอร์ แต่ต้องรู้ว่าลูกค้าแต่ละคนมีลักษณะอย่างไร ซื้ออะไรบ่อย ซื้อซ้ำหรือไม่ และมีความต้องการแบบไหน</p><p>อีกหัวข้อที่หลายคนมองข้ามคือ <strong>Period</strong> หรือเรื่องของเวลา ข้อมูลยอดขายตามช่วงเวลา สามารถบอกอะไรได้มากกว่าที่คิด เช่น เดือนใดขายดีที่สุด วันไหนลูกค้าซื้อเยอะที่สุด หรือแม้แต่ช่วงเวลาที่ลูกค้าทักเข้ามามากที่สุด ข้อมูลเหล่านี้สามารถนำไปใช้วางแผนการตลาด การจัดสต๊อกสินค้า หรือแม้แต่การจัดทีมตอบแชตลูกค้าในช่วงเวลาที่เหมาะสม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5lZEtTD0KksJ6qUxcGtD4g.jpeg" /></figure><p>ในส่วนของ <strong>Product</strong> คุณหนุ่ยยังเน้นว่า การเก็บข้อมูลที่ดี เริ่มตั้งแต่การตั้งชื่อสินค้า หลายธุรกิจตั้งชื่อสินค้าตามความรู้สึก ทำให้เมื่อเวลาผ่านไปไม่สามารถนำข้อมูลมาวิเคราะห์ต่อได้ แต่หากออกแบบชื่อสินค้าให้มีรายละเอียด เช่น รุ่น สี ขนาด หรือประเภทอยู่ในชื่อเดียวกัน ข้อมูลจะถูกจัดหมวดหมู่ได้ง่าย และ AI ก็สามารถช่วยวิเคราะห์ข้อมูลเหล่านั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น</p><p>หลักการเดียวกันนี้ใช้กับข้อมูล<strong> Price</strong> ราคาเช่นกัน แทนที่จะแบ่งราคาเพียงไม่กี่ช่วง ก็ควรแบ่งช่วงราคาให้ละเอียดขึ้น เช่น ต่ำกว่า 500 บาท, 500–1,000 บาท, 1,000–2,000 บาท หรือมากกว่า 2,000 บาท เพื่อให้เห็นพฤติกรรมการซื้อของลูกค้าได้ชัดเจนกว่าเดิม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UcNhdpsBSQhk8F6QSeD63A.jpeg" /><figcaption>Price</figcaption></figure><p>เมื่อข้อมูลถูกจัดเก็บอย่างเป็นระบบแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการนำมาสร้างกราฟหรือ Dashboard เพื่อมองหาแนวโน้มของธุรกิจ บางครั้งการดูตัวเลขเพียงอย่างเดียวอาจไม่เห็นอะไร แต่เมื่อเปลี่ยนเป็น Line Chart หรือกราฟเปรียบเทียบ เราจะเริ่มมองเห็นความสัมพันธ์ของข้อมูล เช่น ยอดขายเติบโตในช่วงไหน โปรโมชั่นแบบใดให้ผลดีที่สุด หรือสินค้าประเภทใดกำลังได้รับความนิยม</p><p>ในมุมของ <strong>Place</strong> คุณหนุ่ยแนะนำให้ลองแบ่งข้อมูลตามพื้นที่หรือภูมิภาค เพราะหลายครั้งข้อมูลที่ซ่อนอยู่จะทำให้เราเห็นโอกาสใหม่ เช่น สินค้าบางประเภทขายดีเฉพาะภาคเหนือ หรือบางจังหวัดตอบรับโปรโมชั่นแตกต่างจากพื้นที่อื่น สิ่งเหล่านี้สามารถนำไปใช้ปรับกลยุทธ์การขายให้แม่นยำยิ่งขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-SN97RbHJ9YocKxmzTXG3w.jpeg" /><figcaption>Place</figcaption></figure><p>สำหรับ <strong>Promotion</strong> คุณหนุ่ยชวนให้เลิกตัดสินจากความรู้สึก แล้วหันมาใช้ข้อมูลเป็นตัวตอบคำถาม</p><p>หลายคนเชื่อว่าการจ้างดาราหรืออินฟลูเอนเซอร์จะช่วยเพิ่มยอดขาย แต่เมื่อวิเคราะห์ข้อมูลจริง อาจพบว่าสินค้าที่ขายดีที่สุดกลับเป็นสินค้าที่ไม่เคยใช้ดาราเลย ไม่ได้หมายความว่า Influencer Marketing ไม่มีประโยชน์ แต่หมายความว่า ทุกการตัดสินใจควรมีข้อมูลรองรับ <em>หากแคมเปญใดสร้างผลลัพธ์ที่ดี ก็ควรลงทุนต่อ แต่หากไม่สร้างยอดขาย ก็ควรกล้าหยุด เพราะบางครั้ง </em><strong><em>“การตลาดที่ดีที่สุด คือการเลือกไม่ทำ”</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3VLGqPcLsitWIxOhepA6-Q.jpeg" /><figcaption>Promotion</figcaption></figure><blockquote>สุดท้าย คุณหนุ่ยฝากแนวคิดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังว่า “<strong>การทำการตลาดที่ดี ไม่ได้เกิดจากการทำสิ่งใหญ่โตเสมอไป แต่เกิดจากการใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างต่อเนื่อง</strong>”</blockquote><p>เมื่อเรานำข้อมูลหลายชุดมาวิเคราะห์ร่วมกัน เช่น ราคา สินค้า พื้นที่ขาย เวลา และประเภทลูกค้า เราจะเริ่มเห็น Insight ที่ไม่เคยมองเห็นมาก่อน และ Insight เหล่านี้เอง จะกลายเป็นข้อได้เปรียบที่คู่แข่งไม่สามารถลอกเลียนได้ง่าย</p><p>ในยุคที่ทุกคนเข้าถึงเครื่องมือการตลาดได้เหมือนกัน ความแตกต่างจึงไม่ใช่การมีข้อมูลมากที่สุด แต่คือการเข้าใจข้อมูลได้ดีที่สุด และสามารถเปลี่ยนข้อมูลเหล่านั้นให้กลายเป็นการตัดสินใจที่แม่นยำกว่าเดิม</p><h4>Session 6 ของเหมือนกัน แต่วิธีขายต่างกัน ถอดบทเรียนสู่แบรนด์ร้อยล้าน จาก คุณเปา พีรดนย์ เหมยากร (ผู้ก่อตั้งและ CEO ของ iHAVECPU)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qyUJcCvDNK5K-bwmssVTWw.jpeg" /></figure><p>คุณเปาจาก iHAVECPU ถ่ายทอดประสบการณ์ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังว่า หากสินค้าเหมือนกัน สิ่งที่แตกต่างคือ “คนขาย” ธุรกิจจึงต้องเริ่มจากการวิเคราะห์คู่แข่ง เข้าใจจุดแข็ง จุดอ่อน และสร้างความแตกต่างที่ลูกค้ารับรู้ได้</p><p>หัวใจสำคัญคือ <strong>การแก้ Pain Point ของลูกค้าให้ดีที่สุด</strong> หากสามารถอธิบายเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายได้ แสดงว่าเราเข้าใจสินค้าของตัวเองอย่างแท้จริง เพราะความเชี่ยวชาญไม่ได้เกิดจากการจำ แต่เกิดจากการศึกษาอย่างลึกซึ้ง</p><blockquote>อีกแนวคิดที่น่าสนใจคือ <strong>การทำธุรกิจไม่จำเป็นต้องเริ่มจาก Passion เสมอไป แต่ควรเริ่มจากสิ่งที่สามารถสร้างรายได้</strong> แล้วค่อยต่อยอดไปสู่สิ่งที่รัก เพราะสุดท้ายธุรกิจต้องอยู่ได้ก่อน</blockquote><p>เขายังเน้นว่า การตัดราคาไม่ใช่กลยุทธ์ระยะยาว ลูกค้าที่ซื้อเพราะราคาถูก ก็พร้อมจะเปลี่ยนใจเมื่อเจอคนที่ขายถูกกว่า <strong>สิ่งที่ไม่มีใครลอกเลียนได้ คือเวลา</strong> <strong>ประสบการณ์ และความน่าเชื่อถือ</strong>ที่สะสมมาอย่างต่อเนื่อง</p><h4>Session 7 บทเรียนของนักธุรกิจ ที่ไม่เคยบอกพร้อม Case Study จาก คุณนพ พงศธร ธนบดีภัทร (ผู้ร่วมก่อตั้ง Eddu Group และ Refinn)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9KdahA3sVgOTk7JJn-sfsg.jpeg" /></figure><blockquote><strong><em>“คนไทยส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าแม่ค้าที่เก่ง แต่ยังเป็นนักธุรกิจที่ไม่เก่งพอ”</em></strong></blockquote><p>คำพูดนี้ไม่ได้หมายความว่าคนไทยขายของไม่เก่ง ตรงกันข้าม คนไทยจำนวนมากมีทักษะการขายที่ยอดเยี่ยม สามารถพูดคุย ปิดการขาย และสร้างยอดขายได้ดี แต่ปัญหาคือ หลายธุรกิจยังพึ่งพา “ความสามารถของคน” มากกว่าการสร้าง “ระบบธุรกิจ”</p><p><strong>หากวันหนึ่งเจ้าของร้านหยุดขาย ธุรกิจก็หยุดเติบโตตามไปด้วย นั่นแสดงว่าสิ่งที่เรามีอาจเป็นเพียง “ร้านค้า” ไม่ใช่ “ธุรกิจ” ที่สามารถเติบโตได้ด้วยตัวเอง</strong></p><p>คุณนพจึงตั้งคำถามต่อว่า <strong><em>“คนไทยขายของเก่ง แต่เป็นนักการตลาดที่ห่วย” </em></strong>ความหมายของคำนี้คือ ผู้ประกอบการจำนวนมากให้ความสำคัญกับการปิดการขายในวันนี้ แต่ไม่ค่อยลงทุนกับการสร้างความต้องการของตลาดในระยะยาว</p><p>การขาย คือการทำให้ลูกค้าตัดสินใจซื้อในวันนี้ แต่การตลาด คือการทำให้ลูกค้าอยากซื้อเรา แม้เราจะยังไม่ได้เริ่มขาย หากธุรกิจต้องลดราคา ยิงโฆษณา หรือไลฟ์สดทุกวันเพื่อให้มีรายได้ แสดงว่าธุรกิจยังพึ่งพาการขายมากกว่าการตลาด ในทางกลับกัน ธุรกิจที่สร้างการตลาดได้ดี ลูกค้าจะนึกถึงแบรนด์ก่อนที่จะเริ่มเปรียบเทียบราคา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gwkN9CGN5cdv8MTfbSl4vA.jpeg" /></figure><p>คุณนพอธิบายว่า ธุรกิจที่แข็งแรงจะต้องรักษาสมดุลขององค์ประกอบสำคัญทั้งสามด้าน เปรียบเหมือน <strong>“สามเหลี่ยมด้านเท่า”</strong> หากด้านใดด้านหนึ่งสั้นเกินไป ธุรกิจก็จะเสียสมดุลทันที</p><p>แนวคิดคือ ธุรกิจไม่ควรเก่งเพียงด้านใดด้านหนึ่ง เช่น</p><ul><li>ขายเก่ง แต่ไม่มีระบบการตลาด</li><li>การตลาดดี แต่บริการหลังการขายแย่</li><li>สินค้าดี แต่ไม่มีแบรนด์</li><li>แบรนด์แข็งแรง แต่ควบคุมต้นทุนไม่ได้</li></ul><p>ธุรกิจที่เติบโตได้ในระยะยาว ต้องทำให้ทุกด้านเติบโตไปพร้อมกัน ไม่มีด้านใดที่อ่อนแอจนกลายเป็นข้อจำกัดขององค์กร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ctw4le1MiUFgQy1xRH5RHw.jpeg" /></figure><p>อีกแนวคิดที่คุณนพเน้นมากคือ <strong><em>Brand = Trust (ความไว้วางใจ) </em></strong>หลายคนเข้าใจว่าแบรนด์คือ โลโก้ สี หรือภาพลักษณ์ของบริษัท แต่สำหรับคุณนพ <strong>แบรนด์คือ “เหตุผลที่ลูกค้ายอมเชื่อใจเรา”</strong></p><p>ยกตัวอย่าง Starbucks ลูกค้าจำนวนมากยอมจ่ายกาแฟในราคาที่สูงกว่าร้านทั่วไป ทั้งที่รสชาติอาจไม่ได้แตกต่างกันมาก สิ่งที่ลูกค้าซื้อจริง ๆ<strong> คือความมั่นใจ</strong>ว่า ไม่ว่าจะเดินเข้าร้านสาขาไหน ก็จะได้รับมาตรฐานเดียวกัน ทั้งคุณภาพสินค้า การบริการ และประสบการณ์ที่คุ้นเคย นั่นคือ<strong>คุณค่าของ “Trust” ความไว้วางใจ</strong>ไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว แต่เกิดจากการรักษามาตรฐานอย่างสม่ำเสมอในทุกครั้งที่ลูกค้าเข้ามาใช้บริการ</p><p>คุณนพเปรียบเทียบธุรกิจกับต้นไม้ ในช่วงที่ต้นไม้ยังเล็ก เจ้าของธุรกิจต้องคอยรดน้ำ ใส่ปุ๋ย และดูแลทุกวัน เช่นเดียวกับช่วงเริ่มต้นของธุรกิจ ที่ต้องค่อย ๆ สะสมความน่าเชื่อถือจากการส่งมอบสินค้าและบริการที่ดีอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไป ต้นไม้จะเติบโตจนแข็งแรง และความไว้วางใจที่สะสมไว้ก็จะกลายเป็นรากฐานของแบรนด์ ในวันที่แบรนด์แข็งแรง ลูกค้าจะไม่เลือกเราจากราคาที่ถูกที่สุด แต่เลือกเพราะเชื่อมั่นว่าเราจะไม่ทำให้ผิดหวัง</p><p>ดังนั้น สิ่งที่เจ้าของธุรกิจควรถามตัวเองอยู่เสมอคือ <strong>“ทุกวันนี้ ลูกค้าเชื่อใจเราเรื่องอะไร” </strong>บางธุรกิจลูกค้าเชื่อเรื่องคุณภาพ บางธุรกิจเชื่อเรื่องความรวดเร็ว บางธุรกิจเชื่อเรื่องบริการหลังการขาย บางธุรกิจเชื่อเรื่องความโปร่งใส</p><blockquote>เมื่อรู้แล้วว่า “กรอบความไว้วางใจ” ของลูกค้าคืออะไร หน้าที่ของธุรกิจคือ รักษาสิ่งนั้นไว้ให้ดีที่สุด เพราะความไว้วางใจใช้เวลาหลายปีในการสร้าง แต่สามารถสูญเสียได้จากความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว</blockquote><p>บทเรียนสำคัญจากคุณนพจึงไม่ใช่การสอนให้ขายเก่งขึ้น แต่เป็นการสอนให้คิดเหมือนเจ้าของธุรกิจที่มองระยะยาว</p><blockquote>ธุรกิจที่ยั่งยืนไม่ได้แข่งขันกันที่การลดราคา หรือการปิดยอดขายในแต่ละวัน แต่แข่งขันกันที่การสร้างระบบ การทำการตลาดอย่างต่อเนื่อง และการสะสมความไว้วางใจของลูกค้า เมื่อแบรนด์กลายเป็นสิ่งที่ลูกค้าเชื่อมั่น ธุรกิจก็จะไม่ต้องวิ่งไล่หาลูกค้าตลอดเวลา แต่ลูกค้าจะเป็นฝ่ายเลือกเดินเข้ามาหาเราเอง</blockquote><p>สิ่งที่ได้รับจากงานครั้งนี้ไม่ใช่เพียงความรู้ด้านธุรกิจ แต่คือการเปลี่ยนวิธีคิดในการสร้างองค์กร ฉันได้เรียนรู้ว่า ธุรกิจที่ดีไม่ใช่ธุรกิจที่พึ่งพาแพลตฟอร์มของคนอื่น แต่ต้องสร้างสินทรัพย์ของตัวเอง ไม่ใช่ธุรกิจที่แข่งกันลดราคา แต่ต้องแข่งกันสร้างคุณค่า ไม่ใช่ธุรกิจที่เติบโตจากการเอาเปรียบคู่ค้า แต่ต้องเติบโตไปพร้อมกับทุกคนใน Ecosystem</p><p>ท้ายสุด เทคโนโลยีอาจเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าถึงได้ แต่ความเชื่อมั่น กระบวนการที่ดี การใช้ข้อมูลอย่างมีประสิทธิภาพ และการรักษาคำพูด คือสิ่งที่สร้างความได้เปรียบที่แท้จริง และอาจเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดที่ทำให้ธุรกิจอยู่รอดและเติบโตได้ในระยะยาว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*To5lxLJrfrK_g8EoBIaPzQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=94f8a6a10d9d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Lesson Learn จาก Workshop Form Requirement Analysis to Test Design]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/lesson-learn-%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81-workshop-form-requirement-analysis-to-test-design-691b98d78c3d?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/691b98d78c3d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Jun 2026 16:47:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-24T16:47:35.448Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เป็น Workshop จากพี่หลุยส์ (Tester) และพี่เติ้ล (Tester)</p><p>เริ่มแรกพี่ๆ ให้ทำความเข้าใจ Requirement ที่ได้มาก่อน โดยฝึกให้เราได้ตั้งคำถาม ลองแกะ req. ที่ใช้คำกำกวม ว่าเราสามารถวิเคราะห์ req. ที่ได้มาขนาดไหน เมื่อวิเคราะห์ได้คร่าวๆ ก็ให้ลองมาแปลงเป็นเงื่อนไขการทดสอบ</p><p>ก่อนเริ่มทำ workshop พี่ๆ ก็ได้อธิบายเกี่ยวกับเกณฑ์การแยก Test Level ระหว่าง Unit Test, API Test และ Manual Test ไว้ตามภาพด้านล่าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j2Tc5CRx7mFGN7hJjCLotw.png" /></figure><ul><li>Unit Test ไว้ทดสอบ Business Logic ระดับฟังก์ชัน/เมธอด ถ้าทำแล้วจะรู้ว่า logic พังตรงไหน ทำให้แก้โค้ดถูกจุด ถ้าไม่มี bug ของ logic จะหลุดไปโผล่ใน API/component test/E2E ทำให้หาสาเหตุยากขึ้น</li><li>API Test ใช้ทดสอบการทำงานผ่าน endpoint จริง เพื่อดูว่า request/response/status code/contract ถูกไหม ถ้าทำแล้วจะมั่นใจว่า client เรียก API แล้วได้ผลลัพธ์ตามที่ design ไว้ เอาไว้ใช้ดูปัญหาเรื่อง route, payload, response, status code ถ้าไม่มี logic ข้างในอาจจะถูก แต่ข้อมูลที่ส่งออกจาก API อาจไม่ตรงตามที่ Frontend หรือ Consumer คาดหวัง</li><li>Integration Test ใช้ทดสอบการทำงานร่วมกันของหลายองค์ประกอบภายใน Service เดียวกัน โดยใช้ของจริงบางส่วน เช่น DB จริง และ mock ของ external service ที่ควบคุมได้ ทำแล้วจะมั่นใจว่า service + DB + external สามารถทำงานร่วมกันได้จริง ถ้าไม่มี ระบบอาจทำงานถูกต้องเมื่อทดสอบด้วย Mock แต่ล้มเหลวเมื่อเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลหรือส่วนประกอบจริง ข้อมูลอาจไม่ถูกบันทึกหรือ state ใน DB อาจไม่เปลี่ยนตามที่ design ไว้</li></ul><p>พี่ๆ ได้ให้โจทย์ที่เป็น Req. ภาพรวมของระบบสมัครเรียนคอร์สเรียนภายในองค์กร ซึ่งพนักงานสามารถสมัครคอร์สเรียนได้ โดยจะต้องมี HR คอยดำเนินการกับคำขอสมัครเรียนที่พนักงานคนนั้นสมัครเรียนได้ และเมื่อพนักงานเรียนจบหลักสูตรของคอร์สนั้นๆ แล้ว พนักงานจะสามารถส่งคำขอเพื่อสร้างใบ Certificate ได้</p><p>จากนั้นพี่ๆ ก็ได้ให้ Req. แบบกำกวมมาลองตั้งคำถามคร่าวๆ ดู มีทั้งฝั่ง Business Rule และฝั่ง Technical Rules ว่าระบบนี้มันมีปัญหาที่จุดไหนบ้างที่ req.ไม่ชัดเจน สมาชิกในทีมก็ช่วยกันตั้งคำถาม จากนั้นพวกเราก็ลองมาแยก Condition การทดสอบ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CIkWK6PVYxdKXI4l2yMubA.png" /><figcaption>การแยก Condition</figcaption></figure><p>โดยพวกเราภายในทีม ก็แบ่งกันทำตามจำนวนข้อของ req. พอถึงช่วงนำเสนอ พี่หลุยส์และพี่เติ้ลก็ให้คำแนะนำว่า จริงๆ <em>1 Condition ไม่เท่ากับ 1 Business Rule</em> เสมอไป เมื่อ condition ถูกใช้ซ้ำหลายจุดสามารถยุบรวมกัน หรือควรห่อ (encapsulate) ไว้เป็น Business Rule , Method หรือ Service ก็ได้</p><p>เราก็ทำการแก้ตามของพี่เขา จากนั้นก็เข้าสู่ของช่วงการ Design Test Case และใส่ Test Data เข้าไปจากนั้นก็ทำการร้อย Scenario พอทำเสร็จแล้วก็ได้ออกแบบ API Test ตาม Scenario ที่เราวางไว้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WoVkCXgHeeTazHK_P1uKkw.png" /></figure><p>อันนี้จะเป็นงานของทีมเราที่ได้ลอง design API Test ตามแต่ละ Test Case ที่วิเคราะห์ไว้ ในขั้นตอนนี้ค่อนข้างได้ความรู้สำหรับตัวหนูมากในฐานะที่เป็น BA ที่ยังไม่ค่อยมีทักษะในด้านการเขียน Test เพราะที่ผ่านมาอาจจะคุ้นเคยกับการวิเคราะห์ req. ออกแบบ Flow การทำงาน และเขียน Test Case ในมุมของ Business แต่ยังไม่ได้ลงลึกในรายละเอียดของการทดสอบ API มากนัก พอได้ลองออกแบบ API Test จริงๆ ทำให้เริ่มเข้าใจมากขึ้นว่า การทดสอบไม่ได้มีแค่การดูว่าฟังก์ชันทำงานได้หรือไม่ได้ แต่ต้องมองไปถึง Input ที่ส่งเข้าไป รูปแบบของ Request และ Response ที่ควรได้รับ รวมถึงการคาดการณ์กรณีต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้น ทั้งกรณีปกติ (Positive Case) และกรณีผิดเงื่อนไข (Negative Case)</p><p>อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ การเขียน Test ทำให้เราเข้าใจ Logic การทำงานของระบบลึกขึ้นกว่าการอ่าน req. เพียงอย่างเดียว เพราะทุก Test Case จะบังคับให้เราต้องคิดว่า “ถ้าผู้ใช้งานส่งข้อมูลแบบนี้ ระบบควรตอบกลับอย่างไร” และ “ผลลัพธ์ที่ถูกต้องควรเป็นแบบไหน”</p><p>สุดท้าย อยากขอขอบคุณพี่หลุยส์ และพี่เติ้ล ที่ได้มาให้ความรู้เกี่ยวกับการวิเคราะห์ Requirement และการ Design Test ต่างๆ เป็น Workshop ที่ดีและ พี่ๆคอยให้คำแนะนำดีมากค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=691b98d78c3d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Financial & Accounting Fundamental]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/financial-accounting-fundamental-b9a816ea06fb?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9a816ea06fb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 26 May 2026 09:48:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-26T09:48:56.270Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>องค์ประกอบของธุรกิจจริง ๆ ถ้ามองแบบง่าย ๆ มันก็เหมือนการทำให้ “ธุรกิจอยู่รอดและโตได้” ซึ่งจะมีอยู่ 3 เรื่องหลักที่ต้องทำงานไปพร้อมกัน คือ การตลาด การบริหาร และการเงิน</p><ul><li>การตลาด คือ ทำยังไงให้คนรู้จักเรา อยากซื้อสินค้าเรา และกลับมาซื้อซ้ำ</li><li>การบริหาร คือ การจัดการคน งาน ระบบ และทรัพยากรต่าง ๆ ให้ทำงานได้ลื่น</li><li>การเงิน คือ การดูว่าเงินเข้าออกยังไง ธุรกิจมีกำไรไหม เงินพอใช้หรือเปล่า</li></ul><p>หลายคนชอบคิดว่า “บัญชี” กับ “การเงิน” คือเรื่องเดียวกัน แต่จริง ๆ มันต่างกันนิดนึง</p><p>บัญชี จะเน้นการ “บันทึก” ว่าเกิดอะไรขึ้นในธุรกิจบ้าง เช่น วันนี้ขายของได้เท่าไร จ่ายค่าเช่าเท่าไร มีหนี้เพิ่มไหม เหมือนเป็นคนจดทุกอย่างไว้ละเอียด เพื่อเอาไปวิเคราะห์และใช้ยื่นภาษี</p><p>ส่วนการเงิน จะมองภาพใหญ่กว่า ว่าเราจะบริหารเงินยังไงให้ธุรกิจไปต่อได้ เช่น ควรลงทุนเพิ่มไหม ควรกู้เงินไหม เงินสดพอหมุนหรือเปล่า</p><p>พูดง่าย ๆ คือ “บัญชีเป็นคนเก็บข้อมูล” “การเงินเป็นคนเอาข้อมูลไปตัดสินใจ”</p><h3>5 องค์ประกอบสำคัญของบัญชี</h3><p>เวลาพูดเรื่องบัญชี จะมีคำพื้นฐานที่เจอบ่อยมาก</p><h4>1. สินทรัพย์ (Assets)</h4><p>คือ ทุกอย่างที่ธุรกิจมีและมีมูลค่า เช่น เงินสด รถ เครื่องจักร คอมพิวเตอร์ สินค้าในสต๊อก หรือแม้แต่ลูกหนี้ที่ยังไม่ได้จ่ายเงิน แบ่งได้เป็น 2 แบบ</p><ul><li>สินทรัพย์หมุนเวียน คือ เปลี่ยนเป็นเงินสดได้เร็ว เช่น เงินสด สินค้า ลูกหนี้</li><li>สินทรัพย์ไม่หมุนเวียน คือ ของที่ใช้ระยะยาว ขายเปลี่ยนเป็นเงินสดยาก เช่น อาคาร รถ โรงงาน</li></ul><p>ลองนึกภาพร้านกาแฟ<br> เงินในบัญชี = สินทรัพย์<br> เครื่องชงกาแฟ = สินทรัพย์<br> เมล็ดกาแฟในร้าน = สินทรัพย์เหมือนกัน</p><h4>2. หนี้สิน (Liabilities)</h4><p>คือ เงินที่ธุรกิจ “ติดคนอื่นอยู่” เช่น เงินกู้ ค่าของที่ยังไม่ได้จ่าย หรือหนี้บัตรเครดิตบริษัท <em>บางทีธุรกิจดูขายดีมาก แต่ถ้ามีหนี้เยอะ ก็อาจไม่ได้แข็งแรงอย่างที่คิด</em></p><h4>3. รายได้ (Revenue)</h4><p>คือ เงินที่ธุรกิจหาเข้ามาได้จากการขายสินค้าและบริการ สำคัญตรงที่ <em>“รายได้ยังไม่ใช่กำไร”</em></p><p>เช่น ขายของได้ 100,000 บาท แต่ต้นทุน+ค่าใช้จ่ายรวม 80,000 บาท จริง ๆ กำไรเหลือแค่ 20,000 บาท</p><h4>4. ค่าใช้จ่าย (Expenses)</h4><p>คือ เงินที่ต้องจ่ายเพื่อให้ธุรกิจดำเนินต่อได้ เช่น ค่าเช่า เงินเดือน ค่าโฆษณา ค่าน้ำค่าไฟ <em>ธุรกิจบางแห่งรายได้เยอะมาก แต่ค่าใช้จ่ายเยอะกว่า สุดท้ายก็ขาดทุนได้</em></p><h4>5. ส่วนของเจ้าของ (Owner’s Equity)</h4><p>คือ เงินหรือมูลค่าที่ “เป็นของเจ้าของจริง ๆ” ถ้าเอาแบบง่ายที่สุด <em>สิ่งที่ธุรกิจมีทั้งหมด<br> ลบด้วยหนี้ทั้งหมด เหลือเท่าไร นั่นคือของเจ้าของ</em></p><h3><strong>สมการบัญชี</strong></h3><p><strong>สินทรัพย์=หนี้สิน+ส่วนของเจ้าของ</strong></p><p>มันคือการบอกว่า ทุกอย่างที่ธุรกิจมี มาจาก 2 ทาง <strong><em>ไม่เจ้าของลงทุนเอง ก็ไปกู้คนอื่นมา</em></strong><em> </em>เช่น ร้านมีทรัพย์สินรวม 1 ล้านบาท กู้ธนาคารมา 400,000 แปลว่าเจ้าของมีส่วนอยู่ 600,000</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/756/1*NRGk6pYTUEByJqoTUo3A4Q.png" /></figure><h3>งบการเงินคืออะไร</h3><p>งบการเงินก็เหมือน “รายงานสุขภาพของธุรกิจ”</p><h4>1. งบกำไรขาดทุน</h4><p>เอาไว้ดูว่า ช่วงเวลานั้นธุรกิจ “กำไรหรือขาดทุน”</p><p><strong><em>รายได้ — ค่าใช้จ่าย = กำไร</em></strong></p><p>คนส่วนใหญ่เวลาเปิดธุรกิจ จะชอบดูยอดขาย แต่จริง ๆ ต้องดู “กำไร” ด้วย เพราะยอดขายเยอะไม่ได้แปลว่ารวย</p><h4>2. งบกระแสเงินสด</h4><p>สำคัญมากสำหรับธุรกิจ เพราะบางบริษัท “กำไร” แต่เงินสดไม่มี จนเจ๊งได้ งบนี้จะดูว่าเงินสดเข้าออกยังไง เช่น</p><ul><li>เงินจากการขายของ</li><li>เงินที่เอาไปลงทุน</li><li>เงินกู้ หรือเงินจากนักลงทุน</li></ul><p>หลายธุรกิจตายเพราะ “เงินสดไม่พอหมุน” มากกว่าขาดทุน</p><h4>3. งบแสดงฐานะการเงิน</h4><p>หรือ Balance Sheet เหมือนการถ่ายรูปธุรกิจ ณ เวลาหนึ่ง ว่าตอนนี้บริษัทมีอะไร เป็นหนี้เท่าไร เหลือของเจ้าของเท่าไร</p><h3>เรื่องภาษี</h3><p>ภาษีคือสิ่งที่ธุรกิจทุกคนหนีไม่พ้น ถ้าเป็นบุคคลธรรมดา เลขผู้เสียภาษีก็คือเลขบัตรประชาชน ส่วนถ้าจดบริษัท ก็จะกลายเป็น “นิติบุคคล”</p><p>บุคคลธรรมดา เสียภาษีสูงสุด 35 %</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/742/1*wXR_v0O7OWJk9vAoKGmAqA.png" /></figure><h3>นิติบุคคลคืออะไร</h3><p>คือ การที่กฎหมายมองว่า “บริษัท” เป็นอีกคนหนึ่งแยกออกจากเจ้าของ</p><p>ข้อดีคือ เวลาบริษัทมีปัญหา หนี้บางอย่างจะไม่กระทบทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดของเจ้าของ</p><p>คำว่า “บริษัทจำกัด” จริง ๆ หมายถึง <strong>“จำกัดความรับผิด”</strong></p><p>เช่น ลงทุน 1 ล้านบาท ถ้าบริษัทเจ๊ง ปกติจะเสียแค่เงินที่ลงทุน ไม่ได้โดนยึดทุกอย่างในชีวิต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/917/1*muda13Fz-gcav3_uvkjP-Q.png" /></figure><h3>ภาษีสำคัญที่ธุรกิจต้องรู้</h3><h4>1. ภาษีเงินได้นิติบุคคล</h4><p>คือ ภาษีจากกำไรบริษัท บริษัทกำไร ยิ่งมาก ก็ยิ่งเสียภาษีมาก</p><h4>2. VAT หรือ ภาษีมูลค่าเพิ่ม 7%</h4><p>ถ้าธุรกิจรายได้เกิน 1.8 ล้านบาทต่อปี ต้องจด VAT เวลาขายของจะบวก VAT เข้าไป</p><p>เช่น ของราคา 100 บาท ลูกค้าจ่ายจริง 107 บาท 7 บาทนั้น ธุรกิจไม่ได้เก็บไว้ ต้องส่งรัฐ แต่ก็สามารถเอาภาษีซื้อที่เราจ่ายไปมาหักได้</p><h4>3. ภาษีหัก ณ ที่จ่าย</h4><p>คือ เวลาจ่ายค่าบริการ บางกรณีต้อง “หักภาษีไว้ก่อน”</p><p>เช่น จ้างฟรีแลนซ์ 10,000 บาท อาจจ่ายจริง 9,700 แล้วหัก 300 ส่งสรรพากรแทน</p><h4><strong>4. อากรแสตมป์</strong></h4><p>คือ ภาษีอากรประเภทหนึ่งที่จัดเก็บจากการทำตราสารหรือเอกสารทางกฎหมายต่างๆ โดยเฉพาะสัญญาหรือเอกสารที่มีผลผูกพันทางกฎหมาย เช่น สัญญาเช่า สัญญากู้ยืม หนังสือมอบอำนาจ ใบหุ้น เป็นต้น</p><h3>เงินทุนของธุรกิจ</h3><p>ธุรกิจจะโตได้ต้องมีเงิน ซึ่งเงินมีอยู่ 2 ทางหลัก</p><h4>1. เงินทุนจากเจ้าของ (Equity)</h4><p>เช่น เจ้าของลงเงินเอง หรือมีนักลงทุนมาร่วม</p><p>ข้อดีคือ</p><ul><li>ไม่ต้องจ่ายดอกเบี้ย</li><li>ไม่กดดันเรื่องคืนเงินทันที</li></ul><p>แต่ข้อเสียคือ</p><ul><li>ต้องแบ่งความเป็นเจ้าของ</li><li>อาจมีความเห็นไม่ตรงกันกับหุ้นส่วน</li></ul><h4>2. เงินจากหนี้ (Debt)</h4><p>เช่น กู้ธนาคาร</p><p>ข้อดีคือ</p><ul><li>เจ้าของยังถือหุ้นเหมือนเดิม</li><li>ดอกเบี้ยลดหย่อนภาษีได้</li></ul><p>ข้อเสียคือ</p><ul><li>ต้องจ่ายคืน</li><li>มีดอกเบี้ย</li><li>ถ้าจ่ายไม่ไหว อาจโดนฟ้องหรือยึดทรัพย์</li></ul><h3>Cash Cycle วงจรเงินสด</h3><p>เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับธุรกิจ มันคือช่วงเวลาตั้งแต่ <strong><em>ซื้อของมา → ขายของ → เก็บเงินจากลูกค้าได้</em></strong><em> </em>ยิ่งได้เงินกลับมาเร็ว ธุรกิจก็ยิ่งคล่อง</p><p>ตัวอย่างง่าย ๆ ร้านขายเสื้อ</p><ul><li>ซื้อเสื้อมาสต๊อกวันนี้</li><li>ขายได้ในอีก 20 วัน</li><li>ลูกค้าจ่ายเงินจริงอีก 30 วัน</li></ul><p>แปลว่าเงินจมหายไป 50 วัน ถ้าหมุนเงินไม่ทัน ธุรกิจอาจสะดุดได้ แม้ยอดขายจะดี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*1Mwl9YjxGOHI4wkTGClQkg.png" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://www.peakaccount.com/blog/accounting/gen-acct/finance101-ep4-cash-cycle">https://www.peakaccount.com/blog/accounting/gen-acct/finance101-ep4-cash-cycle</a></figcaption></figure><p>สุดท้าย <strong>ธุรกิจไม่ได้มีแค่ “ขายของเก่ง”</strong> แต่ต้องเข้าใจทั้ง</p><ul><li>การตลาด</li><li>การบริหาร</li><li>บัญชี</li><li>การเงิน</li><li>ภาษี</li><li>การบริหารเงินสด</li></ul><p>เพราะหลายธุรกิจไม่ได้เจ๊งเพราะขายไม่ได้ แต่เจ๊งเพราะ <strong>“จัดการเงินไม่เป็น”</strong> มากกว่า</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9a816ea06fb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุป Session ที่สนใจจากงาน WTF Festival : Into the World of Outliers]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B-session-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-wtf-festival-into-the-world-of-outliers-e6da0f6046eb?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e6da0f6046eb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 May 2026 08:19:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-25T08:19:20.334Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xrAjYgchsrsRTSG4WrjOZg.png" /></figure><h3>Session 1: Future You. เราจะเป็นใครในโลกใหม่สุดผันผวน</h3><p>จากคุณ ต้นสน ดร.สันติธาร เสถียรไทย</p><h4>“เราจะเป็นใคร ในยุคที่อะไรก็วิกฤต”</h4><p>คำถามสำคัญของชีวิต อาจไม่ใช่ว่า “อนาคตจะทำอะไร” แต่คือ “เราอยากเป็นใคร”</p><p>เพราะสุดท้าย อาชีพเปลี่ยนได้ งานเปลี่ยนได้ โลกเปลี่ยนได้ แต่ตัวตนข้างใน คือสิ่งที่อยู่กับเรานานที่สุด หลายครั้งเสียงของสังคม ดังมากจนเราเผลอคิดว่า “นั่นคือเสียงของเรา” ทั้งที่จริงๆ มันอาจเป็นแค่ความคาดหวังจากคนรอบตัว</p><p>บางคนโตมากับคำว่า ต้องมั่นคง<br>บางคนโตมากับคำว่า ต้องสำเร็จเร็ว<br>บางคนใช้ชีวิตตามเส้นทางที่คนอื่นวางไว้ จนลืมถามตัวเองว่า จริงๆ เราต้องการอะไร</p><p>และสิ่งแรกที่ต้องยอมรับให้ได้ คือ “เราไม่รู้ก็ได้” ไม่จำเป็นต้องรีบมีทุกคำตอบในวัยนี้ชีวิตไม่ได้แข่งกันว่าใครรู้เร็วกว่า แต่แข่งกันว่าใครเข้าใจตัวเองได้ลึกกว่า</p><p>อย่าเอาแต่ฝัน จนลืมโลกความเป็นจริง แต่ก็อย่าอยู่กับโลกความเป็นจริง จนลืมความฝันเหมือนกัน</p><h4>Skill ที่เราควรลงทุน เปรียบเทียบกับเครื่องดื่ม</h4><ul><li>นม คือ ความรู้ที่ใช้ได้เร็ว เห็นผลเร็ว เช่น ยิงแอด ทำเทรนด์ ใช้เครื่องมือใหม่ๆ มันสำคัญ แต่ก็หมดอายุเร็วเหมือนนม โลกเปลี่ยนเมื่อไหร่ ก็ต้องเรียนใหม่ตลอด</li><li>วิสกี้ คือทักษะที่ต้องใช้เวลาบ่ม ต้องฝึกจริง ทำจริง ล้มจริง ยิ่งใช้เวลานาน ยิ่งมีมูลค่า เช่น การสื่อสาร การคิด การเข้าใจคน การสร้างแบรนด์ หรือการบริหารคน Skill แบบนี้ ไม่ได้เก่งในวันเดียว แต่มันอยู่กับเราได้นาน</li><li>น้ำเปล่า คือ การรู้จักตัวเอง เราถนัดอะไร อะไรที่ทำแล้วมีความสุข อะไรที่ทำแล้วไม่ฝืนตัวเอง สิ่งนี้ดูธรรมดา แต่สำคัญที่สุด เพราะถ้าไม่รู้จักตัวเอง ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็อาจหลงทางอยู่ดี</li></ul><h4>สิ่งที่อยากบอกกับทุกคนจากคุณต้นสน</h4><p>ใจเย็นๆ ชีวิตมันไม่ใช่เส้นตรง บางช่วงเร็ว บางช่วงช้า บางช่วงเหมือนหยุดอยู่กับที่ แต่ทุกอย่างมีจังหวะของมัน อายุ 25 แล้ว ยังไม่เจอสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ก็ไม่เป็นไรหลายคนเจอช้ากว่านั้นอีก เพราะบางครั้ง “โชคดี” ไม่ได้เกิดจากดวงอย่างเดียว แต่เกิดจาก “ความพร้อม” ที่วิ่งมาเจอกับ “โอกาส” หน้าที่ของเรา คือเตรียมตัวเองให้พร้อมอยู่เสมอ พอวันนั้นมาถึง เราจะคว้ามันได้ทัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9AHhIMLRTMAS0dlanmztMw.png" /></figure><h3>Session 2: Outlier สำนักบู๊ สู้หมดหน้าตัด โกงความตายสามครั้ง ยังไม่เข็ด</h3><p>จากคุณทนงค์ศักดิ์ แซ่เอี้ยว เจ้าของแบรนด์ “Yueopao”</p><h4>จากร้านเล็กๆ สู่แบรนด์เสื้อผ้าหลักพันล้าน</h4><p>ปัจจุบัน Yueopao มีรายได้ประมาณ 1,560 ล้าน และมีมากกว่า 86 สาขา รวมถึงขายออนไลน์ครบทุกช่องทาง</p><p>จุดน่าสนใจคือ เขาไม่ได้โตเพราะโชค แต่โตจาก “การเห็น Gap”</p><p>ช่วง 2–3 ปีที่ผ่านมา กระแสออกกำลังกายเริ่มมา คนเริ่มใส่เสื้อผ้าแนว sport wear มากขึ้น แล้วพอแบรนด์ไปจัดงานวิ่งมินิมาราธอน คนก็เริ่มรู้จัก Yueopao ในมุมใหม่มากขึ้น</p><h4>แล้วแบรนด์ไทย จะสู้ Uniqlo ยังไง?</h4><p>คำตอบคือ “บริหาร Supply Chain เอง”</p><p>ตั้งแต่การผลิต จนถึงส่งสินค้า เขาคุมเองทั้งหมด เพราะยิ่งควบคุมเองได้มาก ต้นทุนก็ยิ่งลดลง ธุรกิจที่เก่ง ไม่ใช่แค่ขายเก่ง แต่ต้องเข้าใจหลังบ้านด้วย</p><h4>จุดเริ่มต้นจริงๆ</h4><p>เริ่มจากขายบ็อกเซอร์ที่จตุจักรก่อนจะเปลี่ยนมาขายเสื้อแทน มีพื้นฐานเรื่องผ้ามาก่อนรู้ว่าผ้าแบบไหนย้วย แบบไหนยับ แก้ยังไง ตัดเย็บยังไง สุดท้ายเลยเลือกสร้างแบรนด์ตัวเอง เริ่มจาก</p><ol><li>ปรับเรื่องการตัดเย็บให้ต้นทุนถูกลง</li><li>ใช้ผ้าสต็อก ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ</li></ol><h4>เสื้อร้อยบาท จะเข้าห้างได้จริงเหรอ?</h4><p>ตอนแรกหลายคนก็มองว่าเป็นไปไม่ได้ แต่พอไปขายตามสกายวอล์ก ยูเนี่ยนมอลยอดกลับดีมาก ถึงขั้นเดือนละ 6 แสน จนห้างเริ่มเห็น และชวนเข้าไปเปิด แต่พอเข้าไปจริง ถึงรู้ว่า “มันคนละเกม” ค่าเช่าแพงขึ้น การแข่งขันสูงขึ้น ลูกค้าคาดหวังมากขึ้น แบรนด์เลยต้องปรับทั้ง service, marketing และ design ร้านใหม่ทั้งหมด</p><h4>เอาความรู้จากไหนมาทำธุรกิจ?</h4><p>คำตอบคือ “ถามเยอะ สังเกตเยอะ แล้วลองเยอะ”</p><p>ช่วงแรกเรียนรู้จากหน้างานล้วนๆ ลองผิด ลองถูก แล้วค่อยเก็บบทเรียน</p><p>พอโตขึ้น ก็เริ่มออกแบบชีวิตตัวเองได้มากขึ้น เรียนเรื่องผ้า เรียนเรื่องขาย เรียนเรื่องยิงแอด</p><h4>แบรนด์ คือ ตัวตนของเจ้าของ</h4><p>แบรนด์สำหรับคุณตอน ไม่ใช่แค่โลโก้ แต่คือ “ตัวตนของเจ้าของ”</p><p>เจ้าของเป็นคนยังไง เชื่ออะไร อยากส่งคุณค่าอะไรให้ลูกค้า สิ่งพวกนี้จะสะท้อนออกมาที่แบรนด์ทั้งหมด</p><h4>บทเรียนช่วงเกือบเจ๊ง</h4><p>มีหลายช่วงที่พลาด โดยเฉพาะการลงสต็อกเยอะเกินไป สุดท้ายของบวม เงินจม</p><p>บทเรียนสำคัญ คือ บางครั้ง “ยอมปล่อยขาดทุน” ยังดีกว่าฝืนเติมสต็อกเพิ่ม</p><p>ธุรกิจไม่มีใครไม่เคยพลาด แต่สิ่งสำคัญคือ ล้มแล้วเรียนรู้ให้ไว ขายไม่ได้ ก็ยังถือว่าได้ประสบการณ์</p><h4>เพื่อนฝูงสำคัญแค่ไหน กับคนต่างอุตสาหกรรมกัน</h4><p>สำคัญมาก เวลาเจอปัญหา คนต่างอุตสาหกรรมช่วยแชร์มุมมองกันได้ บางทีสิ่งที่เราไม่เห็น คนอื่นอาจเห็น และอีกประโยคที่ชอบมากคือ “เร็วแล้วพลาด ดีกว่าช้าแล้วไม่ได้เริ่ม”</p><h4>คำปิดท้าย</h4><p>อย่าพึ่งบอกว่าทำไม่ได้ ถ้ายังไม่เคยลองจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_UXj8Leu0L1FZxZUFFVK8A.png" /></figure><h3>Session 3: Outlier สำนักเด็ดเดี่ยว คิดเหมือนคือตาย คิดคล้ายไม่รอด</h3><p>จากคุณไอติม เอมลินทร์ ธีรธนากิตติพงษ์ เจ้าของแบรนด์ La Glace</p><h4>แบรนด์จะไม่แก่ ถ้ายังเรียนรู้อยู่ตลอด</h4><p>Mindset สำคัญของทีม La glace คือ ต้องเป็น “เด็ก” ตลอดเวลา</p><p>เด็กในที่นี้ ไม่ใช่ไม่โต แต่คือยังเปิดรับ ยังอยากเรียนรู้ และไม่คิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่างอย่าเป็นน้ำเต็มแก้ว อีกอย่างคือ ต้อง “ดื้อ” ในแบบที่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำ</p><h4>คนแบบไหนที่อยากได้เข้าทีม</h4><p>ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด แต่ต้องกล้า กล้าคิด กล้าลอง กล้าพลาด ล้มเหลวได้ แต่ไม่อายที่จะเรียนรู้ และต้องเป็นคนที่ “คิดใหญ่ ฝันใหญ่” พร้อม respect คนรอบตัว</p><h4>ถ้าคนในทีมไม่ perform ล่ะ?</h4><p>“ถ้าเขาไม่ใช่ชนเผ่าเดียวกับเรา สุดท้ายเขาก็จะไปเอง”</p><p>องค์กรที่แข็งแรง ไม่ใช่แค่ที่ทำงาน แต่คือ culture ที่ทุกคนช่วยกันสร้าง บ้านหลังนี้ต้องช่วยกัน groom คน</p><h4>ถ้าอยากสร้างแบรนด์ แต่ยังไม่มีเงินทุนล่ะ?</h4><p>คำแนะนำคือ ไปเป็นพนักงานก่อนก็ได้ ไปเรียนรู้ระบบคนอื่น ไปเก็บประสบการณ์ ไปเห็นว่าองค์กรจริงทำงานยังไง แต่ถ้ามีทุน มีโอกาส ก็ลองกับตัวเองได้เลย</p><h4>แบรนด์จะไม่แก่ ถ้ายัง Open อยู่เสมอ</h4><p>La Glace มองว่า แบรนด์แก่หรือไม่แก่ อยู่ที่ “การปรับตัว” ถ้ายังเรียนรู้ ยังเปิดรับ ยังมองโลกใหม่อยู่เสมอ แบรนด์ก็จะไม่แก่</p><h4>ตอนทีม Burnout ทำยังไง?</h4><p>สิ่งสำคัญที่สุด คือ “สภาพจิตใจ” CEO ต้องมองเกมล่วงหน้าให้ออก คิด scenario ต่างๆ ไว้เสมอ และต้องบาลานซ์ dynamic ของทีมให้ได้</p><p>เพราะสุดท้าย คนทำธุรกิจ ถ้าใจพังก่อน ทุกอย่างก็พังตาม</p><h4>การเป็น Entrepreneur</h4><p>ผู้ประกอบการไม่ใช่แค่เก่งธุรกิจ แต่ต้องมี “สภาพจิตใจที่มั่นคง” เพราะทุกวันมีปัญหาให้แก้ตลอด</p><p>ประโยคที่ชอบมากคือ “ยูต้องไม่เป็นบ้าก่อน” เพราะถ้าใจยังนิ่ง ยังไงก็ไปต่อได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KE_b0UxYu6vWbf0FtjWemg.png" /></figure><h3>Session 4: Haters Gonna Hate สูตรลับความสำเร็จ ที่ไม่ต้องแคร์ใคร (ที่ไม่ชอบเรา)</h3><p>จากคุณซีเค เจิง และคุณญาณวุติ จรรหาญ</p><h4>ถ้าไม่มีจุดยืน คุณจะไม่มีแบรนด์</h4><p>สิ่งแรกที่พูดแล้วรู้สึกชัดมากคือ “คุณจะไม่มีแบรนด์ ถ้าคุณไม่มีจุดยืน”</p><p>ทุกวันนี้หลายแบรนด์พยายามทำให้ทุกคนชอบ พยายามไม่ให้ใครไม่พอใจ สุดท้ายเลยไม่มีใครจำได้เลยว่าแบรนด์นี้เชื่ออะไร</p><p>แบรนด์ที่แข็งแรงจริง ต้องมี “จุดยืน” ของตัวเอง</p><p>และเมื่อมีจุดยืน มันก็เป็นเรื่องปกติ ที่จะมีทั้งคนรักและคนไม่ชอบ</p><p>ถ้าคุณเจอแรงต้านแล้วรีบถอย บางทีอาจแปลว่า คุณยังไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองทำมากพอ</p><h4>ถ้าไม่มีศัตรู คุณจะไม่มีแบรนด์</h4><p>ประโยคที่แรง แต่จริงมากคือ “คุณต้องสร้างศัตรูให้ได้ ถ้าไม่มีศัตรู คุณจะไม่มีแบรนด์”</p><p>คำว่า “ศัตรู” ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงไปสร้างเรื่องกับใคร แต่หมายถึง การกล้าชัดเจนในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ</p><p>เมื่อคุณชัดเจน จะมีคนที่รักคุณมากขึ้นและก็จะมีคนที่ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน ซึ่งมันปกติ ถ้าจะมีคนเกลียด ก็ปล่อยให้เกลียด หน้าที่ของเราคือทำให้เห็นว่า สิ่งที่เราทำ มันสร้าง impact เชิงบวกให้กับสังคมจริง</p><h4>สูตรโกงของซีเค คือ “อ่านไทยไม่ออก”</h4><p>ความหมายจริงๆ คือ อย่าเอาชีวิตไปผูกกับคอมเมนต์มากเกินไป</p><p>หลายครั้งเราแคร์เสียงลบ จนลืมเห็นคนที่คอยซัพพอร์ตเราอยู่ และยิ่งโตขึ้น จะยิ่งรู้ว่า<br> “ความคาดหวัง” คือสิ่งที่ฆ่าคนเก่งหลายคน</p><p>โดยเฉพาะความคาดหวังที่ว่า “ทุกคนต้องชอบเรา”</p><p>ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ จุดอ่อนของคนจำนวนมาก คืออยากให้ทุกคนรัก จนสุดท้าย ไม่กล้าเป็นตัวเองจริงๆ แต่ความจริงคือ ถ้าคุณได้เป็นตัวเอง คุณจะไม่มีวันเหนื่อยกับการใช้ชีวิตแบบนั้น</p><h4>คนไทยคิดมากเกินไป แต่บางทีโลกแค่ต้องการ “ความกล้า”</h4><p>มีการพูดเปรียบเทียบคนอเมริกันไว้น่าสนใจมาก</p><p>เขาบอกว่า บางที “ความมั่นใจเกินไป” ของคนอเมริกัน กลับกลายเป็นจุดแข็ง</p><p>เพราะเขาคิดว่าโลกต้องหมุนรอบ vision ของเขา สุดท้ายเลยผลักให้ vision นั้นเกิดขึ้นจริง</p><p>ในขณะที่คนไทยหลายครั้ง คิดเยอะเกินไป เกรงใจเกินไป มี empathy มากเกินไป จนบางทีไม่กล้าทำอะไรใหญ่ๆ</p><p>ไม่ได้แปลว่า empathy ไม่ดี แต่ถ้ามีมากจนไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าชน ไม่กล้าฝันใหญ่ สุดท้ายมันก็ฉุดเราไว้เหมือนกัน</p><p>สินค้าที่ดีจริง สามารถไปได้ทั่วโลก แต่เราต้องกล้าพอที่จะคิดไกลกว่าแค่ตลาดในไทย</p><h4>สู้แล้วพลาด ทำยังไง?</h4><p>คำตอบสั้นมาก แต่ชัดมาก “คนฉลาด จะไม่พลาดแบบเดิมรอบสอง”</p><p>พลาดได้ แต่ต้องได้บทเรียนกลับมา เพราะธุรกิจไม่มีใครไม่เคยเจ็บ แต่คนที่โต คือคนที่เรียนรู้จากแผลตัวเองได้เร็ว</p><h4>Fastwork โตช้า เพราะ Gap ใหญ่เกินไป</h4><p>อีกมุมที่น่าสนใจมาก คือเรื่อง “Gap” ในองค์กร</p><p>ช่วงก่อนที่ Fastwork จะมี CPO หรือ CTO องค์กรโตช้า เพราะระยะห่างระหว่าง CEO กับคนทำงานมันเยอะเกินไป ยิ่งมีคนกลางหลายชั้น ข้อมูลยิ่งเพี้ยน การตัดสินใจยิ่งช้าสุดท้าย CEO ต้องลด gap นี้ลงให้ได้</p><h4>ยุค AI คือยุคที่ต้องลงมือเองให้เร็วที่สุด</h4><p>พอมี AI เข้ามา หลายอย่างทำได้เร็วขึ้นมาก สิ่งสำคัญเลยไม่ใช่แค่สั่งงานเก่ง แต่คือ “ลงมือเองได้เร็ว”</p><p>คนที่ได้เปรียบในยุคนี้ คือคนที่ลองเอง ทำเอง Test เองได้ไว และในอนาคตตำแหน่งที่อาจถูกลดลงมากที่สุด คือ “คนกลาง” ที่ไม่ได้สร้าง impact ชัดเจน</p><p>เพราะ AI และเทคโนโลยี จะช่วยลดระยะห่างระหว่าง CEO กับคนทำงานโดยตรงมากขึ้นเรื่อยๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oxmF4vND4Bpfyxs5nWX4XA.png" /></figure><h3>Session 5: 3 เรื่องเจ็บนิด แสบหน่อย แต่ไม่ถึงตาย สไตล์ตันไม่เคยตัน</h3><p>จากคุณตัน ภาสกรนที</p><h4>“เจ็บนิด แสบหน่อย แต่ไม่ถึงตาย”</h4><p>สไตล์การพูดของคุณตัน คือตรงมาก แต่จริงหลายเรื่อง อย่างเรื่อง Research เขาบอกว่า “บางอย่าง อย่าเชื่อ research มากเกินไป” เพราะข้อมูลบนกระดาษ กับชีวิตจริง มันไม่เหมือนกันเสมอ สิ่งสำคัญคือ ต้องช่างสังเกต และถ้าลงไปสำรวจเองได้ จะดีที่สุด</p><h4>คนรอบตัว บางทีก็ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด</h4><p>เพราะเวลาถามคนใกล้ตัว หลายครั้งเขาก็จะตอบว่า “ดีหมด” ดังนั้นอย่าเชื่อทุกอย่างง่ายเกินไป ต้องดูเอง เจอเอง รู้เองด้วย และถ้าไม่เข้าใจอะไร ให้ถามตรงๆ คนที่โตเร็ว ส่วนใหญ่คือคนที่กล้าถาม</p><h4>เรื่องคน และสิ่งแวดล้อมสำคัญมาก</h4><p>มีประโยคหนึ่งที่ฟังแล้วสะดุดมากคือ “ชอบคบคนรวย เพราะถ้าคบคนจน ก็จนอยู่อย่างนั้น”</p><p>จริงๆ ไม่ได้หมายถึงเรื่องเงินอย่างเดียว แต่หมายถึง mindset วิธีคิด และ environment ที่เราอยู่ด้วย</p><p>เราอยู่กับคนแบบไหน สุดท้ายเราก็จะค่อยๆ คิดและใช้ชีวิตแบบนั้น</p><h4>อย่าพูดทุกอย่างที่คิด</h4><p>อีกข้อที่น่าสนใจคือ อย่าเล่าทุกอย่างให้คนอื่นฟังหมด</p><p>บางเรื่องควรเก็บไว้คิดให้ชัดก่อน บางแผนควรรอให้มันเกิดขึ้นจริง มากกว่าพูดออกไปเร็วเกินไป</p><p>เพราะบางครั้ง พลังงานที่ควรเอาไปลงมือทำ กลับถูกใช้ไปกับการพูดหมดแล้ว</p><h4>ขายสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป</h4><p>แนวคิดนี้ไม่ได้หมายถึงแค่ของ แต่คือการตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกจากชีวิต</p><p>ของที่ไม่ได้ใช้ งานที่ไม่สำคัญ ความสัมพันธ์ที่ดึงพลังงาน หรือสิ่งที่ทำให้เราแบกหนักเกินไป</p><p>บางครั้ง ชีวิตจะไปต่อได้เร็วขึ้น เมื่อเรากล้าปล่อยของที่ไม่จำเป็นออกไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZwswzUCDybdmIK6-B7xH5w.png" /></figure><h3>Session 6: CEO as Brand: เมื่อแบรนด์ 60 กว่าปีมี Gen Z ออกหน้า</h3><p>จากคุณพิชญ์ พิชญาเทพ ยุกตะเสวี ทายาทรุ่นที่ 4 ของอาณาจักร “นมตรามะลิ”</p><h4>เมื่อผู้บริหารลงมาเล่น TikTok เอง</h4><p>สิ่งที่น่าสนใจมากคือ ทุกวันนี้ TikTok ไม่ได้เป็นแค่ช่องทางขายของ</p><p>แต่มันคือ “ทางตรง” ระหว่างแบรนด์กับผู้บริโภค</p><p>เมื่อผู้บริหารลงมาทำคอนเทนต์เอง คนดูจะรู้สึกเข้าถึงแบรนด์ง่ายขึ้นทันที</p><p>ใครจะคิดว่า ทุกวันนี้ผู้บริหารจะออกมาขายของเอง เล่าเอง ตอบเอง แต่นั่นแหละ คือสิ่งที่ทำให้คนรู้สึกว่าแบรนด์ “มีตัวตน”</p><h4>คอนเทนต์ที่เวิร์ก คือคอนเทนต์ที่จริง</h4><p>คุณพิชญ์เล่าว่า ช่วงแรกๆ ยังมีสคริปต์ ยังคิดว่าจะพูดยังไงให้ดูดี แต่พอทำไปเรื่อยๆ กลับพบว่า คนชอบตอนที่ “เป็นตัวเอง” มากกว่า เพราะคนดูสัมผัสได้ว่าอะไรจริง อะไรฝืน</p><p>คอนเทนต์ที่ดีในวันนี้ ไม่จำเป็นต้องเพอร์เฟกต์ที่สุด แต่ต้อง “จริง” พอ</p><h4>TikTok ทำให้เข้าใจ Consumer แบบตรงไปตรงมา</h4><p>ข้อดีมากๆ ของ TikTok คือ คอมเมนต์ทั้งหมด มาจาก consumer จริงๆ มันเลยกลายเป็น feedback ตรง ที่เอาไปพัฒนาโปรดักต์ต่อได้ทันที บางที insight ที่ดีที่สุด ไม่ได้มาจากห้องประชุม แต่มาจากคอมเมนต์สั้นๆ ของลูกค้า</p><h4>ยุคนี้ ใครเข้าใจ Consumer ได้ไวที่สุด คนนั้นชนะ</h4><p>โลกวันนี้เปลี่ยนเร็วมาก พฤติกรรมลูกค้าเปลี่ยนทุกวัน ดังนั้นแบรนด์ที่ได้เปรียบ ไม่ใช่แบรนด์ที่ใหญ่ที่สุดเสมอไป</p><p>แต่คือแบรนด์ที่ “ฟังลูกค้าได้ไว” และ “ปรับตัวได้เร็ว” ที่สุด</p><p>TikTok เลยกลายเป็นเครื่องมือที่ทรงพลัง เพราะมันทำให้แบรนด์ได้เห็นเสียงจริงของผู้บริโภค แบบตรงไปตรงมามากที่สุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XOTBtX3_BMo4Z03D3CDaKQ.png" /></figure><h3>Session 7: โลกขับเคลื่อนด้วยความฝัน</h3><p>จากคุณซาน ปัทมพร ปรีชาวุฒิเดช, คุณกานต์ อรรถกร รัตนารมณ์ และคุณหมู ณัฐวุติ พึงเจริญพงศ์</p><h4>Passion, Standards และการโตแบบไม่ลดคุณภาพ</h4><p>สิ่งที่รู้สึกชัดมากจาก Session นี้ คือคำว่า<br> “Passion อย่างเดียวไม่พอ แต่ต้องมี Standards ด้วย”</p><p>หลายคนมีแพชชั่น แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะรักษามาตรฐานของสิ่งที่ตัวเองทำได้</p><h4>เรื่องคุณภาพ ไม่มีคำว่า “ประมาณนี้ก็ได้”</h4><p>มุมของนักลงทุนที่น่าสนใจมาก คือเรื่องคุณภาพ</p><p>ถ้า 95% ยังไม่ใช่ ก็ต้องไปให้ถึง 100%</p><p>เพราะธุรกิจมันอันตรายตรงที่ ถ้าเรายอมลดมาตรฐานในล็อตแรก ล็อตต่อไปมันจะลดลงอีกจาก 100 เหลือ 95 จาก 95 เหลือ 90 แล้วสุดท้ายคุณภาพทั้งหมดจะค่อยๆ พังโดยที่เราไม่รู้ตัว</p><p>มาตรฐานของแบรนด์ ไม่ได้พังจากความผิดพลาดครั้งเดียว แต่มันพังจากการ “ยอม” ทีละนิด</p><h4>ทุกคนมี Passion แต่ต้องมองให้ลึกกว่านั้น</h4><p>เวลาพูดถึง passion หลายคนชอบพูดกว้างๆ ว่า “ชอบธุรกิจ” “ชอบกาแฟ” “ชอบแฟชั่น”</p><p>แต่จริงๆ Passion ที่แข็งแรง ต้องลงลึกกว่านั้น ต้องรู้ว่าเราชอบอะไรในมัน อินกับตรงไหน เก่งเรื่องอะไรจริง เพราะรายละเอียดพวกนี้แหละ ที่จะกลายเป็นตัวตนของธุรกิจ</p><h4>ถ้า Passion ใหญ่ ต้องไปอยู่ในตลาดที่ใหญ่พอ</h4><p>อีกเรื่องที่น่าสนใจมาก คือ “Size ของตลาด”</p><p>ถ้า passion เราใหญ่ เราก็ต้องเลือกสนามที่ใหญ่พอให้มันโตได้ บางครั้งเราไม่ได้ผิดแต่อยู่ในตลาดที่เล็กเกินไป ต่อให้ทำดีแค่ไหน พื้นที่มันก็โตได้จำกัด ดังนั้นคนทำธุรกิจ ต้องมอง market size ให้เป็นด้วย</p><h4>นักลงทุนที่เก่ง ต้องเข้าใจการลงทุนจริงๆ</h4><p>หลายคนอยากลงทุน แต่อาจยังไม่ได้ศึกษาการลงทุนจริงจังมากพอ</p><p>นักลงทุนที่ดี ไม่ได้ใช้แค่ความรู้สึก แต่ต้องมีความรู้ มี framework และเข้าใจเกมระยะยาว</p><p>อีกมุมที่ชอบมาก คือ บางครั้งไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อยเกินไปว่า “มันเป็นเทรนด์ไหม” เพราะบางโอกาส ถ้าคิดนานเกินไป คนที่กล้ากว่าก็ลงมือไปก่อนแล้ว</p><h4>ทำยังไงให้ทีมเห็น Passion เดียวกัน</h4><p>การมี passion คนเดียว ไม่พอ สิ่งสำคัญคือทำยังไงให้ “ทีม” เห็นภาพเดียวกัน</p><p>วิธีหนึ่งคือการ manifest ภาพนั้นออกมาให้ชัด</p><p>ทำให้ทีมเห็นว่า อนาคตที่เรากำลังสร้างหน้าตาเป็นยังไง เรากำลังแก้ pain point อะไร และถ้าสำเร็จ โลกจะดีขึ้นยังไง เพราะคนจะอินกับภาพที่มองเห็นได้ง่ายกว่าแค่คำพูด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l1nvcm67iM5pghrko2GIvg.png" /></figure><h4>พาทีมออกไปเห็นโลกจริง</h4><p>มีการเล่าว่า ในแต่ละปี บริษัทจะลงทุนพาพนักงานไป outing หรือไปดูอะไรใหม่ๆ เพื่อให้ทุกคน “เห็นภาพอนาคต” ของบริษัทจริงๆ เพราะบางครั้ง passion ไม่ได้เกิดจากการประชุม แต่มาจากการที่คนในทีมได้เห็น ได้สัมผัส และได้เชื่อไปพร้อมกัน</p><h4>ทำเฉพาะสิ่งที่ตัวเองถนัด</h4><p>อีกประโยคที่ชัดมากคือ “เราจะทำแต่สิ่งที่เราถนัด” ไม่ใช่เห็นอะไรฮิตแล้วทำหมด แต่ต้องรู้ว่าทีมเราเก่งอะไร เข้าใจอะไร และเล่นเกมไหนได้ดีที่สุด อย่างการเปรียบเทียบเรื่องชาและกาแฟก็น่าสนใจ</p><ul><li>ชา จะอยู่ในโลกของผู้หญิง ของหวาน แฟชั่น ไลฟ์สไตล์</li><li>กาแฟ จะอยู่ในอีกฟีลหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายที่ชอบ มีสไตล์ที่ต่างออกไป</li></ul><p>มันคือการเข้าใจ positioning ของตลาด และเข้าใจว่าตัวเองเหมาะกับพื้นที่ไหน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1HmLLiUrq1h0oBoz2WPkJQ.png" /></figure><h4>เอาสิ่งที่เราชอบ ไปขยับให้ตลาดใหญ่ขึ้น</h4><p>ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองทั้งหมด บางทีแค่เอาสิ่งที่เราชอบ ไปปรับ ไปขยับอีกนิดเพื่อให้เข้าถึงคนได้มากขึ้น นั่นก็อาจกลายเป็นธุรกิจที่โตได้แล้ว</p><h4>ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา</h4><p>ท้ายที่สุด ทุกอย่างกลับมาที่หลักง่ายๆ นี้</p><ul><li>ฉันทะ (Passion)— มีความรักในสิ่งที่ทำ</li><li>วิริยะ (Consistency) — ลงมือทำอย่างต่อเนื่อง</li><li>จิตตะ (Focus)— ใส่ใจและโฟกัสกับมันจริงๆ</li><li>วิมังสา (Reflection) — คอยคิด คอยปรับ คอยพัฒนาอยู่เสมอ</li></ul><p>ธุรกิจที่ยั่งยืน ไม่ใช่ธุรกิจที่วิ่งเร็วที่สุดอย่างเดียว แต่คือธุรกิจที่ “รักในสิ่งที่ทำมากพอ” จนยอมพัฒนามันให้ดีขึ้นทุกวัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hFb4hXZgM2r1WTZ1uNNNjA.png" /></figure><h3>Session 8: โลกเรียกร้องจากเราเยอะจัง</h3><p>จากคุณแท็ป รวิศ หาญอุตสาหะ</p><h4>บางครั้งเรายุ่งทั้งวัน… แต่ชีวิตไม่ได้ขยับไปไหนเลย</h4><p>หลายคนทำงานหนักมาก ตื่นเช้า นอนดึก งานเต็มทั้งวัน แต่พอกลับมาถามตัวเองจริงๆ กลับรู้สึกว่า ชีวิตยังอยู่ที่เดิม</p><p>สิ่งที่ Session นี้พยายามจะบอก คือ “ความยุ่ง” ไม่ได้แปลว่า “กำลังเติบโต” บางทีเราแค่กำลังเอาเวลาไปแลกกับเรื่องที่ไม่ได้สำคัญจริงๆ</p><h4>คนที่จัด Priority เก่งที่สุดคนหนึ่ง คือ Warren Buffett</h4><p>Warren Buffett เป็นตัวอย่างของคนที่ “เลือก” เก่งมาก</p><p>เขาไม่ได้ทำทุกอย่าง แต่เลือกทำเฉพาะสิ่งที่สำคัญจริงๆ เพราะสุดท้าย ชีวิตเราไม่ได้พังจากการทำเรื่องใหญ่ผิดอย่างเดียว แต่พังจากการเอาพลังงานไปใช้กับเรื่องเล็กๆ มากเกินไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KUKXGpLIed0qguyaQrzQzw.png" /></figure><h4>คุณต้องเข้าใจในสิ่งที่คุณลงทุน</h4><p>ไม่ว่าจะลงทุนเรื่องเงิน ลงทุนเรื่องงาน หรือลงทุนเรื่องชีวิต ถ้าไม่เข้าใจมันจริง สุดท้ายเราจะหลงทางง่ายมาก</p><p>อีกคำถามที่ดีมากคือ “อะไรคือสิ่งที่ ถ้าทำสำเร็จแล้ว จะทำให้ทุกอย่างที่เหลือง่ายขึ้น?”</p><p>เพราะบางงาน ถ้าจัดการได้ มันจะปลดล็อกทุกอย่างต่อจากนั้น</p><h4>คนที่ทำทุกอย่าง มักจะไปได้ไม่สุดสักอย่าง</h4><p>ทุกวันนี้มีสิ่งใหม่เด้งขึ้นมาตลอด เทรนด์ใหม่ งานใหม่ โอกาสใหม่ หลายคนเลยเผลอทำทุกอย่าง อันนี้ก็น่าสนใจ อันนั้นก็อยากลอง สุดท้ายชีวิตเลย “ยุ่ง” แต่ไม่ “ลึก”</p><p>สิ่งสำคัญคือ ต้องรู้ว่าอะไรสำคัญจริง และอะไรสร้าง impact มากที่สุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ymHC5ZszrSQEkcjGovullg.png" /></figure><h3>Pareto 80/20</h3><p>หลักการนี้ยังใช้ได้เสมอ 80% ของผลลัพธ์ มักมาจาก 20% ของสิ่งที่เราทำ</p><p>ปัญหาคือ คนส่วนใหญ่กลับใช้เวลาไปกับอีก 80% ที่ไม่ค่อยสำคัญ ดังนั้นแทนที่จะทำทุกอย่าง อาจต้องถามว่า “อะไรคือ 20% ที่สำคัญที่สุดในชีวิตเรา”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EdXZwG_K0zlp6sqPI9i4zw.png" /></figure><h4>สมองเราคมที่สุด ในช่วง 5 ชั่วโมงหลังตื่นนอน</h4><p>นี่เป็นอีกเรื่องที่น่าสนใจมาก ช่วงเวลาที่สมองมนุษย์เฉียบคมที่สุด คือประมาณ 5 ชั่วโมงแรกหลังตื่น แปลว่า ช่วงเวลาทองของชีวิต ไม่ควรถูกใช้ไปกับ distraction ก่อนออกจากบ้าน หรือก่อนเริ่มวัน เราควรตอบตัวเองให้ได้อย่างน้อย 3 อย่างว่า</p><ul><li>วันนี้อะไรสำคัญที่สุด</li><li>อะไรคือสิ่งที่ต้องทำ</li><li>และอะไรที่ “ไม่จำเป็นต้องทำ”</li></ul><h4>อย่าปล่อยให้ Distraction ขโมยชีวิต</h4><p>โลกวันนี้ออกแบบมาให้เราเสียสมาธิตลอดเวลา</p><ul><li>Notification</li><li>Social media</li><li>ข้อความ</li><li>ข่าว</li><li>คลิปสั้น</li></ul><p>ทุกอย่างกำลังแย่ง “Attention” ของเรา และในยุคนี้ Attention คือทรัพยากรที่แพงมาก คนที่ควบคุม focus ตัวเองได้ จะได้เปรียบมหาศาล</p><h4>เมื่อโลกภายนอกเร่งรีบ</h4><p>ยิ่งโลกเร็วขึ้น ยิ่งต้องรู้จัก “ช้าลง” ในบางเรื่อง เพราะคนที่ชนะระยะยาว ไม่ใช่คนที่รีบที่สุดเสมอไป แต่คือคนที่ลงลึกได้มากที่สุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bDz19c438MaeNYLTpWqcRw.png" /></figure><h4>Do One Hard Thing Every Day</h4><p>ประโยคนี้ชอบมาก “ทำเรื่องยาก 1 อย่างทุกวัน”</p><p>ไม่ใช่เพื่อเอาชนะใคร แต่เพื่อฝึกใจตัวเอง เพราะการเติบโตจริงๆ มาจากการฝึกเล็กๆ ซ้ำๆ ทุกวัน เหมือนกล้ามเนื้อ ใจเราก็ต้องถูกฝึกเหมือนกัน</p><h4>รักษามาตรฐานตัวเอง ในวันที่ไม่มีใครบังคับ</h4><p>สิ่งที่ยากที่สุด ไม่ใช่การทำดีตอนมีคนมอง แต่คือวันที่ไม่มีใครเห็น แล้วเรายังรักษามาตรฐานตัวเองได้อยู่</p><p>วินัยที่แท้จริง คือ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนอยู่คนเดียว</p><h4>A Rising Tide Lifts All Boats</h4><p>เมื่อเราดีขึ้น คนรอบตัวก็มักจะดีขึ้นตาม การเติบโตที่ดีที่สุด ไม่ใช่โตคนเดียว แต่คือการพาคนรอบตัวโตไปด้วย</p><h4>Take Good Care of Us</h4><p>อีกประโยคที่อบอุ่นมากคือ “ดูแลคนของเราให้ดี” สุดท้ายแล้ว ความสำเร็จไม่ได้มีความหมายมาก ถ้าระหว่างทาง เราทำคนรอบตัวหล่นหายหมด</p><h4>การนอนสำคัญกว่าที่คิด</h4><p>ถ้าจัดการเรื่องการนอนไม่ได้ ชีวิตหลายอย่างจะเริ่มพังตามมา</p><ul><li>สมองคิดไม่ดี</li><li>อารมณ์แย่</li><li>โฟกัสหาย</li><li>สุขภาพพัง</li></ul><p>หลายคนพยายาม optimize ทุกอย่างในชีวิต แต่ลืม optimize การพักผ่อน ทั้งที่มันคือ “ระบบพื้นฐาน” ของทุกอย่าง</p><h4>Fluid Intelligence และ Crystallized Intelligence</h4><p>คนเรามีความฉลาดหลายแบบ แบบหนึ่งคือความคิดไว แก้ปัญหาเร็ว อีกแบบคือ wisdom ที่สะสมจากประสบการณ์</p><p>และเมื่อโตขึ้น สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่เก่งเร็ว แต่คือการสะสม “ความลึก” ของชีวิตไปเรื่อยๆ</p><h4>Plant at Least One Tree Every Day</h4><p>การปลูกต้นไม้ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงต้นไม้จริงอย่างเดียว แต่มันคือการ “สะสมสิ่งดีๆ” ทุกวัน เช่น คำขอบคุณ การช่วยคน การทำอะไรเล็กๆ ที่มีความหมาย</p><p>สิ่งพวกนี้อาจดูเล็กในวันนี้ แต่วันหนึ่ง มันจะเติบโตเป็นป่าใหญ่ในชีวิตเรา</p><h4>Long-term &gt; Short-term</h4><p>คนส่วนใหญ่มักอยากเห็นผลเร็ว แต่หลายสิ่งที่มีคุณค่าจริง ต้องใช้เวลา ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ สุขภาพ แบรนด์ ชื่อเสียง ความน่าเชื่อถือ ทุกอย่างต้องสะสม</p><h4>Slow is The New Fast</h4><p>ประโยคนี้ดีมาก “คนที่จะชนะ คือคนที่ลงลึกกับบางเรื่องได้มากพอ”</p><p>โลกทุกวันนี้เต็มไปด้วยคนที่รู้หลายอย่างแบบผิวเผิน แต่คนที่มี value จริง คือคนที่เข้าใจบางเรื่อง “ลึกมาก”</p><h4>Focus is a Leverage Multiplier</h4><p>Attention คือ Asset ถ้าเราเอาความสนใจไปกระจายทุกที่ พลังของเราจะหายไปหมด แต่ถ้าโฟกัสเป็นสิ่งเล็กๆ ก็สามารถสร้าง impact ใหญ่ได้</p><p>สุดท้ายแล้ว ชีวิตที่ดี อาจไม่ได้เกิดจากการทำเยอะที่สุด แต่เกิดจากการเลือก “สิ่งสำคัญที่สุด” ได้ชัดที่สุดต่างหาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gFO0m_LlSGoTGy31nGM1AA.png" /></figure><h3>Session 10: บัญญัติ 10 ประการสำหรับ Outlier</h3><p>จากคุณกระทิง เรืองโรจน์ พูนผล</p><h4>ข้อที่ 1 อ่านโลกให้ออก ก่อนที่โลกจะเปลี่ยน</h4><p>คนที่เป็น Outlier ไม่ได้เก่งแค่เรื่องธุรกิจ แต่เขาเก่งเรื่อง “การมองอนาคต” เขามองเห็นว่าโลกกำลังจะเปลี่ยนไปทางไหน ก่อนที่คนส่วนใหญ่จะเริ่มรู้ตัว</p><p>หลายธุรกิจไม่ได้ตายเพราะทำไม่เก่ง แต่ตายเพราะโลกเปลี่ยน แล้วตัวเองยังคิดแบบเดิม ใช้วิธีเดิม ขายแบบเดิม เข้าใจลูกค้าแบบเดิม</p><p>ทุกวันนี้พฤติกรรมผู้บริโภคเปลี่ยนเร็วมาก โดยเฉพาะ Gen Z หรือคนรุ่นใหม่ วิธีคิด วิธีซื้อของ วิธีเสพคอนเทนต์ หรือแม้แต่การเลือกแบรนด์ มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว คนที่อ่านเกมออก จะมองเห็น “โอกาสใหม่” ในสิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นตลาดเดิม</p><p>และบางครั้ง สิ่งที่เขาทำไม่ใช่การสร้างตลาดใหม่ทั้งหมด แต่คือการ “re-segment” หรือ “re-define” ตลาดเดิมใหม่ให้ตอบโจทย์คนยุคนี้มากกว่าเดิม</p><h4>ข้อที่ 2 Outliers มองหาตลาดที่พวกเขาจะครองเกม</h4><p>Outlier ไม่ได้พยายามลงไปแข่งในเกมที่ทุกคนเล่นเหมือนกัน แต่เขาจะมองหาพื้นที่ที่ตัวเอง “ชนะได้” เขาไม่ได้ถามว่า “ตลาดนี้ใหญ่ไหม” อย่างเดียว แต่ถามว่า “ถ้าลงไปเล่น เราจะเป็นใครในตลาดนี้”</p><p>บางแบรนด์โตได้ เพราะเขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ที่คนอื่นมองข้าม เห็นว่าพฤติกรรมลูกค้ากำลังเปลี่ยน และตรงนั้นมีโอกาสซ่อนอยู่ ธุรกิจที่โตจริง หลายครั้งไม่ได้เริ่มจากการใหญ่ที่สุด แต่เริ่มจากการเข้าใจคนกลุ่มเล็กที่สุดก่อน แล้วค่อยขยายออกไป</p><h4>ข้อที่ 3 Outliers รู้จักสินค้าตัวเองลึกกว่าลูกค้า</h4><p>คนที่ชนะจริง คือคนที่เข้าใจ “ปัญหา” ของลูกค้าลึกมากพอ ยิ่งลูกค้ามีปัญหา ยิ่งต้องจำไว้ว่า “นั่นมีค่ากว่าทอง” เพราะทุกปัญหา คือโอกาสของธุรกิจ ใครแก้ปัญหาได้ดีที่สุด คนนั้นชนะ</p><p>Outlier จะไม่ได้แค่ขายสินค้า แต่เขาจะหมกมุ่นกับการแก้ปัญหาให้ลูกค้าแบบจริงจังจนกลายเป็นคนระดับ world-class ในเรื่องนั้น ลูกค้าอาจยังอธิบายปัญหาตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่คนที่เข้าใจลึกจริง จะมองออกก่อนเสมอ</p><h4>ข้อที่ 4 Outliers เข้าใจ “ความรู้สึก” ของลูกค้า ไม่ใช่แค่ demographic</h4><p>ธุรกิจยุคนี้ แค่ดูอายุ เพศ รายได้ มันไม่พอแล้ว Outlier อ่านได้ลึกกว่า data อ่าน beyond data และ beyond analytics</p><p>Data เป็นแค่เครื่องนำทาง แต่สิ่งสำคัญคือ “เข้าใจความเป็นมนุษย์” ลูกค้าไม่ได้ซื้อของเพราะเหตุผลอย่างเดียว หลายครั้งเขาซื้อเพราะความรู้สึก ความเชื่อ ความอยากเป็น หรือสิ่งที่แบรนด์ทำให้เขารู้สึกกับตัวเอง</p><p>คนที่เข้าใจอารมณ์ของลูกค้าได้ จะสร้างแบรนด์ที่คนผูกพันได้จริง</p><h4>ข้อที่ 5 คิดเหมือนคนอื่น คือค่อยๆ หายไปจากเกม</h4><p>คิดเหมือน คือ ตาย และบางที… คิดเหมือน คือ เหนื่อยฟรีด้วย</p><p>เพราะสุดท้าย ถ้าทุกคนเหมือนกัน ลูกค้าจะไม่มีเหตุผลให้เลือกคุณ หลายแบรนด์ที่โตขึ้นมาได้ เพราะเขากล้าชัดเจนในตัวเอง กล้าต่าง กล้าพูดในแบบที่ตัวเองเชื่อ</p><p>อย่างแบรนด์ที่ proud to be different เขาไม่ได้พยายามเป็นที่รักของทุกคน แต่เขาชัดจนคนที่ใช่ “รักเลย”</p><p>สุดท้ายแล้ว ธุรกิจมันก็เป็นเหมือนภาพสะท้อนของเจ้าของแบรนด์ ถ้าแบรนด์ไม่มีตัวตน ไม่มีจุดยืน คนก็จะจำไม่ได้</p><h4>ข้อที่ 6 แคร์คนที่ควรแคร์ และอย่าเสียเวลากับคนที่ไม่ใช่</h4><blockquote><em>“Stop being patient and start asking yourself,</em></blockquote><blockquote><em>how do I accomplish my 10-year plan in 6 months.”</em></blockquote><blockquote><em>— Elon Musk</em></blockquote><p>แบรนด์ที่ดี ไม่ได้ทำให้ทุกคนชอบ แต่ทำให้ “คนที่ใช่” รู้สึกผูกพันมากพอ</p><p>Outlier เข้าใจว่า คนบางคนจะรักคุณมาก และบางคนก็จะไม่ชอบคุณเลย ซึ่งมันปกติ อย่าเสียเวลาไปพยายามเอาใจทุกคน จงแคร์คนที่ควรแคร์ แล้วสร้างเขาให้กลายเป็น “แฟน” ของแบรนด์</p><p>คำว่า Influencer จริงๆ ไม่ได้วัดที่ follower ล้านคน แต่วัดที่คุณ influence คนได้จริงกี่คน มีคนเชื่อคุณหลักพันหลักหมื่น ที่พร้อมซัพพอร์ตคุณจริง ดีกว่ามีคนตามเป็นล้าน แต่ไม่มีใครอินกับสิ่งที่คุณทำ</p><p>และสิ่งสำคัญคือ เวลาที่แฟนผิดหวัง คุณต้องกลับไปง้อเขาให้ได้ Care daily ไม่ใช่ care disappear เพราะคนที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่คนที่ด่าแบรนด์ แต่คือคนที่ “เงียบแล้วหายไป” เหมือนความสัมพันธ์ทั่วไป คนที่ผิดหวังแล้วไม่พูดอะไรอีกเลย นั่นแหละน่ากลัวที่สุด</p><h4>ข้อที่ 7 แบรนด์ที่ยั่งยืน สร้าง Community ไม่ใช่แค่ Transaction</h4><p>Outlier ไม่ได้แค่ขายของ แต่สร้าง community ของคนที่เชื่อในสิ่งเดียวกัน</p><p>เมื่อไหร่ที่ลูกค้ากลายเป็น “แฟน” เขาจะโตไปพร้อมกับแบรนด์เอง และไม่ใช่แค่ลูกค้าแต่รวมถึงพนักงาน ทีมงาน และทุกคนในองค์กร ต้องเชื่อไปในทางเดียวกันด้วย</p><p>หลายแบรนด์ระดับโลกไม่ได้เริ่มจากการขายเก่งที่สุด แต่เริ่มจากการสร้าง community ให้แข็งแรงที่สุด อย่าง Lululemon ก่อนเปิดร้านจริง เขาใช้เวลาสร้าง community นานมาก เพราะเขาเข้าใจว่า community คือรากที่ลึกที่สุดของแบรนด์</p><p>ถ้ามี community ที่แข็งแรง เวลาสินค้าออก คนพร้อมสนับสนุนทันที อย่าโฟกัสแค่ transaction หรือยอดขายรายวัน เพราะสิ่งที่ยั่งยืนจริง คือการมีคนที่เชื่อในสิ่งเดียวกับคุณ</p><p>Community คือหนึ่งใน competitive advantage ที่ลอกกันยากที่สุด</p><h4>ข้อที่ 8 ล้มให้เป็น เจ็บให้ฉลาดขึ้น</h4><p>ทุก Outlier เคยล้มหมด แต่คนที่ไปต่อได้ คือคนที่รู้ว่า “ตัวเองล้มเพราะอะไร”</p><p>การล้มที่แพงที่สุด คือการล้มแล้วไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย โลกธุรกิจไม่ได้ใจดีกับคนที่พลาดเรื่องเดิมซ้ำๆ</p><p>อีกเรื่องสำคัญคือ เวลา scale ธุรกิจ หลังบ้านต้องแน่น ถ้าระบบรั่ว ต่อให้ขายดีแค่ไหน สุดท้ายก็พังได้</p><p>Outlier ที่โตระยะยาว ไม่ใช่แค่เก่งขาย แต่เก่งบริหารทีม บริหาร stakeholder และบริหารอารมณ์ขององค์กรด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u4BhgjqQp-vTHAggZ1qyPQ.png" /></figure><p>แล้วอีกคำที่สำคัญมากคือ “Becoming, not Being” เราไม่ได้สมบูรณ์ตั้งแต่วันนี้ แต่เรากำลังค่อยๆ กลายเป็นคนที่ดีขึ้นทุกวัน ความสำเร็จไม่ได้เกิดจากการเปลี่ยนชีวิตในวันเดียว แต่มาจากการชนะใจตัวเองเล็กๆ ซ้ำๆ เก่งขึ้นแค่สัปดาห์ละ 1% ก็พอแล้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PUtmq4yrOGXV2TtGDgPhUQ.png" /></figure><h4>ข้อที่ 9 เร็วอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีป้อมปราการด้วย</h4><p>Defensibility = Moat</p><p>Outlier ไม่ได้แค่วิ่งเร็วกว่า แต่กำลังสร้าง “อาณาจักร” ของตัวเองไปทีละก้อนอิฐหลายธุรกิจไม่ได้ล้มเพราะสินค้าไม่ดี แต่ล้มเพราะปกป้องสิ่งที่ตัวเองสร้างไว้ไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งใครก็ทำตามได้หมด สุดท้ายก็จะถูกแทนที่</p><p>ดังนั้นนอกจากโตเร็ว ต้องคิดด้วยว่า อะไรคือสิ่งที่คนอื่น copy เราได้ยาก อาจเป็น community อาจเป็นแบรนด์ อาจเป็นระบบ หรืออาจเป็นความเข้าใจลูกค้า สิ่งพวกนี้แหละ คือ moat ของธุรกิจ</p><h4>ข้อที่ 10 Outlier ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ได้วิ่งคนเดียว</h4><p>สุดท้ายแล้ว ความสำเร็จไม่ได้วัดแค่ว่าคุณไปได้ไกลแค่ไหน แต่วัดว่า… คุณพาใครไปด้วยได้บ้าง คุณ inspire คนได้ไหม ทำให้ชีวิตคนรอบตัวดีขึ้นไหม ทำให้ทีม ครอบครัว ลูกค้า หรือคนที่ร่วมทางกับคุณ เติบโตขึ้นหรือเปล่า เพราะ Outlier ที่ยิ่งใหญ่จริง ไม่ใช่คนที่ชนะคนเดียว แต่คือคนที่ทำให้คนรอบตัว “โตไปด้วยกัน”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e6da0f6046eb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สรุปบท Product Discovery]]></title>
            <link>https://medium.com/@namtansukanya26/%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%9B%E0%B8%9A%E0%B8%97-product-discovery-524bee37567b?source=rss-53fbe9f65896------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/524bee37567b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sukanya Jantamanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 May 2026 08:10:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-19T08:10:48.682Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>session 1 — What is Product Discovery</h3><ul><li>Product Discovery คือ การตัดสินใจว่าจะสร้างอะไร</li></ul><p>Build the right thing = สร้างของอะไรดีให้ใช่ โดนใจผู้ใช้และดีกับธุรกิจที่สุด</p><ul><li>Product Delivery คือ การลงมือสร้าง</li></ul><p>Build the thing right = สร้างของยังไงดีให้ทีมเราสร้างมันได้ถูกต้อง</p><p><strong>Product Discovery แบ่งออกเป็น</strong></p><ul><li>Strategy Discovery : กระบวนการค้นหาและวิเคราะห์ข้อมูลในขั้นเริ่มต้น เพื่อกำหนดทิศทางก่อนลงมือสร้าง มุ่งไปที่ “ทำไมเราต้องทำสิ่งนี้”</li><li>Business Discovery : ขั้นตอนการสำรวจและทำความเข้าใจ ก่อนเริ่มลงมือทำจริง</li><li>Product Discovery : กระบวนการค้นหาและทำความเข้าใจปัญหา เพื่อหาแนวทางแก้ไขก่อนจะลงมือสร้าง ช่วยตอบคำถามสำคัญว่า “ลูกค้าต้องการอะไรกันแน่”</li><li>Market Discovery : กระบวนการค้นหาและทำความเข้าใจตลาด กลุ่มเป้าหมาย และปัญหาของลูกค้าก่อนเริ่มพัฒนา Product หรือบริการ</li><li>Growth Discovery : กระบวนการค้นหาและสำรวจ “โอกาสในการเติบโต” ของธุรกิจ</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/526/0*NfNBIoopgxlW7vaU" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://www.facebook.com/skooldio/posts/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-discovery-phase-delivery-phaseproduct-manager-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%B1%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B8%A1/963512352485627/">https://www.facebook.com/skooldio/posts/</a></figcaption></figure><h3>Session 2 — Business Discovery Lesson</h3><h4>1: Value ที่แท้จริงที่ลูกค้ารับได้</h4><p>จะเห็นได้ว่า อุปสรรคที่พบ จากลูกค้า <strong>B2B</strong> (ลูกค้าเป็นองค์กรหรือบริษัท” โดยเน้นการขายสินค้าหรือให้บริการระหว่างธุรกิจด้วยกันเอง) ทำให้ใช้เวลา Lead Time นาน จึงลองทำงานแบบ Small Size โดยทำ Onboarding ให้เร็วขึ้น ผลลัพธ์คือ เวลาที่ใช้ในการพูดคุยลดจาก 2 เดือนเหลือ 2 สัปดาห์ แต่สุดท้ายลูกค้าก็ไม่ไปต่อ เพราะลูกค้าไม่เข้าใจว่าได้คุณค่าอะไร</p><p>สรุปคือ เมื่อ user ไม่ได้ต้องการ value ข้อ 1 value ในข้อ 2 ที่ product มอบให้จึงหายไป</p><h4>2: Product ที่ตอบโจทย์แต่ลูกค้าไม่พร้อมจ่าย</h4><p>idea ในการทำ product มี 3 ระดับ</p><ol><li>ระดับ Feature เป็นแค่ส่วนเสริมของ product</li><li>ระดับ Product ตอบโจทย์ความต้องการของผู้ใช้</li><li>ระดับ Business ทำให้เป็นธุรกิจที่ยั่งยืน</li></ol><p>ดังนั้น AS a Product Manager เราลองถามและทบทวนกับตัวเองให้ดีว่าไอเดียที่เรากำลังคิดนั้นอยู่ในระดับไหน Feature/Product/Business และในเวลานี้เรากำลังมองหาไอเดียระดับไหน</p><h4>3: หาก Product กับ Market อยู่คนละทิศ ก็หาเงินไม่ได้</h4><p>จากบทเรียนนี้เราได้เรียนรู้ว่า User ที่เราคุยๆ และให้ Requirements กับเราอาจไม่ใช่กลุ่มลูกค้าของเราก็ได้ สิ่งที่เค้าพูดอาจจะเป็นแค่ Nice to Have ของเค้า ดังนั้นคำถามต่อมาคือ As a Product Manager เราจะหาคำตอบได้อย่างไรว่า User ของเรามีปัญหา และพร้อมจะจ่ายเงินให้กับ Solution ของเราจริงๆ</p><p>ระวัง Bias ในการพูดคุยกับ User ที่อยู่ใกล้เรา เราสามารถเข้าถึงได้ง่าย เพราะอาจจะมี User อื่นๆ ที่เป็นลูกค้าของเราแต่เรายังไม่ได้พูดคุยด้วยก็ได้</p><h3>Session 3 — Product Discovery Lesson</h3><h4>4: สิ่งที่คิดว่า User จะเป็น ไม่เหมือนกับที่ User เป็นจริงๆ</h4><p>Action ที่ User เคยใช้ ไม่ได้แปลว่าจะสามารถ Apply ได้กับทุก Use Case เพราะอาจมี context และ mental model ที่แตกต่างกัน</p><h4>5: การตัดสินใจข้อมูลจาก Data อาจบอกแนวโน้มได้เพียงส่วนนึง แต่บอกไม่ได้ทั้งหมด</h4><p>เหตุการณ์สมมติ เช่น ถ้าเราไปถามกลุ่มคน 200 คนว่าชอบกินไอติมรสอะไรบ้าง อาจจะมีคำตอบว่าชอบรสช็อคโกแลต 180 คน และถ้าเราเลือกกลุ่มคนใหม่อีก 200 คนอีกครั้ง คำถามจะยังมีคนชอบรสช็อคโกแลต 180 คนมั้ย คำตอบคือ อาจจะไม่ อาจจะชอบแค่ 160 คน หรือ 190 คนก็ได้</p><p>เหตุการณ์ที่เป็นแบบนี้ อาจเพราะมี context ที่เหมือนกัน แต่มีปัจจัยหลายอย่างไม่เหมือนกัน</p><p>ในเชิงสถิติ มีสิ่งที่เรียกว่า <strong>Confidence Interval หรือ ช่วงความเชื่อมั่น</strong> ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับกับความไม่แน่นอนจากการสุ่มตัวอย่าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*NaUgc2agpn7387g4" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://maze.co/blog/confidence-intervals/">https://maze.co/blog/confidence-intervals/</a></figcaption></figure><p>การ Research แบบ Quantitative อาจช่วยให้เราสามารถหา Momentum ของลูกค้าได้ แต่ Keep in Mind ว่าทั้งนี้ทั้งนั้นตัวเลขที่ได้มา อาจมาจากปัจจัยที่แตกต่างกัน</p><blockquote><em>จะทำยังไงให้รู้ได้ว่า Research ที่เก็บมานั้นจะ Work จริงมั้ย ?</em></blockquote><blockquote><em>จะรู้ได้ยังไงว่า End User ที่ทำ Research เป็นกลุ่มที่กำลังมองหา</em></blockquote><ul><li>ให้ Stakeholder เข้ามาอยู่ใน Development Loop เพื่อให้เห็นภาพรวมของทีม</li><li>Launch Product ออกไปก่อนเพื่อเก็บข้อมูล แต่ในฝั่งของ Stakeholder ก็ต้องยอมรับความเสี่ยงเพิ่มหาก Product ยังไม่เข้ากับกลุ่มลูกค้า</li></ul><h3>Session 4 — Product Delivery Lesson</h3><h4>6: อย่าคิดแค่ Happy Path — มอง Worst Case ให้เห็นจริงๆ ว่า Worse แค่ไหน</h4><p>ควรตรวจสอบข้อมูลที่ขาดอย่างละเอียด เพื่อประเมิน Worst Case ที่สุดที่เป็นไปได้ เพื่อประกอบการตัดสินใจ</p><h4>7: ใครวางแผนทำ AI Product อย่าลืมเช็คว่า Data มีมั้ย</h4><p>ข้อมูลมีส่วนสำคัญมากในการตัดสินใจ แน่นอนว่าเราไม่อาจมีข้อมูลครบทั้งหมด แต่ถ้ารู้สึกว่าเริ่มตัดสินใจผิดบ่อยๆ ลองสร้างของออกมาไวๆ ลองนึกภาพวันที่ Product Launch จริงๆ อาจทำให้เห็นอะไรที่เราคาดไม่ถึงก็ได้</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=524bee37567b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>