<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Narongrith Wongyala on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Narongrith Wongyala on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@narongrith.wo?source=rss-9eb31cb8419e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*wpvOtjcVv_P7Mjpj</url>
            <title>Stories by Narongrith Wongyala on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@narongrith.wo?source=rss-9eb31cb8419e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:40:33 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@narongrith.wo/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[อะไรคือของจรรยาบรรณสื่อสารมวลชน]]></title>
            <link>https://medium.com/@narongrith.wo/%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%8A%E0%B8%99-d3a936cbf02f?source=rss-9eb31cb8419e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d3a936cbf02f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Narongrith Wongyala]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Sep 2024 02:36:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-16T02:36:31.638Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ยุค ศรีอาริยะ. มองว่า“ใครมีอำนาจควบคุมเหนือระบบข่าวสาร และการบันเทิงก็จะมีอำนาจเหนือจิตวิญญาณ กำหนดเหนือทิศทางสังคมและแบบชีวิตของผู้คนในสังคม”<a href="#_ftn1">[1]</a> การนำเสนอเนื้อหาของสื่อมวลชนบางสื่อก็มิได้เป็นไปในทางสร้างสรรค์สังคม เนื่องจากคำนึงถึงแต่ผลประโยชน์ทางธุรกิจมากเกินไป จนละเลยความรับผิดชอบต่อสังคมที่เป็นหลักอยู่บนพื้นฐานของจริยธรรมสื่อมวลชน สื่อมวลชนบางสื่อนำเสนอเนื้อหาที่ไม่ได้ยึดหลักความรับผิดชอบต่อสังคม ซึ่งกระทบต่อจรรยาบรรณของสื่อมวลชน ดังนั้น ในการที่สื่อจะทำหน้าที่ตามจรรยาบรรณของตนเองได้นั้น เหนือสิ่งอื่นใดจะต้องสร้างจรรยาบรรณ ต้องนึกถึงหลักความมั่นคงของสถาบันครอบครัวและประเทศชาติเป็นหลัก รวมถึงไม่กระทบกับวัฒนธรรม วิถีชีวิต และภาพลักษณ์ของประเทศเป็นสำคัญ สื่อมวลชนถือไดว่าเป็นสถาบันหนึ่งทางสังคมมีหน้าที่หลักประการหนึ่ง คือการนำเสนอข่าวสารแก่ประชาชน ทำให้คนในสังคมมีความสัมพันธ์ เชื่อมโยงกัน สื่อมวลชนที่มีเสรีภาพจะทำให้ข่าวสารเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และเสรี ดังนั้นหลักการควบคุมกันเองคือหัวใจสำคัญของจรรยาบรรณสื่อสารมวลชน</p><p><strong>จริยธรรม</strong></p><p>จริยธรรม หมายถึง บุคลิกภาพเป็นสิ่งที่คนควรประประพฤติปฏิบัติเพราะจะทำให้บุคลิกดี หมายความว่า ถ้าบุคคลผู้นั้นมีจริยธรรมก็จะทำให้บุคคลผู้นั้นมีภาพรวมที่ดี คือคิดดี ปฏิบัติดี เป็นคนดีของสังคม จริยธรรมไม่ใช่เป็นแต่เพียงหลักจรรยาบรรณ (Codes of Conduct) หรือเป็นบทบัญญัติเพื่อให้คนทำตาม แต่จริยธรรมเป็นเรื่องของหลักการที่ช่วยชี้ว่าพฤติกรรมของมนุษย์อันใดถูกอันใดผิด หลักการเหล่านี้มีรากฐานอยู่บนทฤษฎีซึ่งผู้ใช้อาจนำไปประยุกต์ใช้ด้วยมโนธรรม เพื่อให้ชีวิตมีความสุขในสังคม จริยธรรมมิใช่กฎเกณฑ์กำหนดไว้ตายตัว<a href="#_ftn2">[2]</a></p><p>กล่าวคือ จริยธรรม เป็นการอ้างถึงคนที่มีคุณภาพ (Quality man) ของสื่อมวลชน เช่น การวิพากษ์วิจารณ์ของสื่อมวลชนอย่างไร้ซึ่งอคติ และเป็นหลักคุณธรรมของผู้ประกอบอาชีพนักสื่อสารมวลชน มารวมตัวกันเป็นสมาคมวิชาชีพ สร้างขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อเป็นแนวทางปฏิบัติแก่ผู้ประกอบอาชีพนักสื่อสารมวลชนให้มีความรับผิดชอบ</p><p><strong>จรรยาบรรณ</strong></p><p>สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ ได้กล่าวถึงจรรยาบรรณว่า จรรยาบรรณนั้นอยู่สูงกว่ากฎหมาย ความประพฤติบางอย่างไม่ผิดกฎหมายแต่ผิดจริยธรรม จริยธรรมเป็นหลักประพฤติปฏิบัติซึ่งมีลักษณะการยอมรับโดยสมัครใจ เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม ทั้งยังเป็นหลักประกันของเสรีภาพ ส่วนคำว่าจรรยาบรรณ หมายถึง หลักจริยธรรม ซึ่งได้ตราขึ้นไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเป็นคำที่มีความหมายแคบกว่าจริยธรรม บ้างก็แปลจรรยาบรรณว่าหนังสือว่าด้วยจริยธรรม</p><p>ดังนั้น จรรยาบรรณจึงเป็นหลักที่ควรประพฤติปฏิบัติในในหมู่คณะผู้ประกอบวิชาชีพ เช่น จรรยาแพทย์ จรรยาครู เป็นต้น จรรยาบรรณเป็นเพียงปฏิญาณและการประกาศเจตนารมณ์เท่านั้น มิใช่เป็นกฎหมายที่มีบทลงโทษถ้าหากมีการละเมิดในการปฏิบัติงาน จรรยาบรรณหนังสือพิมพ์เป็นตัวกำหนดที่ให้นักข่าวทำหน้าที่ให้เป็นที่พอใจแก่ประชาชน เป็นสิ่งสกัดกั้นมิให้กฎหมายมาคุกคามเสรีภาพของหนังสือพิมพ์</p><p>“จริยธรรม” ต่างกับคำว่า “จรรยาบรรณ”<strong> </strong>ตรงที่คำว่า <strong>“จริยธรรม”</strong> นั้น อยู่สูงกว่ากฎหมาย ความประพฤติบางอย่างไม่ผิดกฎหมาย แต่ผิดจริยธรรม, จริยธรรมเป็นหลักประพฤติปฏิบัติ ซึ่งมีลักษณะของการยอมรับโดยสมัครใจเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อตนเองและต่อสังคม ทั้งยังเป็นหลักประกันของเสรีภาพ ส่วนคำว่า <strong>“จรรยาบรรณ”</strong> หมายถึงหลักจริยธรรมซึ่งได้ตราขึ้นไว้เป็นลายลักษณ์อักษร เป็นคำที่มีความหมายแคบกว่าจริยธรรม</p><p>สื่อมวลชนเป็นเครื่องมือในการสะท้อนความต้องการของสาธารณะชน สื่อมวลชนจึงเป็นตัวแทนของสาธารณะชนแต่จะทำให้ได้ผลสำเร็จอย่างไรนั้น ต้องมีเสรีภาพพอสมควร เสรีภาพจึงถือเป็นกลไกลหลักของวิถีทางประชาธิปไตยที่สนองตอบความต้องการของประชาชนได้ สื่อมวลชนทำหน้าที่เป็นสุนัขเฝ้าบ้าน เป็นกระบอกเสียงแก่ประชาชน จิตวิญญาณของสื่อย่อมต้องการความมีอิสรเสรี มีความสำนึกที่สามารถแลกเปลี่ยนกับผู้อื่นได้ตลอดเวลา พร้อมด้วยการมีเสรีภาพในการปฏิบัติงาน เสรีภาพทำให้มนุษย์สามารถดูแลตนเองหรือปกครองตนเองได้ เพราะการให้บุคคลอื่นปกครองดูแล ย่อมมีผลต่อความเที่ยงตรงในการรายงานข่าว</p><p>หลักการควบคุมตนเองของสื่อมวลชนจึงมักใช้จริยธรรมเป็นหลักในการควบคุมความประพฤติของบรรดาสื่อมวลชนเองเป็นสำคัญ เพราะจริยธรรมเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมในการควบคุมกลุ่มคนที่ต้องการความมีอิสระในการทำงาน</p><p>การควบคุมกันเองนั้น เกณฑ์ต่างๆ ที่ตั้งขึ้นมาใช้ในการควบคุมต้องเป็นที่ยอมรับของสื่อมวลชน สาธารณชนและผู้ปกครองบ้านเมือง ต้องมีปัจจัยหลายประการเช่น ต้องมีหลักจริยธรรมสำหรับนักสื่อสารมวลชน มีบทลงโทษแก่ผู้ที่ละเมิดอย่างหนัก มีคณะทำงานเรื่องนี้โดยเฉพาะ มีการติดตามผลอย่างต่อเนื่อง เกณฑ์ดังกล่าวจะต้องเป็นที่ได้รับการรับรู้กันโดยทั่วไป ไม่เฉพาะในวงการวิชาชีพทั่วไปเท่านั้น แต่สาธารณชน ควรจะต้องรู้ด้วย เพื่อจะได้ช่วยกันตรวจสอบ<a href="#_ftn3">[3]</a></p><p>สำหรับประเทศไทยนั้น แนวความคิดในการวงกรอบความคิดทางด้านจริยธรรม ได้มีความพยายามหลายครั้งหลายหนที่จะจัดทำหลักปฏิบัติทางจริยธรรมหรือที่เรียกว่า “จรรยาบรรณ” โดยวางกรอบจรรยาบรรณไว้กว้างๆ ซึ่งสามารถใช้บังคับเพียงตัวบุคคลที่เป็นสมาชิกของสมาคมเท่านั้น แต่ไม่ได้ใช้บังคับไปถึงสื่อมวลชนในฐานะเป็นองค์กร จึงมีการเรียกร้อง กล่าวหาพฤติกรรม ของการเสนอข่าว ซึ่งเกินอำนาจหน้าที่ของสมาคมต่างๆ เหล่านั้นที่จะพิจารณาเมื่อบรรดาสื่อมวลชนไม่มีใครคุมก็มักจะมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมอยู่เสมอ ไม่เป็นที่ยอมรับในหมู่ประชาชนทั่วไป<strong> </strong>การการสร้างจรรยาบรรณ หรือ การควบคุมกันเองนั้น มี 3 แบบคือ คือ 1) แบบสมัครใจ 2) แบบครึ่งๆ สมัครใจและครึ่งๆ ถูกกำหนดจากรัฐบาล 3) แบบควบคุมกันเองแต่ในนาม แต่ยังถูกรัฐบาลควบคุมอีกรูปแบบหนึ่ง</p><p><strong>จรรยาบรรณกับองค์กรสื่อ</strong></p><p>จรรยาบรรณของแต่ละองค์กรนั้น มีการจัดทำขึ้นเพื่อเป็นหลักปฏิบัติให้แก่สมาชิกผู้ร่วมวิชาชีพให้ปฏิบัติงานในแนวทางที่เหมาะสม โดยจรรยาบรรณของแต่ละองค์กรนั้นก็จะช่วยต่อรองผลประโยชน์ตามแนวทางการควบคุมกันเองของผู้ประกอบวิชาชีพของสื่อนั้นๆ ด้วยกันตามแนวประชาธิปไตย ทั้งยังเป็นการป้องกันไม่ให้บุคลอื่น หรืออำนาจอื่นจากภายนอกเข้ามาควบคุม โดยแสดงศักยภาพด้วยการออกหลักปฏิบัตินี้มาควบคุมตัวเองของผู้ประกอบวิชาชีพสื่อนั้นๆ ขึ้นมาเช่นจรรยาบรรณนักวิชาชีพสื่อมวลชน ดังนี้</p><p><strong>แนวคิดที่เกี่ยวข้อง</strong></p><p><strong>ทฤษฎีความรับผิดชอบต่อสังคม</strong></p><p>หลักความรับผิดชอบต่อสังคม คือ ปัจเจกบุคคล สมาคม บริษัท รัฐบาล ที่ต้องรับผิดชอบต่อสังคม ความรับผิดชอบต่อสังคมนั้น เชื่อมโยงกับความรับผิดชอบทางจริยธรรมซึ่งสื่อมวลชนถูกควบคุมโดยความเห็นของประชาคมผู้บริโภค และจริยธรรมวิชาชีพ เกิดขึ้นเนื่องจากมีหนังสือพิมพ์หลายฉบับดำเนินการอย่างรุนแรงมีการใช้เสรีภาพอย่างไม่มีขอบเขต ใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ของตนเองทั้งยังตกอยู่ภายใต้อำนาจของนายทุนหรือวงการธุรกิจ เกิดเป็นเครื่องมือทางการเมืองที่มีความขัดแย้งกัน ขาดความรับผิดชอบ มุ่งประโยชน์ทางการค้าเป็นสำคัญสิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้แนวคิด ที่เชื่อว่าเสรีภาพจะสามารถแก้ไขข้อบกพร่อง ของหนังสือพิมพ์ได้ลดลง ความต้องการที่สังคมเรียกร้องจากหนังสือพิมพ์สรุปได้ 5 ประการคือ<a href="#_ftn4">[4]</a></p><p>1. เสนอเรื่องราวของเหตุการณ์ปัจจุบันอย่างเที่ยงตรง แยกความคิดเห็นออกจากข่าว</p><p>2. ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของทัศนะต่างๆ เป็นเวทีของการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น</p><p>3. เป็นตัวแทนของกลุ่มต่างๆในสังคม เสนอข่าวและเนื้อหาสาระของชนกลุ่มนั้น</p><p>4. ถ่ายทอดคุณธรรมตามประเพณีนิยมและค่านิยมต่างๆทางสังคมเพื่อส่งเสริมและบำรุงรักษาไว้ซึ่งวัฒนธรรมประเพณีอันดีงาม</p><p>5. เสนอเรื่องราวต่างๆของสังคมอย่างเต็มที่และเป็นการให้ข้อเรียกร้องต่างๆ เหล่านี้บรรลุผล</p><p><strong>บทสรุป</strong></p><p>ดังนั้น จริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชนของไทยที่มีระบบควบคุมกันเองเป็นกลไกหลักจึงเป็นเหมือนหลุมดำ ที่ทำให้องค์กรสื่อเองต้องตกไปในหลุมพรางที่ตนเองขุดไว้ สื่อมวลชนต้องยึดถือหลักการควบคุมตนเองเป็นเบื้องต้นก่อนที่จะให้ผู้อื่นมาควบคุมตนเอง โดยยึดมั่นในจรรยาบรรณวิชาชีพสื่อมวลชน องค์กรกลางต้องทำหน้าที่ดูแลจริยธรรมของสื่อมวลชนอย่างเข้มข้น เพราะหากปล่อยให้สื่อมวลชนนำเสนอข้อมูลข่าวสารอย่างเป็นอิสระไร้ขีดจำกัด หลักการ ควบคุมกันเองของสื่อมวลชนย่อมไม่มีประสิทธิภาพ และอาจเป็นเหตุผลที่จะมีการเรียกร้องให้ควบคุมสื่อมวลชนโดยอำนาจรัฐก็ว่าได้ ประชาชนจะต้องเข้ามามีส่วนร่วมในการสอดส่องการทำงานของสื่อมวลชนให้เป็นไปด้วยความรับผิดชอบต่อสังคม</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>ยุค ศรีอาริยะ. “จักรวรรดิสื่อครองโลก: สงครามล่าอาณานิคมทางวัฒนธรรม,” <em>วิกฤติสื่อมวลชน</em>, กรุงเทพฯ: โครงการวิถีทรรศน์, 2541</p><p>พนม วรรณศิริ, “การสื่อข่าวและการเขียนข่าว”, ศูนย์หนังสือ สถาบันราชภัฎสวนดุสิต, มีนาคม 2544.</p><p>พิทยา ว่องกุล, “วิกฤติสื่อมวลชนในยุคจักรวรรดินิยมข่าวสาร”. สำนักงานสนับสนุนกองทุนการวิจัย, 2541.</p><p>The Committee of Ethics (Harry J. Wright, Chairman), American Society of Newspaper Editors and adopted by the society in 1923 อ้างใน สุกัญญา สุดบรรทัด และคณะ, กรณีศึกษาเพื่อการเรียนการสอนส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมสื่อมวลชนไทย, คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536.</p><p>ศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมือง. <em>สื่อมวลชนบนเส้นทางทุนนิยม,</em> กรุงเทพฯ : เอดิสันเพรส</p><p>โปรดักส์, 2546</p><p>คำจำกัดความของ Ethic”, จาก <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ethic">http://en.wikipedia.org/wiki/Ethic</a></p><p>คำจำกัดความของ Code of Ethics”, <a href="http://www.12manage.com/decription_code_of_%20ethics.html">http://www.12manage.com/decription_code_of_ ethics.html</a>.</p><p>จรรยาบรรณวิชาชีพนักจัดรายการวิทยุและโทรทัศน์” จาก <a href="http://www.chiangraitoday/">http://www.chiangraitoday</a>.com/ RT/Radio Social2.asp</p><p><a href="http://www.human.cmu.ac.th/~thai/sompong/research44-2/resNews.htm">http://www.human.cmu.ac.th/~thai/sompong/research44-2/resNews.htm</a></p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> ยุค ศรีอาริยะ. “จักรวรรดิสื่อครองโลก: สงครามล่าอาณานิคมทางวัฒนธรรม,” <em>วิกฤติสื่อมวลชน</em>, กรุงเทพฯ: โครงการวิถีทรรศน์, 2541</p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> พนม วรรณศิริ, “การสื่อข่าวและการเขียนข่าว”, ศูนย์หนังสือ สถาบันราชภัฎสวนดุสิต, มีนาคม 2544.</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a> พนม วรรณศิริ, เรื่องเดียวกัน.</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> <a href="http://www.human.cmu.ac.th/~thai/sompong/research44-2/resNews.htm">http://www.human.cmu.ac.th/~thai/sompong/research44-2/resNews.htm</a></p><p>#คณะวิทยาการจัดการ<br>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา<br>#สาขาวิชาภาพยนตร์<br>#MSBSRU</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d3a936cbf02f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ภาษาภาพยนตร์กับการสร้างความงดงามในจิตใจ]]></title>
            <link>https://medium.com/@narongrith.wo/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B9%83%E0%B8%88-0832d3233f70?source=rss-9eb31cb8419e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0832d3233f70</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Narongrith Wongyala]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Sep 2024 02:35:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-16T02:35:01.065Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>การสร้างภาพยนตร์แต่ละเรื่องจำเป็นต้องใช้ปัจจัยสำคัญๆในการกำหนดโครงสร้างของภาพยนตร์เพื่อเป็นแนวทางในการวิเคราะห์ ดังนั้นในโลกของการสื่อสาร ภาพยนตร์ถือได้ว่าเป็นงานศิลปะ (Art) ที่ต้องใช้องค์ประกอบทางศิลปะผสมผสานกับความเป็นวัฒนธรรม (Culture) ของชุมชนท้องถิ่นที่สะท้อนการดำเนินชีวิตของผู้คนจำนวนมาก และในขณะเดียวกันก็เป็นเป็นสื่อสารมวลชน (Mass Communication) ในรูปแบบของสื่อมวลชน ( Mass Media) ซึ่งมีบทบาทในการเผยแพร่ ข้อมูล เรื่องราว ความรู้ ความหมาย ความคิด ตลอดจนอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ไปสู่กล่มผู้ชม</p><p>ภาพยนตร์สามารถสื่อสารและทำความเข้าใจกับผู้คนทั่วโลกได้โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ ภาษา ชนชั้นของสังคมและวัฒนธรรม ภาพยนตร์คือการสื่อสารหรือสื่อความหมายที่เป็นภาษาสากล โดยใช้ภาพ (Image) และเสียง (Sound) ที่ใช้สื่อสารให้ผู้คนบนโลกใบนี้เกิดความเพลิดเพลินบันเทิงอารมณ์แม้ว่าผู้ส่งสาร (Sender) จะมึความแตกต่างทางด้านเทคโนโลยี เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม อาจรวมถึงศาสนาและวิถีชีวิต เชื้อชาติ ประเพณี ระบบการปกครอง ตลอดจนความแตกต่างทางด้านอารยะธรรม ภาพยนตร์ไม่มีชนชั้น แม้กระทั่งคนที่อ่านหนังสือไม่ออก ก็สามารถเข้าใจเรื่องราว ความหมาย และซึมซับเอาอารมณ์และความรู้สึกที่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ได้ด้วย</p><p>ภาษา (Language) เป็นระบบสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง ที่มนุษย์ใช้ภาษาเป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสารหรือสื่อความหมาย (meaning) ซึ่งกันและกัน ซึ่งภาษาที่มนุษย์ใช้ติดต่อสื่อสาร แบ่งเป็น 2 ประเภท คือ1) วัจนภาษา (Verbal Language) หมายถึง ภาษาพูดหรือภาษาเขียน ที่ออกเสียงหรือเขียนเป็นพยางค์ เป็นถ้อยคำ หรือเป็นประโยคที่มีความหมายสามารถเข้าใจได้ เช่น คำพูด คำสนทนา ข้อความ 2) อวัจนภาษา (Non-Verbal Language) หมายถึง ภาษาที่ไม่ออกเสียงเป็นถ้อยคำหรือประโยคคำพูด หรือการเขียนเป็นตัวอักษร คำ หรือข้อความแต่สามารถสื่อความหมาย เกิดความรู้สึกและความเข้าใจ เช่น การใช้สีหน้า ท่าทาง หรือสัญลักษณ์ต่างๆ เป็นต้น</p><p>ภาษาภาพยนตร์ (Film Language) Christian Metz นักทฤษฎีสัญญศาสตร์ด้านภาพยนตร์(film semiologist) ที่มีชื่อเสียงชาวฝรั่งเศส ได้อธิบายว่า ที่คนเราเข้าใจภาพยนตร์นั้น “ไม่ใช่เพราะว่า ภาพยนตร์เป็นภาษา จึงสามารถบอกเล่าเรื่องได้โดยสมบูรณ์ แต่ตรงกันข้าม ภาพยนตร์กลายเป็นภาษา จากการที่ภาพยนตร์ได้มีการเล่าเรื่องได้อย่างสมบูรณ์แล้ว” (Monaco,1981:127) การที่ภาพยนตร์สามารถสื่อสารเรื่องราว ความหมาย อารมณ์และความรู้สึกให้ผู้ชมเข้าใจ ในสิ่งที่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ได้ นั่นเพราะภาพยนตร์เป็นภาษาอย่างหนึ่ง เรียกว่า ภาษาภาพยนตร์ (Film Language) แต่ภาษาภาพยนตร์ ไม่ใช่ภาษาทั่วไป และไม่ได้ใช้หลักไวยกรณ์ เช่นเดียวกับภาษาปกติทั่วไปในการสื่อสารหรือสื่อความหมาย เช่นเดียวกับภาษาไทย ภาษาจีนภาษาอังกฤษ ฯลฯ หากแต่ภาพยนตร์มีวิธีการสื่อความหมายหรือมีภาษาเฉพาะเป็นของตนเอง</p><p>องค์ประกอบของภาษาภาพยนตร์ หมายถึง สิ่งที่มาประกอบกัน เพื่อให้เกิดเป็นภาษาภาพยนตร์ ที่ผู้สร้างใช้ในการสื่อสารไปยังผู้ชม</p><p>ภาพที่เห็นปรากฏบนจอภาพยนตร์จะมีส่วนสัมพันธ์กับลักษณะภาพที่เลือกใช้ ขนาดของภาพ ถูกกำหนดขึ้นจากการออกแบบของผู้กำกับ</p><p>การเคลื่อนไหวเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งในภาพยนตร์ เป็นสิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์แตกต่างจากภาพนิ่งและภาพเขียน การเคลื่อนไหวในภาพยนตร์จึงสามารถสร้างอารมณ์ได้</p><p>โทนแสง (Tonality) คือสัดส่วนของแสงสว่างที่สุด ไล่ไปจนถึงส่วนที่เป็นบริเวณเงาดำที่มีอยู่ในฉากเหตุการณ์นั้น โทนแสงจะช่วยสื่อแอารมณ์และบรรยากาศให้แก่เรื่องราวได้</p><p>ภาษาภาพยนตร์ (Film Language) Christian Metz นักทฤษฎีสัญญศาสตร์ด้านภาพยนตร์(film semiologist) ที่มีชื่อเสียงชาวฝรั่งเศส ได้อธิบายว่า ที่คนเราเข้าใจภาพยนตร์นั้น “ไม่ใช่เพราะว่า ภาพยนตร์เป็นภาษา จึงสามารถบอกเล่าเรื่องได้โดยสมบูรณ์ แต่ตรงกันข้าม ภาพยนตร์กลายเป็นภาษา จากการที่ภาพยนตร์ได้มีการเล่าเรื่องได้อย่างสมบูรณ์แล้ว” (Monaco,1981:127) การที่ภาพยนตร์สามารถสื่อสารเรื่องราว ความหมาย อารมณ์และความรู้สึกให้ผู้ชมเข้าใจ ในสิ่งที่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ได้ นั่นเพราะภาพยนตร์เป็นภาษาอย่างหนึ่ง เรียกว่า ภาษาภาพยนตร์ (Film Language) แต่ภาษาภาพยนตร์ ไม่ใช่ภาษาทั่วไป และไม่ได้ใช้หลักไวยกรณ์ เช่นเดียวกับภาษาปกติทั่วไปในการสื่อสารหรือสื่อความหมาย เช่นเดียวกับภาษาไทย ภาษาจีนภาษาอังกฤษ ฯลฯ หากแต่ภาพยนตร์มีวิธีการสื่อความหมายหรือมีภาษาเฉพาะเป็นของตนเอง</p><p>เพลงประกอบภาพยนตร์ (Film score Soundtrack) คือ บทเพลงสำหรับขับร้อง ท่วงทำนองแต่งขึ้นขึ้นสำหรับภาพยนตร์เรื่องนั้นๆโดยเฉพาะ หน้าที่ของเพลงประกอบจะถูกใช้เพื่อแสดงอารมณ์ ความรู้สึก หรือสถานการณ์ต่างๆในภาพยนตร์นั้นๆ จะเห็นได้ว่าเพลงประกอบภาพยนตร์ยังสามารถนำมาใช้ฟังเพื่อความบันเทิงได้เช่นเดียวกัน การแต่งเพลงขึ้นมาเพื่อประกอบในภาพยนตร์เรื่องนั้น ๆ จะแต่งขึ้นมาโดยเฉพาะหรือเลือกใช้เพลงที่เป็นที่นิยมอยู่แล้ว เพลงประกอบภาพยนตร์เหล่านี้ล้วนมีความสำคัญต่อการเล่าเรื่องในภาพยนตร์ บอกเล่าความรู้สึกของตัวละครหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์ได้</p><p>เอกสารอ้างอิง บทเพลงประกอบกับการขับเคลื่อนทางอารมณ์ในงานภาพยนตร์ SIDE A</p><p>ณรงค์ฤทธิ์ วงศ์ยะรา</p><p><a href="http://www.elfit.ssru.ac.th/duangrat_da/file.php/1/Teaching/GMD_3706_Aesthetics_7-8.pdf">http://www.elfit.ssru.ac.th/duangrat_da/file.php/1/Teaching/GMD_3706_Aesthetics_7-8.pdf</a></p><p>อ้างใน <a href="http://www.elfit.ssru.ac.th/duangrat_da/file.php/1/Teaching/GMD_3706_Aesthetics_7-8.pdf">http://www.elfit.ssru.ac.th/duangrat_da/file.php/1/Teaching/GMD_3706_Aesthetics_7-8.pdf</a></p><p>#คณะวิทยาการจัดการ<br>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา<br>#สาขาวิชาภาพยนตร์<br>#MSBSRU</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0832d3233f70" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ภาษาภาพยนตร์กับการสร้างความงดงาม]]></title>
            <link>https://medium.com/@narongrith.wo/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1-b5151b960afe?source=rss-9eb31cb8419e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b5151b960afe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Narongrith Wongyala]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Aug 2023 03:45:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-28T03:45:53.958Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>ณรงค์ฤทธิ์ วงศ์ยะรา</strong><a href="#_ftn1"><strong>[1]</strong></a></p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> อาจารย์ประจำสาวิชาภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>การสร้างภาพยนตร์แต่ละเรื่องจำเป็นต้องใช้ปัจจัยสำคัญๆในการกำหนดโครงสร้างของภาพยนตร์เพื่อเป็นแนวทางในการวิเคราะห์ ดังนั้นในโลกของการสื่อสาร ภาพยนตร์ถือได้ว่าเป็นงานศิลปะ (Art) ที่ต้องใช้องค์ประกอบทางศิลปะผสมผสานกับความเป็นวัฒนธรรม (Culture) ของชุมชนท้องถิ่นที่สะท้อนการดำเนินชีวิตของผู้คนจำนวนมาก และในขณะเดียวกันก็เป็นเป็นสื่อสารมวลชน (Mass Communication) ในรูปแบบของสื่อมวลชน ( Mass Media) ซึ่งมีบทบาทในการเผยแพร่ ข้อมูล เรื่องราว ความรู้ ความหมาย ความคิด ตลอดจนอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ไปสู่กล่มผู้ชม</p><p>ภาพยนตร์สามารถสื่อสารและทำความเข้าใจกับผู้คนทั่วโลกได้โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ ภาษา ชนชั้นของสังคมและวัฒนธรรม ภาพยนตร์คือการสื่อสารหรือสื่อความหมายที่เป็นภาษาสากล โดยใช้ภาพ (Image) และเสียง (Sound) ที่ใช้สื่อสารให้ผู้คนบนโลกใบนี้เกิดความเพลิดเพลินบันเทิงอารมณ์แม้ว่าผู้ส่งสาร (Sender) จะมึความแตกต่างทางด้านเทคโนโลยี เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม อาจรวมถึงศาสนาและวิถีชีวิต เชื้อชาติ ประเพณี ระบบการปกครอง ตลอดจนความแตกต่างทางด้านอารยะธรรม ภาพยนตร์ไม่มีชนชั้น แม้กระทั่งคนที่อ่านหนังสือไม่ออก ก็สามารถเข้าใจเรื่องราว ความหมาย และซึมซับเอาอารมณ์และความรู้สึกที่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ได้ด้วย</p><p>ภาษา (Language) เป็นระบบสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง ที่มนุษย์ใช้ภาษาเป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสารหรือสื่อความหมาย (meaning) ซึ่งกันและกัน ซึ่งภาษาที่มนุษย์ใช้ติดต่อสื่อสาร แบ่งเป็น 2 ประเภท คือ1) วัจนภาษา (Verbal Language) หมายถึง ภาษาพูดหรือภาษาเขียน ที่ออกเสียงหรือเขียนเป็นพยางค์ เป็นถ้อยคำ หรือเป็นประโยคที่มีความหมายสามารถเข้าใจได้ เช่น คำพูด คำสนทนา ข้อความ 2) อวัจนภาษา (Non-Verbal Language) หมายถึง ภาษาที่ไม่ออกเสียงเป็นถ้อยคำหรือประโยคคำพูด หรือการเขียนเป็นตัวอักษร คำ หรือข้อความแต่สามารถสื่อความหมาย เกิดความรู้สึกและความเข้าใจ เช่น การใช้สีหน้า ท่าทาง หรือสัญลักษณ์ต่างๆ เป็นต้น</p><p>ภาษาภาพยนตร์ (Film Language) Christian Metz นักทฤษฎีสัญญศาสตร์ด้านภาพยนตร์(film semiologist) ที่มีชื่อเสียงชาวฝรั่งเศส ได้อธิบายว่า ที่คนเราเข้าใจภาพยนตร์นั้น “ไม่ใช่เพราะว่า ภาพยนตร์เป็นภาษา จึงสามารถบอกเล่าเรื่องได้โดยสมบูรณ์ แต่ตรงกันข้าม ภาพยนตร์กลายเป็นภาษา จากการที่ภาพยนตร์ได้มีการเล่าเรื่องได้อย่างสมบูรณ์แล้ว” (Monaco,1981:127) การที่ภาพยนตร์สามารถสื่อสารเรื่องราว ความหมาย อารมณ์และความรู้สึกให้ผู้ชมเข้าใจ ในสิ่งที่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ได้ นั่นเพราะภาพยนตร์เป็นภาษาอย่างหนึ่ง เรียกว่า ภาษาภาพยนตร์ (Film Language) แต่ภาษาภาพยนตร์ ไม่ใช่ภาษาทั่วไป และไม่ได้ใช้หลักไวยกรณ์ เช่นเดียวกับภาษาปกติทั่วไปในการสื่อสารหรือสื่อความหมาย เช่นเดียวกับภาษาไทย ภาษาจีนภาษาอังกฤษ ฯลฯ หากแต่ภาพยนตร์มีวิธีการสื่อความหมายหรือมีภาษาเฉพาะเป็นของตนเอง</p><p>องค์ประกอบของภาษาภาพยนตร์ หมายถึง สิ่งที่มาประกอบกัน เพื่อให้เกิดเป็นภาษาภาพยนตร์ ที่ผู้สร้างใช้ในการสื่อสารไปยังผู้ชม โดยทำได้ 3 ทาง</p><p>ภาพที่เห็นปรากฏบนจอภาพยนตร์จะมีส่วนสัมพันธ์กับลักษณะภาพที่เลือกใช้ ขนาดของภาพ ถูกกำหนดขึ้นจากการออกแบบของผู้กำกับ</p><p>การเคลื่อนไหวเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งในภาพยนตร์ เป็นสิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์แตกต่างจากภาพนิ่งและภาพเขียน การเคลื่อนไหวในภาพยนตร์จึงสามารถสร้างอารมณ์ได้</p><p>โทนแสง (Tonality) คือสัดส่วนของแสงสว่างที่สุด ไล่ไปจนถึงส่วนที่เป็นบริเวณเงาดำที่มีอยู่ในฉากเหตุการณ์นั้น โทนแสงจะช่วยสื่อแอารมณ์และบรรยากาศให้แก่เรื่องราวได้</p><p><a href="#_ftn1">[1]</a>เพลงประกอบภาพยนตร์ (Film score Soundtrack) คือ บทเพลงสำหรับขับร้อง ท่วงทำนองแต่งขึ้นขึ้นสำหรับภาพยนตร์เรื่องนั้นๆโดยเฉพาะ หน้าที่ของเพลงประกอบจะถูกใช้เพื่อแสดงอารมณ์ ความรู้สึก หรือสถานการณ์ต่างๆในภาพยนตร์นั้นๆ จะเห็นได้ว่าเพลงประกอบภาพยนตร์ยังสามารถนำมาใช้ฟังเพื่อความบันเทิงได้เช่นเดียวกัน การแต่งเพลงขึ้นมาเพื่อประกอบในภาพยนตร์เรื่องนั้น ๆ จะแต่งขึ้นมาโดยเฉพาะหรือเลือกใช้เพลงที่เป็นที่นิยมอยู่แล้ว เพลงประกอบภาพยนตร์เหล่านี้ล้วนมีความสำคัญต่อการเล่าเรื่องในภาพยนตร์ บอกเล่าความรู้สึกของตัวละครหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์ได้</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> บทเพลงประกอบกับการขับเคลื่อนทางอารมณ์ในงานภาพยนตร์ SIDE A ภาพยนตร์ SIDE A</p><p>เอกสารอ้างอิง บทเพลงประกอบกับการขับเคลื่อนทางอารมณ์ในงานภาพยนตร์ SIDE A</p><p>ณรงค์ฤทธิ์ วงศ์ยะรา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b5151b960afe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่ซ่อนความหมายอยู่ในงานภาพยนตร์]]></title>
            <link>https://medium.com/@narongrith.wo/%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%A4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B9%8C%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%8F%E0%B8%B4%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%8B%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-4555c2c48c35?source=rss-9eb31cb8419e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4555c2c48c35</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Narongrith Wongyala]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Feb 2023 04:22:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-22T04:22:58.655Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ณรงค์ฤทธิ์ วงศ์ยะรา<a href="#_ftn1">[1]</a></p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a>อาจารย์ประจำสาขาวิชาภาพยนตร์ คณะวิทยาการจัดการ ทหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p>เรื่องราวเกี่ยวกับผีสาง เทวดา ปีศาจ วิญาณอาถรรพ์ ไสยศาสตร์ เวทย์มนต์ คนทรงเจ้า การบนบานศาลกล่าว พิธีกรรม หมอดู โหราศาสตร์ พลังอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ (miracle) คือสิ่งลึกลับเป็นปรากฏการณ์เหนือความเป็นธรรมชาติของโลกที่กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ตรวจสอบความจริงหรืออธิบายความเป็นเหตุและผลได้ ถือว่าเป็นความเชื่อที่อยู่คู่กับปัจเจกชนมาตั้งแต่อดีตกาล ดังนั้นจึงเป็นความลำบากที่เราจะตัดสินได้ว่าความเชื่อของบุคคลเหล่านั้นเป็นสิ่ง “ถูก” หรือ “ผิด” ทั้งนี้การที่บุคคลในสังคมจะมีความเชื่อในเรื่องแบบเดียวกันนั้นคงเป็นไปได้อยาก มนุษย์มีความแตกต่างมีที่มาที่ไปหลายปัจจัยไม่ว่าจะเป็นการอบรมเลี้ยงดู ระดับการศึกษา การอบรมบ่มเพาะ วัฒนธรรม ศาสนา ความเป็นคนเมือง หรือความเป็นคนชายขอบ สภาพแวดล้อมหรือแม้กระทั้งสภาวะจิตใจของปัจเจกบุคคลนั้นๆเพราะปัจเจกบุคคลในสังคมอาจมีความเชื่อที่เป็นทั้งกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ผสมผสานกับความเชื่อในเรื่องอำนาจเหนือความเป็นธรรมชาติ (Supernaturalism) ก็ว่าได้</p><p>ศิราพร ฐิตะฐาน<a href="#_ftn1">[1]</a> มีความเชื่อว่ามนุษย์ในทุกสังคมต่างมีความเชื่อว่ายังมีอำนาจบางอย่างหรือสภาวะบางอย่างที่อาจจะอยู่ในรูปของผีสางเทวดา พระเจ้า เจ้ากรรม นายเวร เป็นผู้ที่ หรือเป็นสิ่งที่มีอำนาจในการให้คุณให้โทษสามารถดลบันดาลให้เกิดปรากฏการณ์ปาฏิหาริย์ ควบคุมหรือบันดาลให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ ซึ่งพ้นอำนาจของมนุษย์ทั่วไปได้ ซึ่งสอดคล้องกับแนวความคิดของ แมกซ์ เวเบอร์ (Max Weber)<a href="#_ftn2">[2]</a> นักสังคมวิทยาชาวเยอรมันที่ว่า”ไม่มีสังคมใดที่ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าศาสนา จะพบว่าทุกสังคมมีความคิดความเชื่อเกี่ยวกับอำนาจเหนือธรรมชาติด้วยกันทั้งนั้น”</p><p>นักวิชาการศาสนวิทยา อาจารย์สุลักษณ์ ศิวรักษ์ และอาจารย์ศรีศักดิ์ วัลลิโภดม<a href="#_ftn3">[3]</a> นักวิชาการด้านมนุษย์วิทยา ต่างมีความเห็นตรงกันว่าระบบความเชื่อในสังคมไทย นั้น ประกอบด้วย 3 ระบบใหญ่ๆ คือ ผี พราหมณ์ พุทธ ต่างผสมผสานและอยู่ร่วมกันจนค่อนข้างจะแยกแยะได้อย่างลำบาก ดังนั้นในระบบความเชื่อของไทยจึงมีระบบแบบ three in one คือมีทั้ง ผี พราหมณ์ และพุทธรวมอยู่ด้วยกัน” กล่าวได้ว่าความเชื่อของปัจเจกบุคคลอาจมีทั้งกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ ความงมงายไร้เหตุผล หรืออาจมีเหตุผลบนประสบการณ์ตรง (Direct experience) ของตัวเอง หรืออาจมีเจตนาทั้งด้านบวกและลบแอบแฝงอยู่ เมื่อเวลาใดก็ตามที่มนุษย์เกิดความไม่มั่นใจต่อการดำรงชีวิตในอนาคต ไม่ทราบว่าเหตุการณ์จะเป็นอย่างไร ไม่ทราบที่มา หรือเหตุผลว่า เหตุใดเหตุการณ์บางอย่างจึงเป็นไปเช่นนั้น เมื่อนั้นมนุษย์จำเป็นต้องหาที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจนั่นก็คือ ”ศาสนา”</p><p>ระบบศาสนาตามความเชื่อของสังคมไทยอาจเป็นไปได้หลายอย่าง เช่น ทำไมต้องไปหาหมอดูเพราะอาจไม่แน่ใจว่าอนาคตของตัวเราจะเป็นอย่างไร คนทรงเจ้ามีบทบาทอย่างไร ไปบนศาลเจ้าพ่อหรือบนพระพรหมให้ได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง หรือให้ถูกลอตเตอรี่ ไปหาพระเพื่อให้รดน้ำมนต์ให้โชคดีไปสมัครงานก็ให้ได้งานทั้งหมดนี้เป็นพฤติกรรมของมนุษย์ซึ่งขึ้นอยู่กับความเชื่อที่ว่า มีอำนาจเหนือธรรมชาติบางอย่างซึ่งจะสามารถดลบันดาลให้สิ่งต่างๆ เป็นไปด้วยอิทธิฤทธิ์ของสิ่งนั้นๆ เช่น เชื่อว่าพระพรหมมีอำนาจดลใจให้เจ้านายพิจารณาความดีความชอบให้ตน หรือเชื่อว่าน้ำมนต์คาถาของหลวงพ่อมีอำนาจจริงในการบันดาลให้เกิดสิริมงคลแก่ตนเวลาไปสมัครงาน<a href="#_ftn1">[1]</a></p><p>มนุษย์จึงจำเป็นต้องหาที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจหรือพึงพาในอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อตอบสนองความกลัวของตัวเองด้วยการเจราจาต่อรอง การบนบาน การแก้บน การร้องขอ การอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยเหลือคุ้มครองรวมทั้งขอโชคลาภและตอบแทนด้วยการติดสินบนของกำนัลต่างๆ เช่น ดอกไม้ธูปเทียน ข้าวปลาอาหาร หมูเห็ดเป็ดไก่ หัวหมู สุรายาสูบ ตุ๊กตา หรือแม้แต่สัญญาต่างๆนาๆ</p><p>ความเชื่อในเรื่องเหล่านี้ถูกสร้างให้เป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นรูปธรรม เป็นสินค้าที่ขยายตัวเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมโดยสร้างมูลค่าตัวตนในเชิงพาณิชย์มากขึ้นจนก่อให้เกิดประเด็นร้อนทางสังคม (Social issue) ต่างๆ เหตุการณ์ดังกล่าวคือภาพสะท้อนระบบความเชื่อของสังคมไทยที่มีต่อเครื่องรางของขลังส่งผลให้ระบบเศรษฐกิจภายในประเทศฟื้นตัว</p><p>สื่อมวลชนทุกแขนงรายงานข่าวเกี่ยวกับปรากฏการณ์อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เหล่านี้ ผ่านหูผ่านตาประชาชนเกือบทุกวัน หนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทยหลายๆชื่อฉบับนำเสนอข่าวเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่มีผู้รอดชีวิตแขวนเครื่องรางของขลังต่างๆ หรือการรอดชีวิตจากการถูกทำร้ายด้วยอาวุธโดยผู้รอดชีวิตเชื่อว่าเป็นเพราะเครื่องรางของขลัง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่นับถือบูชาเป็นผู้คุ้มครอง</p><p>ปกป้อง ตลอดจนการประกอบพิธีกรรมต่างๆทางความเชื่อ การเข้าทรง การแก้บน การลองของ การปลุกเสก เรื่องความอาถรรพ์ของภูตผี ปีศาจ ศพไม่เน่าเปื่อย การแห่ไปขอหวยกับต้นไม้ใหญ่ การกราบไหว้บูชาสิ่งแปลกประหลาด หรือแม้แต่ความผิดปกติทางร่างกายของสัตว์ต่างๆ ตลอดจนพิธีปลุกเสกเครื่องรางของขลังต่างๆที่เกิดขึ้นในสังคม การนำเสนอข่าวดังกล่าวล้วนแล้วแต่อยู่บนความเชื่อของประชาชนที่สามารถเชื่อมโยงไปยังระบบศาสนา ที่อาจจะก่อให้เกิดผลกระทบทางสังคม</p><p>ในโลกแห่งความเป็นจริงเรื่องราวเหล่านี้ ทั้งความเชื่อ ความศรัทธา ในโลกลี้ลับของพลังอำนาจเหนือความเป็นธรรมชาติ สสารพลังงานที่มองไม่เห็นตัวตนรวมทั้งปรากฏการณ์ที่เกี่ยวกับ ผีสาง เทวดา ไสยศาสตร์ เวทย์มนต์ คนทรงเจ้า ปีศาจ วิญาณอาถรรพ์ การบนบานศาลกล่าว พิธีกรรม หมอดู โหราศาสตร์ มักจะปรากฏให้เห็นโดยการนำเสนอผ่านงานภาพยนตร์ ความเชื่อในเรื่องเหล่านี้ถูกสร้างให้เป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นรูปธรรม ผู้กำกับภาพยนตร์ไทยหลายต่อหลายคนได้เชื่อมโยงเรื่องราวความเจ็บปวดของตัวละครในหนังผีผสมผสานเหตการณ์การกดทับทางสังคม</p><p>ในปี พ.ศ. 2546 ยุทธเลิศ สิปปภาค ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องบุปผาราตรี ได้ตอกย้ำเรื่องราวความเจ็บปวดการล่วงละเมิดทางเพศผ่านตัวแสดงชื่อบุปผา หญิงสาวที่ผ่านเรื่องราวความขมขื่นของชีวิตที่ถูกข่มเหงจากคนในครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก เป็นตัวแทนของหญิงสาวที่ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจในบริบทสังคมชายเป็นใหญ่ ภายใต้กรอบความคิดของระบบสังคมที่ชายเป็นใหญ่เป็นการพยายามที่จะสื่อความหมายว่าชายหญิงไม่มีความเท่าเทียมกัน ยึดมั่นในระบบชายเป็นใหญ่ (patriarchy) ยังถูกกดทับ ตกเป็นเบี้ยล่าง ถูกเอารัดเอาเปรียบ จึงไม่แปลกที่ชีวิตหลังความตายองเธอ ที่จะทำให้เธอมีพลังอำนาจขึ้นมาได้</p><p>ภาพยนตร์นางนาก กำกับภาพยนตร์โดย นนทรีย์ นิมิบุตร (2542) “นาก” คือหญิงสาวชาวบ้านที่รอคอยการกลับมาของสามีที่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารรบที่ชายแดน <a href="#_ftn1">[1]</a>โศกนาฏกรรมความรักเริ่มต้นระหว่างที่พ่อมากกำลังออกรบ แม่นากก็ได้มาตายจากระหว่างการคลอดลูก กลายเป็น ผีตายท้องกลม ที่ยังคงวนเวียนมาเฝ้ารอพ่อมากที่ริมท่าน้ำในทุกพลบค่ำ ชาวท้องทุ่งพระโขนงต่างเล่าลือของความดุ ความเฮี้ยนของนางนาก ต่อเมื่อพ่อมากกลับมา เขาได้ใช้ชีวิตอยู่กับแม่นากและลูกน้อยอยู่นานโดยไม่รู้ว่าตนอยู่ร่วมเรือนเดียวกับผี ภาพความน่ากลัวของผีนางนากได้สื่อความหมายเรื่องราวความรักที่มีต่อสามีตราบเท่านิรันดร์ ถึงแม้จะอยู่คนละภพ แต่หนังสะท้อนการมีอยู่ในตัวตนของปัจเจกบุคคล และบทบาทของพุทธศาสนาแบบไทยๆ เรื่องราวของแม่นากเชื่อมโยงถึงสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) พระสงฆ์ที่มีตัวตนอยู่จริงในแผ่นดินรัชกาลที่ 1 ถึง รัชกาลที่ 5ในตำนานได้กล่าวถึงสมเด็จพระพุฒาจารย์ว่าเป็นผู้ที่เข้ามาโปรดและปราบนางนาก</p><p>ปี พ.ศ. 2549 ทรงยศ สุขมากอนันต์ กำกับเรื่อง เด็กหอ การนำเสนอภาพชีวิตในโรงเรียนประจำ ที่เล่าเรื่องผีเด็ก ในหอพัก ‘ต้น’ คือเด็กชายที่คิดว่าตัวเองนั้นไร้ตัวตน หนำซ้ำยังถูกครอบครัวให้มาอยู่โรงเรียนประจำ ก่อนจะพบกับมิตรภาพระหว่างเพื่อน ชื่อ‘วิเชียร’ และต้องเผชิญความลึกลับจาก ‘ครูปราณี’ หนังค่อยๆปลดปล่อย เฉลยความลับที่ชวนให้เราอยากรู้ อย่างสาเหตุการตายของวิเชียรที่เกิดจากการเมินเฉยของเพื่อนๆ ในห้องเรียน และปัญหาของเด็กที่ต้องเจอกับครูปราณี ที่วางตัวเป็นคนเฮี้ยบจนเด็กกลัวไม่กล้าเข้าหา เพราะตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้วิเชียรเสียชีวิต แสดงให้เห็นถึงการที่ผู้ใหญ่เลือกซุกปัญหาไว้ใต้พรม แทนที่จะเปิดใจคุยกับเด็กตรงๆ แบบที่ควรจะเป็น และสะท้อนถึงความห่างเหินของครูและนักเรียนในระบบการศึกษาไทย</p><p>ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ (2547) กำกัภาพยนตร์โดย บรรจง ปิสัญธนะกูล และ ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ นำเสนอความระทึกขวัญ ผ่านเสียงชัตเตอร์ที่โผล่มาเป็นจังหวะในทุกช่วงของหนัง ได้กระตุ้นต่อมอยากรู้ไว้อย่างไม่ดูขัดหูขัดตา ซึ่งหนังว่าด้วยเรื่องของธรรม์และเจน คู่รักที่ดันไปขับรถชนหญิงสาวคนหนึ่ง หลังจากนั้นธรรม์ต้องพบกับเรื่องราวประหลาดในรูปถ่ายของเขาที่มีใบหน้าผู้หญิงติดมา‘เนตร’ คือตัวละครผีผู้หญิงที่ตอนมีชีวิตอยู่เธอถูกข่มขืนและถูกฆ่าโดยน้ำมือชายซึ่งเป็นรุ่นพี่ของธรรม์ ซึ่งธรรม์ก็ต้องจำยอมเข้าข้าง และเก็บความลับเพื่อช่วยเหลือรุ่นพี่พวกนั้นเพียงเพราะคำพูดที่ว่า “กูเป็นรุ่นพี่มึงนะ” ทำให้เนตรต้องจากไปด้วยความเจ็บปวดเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับไหว ซึ่งถ้าลองฉุกคิดเรื่องอำนาจโซตัส และระบบรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่ทำให้เกิดปัญหาบานปลายก็ยังมีให้เห็นอยู่จนถึงทุกวันนี้</p><p>เปนชู้กับผี (2549) กำกับโดย วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยงหนังผีสุดคลาสสิกที่ว่าด้วยเรื่องของ ‘นวลจัน’ หญิงบ้านนอกที่อุ้มท้องแก่ใกล้คลอดเดินทางเข้ามาในพระนคร เพื่อตามหาชายคนรักอย่าง ‘คุณชอบ’ และมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังหนึ่งที่มีแต่เรื่องราวแปลกประหลาดมากมาย ที่เธอต้องพบว่าตัวเองเป็นชู้กับคุณชอบ ซึ่งมีเมียเบอร์หนึ่งอย่าง ‘คุณรัญจวน’ เป็นผู้เก็บความหลอนซ่อนความลับไว้แต่เพียงผู้เดียวเปนชู้กับผี เล่าผ่านการแบ่งชนชั้นวรรณะ และทำให้นวลจันกลายเป็นไพร่หญิงชายขอบที่ไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ กับใคร ส่วนหญิงสูงศักดิ์อย่างคุณรัญจวน ก็เลือกที่จะแต่งงานกับคุณชอบที่มีศักดิ์ด้อยกว่า ก็เพื่อให้คุณชอบคอยปรนนิบัติรับใช้เธอ แต่แล้วทั้งนวลจันและคุณรัญจวนต่างก็ตกเป็นเหยื่อของระบบปิตาธิปไตย เพราะสุดท้ายทั้งคู่ต่างจ้องแย่งชิงผู้ชายคนเดียวกัน และต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายคือชู้ของสามีตัวเอง</p><p>ปอบ หวีด สยอง (2544)กำกับโดย เหมันต์ เชตมีผีปอบสำหรับคนไทยคือต้องแก่ และต้องใช้ชีวิตในต่างจังหวัด แต่ ‘ปอบ หวีด สยอง’ ได้ลบภาพจำผ่านปอบสาวในเมืองหน้าตาสะสวย รูปร่างเซ็กซี่ขยี้หัวใจ พร้อมควักตับไตไส้พุงเหล่าผู้ชายที่ผ่านเข้ามาติดกับ เป็นการพลิกมิติทางสังคมให้ผู้หญิงมีอำนาจต่อรองกับการถูกลดคุณค่าทางเพศ โดยใช้เรือนร่างอันสวยงามแทนความน่าเกลียดน่ากลัว เพื่อตกผู้ชายมาเป็นเหยื่อในที่สุดอีกทั้งหนังยังแทรกประเด็นทุนนิยมไว้อย่างแนบเนียน โดยให้ปอบสาวปลอมตัวเป็นอาชีพต่างๆ เพื่อล่อใจผู้คน อย่างสาวมิสทินหน้าตาน่ารักเพื่อดึงดูดผู้ชาย หรือพนักงานส่งพิซซ่าที่ใครต่างก็อยากจะอ้าแขนต้อนรับเมื่อมาส่งถึงหน้าบ้าน</p><p>ลัดดาแลนด์ (2554) กำกับโดย โสภณ ศักดาพิศิษฏ์ อีกหนึ่งหนังผีไทยที่ได้ชื่อว่าน่ากลัวที่สุด โดยเล่าผ่านครอบครัวหนึ่งที่ต้องมาฝากชีวิตที่หมู่บ้านลัดดาแลนด์ เพื่อหวังจะมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น แต่กลับต้องเจอเรื่องราวกระท่อนกระแท่น และเรื่องชวนสยองจนความสัมพันธ์ในครอบครัวนั้นแทบร้าวฉาน ช้างเท้าหน้าผู้เป็นพ่ออย่าง ‘ธีร์’ ต้องแบกรับปัญหาในครอบครัวเพื่อหวังให้ทุกชีวิตไม่ต้องเผชิญความลำบากเหมือนเขา พร้อมกับชีวิตวิ่งเข้าหาแรงกดดันจากสังคม บวกกับเรื่องผีๆ ในหมู่บ้านที่ชวนให้ปวดหัว ก็ยิ่งทำให้ภาพครอบครัวในฝันของเขาต้องจบลง ก่อนหนังจะจบด้วยการสะท้อนว่า ครอบครัวที่เกิดจากความไม่พร้อมจะนำมาซึ่งปัญหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ (ปณัยกร วรศิลป์มนตรี)<a href="#_ftn1">[1]</a></p><p>เรื่องราวเหล่านี้ปรากฏอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง และถูกนำเสนอโดยผ่านงานภาพยนตร์ในรูปแบบชีวิตหลังความตาย วิญญาณ การกลับชาติมาเกิด ภพภูมิของมนุษย์ อำนาจของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในการคุ้มครองชีวิต การให้ความช่วยเหลือ และการลงโทษมนุษย์ ความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ การใช้เวทมนต์คาถาเพื่อทำให้ผู้อื่นรักใคร่ หรือเพื่อทำร้ายผู้อื่น ทำให้เกิดอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เพื่อขับไล่ผี ความเชื่อเรื่องลางสังหรณ์เป็นการนำเสนอเรื่องลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น ลางสังหรณ์ที่เกิดจากความฝัน ลางสังหรณ์ที่เกิดกับตัวเอง หรือแม้แต่ลางสังหรณ์ที่ปรากฏทางธรรมชาติ ความเชื่อในเรื่องอำนาจจิต การใช้พลังอำนาจจิต การสะกดจิต และการรับรู้ด้วยประสาทสัมผัสพิเศษ การสร้างภาวะเหนือธรรมชาติองงานภาพยนตร์แต่ละเรื่องดำรงอยู่ด้วยการสร้างความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ มนุษย์กับสิ่งเหนือธรรมชาติ และสิ่งเหนือธรรมชาติกับสิ่งเหนือธรรมชาติ</p><p>กล่าวโดยสรุปนอกจากภาพยนตร์จะเป็นสื่อกลางในการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารความรู้ สาระที่เป็นประโยชน์แล้ว ภาพยนตร์ยังคงเป็นแหล่งบันเทิงและให้ความรู้โดยทำหน้าที่ถ่ายทอดมรดกทางสังคม ความเชื่อ ความคิดเห็น ค่านิยม และทัศนคติ ทั้งนี้ทั้งนั้น ความเชื่อในเรื่องอำนาจเหนือธรรมชาติจึงมีอิทธิพลต่อมนุษย์ตั้งแต่แรกเกิดจนตายที่อยู่ในรูปแบบพิธีกรรมต่างๆ สื่อภาพยนตร์จึงมีบทบาทที่สำคัญมากในยุคสมัยของระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม เพราะข่าวสารคือรูปแบบของสินค้าชนิดหนึ่งทางสังคมที่ผู้คนต้องการแสวงหาจึงส่งผลให้เกิดการแข่งขันทางธุรกิจมากขึ้น ถึงแม้ว่าความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของการสื่อสารมวลชนจะถูกนำไปใช้เพื่อการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารตลอดจนองค์ความรู้ต่างๆก็ตาม สารที่ถูกนำเสนอไปนั้นจึงก่อให้เกิดการพัฒนาการในด้านต่าง ๆ อาทิ ความเชื่อ ความศรัทธา ความเชี่ยวชาญ ตลอดจนความรู้ความสามารถของมนุษย์ที่แตกต่างกันอันนำไปสู่ศักดิ์ภาพในการแข่งขันทางในทุกๆด้านและมีความทัดเทียมกันในที่สุด เมื่อความนิยมถูกทำให้เป็นกระแสและถูกประกอบสร้างด้วยกลุ่มทุนของธุรกิจจึงก่อให้เกิดวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ขึ้นมานั่นก็คือการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมของผู้คนกับธุรกิจที่แสวงหากำไร ภาพยนตร์เป็นผู้เชื่อมโยงร้อยถักทอกันและกัน แม้แต่สิ่งที่เป็นนามธรรมก็ยังสามารถขายได้ด้วยการสร้างกระแสนิยมทางวัฒนธรรม (Pop Culture) โดยผ่านกระบวนการประกอบสร้างของสื่อ ดังนั้นกลยุทธ์ทางการการตลาดจึงถูกนำมาใช้โดยการนำวัฒนธรรมมาเป็นจุดขาย (Cultural marketing) ปรากฏผ่านกระแสโดยเฉพาะภาพยนตร์มีอิทธิพลในการถ่ายทอดหรือเผยแพร่วัฒนธรรมไปยังสมาชิกของสังคม ในระดับบุคคลและระดับมวลชน แท้ที่จริงแล้วก็คือกลไกทางระบบธุรกิจที่ไหลผ่านทางการสื่อสารในรูปแบบหนึ่ง เพื่อให้เกิดการบริโภคอย่างไม่มีที่สิ้นสุด</p><p><strong>เอกสารอ้างอง</strong></p><p>กาญจนา แก้วเทพ. “ผี พุทธ พราหมณ์และสื่อ”, โลกของสื่อ ลำดับที่ 3 (กรุงเทพมหานคร: ที.พี.พริ้นท์ 2542), น.16–18</p><p>ศิราพร ฐิตะฐาน, “แนวคิดเกี่ยวกับความเชื่อและศาสนาในสังคม”,เอกสารการสอนชุดวิชาแนวคิดเกี่ยวกับความเชื่อและศาสนาในสังคม หน่วยที่ 1–7 (นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2532), น.7</p><p>กลุ่มวิทยาลัยครูภาคใต้,ความเข้าใจเกี่ยวกับสังคม, (กรุงเทพ : กรุงสยามการพิมพ์, 2526), น. 23 อ้างในสมิทธ์ สระอุบล, “มานุษย์วิทยาเบื้องต้น”,(กรุงเทพมหานคร : โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮาส์ 2534), น.53–59</p><p>ศิราพร ฐิตะฐาน,แนวคิดเกี่ยวกับความเชื่อและศาสนาในสังคมไทย,.เอกสารการสอนชุดวิชา 12304 หน่วยที่ 1–7,(นนทบุรี:สุโขทัยธรรมาธิราช,2535), น.2</p><p>ศิราพร ฐิตะฐาน,แนวคิดเกี่ยวกับความเชื่อและศาสนาในสังคมไทย.เอกสารการสอนชุดวิชาแนวคิดเกี่ยวกับความเชื่อและศาสนาในสังคมไทย. หน่วยที่ 1–7, (นนทบุรี:สุโขทัยธรรมาธิราช,2535), น.18</p><p>มณี พยอมยงค์,”ความเชื่อของคนไทย”ในวัฒนธรรมพื้นบ้าน:คติความเชื่อ”,(กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 2528 ) , น. 71.</p><p>สมิทธ์ สระอุบล, “มานุษย์วิทยาเบื้องต้น”,(กรุงเทพมหานคร : โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮาส์ 2534), น.53–59</p><p>บทความ</p><p>ปณัยกร วรศิลป์มนตรี <a href="https://urbancreature./thai-horror-movies/">https://urbancreature./thai-horror-movies/</a></p><p>#BSRU</p><p>#สาขาวิชาภาพยนตร์</p><p>#มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/">BSRU :: Bansomdejchaopraya Rajabhat University | มบส. :: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา - บ้านแห่งความสำเร็จ บ้านสมเด็จเจ้าพระยา</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4555c2c48c35" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>