<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Natthawute Sae-Lim on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Natthawute Sae-Lim on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@natthawutesaelim?source=rss-40022a39be11------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*RlzdQ1js7vJiqTit.</url>
            <title>Stories by Natthawute Sae-Lim on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@natthawutesaelim?source=rss-40022a39be11------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 08:58:15 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@natthawutesaelim/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[แชร์ประสบการณ์ จอประสาทตาหลุดลอก]]></title>
            <link>https://medium.com/@natthawutesaelim/%E0%B9%81%E0%B8%8A%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B9%8C-%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%81-549051bd501f?source=rss-40022a39be11------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/549051bd501f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Natthawute Sae-Lim]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Jan 2020 15:36:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-01T15:37:51.519Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ช่วงประมาณวันที่ 26 กันยา ผมรู้สึกที่ตาข้างซ้ายมองเห็นเงาดำ ๆ ด้านบนแว้บ ๆ ครับ คือถ้าลืมตาค้างไว้มันก็จะค่อย ๆ หายไปเหมือนเป็นม่าน ตอนแรกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรคิดว่าคงหายไปเอง แต่มันก็ไม่หายไป วันรุ่งขึ้นเลยตัดสินใจไปตรวจที่รพ.จักษุรัตนิน คุณหมอแจ้งว่าจอประสาทตาหลุดลอก ต้องรีบทำการผ่าตัดด่วน ถ้าปล่อยทิ้งไว้มีโอกาสมองไม่เห็นเลย</p><h3>จอประสาทตาลอก</h3><p>โรคนี้ภาษาอังกฤษเรียกว่า Retinal Detachment ครับ ซึ่งก็คือตรงตัวว่าจอประสาทตา ที่อยู่หลังดวงตาเรา (ทำหน้าที่รับภาพ) มันลอกออกมาครับ ทำให้บริเวณนั้นมองไม่เห็นภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*CvXlrd0GySvws9tI.jpg" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://medthai.com/%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%81/">https://medthai.com</a></figcaption></figure><p>ซึ่งสาเหตุเกิดจากหลายอย่างครับ แต่อย่างกรณีผมเหมือนว่าจะเกิดจากวุ้นตามันเสื่อมกลายเป็นของเหลว แล้วก็ไปแซะจอประสาทตาทำให้หลุดลอกออกมาครับ (เกิดได้ในกรณีคนสายตาสั้นมาก) ซึ่งอย่างที่บอกข้างต้นว่าต้องทำการผ่าตัดด่วน เพราะว่าถ้าทิ้งไว้แล้วมันลอกไปถึงจุดรับภาพเนี่ย โอกาสจะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมยากมาก อันนี้ต้องขอชื่นชมการบริการที่ร.พ.รัตนินมาก บริการดี และคุณหมออธิบายทุกอย่างละเอียดมาก มีใช้ภาพเคลื่อนไหวอะไรหลาย ๆ อย่างประกอบ คุ้มค่าบริการครับ แต่เนื่องจากตอนนั้นผมมีแพลนต้องบินไปญี่ปุ่นในวันรุ่งขึ้น คุณหมอเลยให้ตัดสินใจว่าจะผ่าที่นี่หรือจะไปผ่าที่ญี่ปุ่น หลังจากคุยกับที่บ้านแล้วเลยตัดสินใจว่าผ่าตัดที่ไทย แล้วเลื่อนแผนการเดินทางออกไปก่อน แต่เนื่องจากค่าผ่าตัดของที่ร.พ.รัตนินค่อนข้างสูง เลยคุยกับคุณหมอว่าจะขอไปปรึกษาที่ร.พ.รัฐดูก่อน คุณหมอก็เลยแนะนำอ.แพทย์ที่ร.พ.รามา มาให้ครับ วันรุ่งขึ้นก็เลยรีบไปที่ร.พ.รามา</p><h3>ผ่าตัดครั้งที่หนึ่ง</h3><p>ที่รามาคุณหมอก็ตรวจให้ดูอีกรอบครับ สรุปว่าตาซ้ายเป็นจอประสาทตาหลุดลอกจริง ๆ และด้านขวาก็มีจอประสาทตาบางและเริ่มเป็นรูแล้ว มีโอกาสหลุดในอนาคต คุณหมอเลยให้ยิงเลเซอร์ดักไว้ก่อน เจ็บนิดหน่อย แต่ไม่ต้องผ่าตัดครับ ส่วนข้างซ้ายที่เป็นคุณหมอคุยว่ามันมีวิธีผ่าภายนอกและภายใน ซึ่งภายนอกเป็นเหมือนการเอายางซิลิโคนมารัดลูกตาไว้ให้มันติดกับจอ ซึ่งข้อเสียคือสายตาอาจจะสั้นเพิ่มขึ้น ส่วนวิธีภายในคือการตัดวุ้นตาออกและฉีดแก๊สเข้าไปในตาเพื่อให้มันดันจอประสาทตาเข้าไปติดที่เดิม แต่ข้อเสียคือต้องนอนคว่ำหน้าตลอดเวลา 1–2 เดือน ซึ่งคุณหมอแนะนำให้ทำวิธีผ่าตัดแบบภายนอกก่อน</p><p>ในวันนั้นก็แอดมิทเลย มีเจาะเลือด เอ๊กซเรย์อะไรทั้งหลายแหล่เพื่อเตรียมตัว พอขึ้นวอร์ดปุ๊บพยาบาลก็มาอธิบายขั้นตอน พร้อมกับมีการฝึกคลุมหน้า คือเอาผ้ามาคลุมหน้าไว้เหลือแค่รูหายใจ เพราะตอนผ่าตัดจริงต้องคลุมทั้งตัวเปิดแต่ตัว โดยมีอ๊อกซิเจนให้ใต้ผ้าห่มเพื่อให้หายใจสะดวกมากขึ้น</p><p>วิธีการผ่าตัดแบบนี้เรียกว่า Sceral Buckling ครับ เป็นการเอายางซิลิโคลนรัดลงไปบนลูกตาเพื่อให้ไปติดกับจอตาที่หลุดลอกไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/0*a3qBR20A1vXjtVZz.jpg" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://www.healthlinkbc.ca/health-topics/zm2778">https://www.healthlinkbc.ca/health-topics/zm2778</a></figcaption></figure><p>เวลาประมาณทุ่มนึงก็มีรถมารับไปที่ห้องผ่าตัดครับ คุณหมอฉีดยาชาที่ตาไว้ แล้วก็เริ่มทำการผ่าตัด โดยอ.แพทย์ท่านที่ผ่าให้ก็สอนนศพ.ไปด้วย ฟังไปเพลิน ๆ ดีใช้เวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง ตอนผ่าตัดไม่รู้สึกเจ็บอะไรครับ (เจ็บแค่ตอนฉีดยาชา) แล้วก็จะเห็นแสงแว้บไปแว้บมา เห็นเครื่องมือบางที ตอนแรกกังวลว่าเราต้องพยายามถ่างตามั้ย แต่เนื่องจากมันมีเครื่องช่วยง้างไว้อยู่แล้ว คือไม่ต้องพยายามอะไรเลยครับ มีหน้าที่นอนนิ่ง ๆ สบาย ๆ ช่วงท้าย ๆ แอบเจ็บพอสมควร พอออกมาก็มีที่บ้านมารออยู่ จากนั้นก็กลับเข้าเตียง และนอนรอดูอาการไปอีกสองคืน เสียค่าใช้จ่ายไปทั้งหมดประมาณ 20,000 บาทครับ</p><p>วันที่ 30 กลับมาพักฟื้นที่บ้านเริ่มใช้สายตาได้ เล่นคอมได้ แต่ต้องดูแลตัวเองมากมายคือห้ามล้างน้ำ ห้ามสระผม (ห้ามน้ำเข้าตาเด็ดขาด) ห้ามยกของหนัก ห้ามอั้นจาม ห้ามทำอะไรที่ทำให้ความดันตาขึ้นสูงครับ</p><p>วันที่ 4 ตุลา กลับไปหาหมอตามนัดอีกรอบ แต่เหมือนว่าจอประสาทตามันยังไม่ติดดี เลยให้ดูอาการไปก่อน</p><p>วันที่ 11 ตุลากลับไปหาหมออีกรอบครับ คุณหมอบอกว่ามันน่าจะยังไม่ติด น่าจะต้องผ่าตัดอีกรอบ เลยทำการนัดเพื่อผ่าตัดอีกวิธีนึงในอีกสัปดาห์นึง</p><p>เนื่องจากการผ่าตัดวิธีนี้ค่าใช้จ่ายสูงกว่าวิธีแรกมาก (ทางร.พ.ประเมินมา 60,000 บาท) ผมเลยไปทำเรื่องส่งตัวมาจากร.พ.ต้นสังกัดที่มีสิทธิ 30 บาทอยู่ แล้วเอามายื่นให้ที่ร.พ.รามาฯครับ</p><h3>ผ่าตัดครั้งที่สอง</h3><p>สำหรับการผ่าตัดครั้งนี้ทำหลายอย่างพร้อมกันครับ แต่จะเรียกโดนรวมว่าการผ่าตัดวุ้นตา (Pars plana vitrectomy หรือ PPV) คือเป็นการดูดเอาวุ้นตาออกมาให้หมด จากนั้นยิงเลเซอร์เข้าไปที่จอประสาทตาที่หลุดออก แล้วทำการฉีดแก๊สเข้าไปในตา (Pneumatic retinopexy) ซึ่งแก๊สที่ใช้หลัก ๆ จะมี 3 ชนิดครับ Air, SF6 และ C3F8 ซึ่งอายุของแก๊สแต่ละขนิดจะไม่เท่ากัน ขึ้นกับว่าคุณหมอต้องการให้มันอยู่นานขนาดไหน ในกรณีผมเป็น C3F8 ครับ ซึ่งตามทฤษฎีจะอยู่ในตาประมาณ 2 เดือน โดยข้อเสียของการผ่าตัดแบบนี้คือจะทำให้เป็นต้อกระจกเร็วขึ้นกว่าเดิมครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*t-ZgZ_56dYVBNU19.jpg" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://medthai.com/%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%81/">https://medthai.com</a></figcaption></figure><p>ครั้งนี้มาแอดมิทก่อนหนึ่งคืน แล้วได้ทำการผ่าตัดในวันที่ 21 ตุลาคมครับ รอบนี้กำลังใจค่อนข้างดี ไม่กลัวแล้ว เข้าห้องผ่าตัดไปเป็นอ.แพทย์อีกท่านนึงทำการผ่าตัดให้ มีเปิดเพลงฟังไปด้วย ผมก็เพลินดี ใช้เวลาแค่ 20–30 นาทีก็เสร็จเรียบร้อย กลับมาพักฟื้นที่ห้อง วันรุ่งขึ้นก็กลับบ้านครับ สำหรับผ่าตัดรอบนี้มีค่าส่วนต่างนอกเหนือจากสิทธิ์ประกันสุขภาพอยู่ที่ประมาณ 20,000 บาทครับ</p><p>อย่างที่บอกว่าการผ่าตัดวิธีนี้ต้องคว่ำหน้าตลอดเวลา เพราะอย่างของผมรอยหลุดมันอยู่ด้านล่าง จึงต้องคว่ำหน้าเพื่อให้แก๊สมันไปโดน ถ้าไม่คว่ำหน้าแก๊สก็จะไม่โดน คือตอนนอนต้องคว่ำหน้าแน่ ๆ แล้ว ตอนเดิน หรือตอนนั่งก็ต้องคว่ำหน้าตลอดเวลา ไม่งั้นจะทำให้ผลการผ่าตัดไม่ดี ซึ่งก็ต้องใช้ชีวิตแบบนั้นตลอดเลยครับ ช่วงแรก ๆ ผมก็นอนฟัง podcast บ้างฟังเพลงไปบ้าง พอผ่าไปอาทิตย์นึงก็เริ่มหาท่าทางที่มันพอเล่นโทรศัพท์เล่นไอแพดได้พอให้หายเบื่อไปได้บ้าง</p><p>แต่อีกปัญหานึงหลังจากเราก้มหน้าทั้งวันทั้งคืนนี่ก็คือจะปวดไปทั้งตัวครับ ทั้งแขนทั้งหลังทั้งไหล่ เพราะไปอยู่ในท่าผิดปกติ บางทีปวดฟันด้วยเพราะเหมือนไปนอนกัดฟันหรือยังไงนี่แหละ กว่าจะลงตัวก็ผ่านไปสักพักเหมือนกันครับ</p><p>ช่วงแรก ๆ ผมสั่งซื้อหมอนที่ใช้สำหรับนอนคว่ำหลังผ่าตัดดวงตาโดยเฉพาะมา แต่ใช้ไปใช้มาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ เลยเปลี่ยนมาเป็นหมอสี่เหลี่ยม ๆ ในบ้านแทนครับ</p><p>ส่วนเจ้าแก๊สที่ฉีดเข้าไปตอนแรกมันก็จะใหญ่จนถ้าเราลืมตามองก็จะไม่เห็นอะไรครับ แต่พอมันเล็กลงเราก็จะเริ่มเห็นเป็นเส้นขอบ ๆ ก่อน จนมันเล็กลงเรื่อย ๆ เราก็จะเริ่มเห็นเป็นลูกกลม ๆ กลิ้งไปกลิ้งมาครับ</p><p>หลังผ่าตัดสองสัปดาห์ก็ไปหาคุณหมอตามนัด คุณหมอบอกว่าจอติดดี แก๊สก็เหลือนิดเดียว ไม่ต้องคว่ำแล้วก็ได้ แต่ตอนนั้นผมกังวลว่ามันจะไม่เป็นอะไรแน่หรอ เพราะเนื่องจากกลัวเป็นต้อกระจกมาก คุณหมอเลยบอกว่า งั้นก็คว่ำไปจนแก๊สหมดก็ได้</p><p>เวลาผ่านไปสามสัปดาห์แก๊สก็หมดไปจากตาเกลี้ยงเลยครับ จากที่ตอนแรกคุยไว้ว่าน่าจะต้อง 2 เดือน ก็ไม่รู้ว่าเรียกเป็นโชคดีได้รึเปล่า เพราะว่าอัตราการซึมของแก๊สมันก็แล้วแต่คน</p><p>หลังจากนั้นก็ไปพบคุณหมออีกทีหลังผ่านไปอีก 1 เดือนครับ คุณหมอบอกว่าจอติดเรียบร้อยดี แก๊สก็หมดแล้ว จากนี้ไปก็เดี๋ยวมาเช็คเรื่อย ๆ แล้วก็อาบน้ำสระผมทำกิจกรรมอะไรได้ตามปกติแล้วครับ</p><h3>ส่งท้าย</h3><p>จริง ๆ แล้วโรคนี้เป็นโรคที่พบได้บ่อยครับ ถ้ารีบไปพบแพทย์มีโอกาสรักษาหายได้สูง แต่ต้องเข้าใจก่อนว่า การผ่าตัดอาจจะไม่ได้ทำให้หาย 100% ในครั้งเดียว อย่างกรณีผมต้องผ่าสองครั้ง บางคน 3–4 ครั้งก็มีครับ จึงอยากให้ผู้ป่วยรักษาสภาพจิตใจให้เข้มแข็งไปด้วยครับ เพราะตอนผมเป็นช่วงแรก ๆ สภาพจิตใจก็ค่อนข้างหนักเหมือนกัน ดีที่ครอบครัวและคนรอบข้างคอยให้กำลังใจครับ ยังไงก็ขอให้ผู้อ่านสุขภาพแข็งแรงทุกท่านครับผม</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=549051bd501f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ติดสปีดการเรียนภาษา ด้วย SRS]]></title>
            <link>https://medium.com/@natthawutesaelim/%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%9B%E0%B8%B5%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2-%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2-srs-d9925735a252?source=rss-40022a39be11------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d9925735a252</guid>
            <category><![CDATA[ภาษาญี่ปุ่น]]></category>
            <category><![CDATA[เรียนภาษา]]></category>
            <category><![CDATA[เรียนรู้]]></category>
            <category><![CDATA[ท่องจำ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Natthawute Sae-Lim]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Nov 2019 16:36:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-04T02:56:36.630Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ วันนี้จะขอแชร์เทคนิคหนึ่งในการเรียนภาษาต่าง ๆ ไม่ว่าจะอังกฤษ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี ซึ่งเป็นเทคนิคที่ผมใช้มาตั้งแต่ช่วงเตรียมสอบ TOEFL และช่วงเรียนภาษาญี่ปุ่นตั้งแต่ระดับต้นจนสอบผ่าน N1 เมื่อหลายปีที่ผ่านมาครับ</p><h3>สิ่งที่สำคัญที่สุดของการเรียนภาษา</h3><p>ส่วนที่สำคัญมากส่วนหนึ่ง (เรียกว่าสำคัญที่สุดเลยก็คงได้) นั่นก็คือ “การท่อง” ถูกมั้ยครับ ไม่ว่าจะท่องศัพท์ หรือท่องแกรมมาร์ต่าง ๆ ลงไปในหัวสมองเรา เพื่อที่เราจะสามารถดึงคำศัพท์หรือแกรมมาร์ต่าง ๆ มาใช้ได้อย่างรวดเร็วในเวลาที่ต้องการ</p><p>แต่ทีนี้คนที่เรียนภาษาทุกคนน่าจะเคยเจอก็คือ “ได้หน้าลืมหลัง” เช่น ท่องศัพท์ของบทแรกได้ พอไปเรียนบทที่สอง ก็ลืมศัพท์บทแรกเกลี้ยง หรือพอสอบเสร็จปล่อยทิ้งไว้สักพักก็ลืมหมดทุกสิ่งอย่าง ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้การเรียนภาษาของเราพัฒนาช้านั่นเองครับ</p><p>ลองจินตนาการว่าเราสามารถจำทุกอย่างในหนังสือ หรือทุกอย่างที่อาจารย์สอนได้โดยไม่ลืมสิครับ ว่าการเรียนภาษาของเราจะก้าวกระโดดขนาดไหน ซึ่งในบทความนี้เราจะมาเรียนรู้ถึงเทคนิค SRS ที่จะช่วยให้ฝันเป็นจริงกันครับ</p><h3>แล้ว SRS มันคืออะไร​ ?</h3><p>SRS ย่อมาจากคำว่า Spaced Repetition System ครับ แปลง่าย ๆ ทีละตัวก็คือ Repetition แปลว่าการทำซ้ำ Spaced แปลว่าการเว้นระยะห่าง รวมกันก็คือระบบการทำซ้ำโดยเว้นระยะห่างนั่นเองครับ (ช่วยให้เข้าใจมากขึ้นมั้ย ? 555)</p><p>ถ้ายังไม่ค่อยเห็นภาพ ไม่เป็นไรครับ เราลองมาดูต้นตอปัญหาของการลืมกันก่อน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/834/0*tL1ttTBDBbkmuHoH.png" /><figcaption>(cr. <a href="https://ie-today.co.uk/Article/the-power-of-repetition/">https://ie-today.co.uk/Article/the-power-of-repetition/</a>)</figcaption></figure><p>กราฟด้านบนเป็นกราฟแสดงความสามารถในการจำได้ของคนเราเวลาเรียนรู้ข้อมูลใหม่ ๆ ครับ เรามาดูที่เส้นสีเทาเส้นซ้ายสุดกันก่อน เช่นสมมติวันนี้เราพึ่งเรียนศัพท์คำใหม่เนี่ย เราจะยังจำได้ 100% อยู่ แต่พอเวลาผ่านไป 1 วัน เราจะจำได้แค่ประมาณ 80% เวลาผ่านไป 3 วัน เราจะจำได้แค่ 60% ยิ่งปล่อยไว้นาน ๆ แล้วก็คงแทบไม่เหลือเลยครับ</p><p>แล้วทีนี้ลองย้อนไปดูเส้นสีฟ้าเส้นซ้ายสุดกันครับ ตอนที่เราเรียนศัพท์คำใหม่เนี่ย อย่างที่บอกเมื่อกี๊ว่าพอผ่านไปหนึ่งวันเราจะจำได้แค่ 80% แต่ถ้าเราทบทวนสิ่งที่เราเรียนปุ๊บ เราจะกลับมาจำได้ 100% ทันที แต่ถ้าเราปล่อยทิ้งไว้อีก สิ่งที่เราจำได้ก็จะลดลงไปอีกครับ แต่มันจะลดลงช้ากว่าเดิม แล้วถ้าเราทบทวนอีก มันก็จะกลับไป 100% อีก ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ มันจะถึงจุดนึงที่ต่อให้เวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ เราก็จะยังจำสิ่งที่เรียนไปได้นานมาก ถึงแม้ไม่ได้ทบทวนเลยก็ตาม</p><p>ทีนี้ถ้าลองคิดง่าย ๆ วิธีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดก็คือการทบทวนสิ่งที่เราเรียนไปเลยทุกวัน ถูกมั้ยครับ วิธีนี้มันอาจจะแก้ปัญหาได้จริง แต่ว่ามันไม่ effective เลยครับ เพราะว่าบางอย่างเรายังจำได้อยู่เลย แต่ต้องเสียเวลาไปทบทวนมันแล้ว แล้วบางทีเราไม่ได้เรียนศัพท์ทีละ 5–6 คำ บางทีเราเรียนทีละ 30–40 คำ หรือบางคนเป็นวันละ 100 คำก็มี ถ้าแค่ทบทวนอย่างเดียวก็หมดวันแล้ว ไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี</p><p><em>อ้าวแล้วถ้าไม่ให้ทวนทุกวัน จะให้ทวนทุกกี่วัน ?</em></p><p>เป็นคำถามที่ดีมากครับ (ถามเองชมเอง) ถ้าตอบง่าย ๆ เลยคือ เราต้องการทบทวน<strong>ก่อนที่เราจะลืมศัพท์คำนั้นพอดี</strong>ครับ (คือถ้าปล่อยไว้อีกวันนี่ลืมแน่ ๆ)</p><p><em>โห แล้วเรียนศัพท์เป็นร้อยเป็นพันคำ จะรู้ได้ยังไงว่าคำไหนใกล้จะลืมรึยัง ?</em></p><p>เป็นคำถามที่ดีอีกแล้วครับ โชคดีของเราที่ไม่ต้องมานั่งบันทึกเองครับว่าคำไหนใกล้ลืมรึยัง เพราะว่าเจ้า SRS เนี่ย จะเป็นตัวคอยบันทึกแล้วบอกเราเองครับว่าเราใกล้จะลืมคำไหนแล้ว</p><p>ลองนึกภาพง่าย ๆ เหมือนมีโปรแกรมตัวนึงที่คอยทดสอบเราทุกวันว่า จำคำนี้ได้มั้ย ถ้าเราบอกโปรแกรมไปว่า “เออ จำไม่ค่อยได้แฮะ” มันก็จะจดไว้ว่าเรายังไม่แม่นคำนี้ อาจจะต้องทวนบ่อยหน่อย แต่ถ้าคำไหนที่เรามั่นใจมาก มันก็จะเข้าใจว่าเราแม่นคำนี้แล้ว อาจจะไม่ต้องทวนบ่อยนัก แล้วเจ้าโปรแกรมตัวนี้ก็จะคำนวณทุกอย่างให้เราเสร็จสรรพเลยครับ ว่าวันนี้ควรทบทวนคำไหนบ้าง พรุ่งนี้ควรทบทวนคำไหนบ้าง ฯลฯ</p><h3>เจ้าโปรแกรมที่ว่า นั่นคือ Anki</h3><p>จริง ๆ มีหลายโปรแกรมที่ใช้ SRS ครับ แต่ตัวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดเหมือนจะเป็นโปรแกรมชื่อ Anki ซึ่งมาจากภาษาญี่ปุ่น แปลว่าท่องจำ ครับ (ตรงตัวมาก) โดยสามารถไปดาวน์โหลดได้จาก <a href="https://apps.ankiweb.net/">https://apps.ankiweb.net/</a> ครับผม (มีทั้ง Windows Mac, iOS, Android) โดยหน้าตาคร่าว ๆ ของมันจะเพลน ๆ ประมาณนี้ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VCGxidhplBwhroEYfoAVyQ.png" /></figure><p>ซึ่งจริง ๆ แล้วเจ้าโปรแกรมนี้เนี่ยมันใช้งานได้ค่อนข้างหลากหลายมากครับ แต่โดยหลักการคร่าว ๆ เนี่ยคือเราสามารถกดปุ่ม Create Deck ข้างล่าง เพื่อสร้าง Deck ใหม่ขึ้นมา เช่นสำหรับเตรียมสอบไฟนอล หรือสอบวัดระดับ จากนั้นกดปุ่ม Add ข้างบนเพื่อสร้างการ์ดคำศัพท์ที่เราต้องการจะท่องลงไปครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/906/1*_0wjG-IKbEIeR1o8t-Z1sw.png" /></figure><p>ตรง Font ก็คือด้านหน้าของการ์ดที่เราต้องการจะให้มันแสดงครับ คือโจทย์นั่นเอง ส่วน Back คือคำตอบที่เราต้องทายให้ถูกครับ นอกจากนี้เรายังสามารถใส่ได้ทั้งตัวอักษร รูปภาพ เสียง และตกแต่งได้พอสมควรครับ เมื่อเรียบร้อยแล้วก็กดปุ่ม Add เพื่อเก็บเข้าไปใน Deck เราครับ</p><p>จากนั้นพอเรากลับมาที่หน้าหลักแล้วคลิกไปที่ Deck ที่เราสร้างมาใหม่ เราก็สามารถกด Study Now เพื่อเริ่มทบทวนศัพท์ได้ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pahwTPNOfWm26qcFs1x5Kw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2VJf_91iuC73ga8Zj3NgdA.png" /></figure><p>รูปบนนี้จะเห็นว่าโปรแกรมโชว์ตัวคำศัพท์ที่เราใส่ไว้ในช่อง Front หน้าที่ของเราก็คือนึกคำแปลภาษาไทยของคำนี้ให้ออกครับ พอนึกออก (หรือนึกไม่ออก) ก็ให้กด Show Answer ด้านล่างครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CtA4KsQieWWTN-iyYpeomw.png" /></figure><p>โปรแกรมก็จะโชว์คำตอบที่เราใส่ไว้ออกมา ทีนี้เราก็มีหน้าที่เลือกตัวเลือกด้านล่างว่าเราจำคำนี้ได้ดีขนาดไหน เนื่องจากเป็นคำที่เราเรียนวันแรก จึงมี 3 ตัวเลือกครับ Again คือยังจำไม่ได้ ขอใหม่ (จะกลับมาอีกครั้งใน 1 นาที) Good คือจำได้แล้ว (จะกลับมาให้ทวนอีกครั้งใน 10 นาที) และ Easy คือง่ายมาก (จะกลับมาให้ทวนอีกครั้งใน 4 วัน)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G939TPQr0g74U1FmQ8sJ_Q.png" /></figure><p>หลังจากเราทบทวนศัพท์ทุกคำใน Deck เราเรียบร้อยแล้วก็เป็นอันเสร็จธุระของวันนี้ครับ จากนั้นก็กลับมาโปรแกรมนี้อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เพื่อทบทวนคำศัพท์ของวันพรุ่งนี้ต่อไปครับ</p><p>นี่ก็เป็นวิธีการใช้งานคร่าว ๆ (มาก) ของโปรแกรม Anki ครับ ซึ่งหากลองใช้ไปสักพักแล้วจะค่อย ๆ ค้นพบว่ามันทำงานได้ค่อนข้างซับซ้อนพอสมควรครับ</p><h3>ต้องนั่งพิมพ์คำศัพท์เองหมดเลยหรอ ?</h3><p>จริง ๆ การนั่งพิมพ์คำศัพท์เองหรือช่วยกับเพื่อนพิมพ์ลงไปก็เป็นหนึ่งในกระบวนการเรียนรู้เหมือนกันนะครับ แต่ในสาขาที่คนเรียนเยอะ ๆ เช่นภาษาญี่ปุ่น จีน เกาหลี หรือแม้แต่ทางการแพทย์ กฎหมาย ก็จะมี Deck ที่มีคนสร้างไว้แล้ว เราสามารถไปดาวน์โหลดมาใช้ได้ครับ แต่ด้วยความที่ว่ามันเป็นภาษาอังกฤษซะส่วนใหญ่ หากใครอยากได้ภาษาไทยอาจจะต้องเอามาดัดแปลงแปลเพิ่มเติมเองครับ (ยังไงก็ดีกว่าพิมพ์ใหม่เองทั้งหมด)</p><p>โดยเราสามารถเข้าไปที่เว็บ <a href="https://ankiweb.net/shared/decks/">https://ankiweb.net/shared/decks/</a> แล้วก็เลือกตามวิชาที่ต้องการได้เลยครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gPLvy1bZyG23ON1jwjdNEw.png" /></figure><h3>ข้อควรระวัง</h3><ol><li>ควรใส่เฉพาะคำศัพท์ที่เคยเรียนแล้วลงไป เพื่อทบทวน ไม่ใช่ศัพท์ที่ไม่เคยเรียนมาก่อน ไม่งั้นจะเหนื่อยมากครับ</li><li>ควรทบทวน <strong>“ทุกวัน” </strong>อย่าขาดครับ ไม่งั้นมันจะกลายเป็นดินพอกหางหมูสะสมไปเรื่อย ๆ ทำให้วันนึงอาจต้องทบทวนศัพท์หลายร้อยคำได้ครับ</li><li>ไม่ควรเพิ่มศัพท์ใหม่ต่อวันมากเกินไป เพราะว่าจำนวนศัพท์ที่เราต้องทบทวนมันจะสะสมไปเรื่อย ๆ ครับ อาจทำให้หมดกำลังใจได้ 555 ทั้งนี้ทั้งนั้นลองดูว่าวัน ๆ หนึ่งเรามีเวลาทบทวนมากน้อยขนาดไหน แล้วค่อย ๆ ปรับดูครับ</li></ol><h3>ของแถม</h3><p>สำหรับคนที่เรียนภาษาญี่ปุ่นผมเคยนั่งทำ Deck ไว้ ทั้งพิมพ์เองบ้างและเอาของคนอื่นมาแปลไทยบ้างครับ มีหายสาบสูญไปบ้างแล้ว ที่มีอยู่สามารถดาวน์โหลดได้จากที่นี่ครับ</p><p><a href="https://drive.google.com/open?id=10ACmvD49iFGldKyXpGS13lsoo74amz5a">JLPT Anki Deck - Google Drive</a></p><p>โดยจะแบ่งตามระดับตั้งแต่ N5 ถึง N1 โดย N5 และ N4 จะมาจากหนังสือ Minna no Nihongo ส่วน N3 ถึง N1 จะมาจากหนังสือตระกูล Sou matome ครับ (ระดับ N2 เป็นแบบ ญี่ปุ่น-อังกฤษ ครับ ยังไม่ได้แปลไทย)</p><p>ข้อควรระวังก็คือบางจุดอาจจะมีส่วนที่แปลผิดหรือตกหล่นไปบ้าง ถ้าคำไหนไม่มั่นใจแนะนำให้เช็คก่อนนะครับผม</p><p>ขอให้มีความสุขกับการเรียนครับ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d9925735a252" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[จากวันแรกถึงวันสุดท้ายของการเรียนภาษาญี่ปุ่น]]></title>
            <link>https://medium.com/@natthawutesaelim/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%8D%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9B%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99-fa1b0491618a?source=rss-40022a39be11------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fa1b0491618a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Natthawute Sae-Lim]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 03 Jul 2017 14:04:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-10T07:41:56.444Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>เกริ่นนำ</h3><p>ย้อนกลับไปสมัยเรียนป.ตรีที่ลาดกระบัง จำได้ว่ารอบตัวมีคนเรียนภาษาญี่ปุ่นพอสมควร ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง เพื่อน ๆ ซึ่งทุกครั้งที่มองคนพวกนี้เราจะรู้สึกว่า เหยด เท่จัง 555 เพราะรู้สึกว่าเค้าอ่านตัวยึกยืออะไรก็ไม่รู้เข้าใจ โดยที่เราไม่สามารถจินตนาการได้เลย</p><p>จนเรียนจบทำงาน ถึงจะมีเวลา (และเงิน) ที่จะไปลงเรียนคอร์สที่ สสท. ก็เริ่มจากเรียนอาทิตย์ละวันด้วยสปีดต่อนยอน จนกระทั่งรู้ผลว่าโอเค จะได้ไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นแล้ว ก็เลยลาออกจากงาน แล้วก็ไปเรียนแบบ Full time</p><h3>ชีวิตที่ญี่ปุ่น</h3><p>จำได้ว่าก่อนมาญี่ปุ่น มีความรู้สึกว่า เออภาษาเราก็ระดับนึงแล้วนะ น่าจะพอสื่อสารในชีวิตประจำวันได้ แต่พอมาถึงก็แบบ รู้ตัวเลยว่า ความรู้ยังไม่พอจริง ๆ คือ ฟังพูด แทบไม่ได้เลย ปรากฎการณ์หน้าแตกกลางวงอาหาร ไรงี้บ่อยมาก เพราะฟังไม่รู้เรื่อง 555</p><p>พอชีวิตเริ่มอยู่ตัว ก็มีให้เลือก 2 ทางเลือก<br>1.) โฟกัสที่เรียน ทำงานวิจัยอย่างเดียว<br>2.) เรียนภาษาญี่ปุ่นควบคู่ไปด้วย</p><p>เหตุผลที่มันมีตัวเลือกแรกเข้ามาด้วย ก็เพราะว่าหลักสูตรที่มาเรียน มันเป็นหลักสูตรอินเตอร์ ซึ่งเป็นภาษาอังกฤษหมด วิชาสัมมนาในแล็บเราก็ใช้ภาษาอังกฤษ เอาจริง ๆ ไม่ต้องเรียนญี่ปุ่นก็อยู่รอดได้นั่นแหละ แถมงานวิจัยมันก็ยุ่งมาก จนไม่รู้จะเจียดเวลาตรงไหนไปเรียนญี่ปุ่นเพิ่ม เป็นเหตุผลที่นร.ต่างชาติหลาย ๆ คนไม่เรียนภาษาญี่ปุ่นเลย เพราะมันไม่มีเวลาจริง ๆ</p><p>คือภาษาที่สามเช่น ญี่ปุ่น มันต่างจากภาษาอังกฤษตรงที่ว่า อังกฤษเนี่ย เราเรียนกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วไง ถึงจะพูดไม่คล่องบ้างอะไรบ้าง แต่ศัพท์พื้นฐานเราท่องกันมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว ถ้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มันต้องใช้ มันก็อาจจะใช้เวลาปรับตัวน้อยกว่า แต่กับภาษาญี่ปุ่น คือเราไม่รู้อะไรเลย เราไม่รู้เลย น้องหมา น้องแมว เค้าพูดภาษาญี่ปุ่นยังไง เพราะฉะนั้น มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะไปอยู่ประเทศเค้าเฉย ๆ แล้วพูดได้ขึ้นมาเอง</p><p>คิดไปคิดมาก็เออ เอาวะ ลองดูก่อนละกัน เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ถ้าไม่ไหวค่อยเลิก แต่จุดพีคของเรื่องมันมาอยู่ตอนเรียนวิชานึงชื่อ International Software Development Project ซัมติง ๆ ซึ่งเค้าสอนเรื่อง Lean แล้วในนั้นมันมีคำว่า <strong><em>“Unfair Advantage” </em></strong>ออกมา ซึ่งมันเหมือนกับว่า การจะทำธุรกิจอะไร ต้องนึกถึงว่าเรามีข้อได้เปรียบอะไรบ้างที่คู่แข่งไม่มี เช่น ทำเล หรือ คอนเนคชั่น บลา ๆ</p><p>แล้วก็เลยย้อนกลับมาถามตัวเองว่า แล้ว Unfair Advantage ของเราคืออะไร ก็ตอบได้ว่า “เราอยู่ญี่ปุ่น” ซึ่งเรามองเห็นภาษาญี่ปุ่นทุกวัน ได้ยินทุกวัน น่าจะเปลี่ยนสิ่งเหล่านั้นมาเป็นข้อได้เปรียบของเราเนาะ ก็เลยตัดสินใจว่า โอเค เอาจริงล่ะ ไม่ถึง N1 ไม่เลิก</p><p>จริง ๆ อีกเหตุผลนึงที่อยากเรียนเพราะ “ไม่มีเพื่อน” คือตอนปี 1 เป็นเด็กต่างชาติคนเดียวในแล็บ ซึ่งทั้งแล็บไม่มีใครถนัดภาษาอังกฤษ เราก็เลยมีทางเลือก 2 ทางอีกนั่นแหละ คือไปบังคับให้เค้าพูดภาษาอังกฤษให้ได้ กับเราฝึกพูดภาษาเค้าให้ได้ ซึ่งแน่นอน เราไปบังคับเค้าไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เนอะ (^^)</p><p>นอกจากนี้ก็ยังมีตอนสัมมนา ไรงี้อีกแหละ ที่เวลาเซนเซจะสอนเกี่ยวกับอะไร เค้าก็จะอธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่นไง ตอนเด็ก ๆ พรีเซ้นอะไรเค้าก็พรีเซ้นภาษาญี่ปุ่นหมด ทีนี้ถ้าเราไม่ได้ภาษาญี่ปุ่น ความรู้ตรงนี้มันก็หายไปหมดเลยไง กลายเป็นได้แต่วุฒิการศึกษา ไม่ได้ความรู้อะไร</p><p>หลังจากนั้นก็ทำการบ้านหนักบ้าง อ่านหนังสือยังไง วิธีไหน คันจิท่องยังไง บลา ๆ แทบจะหนักกว่างานวิจัยตัวเอง 555 คือสมัยอยู่หอตอนโทปี 1 คือ ตื่นมาตี 5 ครึ่งทุกวัน นั่งคัดคันจิวันละ 1 ชั่วโมง แล้วก็ฝึก shadowing อีก 10 นาที แล้วก็อ่านหนังสือไวยากรณ์อีกสักพัก พอเสร็จกิจวัตรแล้วก็ค่อยไปมหาลัย เป็นแบบนี้ทุกวัน เสาร์อาทิตย์ก็ตัดไปเลยว่า อ่านญี่ปุ่นอย่างเดียวเท่านั้น ไม่ทำงาน งานเก็บไว้ทำ จ-ศ แต่ก็นั่นแหละ บางช่วงงานเยอะ ต้องไปคอน ต้องเขียนเปเปอร์ก็อ่านน้อยลงหน่อย แต่ก็สนุกดี</p><p>แล้วก็เริ่มโหลดแอพมาใช้ หาเว็บท่องศัพท์ใช้ ทำทุกวัน เป็นเวลา 2 ปีกว่าได้แล้วมั้ง ก็อาจจะมีบางวันลืมบาง หรือเวลาไปต่างประเทศเดินทางนาน ๆ ไม่ได้ทำบ้าง แต่ก็โดยรวมถือว่าทำแทบทุกวันแหละ หนังสือเตรียมสอบไรก็อ่านเยอะมาก รวม ๆ น่าจะอ่านไปเกิน 50 เล่มได้</p><p>แล้วก็เริ่มสอบภาษาญี่ปุ่นมาเรื่อย ๆ จาก N4 -&gt; N3 -&gt; N2 จนกระทั่งถึง N1</p><h3>จุดพีคอีกที่</h3><p>คือตอนนั้นเรียนภาษาญี่ปุ่นไปถึง N3 ได้มั้ง แล้วก็ปรากฎว่า แล็บที่อยู่เนี่ย เด็ก ๆ แทบไม่มาแล็บเลย เราก็เลยไม่มีใครคุยด้วย 555 คุยแต่กับเซนเซ ซึ่งใช้ภาษาอังกฤษคุยกันไง</p><p>ทีนี้วันนึง ด้วยความเมา หรืออะไรไม่รู้ เลยไปคุยกับเซนเซว่า</p><blockquote>“เซนเซ ผมไม่รู้จะเรียนภาษาญี่ปุ่นไปทำไมอะ เรียนไปก็ไม่มีใครให้คุยด้วย เพราะแล็บไม่มีใครอยู่”</blockquote><p>เซนเซก็เลยแก้ปัญหาให้ด้วยการ “ใช้ภาษาญี่ปุ่นด้วยตลอด” จากวันนั้น 555 ถึงแม้จะคุยเรื่องงานวิจัยก็ตาม คือมันก็ช้ากว่าใช้ภาษาอังกฤษแหละ เพราะเราไม่รู้ศัพท์เทคนิคเลย แต่ก็ได้ฝึกเยอะมาก มากจนทุกวันนี้สามารถอธิบาย — ตอบคำถามงานวิจัยให้เด็กในแล็บฟังได้ (แต่ก็ยังอธิบายไม่ได้ดีนะ เพราะคำศัพท์เราก็ยังจำกัดอยู่เหมือนเดิม 555)</p><p>แล้วก็ช่วงปีที่ผ่านมา โชคดีด้วยแหละ ที่เจอเด็ก ๆ ในแล็บที่เค้า โอเคกับเรา เหมือนเปิดใจยอมรับเราเข้าไปอะ (ถ้าใครพอทราบ ญี่ปุ่นมันจะมีวัฒนธรรม ข้างใน-ข้างนอก ค่อนข้างแรง) แล้วก็เลยได้คุยทุกวัน ทั้งเรื่องงานและเรื่องเล่น ก็นั่นแหละ เข้าใจผิดบ้างถูกบ้าง สนุกดี</p><h3>วันสุดท้ายของการเรียนภาษาญี่ปุ่น</h3><p>ยอมรับเลยว่าตอนเข้าห้องไปสอบ N1 แล้วมองเห็น คำว่า <strong>N1</strong> บนข้อสอบคือรู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก จนน้ำตาจะไหล คือตอนสอบ N5 ที่จุฬาเมื่อนานมาแล้วเคยคิดว่า เราแม่งเด็กน้อยว่ะสอบ N5 555 ถ้าวันนึงได้สอบ N1 คงโคตรเท่ แล้วก็มาถึงจริง ๆ</p><p>จริง ๆ สอบ N1 ผ่านตั้งแต่รอบที่แล้วแล้วแหละ แต่ว่าครั้งก่อนคือจุดประสงค์จริง ๆ เป็นการไปลองข้อสอบ เพราะตอนนั้นยุ่งมาก ไม่มีเวลาได้อ่านเลย คือไปสอบโดยที่ไม่รู้จัก ไวยากรณ์ N1 สักตัว ผลคือผ่านมา 1 คะแนน 555</p><p>คือหลายคนก็ถามว่าผ่านแล้วจะไปสอบทำไมอีก แต่สำหรับเราเส้นทางการเรียนภาษาญี่ปุ่นมันยังไม่จบไง เพราะเรายังไม่ถึงเนื้อหา N1 จริง ๆ อะไรที่ได้มาโดยไม่ได้พยายามมันไม่น่าภูมิใจงะ รอบนี้ก็เลยอ่านหนังสือเท่าที่จะอ่านได้ แล้วก็ไปสอบ พอสอบเสร็จ ก็ไม่รู้หรอกว่าผลจะเป็นยังไง อาจจะตกก็ได้ 555 แต่ก็ไม่สนละ ถือว่าผ่านแล้ว แล้วก็ถือว่าเราสำเร็จการศึกษาจากการเรียนภาษาญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ (แบบที่พวกไอดอลชอบใช้ 555)</p><p>แต่ถึงบอกว่าเลิกเรียนแล้ว ก็ยังเรียนอยู่แหละ แต่เราไม่เรียนไปเพื่อสอบแล้ว เราเรียนเพื่อใช้จริงมากกว่า จากนี้คงไล่อ่านหนังสือพวกนิยาย แล้วก็ non-fiction ที่ดองไว้ ดูซีรีย์ ดูอนิเมะ มากขึ้น อิอิ เพราะเอาจริง ๆ ตอนนี้ถามว่าผ่าน N1 แล้วพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่องแบบคนญี่ปุ่นเลยมั้ย ก็ไม่ บางทีก็ยังใช้คำผิด ๆ หรือประโยคผิด ๆ อยู่ ซึ่งก็ได้น้อง ๆ ในแล็บช่วยแก้ให้ตลอด</p><p>คือถามว่าจะถึงวันที่ใช้ภาษาญี่ปุ่นเหมือนคนญี่ปุ่นได้มั้ย นี่ก็ว่าได้ แต่คงใช้เวลาอีกนาน + ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ได้ใช้ภาษา แต่ถ้าถามว่าจะรู้ทุกอย่างของภาษาญี่ปุ่นเป็นไปได้มั้ย คงเป็นไปไม่ได้ เพราะขนาดเซนเซเอง ก็ยังไม่รู้อะไรหลาย ๆ อย่างเหมือนกัน</p><h3><strong>บทส่งท้าย</strong></h3><p>จริง ๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจุดประสงค์ของบทความนี้เขียนไปทำไม 555 รู้แค่อยากเขียน แล้วก็เผื่อมีคนที่กำลังเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่เหมือนกันก็อยากให้รู้ว่า ผมเริ่มจากจุดที่เคยโดนเพื่อนคนญี่ปุ่นด่าว่า “มึงนี่ไม่มีพรสวรรค์เอาซะเลยนะ” เพราะมันสอนประโยคกี่รอบก็จำไม่ได้ 555 จนผ่าน N1 ได้ครับ การเรียนภาษา ไม่มี “โง่” หรือ “ฉลาด” ครับ มีแต่ “รู้” หรือ “ไม่รู้” และ “วินัย” เท่านั้นที่จะช่วยให้เราไปถึงเป้าหมายได้</p><p>ขอบคุณครับ<br>เอ็มคุง</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fa1b0491618a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[2016 Year End Review]]></title>
            <link>https://medium.com/@natthawutesaelim/2016-year-end-review-a6845e9886e2?source=rss-40022a39be11------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6845e9886e2</guid>
            <category><![CDATA[ไดอารี่ของเอ็มคุง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Natthawute Sae-Lim]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Dec 2016 15:38:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-29T15:38:27.571Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>มีความคิดจะลองเขียน Medium นานและ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรสักที จนช่วงสิ้นปีเห็นเค้าฮิตการทำ year end review กัน เลยถือโอกาสลองบ้างดีกว่า…</p><p>จริง ๆ ปีนี้ก็นับได้ว่าเป็นปีที่มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นนะ (มันก็ทุกปีป่ะวะ) ขอสรุปเรื่องพีค ๆ มาแล้วกัน</p><h3>ตีพิมพ์เปเปอร์แรกของชีวิต</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*6OsUYoz48jHqXpBsNhe_rA.jpeg" /></figure><p>คือหลังจากทำงานวิจัยอย่างหนักหน่วงที่แล็บแล้ว ก็มีโอกาสได้เขียนเปเปอร์ (จริง ๆ คือโดนเซนเซบังคับ) ส่งไปที่คอนชื่อ ICPC (IEEE International Conference on Program Comprehension) ซึ่งตอนแรกก็คิด เชี่ยตั้ง 10 หน้า งานมีอยู่แค่นี้ จะเอาไรไปเขียนได้วะ แต่ด้วยพลังแห่งรักและคาเฟอีน ก็เข็นมันออกมาได้ในที่สุด</p><p>โชคดีที่เปเปอร์ได้ accept (ไม่ได้โชคดีหรอก เก่ง) นี่ก็เลยได้บินไปพรีเซนท์ที่รัฐ Texas อเมริกา เป็นการไปคอนในฐานะ Author อย่างเป็นทางการครั้งแรก แม่งให้ความรู้สึกเหมือนหนังไซไฟ ที่นาซ่าเรียกนักวิทยาศาสตร์มาประชุมกันไรงั้นอะ คือแต่ละคนนี่สุดยอดมาก ยังจำได้ว่าพรีเซนท์เสร็จ กลับมานั่งที่โต๊ะ ลุงข้าง ๆ บอก Well done ! นี่ก็ยิ้ม ๆ พอหันไปดูชื่อแก แกเป็นคนที่สร้าง data set ที่ใช้ในเปเปอร์ของเรา 555</p><h3>เรียนจบปริญญาโท</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*I9FgiVl22ZSd8xMbhqIyPQ.jpeg" /></figure><h3>สอบผ่าน N2</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Xi9nR7TdAv5Ylpk0auPvDg.png" /></figure><p>นี่น่าจะเป็นเรื่องที่ภูมิใจเกือบที่สุดของปีนี้แล้วมั้ง เพราะการเรียนภาษาญี่ปุ่นเป็นอะไรที่ทุ่มเทกับมันมาก มากกว่างานวิจัยอีกมั้ง 555 ความสะใจคือรอบก่อนหน้า ไม่ผ่าน เพราะคะแนน Reading ตกไป 1 คะแนน รอบนี้ก็เลยโมโห อ่านแม่ง อ่านแม่งเข้าไป จนสามารถกดเต็มได้ทั้ง Reading และ Listening อิ</p><h3>กลับไทย !</h3><p>ช่วงหลังเรียนจบโท เลยแอบหนีกลับไทยไป 3 อาทิตย์ ไปเที่ยวกับสายรหัส ไปกินข้าวเม้ามอยกับเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เห็นทุกคนก้าวหน้าไปในชีวิต ก็เออ ดีเนาะ แต่พอรับรู้เงินเดือนชาวบ้านแล้วก็รู้สึกว่า นี่กุจะลำบากเรียนต่อทำไมเนี่ย จบไปได้เงินเดือนน้อยกว่าอีก 555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b5ur0WDuPW8TpKaOE516dA.jpeg" /></figure><h3>เรียนปริญญาเอก !</h3><p>หลังจากสอบชิงทุนอีกครั้งมาได้ ก็เข้ามาสู่บทบาทนักศึกษาปริญญาเอกอย่างเป็นทางการ รู้สึกว่าแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทำแล็บเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเท่ขึ้นนิดนึงว่ะ 555 แต่ก็อย่างที่บอก ตอนป.โทหมดเวลาไปกับการเรียนภาษาญี่ปุ่นซะมาก พอขั้นป.เอกเลยตั้งใจว่าจะลดลงหน่อย แต่แม่งกลายเป็นไม่ได้แตะภาษาญี่ปุ่นเลย 555 ไว้เดี๋ยวค่อยจัดสรรเวลาใหม่เนาะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*h84Zgmb1UKjy6qkeGTUIUg.jpeg" /></figure><h3>พรีเซนท์ภาษาญี่ปุ่นครั้งแรก</h3><p>คือก่อนหน้านี้ก็เคย แต่แบบมันเล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องง่าย ๆ ไรงี้ พอดีเทอมนี้ลงคลาส Advanced Japanese ไง แล้วนางให้พรีเซนท์เกี่ยวกับนักวิทยาศาสตร์ พร้อมทฤษฎีที่คิดค้นมางี้ นี่คือแบบ โอ้โห คุยธรรมดายังยากเลย ศัพท์วิทยาศาสตร์ก็ไม่รู้ เครียดมาก คือแค่ฟังคนอื่นอย่างเดียวก็เหนื่อยแล้วอะ คือทฤษฎีของแมกซ์เวลล์ ฟาราเดย์ ไรนั่นอะ ฟังภาษาไทยแม่งก็ยังงงอยู่เลย นี่ต้องมานั่งฟังภาษาญี่ปุ่น ถามว่ารู้เรื่องมั้ย ก็ไม่ ! 555 สุดท้ายนี่เลยเลือกหลุยปาสเตอร์ไป ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เย้</p><h3>ทำไบท์ครั้งแรก</h3><p>จริง ๆ เคยใฝ่ฝันมานานว่าอยากรีบ ๆ ผ่าน N2 เร็ว ๆ แล้วอยากรับงานล่ามหรืองานแปล แต่พอผ่านแล้วก็ยังรู้สึกว่าตัวเองกากอยู่ดี เลยไม่เคยกล้ารับงานอะไรมาทำ จนพอดีมีโอกาสได้ลองทำงานเช็คประโยคที่แปลมาอีกที คือถามว่าได้เงินมั้ย มันก็ได้นะ แต่รู้สึกเสียดายเวลามากกว่า คือนี่ก็ไม่ได้รวยนะ อยู่นี่เงินทุนมันก็พอใช้ไปเดือน ๆ แหละ แต่รู้สึกว่าได้เงินมาก็ไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไร เราอยากได้เวลาไปทำสิ่งที่เราอยากทำมากกว่า ไรงี้ ก็คิดว่าคงทำอีกไม่นานล่ะ</p><p>สำหรับปีนี้ก็น่าจะประมาณนี้มั้ง คิดว่าปีหน้าน่าจะมีอะไรสนุก ๆ รออยู่อีกเยอะ ^^<br>来年もよろしくね〜</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6845e9886e2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>