<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nazik Begova on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nazik Begova on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@nazikbegova02?source=rss-42bcee89d504------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*bQl69iIl3uhl2vpvcUacZQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Nazik Begova on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02?source=rss-42bcee89d504------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 07:04:47 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@nazikbegova02/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[SINIRLARIMIZI BİLMEK NELERE SEBEP OLUR?]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/sinirlarimizi-bi%CC%87lmek-nelere-sebep-olur-d3b781f57f1d?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d3b781f57f1d</guid>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 Aug 2022 22:20:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-21T22:20:15.933Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kim8k4BKSpUc5hvhwF1J6w.jpeg" /></figure><p><strong>SINIRLARIMIZI BİLMEK NELERE SEBEP OLUR?</strong></p><p>Şöyle beraber bir hayal kuralım. Hayalimizde bizler suyuz. Her birimizin litresi veya bulunduğu yer farklı. Sınırlarımız da şekillerden oluşan kaplar olsun. İstediğimiz kaplara dolmak bizim seçimimiz olsaydı neleri tercih ederdik? Muhtemelen kendimizi sınırladığımız ve uygun gördüğümüz kaplara uyardık. Belki çok azımız kendi litresine uygun kaplar arar ya da bir kaba girmemeyi tercih ederdi.</p><p>Bu küçük benzetmeli hayaller aslında bizlerin ne olduğunu veya ne olmak istediğini gösteriyor. Yani su hayal gücümüz ise kaplar da zihnimizdeki sınırlandırmalar olurdu. Çok az insan sınırlarını zorlamaya isteklidir. Her birimizin kapasitesi farklı da olsa bir araya gelen su topluluğu birer deniz veya okyanus oluşturacaktır.</p><p>Birçok ülke ve tarihin de başarılı zamanlarının olduğunu biliyoruz. Ayrıca bu başarılar ülkenin sınırlarını veya o ülke insanlarının yaşam alanları zorla ihlal edildiğinde destansı başarı hikâyeleri oluyor. Belirli bir sınırda olan o insanlar artık bu sınırların onları zorladığını düşündüğü anda başarıyı yakalıyor.</p><p>Dönelim ilk söylediğim hayal kurmanın konuyla ilgisine. Her birimiz suysak, sınırlarımızda zihinlerimiz. Kaplar bizi sınırlıyor. Ancak her bir su bir araya gelseydi sizce de deniz veya okyanus gibi devasa su toplulukları oluşturmaz mıydık?</p><p>Bu toplulukları oluşturabilmek için de ihtiyacımız olan tek şey kaplarımızın çatlaması ya da kırılması. Ancak bunun olabilmesi için de kötü sandığımız bazı çalkantılı durum veya olaylara maruz kalmamız gerekli.</p><p>İşte ülkeler bunu tarihten önce veya sonrasında her zaman başka bir ülkenin baskısı altında kaldığı ya da özgür olduğu alanın gasp edilmesiyle başardı. Yani aslında her zaman başkasının üzerinde baskı veya egemenlik kurma isteği her birimizin damarlarında var. Ancak bunu başkasını baskılamak için kullanıp kullanmamak ya da bu karakteristik özelliği sadece kendimizi korumak için kullanıp kullanmamak bizlere veya bizlerin seçtiği yöneticilere kalmış.</p><p>‘Beyaz Zambaklar Ülkesi’ adlı kitap da sömürü altında olan ve ülkenin insanlarının haklarının elinden almasını konu edinen bir kitap. Tabii olay örgüsünün ateşleyici sebebi bu. Asıl anlatmak istediği de benim bahsettiğim gibi sınırlarını ancak kaplarını kırarak ya da çatlamasıyla bir araya gelen topluluğun başarı hikâyesi.</p><p>Bu hikâye bizlere sınırlarımızı zorlamanın olayların bizde yarattığı etkiyi gösterse de aslında istenince başarıyı yakalamamızın zor olmadığını kanıtlamasıdır.</p><p>Gel gelelim kitabın bahsettiği o başarıyı yakalayan ülkeye. Her birimizin adını sıkça duyduğu Finlandiya’dan bahsediyor kitap. Kaldığı baskının halkı daha da tembelleştirdiği ve imkânlarını elinden alındığını bile fark etmeyen bir halkın uyanışını ele alıyor.</p><p>Eğer kitap kahramanımızın kabı çatlamış olmasa ve kendini özgür bırakmanın sadece bir hayal olduğunu düşünseydi bugün o başarılı hikâyeyi oluşturabilir miydi? Önce sınırlarından kurtulmuş, sonra da yapacağının farkında olduğu adımlar atmış. Böylece şu an adını duyduğumuz çok başarılı bir ülkenin var olmasını sağlamış.</p><p>Bizlere de büyük bir uyanış için örnek olmuş. Eğitimin öneminden tutun da politikanın ne kadar kötü olabileceğine kadar birden çok sonuç çıkarılabilir kitaptan. Eminim ki her okuyan farklı hissedecek ve farklı düşünecektir. Ancak hepimize de ‘Biz de yapabiliriz’ dedirtecektir.</p><p>Başarının ve değişimin sadece birkaç adım ilerde olduğunu bilerek yaşıyoruz. Ancak kaplarımızı kırmaya ya da onlardan çıkmaya korkuyoruz.</p><p>Kitabın kahramanı Snelman ise korkmaktan ziyade daha da hırslanmış bir şekilde başarının önder ismi olarak karşımıza çıkıyor. Her ne kadar kurgu da olsa aslında Atatürk’ün de önemini belirttiği gibi çok anlamlı bir kitap haline dönüşüyor.</p><p>Ülkedeki tüm aydın kesimin elini taşın altına koyarak İsveç sömürgesinde olan Finlandiya’yı kurtarma kararı alıyorlar. Snelman tüm ülke insanına vaaz veren din adamlarını da daha önemli görevliler olduğunu söylüyor.</p><p>Her ne kadar zor görünse de aslında cahilleştirilme çabasında olunan bir halkın uyanışı için çok değerli öğüt ve öğretilerin aydınlarla verileceğine inanmakta ne kadar haklı olduğu da gözler önünde. Halkın özellikle dinlediği ve fikirlerini açıkça ifade etmekten korkmayan bu cesur insanlar sırt sırta vererek bir başarı okyanusu oluşturuyorlar. Gregory Petrov sayesinde de bizlere de büyük ilham oluyor.</p><p>Sadece aydınlar değil aynı zamanda askerlerin halkını önemsemeyişi içinde Snelman ve arkadaşları konferanslar vererek bilinçlendirme adına çokça emek vermişler. Bu durumda başarı, şanstan ziyade kararlı bir çabanın da getirisi olduğunu açıkça anlatıyor yazar. Her insan ülkesine ne olursa olsun hayranlıkla bakar. Potansiyelinin her zaman çok daha iyi olabileceğine de inanır içten içe. Ancak değişim ve başarı için çaba sarf edilmemesi bu inançların sadece bazı anların daha iyi geçirmeyi hedeflemesinden başka bir şey değildir. Her zaman her istediği olsa da insanların, isteyip istikrarlı olarak çabaladıktan sonra alamayacağı hiçbir şey de yok.</p><p>Hedeflerin büyük veya küçüklüğü sadece zihnimizdeki sınırlandırmalardan ibaret. Bu sınırlamaları ancak kendimize olan inanç ve öz saygıyla kurtulabiliriz. Elbette ülkenin kurtuluşu sadece bir insanın bunu anlamasıyla gerçekleşmez. Snelman’ın yaptığı gibi herkese bu başarıyı ve yolu, gerekirse tek tek anlatmak gerekli. İnandırmak ve sonuca ulaşmak için de hangi yollara başvurulması gerektiği üzerinde durulmalı.</p><p>İlk başlarda da dediğim gibi, ülke tarihleri büyük çaba verilmiş ve inançlarla beslenmiş başarılara sahip olmuş ve olmaya da devam edebilir. Bu ancak ayrı suların bir araya gelmesi ve onları sınırlayan o kaplardan kurtulmasıyla mümkün olabilir. Hem ne demiş atalarımız: ‘Damlaya damlaya göl olur’. Aydın kesim ancak karanlıkta kalanları aydınlatabilir. Aydınlanan her bir bireyde bu aydınlığın ayna misali yansıtmalı ve çaba sarf etmelidir.</p><p>Kitapta da yer aldığı gibi küçükten büyüğe her kesimden ve melekten insanlar el ele verdi. Bu sayede hiç olmayan şeyi oldurdular. Bataklıklar ve kayalıklar ülkesi olarak adlandırılan Finlandiya’da insanlar kayalıkların üstüne verimli topraklarla örttüler ve buralarda tarımcılığa başladılar. Üretim yaptılar, okullar açıldı, insanlar okumaya ve daha çok öğrenmeye başladı. Bu ve bunun gibi birçok etken sonucunda da Finlandiya refah ve eğitim düzeyi çok yüksek bir gelişmiş ülke haline geldi. Yani bataklıklar ülkesini büyük başarılara adını ilk sıralara yazdıran ülke haline getirdiler.</p><p>Başarıyı uzakta ve zor olarak görmediler. İlmek ilmek başarıyı ördüler. Bizlere de kumaşı ve yorumlaması kaldı.</p><p>Daha önce de dediğim gibi, yazar bu tarihi örgüyü kurgulayarak anlatmış olabilir. Ancak bu kurgunun aslında çok doğru temellere dayandığı da çok açık. Atatürk’ün okutulmasını istediği dönemde büyük değeri olan bu eserin hala bu kadar okunuyor olması da yazarın sabırla ördüğü başarı değil de nedir?</p><p>Bizlerin hayalleri küçük veya büyük görünebilir. Herkes bunları kendi için yorumlamak isteyebilir. Ancak her bir kişinin başarısı birilerine rağmen değil onlar sayesinde gelişir.</p><p>Sınırlarımızdan çıkmamız için kötü koşullara maruz kalabiliriz. Bu koşulları hayatımızın parçası olarak algılayıp kabımızdan taşabilir hatta oradan çıkabiliriz de. Ancak bu koşulları kurtuluştan veya bizlere bir öğreti olmamak olarak görürsek sadece şikayet eden bireyler haline geliriz. Herkesin başarısı ancak kendine inandığı ve adım atmaya devam ettiği sürece gelir. Bizler ülkelerimizi seven bireyleriz. Daha da iyi olması için sadece saygıyı ve hoşgörüyü öğreterek ahlaklı hale gelebiliriz. İnandıktan sonra sadece başarıyı yaymak için emek gerekiyor. Bu sayede zincirleme başarılar bizleri hep beraber daha da ileriye taşıyacaktır.</p><p>Bu yüzden ben de Atatürk gibi şiddetle okunması gereken kitaplar listesine koydum bu kitabı. Sizlere iyi okumalar diliyorum:)</p><p>Saygılarımla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d3b781f57f1d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatımızın kahramanı]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/hayat%C4%B1m%C4%B1z%C4%B1n-kahraman%C4%B1-5ad7cb029ada?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ad7cb029ada</guid>
            <category><![CDATA[aile]]></category>
            <category><![CDATA[öğrenci]]></category>
            <category><![CDATA[öğretmen]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Jul 2022 23:18:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-30T23:18:23.949Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*kmoDYmDanrFCNaK4aLVsHA.jpeg" /></figure><p>Hayatımızın kahramanı</p><p>Öğretmen demek nedir sizce? Sadece 8 harf, 3 heceden oluşan kelime mi? Yoksa o 8 harf, 3 hecenin ardında yatan büyük anlam mı?</p><p>Ya da okullarda her dersimize giren eğitmen öğretmen midir? Yoksa her ne pahasına olursa olsun, her şeyi ile size katkıda bulunan mıdır öğretmen?</p><p>Aslında öğretmenler hakkında söylemek, sormak istediğim o kadar çok şey var ki nereden nasıl başlasam diye düşünüyorum. Ve bu konu hakkında makale yazacağım için hem çok heyecanlıyım, hem de çok sabırsızlanıyorum nasıl makale olacak diye😊</p><p>O zaman size şöyle bir soru yönelterek başlayayım makaleme. Öğretmen ile eğitmen arasında ne fark vardır? Ya da ikisi aynı şeyler mi?</p><p>Evet, ikisi aynı şey değildir, doğru. Eskiden aralarında nasıl bir fark olduğunu anlatamazdım. Ama öğrendim:)</p><p>Bu makaleye başlamadan önce kısa bir araştırma yaptım öğretmenler hakkında. İnternete yazdım ‘Öğretmen kimdir?’ diye. Benim karşıma şöyle bir açıklama çıkardı: ‘Öğretmen — toplumun eğitim hedefleri doğrultusunda bireylere eğitim ve öğretim sunmakla görevli kişiye verilen mesleki ünvandır.’ Evet, bu doğru. Bilimsel açıdan bakıldığında çok da iyi açıklamışlar.</p><p>Ama bunu daha sade ve kendi düşüncelerimle anlatmam gerekirse, öğretmen — sana ezberlemek yerine yaşayıp öğrenmeyi, söylemekle kalmayıp, göstererek öğretmeyi, karşında gerekirse bir öğretmen, zaman zaman aile, istediğinde arkadaş, sırdaş olmayı bilen kişidir.</p><p>Öğretmen yeri geldiğinde kızmayı, yeri geldiğinde ise sevgi ile öğretmeyi ayırt edebilen insan olmalı. Çocuklar onun gözüne baktığında nasıl bir duygu içinde olduğunu anlayabilmeli, yani o duyguyu hissedebilmeli.</p><p>Öğretmen dediğimiz kişinin illa ki derslerimize giren eğitmen olması şart değildir. Hatta, her dersimize giren öğretmen değildir.</p><p>Eğitmenle öğretmenin farkı da tam burada işte. Eğitmen dersi anlatır, öğretmen hayatı.</p><p>Öğretmen dediğimiz kişilerin illa derslerimize giren hocalarımız olmasına gerek yoktur aslında. Öğretmen dediğimiz kişiler annemiz de olabilir, babamız da, ya da kardeşimiz, komşumuz, hatta bazı tanımadığımız insanlar da… Yani hayatı, doğruları öğrenmenize katkıda bulunan herkes, her şey olabilir bu.</p><p>‘Masallarda Bir Peri Çıkar Karşınıza Gerçek Hayatta Öğretmen’ isimli kitabında, ‘Gerçek hayatta karşınıza çıkabilecek mucize, iyi bir öğretmendir’ demiş sevgili hocamız Ahmet Şerif İzgören. Ne de güzel söylemiş.</p><p>Küçükken insanın karşısına iyi bir öğretmen çıkması büyük bir şanstır. Şimdi düşündüm de, ben de o şanslılardan biri oluyorum galiba😊</p><p>Bu arada konu buraya gelmişken film izlemeyi sevenler için, yetenekli oyuncu Aamir Khan’ın çok sevdiğim filmlerinden birisi, türkçe ismiyle ‘Her Çocuk Özeldir (Yerdeki Yıldızlar)’ isimli harika bir filmi var. Film saatinizde izlenecekler listenize eklemenizi tavsiye ederim:) Paylaşmadan geçmek istemedim…</p><p>Şimdi fazla dağılmadan dönelim konumuza:)</p><p>Eğer dünyaya sadece 1 ağaç ekersen ve o ağaç meyve veriyorsa, her yenen meyvesi için sevap yazılıyor sana. Meyve vermiyorsa dahi, gölgesinde her oturan insan için, ya da temizlediği havadan her alınan nefes için sevap yazılıyor.</p><p>Öğretmenlik de aynı şekilde…</p><p>Bir çocuk önce temiz bir bebek olarak geliyor dünyaya. Sonra yetişkin oluyor. Sonra sırasıyla ya ebeveyn, ya da çalışan oluyor.</p><p>Bildiğimiz gibi, her çocuğun terbiye gördüğü ilk yer ailedir. Öğretmenlere gelen her çocuk, aslında ailelerin bir sanat eseridir. Çünkü, toprağa domates ekerek, patatesin çıkmasını bekleyemeyiz…</p><p>Sonrasında başlıyorlar okula. Burada da öğretmenden yeni şeyler öğrenme zamanı geliyor çocuklar için. Ve bu gelen zaman hem öğrenciler, hem öğretmenler için çok iyi değerlendirilmesi gereken zaman oluyor. Çünkü, çocuklar için bir yol çizme zamanı oluyor ve bu çizilmesi gereken yolu da göstermek bir öğretmenin yapması gereken en önemli şeylerden biri oluyor.</p><p>Çocuklar için okul ikinci ev, öğretmenler de ikinci anne babalarıdır.</p><p>Demek istediğim o ki, çocuk terbiyelemek hiç kolay şey değildir. Onlar ne dediğinden çok, ne yaptığına, hatta ne yapmadığına bakarlar.</p><p>Öğretmen mesleği de bu yüzden en önemli mesleklerin biri benim için. Çünkü sen bir çocuğu terbiyelemeden önce, kendini terbiyelemen gerekiyor. Sürekli araştırma halinde olman gerekiyor. Her zaman yeniliklere açık olman gerekiyor. En önemlisi de, bolca sabır gerektiriyor.</p><p>Hayatınızda hiç dikensiz gül gördünüz mü? Öğretmenlik mesleğinde de öyle. Yeri geliyor zorluklar çıkıyor karşınıza. Yeri geliyor ebeveynlerle anlaşmazlıklar çıkıyor. Her mesleğin de kendine göre zorlukları var halbuki… Ne deniyordu, ‘Gülü seven dikenine katlanır’.</p><p>Benim çok sevdiğim bir hocam var. Gerçi, kendisine abla diye hitap ediyorum ama, ondan öğrendiğim ve daha da öğreneceğim çok şeyim olduğu için gönlümde hocam oluyor kendisi. Anaokul ve ilkokul öğrencilerine matematik dersi veriyor. O hocamla biz vakit bulduğumuz zamanlar bolca sohbet ederdik ben memleketteyken. Sağ olsun hiç kırmazdı beni. Ne zaman boş vakit ayarlayabilirsem, ya da sevindiğimde, üzüldüğümde, kızgın olduğumda farkında olmadan onun yanında bulurdum kendimi…</p><p>Yine bir gün sohbet ediyorduk ve ona ‘Neden öğretmenlik mesleği sizce?’ diye soru sormuştum. Öyle güzel anlatmıştı ki unutmadım, unutmak mümkün değildi çünkü.</p><p>Öncelikle ve en önemlisi, öğretmenlerin öğrencilerine ve öğrencilerin de öğretmenlere kattığı çok şeyin olduğunu söylemişti.</p><p>Mesela, öğretmenler öğrencilerine sevgiyi, güveni, düzeni, dürüstlüğü, temizliği ve başka da bunlar gibi birçok iyi huyları katıyor öğrencilerine. Sevgi, saygı ile büyütüyorlar çocukları. Öğrenciler de onun karşılığında farkında olmadan sevgi, pozitif enerji veriyorlar karşısındaki kişiye. Böylelikle, her iki taraf da gönülden bağlanıyorlar bir birlerine…</p><p>Bu arada dikkat ettiyseniz bir öğretmen dedim, eğitmen değil…</p><p>İkinci olarak, insan kendi mesleğini zorla değil de, severek yaptığı zaman hem onun için, hem karşısındaki için zamanın çok daha verimli olduğunu söylemişti. Böyle olduğu zaman da, hem çok daha mutlu, hem enerjik hissediyor insan kendini.</p><p>Öğretmenlik için de en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden biri değil midir zaten bunlar?</p><p>Öğretmen olmanın diğer sebeplerinden biri de, insanlarla, çevreyle sosyalleşme fırsatının olmasıymış.</p><p>Yani, öğretmenler iş saatlerinde ya da değil, hiç fark etmeksizin en çok kimlerle iletişimde olmak zorunda kalıyorlar? Tabii ki de öğrencilerin ebeveynleriyle.</p><p>Dünyada ne kadar insan varsa, o kadar da kişilik vardır. Hayatta hiç bir insan ne yüz benzerliği açısından, ne de karakter benzerliği açısından bir birlerine benzemiyorlar. Bu yüzden öğretmenlerin her bir anne babadan, her bir kişilikten öğrenebileceği çok şey vardır.</p><p>Genel aldığımızda, öğretmenlik sadece girilen derslerle sınırlandırılmayan önemli bir hayat mesleğidir. Kendinden evvel başkaları için yaşamak genellikle onlara özgü bir düşüncedir. Sabır, sadakat ve zaman gereklidir.</p><p>İşini evine taşıyan, mesleği bir yaşam tarzı haline gelmiş görevlerden birisidir. Sadece okuma, yazma, bilgi öğretmekle görevli olduğun halde, yine de büyük bir özveri ile öğrencilerin her türlü sorunları ile yakından ilgilenilmesini gerektiren bir meslektir.</p><p>İnsanlar tarafından en kolay meslek olarak görülür öğretmenlik. Oysa ki öğretmenlik, insanlık tarihinin en anlamlı ve ölümsüz mesleğidir. Öğretmenlik öyle bir meslektir ki yalnızca bir meslek hayatı değil bütün insan hayatını kapsar.</p><p>Yine de Ahmet Şerif İzgören hocamızın ‘Masallarda Bir Peri Çıkar Karşınıza Gerçek Hayatta Öğretmen’ kitabından sevdiğim bir sözü vardır: ‘Dünyayı değiştiremiyorsan, dünyanı değiştirisin’. Bu zamana kadar okuduğum en güzel kitaplardan biriydi…</p><p>Zamanlarını, hayatlarını, kararlarını biz öğrencilere göre ayarlamak zorunda olan tüm öğretmenlerimiz, iyi ki varsınız, her biriniz çok değerlisiniz…</p><p>Saygılarımla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ad7cb029ada" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alışkanlık sizi devam ettirir]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/al%C4%B1%C5%9Fkanl%C4%B1k-sizi-devam-ettirir-df2d3b5d2f11?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df2d3b5d2f11</guid>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[alışkanlıklar]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 17 Jul 2022 09:49:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-17T09:49:42.662Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nAyjsCpCPww_XNpm6slDAg.jpeg" /></figure><p><strong>Alışkanlıklar sizi devam ettirir</strong></p><p>Alışkanlıklarımız bilinçsizce bizleri esir alınca zararını yine biz görürüz. Yani alışkanlıklarla bilinçli olarak savaşmak gerekir. Rutinleşen alışkanlıklardan kurtulmak o kadar da kolay olmaz. Bunun bilincinde olursak bizlere iyi gelecek şeyler dışında hiçbir zararlı alışkanlığı hayatımız da yer vermeyiz.</p><p>Kobay fareler üzerinde birçok şey için deney yapıldığını hepimiz biliyoruz. Bunu bir de alışkanlıklar için yapıldığını, insanların ve hayvanların da belirli rutinlere benzer tepkiler verildiği de açık. Aynı şeyi birçok kez maymunlar veya diğer canlılar için de yapıyoruz. Onlara zarar veren deneylerle beraber aslında yararı olup hiç zarar verilmeyeni de var.</p><p>Kitabı okurken aklıma arkadaşımla konuştuğum da anlattığı bir şey geldi. Onun kuşu var ve ne zaman kafesinden çıkarmak istese parmağını kuşun ayaklarına yaklaştırıyor. Bundan önce eğer cam ve kapı açıksa hemen kapattığını öyle kafese yaklaştığını ve parmağına tutunan kuşunu çıkardığını söylüyor.</p><p>Yani kuş için işaret kapı ve pencerelerin kapanması artık. Bunları her gördüğünde hemen kafesin kapısına yaklaşıp ötmeye başlıyor. Sonra ödülü de zaten kuşun kafesten çıkıp uçmasıymış.</p><p>Ben sadece kuşun hemen geldiğini hatta etrafında döndüğünü duymuştum. Kitabı okuduktan sonra bana bunu detaylandırmasını isteyerek bu alışkanlık ya da rutin döngüsü üzerinde düşündüm. Ayrıca onu tekrar kafese koyarken ne yaptığını da sordum. Eğer kuş girmek istemezse parmağına konup kafesin kapısına yaklaştığında hemen uçuyormuş. Ancak arkadaşım onu ikna etmek için bazen yatağını düzeltip ışığı birkaç saniyelik kapatıp açarsa kendiliğinden kafese giriyormuş. Onun için bu eve girme sinyaliymiş.</p><p>Biz insanlar için de durum bundan itibaren bence. Yani bir kuş gibi bizlerde çıkarımlarımızı ve sabit davranışlarımızı yerine getiriyoruz. Örneğin bazılarımız sabah ne yaparsa yapsın hep erken kalkar. Ancak bazılarımız da hiç erken kalkamaz. Bunlar alışkanlıklarımızın gücü.</p><p>Alışkanlılarımızı bilebilmek için kitabın sonundaki “Ek” kısmından yola çıkabiliriz. Kitapta yer verilen bu bölümde okuyucunun da bu bilgilerden faydalanmasını hedeflemişler. Başta rutinimizi tanımlamamız gerekli. Tanımlanan rutine göre de ödülleri deneyebiliriz. İşareti de belirleyip plan yapabiliriz. Bu çerçeve ile her birimiz yeni alışkanlıklar edinebiliriz. Davranışlarımızın bizler için iyi olması elbette her birimizin istediği şeydir.</p><p>Gündelik hayatta ara sıra olmasa da bazılarımız belirli zararlı davranışları da yerine getiririz. Örneğin sürekli zayıflayan birinin sürekli kusmasını verebilirim.</p><p>Bir önceki yazımda iyi örneklerden yola çıkarak zararlı davranışlarında nasıl aynı döngüde veya farklı bir döngü olsa bile bir alışkanlıklar döngüsüne girdiğini veya be yaparak bunu değiştirebileceğini kısaca anlatmıştım. Burada da örnek vererek kitapta verilen, olası sebep ve sonuçları nasıl bulabileceğimiz anlatacağım.</p><p>Örneğimize dönelim. Sürekli kusan bir kişi kusmasına engel olamıyor. Bunu çok sık bir şekilde kilo takıntısı olanlarda veya bazı mankenlerden duyduğumuzu biliyoruz. Psikolojik sebebi olabileceği gibi midesiyle ilgili bir problemi de olabilir.</p><p>Sebebini anlamak için birçok fizyolojik tetkik yapmasına rağmen hiçbir sorun çıkmıyor. Asıl sorun bunun rutine dönmüş bir vazgeçilmez alışkanlık olduğunu öğreniyor. Bunun neden olduğunu veya nasıl engel olacağını anlayabilmesi için kitapta bazı sorulara yer veriliyor. Elbette hikaye böyle değil. Yeni duyduğum ve kitabı anlatırken uygun bir örnek olduğunu düşündüğüm için kullanıyorum.</p><p>Eğer sizlerde alışkanlığınızı hangi işaretin tetiklediğini öğrenmek istiyorsanız bu sorulardan yola çıkabilirsiniz. Kişinin her kusma isteğinde bu sorulara cevap vermesi ve üstünde düşünmesi gerekiyor.</p><p>Nerdesin?</p><p>Saat kaç?</p><p>Duygu durumun nasıl?</p><p>Çevrende senin dışında kim veya kimler var?</p><p>İsteği duymadan önce ne yaptın?</p><p>Bunları sorunun asıl işaretleyicisi yani tetikleyicisini bulana kadar yapılabilir. Örnekten yola çıkarsak ilk gün evinde yemek yemiş. Saat 13.00 suları. Yanında sadece hamsteri varmış. Duygusal açıdan huzursuz hissettiğini varsayalım. İsteği duymadan önce yemek yemiş. Yemeğinin de yağlı hamur işi olduğunu varsayalım. Kişi birkaç gün bu rutini her yaptığında soruların yanıtını kağıda yazmış.Sonunda asıl sorunun yağlı yemek olduğunu anlamış. Ne zaman yağlı bir şeyler yese yağın verdiği vıcık vıcık hisle kustuğunu anlamış. Ancak yağsız yemekleri hiç kusmadığını ve çok rahat yediğini fark etmiş.</p><p>Aynı durum bizlerin tırnağını yemesi ya da sürekli sağlıksız atıştırmalıklar yememiz de olabilir. Belki de birçok insanın yaşadığı uyku problemleri de belirli bir alışkanlığın tetikleyicisidir. Bu tetikleyici bularak sorunun aslında ne olduğunu bulabilir ve buna çözüm üretebiliriz. Üretilen çözüme uygun alışkanlıları da hayatımıza dahil ederek daha kaliteli yaşayabiliriz.</p><p>Tabi bunların hepsi için en başta kendimizi tanıdığımızı bilmemiz daha sonra da kendimize inanmamız gerekir. Değişim inancı yaratmanın en önemli unsurudur.</p><p>Her birimiz basit alışkanlıklarımızla mutlu olabilir ya da her birimiz bu alışkanlıkları hayatımızda tutmaya devam ederek mutsuz, sinirli, hasta veya depresyonda kalmaya devam edebiliriz.</p><p>Bu kitap bizlere daha iyi sonuçlar sağlayacak ve bu sonuçları kendi lehimize kullanabileceğiz. Bizim için en önemlisi de bu değil mi? Öğrenilen bilgilerimizi hayatımızda yer edinmesini sağlamak ve bu bilgilerin bize faydalı olmasını sağlamak değil mi?</p><p>Her birimiz kendimiz için en uygun davranışı öğrenerek bunu alışkanlık haline getirmeyi bu kitap sayesinde öğrenmiş olacağız.</p><p>Hem bilinç gelişimimiz için hem de çevremize ve kendimize faydamız dokunması amacıyla hayatımıza belli başlı alışkanlıkları yerleştirmeliyiz. Bence bunlar başta dürüst olmak, insanlara yardım etmekte ve almakta açık olmak ve en önemlisi birbirimizi ayırmadan her birimiz saygı ilişkisi kurabilmeliyiz başkalarıyla.</p><p>Sadece kendimize değil bu sayede çevremize de faydamız dokunacağı kesin. Başta istediğimiz dünyayı hayal etmeli ve kimseyi bu hayali kurmaya zorlamamalıyız. Sonuçta her birimizin hayalleri ancak bizler için güzel ve yaşanılır olur. Başkası bizim hayallerimizin tersini düşleyebilme özgürlüğüne sahip. Ancak alışkanlıkların gücüyle hayallerimizi gerçekleştirebilir ve yaşanılabilir bir hayat elde edebiliriz.</p><p>Alışkanlıkların sadece kendi etkimiz için değil başkasının etkilenmesini sağlamak için de kullana biliriz. Her birimizin asıl elde edeceği başta kendimizi kazanmak olacak ancak daha sonra elimizde başkasını da etkileme ve kendimize çekmeyi da sağlayabileceğiz.</p><p>Başkasını etkileme alışkanlığı ile ilgili yazar moda olmuş ayakkabı veya çok ünlenmiş ya da popüler olabilecek bir şarkının insanlar da hiçbir etki bırakmamasına da sebebiyet vereceğinden bahseder. Kitap aslında alışkanlıklarımıza sadece bir açıdan bakmayı değil birçok açıdan bakabilmeyi de öğretiyor.</p><p>Toplumsal kitleleri etkilemenin de göründüğü kadar kolay olmadığını veya zor da olmadığı gerçek. Eğer tekniği öğrenirsek etkilemek kolay ancak tekniği bilmezsek hiç öğrenemeyeceğimiz de açık.</p><p>Belki de toplumsal normlarımızda belirli alışkanlıklardan ötürü değiştirmek istemiyor veya bunun için çabalamıyoruzdur. Ancak alışkanlıkların göründüğünden zor değişiyor olsa da onları anlamak o kadar zor değil.</p><p>Toplumla hareket etmek bizleri mutlu ediyor veya bir şeyin parçası olmamızı sağlıyorsa yapılması yanlış olan alışkanlıkları değiştirmek ancak yavaş yavaş ve küçük gruplarla sağlayabiliriz. Her birimiz toplumda hoş görmediğimiz alışkanlıkları bir şekilde değiştirmeye başlayabiliriz. Bizlerin kitaplardan öğreneceği çok şey var. Her birimiz önce saygı duymayı daha sonrada bilgilerimizi paylaşmayı öğrenebiliriz.</p><p>Saygılarımla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df2d3b5d2f11" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alışkanlıkların gücü]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/al%C4%B1%C5%9Fkanl%C4%B1klar%C4%B1n-g%C3%BCc%C3%BC-d478722c7014?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d478722c7014</guid>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[alışkanlıklar]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 17 Jul 2022 09:23:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-17T09:23:18.864Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nAyjsCpCPww_XNpm6slDAg.jpeg" /></figure><p><strong>Alışkanlıkların gücü</strong></p><p>Herkesin bir rutini vardır. Ya da ne olursa olsun bundan vazgeçmem dediği bir şeyleri…</p><p>Belki de her birimizin ortak yönü de vardır. Alışkanlıklar benzediği için bir yere toplanıyor da olabiliriz. Örneğin, genelde sigara içenler beraber sigara alanlarına yönelirler. Ya da ders çalışılan ortamlarda çalışmayı alışkanlık haline getiren kişiler için ideal çalışma alanı olur. Evinden veya diğer çevresinden bağımsız olarak çalışabildiği ve bu çalışmayı sosyalleştirebildiği için.</p><p>Tam olarak bu sebeplerle alışkanlıklar başlayabilir. Seni motive eden bir ortamın tetiklemesiyle ders çalışmaya başlarsın ve sonunda da bu çalışmanın verdiği mutlulukla ya da hedefine bir adım yaklaşma hissinle ödülünü de alırsın.</p><p>Sebebi ne olursa olsun bunlar alışkanlık haline getirildiği zaman kurtulması zor rutinlere döner. Bu rutinler de hayatımızın olmazsa olmazı haline gelir. Kitap okumak, ders çalışmak ve benim için zor olan yazıyı yazmak her birimiz için iyi veya doğru olarak nitelenen rutinlere yani alışkanlıklara dönüşebilir.</p><p>Alışkanlıklar iyi veya doğru gibi görünse de değişmesi oldukça zor ve farklı deneyimler yaşamamıza engel olacak hale gelebiliyor. İyi olduğu için alışkanlık olmaktan çıkmıyor sonuçta. Ayrıca o alışkanlığı bir anda bırakmaya karar verip hiçbir şey yapmamak insan üzerinde mutsuzluk, stres, kaygı veya deprosyana kadar götüen belirtilere sebep olabiliyor.</p><p>Kitap okumak, spor yapmak veya işte hoş görülen ama vazgeçilemez alışkanlıklar nasıl olur da yapılmamaya başlanıldığın da mutsuzluğa ve depresyona sebep olabiliyor?</p><p>Cevabı da zaten ilk anlatımında gizli. Alışkanlıklar vazgeçilmezimiz halini aldığında artık onları yapmamak bir türlü işkenceye veya acıya dönebiliyor. Bunlar iyi olduğu için kabul edilebilir olarak görülüyor olsa da aslında alışkanlıklarımızı ara sıra değiştirerek hayatımız da olası tersliklerin bizleri depresyona götürmemesini de sağlamalıyız.</p><p>Ya bu iyi dediğimiz alışkanlıklar yerini kötüye bırakmış olursa. Hepimizin hoş karşılamadığı alkol, uyuşturucu, sigara veya kumar bağımlılığı olsaydı da hoş görülür müydü?</p><p>Bağımlılıklar belirli duygusal boşluğu yani alıştığımız bazı tetikleyici davranış ya da ödülleri almamaya başladığımız da, o duygusal boşluğun yerini almasıyla vazgeçilmezimiz olur.</p><p>Bir süre daha iyi örneklerde söylediklerimizden gitmeye devam edeceğim. Kitap okumak olmazsa olmazınız olabilir. Her kitap okuma isteğinizin yalnız olmanızla geldiğini varsayalım. Siz her yalnızlığınızda kitap okuyacaksınız. Kitap bittiğinde artık yalnız olamayacağınızı düşünmek ve bunu iliklerinize kadar hissetmeniz de ödülünüz olacak.</p><p>Bu okunduğunda doğru geliyor olabiliyor. Ancak bu alışkanlık halini alıp, artık hiç kimseyle bağlantı kurmamanıza kadar gidiyorsa işte problem burada başlar.</p><p>İletişim kurmaya ihtiyacı olmayan bir bireye dönüşmüşsüzünüdür bile. Zamanla böyle yaptıkça artık ihtiyaçlarınızı karşılayamayacak seviyeye kadar gidebilirsiniz. Elbette kitap okumanın sonunda motive olmuş ve mutlu olmuş olabiliriz. Ancak iş gündelik işlerden kaçınmak istediğiniz ve sizi anlamadığını düşündüğünüz kişilerle bağı koparmaya geldiğinde, artık bunu başarmış olmanız doğru olmaz. Sorunların konuşarak çözülebileceği gerçeğinden yoksun kalmış ve sizi anlamaları için verdiğiniz çabalar çoktan yitip gitmiş olur.</p><p>Zamanla iletişim kurmamaya devam etmenizle de gündelik hiçbir işinizi yapmamaya başlayabilir ve belki de bir anne veya baba olarak ebeveynlik görevlerinizi de yerine getirmemiş olmaya başlarsınız.</p><p>Kitap okumak çok iyi olabilir. Bunu doğru bulmanızda da sorun yok. Yapılması gereken sadece alışkanlıklarımızın bir yerde hayatımızı yaşamamıza engel olabilecek bağımlılık seviyesine gelmesidir.</p><p>Kitap okuma örneğimden kitap okumak yerine içki içmek veya uyuşturucu kullanmak olarak hayal edin. Sonuçta örneğin ismi değişecek ancak beyninizin aktif yerleri stabilleşecek ve belirli titreşimler artık sizin için normalleşerek verdiği haz yerine bilinçsizce hareketler haline gelecek.</p><p>Asıl yapmak istediğim kitap okumanın kötü olabileceği değil. Yanlış anlamayın ben sadece sizin alışkanlıklarınızın doğru olarak algılanması ancak bir başkasının davranışının da yanlış olarak alglanmasının pekte fark etmediğini anlatmaya çalışıyorum.</p><p>Alışkanlıklar rutine döndüğünde ve bizlerin bir anda onları bırakmamız bizleri boşluğa düşürür. Artık ödül keyif vermese de bunu yapmaktan vazgeçmek epey zor bir hal alır.</p><p>Bir alışkanlıktan kurtulmaya karar verdiğimizde bunun çözümünü aramaya başlarız. Kitap okumak yerine verdğim örneği uyuşturucu kullanmayı ya da içki bağımlılığını koymanızı istemiştim. İzlediğimiz yabancı filmler de veya dizilerde her zaman uyuşturucu veya içki bağımlılığından kurtulmak isteyen insanlar bir araya gelir ve kurtulanların veya kurtulmak isteyenlerin deneyimleri anlatılır.</p><p>Sonra sırasıyla her yol denenir ya da bir yola ihtiyaç duymadan asıl tetikleyen unsuru ve sonrasındaki ödüle göre yol seçilir.</p><p>Her ne kadar bizler kendimizi tanımadığımızı iddia etsek de aslında yine bizi en iyi anlayan ve bilen kendimizdir. Doğal olarak her birimiz ya bizi tetiklemeye sebep olan duyguyu farklı bir yöne çeviriyoruz ya da ödül de değişiklik yapıyoruz veya yaşıyoruz. Eğer ikisine de dokunmuyorsak muhtemelen maddede değişiklik yapıyoruz.</p><p>Burada ne mi demek istedim? Sizlere örnekten devam ederek açıklayayım. Mutsuz olduğu için içki içmek isteyen biri içki içtikten sonra sarhoş olur. Hal böyle olunca da sarhoş olduğundaki zamanda ya bir şey hissetmez ya da hatırlamaz. Uyuyup uyanığında da bir gün bile olsa o mutsuzluktan kurtulduğu için kendini mutlu hisseder. Böyle başlayan bir bağımlılık değiştirilmeye karar verildiğini farz edelim.</p><p>Kişi mutsuz olduğunda içki içmek yerine başka bir şey yaparak bundan kurtulmaya çalışır. Bazı insanlarda tetikleyici yani işaret değişikliği işe yarayabilir. Artık mutsuz olduğunda içki içmek yerine koşuya çıkarak ya da arkadaşlarıyla pikniğe gider veya kendini işe verir. Yine o süre zarfında mutsuzlğunu unutmuştur ve yorgunluktan uyuya kalmıştır. Sabah olduğunda ise zamanın nasıl geçtiğini fark etmemiş ve mutsuzluğunu ötelediği için mutlu olmuş olabilir. Böylece işaret aynı olsa da işaretin yönlendirdiği duygu farklı bir yöne çevrilmiş oluyor.</p><p>Bu işe yaramıyorsa yani rutin değiştirilmesi pekte etkili olmadıysa ödül de değişiklik etkili olabilir. İçki içen kişi mutsuz olduğundan dolayı içki içmek istemesini engelleyemiyor. Ancak sarhoş olduktan sonra mutluluğu artık eskisi gibi değildir. Yani ailesiyle tartışması veya işlerini aksatmasıyla işsiz kalması onu daha da mutsuz edecek ve artık ödül işe yaramayacaktır.</p><p>Kişi bu durumda artık mutlu hissedebileceği şeylere odaklanacaktır. Yani rutin değişikliği yapmadan yine mutsuzluk işareti onu içkiye yönlendirmesi de artık onu mutlu etmez. Hatta daha da kötü olmaya başlamıştır. Bu ödülü alamamasından dolayı mutlu olmasını sağlayacağı başka bir şey yapıyor olabilir. Mesela evinin sokağını temizlemesiyle yorulmuş olacak ve çevredekiler tebrik ve takdir edeceği için kendini mutlu hissedecek. Böylece kendi sokağından başladığı temizlik belki de mahalleye ve sonrasında bulunduğu şehrin farklı yerlerine doğru ilerleyecek. Bunu sadece çevresi değil artık şehrindeki herkes tebrik eder veya belki de belediye başkanı tarafından ödül bile alabilir. Böylece daha da mutlu hissedebilir. Artık içki mutsuz hissettirirken artık temizlik yapması mutlu etmiştir.</p><p>Kişi değiştirmeye karar verdiği alışkanlığı bir şekilde değiştirir. Yani karar vermekle başladığı ancak kendisini tanımasının verdiği gerçeklikle devam etmesiyle artık alışkanlığını değiştirmiştir. Yani işaret rutin ve ödül döngüsündeki değişiklik hayatında ve beyninde yeniliklere sebep olur.</p><p>Alışkanlıkların gücü hayatımızda işte bu kadar büyük etkiye sahiptir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d478722c7014" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnanmak başarmanın yarısıdır]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/i%CC%87nanmak-ba%C5%9Farman%C4%B1n-yar%C4%B1s%C4%B1d%C4%B1r-6673159dc79a?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6673159dc79a</guid>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[inanmak]]></category>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Jul 2022 09:12:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-07T09:12:24.326Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QLpk2JqqwzlV-TChVhmPgw.jpeg" /></figure><p>İnanmak başarmanın yarısıdır</p><p>Biz insanlar duygularımızla, enerjimizle ve düşüncelerimizle, istesek de istemesek de dış dünyamıza tepki gönderiyoruz ve bu tepkiler insanların enerjilerine ulaşıyor. Onların da enerjileri aynı rezonans alanında olduğumuz sürece bizimkilerle titreşiyor.</p><p>Yine de çoğumuzun bildiği gibi, insan neyi çok isterse ona inanmayı tercih eder. Sevgiye inanıyorsa aşık olmayı tercih eder, korktuğuna inanıyorsa yenilgiyi tercih eder, yapamayacağına inanıyorsa tembelliği tercih eder, inanmadığına inanıyorsa kaçmayı tercih eder… Hayat sadece kendi tercihlerimizin üzerine kurulan bir sistemdir.</p><p>O zaman şöyle bir soru soruyum. Biz inandığımız için mi yaşıyoruz yoksa yaşadığımız için mi inanıyoruz? Hayatın insana nasıl sürprizlerle geleceği hiç belli olmaz. Biz kendimizce plan kurarız ve hatta o plana göre hareket ederiz. Ama bazen aniden karşımıza çıkan sorunlarla plan değişikliği yapmak zorunda kalırız.</p><p>Biz bir davranış sergilediğimiz zaman, aslında onun temelinde davranışlarımızı yönlendiren düşüncelerimiz vardır. Bu düşüncelerimizin gerçek ya da sabit olması şart değil. Beynimiz, düşüncelerimizin sağlıklı, gerçekçi ya da doğru olup olmadığıyla ilgilenmez. O aslında sadece düşünce ve davranışlarımız arasında tutarlılık arar. Mesela, üzgün bir insanın neye üzüldüğünü sorduğumuz zaman her şeyin yolunda gitmesine üzüldüğünü söylerse düşüncelerimiz ve davranışlarımız arasında tutarsızlık olur. Ama hayatındakı bazı şeylerin ters gittiğini ve onun için üzüldüğünü söylerse tutarlılık sağladığı olur.</p><p>Tutarsızlık insanda bunalmaya, strese ve halsizliğe yol açar. Bu sebeple beynimiz davranış ve düşüncelerimiz arasındaki tutarsızlığı hızlı gidermeye ve beynimizin tutarlılığa ulaşmasına çalışır.</p><p>Beyin tutarsızlık durumuna düştüğünde ilk olarak inanç ve düşüncelerimize göre davranmaya yönetir. Örneğin, hak hukuk meselesinde hassas birisi sırada dururken başkasının sırasını aldığında düşüncesine ters davranmış ve beynin tutarlılık ilkesini ihlal etmiş olur. Bunun sonucunda ise içinde kendini kötü hissetme, bunalma, stres gibi duygular yer almaya başlar. Ama hemen sonrasında da beynine tekrardan sinyal gelir ve önündeki kişinin yerinde durması halinde sırasını almayacağını savunarak kendice haklı gerekçeler üretmeye başlar. Böylelikle düşüncelerimiz ve davranışlarımız arasındaki tutarsızlık dengelenmiş olur ya da ortadan kalkmış olur.</p><p>Tutarsız davranışlar sadece düşüncelerimizi değil, duygularımızın değişmesine de neden olur. Araştırmalara göre, bir insan mutlu olmasa bile gülümsediği zaman tutarlı olan mutluluk duygusu ortaya çıkar.</p><p>Beynimizin tutarsızlığı kabul etmemesi güzel birşey aslında, hayatta değişiklik yapabilmemiz için fırsat oluyor bize. Duygularını ve düşüncelerini kontrol edemeyen insanlar, hatta değiştiremeyen kişiler, sadece davranışlarını değiştirerek, duygularını da değiştirme imkanı bulabilirler. 1950 yıllarda Klinik Psiklog Georg Kelly ‘Rol Biçimlendirme’ diye adlandırdığı bir terapi yöntemini bulmuş ve terapilerde uygulamaya başlamıştır. Bu terapiye göre, kişi olmak istediği kişiyi sürekli olarak taklit ediyor ve zamanla onun düşünce yapısına geçmeye başlıyor. Örneğin, bir insan tembellik hissini yaşıyorsa, benzemek istediği kişisi gibi azimli olmaya, çabalamaya özen gösteriyor. Ya da hepimizin de bildiği gibi, insan küçüklükten karakter sahibi olmaya başlıyor. Ve çocukla en çok kim zaman geçirdiyse,onun kararkterlerinin çoğunu kopyalıyor kendine. Bu anne de olabilir, baba da olabilir, oyun ablası ya da bakıcısı da olabilir. Yani önemli olan çocuk için rol modelinin doğru olması.</p><p>Anlayacağınız, insan rol olarak başladığı bu yolda sonrasında kendisinin daha enerjik, hareketli olduğunu görmeye ve inanmaya başlıyor.</p><p>Sonuç olarak beynimiz tutarlılık ilkesine göre hareket ediyor. Düşünceler ve davranışlar arsında tutarsızlık çıktığı zaman, beynimiz önce düşüncemize ve inancımıza göre hareket etmeye başlar. Eğer düşüncelerimizi de umursamazsak, beynimiz bu sefer düşüncelerimiz ve davranışlarımızı uyumlu hale getirmeye çalışıyor.</p><p>Yani kısaca, inandığımız gibi yaşamazsak, yaşadığımız gibi inanmaya başlarız.</p><p>Şimdi gelelim, inanç neden bu kadar önemlidir? İnsan inancı olmadan, hiç bir şeye inanmadan yaşayamaz mı? Mümkün olamaz mı böyle bir şey?</p><p>Cevabı evet. Böyle bir şey mümkün olamaz. İnsan inançlarının sayesinde kendine bir yol çiziyor ve o yoldan ilerliyor.</p><p>Ya başarılısın, ya da başarısız. Kendimize, bizden küçüklere, öğrencilere en sık verilen mesajlardan birisidir bu. Dünyayı algıladığımız zaman bu filtreden geçirdiğimiz için önemli bir mesajdır aslında.</p><p>Bir o kadar da, davranışlarımız ile insanları ve dünyayı nasıl algıladığımızla ilgili aslında. Dünyaya hangi gözlüklerle baktığımız önemli. Eğer biz dünyaya kötü gözle, kötü düşünceyle bakarsak insanlara da aynı şekilde bakıyor olacağız. Böyle olunca da önümüze gelen iyi fırsatları da ‘acaba neden yapıyor? Yine ne isteyecek?’ gibi düşüncelerle değiştiriyoruz.</p><p>Eğer kendiniz ile ilgili yorumlarınız negatif yönde ise, daha işe başlamadan bitirdiniz, yani kaybettiniz demektir. Aslında bunlar herkesin bildiği basit konular ama bir o kadar da üstünde durulmayan konular. Çünkü, insanlar farkında olmadan yapmaya devam ediyorlar.</p><p>Hiç düşündünüz mü? Biz insanlar neden ailemizden aldığımız eğitimler nedeniyle edindiğimiz tecrübeyle, ya da kendi kendimize yargılarımızla kendi düşüncemizi, kendi inancımızı, kendi düşünce tarzımızı yaratmıyoruz ki?</p><p>Eğer oluşturduysak da bazen üstünden geçmiyoruz, sorgulamıyoruz çoğu şeyi. Bazen her düşünceye, yargıya inanmak başınıza dert açabilir. Fıkrada çok güzel anlatmışlar bunu:</p><p>Avukatın biri uçağa biner. Uzak bir yolculuk olacaktır. Yanına ise bir sarışın oturur. Adam hem vakit geçirmek, hem sarışınla eğlenmek için, sarışınla genel kültür oyunu oynama teklifinde bulunur. Sarışın avukatın bu teklifi ile ilgilenmeyince avukat teklifi değiştirir. ‘Bilemediğinizde siz bana 5 dolar verin, ben ise bilemediğimde 50 dolar vereyim’ der. Sarışın bunun üzerine kabul eder. Avukat başlar sormaya: ‘Dünya ile güneşin arasındaki mesafe ne kadardır?’ Sarışın bilemez ve çantasından çıkarıp 5 doları avukata verir. Sıra ona gelmiştir, avukata ‘Dağa üç ayakla çıkıp, dört ayakla inen şey nedir?’ diye sorar. Avukat bir süre cevabı düşünür ama bilemez. Çıkarıp sarışına 50 dolar verir. Sonra da sorar: ‘Nedir peki?’. Bu sorunun üzerine sarışın 50 doların içerisinden 5 dolar çıkarıp avukata uzatır: ‘Ben de bilmiyorum’</p><p>Kendimize ve başkalarına verdiğimiz mesaja geri dönersek, bu mesajın da bizim başımıza kötü şeyler açabileceğini görüyoruz. Tıpkı fıkradaki avukatın yanlış bir şeye inanması gibi. Fıkrada avukat biraz para kaybediyor ama biz hayatımızdan maddi manevi birçok şey kaybedebiliriz. Eğer başımıza böyle bir iş gelmeden kendimizle ilgili yargılarımızın nasıl olduğunu fark edebilir ve değiştirebilirsek problem yok ama ya farkında bile değilsek?</p><p>Her insan hiçbir benzeri bulunmayan varlık olarak gelir dünyaya. Her insan yaşamdan başarı kazanma yeteneğiyle gelir dünyaya. Her kişinin de kendine özel tat alma, işitme, görme, hissetme, düşünme gibi özellikleri vardır. Herkes kendine özel yeteneklere, yeteneksizliğe sahiptir. Her insan önemli, düşünmeyi bilen, olayların bilincinde, yaratıcı, üretici, başarılı bir kişi olabilir.</p><p>Yüzde yüz kazanan veya yüzde yüz kaybeden pek az kişi vardır. Hayat iniş çıkışlarla dolu. Kendi yolumuzda yürürken beklemediğimiz bir anda problem çıkar karşımıza. Ama önemli olan önümüze problemin çıkması değildir. Önemli olan, bizim ona nasıl baktığımız, onu nasıl karşıladığımızdır. Sevdiğim bir söz var: ‘Önüne çıkana engel dersen takılıp düşersin, basamak dersen bir basamak yükselirsin’.</p><p>Hayatta kendinize inanmanız, engelleri basamak olarak görüp, bir basamak daha yükselmeniz dileğiyle…</p><p>Saygılarımla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6673159dc79a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsanı ayakta tutan şey]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/i%CC%87nsan%C4%B1-ayakta-tutan-%C5%9Fey-acd7880e061?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/acd7880e061</guid>
            <category><![CDATA[i̇nanç]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Jun 2022 13:25:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-23T13:25:52.598Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QLpk2JqqwzlV-TChVhmPgw.jpeg" /></figure><p>İnsanı ayakta tutan şey</p><p>Bu kitabı okumaya başladığım anda ilgimi çeken ilk soru şu olmuştu: “ Eğer önünüzde hiçbir engel ya da sınır olmasaydı, hiç kimse isteklerinizin aşırı, iddialı ya da saçma olduğunu söylemeseydi kim olmak isterdiniz? Ve sizi bundan alıkoyan nedir?” O zaman kitabın tam o yerinde durdum ve düşündüm… Gerçekten de kim olmak isterdim? Bu kendimi tanımam, sorgulamam için çok iyi bir fırsat oldu.</p><p>Genellikle insanlar belirli bir yaştan sonra kendilerini sorgulamayı bırakıyorlar. Sizce bu doğru mu? Bence insan her yaşta, her an kendini sorgulamalı. Çünkü biz kendimizi sorguladığımız sürece neyi isteyip, neyi istemediğimizi, ne olacağımızı bilebiliriz ancak. Ve biz kendimizi sorguladığımız sürece hayatımızda çok şeyin değiştiğini fark edeceğiz. Buna çevreniz de dahil.</p><p>İnsan öyle bir varlıktır ki kendine inandığı sürece başaramayacağı şey yoktur. Ama biz insanlar genelde başarabileceğimize inanmadığımız için “imkansız” diyoruz bazı şeylere. Daha doğrusu inanmak istemediğimiz için. Ama imkansızlıklar sadece onları kabullendiğimizde var olurlar.</p><p>Peki ya imkansız nedir? Şimdi tam burada durun ve düşünün…</p><p>Bana bu soru önceden de bir kere sorulmuştu… Bence imkansız diye bir şey yoktur. Sadece yapabileceklerimizin ötesine geçme korkusunun ismidir imkansız. Aslında herkes bir şeye, bir inanca inanır. “Ben hiç bir şeye inanmıyorum” diyen yoktur. Varsa bile o da inanmadığına inanmış oluyor aslında…</p><p>Ama ya inançlarınız ve dünyaya bakış açınız yalnış bilgiler üzerine kurulmuşsa… Araştırmacıların da kanıtladığı gibi, aslında biz insanlar duygularımız, düşüncelerimiz ve inançlarımız sayesinde her şeyi yapabilecek kapasiteye sahibiz. Çünkü bizim inandığımız şeyler bizim çevremizde güçlü bir rezonans alanı yaratıyor.</p><p>Peki nedir bu bizim rezonans alanı dediğimiz şey? Rezonans kanununa göre, çevremizdeki her şey titreşim aracılığıyla birbirleriyle etkileşimde oluyorlar. Buna bedenimiz de dahil… Ya da nesnelerin enerjisiyle insanların enerjisinin birbirleriyle titreşmesi gibi…</p><p>Öyleyse, insan enerjisiyle diğer şeylerin enerjisinin titreşmesinin avantajı nedir bizim için? Benzer olan her zaman benzerini çeker. İnsan enerjisiyle titreşen her şey, ister istemez hayatımıza çekiliyor. Mesela, dışarıdaki gürültünün sizi rahatsız etmesi gibi… Ya da bizim sesimizin çevremizi nasıl etkilediği gibi… O yüzden tam olarak hangi titreşimde yer aldığını ve nasıl enerji yaydığını bilmek çok önemlidir. Bunun için de ne istediğimizi bilmek önemlidir.</p><p>Biz aslında duygularımızın yöneticisinin kalp, bedenimizin yöneticisinin de beyin olduğunu biliyoruz. Ancak bilim insanları, kalbimizin sadece bedenimizi yönetmesi için kan pompalaması gereken bir organ olduğunu iddia ediyor. Peki bu sizce doğru mu?</p><p>Bilim insanlarına değil de, normal günlük hayatımızdaki insanlardan sorsak kalbin kan pompalayan organ olmasından çok duygularımızı yönettiğini söylerler. Aslında kalp kelimesini cesaret diye de algılayabiliriz. Çünkü, cesaret ve kalp Latince de aynı kökten, yani “cor” kelimesinden gelir. Mesela “ Yürek mi yedin?” derler. Burada korkmuyor musun, cesaretin var mı anlamında kullanılıyor daha çok.</p><p>Ancak bu ifadelerin doğru olduğunu ve bilimin yanıldığını 1993 yılında deney ettiklerinden sonra ispatlamış oldular. Peki bu deneyin sonucunda ne oldu? Bu deneyin sonucunda kalp tarafından üretilen elektromanyetik alanların diğer organlarla iletişim kurduğunu ve beynin yarattığı elektromanyetikden de fazla olduğu ispatlandı. Heartmath Enstitüsünün araştırmaları sonucunda ise;</p><p>- Kalp atışının elektriksel yoğunluğu (elektrokardiyografi — EKG) beynin elektriksel yoğunluğundan (elektroensefalografi — EEG) 60 kat fazla olduğunu;</p><p>- Kalbin manyetik alanının beynininkiden 5000 kat daha güçlü olduğu ispat edildi.</p><p>Peki bu nasıl olur? Bazen neden istediklerimizin olmadığını, bazen de neden hep korktuklarımızın başımıza geldiğini düşünürüz. İşte tam da bu yüzden… Diyelim ki aslında biz bir başarıya ulaşmak için yola çıktık. Ama yolda ilerlerken ya da en başında ya düşersem, ya bilmem öyle engel çıkarsa diye korkuda oluyoruz. Aslında bu bizim kendimize inanmadığımızdan değil. Bu sadece korkumuzun başarıya ulaşma isteğimizden daha çok enerji yaymasında kaynaklı. Araştırmalar sonucunda bulunduğu gibi… Aslında başarıya ulaşabileceğimize inanıyoruz ama kalbimizde de korku duygusu var. Kalbin manyetik alanı da beynininkiden 5000 kat daha güçlü olduğu için korktuğumuz başımıza geliyor. Onun için de istediğimiz birşey varsa öncelikle kalpten inanmak…</p><p>Yazarımız bu yerde çok iyi bir noktaya değinmiş. Eğer bir şey isteyecekseniz bunları göz önünde bulundurun diyor:</p><ul><li>Ne istiyor olursanız olun, bunu manyetik seviyesinden kalp seviyesine çekerek aktarın.</li><li>Eğer isteklerimiz gerçekleşecekse, onların gerçekleşeceğine her zaman ikna olmalıyız.</li><li>Eğer isteklerimiz gerçekleşecekse, onlar henüz gerçekleşmeden mutlu bir ruh haline bürünmeliyiz.</li></ul><p>Peki ya sizce inançlarımız dış dünyamızı nasıl değiştiriyor?</p><p>“ İki şekilde yanılgıya düşeriz; ya gerçek olmayan bir şeye inanırız, ya da gerçeğe inanmayı reddederiz” diyor Sören Kierkegaard. Biz küçüklükten diğerlerinden ayrı olduğumuz düşüncesiyle büyütüldük. Bu da ister istemez insanda yalnızlık hissini doğuruyor. Aslında her kişinin de, her eşyanın da kendine özel rezonans alanı vardır. Ama biz diğerlerinden ayrı olduğumuz mantığıyla büyütüldüğümüz için karşılaştığımız kişiler veya şeylerle “tesadüfen” karşılaşmış gibi dururuz. Oysa ki öyle değil. Her şeyi birbirine bağlayan bir kuantum alanı vardır ve bu da 1995 yılında Rusya’daki Bilim Akademisi’nde yapılan deneyde ispatlanmıştır. Anlayacağınız, herkesin ve her şeyin kendine bağlı rezonans alanı vardır ve birbirine bağlıdır. Bu alan seni iki adım uzaklığında olsa da bulacak, dünyanın öbür ucunda olsa da…</p><p>İnsanın binbir türlü hali oluyor hayatta. Üzülüyor, seviniyor, kırılıyor, kızıyor, şaşırıyor ve buna benzer diğer duygular yaşanıyor. İnsanın duyguları değiştikçe DNA’ları da değişiyor ve bu deney üzerinde ispatlanmış bir şey. İnsan ne kadar üzüldükçe, korkdukça ya da kendini ne zaman sıkdıkça DNA’larımız da o kadar kısalıyormuş. Eğer ne kadar mutlu olursak o kadar da gevşiyormuş.</p><p>Öyleyse, bu sayede hastalıklarımızı bile yenebiliriz. Örneğin bir hastalığa yakalandıysanız, onu üzgün olarak değil de, daha canlı olmaya çalışırsanız o kadar çok çabuk iyileşirsiniz. Ama bunu yürekten inanarak yapmak gerek tabii… Sadece kendinize inanın. Çünkü inancınız hayatınıza yön veren güçtür. Kendinize inanın ve kendi hayatınızın yönünü kendiniz değiştirin.</p><p>Aslında rezonans halindeki DNA’mızın yanımızda ya da uzakta olmasının o kadar bir önemi yok. Çünkü bu enerji alanı duygu ve düşüncelerimizi yönetmektedir. Aynı şekilde biz de anne babalarımızdan DNA alıyoruz. Genelde ben üzgün olduğumda ya da hastalandığımda annem direkt sızar bişeyler olduğunu… Herkesin de bildiği gibi anne yüreği sızar gerçekten. “Ama bu nasıl olur?” diye soruyordum hep kendime. Bu kitabı okuduktan sonra anladım ki, meğer annemden aldığım DNA’lar harekete geçince annemde de etkisi oluyormuş. Böylelikle canımın sıkkın olduğu anları çok iyi biliyormuş canım annem…</p><p>Şimdi eğer biz DNA’larımızı etkileyebiliyorsak, kuantum alanıyla da herşey birbirine bağlıysa ve zamanın ve uzaklığın öneminin de olmadığını biliyorsak, neden istediğimiz şeyleri kendimiz yönetmeyelim ki? İç dünyamızda sahip olduğumuz şeyler, dış dünyamızda da bizi bulacaktır. Yeter ki içinizde var olan yaratıcı gücünüzü keşfedin ve kendinizin ve başkalarının iyiliği için kullanın…</p><p>Gelecek bölümde görüşmek üzere…</p><p>Saygılarımla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=acd7880e061" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SİZİ DE ARAMIZDA GÖRMEK İSTERİZ]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/si%CC%87zi%CC%87-de-aramizda-g%C3%B6rmek-i%CC%87steri%CC%87z-2f046497a6d7?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f046497a6d7</guid>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Jun 2022 19:52:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-21T19:52:14.477Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*WprLny6pur4iv4PrIiOsqA.jpeg" /></figure><p>SİZİ DE ARAMIZDA GÖRMEK İSTERİZ</p><p>Bundan önceki bölümlerde saydıcılar ile rağmencilerin arasındaki fark, rağmenci nasıl olunur, iki grubunda kendini tanıtma şekli, hayat zorluklarına göre gruplara ayrılışı,rağmenci yapısındaki insanların hayat hikayeleri gibi birkaç konunun üzerinde durmuştuk. Bu bölüm biraz değişik olsun istiyorum. Bu bölümde yazımızın çoğu yerini kendimiz için, kendimizi motive etmek için ayıralım ve kitapla ilgili yazımızı sonlandıralım…</p><p>Bu zamana kadar kendi gerçek kişiliğinizi merak ettiniz mi hiç? Ya da durumsal kişilik nedir diye sordunuz mu kendinize?</p><p>Durumsal kişilik, psikolojide olaylar karşısında kendi tavrını gösterme şeklindir. Olaylar insanların içini dışına çıkarır. Onlara verdiğimiz tepkiler bizlere kim olduğumuzu gösterir. İşlerin sarpa sardığı an, kim olduğunu görme ve gösterme anıdır. Unutmayın, bir olay karşısında herkes kişiliğine göre tavır alır, aldığı tavıra göre de kişiliğini yansıtır.</p><p>Hiç kimse dışarıdan göründüğü gibi değildir. Bu karşılaştığımız olaylar karşısında duruş şeklimiz için de geçerli. Sıra dışı durumla karşılaştığımızda sert, stresli bildiklerimiz korkak, güçsüz; sıradan gördüğümüz kişiler de cesur çıkabilir. Tıpkı, yumurta ile patatesin aynı suda kaynaması gibi. Su kaynadıkça yumurta sertleşir, patates ise yumuşar. Gerçek hayatta da öyle. Büyük zorluklar karşısındaki tavrımızı görmedikçe, kim olduğumuzu tam bilemeyiz. Bu durum sinirlendiğimiz andaki biz için de geçerli. Bir kişinin gerçek halini görmek istiyorsanız sinirli anına da tanıklık etmeniz yeterli.</p><p>Bazen başımıza olay gelir ve bizim için çok kötü gözükür. Ama kötü sandığımız şeyler iyi değerlendirilirse bizim için büyük fırsata dönüşebilir. Biz başımıza gelen olayları seçemeyiz, ama olayları nasıl karşılamamız gerektiğini seçebiliriz. Bu seçim aynı anda bizim kişiliğimizi de inşaa eder. Zorluklar hayatın karakter testidir. Önemli olan bakış açımız…</p><p>Buna karşılaştığımız sorunların avantajlı ve dezavantajlı taraflarını görebilmek de dahil. Hayatta her avantajın içinde bir dezavantaj vardır. Mesela arabaların var olması gibi… Arabanın kendisi çok kullanışlı. Hayatımızı da oldukça kolaylaştırıyor. Ama aynı zamanda ne kadar çok kullanılırsa o kadar da hava kirliliği yaratıyor. Ya da dezavantajın içindeki avantaj da aynı şekilde. Kitapda anlatılan hikayedeki çocuk gibi. Kolunun olmaması bir dezavantajdır, ama yarışta dezavantajı kullanarak avantaja çevirmesi çok iyi bir örnektir.</p><p>Öyleyse, gücünü içinden alan insan, hayatta çoğu yerde başarı kazanır diyebiliriz. Her zaman sizden iyi durumda da, kötü durumda da insanlar çıkacak karşınıza. En iyisini beklersek, bu hiç bir zaman çıkmayabilir karşımıza. Onun için de, elindekilerle başlamak, yolda ilerlerken de büyümek en iyi çözümdür.</p><p>Schopenhauer’a göre, yeni ve iddialı bir fikirle karşılaşan insanlar, önce alay ederler, sonra şiddetle karşı çıkarlar, en sonunda da “zaten bilinen bir gerçekti” diye kabullenirler. İnsanların siz hakkında ne dediğinden çok, sizin kendiniz için ne yaptığınız önemli.</p><p>Hayatta engeller her zaman çıkacaktır karşınıza. Zamanı gelecek fikirleriniz için yargılayacaklar, onların bakış açısında alışılmadık düşünce olduğu için fikirlerinizi küçümseyecekler, gülecekler, kıracaklar, bazen de kızdıracaklar… Eğer onlardan hiç birine aldırmadan, kendi yolunuzda ilerlemeyi başarırsanız, farkında olmadan kendinize ekstradan bişeyler katmış olacaksınız. Neden mi? Çünkü, onlar da başarıya gittiğiniz yolda sizin için bir engeldir. O yüzden her zaman böyle engellerle karşılaştığınızda Vehbi Koç’un şu sözünü hatırlatın kendinize: “Tanrım, bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirebilecek cesareti, değiştiremeyeceğim şeyleri kabullenecek sabrı ve ikisini birbirinden ayıracak aklı ver”. Şimdi düşünün biraz…</p><p>“Düşünmek ruhun kendi kendisiyle konuşmasıdır” diyor Sokrates. İnsanın kendi kendine konuşması delilik değildir aslında. Tam aksine bilgeliktir. Delilik, kendinizin de size “kontrolsüzce” cevap vermesidir.</p><p>Bunlara dayanarak da hayatta iki tür iletişim vardır diyebiliriz: iç ve dış iletişim. Dış iletişim insanların birbirleriyle olan iletişimidir. Birbirleriyle sohbet etmesi, sevincini, üzüntüsünü, kırgınlığını, şaşkınlığını ve diğer tüm duygularını bir başkasıyla paylaşması, hatta kavga etmeleri bile dış iletişime örnektir.</p><p>İnsanın kendi kendisiyle konuşması, kimseyle paylaşamadığı şeyleri kendi içinde yaşaması, düşünmesi ise iç iletişimdir. Örneğin, bakkala ekmek almaya gidenlerimiz vardır. Bakkalcıya para uzatıp ekmek almak istediğini söylemek bir dış iletişim örneğidir. Ancak, ekmeğin fiyatını öğrendikten sonra, ne kadar çok zam gelmiş diye düşünmek içsel iletişimdir:)</p><p>İç dünyamızı biz kurguladığımız gibi dış etkenler iç dünyamıza doğal afetler gibi tepkilere neden olur. Sizce bu nasıl olur?</p><p>Bence, kendimiz izin verdiğimiz sürece dış dünyamız iç dünyamızı yönetebilir. Buna önceki bölümlerde anlattığım saydıcıları örnek verebiliriz. Başka örnekler de verecek olursak, gökyüzünü dış iletişim, yeryüzünü de iç iletişim olduğunu varsayalım. Yeryüzünde iki farklı bölgede aynı oranda gökyüzünden yağmur yağıyor. Yağmur bir bölgede sel oluşmasına ve toprak kaymasına sebep olurken, diğer bölge yağan yağmuru toprak üzerindeki bitkilerin, ağaçların sulanmsına ya da yeraltı su kaynaklarının oluşmasına sebep olur. Bir olay iki bölgede birbirinden farklı durumları ortaya çıkarıyor.</p><p>Yani, iki farklı içsel iletişim aynı dış iletişimden farklı sonuçlar çıkarabiliyor. Buna göre ise, olumsuz olan saydıcılar, olumlu olan da rağmencilerdir.</p><p>Bu yüzden içsel düşüncelerimizde ne kadar iyimser olursak hayatta o kadar başarı yakalama şansımız olur. Yani içten içe, dış etkilere maruz kalmadan kendimizi motive etmemiz bizleri ileriye götürür.</p><p>İçsel iletişimimizde bizleri motive eden olaylar veya sözler vardır. Herkesin algısı birbirinden farklıdır. Bazılarımız başaran insanların hayat hikayesini dinleyerek motive oluruz, bazılarımız yazarların yazdıkları güzel ve anlamlı yazılarını, bazılarımız anne babamızdan, ailemizden motivasyon alıyorsak bazılarımız da kendi hayat tecrübemizden. Kişinin kendisini bilmesi ve ona göre kendisini motive etmesi büyük başarıdır.</p><p>Böylelikle makalemizin sonuna doğru da yaklaşmış olduk. Ama ondan önce sevdiğim motive sözlerinden birkaç tanesini sizinle de paylaşmak istiyorum:)</p><ul><li>Kötümser her fırsatta zorluk görür, iyimser her zorlukta fırsat görür.</li><li>Başarı her gün tekrarlanan küçük çabaların toplumudur.</li><li>En büyük başarı hiç yere düşmemek değil, her düşüşten sonra ayağa kalkmaktır. (Konfüçyus)</li><li>Hayattan bir beklentim yok ama beklentisiz biri de değilim. Bütün beklentim kendimden!</li><li>Mücadeleden kaçarsan, yorgun ölürsün.</li><li>Seni durdurabilen engel kadar büyüksün.</li><li>Hiçbir şey değildin, bir şeyler oldun, daha iyisi de olursun.</li><li>Ayakta duracak halin yokken bile, hayatta kalacak nedenlerin varsa, korkma kaybetmezsin.</li><li>“If you want to go big, stop thinking small” ( Eğer büyümek istiyorsan küçük düşünmekten vazgeç”</li><li>“Quae nocent docent” (Yaralayan şeyler öğreticidir)</li><li>“Geceye yenilmeyen bir insana, ödül olarak bir sabah, bir gündüz ve bir güneş vardır.” (Sezai Karakoç)</li></ul><p>Birçok yazarımızın, şairlerimizin daha da çok güzel sözleri var. Gönül ister ki hepsini yazayım, sizlerle paylaşıyım. Ama onları yazmaya kalksam benim yazı makalelikten çıkar, roman olur😊</p><p>Umarım bu yazı sizin için faydalı olmuştur. Kafanızdaki bazı sorulara en ufak da olsa cevap bulabilmişsinizdir. Bu yazılarımı korkularıma, deneyimsizliğime <strong>rağmen</strong> yazdım ve iyi ki de yazdım. Bundan sonra da devamlı yazmaya ve sizlerle paylaşmaya devam edeceğim. Çünkü, sizin düşünceleriniz benim için önemli…</p><p>Eğer kafanızda daha da bu konularda cevabını bulamadığınız sorularınız varsa bu kitapdan bulabileceğinize inanıyorum. Zaman ayırıp bu yazıyı okuduğunuz için de gönülden minnettarım… Kendinize iyi bakın😊</p><p>Sevgilerimle…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f046497a6d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SİZ HANGİLERDENSİNİZ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/si%CC%87z-hangi%CC%87lerdensi%CC%87ni%CC%87z-5168ad1ad2a6?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5168ad1ad2a6</guid>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Jun 2022 19:41:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-19T19:41:09.842Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*WprLny6pur4iv4PrIiOsqA.jpeg" /></figure><p>SİZ HANGİLERDENSİNİZ?</p><p>Hiç yapmak isteyip de engellerle karşılaştığınız oldu mu? Ya da engellere rağmen yapmak istediğiniz bir şeyleri yaptınız mı? Pes etmeden, yılmadan, hatta daha da hırslanarak… Eğer önünüze çıkmış asıl sebebi olan engellere veya kişilere rağmen devam ettiyseniz, siz rağmenizm dediğimiz duyguyu yaşamış oluyorsunuz.</p><p>Peki bu rağmenizm nedir? Rağmenizm, hayattaki bütün kişilere, engellere takılmadan, onlara rağmen başarabileceğine inanmaktır, zorlukları söylenerek değil, severek aşmaktır, ilerlemektir. Yetenekli yazarımız Mümin Sekman da kendi eserinde insanları zorluklar karşısındaki tutuma göre ikiye ayırmaktadır: saydıcılar ve rağmenciler.</p><p>Saydıcılar genelde elindeki imkanları göremeyip başka şartlarda olsaydı neler yapabileceklerine odaklanıyorlar.Böylelikle ellerine geçen fırsatları da doğru değerlendirme şansını da kaçırıyorlar çoğu zaman…</p><p>Rağmenciler başarana kadar, istediklerini elde edene kadar pes etmezler. Ben de tam anlamıyla bir rağmencimiyim bilmem ama kolay pes etmeyi sevmem:) İlla ki hepimizin hayatında olmuştur, yapmak istediğimiz şeye karşı çıkanlar, engel olanlar, bulduğumuz fikirleri küçümseyenler, hatta “yapamazsın” diye kendine olan güvenini kaybettirmeye çalışanlar… Önemli olan o engellere karşı kulağını tıkayıp,istediğin şeye odaklanman, başarı zaferini kazanman. Lise dönemimde güzel yazı yazma yarışı olmuştu. İçimizden bir tanesinin yazısı güzeldi… Ben de katılmak istedim yarışa. Arkadaşlarımın içinden “kazanamazsın” diyenleri vardı. Ama onların öyle demelerine rağmen katılmak, başarmak istedim ve istediğim başarıyı da kazandım. Okul üçüncüsü olmuştum. Bu anlattığım diğer başarılı insanların hayat hikayeleri yanında çok küçük kalır biliyorum ama benim için çok önemliydi o gün. O söylenenlere rağmen, sınıfın çoğu diğer arkadaşımı destekliyor olmasına rağmen kazanmış olmam benim için büyük gururdu… Dikkat ettiyseniz burada “rağmen” kelimesini çok kullandım. Üzerine basa basa kullandım. Böyle kullanıyım ki etkisi daha güçlü olsun istedim. Ben de sonuna kadar rağmenciyim diyemem kendime, ama saydıcı diyecek kadar da bahane üretmeye yetenekli değilim:) Aslında her insan hem saydıcı hem rağmencidir. Önemli olan saydıcı yönünü en aza indirip, rağmenci yönünü daha baskın kullanabilmendir.</p><p>O da bir rağmenciydi. 1988 yılında Türkiye devletinin en güzel şehirlerinden biri olan Bursa’da dünyaya gelmişti. Küçüklükten beri okumayı seven birisiydi. Liseyi bitirdikten sonra, üniversite sınavlarına 2 hafta kala hasta olduğunu öğrendi. Hastalığı da bu dönemlerde en yaygın bilinen hastalıklardan biri olan kanserdi. Hastalığını öğrendikten sonra tedavi sürecine girdiği için de eğitimine ara vermek zorunda kaldı. 2018 yılında ise kanser nedeniyle bir bacağını kaybetti. Bu kişi kim tahmin edebiliyor musunuz? Evet, o kişi tüm Türkiye’nin “Demir Kadın’ lakabıyla tanıdığı Neslican Tay’dır. Bu güçlü kadın eğer kansere yakalandığını öğrendiği anda pes etseydi, ya da öğrenmesine rağmen ayakta durmasaydı şimdi dünyadaki diğer hastalara umut olabilir miydi? Eğer kendisini “Bacağım yok ama yaşam sevincim var” , “Bacağımın kesilmiş olmasının hayatımı etkilemesine izin vermeyeceğim. Ben bir bacaktan ibaret değilim ki… Çok daha fazlasıyım!” diyerek motive etmeseydi, o öldürücü hastalığa rağmen ruhunu dik tutmasaydı, henüz en baştan pes etseydi böyle örnek olabilecek miydi? O bir rağmenciydi… Yoksa o da saydıcılar gibi “kanser olmasaydım” , “bacaklarım olsaydı” gibi cümleler kurabilirdi. Ama o saydıcıların yolunu seçmedi, tüm zorluklara rağmen eğitimine devam etmek istedi. Diğer kanser hastalarına umut olmak istedi. İstediğini de başardı! Hayatta rağmenci ya da saydıcı olmayı sadece ve sadece kendi kararlarımız üzerine tercih ederiz.</p><p>Benim en sevdiğim kitaplar arasında yer alan “Rezonans Kanunu” kitabının yazarı Pierre Franckh’de aynı şekilde sağlık sorununa yakalanmıştı. Henüz 20 yaşındayken omurgasından rahatsızlık duymaya başlamış. Konulan teşhis esasında omurgadaki eklemlerde kronik bir iltihaplanmaya neden olan Bechterew hastalığına yakalanmıştı. O da ilk öğrendiği anda saydıcılar gibi söylendi, üzüldü. Ama her şeye rağmen toparlandı, yeniden ayağa kalktı ve hemen tenis kursuna yazıldı. Kendini çaresiz, hasta hissetmenin yerine mutlu, sağlıklı olmanın tadını çıkardı. O da hemen pes edebilirdi. Ama yıkılmadan, yılmadan önündeki engele rağmen kendini pozitif hissederek hastalığını yendi. Kendini bir gün olsun çaresiz, mutsuz hissetmedi. Aksine eskisinden daha da azimli oldu. Sonuç olarak da bir süre sonra başka testler ve başka laboratuvar analizleri sonucuna göre hastalığına dair hiç bir şeyin kalmadığını öğrendi. Buna doktoru da çok şaşırdı ama o başarmıştı, her şeye, herkese rağmen pes etmemişti. Şimdi düşünün… Eğer hastalığını ilk öğrendiği anda hüsranlara düşse, hemen pes etse ve bir rağmenci gibi düşünmese o hastalığı yenebilecek miydi? Ama o öyle yapmadı, doktoru “olmaz” demesine rağmen denedi, inandı ve başardı. Şimdi de tekrardan düşünün… Önünüze böyle zorluklar çıkınca bir rağmenci gibi düşünebilecek misiniz? Pes etmeden, yorulmadan başarana kadar devamlı deneyebilecek misiniz? Kendinizi hazır hissediyor musunuz buna?</p><p>Peki rağmenci tutumu nasıl çalışır? Şimdi anlatacağım hikayeyi eminim ki çoğumuz biliyoruzdur, ama amacım bu hikayenin üzeriyle rağmenci tutumunun nasıl çalıştığını anlatmak… Eski zamanlarda bir kral yolun üzerine kocaman bir kaya yerleştirmiş. Sonra sakalanarak yoldaki bu kocaman kayayı birilerinin kaldırmaya çalışıp çalışmadıklarını görmek istemiş. Krallığın bazı zengin tüccarları ve saray mensupları gelip kayanın etrafından dolanarak yollarına devam etmişler, hatta bazıları kralın yolu açık tutmak için gerekenleri yaptırmadığını yüksek sesle söyleyerek, bu durumdan kralı sorumlu tutmuşlar. Ancak hiç biri kayayı yoldan çekmek için çaba sarf etmemiş. Sonra pazara sebze taşıyan ve bu yükü altında oldukça yorulduğu belli olan bir köylü gelmiş. Yoldaki kocaman kayayı görünce sırtındaki sebze yükünü bir kenara koymuş ve onu yolun kenarına çekmeye çalışmış. Oldukça zorlanmış, ama sonucunda o kocaman kayayı yolun kenarına yuvarlamayı başarmış. Yoluna devam etmek için yüklerini sırtına yüklendiğinde köylü kayanın eski yerinde bir kesenin olduğunu fark etmiş. Keseyi açtığında ise içinde altınlar ve kral tarafından yazılmış bir not bulmuş. Notda kesedeki altınların kayayı yoldan çeken kişiye kral tarafından hediye edildiği yazılmış. Köylü bu olaydan yolumuzdaki her engelin aynı zamanda bize yeni fırsatlar sunduğunu da anlamış. Engeller bizim ne kadar istekli olduğumuzu ölçen gizli testlerdir. Onlar olmadan başarının hiç bir değeri yoktur. Engelsiz ulaşılmış zafer başarı değil, şanstır!</p><p>Şimdi bu hikayede kralın yolun üzerine kaya yerleştirmesi köylü için beklenmedik bir olaydır. Köylününse mantığıyla kayayı yolun üzerinden çekmesi gerektiğini düşünmesi yorum şeklidir. Kayayı çektiği andaki yaşadığı duygular ise durumdur ve ağır yük taşıyıp, yorgun olmasına rağmen kayayı yolun kenarına çekmesi davranış biçimidir. En sonunda yaptığı hareket için ödüllendirilmesi ise sonuçtur. Rağmenci tutumu böyle döngüyle devam eder. Olay — yorum şekli — durum — davranış — sonuç; yeni bir olay — yorum şekli — …</p><p>Benim bakış açımdan burada önemli olan yorum şeklimizdir. Olaylar her zaman çıkar karşımıza. Yorum şekli ile ya başarılı olacağız ya da başarısız. Önemli olan önümüze çıkan engele doğru yorumda bulunarak doğru adım atmaktır.</p><p>“Kimse sizden beklemezken, büyük başarı kazanmanın zevki anlatılmaz yaşanır” diyor değerli yazarımız Mümin Sekman. Bu okuduğum kitap çok şey kattı bana. Hem bilgi, hem motive açısından çok iyi geldi… Kafamızdaki küçücük düşünce bile hayatımıza büyük değişiklikler getirebilir. Önemli olan elimize geçen fırsatı iyi değerlendirmek, fırsatın farkına varmak… Eğer siz de başarıya giden yolunuzda “engellere takılıp kalmak istemiyorum” diyorsanız bu kitap ilk tavsiye edeceğim şey olur.</p><p>Saygılarımla….</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5168ad1ad2a6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[RAĞMENOFİLLER ÇOĞALIYOR]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazikbegova02/ra%C4%9Fmenofi%CC%87ller-%C3%A7o%C4%9Faliyor-a413a92edb1e?source=rss-42bcee89d504------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a413a92edb1e</guid>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazik Begova]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Jun 2022 18:28:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-19T18:28:46.165Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*WprLny6pur4iv4PrIiOsqA.jpeg" /></figure><p>RAĞMENOFİLLER ÇOĞALIYOR</p><p>Yazımın bu bölümünde insanların hayat sınavlarına göre seviyelerini, rağmenizm dersleri ve başkalarını suçlama gibi konuları ele almaya çalışacağım.</p><p>Rağmenciler de engellerin öğrencisidir. Hayat sınavların 3 seviyesi vardır: Saydı aşaması, Rağmen aşaması ve Sayesinde (iyi ki) aşaması.</p><p>1. Saydıcılar henüz ilk günden pes ederler. Çabalamadan isyan etmeyi, söylenmeyi tercih ederler. Söylenmek, sızlanmak gibi hareketler çözüm bulmaktan daha kolay çünkü. Bu yüzden başarıya ulaşamazlar.</p><p>2. Rağmenciler “ Buna rağmen nasıl başarırım, nasıl çözüm yolu vardır? “ diye düşünürler ve ona göre çözüm üretmeye başlarlar. Sürekli arayış halinde olurlar. Enerjilerini yüksek tutmaya çalışırlar ve başaracağına inanarak işe koyulurlar.</p><p>3. Sayesinde grubu kimler peki? Önlerine çıkan birçok engellerden, inişli çıkışlı her türlü yollardan geçerek başaranlar, sorunları engel değil de basamak olarak gören kişilerdir. Onlar engeller sayesinde kendi kişiliğini bulduğunu söyleyen insanlardır. Aslında her insan da önüne engel çıktığında “Niye ben?” sorusunun yerine “Nasıl ders çıkarabilirim, neyi öğretmek istiyor bu sorun bana?” derse, başarının zirvesine ulaşmak o kadar kolay ve hızlı olur. Unutmayın, bir başarıdan bir satır, başarısızlıktan bir kitap öğrenebilirsiniz.</p><p>Şimdi seçim zamanı sizde: Engeller karşısında boyun eğip, mız mızlanarak “saydı” seviyesinde kalmak mı, yoksa “Engeller iyi ki var” diyerek, sorunlara çözüm üreterek “Çok şükür başardım” diyebilmek mi?</p><p>Şimdi de yavaştan başka bir konuya geçelim. Bu kitapla ilgili önemli sorulardan biri daha… Neden rağmenci olmalıyız?</p><p>“Hepimiz bir insanız ve insanın da iki dünyası var” diyor yazar. İki dünya: iç ve dış dünyalarımızdır. İç dünyamız bize özel ve sadece kendimiz biliyoruz. Neye daha çok sevindiğimizi, bizi neyin çok üzebileceğini, naparsak mutlu olacağımızı, ne yaparlarsa kırılacağımızı, kızacağımızı… Dış dünyamızı ise çevremizdekilere gösteriyoruz. Ruh halin ne kadar üzgün olsa da enerjini çevrendeki insanlara yansıtmamak için tebessüm etmek gibi:) İç dünyamızda maddi manevi her yönden istediğimiz çok şey var. Ev almak, araba almak, eğitimli olmak, dünyayı seyahat etmek, iyi arkadaş, iyi çevre edinmek… Bunların hepsini de iç dünyamızla istiyoruz, dış dünyamızla da gerçekleştiriyoruz.</p><p>Öyleyse neden her istediğimizi elde etmek mümkün değil? Düşündünüz mü hiç bunu? Neden bazı isteklerimiz anında oluyor da bazılarını her ne yaparsak yapalım elde edemiyoruz? Çünkü, bizim istediğimiz şeyleri doğal olarak diğerleri de istiyor. Herkes ister iyi bir işi, eşi olsun, kardeşim diyebilecek dostu olsun, rahat bir evi, elinin altında arabası olsun. O yüzden de diğerleri ile rekabet duygusuna girmek zorunda kalıyoruz, rakip oluyoruz birbirimize. Tıpkı bir yarışa katılır gibi… Hak eden kazanır!</p><p>Öyleyse bir rağmenci nasıl oluşur? İnsanlar şimdiki halini alabilmesi için 7 faktörden geçerler:</p><p>1. İnsanın en baştaki halini genetik yatkınlık belirler. Tepeden tırnağa tüm vücudumuz onun etkisiyle oluşur. Hiç bir insan saçının, gözünün rengini, yüzünün şeklini, bacaklarının, kollarının ölçüsünü, boyunu ve buna benzer vücudumuzla ilgili kararları kendisi alamaz.</p><p>2. Sonra çocukluk etkileşimleri devri çıkar ortaya. Bu dönemde anne babanın çocukta bırakacağı etkileri çok önemlidir. Çocuğun her şeyi sıfırdan öğrenmeye başladığı dönemdir. Çocuğun aklında travmalar da, iyi anılar da bu zamanda kalır en çok.</p><p>3. Ondan sonra beslenme kalıbı girer ortaya. Anne sütünden başlayarak gıda tüketimine geçene kadar beslenmeye özen gösterilmesi gerekir. Neyi yiyip içtiğimize ve aynı zamanda neyi yemeyip içmediğimize de dikkat etmeliyiz.</p><p>4. Sıradan da eğitim girer devreye. Ailemizden öğrendiklerimiz dışında yeni şeyler öğrenmeye başlarız. Anaokul, ilkokul derken beynimiz eğitimle ilgili bilgiler depolamaya başlar.</p><p>5. Öylelikle insan yavaştan öğrenme, kendi başına düşünme aşamasına geçer. Okuldaki eğitimi dışında, kendi özel alanında araştırmaya, ilgisini çeken konularda fazladan bilgi edinmeye başlar. Bunu en çokta oynadıkları oyunların üzerinde belli ederler.</p><p>6. Böylelikle de insan tek başına düşünmeyi öğrenerek, dünya görüşümüz oluşmaya başlar. Kendi gözümüzle, akılımızla bakmaya başlarız hayata. Unutmayın, görmek ile bakmak aynı şeyler değildir.</p><p>7. En son faktörde ise, önümüze çıkan engellere yorum yaparak, eleştirerek ve ona göre kararlar alarak yola devam ederiz. Bu da demek oluyor ki, en küçük olaylardan başlayarak en büyüğüne kadar kendi başımıza karar verme dönemine geldik. Günümüzde bazı ebeveynleri görüyoruz, çocuğu adına tüm kararları kendileri veriyor. Tabii bu bizim kötülüğümüzü istediği için değil, aksine bizim iyiliğimizi düşündükleri için, kendileri de o yollardan geçtiği için bizim o zorlukları çekmemizi istemezler. Ama insan zorluklara dayanabildiği kadar güçlenir. Her hatasından ders çıkarmayı, kendi ayakları üstünde durmayı öğrenir. Bu yüzden benim en çok yaptığım şey, benim için değerli olan insanların fikirlerini, görüşlerini sorarım. Onların tavsiyelerini alırım. Böylelikle aldığım tavsiyeleri, kendi düşüncelerimi toplayarak son kararı kendim veririm…</p><p>Yazarımız Mümin Sekmanın da dediği gibi, biz insanlar seçtiklerimiz ile bizim için yapılan seçimlerin toplamıyız.</p><p>Şimdi de gelelim saydıcılara… Saydıcıların en çok yaptığı hatalardan birisi de başkalarını suçlamaktır. Sürekli sorunu çevresindekilerden bilirler. Öğrenmek yerine söylenmeyi, sorumluluk almak yerine suçlamayı, sıkı çalışmak yerine sızlanmayı tercih ederler. Böylelikle de kendi aldıkları kararlarının sonucunda farkında olmadan yine diğerlerini suçlarlar. Oysa ki ne güzel söylemişler Çin ataları, “Başkasını suçlarken dikkat et, diğer üç parmağın seni gösteriyor”. Ne zaman başkasını parmağımızla gösterip suçlayacak olursak, aklımıza ilk gelmesi gereken cümlelerden birisi… Parmaklarından bir tanesi karşındakini göstermesine rağmen, diğer üç parmağın seni gösteriyor. Bu senin suçlu olduğunu göstermiyor, sadece sonuçtan sorumlu olduğunu gösteriyor. O yüzden her zaman içinizden söylenmek, başkasını suçlamak gelirse, öncelikle kendinize şu soruları sorun:</p><p>1. Yapmanız gereken şeyleri yapmadığınız için olayda nasıl etki bıraktınız ya da bırakacaksınız?</p><p>2. Yapmamanız gerektiği halde yaptıklarınız ile nasıl katkıda bulundunuz ya da nasıl etki bıraktınız?</p><p>3. Elinizden geldiği halde yapmayıp, o sonucun hayatınızda var olmasına devam etmesine neden izin veriyorsunuz?</p><p>Hedefimiz kendimizi veya çevremizi suçlamak değil, öğrenmek, gelişmek ve büyümektir.</p><p>Şimdi de gelelim yine o güzel sorulardan birine. Siz genelde hangi düşünce yapısına sahipsiniz? Rağmenci mi, saydıcı mı?</p><p>Bazı insanlar vardır ki tamamen saydıcı yapısına sahipdirler. Yine bir çeşidi vardır tamamen rağmenci yapısına sahipdirler. Temelli ya rağmencidir, ya da saydıcıdırlar. Ama tanıdığım bazı kişiler de vardır ki iş hayatında rağmenci, özel hayatında ise saydıcı. Ya da özel hayatında bir rağmenci ama okul hayatında saydıcı.</p><p>Burada önemli olan saydıcı ya da rağmenci olmanız değil, sadece nerede nasıl karar almanız gerektiğini keşfedebilmenizdir. Eğer böyle bir şeyi başarabilirseniz, kendinizi geliştirme yolunda ilk adımlarınızı attınız demektir.</p><p>Her toplu yerde vardır iki türden de insanlar. Önemli olan hangi düşünceli insanların ağır bastığı. Çünkü rağmenciler ağır bastığında toplum ilerler, saydıcılar ağır bastığında ise toplum belli bir yere kadar durur, sonra geriye doğru ilerlemeye başlar. Bir şirketin, okulun, takımın, ülkenin başarısı, metrekaresine düşen rağmenci kadardır. Eğer siz de bir saydıcıysanız, rağmenci kafa yapısına geçerek, en azından bir kişi eksiltebilirsiniz!</p><p><strong>Rağmenofil</strong>: Rağmencilikle ilgili her şeyi bilmek isteyen güzel insan demek oluyor😊</p><p>Gelecek bölümde görüşmek üzere…</p><p>Saygılarımla…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a413a92edb1e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>