<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nazli Saygi on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nazli Saygi on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@nazlisaygi94?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*0rsx2J-fg59dlIh4jB5DaA.jpeg</url>
            <title>Stories by Nazli Saygi on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 10:07:56 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@nazlisaygi94/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Gürültülü Bir Yolculuk]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/g%C3%BCr%C3%BClt%C3%BCl%C3%BC-bir-yolculuk-441914e3d7e0?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/441914e3d7e0</guid>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Aug 2025 19:51:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-20T19:51:16.392Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Terasta oturmuş, elimdeki kahvenin dumanını izlerken hafta sonumun nasıl geçtiğini düşünüyorum. Aslında gün, dışarıdan bakıldığında gayet sakin ama içimdeki sesler yüzünden kendimi bitkin hissediyorum.</p><p>Son günlerde zihnim, sürekli konuşan bir kalabalık gibi her biri ayrı bir şey söylüyor, ben ise hangisine kulak vereceğimi bilemeden yoruluyorum. İşte bu yüzden oturup yazmaya başladım. Çünkü yazı, içimdeki o kargaşayı düzene sokuyor. Hangi düşüncenin gerçekten bana ait olduğunu, hangi sorunun benden çözüm beklediğini daha net görmemi sağlıyor.</p><p>Sakin bir hafta sonu geçiriyor olmama rağmen zihnimin içinde oluşan sesler beni bedensel bir uyuşukluğa sevk etti. Dışarının gürültüsünü evinizin içine girdiğinizde dindirmek kolaydır fakat zihninizin gürültüsünü susturmak o kadar kolay değildir. Beynimin içi adeta bir karnaval alanı gibi rengârenk ışıklar, bir o yana bir bu yana koşturan çocuklar, sürekli bir bağırış çağırış var. Lütfen şu ışıkları biraz kısıp annelerinden de çocukları biraz susturmalarını rica edebilir miyim?</p><p>Tam zihnimdeki bu kalabalığı toparlamaya çalışırken, dışarıdan gerçek bir çocuğun sesi yükseldi. Sokakta, on on iki yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim, oldukça gürültülü ve yüksek sesle konuşan bir çocuk, var gücüyle annesine sesleniyor: “Annee, kapıyıı aç!” Ve bu sahne neredeyse günde beş kez tekrarlanıyor. Bir an düşündüm acaba çocuk kapının şifresini öğrense ya da annesi ona evin anahtarını verse bu kadar bağırmasına gerek kalır mıydı? Keşke aynı çözümü kendi zihnim için de bulabilsem. Bir anahtar, tek bir şifre, aç-kapa.</p><p>O an fark ettim ki, gürültü dediğimiz şey aslında tek başına ses değil, insanın içinde büyüttüğü, belki görmek istemediği, farkına varmadığı, farkına varsa da kafasını çevirip bakmak istemediği tüm şeylerin toplamıydı. Tüm bu seslerin kapısına tek tek gidip oradaki gürültünün sebebinin ne olduğunu anlamak gerekiyor. Bunu yapabilmek için cesarete fazlasıyla ihtiyaç duyduğumuzu biliyorum. Hatta belki bazen sırf bu cesarete sahip olmadığımız için gürültünün sesini kendi ellerimizle açtığımız dahi oluyor.</p><p>Sonra bu satırları yazarken kendime şunu söyleyip gülüyorum “<em>teoride desen zehir gibi pratik dersen sallanmakta”</em>. Aslında teoride olan şeyin ne olduğunun gayet farkındayım. Hayatımda daha önce tecrübe etmediğim durumları arka arkaya deneyimleyince zihnim kendisini bir koruma kalkanına alıyor ve tüm bu seslerin içine beni hapsediyor. Ondandır ki böyle anlar deneyimlediğimde ortadan kaybolma, telefonları açmama ve kendi kendime öylece durma eğilimi geliştirdim. Yaşadığım durumun ne olduğunu tam olarak idrak edemezsem bunu kimseye de anlatamam.</p><p>Zihnimdeki sesleri susturmanın tek yolu, içimde dolaşıp duran tüm bu düşünceleri yerli yerine koymaktan geçiyor. Bu düşünceleri gerçekten anladığımdan emin olmam şart. Biliyorum ki onlar sadece gelip geçen fikirler değiller. Her biri bir anlam arayışının, bir sorgulamanın ve çoğu zaman içsel bir çalkantının ürünü. Bugüne kadar ne zaman düşüncelerimi bastırsam ya da yok saysam bunun fayda etmediğini, aksine onları görmezden geldikçe daha da kuvvetlendiğini deneyimledim. Asıl meselenin, bu düşüncelerimi anlamak, kökenlerini fark etmek ve onları zihinsel haritamda doğru yere yerleştirmek olduğunu biliyorum. Ancak o zaman, zihnimin gürültüsü bir düzene kavuşuyor, içsel bir sessizlik ortaya çıkıyor.</p><p>Çünkü bu düşünceler, ben onlarla yüzleşmediğimde kendi yollarını buluyor, kendi zamanlarını seçiyor. En hazırlıksız olduğum anlarda, en savunmasız hissettiğim zamanlarda, hatta bir anlık neşenin ortasında bile ortaya çıkabiliyorlar. Tüm ruh halimi altüst edebiliyor, beni bir anda kendimle baş başa bırakabiliyor. Ve neden böyle hissettiğimi bile anlayamaz bir halde kendimi bulabiliyorum.</p><p>Nietzsche’nin bu konuda söylediği şu cümleyi çok seviyorum, <em>“Yorgun her anımızda, fethettiğimiz düşüncelerin saldırısına uğrarız.” </em>Zihinsel ya da duygusal olarak zayıf düştüğümüzde, baş ettiğimizi sandığımız düşünceler geri döner. Çünkü onları bastırmak başka, gerçekten fethetmek bambaşka bir şeydir. Fethetmek, yüzleşmek ve anlamakla mümkündür. Aksi takdirde, içimizde çözülmemiş ne kadar mesele varsa, en kırılgan anlarımızda tekrar tekrar bizi esir alır.</p><p>Meselenin özünü anlamak benim için her zaman çok önemli oldu. Sorunlarımı halının altına süpürmek yerine bazen bu sorunları çözmek çok uzun zaman alacak olsa dahi bir yerinden başlamayı tercih ediyorum. Omzumda yük olarak herhangi bir sorunla yoluma devam etmektense çok can yakıcı olsa dahi o yükü omuzlarımdan indirmenin bir yolunu bulmaya çalışıyorum. Böyle yaşıyor olmak bana ne kazandırıyor? Geriye dönüp bakmadan, acaba yapabileceğim başka bir şey var mıydı diye düşünmeden yoluma huzurla devam etmemi sağlıyor. Kısa vadede çok sancılı bir süreçmiş gibi gözükse de uzun vadede insanı güçlü, cesur, özgüvenli, sağlam karakterli bir insan haline getiriyor.</p><p>Elbette bu yol kolay değil. Herkesin tercihi olmayabilir, çünkü yüzleşmek cesaret ister, sabır ister. Fakat ben biliyorum ki, insanın kendisiyle dürüst bir ilişki kurması, hayatta kurduğu tüm diğer ilişkilerin temelini oluşturur. Kendi iç karmaşamı çözmeden dünyaya sağlam adımlarla basmam mümkün değil. Bu yüzden her defasında, ne kadar yorucu olursa olsun, kendime doğru yürümeyi seçiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=441914e3d7e0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Parmak Arası Terlik]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/parmak-aras%C4%B1-terlik-0ade0ad537b3?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0ade0ad537b3</guid>
            <category><![CDATA[terlik]]></category>
            <category><![CDATA[güneş]]></category>
            <category><![CDATA[deniz]]></category>
            <category><![CDATA[kum]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 14 Jun 2025 17:43:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-14T18:05:41.178Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir parmak arası terlik kaç olaya şahitlik edebilir? Bunu en iyi yazlıkçılar bilir. Hani şu kış boyunca ne varlığını hatırladığınız ne de yokluğunu dert ettiğiniz ama yazlık kapısından ilk içeri adım attığınızda, <em>terlikler neredeydi ya?</em> sorusuyla birdenbire hayatınıza yıldırım gibi düşen terlikler…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BaOcGCzM9vwTrcT40iv9Rw.jpeg" /></figure><p>Yıllar öncesinden nereden, ne zaman, kaç liraya alındığınızı bile hatırlamazsınız. Ama bilirsiniz ki, onlar oradadır. Her yaz olduğu gibi, yine sizi bekliyordur. Üstü hafif tozlu, altı hafif çatlamış, rengi ilk günkü gibi olmayan ama hâlâ ayakta durabilen o terlikler. İlk etapta nereye koyduğunuzu hatırlayamaz, evin altını üstüne getirirsiniz. En sonunda <em>çatıya bakmadık ya</em> cümlesiyle her yaz tekrarlanan o klasik final sahnesi yaşanır ve evet, yine oradadırlar. Bu terlikleri yine bizim sevgili annemiz bulur.</p><p>Ama bakın, bu terlikler kesinlikle yazlıkçılara ait olmalı. Hani o bilmem kaç binler verilerek alınan marka terliklerden değil. Değeri etiketinden değil, yaşanmışlıklarından gelen terlikler. Bir tatil kasabasının çarşısında, magnetlerin hemen yanındaki file sepetlerin içinde üstü tozlanmış bir şekilde duran, sağ teki 39, sol teki 40 numara olan ama fiyatına bakınca <em>o kadar da fark etmez</em> diyerek alınan o parmak arası terliklerden bahsediyorum. Çünkü yazlık ruhu, tam da bu umursamazlıkla başlar.</p><p>Parmak arası terlik yazlığınızın her köşesini görmüştür. Bahçedeki begonvillerin altında uyuyakaldığınız o miskin öğleden sonraları da yazlığınızın hemen yanındaki komşunun tarladan yeni getirdiği karpuzlardan almak üzere anneniz tarafından manava gönderildiğiniz serin akşamüstleri de hep o terliklerle yaşanmıştır.</p><p>Terlikler bazen sizi yarı yolda bırakır, hele aceleyle giymeye kalkarsanız, ayağınızda dönüp durur. Abim böyle anlarda deliye döner, sinirle terlikleri merdivenden aşağı savururdu. Ama siz daha sabırlı biriyseniz o terlikleri ayağınıza usulca geçirip sokak sokak dolaşıp yazın ritmine ayak uydurabilirsiniz.</p><p>Komşu çocukları bahçenin demir parmaklıklarından size seslenir; siz koşarak kapıya gidersiniz ama terlik ayak ucunuza takılır, sendeletir; bir küçük tökezleme ile çocukluğunuzun en sıradan ama en gerçek anlarını yaşatıverir.</p><p>Emekli amcalar sabahları sahile gitmeden önce okey taşlarını poşetle taşırken, babanız aynı terlikleri ayağına geçirir. Okey masasının yolunu tutar. Annenizse, akşam düğün olduğunu hatırlatmasına rağmen babanızın <em>şöyle bir çıkıp geleceğim</em> diyerek yine o terliklerle sahilde kaybolmasına söylenir. Ve sonra, düğün başlar. Geline altın takılacağı sahne gelir. Salonun girişinde babanız belirir ve tabii ki ayağında o her zamanki parmak arası terlikler vardır.</p><p>Ama mesele sadece büyüklerin hikâyesi değildir. Gençseniz, hele bir de yaz aşkı yaşayacak yaşlardaysanız, parmak arası terlikler artık bir aksesuardan fazlasıdır. Bir gece, <em>annem geliyor, seni görmemesi lazım</em> diyen yaz aşkınızın camından bahçeye atlarken kafanıza atılan terlik, aynı zamanda kalbinize de isabet eder. Terliğin kendisi değilse bile o gecenin hatırası bir şekilde sizi takip eder. Sonra sabah olur, her şey normale döner ve siz yaz aşkınızın annesini pazarda görür ve hiçbir şey olmamış gibi yanından geçip gidersiniz.</p><p>Her yazlıkçı için parmak arası terlik bir hiçtir ta ki onu kaybedene kadar. Denize tek başınıza gitmişsinizdir. Güneş, sanki gökyüzüyle arası açılmış gibi intikam almaktadır. Kum öyle sıcaktır ki, <em>ayaklarım yanarsa yansın</em> diyerek terlikleri çıkarır ve denize koşarsınız. Tam bir özgürlük anıdır. Ama geri dönerken fark edersiniz ki o terliklerden biri artık yoktur. Diğeri ise deniz suyundan bükülmüş, kederle sizi beklemektedir. Yanınızda telefon yoktur. Çevrede tanıdık yüz yoktur. Bir anda evrende yalnız kalmışsınızdır. Ve işte o anda, hayatınız boyunca hiçbir şeye inanmamışsanız bile, gökyüzüne bakar, <em>ne olur yardım et</em> dersiniz. Ateistseniz ya da agnostikseniz tebrikler artık deistsiniz. Hem ne demişler, feministlik kocayı görene, ateistlik uçak düşene kadardır.</p><p>Ev beş dakika uzaklıktadır ama o mesafe bir çöl gibi uzar. Büfeden alınan pet şişe su artık içilmek için değil, ayaklara dökülmek içindir. Yolculuk otuz dakika sürer. Ve sonunda evin bahçesinde çiçekleri sulayan annenizi görürsünüz. Elindeki hortumun sesi bir senfonidir. Çölde su bulmuş kervan gibi koşarsınız. Anneniz şaşkın bir ifadeyle size döner, <em>yine ne oldu</em> diye sorar. Ama siz sadece ayaklarınızı suya uzatır, derin bir nefes alırsınız. Terlik kaybolmuş olabilir, yol uzamış olabilir ama evin yolu, annenizin sesi ve o eski yazların kokusu hep aynıdır. Çünkü bazı şeyler zamanla değişir ama yazlıkta değişmeyen tek şey, her yaz yeniden başlayan aynı hikâyedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0ade0ad537b3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Direniş]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/direni%C5%9F-423e2fd20d96?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/423e2fd20d96</guid>
            <category><![CDATA[19-mayıs-1919]]></category>
            <category><![CDATA[hukuk]]></category>
            <category><![CDATA[hak]]></category>
            <category><![CDATA[adalet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 May 2025 19:19:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-19T19:19:59.328Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Yazmak zorlaştığında, aslında neyin kolaylaştığını da bilmiyorum.</strong></p><p>Yazmayalı, üretmeyeli uzun zaman oldu. Kelimeler elimden kaçtı sanki. Yaşandı birçok şey, içimden geçip giden fırtınalar oldu, ama elim kaleme varmadı. Bazen idrak etmek, yazmaktan daha zor geliyor insana. Hele bir de yaşadıkların sadece seninle ilgili değilse, ülke de seninle savruluyorsa… Her şeyin üst üste geldiği, zamanın hem çok hızlı hem de hiç geçmediği o tuhaf boşlukta takılı kaldım.</p><p>Ülkenin gündeminde sular hiç durulmadı. Her gün yeni bir kırılma, yeni bir yara… Ekrem İmamoğlu’nun hala hapiste olması; çıkmasının neredeyse imkânsız görülmesi… Bu ülkede hukukun duvara çarptığı her olay gibi onun da hayatlarımızda bir gölge gibi dolaşması. Böyle bir atmosferde bir şey üretmek, yaratmak, umutlu bir cümle kurmak kolay mı? Ben yapamadım. İçimden gelmedi. Elim gitmedi. Vatanım Sensin izledim, Nutuk okudum, tarihe sığındım. Daha iyisini yapamadım.</p><p>Hevessizlik ve hissizlik peş peşe geldi. Sonra bir bakmışım; ne yapacağımı bilemeden, savrula savrula günleri tüketmişim. Bu ülkede yaşamak biraz böyle bir şey galiba. Her seferinde, “belki bu kez değişir, belki bu kez güzel olur” diyorsun ama hevesin hep yarım kalıyor. Umut dediğimiz şeyin ucuna kadar gidip her seferinde geri dönüyoruz. Ama sonra bir şekilde yeniden ayağa kalkıyoruz. İlginç olan da bu zaten: artık eskisi kadar derbeder hissetmiyorum kendimi. Zaman her şeyi geçirmiyor belki ama törpülüyor. Uyuşturuyor. Alıştırıyor.</p><p>Ekrem İmamoğlu içeri alındığında, Saraçhane’de insanlar meydanları doldurduğunda düşünüyordum: “Bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olamaz.” Sosyal medya susmuyordu: “Normalleşmeyin”, deniyordu. “Hiçbir şey olmamış gibi davranmayın. Paylaşmayın. Unutmayın.” Haklıydılar da. Ama sonra… bir sabah baktım, herkes eski hayatına dönmüş. Günlük hikâyeler, kahve fotoğrafları, markalı kampanyalar… Herkes yeniden devam etmeye başlamış. Bu ülke böyle bir yer. Normale dönmek, bizim refleksimiz olmuş sanki.</p><p>Ama belki de mesele bu değil. Belki de mesele <strong>“devam edebilmek”</strong>. Hayat böyle bir şey mi? Ne kadar kötü şey yaşarsak yaşayalım, bir şekilde devam etmek zorunda mıyız? Ölenlerin ardından bile, bir süre sonra gülmeye, konuşmaya, plan yapmaya başlıyoruz. Belki de insan olmanın doğasında bu var: <strong>hayatta kalmak için unutmak.</strong></p><p>Zaten çoğu zaman etki alanımız sınırlı. Kimi çocuğunu büyütüyor, kimi hastasına bakıyor, kimi işe gitmek zorunda, kimi sadece yaşamak istiyor. Hepimizin sorumlulukları, küçük hayatları var. Ve belki de o yüzden, direnişin süresi sahip olduklarımız çerçevesinde genişleyip daralıyor. Yani her zaman sokakta değiliz, ama bazen bir paylaşımı silmemek de bir direniştir. Bazen bir cümleyi söyleyip ardından susmak da. Kimi zaman yazmak. Kimi zaman yazamamak bile.</p><p>Peki sahi, <strong>“direniş” dediğimiz şey ne gerçekten?</strong><br>Bir karşı koyma hali. Boyun eğmeme. Sessizce de olsa “hayır” diyebilmek. Kimi zaman bir halkın özgürlüğü için ayağa kalktığı büyük bir hareket, kimi zaman ise bir bireyin sabah yatağından kalkıp güne başlaması.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*-skee3giRYH_5fCJ1zLPZA.jpeg" /></figure><p>Biz bireysel direnişlerimize devam ederken, tarihte birçok direniş halkların kaderini değiştirdi. Mustafa Kemal Paşa’nın 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkması, sadece askeri bir adım değil; umutsuzluk içinde doğan bir direnişin adıydı. O gün, bütün imkânsızlıklara rağmen bir halk ayağa kalktı. Ve bugün biz bu topraklarda, o direnişin mirasıyla yaşıyoruz.</p><p>O yüzden diyorum ki:<br><strong>Umutsuz olmaya hakkımız yok.</strong><br>Yoktan var edilmiş bir vatanın çocukları olarak, her türlü kötülüğün, hukuksuzluğun, adaletsizliğin karşısında durmaya devam etmeliyiz.<br>Belki büyük laflar etmeyecek kadar yorgunuz ama küçük küçük direnmeye yetecek kadar hâlâ ayaktayız.</p><p>Ve belki bu da yeterlidir.<br>Çünkü bazen yaşamak, en büyük direniştir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=423e2fd20d96" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Biraz Kişisel ‘Kırılgan’ Bir Hikaye]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/biraz-ki%C5%9Fisel-k%C4%B1r%C4%B1lgan-bir-hikaye-cfce20f4cd25?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cfce20f4cd25</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Mar 2025 14:05:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-04T14:05:50.675Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Beyoğlu’nda, kalabalığın kendi ritminde akıp gittiği alelade bir kafede oturuyorum. Kahve fincanının etrafında dönen parmaklarımın ritmi, zihnimde yankılanan bir anıyı çağırıyor. Kahvem bitince garson ne zaman gelip ‘Başka bir isteğiniz var mı?’ diye sorar diye de aklımdan anlamsız bir düşünce geçiriyorum. Halbuki bu düşündüğüm asıl konunun bir parçası bile değil. Zihin hadsiz yere kendi kendine bir yerlere gitmekte çok usta! Muhtemelen birazdan da tuvaletin yeri nerede acaba diye düşünürüm sanırım şu an bunu düşündüm bile. Hep bir adım sonrasını bilmek, bana buradan kalkıp evimin yolunu kolayca bulacakmışım gibi bir güven veriyor. Zihnim belki de birazdan düşüneceklerimin ağırlığından kaçabilmek için bana yumuşak bir geçiş yaptırmaya çalışıyor. Ama bir yere kadar kaçabiliyorum tabii!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*jpTNxD8gmlOl0HchokCOIQ.jpeg" /><figcaption>pinterest bijouboudak</figcaption></figure><p>Kısa bir süre önce sevdiğim birinin gözyaşlarını sildiğim, sözcüklerin fazlalık olduğu, sadece nefes alışlarımızın duyulduğu o kırılgan anı düşünüyorum. Cinsiyetlerimizden sıyrılıp, tüm kimliklerimizden arınıp yalnızca birbirimizin gözlerinde durabildiğimiz, insan olmanın ötesinde bir yerde buluştuğumuz o sessizliği hatırlıyorum. Ne garip ve ne kadar zor birini cinsiyetinden, sıfatlarından soyutlayıp sadece insan olarak görebilmek. O anı düşündükçe, bu satırları yazmanın bile bir cesaret gerektirdiğini fark ediyorum. İnsan bazen, en derin hislerini kabullenmekten ve her şeyi olduğu gibi görmekten nasıl da korkuyor.</p><p>Sevdiğimiz insanların acılarına şahit olmak, aslında insanların ne kadar kırılgan olduğunu görmek, birinin acılarından yarattığı göz yaşlarını silebilmek, elinden tutup her hal geçicidir demek, insansın ve herkes kadar insansın demek, birinin kalbini ve kırıldığı yerleri görmek sanırım bu dünyada insanların birbirlerini en şeffaf şekilde görebilmesiydi. En azından benim için öyle oldu.</p><p>Aslında yine tarihe bir not gibi bu içimdeki duyguları buraya düşmeyi seviyorum. Gördüğümüz tüm yapay yaşamlara rağmen, bir yerlerde bu duyguları benim gibi hisseden insanların var olduğunu biliyorum. Mükemmel olmadığımızı, zaman zaman güçsüz olduğumuzu, birilerinin omzunda ağladığımızı, kimseye açmadığımız ve göstermediğimiz yaraları birilerine gösterdiğimizi biliyorum. Yalnız değiliz.</p><p>Bu anı deneyimlemek bana şunu hatırlattı: İnsanlar bizden daha farklı hissetmiyorlar. Kendi içimizde fırtınalar koparken, başkalarının içinin durgun bir deniz olduğunu sanıyoruz ama yanılıyoruz. Mesela benim gemim de o limana hiç yanaşamayanlardan. Biliyorum ki her birimizin hali biraz böyle. Herkesin içinde sessizce kanayan yaralar var. İnsan yalnızca gizlemekte usta olmuş. Ve işin aslı şu ki, hepimiz aynı yaralara dokunuyor, aynı korkulardan kaçıyor, aynı umutlara tutunuyoruz. Birinin gözyaşı, diğerinin sessiz çığlığı olabiliyor. Hislerimiz görünmez iplerle birbirine bağlı aslında. Hayatlar farklı olsa da kalbin acıyı tanıma biçimi değişmiyor.</p><p>Peki neden? Neden kırılganlığımızı göstermekten bu kadar korkuyoruz? Bir başkasının bizi zayıf görmesinden mi çekiniyoruz, yoksa o kırılganlığın kabul edilmemesi ihtimali mi bizi ürkütüyor? Belki de en büyük korkumuz, yaralarımızı ortaya serdiğimizde, kimsenin onları önemsememesi. Ya da daha kötüsü, onların görülüp küçümsenmesi. O yüzden maskeler takıyoruz, güçlüyüz der gibi dimdik duruyoruz, sanki insan olmak sadece güçlü olmakmış gibi. Eh kendimizi kandırıyoruz.</p><p>Kalp kırıklıklarımızı, hassasiyetlerimizi, aksayan ve kusurlu taraflarımızı kime, nasıl göstereceğimizi bilmiyoruz. Anlaşılmak istiyoruz ama hangi dilde anlatmamız gerektiğini çözemiyoruz. Yanlış anlaşılma korkusuyla, güçsüz görünürüz endişesiyle içimizdeki o kırılgan tarafı saklıyoruz. Kendi gerçekliğimizi, en saf halimizi bastırıyoruz.</p><p>Belki de asıl cesaret, kırıklarımızı saklamak değil, ‘evet ya, ben de darmadağın oldum’ diyebilmektir. Çünkü insan olmak her zaman dimdik durmak değil, bazen ‘bugün pek de iyi değilim ne olmuş’ diye umursamamaktır. Ve belki de en dağınık, en gerçek halimizle birbirimize baktığımızda, ‘hah işte, aynı takımdanız!’ diye hissedebilmektir.</p><p>Hayat bana bunun gibi kişisel bir dolu hikâye sunuyor. Kalemimi oynatıp bu hisler beni nereye sürükleyecek diye sabırsızlıkla bekliyorum. Bazılarına dönüp bakmaya cesaret edemiyorum, bazılarına ise haddinden fazla takılıp kalıyorum. Kalemim hiç orta halli hareket etmiyor; ya bir mesele vardır ya da yoktur diyor. Tıpkı hayatı yaşama şeklim gibi. Orta yollar neresi, gri bölgelerde nasıl durulur pek bilmiyorum açıkçası.</p><p>Her hikâyenin bize anlatmaya çalıştığı bir şeyler var ve ben, tüm sıfatlarımı ve insanların benden beklentilerini bir kenara koyarak, insan olmak ne demek sorusunun peşinden gidiyorum. Sonunda bir yere varır mıyım? Hiç emin değilim. Ama sanırım varılacak kesin bir yer olsaydı, filozoflar bunu çoktan söylerdi. En azından bir at sineği olan Sokrates, cevabı çoktan bulmuş olurdu.</p><p>Kahvem bitti ama garson gelip ‘Başka bir isteğiniz var mı?’ diye sormadı. Belki de bazı şeyler, tıpkı bu an gibi, kendi sessizliğinde kalmalıydı. Bir süre daha oturdum, boş fincana baktım, zihnim yine alakasız yerlere gitmeye hazırdı. Ama artık kalkma zamanı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cfce20f4cd25" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sosyal Medya: Modern Dünyanın ‘Rüya Sahnesi’]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/sosyal-medya-modern-d%C3%BCnyan%C4%B1n-yeni-r%C3%BCya-sahnesi-4ae1fd92ef1e?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4ae1fd92ef1e</guid>
            <category><![CDATA[i̇lişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[sosyal-medya]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Feb 2025 11:23:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-23T11:25:23.971Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İnsanlar artık gerçekten birbirleriyle bağlantı kurmuyor, sadece imajlarını birbirlerine sunuyorlar. Sosyal medya, modern dünyanın en büyük yanılsamalarından biri hâline geldi. Maskelerle dolu bir panayır bence. İnsanlar kendilerini göstermek için çabalıyor ama asıl arzuları ve korkuları bilinç dışına itiliyor. Sosyal medya, bu arzuların tatmin edilmeye çalışıldığı bir sahne gibi. Beğeniler, yorumlar. Bunlar aslında birer onaylanma arayışı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/794/1*qFg7IOlPeQdJj188p9Ueew.png" /></figure><p>İnsan, en derin arzularından biri olan güce ulaşmak için kendini kandırır. Günümüzde güç, popülerlik üzerinden tanımlanıyor. Kendi değerini başkalarının ekran başındaki ilgisiyle ölçen bir toplum. Acıklı ama ironik bir trajedi! Beğeni sayıları, hikayelerde geçirilen süreler… Bunlar insanın narsistik yanını besliyor. Ama bir yandan da kaygıları artırıyor. ‘Yeterince ilgi çekiyor muyum? Beğeniliyor muyum?’ Bu kaygı, bilinç dışına baskılanıyor ama huzursuzluk olarak geri dönüyor. Bu bana Nietzsche’nin sürü insanı ifadesini hatırlatıyor. Kendi değerlerini yaratamayan, başkalarının onayını bekleyen bireyler.</p><p>Sosyal medya, insanları tekdüzeleştiriyor. Herkes, kabul gören trendlerin peşinden gidiyor, özgünlüğünü yitiriyor. Ve bu da kaçınılmaz bir şekilde ilişkileri etkiliyor. İnsanlar artık gerçekten tanışmıyor, birbirlerine ‘performans’ sergiliyor. Gerçek benliklerini göstermek yerine, birer kurgu sunuyorlar. Daha da kötüsü, kendi kurdukları bu sahte kimliklere kendileri bile inanıyorlar. Böylece yabancılaşma kaçınılmaz oluyor. Kendine bile yabancı olan biri, başka birini nasıl gerçekten sevebilir?</p><p><strong>Sosyal medya, modern dünyanın yeni ‘rüya sahnesi’ olabilir</strong>. İnsanlar burada arzularını şekillendiriyor ama bu arzular gerçek bir tatmin yaratıyor mu? Yoksa yalnızca daha fazla eksiklik mi hissettiriyor? Sanırım insanlık hiç bu kadar ‘kendiyle çelişen’ olmamıştı. Hem görünmek istiyorlar hem de anlaşılamamaktan şikâyet ediyorlar. Belki de asıl sorun, insanların kendi iç dünyalarını anlamamalarıdır. İnsan, kendi iç çatışmalarını çözmeden başkalarını anlayamaz. Sanırım çağımızın en büyük trajedisi, insanların bu çatışmalarla yüzleşmeye cesaret edememesi.</p><p>Sosyal medya, başkalarının alternatifleriyle dolu bir dünya. Daha güzel bir kadın, daha yakışıklı bir erkek mutlaka ki var! Düşünce bu olunca, ne yazık ki hem kendimizle hem de başkalarıyla ilişkilerimiz yüzeysel bir hal aldı. ‘Nasıl olsa alternatifi var’ düşüncesiyle birbirimize emek vermiyoruz, dinlemiyoruz, kırılanı onarmaya çalışmıyoruz. Oysa insan ilişkileri emek ister sabır ister derinlik ister. Gerçek bir bağ kurmak, bir kişiyi olduğu gibi görmek ve onunla büyümek; yüzeysel alternatiflerden çok daha anlamlıdır.</p><p>Sosyal medya bir illüzyondan ibaret. İnsanların orada çoğu zaman sadece olmak istedikleri halleri sunduklarını unutmamalıyız. Filtrelerin, özenle seçilmiş karelerin, belirli bir algı yaratmak amacıyla paylaşılan hikayelerin içinde gerçeklik çoğu zaman silikleşir. Orada gördüklerimiz, birebir hayatlar değil; hayatların estetik bir sunumudur. Peki, bizler bu illüzyonun içinde kaybolup kendi gerçekliğimizi göz ardı ettiğimizde ne olur? Kendi anlamımızı ve değerimizi orada bulmaya çalıştığımızda neyle karşılaşırız?</p><p>Eğer kişi, kendine yeterince değer vermiyorsa, kendi öz değerini inşa edememişse; bu değeri hep başkalarının bakışlarında, beğenilerinde ve tepkilerinde aramaya başlar. Bir gün biri size kendinizi çok değerli hissettirebilir, bir başkası ise çok değersiz. O zaman sizin değerinizi belirleyen şey, kendiniz değil, başkalarının değişken ve çoğu zaman samimiyetten uzak tepkileri olur. Ama öz sevginizi beslediğinizde, kendinize şefkat gösterdiğinizde, kendi içinizde sarsılmaz bir değer inşa ettiğinizde, dışarıdan gelen olumsuzluklar sizi kolayca deviremez. Kim size aksi yönde davranırsa davransın, sizin içinizdeki denge bozulmaz.</p><blockquote><strong>Başkalarının sahne ışıkları altında kendinizi sorgulamayın.</strong></blockquote><p>Sosyal medya ilişkileri de dönüştürüyor. ‘Kız arkadaşım hikayemi beğenmedi’, ‘Erkek arkadaşım fotoğrafımı görmüş ama yanıt vermemiş’, ‘Instagram’da aktif ama mesajıma cevap vermedi’ gibi düşüncelerle kendimizi zehirleyebiliyoruz. Bunlar, sosyal medyanın yarattığı yanılsamaların ve beklentilerin bir yansıması. Oysa gerçek ilişkiler, bu platformların ötesinde kurulur. Birinin sizi sosyal medyada nasıl gördüğü değil, gerçek hayatta size nasıl davrandığı önemlidir. Karşınızdakinden bir ‘beğeni’ ya da ‘emoji’ değil; samimi bir sohbet, içten bir ilgi beklemek sizi daha gerçek bağlara götürür.</p><p>İlişkilerinizi sosyal medyada inşa etmek yerine, kendi içinizde köklü ve sağlam bir ilişki kurmaya odaklanın. Kendi değerinizi orada aramak yerine, iç dünyanızda o değeri büyütün. Çünkü başkalarının geçici ilgileri değil, kendi kendinize gösterdiğiniz sevgi ve anlayış sizi gerçekten güçlü kılar. Dış dünyada ne olursa olsun, içinizdeki dengeyi ve huzuru koruyarak, daha derin, daha anlamlı ve daha gerçek bir yaşam sürebilirsiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4ae1fd92ef1e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Biraz Kişisel “Karlı” Bir Hikaye]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/biraz-ki%C5%9Fisel-karl%C4%B1-bir-hikaye-4516c8beda64?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4516c8beda64</guid>
            <category><![CDATA[kar]]></category>
            <category><![CDATA[kış]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Feb 2025 13:33:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-19T13:33:34.276Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Camın kenarına oturmuş karın yağışını izliyorum. Elimde bir kupa kahve. Bugüne kadar dert edindiğim, muhtemelen bundan sonra dert edineceğim her şeyi düşünüyorum. Olanları, olacakları, olacak gibi olup olmayanları. Böyle dramatik bir yerden söylüyorum gibi oldu ama öyle mi tam olarak bilmiyorum. Yaşla mı yaşanmışlıkla mı ilgili onu da bilmiyorum ama insan belli bir seviyeye geldiğinde en çok bakmaya korktuğu şeylere bakmaya başlıyor. Dün cesaret etmeye korktuğum her şey bugün, kendimi yataktan kaldırdıktan sonra yapmaya ve düşünmeye ilk cesaret ettiklerim oluyor. Kendimi her halimle ortaya koymak hem çok korktuğum hem çok sevdiğim bir şey oldu artık. Korka korka yapıyorum. Sonra olanları, bazen biraz bazen birazdan da fazla düşünüyorum. Sonuçta düşünecek bir şeyler mutlaka buluyorum. Hayat felsefemin <em>“yaşayışta sadelik düşüncede ihtişam” </em>olması da bu yüzdendir belki.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cV1WYXQ-GMS5YpJtkcvpGw.png" /></figure><p>Şimdi evimde, camın kenarında karı izliyor olmasaydım, dışarıda herhangi bir yerde bir şey yapıyor olsaydım bunları düşünecek vakit bulamazdım muhtemelen. Kesin havanın ne kadar soğuk olduğundan ve bu soğukların beni çok mutsuz ettiğinden bahsederdim. Kış olunca insan biraz daha depresif oluyor maalesef. Kışı ve soğuğu seven insanlar siz muhtemelen pek de üşümeyen insanlarsınız o yüzden biz yazı seven insanlar sizin bu tarafınızı kıskanıyoruz.</p><p>Ama tabii şimdi dışarıda olmadığım için karın yağışını evden izleyen biri olarak romantik olmayı kendime hak görüyorum. Sıcacık evimde oturmuş ihtişam diyorum, düşünce diyorum. Böyle felsefe yapmak ne güzel vallahi. Ben Sokrates olsaydım, muhtemelen öğrencilerimi kışın sadece online derse kabul ederdim. Zoom açar, elime sıcak çayımı alır, “Şimdi gençler, doğru bilgi var mı yok mu, bunu tartışalım ama ben kaloriferin yanından kalkmam” derdim. Hatta felsefe tarihine “Yaz Güneşi Diyalogları” diye bir akım kazandırırdım. Atina’nın sıcağında gölge bir ağacın altına kurulup, yanımdakilere “Biliyor musunuz, doğru bilgi var mı yok mu tartışmadan önce bir limonata içelim, yoksa hiç kimse aklıselim düşünemez” derdim. Eflatun hemen not alırdı: “Hocamın yeni yöntemi: Susamış bir zihin, hakikati kavrayamaz!”</p><p>Kış gelince de “Kusura bakmayın arkadaşlar, felsefe bu havada yapılmaz” diyerek battaniyeme sarılıp derin düşünceleri ilkbahara ertelerdim. Kimseye haksızlık olmasın diye, “Bilgiye ulaşmak isteyen kişi önce soğuk hava şartlarına karşı hazırlıklı olmalıdır” diye bir öğreti bırakırdım. Sonra herkes bana “Sokrates, sen bilge biri değil miydin, neden kışın düşünmüyorsun?” diye sorardı. Ben de gayet ciddi bir şekilde “Felsefe üşüyen bedende değil, ferah bir zihinde gelişir” derdim. Böylece tarihe, sıcağı seven filozof olarak geçerdim ve muhtemelen böyle biri olunca idamdan kesin yırtardım.</p><p>Bunları böyle düşünmek beni biraz güldürüyor. Elinde kahvesi karı izleyen kaç insanın aklına bunlar geliyordur bilmiyorum tabii. Ama bilmek isterdim. Belki kimileri eve gidip, kendisine sıcak bir çorba yapıp içmeyi hayal ediyordur. Birisi de battaniyeyi üzerine çekip film izlemeyi hayal ediyordur. Bu havada sokak hayvanlarının, evsiz insanların neler yaptığını düşünüp üzülen insanlar da mutlaka vardır. Herkes eminim ki çeşitli şeyler düşünüyordur. Meselenin özü sürekli bir şeyler düşünüyor olmamız aslında. Her zaman düşünecek bir şeylerimiz var. Bu karlı kış günü bana bu yazdıklarımı düşündürdü ve ortaya kısa kişisel bir hikâye çıkarttı. Tarihe bir not gibi bu yazıyı buraya bırakıyorum. Belki bir gün, başka bir mevsimde, bambaşka bir ruh haliyle tekrar okuduğumda, bugün düşündüklerime gülümserim ya da “ne çok saçmalamışım” derim. Kim bilir? Zaten hayat da biraz böyle değil mi? Düşünüyoruz, yazıyoruz, sonra zaman geçiyor ve düşündüklerimize yeniden bakıyoruz. Belki de en büyük felsefe, o an içimizden gelenleri kaydedip geriye dönüp baktığımızda kendimizi şaşırtabilmekte saklıdır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4516c8beda64" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ahlakımızı yitirdiğimiz için mi insanlığımızı kaybettik?]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/ahlak%C4%B1m%C4%B1z%C4%B1-yitirdi%C4%9Fimiz-i%C3%A7in-mi-insanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1m%C4%B1z%C4%B1-kaybettik-f0fe53f300a2?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f0fe53f300a2</guid>
            <category><![CDATA[ahlak]]></category>
            <category><![CDATA[morality]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Feb 2025 20:31:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-08T20:40:01.363Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sNyII3A3eMPdaLxl6AWDbg.png" /></figure><p>Doğru yanıtları alabilmemiz için doğru soruları sormamız çok mühim. İnsan dediğimiz varlık kendi değerlerinin toplamından oluşur. Ahlakın var olmadığı bir düzenin içinde bugün hangi değerlerimizi yaşatabiliriz?</p><p>Ahlak, bireylerin ve toplumların doğru ile yanlış arasında bir ayrım yapmasına yardımcı olan değerler, kurallar ve normlar bütünü olarak tanımlanabilir. Ahlak, toplumsal yaşamı düzenleyen, bireylerin birbirlerine ve kendilerine karşı sorumluluk duymalarını sağlayan temel ilkeleri içerir. Dolayısıyla ahlakın olmadığı bir düzeni düşünmek oldukça zorlayıcı çünkü ahlak, insan ilişkilerinin temel taşıdır. Ahlaki kurallar olmadan bireyler arası güven, sadakat ve saygı ciddi şekilde zarar görür. Böyle bir düzende bireylerin diğer değerlerini yaşaması da karmaşık bir hal alır.</p><p>Bugün yaşadığımız ilişkilerde çok ciddi güven sorunları yaşıyoruz. Bu durum bize doğrudan ahlaki çöküşün yansımalarını veriyor. Ahlakın olmadığı bir yerde güvenden de söz edemiyoruz. Ahlaklı kişinin söylediği sözler, sergilediği tavır ve davranışlar, karşısındaki kişiden bağımsız olarak ortaya çıkar. Hal böyle olunca da otomatik olarak o kişinin size karşı dürüst olduğunu düşünürsünüz. Ahlaklı bir toplumda ilişkilerin yapısı da daha şeffaf olacağından insanların birbirlerini anlamaları daha da kolaylaşır. Aksi durumda ise güven eksikliği ortaya çıkar. Ahlaki çerçeve olmadığında güven duygusu zayıflar. İnsanlar kendi çıkarlarını korumak adına daha bencil davranışlar sergiler. Bu durum dostluk, sevgi ve iş birliği gibi değerleri sürdürülemez hale getirir.</p><p>Ahlaklı tavır ve davranıştan söz edebilmemiz için vicdandan da bahsetmemiz gerekir. Aslına bakarsak kişinin vicdanının ve iradesinin ortaya koyduğu şey “ahlaklı bir davranıştır ya da ahlaklı bir davranış değildir” denilebilir. Bir toplumda yaşıyorsak elbette ki belirlenmiş bazı kuralların etrafında hareket etmemiz gerekir. Ancak o kurallar esnediğinde ya da katılaştığında kendi değerlerimize bağlı kalarak bir yaşam sürebiliyorsak, bunu yapma sorumluluğunu alabiliyorsak ahlaklı bir yaşamdan söz edebiliriz.</p><p>Örneğin bir ortamda hiçbir göz size bakmazken, hiçbir kamera sizi çekmezken masanın üzerinde başkasının hakkı olan o şeye eliniz uzanıyor mu yoksa uzanmıyor mu? Metroda sıra bekleyen insanlar ile sıra bekliyor musunuz yoksa insanların tepki verecek olmalarını biliyor olmanıza rağmen başkasının önüne geçiyor musunuz?</p><p>Aslında ahlaki bir eylem yanlış yapma özgürlüğüne sahip olduğunuz halde doğru eylemi yapmaktır. Ahlakın ne olduğunu anlayabilmemiz için orada özgürlüğün kesinlikle bulunması gerekiyor. Siz kanunlar yasakladığı için birini öldürmüyorsanız, hırsızlık yapmıyorsanız bu sizi ahlaklı biri yapmaz sadece eylem cezaya bağlı olduğu için yasalara uyan biri yapar.</p><p>Instagram yasaklandığı zaman “zaten ahlakımızı bozuyordu iyi oldu” diyen insanlar vardı. Bu durum da bize zaten insanların ahlak tanımlarını ne kadar yanlış yaptıklarını gösterdi. Ahlak kişinin kendisine bağlı olan tüm değerlerinin toplamından ibarettir. Sizin ahlak yapınız size bağlı olmayan birçok değişkenden etkileniyorsa o ahlak sizin değil onu kontrol edenlerin elindedir.</p><p>Grand Kartal Otel yangınında sorumlular üzerlerine düşen görevi yapsaydı, otel sahibi “tüm kontroller tamamlanmadan, eksikler yerine getirilmeden bu oteli açamam, buraya gelecek insanların canlarını tehlikeye atamam deseydi” bu kadar insan canından olur muydu? Kontrol edilenler kontrol edenleri seçmiyor olsaydı böyle bir facia yaşanır mıydı?</p><blockquote>Memleketler parasızlıktan değil, ahlaksızlıktan çökerler. Marcus Tullius Cicero</blockquote><p>İnsanlığımızı yitirmemizdeki en büyük etkenlerden biri ahlakımızı başkalarının kontrol ediyor olmasıdır. Bireyler sağlam ahlaki değerlere sahipse hiçbir güç kişinin elinden o değerleri alamaz. Toplumsal olarak bir noktaya meyletmemizin sebebi de aslında bireysel olarak değil toplumsal bir ahlaktan söz etmemiz oluyor. Elbette ki toplumsal ahlakın önemi yadsınamaz bir gerçek fakat bireyler toplumları oluşturur bireysel ahlaki çöküş tüm topluluğun ahlaki yapısının çökmesine neden olur.</p><p>Diyeceğim o ki ahlaki değerlerimizi belirlemeli ve bu değerler etrafında bir yaşam kurmayı kendimize hatırlatmalıyız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f0fe53f300a2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[El Alem Ne Der Hapishanesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/el-alem-ne-der-hapishanesi-a90d8d15287b?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a90d8d15287b</guid>
            <category><![CDATA[yalnızlık]]></category>
            <category><![CDATA[yalnız-kalmak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Jan 2025 17:59:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-08T18:21:42.353Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yalnızlık, üzerine uzunca tartışabileceğimiz ve muhtemelen herhangi bir noktaya varamayacağımız bir konu. Türk toplumunda yalnız kalma çabaları ve yalnız başına hareket etmek insanlar tarafından garip karşılanıyor. Bu durumu anlayabilmek için ise toplumsal normlara, kültürel ve sosyal yapının işleyişine bakmamız gerekiyor.</p><p>Türk kültürü kolektif bir yapıya sahip olduğu için bireylerin toplumsal bağları güçlü tutması, yalnızlık yerine kalabalıklar içinde var olmayı tercih etmesi bekleniyor. Hal böyle olunca yalnızlık, bizim kültürümüzde “izole olmak” ya da “uyumsuzluk” olarak algılanabiliyor. Kültürümüzde birlikte olma ya da birlikte hareket etme ideali olduğu için yalnızlık aynı zamanda bireyin topluluğun bir parçası olmaktan “kopması” anlamına gelir ve bu toplumumuz için bir “uyarı sinyali” niteliği taşır.</p><p>Yalnız olmayı tercih eden insanlara sık sık söylenen “insan sosyal bir varlıktır” cümlesi de aslında yalnızlık ile ilgili düşünce yapısını dolaylı olarak etkiliyor. Bu tarz bir düşünce yapısının var olması doğal olarak insanların topluluk içinde yaşamaya ihtiyaç duyduğunu ve yalnızlığın da “doğaya aykırı” olduğunu gösteriyor. Aynı zamanda bu düşünceye bağlı olarak insanlar aidiyet duygusu hissetmek istedikleri için bağ kurmaya ihtiyaç duyuyorlar. Bu ihtiyacı hissetmeyen, yalnız kalan insanlar ise doğrudan “eksik” algılanıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UH_eJfj0EtXZZ6KTsoc0YQ.jpeg" /></figure><p>“El alem ne der?” düşüncesi, insanların bir dürbün ile sürekli gözlemlendiği hissini yaratıyor. Bu baskı, yalnız olan insanların “yalnız bırakılmış” ya da “toplumdan dışlanmış” gibi görülmelerine neden olabiliyor. Üzerlerinde sosyal normlara uyma zorunluluğu hisseden insanlar yalnızlık yerine mecburi olarak sosyalleşmeyi seçmek zorunda bırakılabiliyorlar. Örneğin, bir kadının tek başına bir kafede kahve içiyor olması ya da bir erkeğin bir konsere yalnız gidiyor olması, toplum tarafından “anormal” karşılanabiliyor.</p><blockquote><strong><em>“Cehennem başkalarıdır.” Jean Paul Sartre</em></strong></blockquote><p>Elbette kültürel faktörler de yalnızlığa bakış açısını azımsanamayacak ölçüde etkilemektedir. Türk toplum yapısında geleneksel ailenin rolü bireyi yalnızlıktan uzaklaştırmak üzere tasarlanmış gibidir. Yalnızlık aile bağlarının zayıfladığı ya da reddedildiği anlamına gelebilir. Çocukluğunu arkadaşları ile oyun oynamak yerine odasında çoğunlukla kitap okuyarak geçiren çocuklar aile ve toplum tarafından garip karşılanabiliyor. Geleneksel bayramlar ve aile buluşmaları gibi toplu aktiviteler de yalnızlığı olağan dışı kılıyor. Haliyle birey bu ritüellere katılmayı tercih etmediğinde toplum tarafından çizilmiş sınırın dışında kalıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AnRiHU6mzJfi2z4BLddfnQ.jpeg" /></figure><p>Sosyal medyanın ve medyanın bize sunduklarına baktığımız zaman ise dizi ve filmlerde yalnızlık genellikle başarısızlık, mutsuzluk ya da toplumdan dışlanmışlıkla ilişkilendirilir. Sosyal medyada yalnız kalarak düşünen, kitap okuyan, üreten insanların güzellendiği çok az paylaşıma denk geliriz. Sanki yalnız kişi popüler kültürde sıkça “kaybeden” ya da “üzgün birey” olarak tasvir edilir. Hal böyle olunca bu yaratılan algı, yalnızlığın toplumsal kabulünü zorlaştırıyor. Sosyal medyada insanların sürekli mutlu, arkadaşları ve aileleri ile bir şeyler yaptığı paylaşımlarını görüyoruz. Bu tür paylaşımlara maruz kaldığımız için ise olması gereken bu mu, ben niye böyle paylaşımlar yapmıyor ve sosyalleşmiyorum diye kendi kendimizi sorguluyoruz. Böylece sosyal medya da kişiye derinden bir “eksiklik” duygusu yaşatıyor.</p><p>Yalnızlık konusunu maalesef cinsiyete göre dahi farklı ele almamız gerekiyor. Özellikle kadınların yalnız vakit geçirmesi, “yalnız bir kadın neden bu saatte dışarıda?” ya da “güvende mi” gibi sorgulamaların yapılmasına yol açıyor. Tabii bu durum erkekler için geçerli olmadığı gibi erkeğin yalnız oluşu toplum tarafından güç ve bağımsızlık göstergesi olarak nitelendirilebiliyor. Ama yine aynı erkeklere belli bir yaştan sonra şayet evli değillerse ailelerinden evlen baskısı gelebiliyor, bunun sebepleri ise herhalde daha farklıdır. Kadınların yalnız olması, geleneksel cinsiyet rollerine uymadığı için daha fazla sorgulanabiliyor.</p><p>Kendi ayakları üzerinde duran ve duygusal anlamda bağımsız bir kadın, bazen toplumun muhafazakâr kesimleri tarafından yalnızlığı “tercih ettiği” ya da “uyumsuz olduğu” şeklinde yorumlanabiliyor. Türk toplum yapısında ve birçok toplumda kadın yaradılış itibariyle zayıf ve güçsüz görüldüğü için kadınların yalnız kalmalarının “tehlikeli” olduğu düşünülür. Bu da ataerkil normlardan kaynaklanır. Bir kadının yalnız yaşamayı tercih etmesi de yanlış bir yaşam şekli olarak nitelendirilir ve eleştirilir. Kadının yalnız kalmayı seçmesi bir seçim değil de bir zorunluluk olarak daha çok görülür. Kadınlar boşanma ya da aile desteğinin yetersizliği gibi nedenlerle zorunlu olarak yalnız kalabilirler. Fakat başka bir tarafta da modern toplumda bazı kadınlar, bireysel özgürlüklerini korumak ve kendilerini geliştirmek için bilinçli olarak yalnızlığı tercih edebilirler. Ancak bu tercih, toplum tarafından çoğu zaman anlayışla karşılanmaz.</p><p>Modernleşme ve bireyselleşmenin artmasıyla birlikte, yalnız yaşayan kadınlara yönelik toplumsal algılar yavaş yavaş değişmektedir. Bu değişimde de feminist hareketin rolü azımsanamayacak kadar fazladır. Feminist hareketler, kadının yalnız kalma hakkını savunmakta ve toplumsal normların kadınlar üzerindeki baskısını her zaman sorgulamaktadır.</p><p>Tüm bu yalnızlık algısını değiştirmek için toplumsal bir farkındalık yaratmak gerekmektedir. Yalnız vakit geçirmenin bireysel bir tercih olabileceği fikri yaygınlaştırılmalıdır. Medya ve eğitim, yalnız bireylerin olumlu bir şekilde temsil edilmesine katkı sağlamalıdır. Yalnız vakit geçirmenin bireysel gelişim, yaratıcılık ve zihinsel sağlık için önemine dikkat çekilmelidir. Kendiyle barışık olma kültürü teşvik edilmelidir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a90d8d15287b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hoşça Kal Ya Da Kalma 2024!]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/ho%C5%9F%C3%A7a-kal-ya-da-kalma-2024-55a045bbc119?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/55a045bbc119</guid>
            <category><![CDATA[2025]]></category>
            <category><![CDATA[new-year]]></category>
            <category><![CDATA[2024]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Dec 2024 18:18:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-31T17:58:25.600Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İtirazım Var!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JiOosuAddvRup5yEFgPJhg.jpeg" /></figure><p>2024 yılı aynen Müslüm Gürses’in de dediği gibi <em>“Feleğin cilvesine hayatın sillesine dertlerin cümlesine itirazım var.” </em>diyerek geçti.</p><p>Birçok şeye itiraz ettim, mantığıma yatmadı olmaz dedim, böyle söylüyorsun ama bir de bu bakış açısıyla bakalım dedim. Bu kitapta yazar çok zırvalamış bu kitap olmamış vaktime yazık oldu dedim. E bazı insanlar tanıyıp bu insanlar da pek olmamış kavanozun kapağı erken açılmış dedim. Yazdığım kimi hikâyeyi mutlu kimi hikâyeyi de mutsuz sonla bitirdim, bazı sonlara itiraz edip böyle son olmaz böyle son olursa böyle hikâye de olmaz dedim ama karakterler biz nefes alsak yeter dediler tamam dedim, kendi zamanlarında sonsuzluğa uğurlandılar.</p><p>Her şeyin fiyatının atlı kovalarmış gibi artışına çüş dedim kabul etmedim ama kasiyer ister kabul edin ister etmeyin ne alırsanız bin lira dedi ödedim. Instagram erişime kapatıldı herkes isyan etti bu özgürlüğümüzün baltalanmasıdır, haklarımıza saldırıdır denildi ekonomik kriz, dövizin artışı bu kadar konuşulmadı hayret ettim. Ev sahibi kiraya yüzde yüz zam yaptı yasal olarak böyle bir hakkınız yok yapamazsınız dedim yasaların bu ülkede uygulanmasının son kullanma tarihi geçti dedi, haklısınız dedim.</p><p>Ne demek basketbol maçlarına kitap ve kalem almamak memur bey diye önce şaşırıp sonra itiraz ettim o da bana cehalet mutluluktur hem kalem de kılıçtan keskindir dedi, siz de haklısınız silahımı bıraktım şimdi içeri girebilir miyim dedim ve girdim. Maçı Anadolu Efes 91–89 ile kazandı.</p><p>Galatasaray futbol kulübü şaşırtmayacak şekilde bu sene de şampiyon oldu ama buna ben değil fenerbahçeliler itiraz etti.</p><p>Elbette 2024 yılında itiraz eden sadece ben ve fenerbahçeliler olmadı. Türk Silahlı Kuvvetleri tarihinde ilk kez üç harp okulunun birincileri kadınlar oldu. Kadınlar ellerinin hamuruyla nasıl birinci olurlar, olur mu efendim öyle şey herhalde sorular verilmiştir diye itiraz eden güruh kadınları kendileri gibi zannediyor olacaklar ki mevzuyu ışık hızıyla çözdüler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zuk1s79oEHMAoTcIYyuzwA.jpeg" /></figure><p>Maalesef aynı güruh İstanbul Sözleşmesinin 2021 yılında feshedilmesine itiraz etmemişti. Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu’nun verilerine göre, 2024 yılının ilk 11 ayında 375 kadın cinayeti ve 233 şüpheli kadın ölümü gerçekleşti. Elbette buna da itiraz etmediler. Kadınların başarılarına itiraz edip ölmelerine hiç itiraz etmediler.</p><p>Kadınların ölmesine itiraz etmeyenler çocukların ölmesine de elbette itiraz etmedi. Narin Güran cinayeti araştırılsın önergesi AKP ve MHP oyları ile reddedildi. Biz insanlığımızdan istifa ettik onlar vekilliklerinden istifa etmedi.</p><p>2024 yılı da uzun zamandır olduğu gibi Türkiye açısından pek parlak bir sene olmadı. Birçoklarının yaşanılan durumlara itiraz etmesi bu sene de bir şeyi çözmedi. Kadınlar bu sene de sokaklarda güvenle dolaşamadı. Sokak hayvanları canice katledildi. Hakkını savunmak isteyenlerin sesi bu sene de kısıldı. Bir önceki yıla göre daha fakir, daha mutsuz, daha umutsuz, daha gergin bir toplum olduk. Bilinçli olarak halkın cahil bırakılması politikası bu sene de iş yapmış olacak ki TÜİK verilerine göre kitap okuyanların oranı %27 (15 yaş ve üzeri nüfus için) olarak açıklandı.</p><p>Brain rot(beyin çürümesi) Oxford’da 2024 yılının kelimesi seçildi.</p><blockquote>Beyin çürümesi ifadesi zihinsel faaliyetlerin azalması, düşünce kapasitesinin zayıflaması ya da zihnin pasifleşmesi anlamında kullanılır. Bu durum çevresel etkiler, alışkanlıklar veya yaşam tarzı nedeniyle zihnin yeterince uyarılmaması ve yaratıcılığın ya da eleştirel düşüncenin körelmesiyle ilişkilendirilir.</blockquote><p>TDK ise yılın kelimesinin <em>“kalabalık yalnızlık”</em> olduğunu açıkladı. İki zıt kelime yan yana gelip durumumuzu daha iyi anlatamazdı. Daha kalabalığız ama bizi anlayan sayısı artık eskisi gibi değil, çok daha kalabalıklara kendimizi sosyal medya platformları ile açıklıyoruz ama bizi pek dinleyen yok, 10 15 saniyelik makaraları yukarılara doğru kaydırırken ne yaptığımızdan pek haberimiz yok. Günün sonunda evimize gelip koltuğumuza oturduğumuzda ya da o koltukta oturup elimizden telefonu bıraktığımızda kendimize dair bir şeyleri gerçekleştiremediğimizin can sıkıntısıyla yarınları, ertesi günleri de makara gibi yukarı kaydırmaya devam ediyoruz.</p><p>2025 yılı daha açık fikirli olduğumuz, konuşmaktan ziyade karşımızdaki insanları dinlemeye ve anlamaya çalıştığımız, kadınların, çocukların ve hayvanların öldürülmediği, kadınların toplum içinde yerlerinin ve seslerinin daha da arttığı, kalabalıklar içinde yalnız hissetmediğimiz, monotonluğun, mental tembelliğin, dijital bağımlılığın, zihinsel stimülasyon eksikliğinin getirdiği beyin çürümesinden muzdarip olmadığımız, aklımıza yatmayan her şeye yüksek sesle itirazım var dediğimiz bir yıl olsun.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=55a045bbc119" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nar Ağaçları]]></title>
            <link>https://medium.com/@nazlisaygi94/nar-a%C4%9Fa%C3%A7lar%C4%B1-2f922957baf1?source=rss-86e609ba9e18------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f922957baf1</guid>
            <category><![CDATA[nar]]></category>
            <category><![CDATA[ekim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nazli Saygi]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Oct 2024 15:23:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-30T07:20:03.337Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu güneşli ve güzel ekim sabahında kendimi yataktan kaldırmak epey güç geldi. Maalesef ki akşamında yarım bıraktığım tüm işleri düşünerek uyumak kasvetli ve huzursuz bir ruh hali içinde uyanmama sebep oldu.</p><p>Günümü nasıl geçireceğimi bilmez bir şekilde yataktan zar zor kalkıp üzerimi değiştirdim ve kendimi dışarıya attım. Bahçemdeki nar ağaçlarının yanından hızlıca geçerken artık narları toplamam gerektiğini kendime hatırlattım. Zira narlar çoktan olmuştu ve dalları yere değmeye başlamıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8k92XSdKl6CvCB6-tbA26w.jpeg" /><figcaption>Mahmoud Yahyaoui</figcaption></figure><p>Sokağa çıktım ama nereye gideceğimden pek emin değildim. Yolda yürürken hiçbir şey düşünmez bir halde çevremdeki evleri, insanların telaşlarını ve okula giden gençleri öylece seyrettim. Sanki o insanların yüzlerinde de kendi yüzümdeki huzursuzluğu arıyor gibiydim. Aynı huzursuzluk ekseninde buluşmak bana kendimi daha mı iyi hissettirecekti? İnsanın birileriyle birçok paydada birleşme ihtiyacı hep var olacak diye kendi kendime mırıldandım.</p><p>Bir süre öylece dolaştıktan sonra deniz havası almanın iyi bir fikir olacağını düşünerek sahilde her zaman gittiğim o küçük, mavi kafeye oturup her zamanki kahvemi sipariş ettim.</p><p>Elimdeki kitabı okumaya başlasam mı başlamasam mı diye düşünürken kafenin sahibi Ali, “Yine epey düşüncelisin Işıl.” diyerek yanıma geldi. Kitaptan kafamı kaldırıp, hafifçe gülümseyerek “Her defasında bu kahveyi nasıl bu kadar kıvamında yapıyorsun gerçekten anlamıyorum.” diyerek lafı değiştirdim. “Anlaşıldı sen bugün pek kendinden bahsetmek istemiyorsun.” diyerek bir kahkaha attı. Belli ki Ali’nin bugün keyfi epey yerinde ve benimle uzun uzun sohbet edesi var diye içimden geçirirken kendi fincanını da alıp masama bir güzel yerleşti. Ali’yi uzun yıllardır tanıyorum ve aynı zamanda en eski arkadaşlarımdan biridir. Ali benim aksime konuşmayı ve anlatmayı çok sever o yüzden yarısını dinlediğim yarısında kendi hayal alemlerimde gezindiğim bir sohbet ettik. Neyse ki kafenin dolmaya başlamasıyla birlikte sohbetimizi bitirmemiz gerekti ve ben de odaklanacağımı umut ederek kitabımı okumaya başladım.</p><p>Sandığımın aksine kitaba odaklanmam o kadar zor olmadı. Uzun zamandır elimde dolaştırdığım kitabımı nihayet bitirdim ve hesabı ödeyip, Ali’ye sıkıca sarılırken, “Bu akşam nar toplayacağım bir sepette sana ayıracağım müsait olduğunda almaya gel.” dedikten sonra kafeden ayrıldım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KWDytXGaJvba7VFsREJM4g.jpeg" /><figcaption>Nati</figcaption></figure><p>Akşam karanlığı çökmeden narları toplamayı kafama koymuştum ama ondan önce akşam yemeği için marketten birkaç şey almam gerekiyordu, hızlıca market alışverişi yapıp evin yolunu tuttum. Evin bahçesine geldiğimde iki gün önce teslim edilen kışlık odunların kömürlüğe yerleştirilmesi gerektiğini hatırladım. Ama ilk iş olarak hiç vakit kaybetmeden akşam yemeğini hazırladım sonra odunların kırılması gerekenlerini kırarak zira gündüzleri hava ne kadar sıcak olsa da akşamları kuzine yakıyordum kömürlüğe yerleştirdim. Sıra narları toplamaya geldiğinde ağaçların önünde bir süre o nar kırmızılığını ve ağaçların yeşil yaprakları ile göze ne kadar hoş göründüğünü düşünerek durdum. Bahçe masasının üzerinde bıraktığım telefonumu alarak ağaçlardan birinin fotoğrafını çektim. Şayet kendimde yeterli istek bulabilirsem tuvalin üzerine resmetmeye karar verdim. Bahçe masası ne kadar yıpranmış bir ara onu boyamalıyım diye içimden geçirerek kendime yeni bir görev vermeyi de ihmal etmedim. Nihayetinde narları düşündüğümden çok daha hızlı bir şekilde sepetlere doldurdum. Pazarda satılacakları da kasalara koyup ertesi gün alması için Hüseyin amcaya haber verdim. Kendime ve birkaç arkadaşıma ayırdığım narları bir köşeye koyduktan sonra da nar toplama işim tamamen bitti.</p><p>Tüm işlerimi hallettikten sonra hafif bir müzik eşliğinde kuzinenin karşısına yerleşip topladığım narları ayıklarken sabahki ruh halimden çok daha farklı bir ruh haline sahip olduğumu hissettim. Hayatın içine karışmak, birileriyle sohbet etmek, denizi ve insanları seyretmek, yarım bıraktığım işleri tamamlamak bana kendimi çok iyi hissettirmişti. Hayata direnmenin ne kadar da anlamsız olduğunu, insan olarak hayattan daha güçlü olmadığımızı, ona karşı her direnç gösterdiğimizde yorulacak olanın biz olduğumuzu, bir ahenk içinde ona katılmamızın ne kadar da gerekli ve önemli olduğunu ancak bu ahenk ile var olabileceğimizi bu ekim günü bana hatırlattı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f922957baf1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>