<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Neslihan Sarıcı on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Neslihan Sarıcı on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@neslihansarici?source=rss-9efdfe86292------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Stories by Neslihan Sarıcı on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@neslihansarici?source=rss-9efdfe86292------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:32:54 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@neslihansarici/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Laniakea*]]></title>
            <link>https://medium.com/yetkingencler/laniakea-e990f74ed011?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e990f74ed011</guid>
            <category><![CDATA[yetkin-gençler]]></category>
            <category><![CDATA[jules-verne]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[kültür-sanat]]></category>
            <category><![CDATA[nörobilim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Feb 2021 07:38:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-06T17:31:29.770Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Her şeyde olduğu gibi yazılacak kelimeler de zamanını bekliyor. Ben de bu satırları yazabilmek için önce bir Minyatür sergisine gittim, sonra bir kitap okudum, Nörobilim alanında uzman bir bilim insanını dinledim ve yeni bir kitap okumaya başladım. Farkında olmadan ilerleyen bu düzende bazı ortak noktalar yakaladım ve şimdi de yazabilmek için buradayım. Nasıl oldu da bu konu başlıkları birbirini buldu derseniz ben de bilemiyorum, her şey birbiriyle bağlantılı işte.</p><figure><img alt="Halil Altındere, Tesla to the Moon, 2019, Pera Müzesi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WFb31D80lE4lKRJf52O-6g.png" /></figure><p>Antik çağlardan beri gizemi çözülemeyen, üzerine sayısız hikaye yazılan, uzay yolculuğumuzun ilk durağı Ay; 600 yıl kadar önce resmedilen bu Osmanlı yazmasında yine merak konusu. Sadece tek bir yüzünü görebildiğimiz, geceleri bir şekilde ışık veren, bir şekilde de Dünya’ya etkisi olan gecelerin yıldızı acaba içerisinde ne gizemler taşıyor? Halil Altındere, <em>Tesla to the Moon</em> eserinde şimdiye kadar olan yolculuğumuzu özetliyor aslında. Arkada çalan şarkı ise: <em>David Bowie — Space Oddity</em>.</p><p>Şimdi eseri burada bırakalım ve bir sonraki adıma yani Ay’a Yolculuk kitabına geçelim.</p><h4>İnsanlar neden gökyüzünü merak eder? Ya da oralarda ne arıyoruz? Herkes aynı şeyi mi arar?</h4><p>Jules Verne, 1865 yılında Ay’a gönderilen bir mermi hakkında oldukça dikkat çeken bir roman yazıyor. Ay’a ilk adımımızdan yaklaşık 100 yıl önce bir mermi fırlatıyor. Hesaplamalarının oldukça yakın olması, coğrafik şartların belirlenmesi ve yaşanılacak problemler konusunda tahminlerinin doğru olması bir yana insanları bir hayale inandırıyor. Hep merak edilen ‘o’ yere bir yolculuk yaptırıyor.</p><figure><a href="http://www.youtube.com/c/YetkinGen%C3%A7ler"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NXV_TV3eT0J_wO5O-7_tew.png" /></a></figure><p>Savaşlarda kullanılmak üzere top, mermi üreten meşhur Gun-Club gün geliyor yapacak hiçbir şey bulamıyor ve aralarından birisi “Madem mermilerimiz burada bir işe yaramıyor o zaman Ay’a gönderelim.” diye bir fikir atıyor. Yani istedikleri şey kendi güçlerini kanıtlamak aslında. Görünen o ki Ay’da ilginç bir şeyler de aramıyorlar. Ama merak işte, yolculuğun yolun sonundan daha önemli olduğu bir maceraya atılıyorlar. Onların sonu ne oldu bilinmez ama ilk dönemlerde mağara duvarlarına resimler çizdiren istekle Ay’a haber gönderebilme düşüncesi bana oldukça benzer gibi geliyor. Orada ‘birileri’ varsa ‘biz’den de haberleri olsun.</p><h4>Peki, Galileo’nun teleskobu bulması neden önemli? Ya da gezegenleri, yıldızları görmek bize ne kattı?</h4><p>Geçtiğimiz günlerde düzenlenen Sinirbilim Kongresi’nde Prof. Dr. Türker Kılıç ‘yaşam’ hakkındaki sunumunu yaparken bizlere de bu soruları yöneltti. Bütün evrende ufak bir köşede yer alan Samanyolu Galaksisinde orta halli bir gezegende yaşadığımızı bilmek neden önemli? Orantı kurarak, kıyaslamalarla öğrenebilen insan zihni için yaşamın boyutlarını, varoluşu ve kendi yerini kavramak bir devrim niteliğinde olmuş. Evrenin merkezinde biz yokmuşuz yani. Üstelik bilinci olan tek canlı da insanlar değilmiş. Bağlantısal bütünsellik olarak anlattığı ortaklaşa bir yaşam durumu var yani.</p><p>Son adımdan da bahsederek kafa karışıklıklarıma sizleri de dahil etmek istiyorum. Doğan Cüceloğlu’nun son çıkan kitabını okumaya başlamışken bahsedilen bir konuya daha değinelim. “Biz” olabilmek adına yapılan davranışlar, ortak bir yaşam alanı için attığımız adımlar, her canlı için eşit olanı değil adil olanı uyguladığımız anlar bizi biz yapıyor, üstelik zihnimiz için çok da faydalı.</p><p>Özetlemek gerekirse benim bu olanlardan çıkardığım; uzayda da bu dünyada da Yaşam’ın kendisini arıyoruz. Evrende sonsuz sayıda yaşam formu olabilir ve hepimiz, bütün canlılar ortak olan yaşama hizmet ediyoruz. Evrende algılayabileceğimizden kısa olan yaşam aralığımızda bizden öncekilerde olduğu gibi ve sonrakilerde de olacağı gibi yaşamın devam etmesi için yaşıyoruz.</p><p>Yani merak, iyilik ve yaratıcılık katarak ilerlediğimiz bu yolda beraber olabilmek önemli. Tek olup, sahip olmak için değil biz olup, anlayabilmek için buradayız.</p><blockquote>Sevgiler</blockquote><blockquote>Neslihan Sarıcı</blockquote><p><em>Bahsettiğim kaynaklar:</em></p><ul><li><em>Halil Altındere — Tesla to the Moon (2019)</em></li><li><em>David Bowie — Space Oddity</em></li><li><em>Jules Verne — Ay’a Yolculuk (Kitap)</em></li><li><em>2.Multidisipliner Sinirbilim Kongresi — Prof.Dr. Türker Kılıç sunumu</em></li><li><em>Doğan Cüceloğlu — Kendini Keşfetmeye Zorluklarla Başa Çıkmaya Var Mısın (Kitap)</em></li></ul><p>Laniakea*: Galaksimizin bulunduğu süper küme. Hawaii dilinde ‘sınırları olmayan cennet’ anlamına geliyor.</p><p><a href="https://apod.nasa.gov/apod/ap140910.html">APOD: 2014 September 10 - Laniakea: Our Home Supercluster of Galaxies</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e990f74ed011" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yetkingencler/laniakea-e990f74ed011">Laniakea*</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yetkingencler">Yetkin Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nerede bu Fiji?]]></title>
            <link>https://medium.com/yetkingencler/nerede-bu-fiji-823c36eb0368?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/823c36eb0368</guid>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[yetkin-gençler]]></category>
            <category><![CDATA[bilinç]]></category>
            <category><![CDATA[truman-show]]></category>
            <category><![CDATA[yet-gen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Dec 2020 17:08:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-26T11:40:35.857Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Eşlik etmesi için : The Weeping Meadow — String Orchestra La Camerata</blockquote><p><strong><em>Hala izlememiş olanlar vardır diye…</em></strong></p><p>Ödev konum olmasaydı belki de daha yıllarca izlemeyeceğim bir filmden bahsetmek istiyorum. Farkında olmadan geliştirdiğim bir alışkanlık gereği toplumda çok fazla talep duyulan hiçbir şeyi tüketmek istemiyorum veya mesafeli yaklaşıyorum diyebilirim. Evet, hala Bir Başkadır izlemedim :) O yüzden Truman Show izlerken çok etkilendiğim ve bir yandan da yıllardır bu alışkanlığımın kayıplarından sadece bir tanesi oldu.</p><figure><a href="http://www.youtube.com/c/YetkinGen%C3%A7ler"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NXV_TV3eT0J_wO5O-7_tew.png" /></a></figure><p>Ben yine de hala izlememiş olanlar vardır diye bu yazımda çok fazla spoiler vermemeye çalışacağım sadece beni düşündüren bazı noktaların üzerinden geçmek istiyorum.</p><p>Sizce bilincimiz nerede ? Ya da var mı ? Bu sorunun bilim dünyasında henüz bir cevabı yok. Kendi bilincimizle bilincimizin olup olmadığını bulamıyoruz diyebilirim. Bu noktada benim de görüşüm kendisini belli ediyor. Bilinçli olmasaydık bu kadar peşine düşmezdik diye düşünüyorum.</p><p>Filmde hayatındaki seçimleri ondan alınan bir insanın o yapay sistemle mücadelesi anlatılıyor. Truman hayatındaki neredeyse hiçbir şeyi kendisi seçmedi! Onun için oluşturulmuş bir sahnede belirli çizgilerin içerisinde yaşamaya çalışan bir piyon bazen de başrol aslında. Şimdi işler bu noktada karışmaya başlıyor. Biz neyi seçtik ki diye düşünüyor olabiliriz. Ailemizi, doğduğumuz ülkeyi, adımızı yani bizi var eden hiçbir şeyi biz seçmedik. Öyle mi acaba gerçekten, bizi var eden şeyler bunlardan ibaret mi? Truman küçüklüğünden beri hayali olan dünyayı gezebilme fikriyle ne zaman adım atsa yapay dünyasında bir şeyler ona engel oluyordu. <strong>Seçemediği hiçbir şey</strong>, onun içindeki bu gezme isteğini bastıramadı. O halde bizi biz yapan seçemediklerimiz değildir belki de. Dış dünyanın engellediği ama içimizde bir yerlerde bizi bekleyen öz benliğimiz olamaz mı?</p><p>Bu noktada Black Mirror’un Bandersnatch bölümüne bir gönderme yapmak istiyorum. Bölümü ne zaman izlemeye çalışsam ufak kararlar dışında karakterin hayatındaki temel hiçbir olayı değiştiremiyordum. Benim çizdiğim dünyada o karakter hep erkenden öldü. Sabah kahvaltıda ne yiyeceğini seçmek dışında kayda değer bir gelişme gösteremiyordum. Kendi hayatlarımızın da böyle olduğu, olabileceği düşüncesi eminim hepimizi umutsuz ve negatif hissettiriyor olabilir. Yani ya hiçbir şeyi seçemiyorsak? Bazılarına göre bu zaten böyledir biz seçtiğimiz sanırız. Ama ben buna inanmak yerine Truman gibi kendi içimde bana varlığını göstermeye çalışan bir özün peşindeyim. Truman gibi yapay bir dünyadaysak da bizden daha üstün bir gücün kontrolündeyiz ve bu sahnede oyuncular, kaçmayalım diye B planları, sahte kimlikler, izleyiciler ve duygularına hakim olamayan bir yönetmen yok. Evet filmdeki yönetmenin dediği gibi benzer hayatları, benzer problemleri yaşıyoruz ve dışarısı gerçekten de daha zor ama bizi var eden şey bu zorluklarla yüzleşmek aslında. O yüzden neye inandığınız fark etmez bu hayatı sadece bir kez yaşıyoruz. Kendi en iyi halimizi bulabilmek için sadece bir şansımız ve sonsuz yollarımız var.</p><blockquote><strong>Truman gibi kendi yapay dünyasından çıkmak isteyenlere !</strong></blockquote><blockquote>Sevgiler,</blockquote><blockquote>Neslihan</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gvmVR1ACRAdSaJy0OXCO_Q.jpeg" /><figcaption>Kendi dünyamızda yasak yoktur.</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=823c36eb0368" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yetkingencler/nerede-bu-fiji-823c36eb0368">Nerede bu Fiji?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yetkingencler">Yetkin Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sen o boşluğu nasıl dolduruyorsun?]]></title>
            <link>https://medium.com/yetkingencler/sen-o-bo%C5%9Flu%C4%9Fu-nas%C4%B1l-dolduruyorsun-cc98f22d8696?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cc98f22d8696</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[düşünceler]]></category>
            <category><![CDATA[öğrenci]]></category>
            <category><![CDATA[dinlemek]]></category>
            <category><![CDATA[yetkin-gençler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 May 2020 12:53:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-10T07:46:17.933Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Sen O Boşluğu Nasıl Dolduruyorsun?</h3><p>Zihnimizin hiç durmadan işlediğine en büyük somut kanıt hiç kuşkusuz bir şeyi dinlerken arka planda geçen düşüncelerimizdir. Üstelik konuşan kişi bir de yavaş konuşuyorsa işler iyice zor bir hale gelir. Düşünce hızıyla konuşma hızı arasındaki fark sadece bir şeyleri dinlerken de değil izlerken, yürürken de her anımızda bizimle beraberdir. Zihin durmadan düşünür, düşünür, düşünür…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*9jNuUEoXLJAFA_iO" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@bfigas?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Bruno Figueiredo</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Siz buna dikkat dağılması, odaklanamama, isteksizlik gibi isimler takmış olabilirsiniz ama ben burada ince bir çizgi olduğunu düşünüyorum: ya kötü bir dinleyici olma ihtimali ya da geliştirilebilecek çok büyük bir fırsat.</p><blockquote><em>“What you do speaks so loudly I cannot hear what you are saying</em>” — R.W.Emerson</blockquote><p>Yukarıdaki söz bizi birinci ihtimale getiriyor. Birkaç farklı açıklamasını okusam da Amerikalı bir düşünür olan Emerson’un bu sözü bana birisini dinlerken davranışlarımızın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. İstemsizce konudan kopup başka bir şeyler düşünmeye başladıysak bedenimiz de bizi hemen ele veriyor. Başka yerlere bakmak, kağıtlarla uğraşmak, kıyafetlerimizi düzeltmek ve daha birçoğu. Zihnimizdeki o mecburi boşluğu alakasız davranışlara verdiğimizde ne karşımızdakini gerçekten dinleyebiliyoruz ne de zihnimizin harcadığı o enerjiyi anlamlı bir yere aktarabilmiş oluyoruz. Ee bir de dinle(yeme)diğimiz kişinin her şeyin farkında olması bizi yolun sonunda olumsuz bir duruma getiriyor. Peki çok da suçlu değiliz diyebilir miyiz? Madem düşünce hızımız konuşma hızından daha fazla o zaman karşımızdaki çok daha iyi bir konuşmacı olsun da dinleyebilelim değil mi?</p><p>Durum tam da böyle değil, ikinci ihtimali yani büyük fırsatı elde edebilmek için gerçekten çabalamamız gerekiyor. Çünkü dinleyebilmek konuşmaktan daha fazla efor gerektirir. Oluşan boşluğu doldurmak için ekstra çalışmamız gerekir. Bu seçenek bizi aktif dinleyici olmaya ya da ben sadece dinlerken değil hayatımda birçok alanda bu problemi yaşıyorum derseniz bilinçli yaşamaya getiriyor. Amacım anda kalın, şu anı yaşayın demek değil (bu konunun çok değerli fakat çok yanlış tüketildiğini düşünüyorum) sadece fabrika ayarlarımızda bulunan bir özelliği fark ederek onunla yaşamayı öğrenmeyi sağlamak. Nasıl olacak?</p><figure><a href="https://bit.ly/YetGenForm"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qUOWJ6WvQ_RBrGuiBJUC9w.png" /></a></figure><p>Şimdi kendi içimde belirlediğim ve o boşluğu daha verimli doldurabileceğimiz birkaç öneri vermek istiyorum.</p><p><strong>Önceden hazırlanın:</strong> En zor ama zaten bu yüzden de en önemli maddeyle başlamak istiyorum. Diyelim ki bir konferansa katılacaksınız ya da sadece sıkıldınız ve podcast dinlemeye karar verdiniz. Öncesinde birkaç dakika o konuyla ilgili ne biliyorum, nette en son neler paylaşılmış, dinleyeceğim kişi kim gibi bu tarz sorularla zihnimizi o konuşmaya da hazırlamış oluyoruz aynı uyumadan önce pijamalarımızı giyerek uykuya hazırladığımız gibi. Bu sayede konuşmayı dinlerken arka planda ilk aklımıza gelenler bu ön hazırlığın meyveleri oluyor.</p><p><strong>Not tutun (yazabilmek için daha iyi dinlemeli):</strong> Bu maddenin denendikten sonra vazgeçilmezlerden olacağını düşünüyorum. Çünkü zihni dinlerken bir de yazmak için çalıştırmak maksimum hızda giden bir arabaya benzetilebilir. Kaçıracağım korkusuyla yazmıyorsanız eğer bir kez dinlerken yazmayı deneyin, konuşmadan aklınızda kalanların her zamankinden daha fazla olduğunu göreceksiniz.</p><p><strong>Sorular sorun:</strong> Dinlerken meraktan aklımızda beliren sorulardan bahsetmiyorum. Gerçekten soru üretmek için zihninizi zorlayın. Çoğu zaman dinlediklerimize aktif katılamıyor olsak da sorular üretmenin zihni fark ettirmeden oyaladığını söyleyebilirim. Yazmak veya önceden hazırlanmak şimdilik çok zor geliyorsa en azından sorular üreterek başlayabilirsiniz. Dinlediğiniz kişi bir arkadaşınız ise sorular sormanız onu ilgiyle dinlediğinizi gösterirken derste iseniz konuyu daha iyi anlayabilmeniz için bir fırsat olabilir.</p><blockquote>Sevgiler,</blockquote><blockquote>Neslihan Sarıcı</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cc98f22d8696" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yetkingencler/sen-o-bo%C5%9Flu%C4%9Fu-nas%C4%B1l-dolduruyorsun-cc98f22d8696">Sen o boşluğu nasıl dolduruyorsun?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yetkingencler">Yetkin Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İyi yapmak mı severek yapmak mı ?]]></title>
            <link>https://neslihansarici.medium.com/i%CC%87yi-yapmak-m%C4%B1-severek-yapmak-m%C4%B1-1a5836a863b3?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1a5836a863b3</guid>
            <category><![CDATA[yet-gen]]></category>
            <category><![CDATA[mzv]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Apr 2020 13:01:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-23T13:02:52.073Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>İyi yapmak mı severek yapmak mı ?</h3><p>#karantinadaYetGen</p><p>Geçtiğimiz yaz, üniversitemin Güney Kore’de açtığı yaz okuluna seçilmiştim. Gitmeden önce birkaç sağlık kontrolünden geçmem gerekiyordu. Hastanede tam olarak hangi bölüme gideceğimi bilemediğim için telefondaki görevliye durumu anlattım ve randevu aldım. Hastaneye gittiğimde yanlış randevu verildiğini öğrendim ve oradan oraya gönderildim. Her gittiğim yerde sıra bekledim derken saatler sonunda hiçbir işimi halledemeden hastaneden çıktım. Başka bir tarihte gelmem gerekiyordu. Normalde birçoğumuzun bu durumda ilk vereceği tepki birilerini suçlamak veya sinirlenmek olurdu diye düşünüyorum. Ben de buna yakın bir tepkiyle telefonda danıştığım görevlinin beni doğru yönlendirmediğini ve hatta geçiştirdiğini düşündüm. İşini iyi yapmadığı için bir günüm çöpe gitmişti. Eminim ki , günlük hayatımızda bunun gibi olaylarla sık sık karşılaşıyoruz. Hepimiz, işini iyi yapmayanların kurbanı oluyor veya bazen de bu rolü biz üstleniyoruz. Çok da istemediğimiz , beğenmediğimiz bir şeyi yaparken öyle baştan savma yapıyoruz ki kurban etme görevi bize geçmiş oluyor.</p><p>Sahi ‘İşini iyi yapmak’ nasıl oluyor , her şeyi doğru ya da mükemmel yaparak mı ?</p><p>Bu sorunun cevabını kendi içimde arama yolundayım. Bir yandan da cevaba yakın olduğumu hissettiren bir ekibi , bir işi paylaşmak istiyorum.</p><p>*</p><p>Şehit haberleriyle uyandığımız bir sabah Yetgen dersine geldiğimizde , Erhan Hoca bugün eğitimi yapıp yapmamak konusunda kararsız kaldıklarını söylemişti. Ama işini iyi yapabilmek ve daha da önemlisi toplumda fayda sağlayan insanların durmadan çalışmaları gerektiğini söyleyerek bizim de elimizden gelen bu demişti. O gün bu söz yine karşıma çıkmıştı hem hiç beklemediğim bir anda hem de üstüne daha da sorumluluk eklenerek :</p><p>‘ İlla kitleleri etkileyeceksek bunu fayda sağlayan insanlar yapmalıydı.’</p><p>Yetgen’e başladığımız ilk günlerden beri altındaki muhteşem emek ve motivasyonu tahmin ediyordum. Ancak geçtiğimiz bu zor karantina günleri bana sandığımdan çok daha fazlasını gösterdi. Derslerimiz nasıl olacak , her şey ertelenecek mi belirsizliği ile başlayan soru işaretlerim yerini bu hafta neler yapacağız acaba heyecanına bıraktı. Biz hep beraber belki de yıllar sonra filizlenecek birçok tohumu ekmeye devam ediyoruz. İşini iyi yapmak en doğrusunu yapmak mı bilemiyorum ama severek yaptığınızda birçok insan için ilham olabildiğinizi gördüm. Benim içinse bu ilham şimdilik yazdıklarımı paylaşabilme motivasyonu oldu. Bir yazı ödeviyle başlayan Medium yolculuğum neden daha fazlası olmasın derken hala devam ediyor. Daha yolun çok başındayım ama <a href="https://medium.com/@neslihansarici24/hayat%C4%B1n-do%C4%9Fas%C4%B1-43d0aa9585a8">bir önceki yazımda</a> sorguladığım, hayatın doğasını kabul edebilmek olgusuna bunun güzel bir örnek olduğunu düşünüyorum.</p><p>Bütün dünyanın kendisine yeni bir yol aradığı bu günlerde kendi yolunu çizen ve o yolda hızla ilerleyen bu ailede olduğum için çok mutluyum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1a5836a863b3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatın Doğası]]></title>
            <link>https://neslihansarici.medium.com/hayat%C4%B1n-do%C4%9Fas%C4%B1-43d0aa9585a8?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43d0aa9585a8</guid>
            <category><![CDATA[belirsizlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Apr 2020 15:10:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-10T15:10:54.486Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>“Şu önceden kestirilebilir totaliter yaşamlarımız , insan ruhuna bir hakaret değilse , nedir ?”</em> *</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/290/1*X-zIpu2_OTwCAVZAoa3a-w.jpeg" /></figure><p>‘Ne zaman bitecek ?’</p><p>Kendimi sık sık bu soruyu sorarken buluyorum. İçinde bulunduğumuz bu durum ne zaman bitecek ?</p><p>Plan yapmaya ve geleceği düşünmeye o kadar alışmışız ki aksi bir durum bizi bir belirsizlikler dünyasına sürüklüyor. Bu soruyu sorarken üzgün veya umutsuz hissetmiyorum. İlk zamanlarımızdan beri yaptığımız gibi <strong>belirsizliği ortadan kaldırmaya</strong> çalışıyorum. Üstelik farkında bile değilim , değiliz. Gece ve gündüzü bu sayede de günleri hesaplamaya çalışan insanlar da yaşadıkları <strong>zamanı somutlaştırmaya</strong> ve kendilerine uygun hale getirmeye çalışmışlardı. Hayatı bir ölçüde anlaşılabilir kılabilmek için…</p><p><a href="https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3075365/">Prof. S.Shankman (2011)</a> yürüttüğü bir araştırmasında farklı türlerden tehditlere verdiğimiz tepkileri ölçüyor. Sonuçta da öngörülemez durumlarda verdiğimiz ürkme tepkisi ise öngörülebilir durumlardan çok daha fazla oluyor.</p><p>Yani kötü de olsa bir şeyin ne zaman olacağını bildiğimizde daha farklı ve aslında daha iyi bir tepki veriyoruz.Bu yüzden de öngörülemez bir olayı öngörülebilir hale getirebiliyorsak o tehditle yüzleşmek için kendimize biraz zaman tanıyabiliyoruz.</p><p>*</p><p>Belirsizlikle ve buna karşı verdiğimiz mücadeleyle ilgili sayfalarca yazı yazabiliriz , teoriler ortaya koyabiliriz ama net bir çözüm hiçbir zaman sağlayamayacağız. Bunu fark etmek beni belirsizliğe alıştırmıyor veya beş ay sonrasını düşünmekten alıkoyamıyor. Sadece hayatın doğasında önceden kestirilebilirlik olmadığını görmemi sağlıyor. Ne kadar plan yaparsak yapalım hiç beklemediğimiz bir insan , bir olay , şimdilerde de bir virüs bizi o planlardan alıkoyabilir. Ee peki hiç plan yapmayacak mıyız ? Aslında sorun plan yapmakta değil hayatımızı bu planların sınırları içinde yaşamak, dışına çıkamamakta. Geçtiğimiz aylarda arkadaşlarımla belirli bir saatte buluşmayı planlamıştık. Bir şekilde o gün işler değişti , geç kalındı , iptal oldu tam hatırlayamıyorum ama tek hissettiğim derin bir huzursuzluktu. Plana uyulmaması ve değişkenliği beni rahatsız etmişti. Bu örneği tüm hayatımıza yayarak düşünelim belki de bir ay sonra çok istediğiniz bir yerde staja başlayacaktınız ya da uzun zamandır görmek istediğiniz bir yere tatile gidecektiniz. Sizi motive eden bu kaynak günlük sıkıntıları görmezden gelmenizi sağlıyordu , hiç tahammül edemediğiniz insanlara bile sırf bir ay sonrasına odaklandığınız için gülümsüyordunuz. İşte hayatımızı planların sınırlarında yaşamak bu. <strong>Sonuca odaklanıp sebepleri yok sayıyor oluşumuz. </strong>Yolun sonunu yolda olmaya tercih ediyoruz.</p><p>Şimdi birisi bana gelip şu tarihte ‘her şey bitecek ’ dese ve söylediği şeyin doğru olduğuna da emin olsam ; her şeyi bırakıp o gün ve sonrasına plan mı yapmalıyım yoksa o güne kadar evde neler yapabileceğimi mi düşünmeliyim ? Ya da sadece hayatın doğasını kabul mü etmeliyim ?</p><p>*Gündüz Vassaf , Cehenneme Övgü (s. 193)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43d0aa9585a8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaşamaya Devam]]></title>
            <link>https://neslihansarici.medium.com/ya%C5%9Famaya-devam-3f5c02b8d669?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3f5c02b8d669</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Mar 2020 19:54:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-27T06:07:07.840Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>-22.11.2018 / 15.00-</em></p><p><em>Yaş almak denildiği zaman aklımıza önce ne geliyor? Veya yaşlanmış insanlar toplumun hangi kesimine hitap ediyor, nerede yaşamaya devam ediyorlar? Benim aklıma her bir aldığımız yaş ile aktif hayata bir adım daha veda etmek geliyordu, en azından bugüne kadar.</em></p><p><em>Doğup büyüdüğüm ve muhtemelen de yaşlarımı yine orada alacağım ülkede yaşlanmak çok da cazip bir eylem değil. Toplumdan itiliyor, toplu taşımada istemeden de olsa yer verilen bir bireye veya sadece ziyaret edilmesi gereken bir insana dönüşüyorsunuz. Belki biraz acımasız ve negatif gözükebilirim, ben böyleyim de demek istemiyorum ama bunu görmemeyi biraz gözleri kapalı gezmeye benzetiyorum.</em></p><p><em>Bugün en azından bazı yaşlıların topluma farklı bir dahil oluşlarına tanıklık ediyorum. Şu an Louis Liard amfisinde Poésie et éthique başlıklı bir seminerdeyim. Evden çıkış amacım burada olmak veya böyle bir seminere katılmak değildi bir şekilde kendimi burada buldum diyebilirim. Aralarında bulunduğum insanların kim olduklarını veya ne yaptıklarını bilmiyor ( ama basit bir tahminle hoca olduklarını düşünüyorum ) sadece yaş ortalamasını hayli aşağıya çektiğimi biliyorum. Birçoğunun en az 60 yaşında olduğuna emin olduğum 70–80 kadar yaşlı insan ile birlikte şiir üzerine bir konuşma dinliyoruz. İster istemez kendimi sorgularken buldum. Burada ne yapıyorsunuz ? Siz yaşlısınız ve bence emekliliğin tadını çıkarmalısınız. Şiir ve etik konuşmak gerçekten bugün önemli bir işiniz miydi ?</em></p><p><em>Belki bu kadar sert değil ama düşündüklerim buraya çıkıyor demek zorundayım çünkü ben böyle gördüm . Yaşlılık ibadete ve bolca dinlenmeye ayrılan bir hayat dönemi olmalı çünkü. Burada bu doğru değil , hayattan bilimden eğitimden kopmadan </em><strong><em>ölene kadar yaşamaya</em></strong><em> devam edebiliyorsunuz. Hem de dünyanın en güzel amfilerinden birinde.</em></p><p><em>Niezsche</em></p><p><em>“Humain ,trop humain”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/452/1*NtHJssZck0z0Cj0ifvEAEw.jpeg" /><figcaption>Salle Louis Liard</figcaption></figure><p>Yazdıklarımı geri dönüp okumaktan her zaman çok keyif almışımdır. Yukarıda yazılanlar ise iki yıl önce eğitim için gittiğim Sorbonne’da amfileri tek tek gezerken denk geldiğim bir etkinlik sırasında aklımdan geçenlerdi. Şu an içinde bulunduğumuz garip denilebilecek bu duruma bir şekilde uyum sağladığını düşündüğüm için paylaşmak istedim. Keza bugünlerde yaşlı olmak çok da popüler bir durum değil. Geçenlerde sosyal medyada izlediğim bir video beni zaten hassas olduğum bir konuda daha çok düşünmeye itti. Bir genç eve gitmesi için yaşlı bir adamı yetkiliymiş gibi kandırıp , dalga geçiyordu. Belki de uzun bir süredir anneannemle yaşadığım için bu olay bende daha derin bir etki uyandırdı. Bizler eğer yaşlılığımızda biraz bile olsa yukarıdaki gibi hayata dahil kalabilmeyi istiyorsak izlediğimiz yol bu olmamalı. “ Laftan anlamıyorlar , evlerinizde kalın işte!” diye sitem edeceğimize yanlarına gidip ihtiyaçlarını sormak çok zor gelmemeli. Onları korumak için onlarla alay etme veya iyice toplumdan dışlanan bireyler haline getirmemize gerek olmadığını düşünüyorum. Geçtiğimiz aylarda yürüttüğümüz bir araştırma için 65 yaş üstü bireylerden data toplamam gerekiyordu. Beşiktaş’ta, görüşebileceğim bir yaşlı ararken tavla oynayan bir gruba gözüm takıldı. Yanlarına gidip durumu açıkladım. Bir tanesi kabul etti ve sorularımı sormaya başladım. En az bir kere bile yaşlılarla konuşmuş olanlar bilir ki konu sorduğunuz soruyla kalmaz bir anda kendinizi derin bir sohbetin ve anıların içerisinde bulabilirsiniz. Hangi soruya bu cevabı verdiğini hatırlayamıyorum ama en büyük zevkinin her sabah Üsküdar’a geçerek ekmek almak olduğunu söyledi. İlk duyduğumda orada özel bir fırın olduğunu düşündüm ama hayır sadece o yolu gitmek ve herhangi bir yerden ekmek almak ona yetiyordu. Gün içerisinde meydana gelerek biraz oturuyor , tanıdıklarıyla sohbet ediyor ve eve gidiyormuş. Bizler gibi sayısız görüşmeleri , toplantıları veya akıllı telefonu doğal olarak yok. Üstelik sağlığı bu yapabildiklerine el veren şanslı gruptan olduğunu varsayabiliriz. Bana sık sık yaşlıları aksatmayın hayattan kopmalarına izin vermeyin tavsiyelerini vermişti. Şimdi bu gözle baktığımızda evet tabiki evde kalacaklar öyle olmalı ama başka ne yapacaklar ? Evde yapabileceğiniz 15 aktivite eminim ki onların çok ilgisini çekmeyecek. Aslında sorunun cevabını ben de tam olarak bilemiyorum. Ama bu yazının ulaşabildiği herkes kendi çevresinde bulunan bir yaşlıya ulaşabilse , ihtiyacını giderse veya telefonla hatırlarını sorabilse belki de yapabilecekleri en güzel şeyi yapmış olacaklar. Bugünler geçtiğinde hepimiz birbirimize daha çok ihtiyaç duyacağız. Belki de bir adım atmanın tam zamanıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/570/1*HAPmyTJXMoYxvon0JgCLbA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3f5c02b8d669" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kırılabilme Cesareti]]></title>
            <link>https://neslihansarici.medium.com/k%C4%B1r%C4%B1labilme-cesareti-e8c3604c0672?source=rss-9efdfe86292------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8c3604c0672</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Neslihan Sarıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Feb 2020 19:24:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-28T19:24:22.369Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/584/1*hK9JMlp4wBurCEJNqOT8Cg.jpeg" /></figure><p>Geçtiğimiz günlerde dinlediğim bir Ted konuşması, kim olduğumuzu bir kez daha sorgulamama sebep oldu. Hayatlarımıza anlam katan şey ne? Neden kendimizi ve çevremizi kabullenmekte bu kadar zorlanıyoruz? En önemlisi de neden kırılmaktan kaçıyoruz?</p><p>Bu soruları önce kendi içimde cevaplamaya çalıştım. Sorularla yüzleşmek bile bana kendimi rahatsız hissettirdi. Sonra yazmayı ve düşünmeyi erteleyerek kendime bir konfor alanı oluşturdum. Fakat içimize bir tohum ekildiğinde o her fırsatta kendisini hatırlatmayı çok iyi başarıyor. Yazmaya başlayana kadar düşünmeyi de bırakamadım.</p><p>Her şeyden önce şunu çok iyi bilmemiz gerekiyor: <strong><em>‘Kırılgan bir dünyada yaşıyoruz.’</em></strong> Ne kadar kaçsak da , anlık hazlarla onu uyuşturmaya çalışsak da bizi biz yapan şey kırıldıklarımız. Ted konuşmasında Brené Brown, değerli olma duygusu ve kurduğumuz bağlar üzerine yıllardır sürdürdüğü çalışmalarını anlatıyor. Varlığımızın temel sebebi aslında bizim gibi olan diğer canlılarla bir bağ kurabilmek. Bu bazen bir çiçek, bazen bir kedi, çoğu zaman da onlar tarafından anlaşılmayı beklediğimiz diğer insanlar. İlk günlerimizden itibaren çizmeye, yazmaya ve bunları kaydetmeye başladık. Bir şekilde anlaşılmak ve iletişim kurmak hayatımızın merkezine yerleşti. Diller geliştirdik, sınırlar çizdik, milletlere ayrıldık… Bağlantısız kalma korkusu, yalnızlık hissi bizi birbirimize mecbur kıldı. Bir yandan da bu bağlar bizi incitmeye, yaralamaya başladı. Her şey istediğimiz düzende ve mükemmellikte gitmiyordu. Bu sefer aynı hızla bağlantıları koparmaya ve ayrışmaya başladık. Kendimizden olana sıkıca bağlanırken farklılıklarımızdan bir o kadar uzaklaştık. Kabul edip o acıyla yüzleşmek yerine onu görmezden gelmek ve belki de inkâr etmek hep daha kolay oldu.</p><p>Konuşmanın bir kısmında <em>cesaret</em> (courage) kelimesinin Latince <em>kalp</em> ( cor ) kelimesinden geldiğini öğreniyorum. Yani aslında kusurlarımızı ve kırılganlıklarımızı tüm kalbimizle kabul edebilme cesareti bizi bir adım daha ileriye taşıyor, daha güçlü kılıyor. Kendi hayatıma dönüp baktığımda hangi konularda cesaret gösterdiğimi veya göstermem gerektiğini sorgulamaya başladım. İlk aklıma gelen şey, çocukken defalarca düşeceğimi bilmeden gizlice iki tekerlekli bisiklete binme cesaretim oldu. Şimdi ise durum çok da farklı değil. Sonucunu bilmeden girmeye gönüllü olduğumuz binlerce yol var. Ne olmak istediğimi hala bilmiyorum ama hayalimdeki kişi olabilmem için şu an cesur olmaya ihtiyacım var. Daha iyi bir insan olmak için kusurlu olma cesaretine ihtiyacımız var.</p><p>Bahsettiğim Ted konuşması: <a href="https://www.ted.com/talks/brene_brown_the_power_of_vulnerability#t-275294">https://www.ted.com/talks/brene_brown_the_power_of_vulnerability#t-275294</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8c3604c0672" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>