<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nini Bukia on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nini Bukia on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ninibukia?source=rss-96d19bd488ab------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*8M3vef5DBHvMeLgK5a-HYw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Nini Bukia on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ninibukia?source=rss-96d19bd488ab------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:37:54 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ninibukia/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[პოლ ოსტერის თავიდან]]></title>
            <link>https://medium.com/@ninibukia/%E1%83%9E%E1%83%9D%E1%83%9A-%E1%83%9D%E1%83%A1%E1%83%A2%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%97%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%9C-f19cca58eb9?source=rss-96d19bd488ab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f19cca58eb9</guid>
            <category><![CDATA[paul-auster]]></category>
            <category><![CDATA[postmodernism]]></category>
            <category><![CDATA[new-york]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nini Bukia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 18 Sep 2020 15:33:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-18T15:33:46.010Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>კშიშტოფ კიშლიოვსკი ერთ-ერთ ინტერვიუში ამბობს, არ ვიცოდი ვინ ვიყავი და რა მინდოდა და მივხვდი, რომ ვერც ვერასდროს მექნებოდა ის, რაც მეგონა, რომ მინდოდაო. მას რომ სხვა პასუხი ჰქონოდა, ან თავისთვის დიდად სასურველი სიჩუმე და სიწყნარე ეპოვა, ალბათ, არ გადაიღებდა ფილმს — „ვერონიკას ორმაგი ცხოვრება“, რომელიც პოლ ოსტერზე კითხვის დროს მახსენდებოდა ხოლმე.</p><p>საქმე ისაა, რომ ჩვენი ცხოვრება სწორზახოვანი ნარატივია და მიუხედავად ძლიერი მისწრაფებისა, რომ ინტერაქციული ნარატივის ელემენტები ცხოვრებაშიც დავნერგოთ, რამდენიმე პარალელურ რეალობაში არსებობა, ჯერ-ჯერობით მაინც, ჩვენ არ გამოგვდის. ამისთვის მხოლოდ პერსონაჟები გვრჩებიან, პერსონაჟები და ამბები, რომელთა ნაირგვარობასაც მხოლოდ თითოეულის ფანტაზიის ოსტატობა თუ განსაზღვრავს.</p><p>თავიდან.</p><p>პოლ ოსტერი ფრანგული ლიტერატურით ყოფილა დაინტერესებული და ერთგვარი სნობიზმი თუ გატაცება მაღალი რანგის ლიტერატურით, სწორედ ამ ახალგაზრდობიდან თანდაყოლილ სიყვარულს უსახსოვრებია მისთვის. აბა, ოსტერს რომ საფრანგეთში არ ეცხოვრა, მდიდარი მამა არ დადგომოდა თავს პარიზის ერთ-ერთ სასტუმროში, ავადმყოფს მაღალი ტემპერატურით, ღარიბსა და ნიჭიერს, როგორც ჟანრის კლასიკა მოითხოვს, რას იტყოდა დღეს სახელი — პოლ ოსტერი? ოსტერს რომ ფულის საშოვნელად პირველი დეტექტივი არ დაეწერა? ოსტერის დეტექტივი რომ მკითხველებს მოსწონდებოდათ? ოსტერი რომ შტატებში მეტად შეჰყვარებოდათ ვიდრე ევროპაში? ოსტერს რომ ედგარ ალან პო არ წაეკითხა? ოსტერი რომ ქალი ყოფილიყო?</p><p>თავიდან.</p><p>თითოეული გამოცდილება ჩვენს ცნობიერებაში მოგონებად ილექება. რაც უფრო შთამბეჭდავია გამოცდილება, მით უფრო ხანგრძლივია ხსოვნა და ცოდნა მის შესახებ. თუ ბრენდმა მოახერხა თავისი მომხმარებლისთვის გამორჩეული გამოცდილების შექმნა, რომელიც, თავის მხრივ, ადამიანის გონებაში ამ შესანიშნავ მოგონებასა და აღნიშნულ ბრენდს ერთმანეთს დაუკავშირებს, გამოცდილების მარკეტინგმა თავის მიზანს მიაღწია — ადამიანის გონება ბრენდს იმ ემოციასთან აიგივებს, რომელიც ბრენდის შექმნილმა გამოცდილებამ დატოვა. ეს სტრატეგია ორი ფაქტორით სულდგულობს — გამორჩეული, უნიკალური გამოცდილების დაგროვებისა და მის მიღმა დარჩენის შიში. აღწერილ თეორიას პრაქტიკული მაგალითიც ამყარებს:</p><p>„გლასტონბერის ფესტივალი“ მომხმარებლის თანდაყოლილ ცნობისმოყვარეობას კიდევ უფრო ამძაფრებს აქა-იქ გაბნეული მინიშნებების, ჭორებისა თუ ურბანული ლეგენდების გავრცელებით. მსმენელი, ერთი მხრივ, მეტად ინტერესდება და თავად ეძებს პასუხს სასურველ კითხვებზე, ხოლო, მეორე მხრივ, მათი პოვნისა და გავრცელების შემდგომ ექსკლუზიურობისა თუ გამორჩეულობის, პირველობის განცდა ეუფლება და შესაბამისად, კმაყოფილება, ბრენდისადმი მეტი ლოიალურობა უჩნდება.</p><p>ხმები ბურუსით მოცული საიდუმლო ღონისძიებების შესახებ ან ქალაქის ვიტრინებში გაფანტული სენსაციის შემცველი პოსტერები ამ ტაქტიკის კარგი მაგალითია. მნახველი ჩქარობს, რომ ბრენდისთვის სასურველი ინფორმაცია და მისი პირველაღმომჩენობა რაც შეიძლება მალე და რაც შეიძლება მეტ ადამიანს აცნობოს. საიდუმლო კონცერტებისა თუ მიწისქვეშა ბარების ძიების მარათონი შესაძლოა ყოველწლიურ აქტივობადაც კი იქცეს, რომელიც კიდევ უფრო მიგაჯაჭვებთ მოცემულ ბრენდთან, ადამიანებს ხომ ძალიან გვიყვარს ჩვენივე დაწესებული ტრადიციები.</p><p>შედეგად, ფესტივალი მარტივად აკავშირებს საკუთარ ბრენდს აქტუალურ, სწრაფად განვითარებად ტენდენციებთან და სხვა, უკან ჩამოტოვებული ტრენდების დისკრიმინაციის გარეშე იღებს სასურველ გაშუქებასა და ტონს მედია საშუალებებში.</p><p>თავიდან.</p><p>პოსტმოდერნისტი ავტორი ხომ მარკეტოლოგია, რომელმაც თავისი ტექსტი უნდა გაყიდოს?</p><p>თავიდან.</p><p>რა დაემართება ტექსტს, რომელსაც არავინ წაიკითხავს?</p><p>თავიდან.</p><p>განა ყოველივე ახლის შექმნის სურვილი რაღაც მნიშვნელოვანის მიღმა დარჩენის შიში არ არის? რახან პოსტმოდერნისტმა ავტორებმა გადაწყვიტეს, რომ არაფერი ახალი აღარ შეიქმნება და ყველა ტექსტი წინას გადამუშავების შედეგია, იქნებ, ამ გადაწყვეტილებით სწორედ შიშს გაექცნენ. იქ, სადაც გამეორება ნებადართულია, გამეორების შეგიძლია აღარ გეშინოდეს.</p><p>თავიდან.</p><p>შემეძლო ბლოგის წერა უფრო აკადემიურად დამეწყო და გამეგრძელებინა.</p><p>შეიძლება არც ახლაა გვიანი.</p><p>თავიდან.</p><p>თქვენ ეთანხმებით ფოლკნერს, რომელიც იმ ავტორს უფრო აფასებდა, რომელიც დამარცხდა, მაგრამ ყველაზე მეტი გაბედა?</p><p>თავიდან .</p><p>წესით, თავიდანვე უნდა გაცნობოთ, რომ რომანის შესახებ ვწერ. რომანს „შუშის ქალაქი“ ჰქვია.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*qxSHfzXvFLqDjC6O62fe0A.jpeg" /></figure><p>ჰეზელ სმითი „ამერიკული კვლევების ავსტრალიური ჟურნალის“ ერთ-ერთ გამოცემაში საუბრობს იმ შესაძლო სიმბოლიკასა და ვარიაციებზე, რომელთაც ეს სათაური უკავშირდება. ავტორი გამოჰყოფს შუშის მიერ სინათლის არეკვლისა და გარდატეხვის ფუნქციას და მას რომანში განვითარებულ ნარატივს ადარებს. კერძოდ, მოცემული ამბავი სინათლის სხივივითაა, რომელსაც შუშის ქალაქის კედლები აირეკლავენ და ქმნიან ისეთივე ჩახლართულ სისტემას, როგორც მხატვრული ნაწარმოების წერისა და ზოგადად, შემოქმედებითი აზროვნების პროცესია.</p><p>ტექსტი შეგვახენებს ალბერტ როზენბერგის მიერ შემუშავებულ იანუსის თეორიას, რომელიც დაფუძნებულია ბერძენი ორსახიანი ღმერთის, იანუსის პრინციპზე და აღწერს შემოქმედებით პროცესს. კერძოდ, იანუსი, რომელიც ერთი თავით მომავალში იყურება, ხოლო მეორეთი წარსულისაკენ, შემოქმედს აძლევს შესაძლებლობას, ერთდროულად განავითაროს და ერთ სივრცეში განახორციელოს სხვადასხვა ვალიდური და ნამდვილი მოქმედებები. მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი განვითარება ეწინააღმდეგება ბუნების კანონებსა და ლოგიკურ მოცემულობებს, შემოქმედი ქმნის ერთგვარ ფორმულებს და თავისი ფანტაზიის ნაყოფს სწორედ ამ ინდივიდუალური, არაობიეექტური წესრიგის ქვეშ მოაქცევს. მსგავსი აზროვნების მოდელი საშუალებას გვაძლევს, ვიკვლიოთ და დავაკვირდეთ როგორც ფიქრის შედეგს, ასევე თავად პროცესსაც. სწორედ, ასე უდგება პოლ ოსტერი საკუთარ ტექსტსა და შემოქმედებას ნაწარმოებში „ შუშის ქალაქი“.</p><p>თუ კი მკითხველი ტექსტის შესაძლო ინტერპრეტაციებიდან რომელიმეს გაჰყვება, ეს ინტერპრეტაცია აუცილებლად მიიყვანს მას სხვა თეორიასთან. თითოეული ფიქრის გზა შეასუსტებს ან გააძლიერებს სხვა რომელიმე მოსაზრებას. სწორედ ამიტომ, სმითის აზრით, უმჯობესია ზემოთ აღნიშნული ტექსტი გავიაზროთ როგორც ინტერაქციული ნარატივი, რომლის კითხვისას მკითხველი მუდმივად გადაწერს თავად ტექსტს. ინტერაქციული ნარატივი ციფრულ სამყაროში გამოყენებული ტერმინია. იგი აღნიშნავს ციფრული ტექსტების შესაძლებლობას, მკითხველს მიანდოს ტექსტში მოვლენების განვითარება და მეტიც, დამატებითი ინფორმაციის შეყვანის საფუძველზე, შეაცვლევინოს მას მთლიანი ისტორია. ამგვარად მკითხველს ყოვლისშემძლეობის განცდა ეუფლება. ამ თეორიის „შუშის ქალაქისათვის“ მისადაგებით, ასევე შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ პოლ ოსტერისათვის კითხვისა და წერის პროცესები ლამის განუყოფელია. მისი მკითხველი კითხვისას თავად წერს ისტორიას, ისევე, როგორც მთავარი პერსონაჟი წერს ამბავს მაშინ, როდესაც სტილმენს ნიუ იორკის ქუჩებში დაჰყვება. მნიშნვნელოვანია, რომ ქუინი მხოლოდ მაშინ ახერხებს ამოკითხვადი ჩანაწერის გაკეთებას, როდესაც ბლოკნოტს არ უყურებს. შესაძლოა, მკითხველიც სწორედ მაშინ წერს ან გადაწერს პოლ ოსტერის ტექსტებს, როცა ამაზე საერთოდ არ ფიქრობს.</p><p>თავიდან.</p><p>მე ვერონიკას ორმაგი ცხოვრებით არ მიცხოვრია, არც კიშლიოვსის უცხოვრია და ამიტომ იღებდა ფილმებს.</p><p>თავიდან.</p><p>ნიუ იორკში ნამყოფი ვარ. ოსტერი რომ ყვება, იმ ქუჩებზეც მისეირნია. ცენტრალურ პარკში რომ ვიჯექი, ასეთი ჩანაწერი გავაკეთე :</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/1*-RJNwmaGPeKNHRZWmjIbuQ.jpeg" /></figure><p><em>ტექსტი:</em></p><p><em>(NYC, Central Park, The Lake, 12.04.17. თუ კი ნიუ-იორკის ცენტრში მარტო ყოფნის დროს რამეს უნდა გრძნობდე, ალბათ, ეგ გრძნობა არაფრით ჰგავს იმას, რასაც მე ვფიქრობ ყოველთვის, როცა ამ ტბის წინ ვზივარ.)</em></p><p>შეიძლება, ნიუ-იორკი მართლაც შუშის ქალაქია და პოსტმოდერნისტულ განწყობას იქ ვერ გაექცევი.</p><p>თავიდან.</p><p>მკითველი ჩემი მსმენელია, რომელიც გვერდებს შორის დარბის და საიდუმლო კონცერტის ხმოვანებას აბზაცებს შორის აყურადებს. თუ იპოვის, საკუთარ გამორჩეულობას შეიგძნობს, და ჩემი ტექსტიც მეტად შეუყვარდება. მკითხველი, რომელიც ჩემს პერსონაჟში იესოს, ან რომელიმე ბერძნულ მითს ამოიცნობს, დარწმუნდება საკუთარ გამორჩეულობაში; მკითხველი, რომელიც ჩემს პერსონაჟში საკუთარ თავს დაინახავს, თავის უნიკალურობასაც დიჯერებს და ჩვენს ღრმა მეგობრობასაც — მასაც შევუყვარდები. შევუყვარდები და სამყაროს მოუყვება იმის შესახებ, როგორი მშვენიერია ჩემი ტექსტი და მასში მოფიქრებული კამპანია, და რა შესანიშნავია იგი, როგორც მკითხველი და როგორც მსმენელი, რადგან ქალაქში გაფანტულ უსახურ პოსტერებს შორის, მან ჩემი ფურცელი პირველმა შენიშნა. ჩემი პოსტერი დღეს ტექსტია, რომელიც ხან „გლასტონბერის“ მთავარი შემსრულებლის ვინაობას გაუწყებს, და ხან ადამიანთა დამოკიდებულებას ენის, შემოქმედებისა და ერთმანეთის მიმართ. გააჩნია, მკითხველი რას გადაწყვეტს.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f19cca58eb9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>