<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by nisâ mahâli on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by nisâ mahâli on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@nisamahal?source=rss-65919452d077------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Rsg8StTgznKuBY_4Y-ZF3Q.jpeg</url>
            <title>Stories by nisâ mahâli on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@nisamahal?source=rss-65919452d077------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 08:28:58 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@nisamahal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[mecrit’te bir somnambül]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/mecritte-bir-somnamb%C3%BCl-1cb019e38303?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1cb019e38303</guid>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Nov 2026 07:07:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-07T07:08:57.652Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tB-qpzkgdt2FIB_0XuX9pQ@2x.jpeg" /></figure><blockquote>mecrit’te bir hâne, vakitlerden sohbet-i canan, cemâziyelevvel 1448</blockquote><h4><strong>mecrit’te bir somnambül</strong></h4><p><em>[peyami safa ve yakup kadri’nin kitaplarında rastlayacağınız bir kelimedir somnambül. uyurgezer anlamı. bana küçüklüğümden beri hep bir çiçek ismi gibi gelir. o yüzden benim lügatımdaki karşılığı uyuyamayan sümbül. ruhumun uyurgezerliği üzerine kafa yorarken böyle içimden geldi. şurda burda kendini hep çiçek olarak tahayyül eden bu kız için şaşılacak bir şey değil]</em></p><p>bu satırlar belli periyodik aralıklarla beni ziyaret eden bir uyuyamamazlık hâlinin neticesidir. geldi bi kere artık, kovsam gitmez kal desem arsızlık edecek gibi. şikayet etmiyorum, hayır. uyuyamamak, zihnimde belli bir kişilik tasavvuru ile eşleştirdiğim havalı ve cezbedici bir durum benim için. zihnimdeki tasavvurla benim hiç alakam yok ama böyle teselli buluyorum işte kendimce. “o güzel insanlar da uyuyamazmış..” falan gibi. “sen bir uyuyama da gör” der bunu duysa bazı büyüklerim. hayır, davulun sesi uzaktan hoş gelmiyor yalnızca, uzun zamandır var bende bu hâl ve olmadığı zamanlardaki cazibesini koruyor hâlâ.</p><p>neyse. bu şekilde neticelenmesinin arkasında üç saatlik bir uyku oyunumuz mevcut. senelerdir misafirimle (uykusuzluk) oynadığımız bir oyun bu. şöyle;</p><p>1.kural: uyuyamadığımızı fark ettiğimizde gözlerimizi kapalı tutmaya devam edip kesinlikle açmıyoruz. dış dünyada gerçekleşen ve uyuyor olsaydık bizi bağlamayacak türden meselelere kayıtsız kalıyoruz. taklitten tahkik doğar temel prensibimiz.</p><p>2.kural: gözümüzü açtığımız anda, o ana dek gözümüz kapalı şekilde biriktirdiğimiz dakikalar ya da saatler sıfırlanıyor. mesela ben bu yazıya başlayana kadar neredeyse iki saat gözümü kapalı tuttum. ama açtığım anda gitti hepsi. şimdi tekrar uyumaya çalışsam ve on dakika sonra uyumaya muvaffak olsam, sadece on dakikadır uyumaya çalışan bir insan olmuş olacağım. acımasızca değil mi? ama oyunun kuralı bu.</p><p>3. kural: malayani düşünceler ve şeytanın geçmişe dair vesvese ya da geleceğe dair evham üflemelerinden uzak kalmak için sürekli evrad-u ezkarla meşgul oluyoruz. n’olcak bu dünyanın hali minvalinde gelen bütün overthinkleri hemen süpürüyoruz zihnimizden.</p><p>Örnek paket:</p><p>-Efendimiz’in (s.a.v.) küçük Zeyd bin Sabit’e (a.s.) tavsiye ettiği uyku duası</p><p>-11 Ayete’l Kürsi</p><p>-Salavat, İstiğfar (sayıları uykusuzluk derecesine göre belirlenir)</p><p>-129 Ya Latif</p><p>-500 Hasbiye (booster)</p><p>4. kural: …</p><p>buraya kadar okuduysanız, ne diyeyim bilemedim.</p><p>aslında delinin tekinin gece gece uykusuzluk hâli ile karaladığı komik ve maalesef fayda amacı gütmeyen bir yazı olacaktı bu. -faydasızlık kısmı öyle ama komik olmayacağı kesin- heyhat ben fevri duygusal geçişleri olan melankolik biriyim. zihnim çok ama çok aktif. on gün önceki amerika seyahatimin jetlag etkisi mi devam ediyor ondan da emin değilim. şimdi bu fevriliğimin sebebini İbn-i Sina’nın dört mizaç teorisinden girip aslında Fatih’le birazcık benziyor olabileceğimden çıkarak izah ederdim size. siz-biz olduk artık fark ettiyseniz. fakat bütün mevcudiyetimi de burda ortaya dökmeyeyim. <em>(?) aynen.</em></p><p>elimi eteğimi sosyal mecralardan çekip bi huzur insanı olmalıyım, artık aktüaliteye bulaşmamalıyım derken bambu bitkisi gibi durup durup birden boy veren hadiseler karşısında böyle tepki veriyor zannedersem zihnim. bir de yerimi yadırgamış olabilirim diyesim geliyor ama hiç öyle biri değilim.</p><p>evden uzaktayım, ya da kim bilir, belki müstakbel bir evim olacaktır bu coğrafyada. zaten benim evim sabit bir mesken değil pek çoğumuz gibi..</p><p>vaktiyle dilini de öğrenme teşebbüsünde bulunduğum bir Akdeniz ülkesinde gezideyim. çok hamasi bir damardan ‘ata toprakları’ gibi tabirler geçiyor dimağımdan. ‘millet’ başlığı altında Tarık bin Ziyad’ı da zikreden bir Büyüğüm olduğu için birinin benim atam olması için türk olması gerekmiyor. ispanya’dayım evet. ne yazık ki endülüs değil. ama burası da bir zamanlar endülüs’tü. ve belki de gerçekten endülüs’lü akrabalarım vardır kim bilir. kan çekiyor, öyle çekiyor ki, deli deli fikirler geliyor aklıma. “sessiz sedasız endülüs’te bir üniversiteye kayıt olup tayinimi isteyeyim ben” diyorum, böylece sizin şahitliğinizde sessiz sedasız değil de gümbür gümbür bir göç düşüncesi olmuş oluyor, mukaddes bir göç olması ümidi beslenerek.</p><p>neyse derin yaralara yaklaştık yine.</p><p>birkaç saat içinde teheccüd, ilaveten birkaç saat içinde de yoğun gezi programımız başlayacak yenice geldiğimiz bu memlekette. ve benim uyumam gerekiyor işte bu yüzden.</p><p>yorgun günlerimde elime masaj yaparak uykuya geçişimi hızlandıran bir ev arkadaşım oldu bir zaman. kendisine burdan ev arkadaşlığımızı hasretle yad ettiğimi ve edeceğimi bildirerek selam ediyorum. belki tekrar buluşuruz bir küçük Kabecikte.</p><p>biz küçüktük, Kabeciğimiz de.</p><p>küçük olmak ne güzeldi. ah tahta kulübe der gibi, ah Kuaybe diyorum ben de. ah Asuman, ah İnci. küçük Kabeciklerimiz. on yedi, on sekiz, on dokuz yaşımdaki halimi öyle özlüyorum ki.</p><p>yine Kuaybe’deki bir başka ev arkadaşım benim kaldığım odanın kapısına gelip şöyle derdi uyuyamadığında,</p><p>“evde uyanık ruhlar varken benim ruhum uyumak istemiyor”</p><p>uyuyamayışıma şöyle bir teselli bulmak istiyorum; mazinin uyanık ruhları buralarda gezerken benim ruhum uyumak istemiyor, onlarla hemhal olmak derdinde.. istiyorum ki artık uykusuzluklarımın mahiyeti ‘o güzel insanlar’ınki gibi olsun. hüzünlerim mukaddes olsun. dertlerim, ızdıraplarım.. mukaddes uykusuzluklarımda ‘o güzel insanlar’ın ruhlarıyla denk düşeyim. hatta uykularım da mukaddes olsun, aynı rüyaları göreyim onlarla. ama bir fark olsun, onlarınki rüya kalsın, benimkiler çatlayıp nevbahar olsun.</p><p>göçlerim de mukaddes olsun, yahut ikametim..</p><p>siz yazının sonuna doğru gelirken benim uykum hâlâ gelmedi maalesef. sevgili ruhuma bir çözüm önerisi; nefsim uyurken sen gezebilirsin sümbül çiçeğim. bütün benliğimle uyanık olmak sürdürebilir değil maalesef.</p><p>şimdi zihnimdeki storyteller teyakkuz isimli bir yelkenlinin mânâ denizindeki yolculuğunu anlatmak üzere bir başka fasla geçmeden burda bitirelim mevzuyu ne dersiniz.</p><p>hiç yoktansa yazının sonuna gelenlere hitamı misk olsun diye bugün uykusuzluğumun baş şüphelisi olan makaleden bir kesit.</p><p><strong>“Ne var ki, olup biten bunca kemlik, bunca kötülük ve bunca vefasızlığa rağmen hâlâ o günlerin avdet edeceğini gösteren ve onları bize geri veriyor gibi görünen saatlerin emâreleri de başımızın üstünde. Yarısı uçurulmuş bir bina veya eksik kalmış bir mısra gibi imara azmi şahlandıracak, kalemi bir kere daha coşturacak bir hayli ışık var geçtiğimiz yollarda.</strong></p><p><strong>Yıkılıp giden, sökülüp atılan o ümit dünyasından geriye kalan her parça bize:</strong></p><p><strong>“Allah’a dayan, sa’ye sarıl, hikmete râm ol… / Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol.” (Âkif) diyor gibi. Gerçi mevcut durum, bir yıkık rüyaya benzeyen hâliyle bana oldukça dokunuyor ve yapılanlar çok gücüme gidiyor; ama yürüdüğümüz yol millet yolu olduğuna göre, neye maruz kalırsak kalalım, başımıza gelen her şeyi sabırla, tevekkülle karşılamaya kararlıyız. Gönül gözlerimizle milletimizin mutlu yarınlarını süzerek, yaşatma zevkiyle hasret ve hicranlarımızı tadil edip, yolda bulunmanın hakkını vermeye çalışacağız.”</strong></p><p>-Çatlayan Rüya, Sızıntı, Nisan 2001</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1cb019e38303" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[kambur]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/kambur-4d28fcc44887?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4d28fcc44887</guid>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Dec 2025 22:58:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-28T23:02:52.367Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/909/1*OBGr0oHJT1Z1J5FppMY8oQ@2x.jpeg" /></figure><p>yollarca yorgunluğum, soluklarca ümitsizliğimle geldiğim kapının eşiğinde, belim bükük duruyorum.</p><p>bu halimle beni kabul ederler mi, şüpheliyim. yirmi bir yaşında hayallerine ak düşmüş, mefkuresi kırışmış bir genç, kimin işine yarar ki?</p><p>ölenle ölünmüyor, ama kalan da diri değilse n’olacak?</p><p>göğsünde büyüteceği şefkat çınarına, daha budaklanmadan balta vuran birinden ne gibi bir mülayemet beklenebilir?</p><p>*</p><p>kapının tokmağını kavrıyorum, tık tık tık.</p><p>tak değil, tık, çünkü korkak elim. beni böyle görseler duyacağım hicabın haddi hesabı yok. böyle tezat rüzgarların soğuğuyla üşüyor zihnim;</p><p>kabul edilip içeri girecek olma ihtimalimin heyecanı ve şu hâlimle görülüp ayıplanacağımın telaşındayım aynı anda. kıştan korkan bir çocuk vardı hani bi zaman, ikna etmiştim onu kendimce üşümenin o kadar da kötü olmadığına. o çocuk beni kızgınca seyrediyor bir yerlerden eminim.</p><p>üstümde bir zemheri kokusu var, hani insan kendi kokusunu bilmez, başkaları duyar ya, öyle değil. bu o kadar keskin bir koku işte. kokunun acılığından burnumun direkleri sızladığı için mi ağlıyorum, yoksa ağladığım için mi sızlıyor?</p><p>içeridekiler halimden hiçbir şey anlamasalar bile kucaklamak istemeyecekler beni, bu kokuya bulanıp buğulanmak istemeyecekler, biliyorum. duruluklarına halel getireceğim çamurlu duruşumla.</p><p>onlar, kucaklayacakları insanları ayırt etmeyen şefkat abideleri de olsalar, ben korkacağım üzerlerine tozlarımı savurmaktan. ehl-i kalbin namazsız insanla bir araya gelince 40 gün kıldıkları namazlardan lezzet alamayışları gibi, bana dokunanca 40 gün yanmayacak gözlerinin feri. çünkü şevklerinin üzerini benden gelen tozlar görünmesin diye çarşaflarla örtecekler.</p><p>evham rüzgarlarım kesilmiyor. sorularım, hatta daha doğrusu kendime fısıldadığım vesveseli cevaplarımla şeytanlığa soyunuyorum. kendime maruz kalmakan ne denli yorgunum,..</p><p>bütünüyle şuurunda olduğum adap bilmezliklerim karşıma dikilmiş, kendi sivri dilimin namlusunu bana doğrultup yalnızlık alaşımlı kurşunlarını sıkıyorlar.</p><p>ruhumda delikler açılıyor, açılıyor, açılıyor.. tükenmek bilmiyor kurşunlar, her elde incittiğim insanların titreyen kirpikleri birer çekirdek, ve kendi başınalığım da kovan olup en tiz yankıyla yerlere saçılıyor.</p><p>yankının ezgisine “şöhretim isyan benim”* nağmesi karışıyor.</p><p>hâlâ kapının önünde dikiliyorum, pencereden içeridekileri görmeye, duymaya çalışıyorum. büyüğümü arıyorum gözlerimle, gözlerim kendi başlarına bir ayıbın delili.</p><p>büyüğüm ve büyüğüm gibi geçtiği yerden emniyetli bir patika açan tüm büyükleri arıyorum. emniyete, muhabbete, mânâya nasıl da aç ruhum, aç ve susuz daha çok. yudumlamam gereken samimiyetler var, bünyemde eksik kalmış sıcak iklimlerin ılık yelleri.</p><p>dışarıda kalmanın acısı ile içeriye layık olmamanın ölçüsü içimin terazisini kırıyor.</p><p>mahrumiyet ve gıpta arasında bir ibre kalbim, titrek, “güvercin kalbi gibi.”*</p><p>şiirlerden kelimeler almak bile reva değil bana, değil.</p><p>kapının önünden çekiliyorum artık, belli ki açılmayacak, tekrar tıklatmaya yüzüm de yok, ümidim de. yeni meskenim pencere önü. kendime uzak gördüğüm bir şair ama, şu dizesi dokunur hep:</p><p>“keşke gölgesine razı bir fesleğen olsaydım.”</p><p>kaç defa tozuna, toprağına, rüzgarına, yağmuruna razı bir pencere önü çiçeği olmayı dilemişimdir, saymadım. dileklerim dahi istiğnadan bihaber, hep bir hürriyet, başınabuyrukluk arzusu. bu ahvalimi hangi toprağa salsam köküm tutmaz.</p><p>çiçek olmaya da hakkım yok haddizatında, çiçeklere tebessüm diyen bir üstadım var. tüm mukaddeslik ihtimallerinden uzak yetim hüzünlerimle nasıl tebessüm taklidi yapayım?</p><p>olamadığım her şey,.. ademi tanımlamak ne zor. her şey zıddıyla kaimdir de diyemiyorum.</p><p>“yok mu, diye bağırırsın da, öyle yoktur ki, sesinin yankısını dahi duyamazsın.”</p><p>adanmış insanların hayatını çölde yürümeye benzeten büyüğüme bakıyorum. bakışlarım utanç vesilesi.</p><p>başında güneşle, ayağında kumla, içinde kâh yitip gittiğinin, kâh hedefine vasıl olduğunun seraplarını gördüğü çöl deryasında, damla damla terleyip teriyle arkasında çiçekler büyüten, arkasında bıraktığı bahçeden bihaber adanmış insan.</p><p>gel ne olur. beni de arkana kat. yola revân olmayı talim et bana da.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4d28fcc44887" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[yalnız lâle]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/yaln%C4%B1z-l%C3%A2le-94b61b4fea52?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/94b61b4fea52</guid>
            <category><![CDATA[flowers]]></category>
            <category><![CDATA[kites]]></category>
            <category><![CDATA[pray]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Aug 2024 23:04:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-15T09:42:07.886Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>yalnız lâle</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*aU-o42gxTQl2zpJC" /><figcaption>Photo by Masaaki Komori on Unsplash</figcaption></figure><p>duyunuz efendim, içimde bir arayışın hengâmesi var. gözle görülmez, sezgiyle duyulur ancak, belki rüzgarı gelir yüreğinize çarpar. çarparsa ne mutlu, bu hengâme maksadına bir miktar vasıl olmuş demektir. çünkü bu arayış, şu zamanlarda kendilerine pek rastgelemediğim gönül insanlarına duyulan hasretin ismidir esasında. rüzgâr gelip de yüreğinize çarpıyorsa, demek ki manevi iklimleri yaşamaya müstaidsinizdir siz.</p><p>bu hengâmeyi nasıl tarif etsem efendim?</p><p>genişçe bir vazonun içinde tek başına duran bir lâle gibidir. ne tarafa meyledeceğini şaşırmıştır bu lâle. oysa lâlelerin o mütevazı sapları şehadetten misâle, mülkten melekûta., dünyalık ülfetlerin perdesinden lâhuti güzellik cilvelerinin sahnesine uzanan bir kemer gibidir. mecâzlardan hakikate varan bir köprüye benzer bu kemer. başı önüne hafifçe ve pek zarifçe bükülmüş lâleyi nûn’a benzetirler.*</p><p>lâle nûn ise sapı nedir? bunu henüz çözebilmiş değilim.</p><p>fakat işte, bizim lâlenin temayülünde bir bozukluk var gibi görünmektedir. vazosunun içine başka lâlelerin konmasını beklemektedir ümitle. çünkü tek başınalık insana yönünü şaşırttırır, değil mi efendim? insana, ya da lâleye..</p><p>hâsılı bu hengâme, lâlenin bir o tarafa, bir bu tarafa eğilip başını uzatacağı, işaret edeceği mânâyı bulma derdinden doğmuştur. belki de gönül evim penceresiz kaldığındandır lâlenin şaşkınlığı. yüreğinize çarpan rüzgârda bir lâle uçurtmasını salıverseniz gökyüzüne, belki o vakte kadar gönül evime bir pencere açılır da, bizim lâle semada süzülen bu uçurtmadan teselli bulur, yönünü anlar. uçurtmanızın ismini ne koyacağınızı da söylesem çok müdahale etmiş olmam değil mi? “duâ” olsun lütfen, “duâ uçurtması”.</p><p><em>*”Lâledür bağ-ı cennet içre o nûn<br>Noktası oldı sanki dâğ-ı derûn”</em></p><p><em>Şair Fazlî</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=94b61b4fea52" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[sihirli nehir ve yelkenlisi]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/sihirli-nehir-ve-yelkenlisi-2c1178c7f3f3?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c1178c7f3f3</guid>
            <category><![CDATA[rivers]]></category>
            <category><![CDATA[sailboat]]></category>
            <category><![CDATA[time]]></category>
            <category><![CDATA[journey]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Aug 2024 16:05:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-28T11:57:00.636Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3_pnjUtiJJaabHAuyxcvPA.jpeg" /></figure><p>bosna’nın sokak köşelerindeki hayratlarda şırıldıyan, cami avlularındaki şadırvanlardan akan sularda, yol kenarlarında toplaşan küçük derelerde, yahut dağların arasından çizilmiş yolunu seyreden çoşkun ırmakların üzerlerinde.. içimde bir yerde heyecanı gizli duran, köy evinden küçük testiyi kapıp pınara su doldurmaya koşan çocuğun tezahürünü görüyorum. sularda, katrelerde, kendimle gözgöze geliyorum, sonra gözümden içre o çocuğun gözü ile bakışıyoruz. belki de, şimdi suyla temizlenip gitmesini istediğim günahlarımın henüz beni böylesine kirletmediği masum zamanlara ve iştiyaklara hasretim.</p><p>bu hasretin yine galeyana geldiği bir vakit, “bazen garip bir susuzluk duyuyorum, suya değil çeşmeye”, demiştim, bilir misiniz bu susamaklığı?</p><p>“avucumu bir köy oluğunun altına tutmak istiyorum.”</p><p>fakat şimdi gözümde o kırık testiyle koşturan çocuk, sanki geçmişin bir hayaleti değil de, gelecekten bana doğru koşan masum bir kahramanın mücessem tasavvuru gibi, benim günahlarımı yıkamaya geliyordu. işte çeşmeye duyduğum hasret de böyleydi belki de.</p><p>ben bir hâtıranın özlemini duyuyorum sanmıştım, yanılmışım. elimi altına tuttuğum köy pınarlarını yeni memleketimde bulamayaşımdan ettiğim şekvalar gelip kapıma dayanmışlardı.</p><p>“kim o?” diye sual ediyordum, makul bir cevap alamıyordum. mırıltılar, belirsiz ifadeler geliyordu kulağıma. kapı deliğinden gözledim onları, işte, özlemimin yanılgısını, kimliğini tespit edemediğim bu şekvaların kambur duruşlarından idrak ediyordum.</p><p>bir gün kapım ağırlıklarını kaldıramadı, şekvalar içeri akın etti. yüzlerinde acı bakışlarla gelip karşı koltuğuma oturdular. içlerinden biri elinde kırık testisiyle gelip yanımda bitti. bizim çocuktu bu. bir süre yüzümü süzdü, ümitsizliklerime ve amansız hasretime takıldı gözleri. eliyle işaret etti, kambur duruşlu şekvalar dışarı çıktılar. biz çocukla başbaşa kaldık.</p><p>ve başladı anlatmaya.</p><p>“zaman istikbâlden mâziye doğru akan bir nehirse eğer*, insan pekâlâ henüz tecrübe etmediği hâtıraları da özleyebilir. hatta vasıl olmak için çırpınıp durduğu hayâlleri belki geleceğe ait hâtıraları, arayış diye ismini koyduğu o çırpınmalar da henüz müsemmâsı tam görünmeyen özlemeklerdir.<br>zaman müstakîm bir hat gibi gitmiyor**. ancak böyle akılları aşkın bir nehirde yelken açarken insan içinde hem ecdâdını, hem de müstakbel neslini aynı anda görüp tanıyabilir, bir yandan hasretle tutuşurken bir yandan ümitle ferahlayabilir.</p><p>bu nehir kâh derme çatma anadolu evlerinin önünden geçer, geçerken içeriden bir huzmecik ilham yüklenir, kâh sarayların içinden akıp yeni güzergâhına fetihler ve fâtihler götürür, ya da belki, getirir, kim bilir. önüne çıkan kayaların üzerinde yumuşakça geçip gider, nereden nereye sapacağını bilir, engel tanımaz.</p><p>nehrin güzergahı upuzundur. yelkenlinin menzili çoktur. sarayların içinden yol olur, köprülerin altından çay olur, şadırvanlarda su diye akar, minârelerde ezan olur çağlar, tekkelerde dervişlerin “hay hû”larına karışır. insan buralarda çok aradığını bulabilir, fakat yolculuk asıl, o kimsenin bilmediği dağların eteğinde filizlenen bir çiçekte sürat kazanır, belki zambak, belki lâle, belki kardelen,.. ismi kendinden, mânâsı O’ndan.</p><p>işte o dağa vardığında yelkenliyi bir müddet terkedip kıyıda bırakır yolcu. daha kıyıya gelmeden çiçeğin garipliği gözünü almıştır. “acib” manada “garip” değil, kimsesizliğiyle Rabb’ine sığınan gariplerin manasında “garip”. bastığı toprağı tanır yolcu, çiçeğin garip kalışının öyküsünü bilir.</p><p>nazikçe kavrar onu, köklerini de ayırır topraktan. bu çiçek için bir ölüm değildir, belki ayrılıktır, binlerin doğumuna vesile olacak. hatta belki bu yüzden kavuşma da denebilir.</p><p>bu çiçek kimi zaman kerbela’dadır, kimi zaman bosna’da. mezopotamya’nın binbir köşesinde, memleketinin bağrından koparılan böyle çiçekler vardır. yeryüzünün en büyük bağına da ekilse bu çiçek, ilk filiz verdiği o küçük köşeyi arayıp duracaktır. memleketinin bağrını başka coğrafyaların kurak sinelerine değişmez, tıpkı insan gibi. fakat esasen dünyanın bütün toprakları çiçeğe de insana da dar-ı imtihandır. firak olmadan visal olmayacağını böyle öğrenir çiçek, yahut insan.</p><p>nerede kalmıştık?</p><p>çiçeği kucağına alıp tekrar yelkenliye biner yolcu, ve artık nehirde, elinde altından, elmastan kıymetli bir cevherle yol alır. öyledir, içinde hasret ve arayış ateşinin yandığı gönüller, tüm cevherlerden kıymetlidir.</p><p>hem ecdâdını hem de neslini elinde tutarak, çiçeğe baktıkça gülümseyerek ve gülümsedikçe ağlayarak, artık yolunun üzerindeki saraylara ve saltanatlara meyletmeden, bir yere doğru gider. çiçeğin yüreğindeki hasreti dindiremeyecekse de, gurbetini kurbete tebdil edecek bir meskene doğru yol alır.</p><p>galiba oranın adına ummân diyorlardı, çiçeğin bahçeye kalbolacağı bir ummân.”</p><p>çocuk son sözlerini de söyleyip ayağa kalktı. elindeki kırık testiyi kucağıma bıraktı.</p><p>“benden bu kadar artık. bundan sonra sen dolduracaksın.”</p><p><em>nisâ kaleminden derkenar¹ : *20. Mektub/ 2. Makam/ 7. Kelime<br>derkenar 2: ** ”Zaman durmadan deveran ediyor. Gündüzler geceleri takip ediyor</em>. <em>Ve zaman müstakim bir hat gibi gitmiyor. Bugün birilerine bayram, yarın başkalarına bayram. Bugün birilerine sevinç, yarın başkalarına sevinç.</em> <em>Bugün toprağın kara bağrında açan kar çiçekleri yarın zirvelerde gezmeye namzet. Bugün toprak kurak ve çorak olabilir. Ama cennetlerden daha kutsi gözyaşları yarınları gül bahçesine çevirecektir.”</em></p><p>ırmakları ve zambakları ile bosna, temmuz 2024</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c1178c7f3f3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[şâkir kedinin gelişi ve ramazan’a hoşâmedi]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/%C5%9F%C3%A2kir-kedinin-geli%C5%9Fi-ve-ramazana-ho%C5%9F%C3%A2medi-093c76d4104f?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/093c76d4104f</guid>
            <category><![CDATA[cats]]></category>
            <category><![CDATA[welcoming]]></category>
            <category><![CDATA[ramadan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Aug 2024 15:45:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-08T16:26:22.685Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7VELnw7nuRQntY4a7NYewA.jpeg" /></figure><p>*</p><p>bir ramazan daha başlıyor, ben kuşların dilini hâlâ öğrenemedim. kelebekleri gözledim bir süre, kanatlarında bazı sihirli mefkure pırıltıları gördüm. kuşlarınkinden nasıl sevda parlıyorsa, onlarınkinden de öyle şevk ışıyordu. pırıltılar, ışımalar gözlerime konup konup geçti. istedim ki sevdalar ve iştiyaklar göçebe olmasın, içime yerleşsin artık. sonra kanat çırpmayana ışık vermediklerini öğrendim. telaşlarıma sıkışan kanatlarıma baktım arkamı dönüp, yaralarıma, körelmelerime,.. bu kadar çelimsizken bu dağın başına nasıl uçup gelmişim dedim, dağın başına uçup gelinmiyormuş aslında, bir büyülü avucun içinden bırakılıvermişim.</p><p>bir ramazan başlıyor. ben dağın eteğinde mi, yoksa zirvesinde miyim bilemem, zira o büyülü avuç nereye isterse oraya koyuyor bu küçük mahluku, adına kuş mu denir kelebek mi, her neyse.<br>paslanmış kanatlarımı silkmek için bir sergüzeşte atılmak zorundayım. burası sisli bir dağ, adımımı atınca aşağı mı düşeceğim, yoksa yere mi basacağım, bilemem. fakat galiba mesele, düşmek ya da basmak değil de, tutmak için bekleyen avucun maiyyetini hissetmek.</p><p>şu küçük şâkir kediyi avucuma alınca -avucuma sığacak kadar ufalıyor- gözlerimin önünden yine sevdalı kuşlar ve şevkli kelebekler uçuyor, ben de bir kere daha şefkatinden emin oluyorum o avucun. böylece yol, gül dökülü de olsa, bataklık da olsa, uçsam da, düşsem de, birinin beni şefkatiyle tutacağının emniyetinde ramazan’a niyet ediyor, kanatlarımı açıyorum.</p><p><em>12.03.2024</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=093c76d4104f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[sevgili laleli hiç,]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/sevgili-laleli-hi%C3%A7-5254a94a51d0?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5254a94a51d0</guid>
            <category><![CDATA[hope]]></category>
            <category><![CDATA[lale]]></category>
            <category><![CDATA[ebru]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Aug 2024 15:12:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-08T15:46:44.262Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fCn9cuxelWopwrCm6ShKBg.jpeg" /></figure><p>sevgili laleli hiç,</p><p>savaşlar, zulümler olurken, ben durduğum yerde dururken, geçen mevsimlere karşın, zamana karşın, akıntıya karşın, geç kalmaya karşın, içimde bir ümit lalesi büyütmenin duasını okuyorum, her gün lalemi sulamaktan başka elimden bir şey gelmiyor. duamı bana, benimle ev ev, oda oda, duvar duvar gezen sen hatırlatıyorsun. bir tas suyun, bir huzme ışığın, bir parça şefkatin bile zor bulunduğu coğrafyalarda, kurak, soğuk iklimlerde insanlar çiçeklerine nasıl bakıyorlar, akıl erdiremiyorum. onlara dualarını kim hatırlatıyor, dillerini kim döndürüyor?</p><p>sana her gözüm değdiğinde bana bu hediyeyi gönderen sanatçıya da ümit duası ediyorum. birinin daha çiçeğini koparacaklar diye korkuyorum, çok uzun bir dua listesi var elimde, kendi çiçeklerimi her sulayışımda başkalarının çiçeklerine de rahmet istiyorum Rahmeti Sonsuz’dan.</p><p>duada bir eksiklik mi var, bilmiyorum, ama altında ceset olmayan topraklarda çiçek yetiştirelim derken, çimengâhımızı bir şekilde kabirlerin üzerine kuruyoruz. [“Geçmişlerinizi mesâvileriyle yâd etmeyiniz.” düsturu gelip boğazımıza tıkanıyor ve daha fazla bir şey söylememize müsaade etmiyor.]* aklıma birkaç mısra geliyor, ibriğimi doldurup ümit laleme şiir gübresi ekmenin vakti gelmiştir. laleli hiç, sana her gözüm değdiğinde aklıma bu şiir gelecek artık. lalesi soldurulmak istenen biçarelere bu şiiri okumak istiyorum.</p><p>/Ülkendeki kuşlardan ne haber vardır<br>Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardır<br>Aşk celladından ne çıkar madem ki yar vardır<br>Yoktan da vardan da ötede bir Var vardır<br>Hep suç bende değil beni yakıp yıkan bir nazar vardır<br>O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır<br>Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır<br>Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır<br>Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardır<br>Yanmışsam külümden yapılan bir hisar vardır<br>Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır<br>Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır<br>Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır<br>Senden ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır/*</p><p>31.10.2023</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5254a94a51d0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ramazan'a vedâ mektubu]]></title>
            <link>https://nisamahal.medium.com/%C5%9Fif%C3%A2n%C4%B1n-ger%C3%A7ekten-ve-do%C4%9Frudan-ve-sadece-ondan-geldi%C4%9Fine-dair-inanc%C4%B1m-dilimde-avucumda-fakat-bfb56e3d289a?source=rss-65919452d077------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bfb56e3d289a</guid>
            <category><![CDATA[moses]]></category>
            <category><![CDATA[healing]]></category>
            <category><![CDATA[ramadan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[nisâ mahâli]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Aug 2024 15:08:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-08T16:24:15.888Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ugyd8BVWjm-e6LNLzhg2_A.jpeg" /></figure><p>ramazan’a veda mektubu</p><p>şifânın gerçekten ve doğrudan ve sadece O’ndan geldiğine dair inancım dilimde, avucumda, fakat kalbimde olmadıkça şifâyı bulmuş olmayacağım. bulup da kaybettiğim tılsımlı bir taş gibi bu inanç. asırlar önce ya bir toprağın altında, yahut bir ağacın kovuğunda unutmuşum. yürümeyi bıraktığım, zaman nehrinin akıntısına kapıldığım bir dönemeçte, başımdan hâdiseler, seneler geçmiş, ben taşı da kendimi de arkada bırakmışım. saraylar inşa edilmiş, saltanatlar kurulmuş ve yıkılmış tılsımlı taşımın üzerinden. taşın yeri ezberimden silinmiş artık. o gecenin Peygambere unutturulması gibi, bir fitne devrinde taşın kendisi de yeri de unutturulmuş, cevher kadrini cevher-fürûşân olmayanın bilmediği gibi, bu tılsımlı taş da kadirşinas olmayanların elinde yitip gitmesin diye gömülmüş kâinatın bir köşesine. geçmişin ve geleceğin ırmakları akıp durmuş. buluşup onlar umman olmuş. ibrahimler ateşe atılmış, yusuflar kuyuda kalmış, musaların çöle düştüğü hengâmda, beni devirlerin, devranların, mekânların ve lâmekânların ezgisinde, araya bir nağme gibi karışıp kendine çağıran bu taş, hatırımda bir buluşmanın menkıbesi olarak kalmış. şöyle başlıyormuş bu menkıbe:</p><p>“Aslında Hızır’la buluşulacak yer, ölü balığın hayat bulduğu yerdir.”*</p><p>mâzinin ve istikbâlin, maddenin ve mânânın buluştuğu, hikmetlerin illetlere tekâbül ettiği yerde gizli duran taşıma, asırların ötesinden erişmek için yola çıkıyorum. öyle yetim yorgunlaklarım var ki, heybeme ne koysam ağır geliyor sırtıma. fakat ne güzel ki, fenere de, haritaya da hâcet yok, taşı unutup bugüne gelirken ardımda ayak izlerimi bırakmışım. artık Ramazan’a vedâ etmeye hazırlanıyorum, bu yol uzun. Ramazan bana kiminle buluşacağımı soracak, ben de ona taşımın adını söyleyeceğim; “likâ” ve sonra hoşçakal demek için bir beyit okuyacağım ona..</p><p><em>06. 04. 2024</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bfb56e3d289a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>