<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Odontuya on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Odontuya on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@odontuya0702?source=rss-262a883e8038------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*s_w42QvwsNwwdW1449yRlQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Odontuya on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702?source=rss-262a883e8038------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 00:09:03 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@odontuya0702/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[#КиноТэмдэглэл]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D0%BA%D0%B8%D0%BD%D0%BE%D1%82%D1%8D%D0%BC%D0%B4%D1%8D%D0%B3%D0%BB%D1%8D%D0%BB-2d13d8c18cf2?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2d13d8c18cf2</guid>
            <category><![CDATA[movies]]></category>
            <category><![CDATA[movie-review]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Oct 2023 08:51:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-23T08:51:23.692Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*3RBFtznvhGLJOkQKxak-hA.jpeg" /></figure><p>2011 онд амиа алдсан Кеннет Чемберлэйн гэх хүний бодит түүхээс сэдэвлэн бүтээсэн “Kenneth Chamberlain Sr.’s story” гэх сонирхолтой киноны талаар…</p><p>Кино ингэж эхэлнэ…</p><p>…Өглөөний 5 цагт Кеннет эрүүл мэндийн дохиог санамсаргүй дарснаар киноны үйл явдал эхэлнэ.</p><p>Тус дохиогоор цагдаа нар ирж гэрийнх нь хаалгыг нүдэж эхэлснээр зүрх савсуулсан цаг орчмын үйл явдал өрнөнө.</p><p>Өнгөт арьстай, 70 орчим насны зүрхний өвчтэй, 2 туйлт сэтгэцийн эмгэгтэй эр, нөгөө талд хатуу ширүүн авиртай цагдаагийн офицероор удирдуулсан 3 цагдаагийн нэг хаалганы хоёр талд өрнөх үйл явдлыг харуулсан нь яг л хажууд нь сэтгэл түгшээд хараад зогсож байгаа ч юм шиг бодит сэтгэгдэл төрүүлмээр.</p><p>Магадгүй олон план солигдохгүй учраас тэр байх.</p><p>Хаалгаа тайлж өгөөгүйд шаралхаж, таамаг дэвшүүлсэн цагдаа нар нэмэлт хүч дуудаж зөрүүд өвгөний хаалгыг хүчээр эвдэлж эхэлснээр кино өрнөлдөө хүрнэ.</p><p>Гэвч нөгөө талд сэтгэцийн эмгэгтэй, айдсаар дүүрэн ч зүй ёсны бодит шаардлагыг тавин зөрүүдэлж зогсох киноны гол баатар өөрийн эрхгүй л үзэгчдийг хамт хөтлөн түгшүүлсээр байх мэт.</p><p>Эцэст нь хаалгыг нь эвдэлж орсон цагдаа нар Кеннетийн аминд хүрснээр кино өндөрлөнө.</p><p>Төгсгөлд нь бодит хүнийх нь эрүүл мэндийн хянах харилцуурт бичигдэн үлдсэн дуу хоолойг оруулж өгснөөр үзэгчдийг илүү гүн бодолд оруулж, бодит түүх гэдгийг илүү сануулж буй мэт.</p><p>Магадгүй амиа алдсан хүн өнгөт арьстан учраас, магадгүй амьдарч буй байшин нь тансаг бус учраас, магадгүй эсэргүүцсэн нь цагдаа нарын өшөө авах шалтаг болсон учраас, магадгүй хэт түгшүүрт автаж, хэт зөрүүдлэсэн нь гэх зэргийн түмэн бодолтой л үлдлээ.</p><p>Хамгийн харамсмаар нь уг хэрэгт холбогдсон цагдаа нараас хэн нь ч ял шийтгэл хүлээгээгүй байна.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*k718hFwmtLkxVeuN2gOKSQ.jpeg" /></figure><p>2023.10.23</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2d13d8c18cf2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зүгээр л тэмдэглэл…]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D0%B7%D2%AF%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D1%80-%D0%BB-%D1%82%D1%8D%D0%BC%D0%B4%D1%8D%D0%B3%D0%BB%D1%8D%D0%BB-d71dbc52690e?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d71dbc52690e</guid>
            <category><![CDATA[family]]></category>
            <category><![CDATA[mongolia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Aug 2021 09:02:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-08-10T09:02:25.190Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Gnmkc3B0FLsewSPzsY2MdA.jpeg" /><figcaption>Зургийн тайлбар: 2020 оны 08 дугаар сарын 09-ны өдөр эмээгийндээ</figcaption></figure><p>Зүгээр л тэмдэглэл…</p><p>Эмээгийн минь бор гэр байнга л дүүрэн байна. Зочин гийчнээр тасрахгүй, ач гуч, зээ нар нь шаваастай, бор домбондоо өдөрт хэд хэд цай юүлээд сууна. Дороо л хоосорчихно. Угаасаа тэр бор домбоны цайны амтыг гүйцэх амт ховорхон л болов уу.</p><p>Хотод ирээд ганцаараа тусад гарснаас хойш ихэвчлэн гэртээ ганцаар хооллоно. Ганцаараа болохоор хийж байгаа хоол амтгүй, идэх дуршил бараг л үгүй. Сүүлдээ ч сурчихсан байсан доо.</p><p>Өнгөрсөн зуны амралтаар эмээгийндээ арван хэдүүлээ аргалын гал, ширмэн тогоон дээр тасархай цуйван сэгсрээд ингээд тойрч суугаад идсэн нь зурганд үлджээ.</p><p>Энэ л хамгийн сайхан мөч, сайхан дурсамж болохоор тэмдэглэл болгон үлдээж мөнхлөхийг хүсэн ийн бичлээ.</p><p>2021.08.09</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d71dbc52690e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Хосын жор”-оор аялсан сэтгэгдэл]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D1%85%D0%BE%D1%81%D1%8B%D0%BD-%D0%B6%D0%BE%D1%80-%D0%BE%D0%BE%D1%80-%D0%B0%D1%8F%D0%BB%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D1%81%D1%8D%D1%82%D0%B3%D1%8D%D0%B3%D0%B4%D1%8D%D0%BB-2779d12b6224?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2779d12b6224</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[mongolia]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 May 2020 09:28:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-01T09:28:23.918Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Влогчин хосууд болох Түвшээ, Дөлгөөн нарын контентуудыг үзэх дуртай. Тийм ч учраас Дөлгөөний бичсэн “Хосын жор” номыг уншиж дуусгалаа.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/200/1*mvYWprc2NWlkuGFocAs61Q.jpeg" /></figure><p>02 сард худалдаж аваад эхлүүлсэн боловч нэг л “амттай” уншигдахгүй, дэрэн доор бараг 2 сар болжээ.</p><p>Харин уншаад дууссаны дараа “хэн нэгэн надад итгээд нууцаа ярьсан ч юм шиг”, “тэр нууцыг нь дааж явах ёстой ч юм шиг”, “ирээдүйн нөхөртөө хурдан ирээч, хайрт минь” гэж үг даймаар ч юм шиг сонин мэдрэмж төрснөө нуух юун.</p><p>Номын бичвэр нь илүү ярианы өнгө аяс зонхилж байсан нь уншихад “амт муутай” байсныг хэлэх хэрэгтэй. Тухайлбал “ккк”, “хэхэ” гэх мэтчилэнг номноос унших таатай санагдаагүй шүү.</p><p>Гэвч бидний анзаардаггүй, мэддэг атлаа мэддэггүй, мэдэхийг төдийлөн хүсдэггүй хосуудад тулгардаг асуудал бэрхшээлийг хөндөж чаджээ.</p><p>Ялангуяа “Чанга ярих тусам холддог” гэх өгүүлбэр одоог хүртэл бодогдсоор, ерөөсөө л амьдралдаа тууштай хэрэгжүүлмээр санагдсан.</p><p>Энэ мэтчилэн санаа авмаар, жишээ болгож амьдралдаа хэрэгжүүлэхээр олон чухал санаа, ишлэл байсан.</p><p>Миний хувьд номын сэтгэгдэл ийм байна.</p><p>Та уншаад үзээрэй. Таны дүгнэлтийг танд үлдээе.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2779d12b6224" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Уумаар” санагдтал “эморуулсан” галзуу үдэш]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D1%83%D1%83%D0%BC%D0%B0%D0%B0%D1%80-%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D0%B3%D0%B4%D1%82%D0%B0%D0%BB-%D1%8D%D0%BC%D0%BE%D1%80%D1%83%D1%83%D0%BB%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D0%B3%D0%B0%D0%BB%D0%B7%D1%83%D1%83-%D2%AF%D0%B4%D1%8D%D1%88-2a34dac5ae33?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2a34dac5ae33</guid>
            <category><![CDATA[ulaanbaatar]]></category>
            <category><![CDATA[mongolia]]></category>
            <category><![CDATA[singer]]></category>
            <category><![CDATA[bold]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 Apr 2020 02:37:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-20T02:37:28.513Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*efx8GeXMMui2L-X2lu7n4g.jpeg" /></figure><blockquote>“…Чи минийх байгаасай</blockquote><blockquote>Чимээгүй хүрээд ирээсэй</blockquote><blockquote>Зүүдэндээ харсан хайр минь</blockquote><blockquote>Өглөө нь үнэн байгаасай</blockquote><blockquote>Намайг хайрлаасай…” ляляля</blockquote><p>Зурагтны цаана Буянт-Ухаа дүүрэн үзэгч чанга гэгч нь дуулна, зурагтаа үзэж суугаа би караокед байгаа юм шиг л дагаж дуулсан галзуу үдэш өчигдөр /2020.04.19/ өнгөрлөө.</p><p>Яасан күүл, яасан тансаг үдэш байваа.</p><p>Яг л 18 насандаа эргэж очоод цас орсон үдэш тэр нэг залууд анхны харцаар дурлаад шөнөжингөө хөрвөөж хоносон гэнэн дурсамжаа санан дурсмаар ч юм шиг, нэг л тийм гэгэлзүүлсэн гоё үдэш байлаа.</p><blockquote>Бурхан минь. Бүхэл бүтэн 4 цагийн туршид 40 дууг “амьдаар” жаргаж дуулсан супер стар-тай хамт нэгэн цаг үед амьдарч, дуунд нь дурсамжаа хөвж суугаадаа талархмаар.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*Hnzrp3eF8qgTPqaMK17HGQ.jpeg" /></figure><p>Хайртай хүнийхээ гарлуу гүймээр</p><p>Хамгийн нандин дурсамжаа уудалж</p><p>Хачин ихээр гэгэлзмээр</p><p>Хундага дарс ууж</p><p>Ханатлаа бүжиглэмээр, галзуу үдэш байлаа.</p><p>2020.04.20</p><p><a href="https://www.facebook.com/odontuya.gantulga.3">@Гантулгын Одонтуяа</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2a34dac5ae33" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[НАЙЗ…]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D0%BD%D0%B0%D0%B9%D0%B7-3346e5b59966?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3346e5b59966</guid>
            <category><![CDATA[friends]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Dec 2019 02:10:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-04T02:10:41.609Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>НАЙЗ…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*F3bhlSna0i8U5j1lAZmC-A.jpeg" /></figure><p>Амьдралд найз нөхөр шиг чухал нандин зүйл үгүй.</p><p>Гэхдээ байзаарай. Бодоод үзье.</p><p>30 насны нандин зураас дээр нас минь ирэхэд би найзуудынхаа ихэнхийг нь алджээ.</p><blockquote>Эсвэл зарим нь шантраад замын дундаас гээгдэж үлдсэн ч юм уу бүү мэд.</blockquote><p>Гэхдээ л дийлэнх нь миний сэтгэлийн гүн дэх энэ нэршлээс хэзээдээ ч юм хасагдчихаж.</p><p>Гэхдээ би алдаагүй, харин ч миний найзууд цөөхөн ч гэсэн чанартай хэд нь шигшигдээд үлдчихсэн мэт.</p><blockquote>Миний “хэт эмо”, “хэт гэгэлгэн”, “хэт тунирхуу” олон өнгийн солонго шиг хачин тэнэг занг минь хэдийн мэддэг, байгаагаар минь хүлээн зөвшөөрч яаж ч санаа зөрөлдсөн, ам муруйсан дараа нь “миний хажууханд” хаа нэгтээ байж л байдаг юм, тэд минь.</blockquote><p>Гэхдээ цөөхөөн, бүр маш цөөхөн, жинхэнэ найз, миний амьдралаас гарахыг хүсдэггүй, тэр л ховор найз үлдэж хоцордог юм байна лээ.</p><blockquote>Би ч гэсэн цөөхөөн хэдхэн найзынхаа амьдралаас нь гарахыг хүсэхгүй, зууралдсаар л “үүрд эмо” явна гэж боддог доо.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3346e5b59966" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Минималист нэгэн болох гэж хичээж эхэлснээс хойш 6 сар өнгөрчээ.]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B8%D0%BC%D0%B0%D0%BB%D0%B8%D1%81%D1%82-%D0%BD%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D0%BD-%D0%B1%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D1%85-%D0%B3%D1%8D%D0%B6-%D1%85%D0%B8%D1%87%D1%8D%D1%8D%D0%B6-%D1%8D%D1%85%D1%8D%D0%BB%D1%81%D0%BD%D1%8D%D1%8D%D1%81-%D1%85%D0%BE%D0%B9%D1%88-6-%D1%81%D0%B0%D1%80-%D3%A9%D0%BD%D0%B3%D3%A9%D1%80%D1%87%D1%8D%D1%8D-8bdebf23bafc?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8bdebf23bafc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Dec 2019 02:52:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-03T02:52:02.808Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Минимализм" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/266/1*Bj9HCKL-LEINvyCtpnlJYA.jpeg" /></figure><p>Минималист нэгэн болох гэж хичээж эхэлснээс хойш 6 сар өнгөрчээ.</p><p>Энэ хугацаанд өөртөө гаргасан зарим дэвшилтэт зүйлсээ та нартайгаа хуваалцахаар шийдлээ.</p><ul><li>Худалдан авалт хийхдээ тооцоотой, төлөвлөгөөтэй ханддаг болсон. /Өмнө нь сэтгэл хөөрлөөр хэрэггүй худалдан авалт маш их хийдэг байснаа анзаарсан. /</li><li>Тоог бус чанарыг эрхэмлэдэг болсон. /Би их уйдамхай л даа. Тиймээс нэг хувцсыг элэгдтэл нь удаан өмссөнөөс хямдхан хэрнээ үзэмжтэй хувцсыг эрхэмлэдэг байсан. Харин хувцас олон тоондоо чухал биш чанартай цөөн тооны байх нь сэтгэл зүйд ч амар дээрээс нь цаг хугацааг ч маш их хэмнэж байгааг анзаарсан./</li><li>Хувцасны шүүгээгээ бага багаар цэгцлэх. /Хөрөнгө мөнгө зарцуулж авсан хувцасаа хаяна гэж бодож эхлэх хэрэггүй гэдгийг эхэнд нь сануулмаар байна. Яагаад ч юм “би минималист хүн болмоор байна. гэхдээ мөнгөөр авсан эд зүйлсээ хаяад баймааргүй байна” гэсэн бодол намайг хэсэгтээ л чөдөрлөсөн шүү. Гэхдээ шүүгээгээ нээгээд бүх хувцсаа гаргаад яг өмсдөг хувцаснуудаа буцааж хийхэд 40 хувийг нь эзэлж байсан. Үлдсэн 60 хувийн хувцаснаас 10–15 хувийг нь хааяа өмсдөг, үлдсэн 50–55 хувийн хувцсыг огт өмсдөггүй, эсвэл бүр жилдээ ганц нэгхэн удаа өмсдөгөө анзаарсан.Тиймээс ялгалт хийж шүүгээгээ цэгцэлсний дараа сэтгэл санаа хичнээн сайхан болсон гээч. Овоорсон их хувцас хүний сэтгэл зүйд ямар их дарамт болдог байсныг тухайн үед маш сайн ойлгосон. /</li><li>Дараагийн авсан арга хэмжээ бол мэдээж угаалгын өрөөг цэгцлэх. /Угаалгын өрөөний сагсанд огт хэрэглээгүй хэрнээ 2–3 жил хадгалсан бүтээгдэхүүн байсан гээд бод доо. Хэзээ, юунд хэрэглэх гэж хадгалаад байдаг байснаа өөрөө ч ойлгоогүй. Яг л хэрэглэх саван шампуниа авч үлдсэний дараа цэвэрлэгээ хийхэд хичнээн хялбар болсныг тайлбарлах нь илүүц биз/</li><li>Сүр бараатай, нүсэр интерьер дизайн, тавилга хэрэгслийг огт сонирхохоо больсон. /Жишээ нь угаалгын өрөөний толь л гэхэд заавал тавиуртай, том толь байршуулаагүй, жижигхэн өлгөдөг толь аваад л болоо. Хэрэглэж болоод л байхад хэт үнэтэй, том зүйлийг “заавал” авах хэрэггүй юм байна лээ шүү. Энэ мэдээж хүн хүний сонирхолоос шалтгаалах байх. /</li><li>Эцэст нь хэлэхэд минималист байна хувцас хэрэглэлээ цөөлөх гэдэг ойлголт ч биш, тархин дахь бодлоо хүртэл цэгцлэх юм байна лээ шүү. Гомдол шаналлаа мартчих, амьдралд чинь байхыг хүсэхгүй байгаа найз нөхөд, хэн нэгний араас шаналахгүй байж, тайван байхыг эрхэмлэж сурах нь хамгийн чухал гэдгийг бага багаар ойлгож байна даа.</li></ul><p>Хүндэтгэсэн: <a href="https://www.facebook.com/odontuya.gantulga.3"><strong>Гантулгын Одонтуяа</strong></a> 🤗🤗</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8bdebf23bafc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Уг нь дэлгүүр орж хүнсээ авах зорилготойгоор гэрээсээ гарсан байдаг юм.]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D1%83%D0%B3-%D0%BD%D1%8C-%D0%B4%D1%8D%D0%BB%D0%B3%D2%AF%D2%AF%D1%80-%D0%BE%D1%80%D0%B6-%D1%85%D2%AF%D0%BD%D1%81%D1%8D%D1%8D-%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D1%85-%D0%B7%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%BB%D0%B3%D0%BE%D1%82%D0%BE%D0%B9%D0%B3%D0%BE%D0%BE%D1%80-%D0%B3%D1%8D%D1%80%D1%8D%D1%8D%D1%81%D1%8D%D1%8D-%D0%B3%D0%B0%D1%80%D1%81%D0%B0%D0%BD-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%B4%D0%B0%D0%B3-%D1%8E%D0%BC-e203445a54bc?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e203445a54bc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Aug 2019 05:54:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-13T05:57:25.095Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9NuJQMZK9vNpNIhD9ZQU1A.jpeg" /></figure><p>Уг нь дэлгүүр орж хүнсээ авах зорилготойгоор гэрээсээ гарсан байдаг юм. Гэвч дэлгүүрийн хаалганы хажууханд үсчин гэсэн хаяг харагдангуут гэнэтхэн л “үсээ тайруулчихья” гэсэн бодол зурвас гэж орж ирээд хөл минь хүсэлтэй хамт тэр зүгт чиглүүлж орхих нь тэр.</p><p>Ингэж л 10 жил ургуулсан үсээ гэв гэнэтхэн, зүв зүгээр явж байгаад тайруулчихлаа.</p><p>Сэтгэл сэргээд, тархин дахь хамаг хаягдлаа сэгсрээд хаячихсан ч юм шиг нэг тийм гоё мэдрэмж.</p><p>Тааралдсан уулзсан танил нөхдийн талаас илүү нь “хайран үс” гэж миний өмнөөс халаглах.</p><p>Зүгээрээ, хүнд биш өөртөө таалагдаж амьдрах нь надад дөнгөж одооноос л таалагдаж эхэлж байна.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e203445a54bc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бороотой өдрийн “эмо” хүүрнэл]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D0%B1%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%BE%D1%82%D0%BE%D0%B9-%D3%A9%D0%B4%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%8D%D0%BC%D0%BE-%D1%85%D2%AF%D2%AF%D1%80%D0%BD%D1%8D%D0%BB-f097fb9b2cae?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f097fb9b2cae</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Aug 2019 03:56:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-13T03:56:51.163Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/275/1*wYtr4_S1kIQyH9mbPamFcg.jpeg" /></figure><p>Бороо орохоор яагаад ингэж төгс “эмордог” юм болоо. Худлаагаасаа гунигтай царайлмаар, тэгсэн атлаа сэтгэл дотроо далжигнамаар. Бороонд норж болзмоор санагдах авч хэн нэгнээс нуугдан шүхрээ аваад чимээгүйхэн алхмаар. За мэдэхгүй ээ. Ямартай ч яруухан, гунигтай хийгээд жаргалтай нэг тийм сонин мэдрэмж эрхгүй төрж эморолд автахыг нь яана. Бүр байнга шахуу шүү.</p><p>Магадгүй Өлзийтөгсийн Болд-Эрдэнэдээ зориулж бичсэн гунигт шүлэгнээс болдог ч байж мэдэх. Яагаав нөгөө.</p><p>Усан борооноор би нэг л хүнийг боддог</p><p>Угаас тэр минь буцаж ирэхээргүй явсан… гээд л.</p><p>Энэ шүлгийг унших, бодох тоолонд л нэг тийм харуусам атлаа гэгээхэн санагдах.</p><p>Борооны тухай бас нэг эморлын бодол. /Газар тэнгэр 2 хураа асгаж болзож байна гэх/ хэхэ.</p><p>Ямартай ч бороо намайг догдлуулдаг, баярлуулдаг, гунигтай бас аз жаргалтай болгодог.</p><p>За за, цайндаа гарлаа. Гадаа яг одоо бороо орж байна. Шүхрээ аваад чимээгүйхэн алхах уу, болих уу.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f097fb9b2cae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Дэлхийн талыг эзэлсэн Монгол морины гайхамшгийг мэдэрлээ]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D0%B4%D1%8D%D0%BB%D1%85%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D0%B0%D0%BB%D1%8B%D0%B3-%D1%8D%D0%B7%D1%8D%D0%BB%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B3%D0%BE%D0%BB-%D0%BC%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%BD%D1%8B-%D0%B3%D0%B0%D0%B9%D1%85%D0%B0%D0%BC%D1%88%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%B3-%D0%BC%D1%8D%D0%B4%D1%8D%D1%80%D0%BB%D1%8D%D1%8D-84a8a42a0fab?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84a8a42a0fab</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[traveling]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Aug 2019 03:24:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-13T03:24:08.969Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Амралт, чөлөөт цагаа залуус хэрхэн өнгөрүүлж байна вэ. Энэ асуултад хариулт авахаар залуусын төлөөлөл болох энгийн нэгэн төрийн албан хаагчтай уулзлаа. Түүнийг Гантулгын Одонтуяа гэдэг. Тэрбээр амьдралын эрүүл, идэвхтэй хэв маягийг чухалчилдаг нэгэн. Тэр зуны амралтаа илүү үр дүнтэй, дурсамжтай өнгөрөөхийг зорьсон байна.</p><p><strong>-Саяхан “Хагийн хар нуур” луу морин аялал хийгээд ирсэн гэж сонслоо. Амралтын сонин хачнаасаа хуваалцахгүй юу?</strong></p><p>-Миний хувьд энэ аяллыг хоёр жил хүсч, мөрөөдсөн. Энэ жил мөрөөдлөө биелүүллээ. Төв аймгийн нутагт орших үзэсгэлэнт сайхан байгальтай “Хагийн хар нуур” луу морин аялагчдын клубын залуустайгаа яваад ирлээ. Тэр бүр машин хүрч чаддаггүй учраас маш онгон дагшин байгальтай газар. Тийш нь зөвхөн мориор очих боломжтой учир адал явдалд /экстрим аялал/ дурлагчдын хувьд их сонирхолтой аялал болдог. Миний хувьд анх удаа олон цагаар морьж унаж, багагүй бартаат замыг туулж, нэг ёсондоо өөрийгөө хэр тэвчээртэй вэ гэдгийг сорьсон гэж болно. Биднийг аялах үеэр их бороотой байсан учраас аялал маань илүү адал явдалтай байлаа. Газар нойтон шалбааг их, намагтай, дээр нь маш өндөр давааг давдаг. Замын бараг 30–40 хувь нь намаг байсан. Энэ бүхнийг жинхэнэ Монгол морины хүчээр даван туулсан. Намаг руу ороод морьтойгоо доошоо шигдсэн л дээ. Арын хоёр хөл нь суугаад хондлойгоор намгийн шавар халиад гараад ирчихсэн. Би ч дотроо за ингээд бүх юм өнгөрлөө л гэж бодсон. Гэр бүл, үр хүүхэд нүдэнд үзэгдээд л их айсан. Тэгээд мориныхоо амыг сул тавиад, ярилцаж эхэлсэн. Чи ухаантай, хүчтэй шүү алив гараарай гээд л. Тэгсэн морь маань зүтгэсээр байгаад гараад ирж байгаа юм. Үнэхээр биширсэн. Аргагүй л дэлхийн талыг Чингис хаан мориныхоо хүчээр байлдан дагуулжээ гэж бодогдсон шүү.</p><p><strong>-Урьд нь морь унаж байв уу, хэр ядарсан бэ?</strong></p><p>-Би Ховд аймгийн Зэрэг сумын хүүхэд. Хөдөө өссөн болохоор мэдээж морь, малтай ойр байлгүй яах вэ. Гэхдээ морь уналгүй их удсан байна. Аяллын хугацаанд бараг 12 цагийн турш мориноос буулгүй явсан. Мэдээж аюулгүй байдлаа маш сайн хангаж, хөтчийнхөө зааварчилгааг дагах ёстой. Дээрээс нь хувь хүнээс их тэвчээр шаардана. Жинхэнэ өөрийнхөө бодгаль чанарыг таниж байгаа юм л даа. Буугаад буцаад явчихмаар, шантармаар, айгаад уйлчихмаар тэгсэн хэрнээ сонирхолтой.Уг нь их ядрах байх гэж бодсон. Гэтэл харин ч надад сайхан амралт болсон шүү. Машинаар давхиад л өнгөрөхөд бид байгалийн сайхныг сайн харж чаддаггүй юм байна. Харин морин аялал бол уул, ус, газар шороондоо илүү ойртож, өөрийн биеэр мэдрэх боломжийг олгодог. Нэг ёсондоо хүн тархиа амрааж, нүдээ баясгаж, дотроо бясалгаж чадна гэх үү дээ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/0*Ki3BKsUCVg8Lyl0L.jpg" /></figure><p><strong>-Зорьсон газраа хүрээд ямар сэтгэгдэл төрөв? Тэгж их тэвчээр гаргаж очоод нүд, сэтгэлээ баясгаж чадав уу?</strong></p><p>-“Хагийн хар нуур” бол битүү ой модоор хүрээлэгдсэн газар байдаг. Өндөр давааг даваад л морь ч би ч өөрийн мэдэлгүй урагш зүтгэсэн. Үнэхээр үгээр хэлэхийн аргагүй байгалийн үзэмж бүрдсэн газар. Зам нь бартаатай учир тэр бүр аялагчид очоод байдаггүй. Тиймээс онгон дагшин хэвээрээ. Үнэндээ олон хүний хөлд бүү дарагдаасай гэж бодсоноо нуугаад яах вэ. Нэг ч гэсэн газар ийм сайхнаараа байг л дээ. “Өгий нуур”, “Туул”, “Тэрэлж” шиг болчих вий гэсэн харамлах сэтгэл төрсөн.</p><p><strong>-Дотоодын аялал жуулчлал нэг үеэ бодвол их сайн хөгжиж байна. Нөгөө талаар аялагчид хог хаягдал хаяж, бохирдуулж байна гэж шүүмжилдэг?</strong></p><p>-Олон хүний хөлд дарагдаад ирэхээр хэцүү л дээ. Гэхдээ ажиглаад байхад манай залуус бас их ухамсартай болжээ. Бидний аялал бол морин байхаас гадна эко байсан. Энэ нь байгальтайгаа илүү ойртож, тэр хэрээр хайрлах, хамгаалах сэтгэл төрдөг юм байна лээ. Хог хаяж биш түүж аялсан. Амарч буудалчихаад, хогуудаа уутанд хийгээд явж байлаа. Ямар ч хүн ирээгүй мэт харагдахаар. Нөгөө талаар дотоодын аялал жуулчлалыг хөгжүүлэхийг зорьж байгаа бол орчин нөхцөлийг нь сайжруулах хэрэгтэй юм шиг санагдсан. Бид хогоо хаяхгүй, ил задгай бие засахгүй баймаар байна. Гэтэл ойр хавьд хогийн сав, эко нойл байдаггүй. Олон газраар явахад ийм л байсан. Гэлээ гээд хогоо ил хаяж, гол ус руугаа ойр бие засаад байж болохгүй. Хүн чинь нэгэндээ их нөлөөлдөг. Хамт яваа хүмүүс дунд нэг цэвэрч, соёлтой хүн байвал бусад нь дагаад л дууриана шүү дээ. Бидний хувьд угаасаа эко аялал хийж байгаа учир анхнаасаа байгальдаа ээлтэй аялна гэж тохирсон. Тэгээд нэгэндээ шаардлага тавихад их сайн хүлээж авна.</p><p><strong>-Хүсэл, сонирхол нэгтэй, үеийн залуус хамтдаа цагийг дурсамжтай өнгөрүүлнэ гэхээр сайхан юм. Ил галын дэргэд тойрч суучихаад, гитараа дарж дуулаад, жаргах нарны туяа хараад л нэг тийм романтик төсөөлөл буугаад байна?</strong></p><p>-Энэ чинь аяллын хамгийн сайхан хэсэг. Голын хоржигнох чимээ сонсонгоо хээрийн кофе шимээд л жаргах нарны туяанд маргаашаа, ирээдүйгээ сайхнаар бодож мөрөөднө. Хоорондоо мэдээлэл солилцож, адал явдал, дурсамжаа хуваалцана. Инээлдэнэ, хөгжилдөнө. Энэ хүртэл яваад ирлээ гэж өөрсдөөрөө бахархах сэтгэл төрнө. Ингэж л аяллын багахан ядаргаагаа тайлж байгаа юм. Гэхдээ эрүүлээр шүү. Бид нэг ч алкохол авч яваагүй. Амрах гэж байгаа хүмүүст архи шиг хэрэггүй эд юу байх вэ. Аялах биш улам ядрах юм болно.</p><p><strong>-Монгол орныхоо хэр олон газраар явав. Аялж, амрахын сайхан нь юу вэ?</strong></p><p>-Өөрийнхөө хэмжээнд аялаад л явж байна. Говийн аймгуудаас бусад газраар ер нь явсан байх шүү. Миний бодлоор аялал гэдэг бол зүгээр диван дээрээ удирдлага бариад хэвтэх биш юм. Үүний оронд байнга байдаг “конфорт зон”-соо гарч, өөр орчинд, шинэ найз нөхөдтэй болж, мэдэхгүй, чадахгүй олон зүйл сурах бол жинхэнэ амралт. Нэг ёсондоо өөрийгөө таниж, шалгаж, ойлгох хэрэгтэй. Би бүр “Яана амралт дуусчих вий, хурдхан нэг тийшээ явахгүй бол болохгүй. Заавал үр дүнтэй амрана шүү” гэж өөртөө сануулсаар байсан. Монгол орноороо аялна гэдэг чинь нэг талаар амралт болохоос гадна хамгийн гол нь эх орноо улам илүү хайрладаг болдог юм байна. Чулууг нь хөндчихгүй юмсан, гол усыг нь бохирдуулахгүй юм шүү гэж их хичээнэ. Бидний өвөг, дээдсийн үлдээсэн энэ сайхан онгон дагшин байгалиа энэ чигээр нь үр хүүхэддээ үлдээх юмсан гэсэн хүсэл төрж байсан. Нэг удаа би баруун бүсийн хил орчмын нутгуудаар явж байсан. Эх орныхоо дархан хийлийн манаанд зогсож буй хилчидтэй уулзаад явж байхдаа дараа ирэхдээ заавал хүүтэйгээ ирнэ дээ гэж өөртөө амласан. Миний хүүг Эрдэм-Ундрах гэдэг. Хүү минь цэрэг эрсийн дархан манаа, энэ сайхан газар нутгийг заавал харах хэрэгтэй. Тэгж байж эх орноо хайрлаж, хамгаалах сэтгэлтэй эр хүн болно. Ирээдүй хойч минь үүнийг мэдэрч өсөх ёстой гэж бодсон.</p><p><strong>Аяллын нэг зорилго бол яалт ч үгүй энэ мөн. Гэр бүлээрээ аялж, үр хүүхээддээ дурсамж үлдээж байна. Мөн нутаг усныхаа үүх түүхийг ярьж өгч, нүдээр харах боломжтой болно?</strong></p><p>– Би Баян-Өлгий аймагт явж байхдаа нэг талаар харамссан л даа. Уул, толгодынх нь нэр ус ихэнх нь өөрчлөгдсөн байсан. Урьд нь өөр нэртэй байсан гэдгийг настай буурлууд маань мэдэж байгаа. Гэтэл бидний үр хүүхэд одоогийнх нь нэршлээр хүлээж авна. Магадгүй үүнийг дагаад тухайн газар орны үүх түүх, үлгэр домог нь өөрчлөгдөж мэдэх юм. Бид ядаж амнаас ам дамжин ярьж, хүүхдүүддээ тайлбарлаж өгвөл тэд ойлгоно. Ингэхдээ зүгээр ярих биш дагуулж яваад, нүдээр үзүүлбэл өөр шүү дээ. Жишээ нь миний хүү байгальд хог хаяж болохгүй гэж хэлэхээс илүү дагуулж яваад өөрөө үлгэрлэж харуулбал үр дүнтэй. Тэгээд ч хүн мөнх биш. Бидний амьдралд дурсамж л үлддэг. Боломж л олдвол гэр бүлээрээ сайхан аялж байгааарай. Энэ чинь л жинхэнэ амралт болно.</p><p><strong>-Зуны амралтаа аялж өнгөрөөжээ. Ер нь чөлөөт цагаа хэрхэн яаж өнгөрөөдөг вэ? Амьдралын нэлээн идэвхтэй санагдсан.</strong></p><p>-Хүн ер нь эхлээд хоббигоо олох ёстой юм байна. Би юунд дуртай вэ, надад юу таалагддаг вэ, үүнийг хийхэд аз жаргалтай болж чаддаг уу гээд өөрийгөө таниж мэднэ. Ингэхийн тулд олон зүйлийг сонирхож, оролдох хэрэгтэй. Би өөрийгөө дөвийлгөж, магтаж байгаа юм биш шүү. Гэхдээ би аль болох амьдралын идэвхтэй хэмнэлтэй байхыг эрмэлздэг. Эрүүл зөв хооллож, унадаг дугуйгаар ажилдаа явж, ууланд алхахыг хичээдэг. Одоо минималист болохыг зорьж байна. Саяхан хувцасны шүүгээгээ онгойлгож үзлээ. Хувцасныхаа бараг тавь, жаран хувийг өмсдөггүй юм байна. Дараа өмсөнө гэж хадгалаад л байдаг. Тэгээд бүгдийг нь зоригтойгоор хаясан. Ариун цэврийн өрөөгөө харсан. Сүүлийн хоёр жил хэрэглээгүй эд зүйл их байсан. Бүгдийг нь ялгаж ангилсан. Үүний дараа гэр орон цэвэрхэн илүү тухтай болсон юм шиг санагдсан. Бүр тархи ч цэгцэрчихсэн. Рестарт хийгээд хог болсон таагүй бодлуудаа устгачихсан гэх үү дээ. (инээв)</p><p><strong>-Дугуй, скүүтрээр ажилдаа явдаг байсан, хотын энэ их түгжрэлд хамгийн хурдан, хэмнэлттэй унаа байх?</strong></p><p>-Би одоо Налайхад амьдарч байгаа. Урьд нь хотод амьдарч байхдаа ажилдаа дугуй, скүүтрээр явдаг байв. Зургаан жилийн өмнө гэсэн үг. Тэгэхэд одоотой харьцуулахад ийм хэв маяг бага байсан. Дугуйн зам ч бага. Би машин дундуур сүлжээд л явчихна. Жолооч нар исгэрэх, шүгэлдэх, инээлдэх, араас дуудах бол энгийн үзэгдэл байлаа. Тэдний хуьд харин ховор зүйл байсан байх. Одоо бол тоохоо байсан шүү дээ. Ийм эрүүл хэв маягийг залуус илүү эрхэмлэж байна. Дугуй унаж байгаа үед заавал өндөр үнэ төлж спинингд явах шаардлагагүй. Хөдөлгөөний дутагдалд орно гэж байхгүй. Тэгээд ч санхүүд хэмнэлттэй. Ямар бензин тосны мөнгө хийх биш. Эрч хүчтэй, спортлог залуус нэгдсэн Дугуйн клуб байдаг юм. Би түүний идэвхтэй гишүүн. Хаяа дугуй унамаар санагдаад хот руу ирж тэдэнтэй хамт хаашаа ч хамаагүй жийдэг. Стрессээ ингээд л тайлчихдаг.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*dApCnjaNKGKcR7KT.jpg" /></figure><p><strong>-Одооны залуус болохгүй байна, бидний үед ийм байгаагүй гээд ахмадууд хаяа бухимдаж харагддаг. Гэхдээ энэ бол зарим хэсэг нь шүү гэж хэлмээр байдаг. Үеийнхэндээ үлгэр жишээ болж буй залуус олон байгаа шүү дээ?</strong></p><p>-Одоо хүмүүс цахим орчныг илүү соёлтой ашиглах болжээ. Өдөржин сошиал ертөнцөөр тэнэж, хэрэгтэй, хэрэггүй хов живийн мэдээллээр өөрийгөө ядраах цаг өнгөрсөн. Фэйсбүүк, инстаграмд хүсэл, сонирхол нэгтэй залуусын маш олон бүлэг байдаг. Тэд биенээ огт танихгүй мөртлөө нэгэндээ эерэгээр нөлөөлдөг. Мэдээлэл солилцож, хийж чадсан зүйлээрээ бусдыгаа уриалж, урам өгч, хурцалж байдаг. Хүн өөрөө л сонголт хийдэг. Би амжилтын замаар өгсөх үү, амьдралаа алдах замаар уруудах уу гэж. Үүний тулд өөрийгөө нээж, таниж, сорьж байх хэрэгтэй болов уу. Өдөр бүр хичээж, үлгэр жишээ залуусаас суралцаж, заавал чадна гэж хүүгийнхээ төлөө зүтгэж яваа минь хамгийн сайхан.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84a8a42a0fab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Сүүлийн үед тв үзэх, фб-т зарцуулах цагаа илт багасгасан.]]></title>
            <link>https://medium.com/@odontuya0702/%D1%81%D2%AF%D2%AF%D0%BB%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D2%AF%D0%B5%D0%B4-%D1%82%D0%B2-%D2%AF%D0%B7%D1%8D%D1%85-%D1%84%D0%B1-%D1%82-%D0%B7%D0%B0%D1%80%D1%86%D1%83%D1%83%D0%BB%D0%B0%D1%85-%D1%86%D0%B0%D0%B3%D0%B0%D0%B0-%D0%B8%D0%BB%D1%82-%D0%B1%D0%B0%D0%B3%D0%B0%D1%81%D0%B3%D0%B0%D1%81%D0%B0%D0%BD-6fd6e1bfd5e6?source=rss-262a883e8038------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6fd6e1bfd5e6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Odontuya]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Mar 2019 15:13:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-14T15:13:23.644Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/399/1*6VWA1lDhLbjObPt6_U0UeA.jpeg" /></figure><p>Сүүлийн үед тв үзэх, фб-т зарцуулах цагаа илт багасгасан. Харин оронд нь гоё подкастууд татаж аваад сонсох нь илүү өгөөжтэй, бас таатай байна. Алхаж явахдаа, гэрээ цэвэрлэж байхдаа, хоолоо хийхдээ гээд боломжтой үедээ чихээ ингэж &quot;ашиглавал&quot; давгүй юм байна. Ккк.<br>Өнөө орой л гэхэд сүүлийн үед &quot;од&quot; болоод буй Мишель Обамагийн намтарчилсан номыг чихээрээ &quot;уншчихлаа&quot;. <br>Одоо усан мэдээнд ороогдохгүйгээр бичих чадвараа илүү сайжруулж медиум дээр бичвэрүүд бичиж байх зорилго тавьсан байгаа. 💜😊</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6fd6e1bfd5e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>