<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Öner Ünal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Öner Ünal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@onerunal?source=rss-384aa2530200------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*UtOR6nUZlJpnZKh4NVUnBg.png</url>
            <title>Stories by Öner Ünal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@onerunal?source=rss-384aa2530200------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 22:21:19 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@onerunal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İyi İnsan Olmak Ne Kadar Tesadüf?]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://onerunal.medium.com/iyi-kotu-17d7fd3e1d53?source=rss-384aa2530200------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/2600/1*mAUBA43S7nh62KtSSQH2nA.png" width="2752"></a></p><p class="medium-feed-snippet">Do&#x11F;u&#x15F;tan &#x201C;k&#xF6;t&#xFC;&#x201D; bebekler yoktur, sadece &#x201C;iyilerin&#x201D; kay&#x131;ts&#x131;zl&#x131;&#x11F;&#x131; vard&#x131;r. Olmas&#x131; gereken empatiyle, olacak olan &#xF6;fke &#xFC;zerine bir deneme.</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://onerunal.medium.com/iyi-kotu-17d7fd3e1d53?source=rss-384aa2530200------2">Continue reading on Medium »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://onerunal.medium.com/iyi-kotu-17d7fd3e1d53?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/17d7fd3e1d53</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Sep 2026 18:43:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-05T18:46:04.893Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kıştan Hiç Üşümedim]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/kistan-hic-usumedim-1cc4075f806a?source=rss-384aa2530200------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1408/1*hA03xBBiBhTckqtM2VMHXg.jpeg" width="1408"></a></p><p class="medium-feed-snippet">As&#x131;l ayaz mevsimlerde de&#x11F;il, insan ili&#x15F;kilerindedir. Olmas&#x131; gereken cesurca &#x15F;effaf kalmak, olacak olan kendi kabu&#x11F;umuza d&#xF6;nmektir.</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/kistan-hic-usumedim-1cc4075f806a?source=rss-384aa2530200------2">Continue reading on Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/kistan-hic-usumedim-1cc4075f806a?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1cc4075f806a</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2026 11:12:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-05T13:20:24.170Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Babam Beni Hukukçu Yapamadı]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://mediumturkiye.com/babam-beni-hukuk%C3%A7u-yapamad%C4%B1-a6931b1de133?source=rss-384aa2530200------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qnPpyflsbKx5SP5Xb-ZHbg.jpeg" width="1024"></a></p><p class="medium-feed-snippet">Makinelerle konu&#x15F;maya haz&#x131;rlan&#x131;rken, insan&#x131; anlamay&#x131; &#xF6;&#x11F;renmek. Babam beni hukuk&#xE7;u yapamad&#x131; ama o satran&#xE7; hamlesiyle vizyonumu&#x2026;</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://mediumturkiye.com/babam-beni-hukuk%C3%A7u-yapamad%C4%B1-a6931b1de133?source=rss-384aa2530200------2">Continue reading on Türkiye Yayını »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://mediumturkiye.com/babam-beni-hukuk%C3%A7u-yapamad%C4%B1-a6931b1de133?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6931b1de133</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yapay-zeka]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Aug 2026 08:16:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-05T10:59:13.474Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Kızlar…” Ama Hocam, Biz de Buradayız!]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/k%C4%B1zlar-ama-hocam-biz-de-buraday%C4%B1z-d5ae5de46cdf?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d5ae5de46cdf</guid>
            <category><![CDATA[kadın]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[olması-gereken]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 15 Aug 2026 09:04:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-15T09:04:46.179Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Olması Gereken ve Olacak Olan</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rLm5ng8sAAs9hqbmurCZ4Q.png" /><figcaption>Görsel Canva uygulamasında yapay zeka ile üretilmiştir.</figcaption></figure><p>Geçenlerde, henüz günün telaşı başlamadan telefonda gezinirken Dr. Gökçen Erdoğan’ın yeni şarkısı karşıma çıktı. Şiirlerini notalarla buluşturup şarkıya dönüştürdüğünü ilk fark ettiğimde de şaşırmıştım. Bir hekimin, mesleğinin ona biçtiği ciddi kimliğin dışına çıkıp içindeki sanatçıya alan açmasını izlemek hoşuma gidiyordu. Bu kez karşıma çıkan şarkının adı “<strong>Bize Dar</strong>”dı.</p><p>Merak edip hemen dinlemeye başladım.</p><p>Gökçen Hoca sosyal medyadaki sağlık paylaşımlarına sık sık o samimi “Kızlar…” hitabıyla başlıyor. Her duyduğumda içimden aynı şeyi geçiriyorum: <em>Hocam biz de varız!</em> Belli ki “Bize Dar”da da öncelikli muhatap yine kadınlar. Şarkının ilk satırlarından itibaren toplumun kadınlara biçtiği görünmez ödevler sırayla diziliyor. Nerede duracağından nasıl güleceğine, kaçta eve döneceğinden ne kadar konuşacağına kadar birileri ölçüyü çoktan almış, kuralları çoktan yazmış. Şarkı ise artık o eski defteri kapatıp kalemi kadınların eline veriyor.</p><p>Bir erkek olarak, doğrudan kadınlara söylenen bu sözleri dinlerken kendimi hiç dışarıda hissetmedim. Aksine iyi geldi.</p><p>Çünkü şarkının anlattığı bazı şeyler yalnızca kadınlara ait değil. Başarısı küçümsenen, fikrini söylediğinde sınırını aşmakla suçlanan, hayatının ölçüsünü başkalarının belirlemesine itiraz eden bir insanın hikâyesinde hepimizin kendinden bir parça bulması mümkün. Elbette kadınların karşı karşıya kaldığı toplumsal eşitsizliğin kendine özgü ve tarihsel bir tarafı var. Ama o eşitsizliğe karşı yükselen özgürlük talebi, cinsiyetlerin ötesinde anlaşılabilecek kadar insani.</p><p>Şarkının en sevdiğim yanı da bunu kasvetli bir ağıtla değil, yaz günlerine yakışan canlı ve kıpır kıpır bir ritimle anlatması oldu. Dinlerken insanın gözünün önüne hayata küsmüş değil, hayatını geri almaktan keyif duyan bir kadın geliyor. Nazik olmanın sessiz kalmak, güçlü olmanın da yalnızlaşmak anlamına gelmediğini hatırlatan bu neşeli itiraz, bana şarkının sözleri kadar kıymetli geldi.</p><p>Bir süre sonra “dar” kelimesine takıldım. Ne kadar doğru bir kelime aslında.</p><p>Çünkü mesele yalnızca kadınlara konulan yasaklar değil; onlar adına çoktan alınmış ölçüler. Nasıl yaşayacağından neyi başarı sayacağına, hayatında kime yer vereceğinden nasıl bir kadın olması gerektiğine kadar görünmez bir cetvel sürekli iş başında. Şarkının itirazı da tam burada anlam kazanıyor: Bana daha geniş bir kalıp biçmeyin, cetveli elinizden bırakın. Özgürlük, bir başkasının size daha fazla alan açması değil; ne kadar alana ihtiyacınız olduğuna artık onun karar vermemesidir.</p><p>İşte o dar kalıplara itiraz etmek için kadın olmak gerekmiyor.</p><p>Ben sevdiğim kadının benden farklı yanlarını bir tehdit değil, hayatıma katılan bir zenginlik olarak görüyorum. Onun kendi kararlarını verebilmesi, kendi yolunu çizebilmesi ya da benim seçmeyeceğim bir yolu seçebilmesi benim erkekliğimden hiçbir şey eksiltmiyor. Tam tersine, yanımda mecbur olduğu için değil, istediği için duran bir yol arkadaşıyla hayatı paylaşmayı çok daha kıymetli buluyorum.</p><p>Hatta kadınlara “yer açan” erkeklerden biri olmak da istemiyorum. Çünkü bu ifade bile o yerin baştan bana ait olduğunu, istersem bir bölümünü başkasına verebileceğimi düşündürüyor. Oysa bir kadının özgürlüğü benim vereceğim bir izin değil. Benim yapabileceğim, onun karşı çıktığı o eğri teraziyi kendi hayatımda kullanmamak.</p><p>Belki kadınlarla erkekler arasındaki gerçek sessiz ittifak da tam burada kuruluyor.</p><p>Elbette kadınların tarih boyunca karşı karşıya kaldığı eşitsizlikleri ve erkek egemen düzenin bunda oynadığı rolü görmezden gelmek mümkün değil. Fakat toplumsal kalıpları bugün yalnızca erkekler taşımıyor. Bazen bir anne kızına, bir arkadaş diğer arkadaşına, bir kadın başka bir kadına aynı görünmez cetveli dayayabiliyor. Çünkü yıllarca tekrarlanan kuralları yalnızca onları ilk koyanlar değil, zamanla hepimiz farkında olmadan yaşatabiliyoruz. Cümlelerin sonuna eklenen o yasakları bazen birlikte taşıyoruz.</p><p>Belki de “<strong>olması gereken</strong>” çok daha basit: Bir insanın özgürleşmesini diğerinin eksilmesi olarak görmemek.</p><p>Erkeğin kadını kendisine ait bir şey değil, hayatı paylaştığı bir yol arkadaşı olarak gördüğü; kadının da başka bir kadının hayatına kendi doğrularının cetvelini dayamadığı bir dünya… Kimin kadın, kimin erkek olduğundan önce nasıl bir insan olduğumuzu konuşabildiğimiz bir yer. Kimsenin kimse için ölçü almadığı, kalıp biçmediği bir hayat.</p><p>“<strong>Olacak olan</strong>” ise muhtemelen bundan daha yavaş ilerleyecek. Yüzyılların alışkanlıkları birkaç şarkıyla, birkaç iyi niyetli cümleyle ortadan kalkmayacak. Bazen erkekler, bazen kadınlar o eski dar elbiseleri yeniden önümüze koyacak. Biz de kimi zaman farkında bile olmadan onların içine girmeye devam edeceğiz.</p><p>Ama değişim zaten biraz böyle başlamıyor mu?</p><p>Bazen bir sabah telefonunuzda karşınıza çıkan neşeli bir şarkı, size doğrudan hitap etmese bile bir şeyleri yeniden düşündürüyor. Bir hekim, beyaz önlüğünün yanına şiiri ve müziği koyuyor; kadınlara hayatlarının ölçüsünü başkalarının eline bırakmamalarını hatırlatırken bir erkek de uzaktan dinleyip içinden “Evet, doğrusu bu” diyebiliyor.</p><p>Belki sessiz ittifak dediğim şey tam olarak budur.</p><p>Günüme kattığı neşe ve bütün bunları yeniden düşündürdüğü için Gökçen Hocama, “Kızlar…” diye başlayan paylaşımlarını ilgiyle takip eden erkeklerden biri olarak teşekkür ederim.</p><p>Hocam, biz de buradayız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WzBoGj2K5ODZCFJXLjpJCQ.png" /><figcaption>Spotify: Aşağıdaki bağlantıdan şarkıyı dinleyebilirsiniz.</figcaption></figure><p><a href="https://open.spotify.com/intl-tr/track/2twVCZyCnqGiRX3YRPcFZV?si=6f02e9bd13e7404b">https://open.spotify.com/intl-tr/track/2twVCZyCnqGiRX3YRPcFZV?si=6f02e9bd13e7404b</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d5ae5de46cdf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/k%C4%B1zlar-ama-hocam-biz-de-buraday%C4%B1z-d5ae5de46cdf">“Kızlar…” Ama Hocam, Biz de Buradayız!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Titrek İman]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/titrek-i%CC%87man-acbf911a21ed?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/acbf911a21ed</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Aug 2026 05:54:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-11T18:38:27.868Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Olması Gereken ve Olacak Olan</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T6fwm5h-gMfka3AmoG-Opw.png" /><figcaption>Görsel Canva uygulamasında yapay zeka ile üretilmiştir.</figcaption></figure><p>Lise yıllarımdaki üniversiteye hazırlık sürecini çok net hatırlıyorum. Bizim dönemimizde eğitim, özellikle de test odaklı dersane iklimi, soruları en hızlı nasıl çözeriz üzerine kuruluydu. Konular önümüze konur, formüller ezberletilir ve çarkın hızla dönmesi beklenirdi. Ama benim zihnim o ezber patikalarında hiçbir zaman rahat yürüyemedi. Geometride önüme bir formül konduğunda sadece sonucu almak bana yetmezdi; o formülün nereden geldiğini, neden ve nasıl o hale büründüğünü bilmek isterdim.</p><p>Dersanedeki geometri öğretmenim Ali Bey’i hiç unutmam. Zihnini kestirme yollar ve hazır şablonlarla doldurmuş klasik bir dersane öğretmeni değildi. Bir gün derste dairenin alan formülü önümüze konduğunda dayanamayıp sordum:</p><p><em>“Hocam, dairenin alanı neden πr²?”</em></p><p>Ali Öğretmenim her şeye anında cevap verme telaşına düşüp beni geçiştirmek yerine benden zaman istedi. Konuyu araştırdı. Sonraki derste de o formülün arkasındaki mantığı büyük bir keyifle anlattı. Bilmek ile gerçekten kavramak arasındaki farkı belki de ilk kez o gün hissettim. Sonrasında geometrinin tarihini, π sayısının hikayesini, çemberin çevresinden integrale uzanan o güzel mantık köprülerini araştırmak en büyük meraklarımdan biri haline geldi.</p><p>Fakat o günlerde henüz farkında olmadığım bir şey vardı: Tahtadaki formüllere “neden?” diye soran çocuk, yıllar sonra aynı soruyu hayatın çok daha büyük meselelerine de soracaktı.</p><p>Zamanla o analitik merak zihnimin başka odalarına, en sonunda da inanç dünyama sızdı. Kendimi bildim bileli durduramadığım bir merakla sormaya başladım: Bu inancın temeli neydi? Burada bize gerçekten ne anlatılmak isteniyordu? Tanrı kimdi, biz neden vardık, kötülük nereden geliyordu? Tanrı insanı neden cezalandırsındı?</p><p>Bazı sorularıma kendimce cevaplar buldum. Bazılarında ise ne kadar okusam da karşıma yeni bir soru çıktı. Kimi zaman da insan aklının her şeyi kavrayamayabileceğini kabul etmek zorunda kaldım. Ama soru sormaktan vazgeçmedim. Çünkü başka türlüsünü yapmayı hiç beceremedim.</p><p>Bu yüzden sorgusuz sualsiz teslim olunan bir inanca sahip olamadım hiçbir zaman. Körü körüne sarıldığım değişmez cevaplarım olmadı. Zaman zaman dalgalandım hayatın o hırçın denizinde; inancım bir sazın teli gibi hep titredi durdu.</p><p>Sonra düşündüm: Titremeyen bir telden nasıl bir melodi çıkabilir ki?</p><p>Belki benim inancımı canlı tutan şey de tam olarak bu titremeydi. Şüphe ettiğim için inançtan uzaklaşmak yerine, her sorunun ardından ona başka bir yerden yeniden yaklaştım. Bazen bulduğum cevap beni rahatlattı, bazen aynı cevap birkaç yıl sonra yetmemeye başladı. Zihnim değiştikçe sorularım, sorularım değiştikçe Tanrı’yı ve hayatı anlama biçimim de değişti.</p><p>Ben “İkra”yı da hiçbir zaman yalnızca okumak olarak anlayamadım. Benim için o kelime; merak etmek, araştırmak, anlamaya çalışmak ve gerektiğinde bildiğini sandığın şeyden yeniden şüphe edebilmekle anlam kazandı. Hayatım boyunca kendimi en fazla, “neden?” ve “nasıl?” sorularının peşinden giderken gelişmiş hissettim. Ahlak ve iyilik anlayışımın önemli bir bölümünü de bana söylenenleri olduğu gibi kabul ederek değil, onları kendi vicdanımda tekrar tekrar tartarak oluşturdum.</p><p>Bu yolculuğun en uzun duraklarından biri kader oldu.</p><p>Kader üzerine çok düşündüm. Okudukça bu sorularla boğuşan ilk insan olmadığımı da gördüm. Geleceğin önceden bütün ayrıntılarıyla yazıldığı, bizim de zamanı geldiğinde rollerimizi oynadığımız devasa bir senaryo fikri hiçbir zaman zihnime oturmadı. Eğer her şey zaten belirlenmişse iradenin anlamı neydi? Seçmediğimiz bir hayatın sonuçlarından neden sorumlu tutulacaktık?</p><p>Uzun süre bu soruların çevresinde dolaştım.</p><p>Sonra benim zihnimde kader başka bir anlam kazanmaya başladı. Belki de sorun, Tanrı’yı anlamaya çalışırken farkında olmadan onu kendimize benzetmemizdi. “Önceden bilmek” dediğimizde bile zamanı bizim gibi yaşayan bir varlığı hayal ediyorduk: geçmişi görmüş, geleceği öğrenmiş ve olacakları bir yere kaydetmiş gibi… Oysa zamanın ve mekanın kendisi yaratılmışsa, yaratıcıyı bizim saatlerimizin tiktakları içine yerleştirmek ne kadar doğru olabilirdi?</p><p>Bu düşünce kader sorununu benim için tamamen çözmedi. Ama soruyu değiştirdi.</p><p>Artık kaderi, geleceğimin çoktan yazılmış olması meselesinden ziyade, zamanın dışında olmayı kavramaya çalışan sınırlı bir zihnin karşılaştığı büyük bir problem olarak görmeye başladım. Belki kader hakkında düşünmek bana geleceğimin ne olduğunu değil, Tanrı hakkında konuşurken kullandığım kavramların ne kadar insani ve yetersiz olduğunu gösteriyordu.</p><p>Yıllar önce Ali Öğretmen’in tahtaya yazdığı πr²’yi ezberleyip soruyu doğru çözebilirdim. Sınav sistemi zaten benden daha fazlasını istemiyordu. Ama ben formülün doğru olduğunu bilmekle yetinmeyip neden doğru olduğunu anlamak istemiştim. Yıllar sonra inancımla ilişkimde de başka türlü davranamadım. Bana verilen cevapları ezberleyip hayatıma devam edebilirdim. Fakat bu kez mesele birkaç puanlık geometri sorusu değil, bütün bir hayatın anlamıydı.</p><p>Bunca yıl okuyup, düşünüp, sorup durduktan sonra “<strong>olması gereken</strong>”, herhalde artık cevaplarımı bulmuş olmamdı. Tanrı’yı, kaderi, iyiliği, kötülüğü ve neden burada olduğumuzu zihnimde güzelce yerlerine oturtmuş; şüphelerimi geride bırakmış olmalıydım. Bunca emeğin sonunda insanın elinde hiç değilse sağlam birkaç kesinlik olması beklenir.</p><p>Ama “<strong>olacak olan</strong>” belli ki başka.</p><p>Bazı sorularımın cevaplarını bulacağım. Bulduğumu sandığım bazı cevapları yıllar sonra yeniden sorgulayacağım. Bir soruyu çözdüğümde arkasından iki yenisi çıkacak. Belki hayatımın sonuna kadar Tanrı’yı anlamaya çalışacak ama hiçbir zaman bütünüyle anlayamayacağım. İnancım da o sazın teli gibi bazen daha sert, bazen daha hafif ama hep titremeye devam edecek.</p><p>Sanırım artık bundan rahatsız da değilim.</p><p>Çünkü yıllar içinde şunu öğrendim: Benim için inanç, bütün soruların bittiği yer değil. Tam tersine, bazı soruları sormaya cesaret edebildiğim yer.</p><p>Üstelik burada zihnimi kurcalayan başka bir çelişki daha var. Emeksiz kazancı, alın teri dökülmeden elde edilen lokmayı haram sayan bir inanç sisteminde, insanın zihnini hiç yormadan, kendisine hazır verilen cevapları olduğu gibi kabul ederek kurduğu bir inanç ne kadar “helal” olabilir?</p><p>Elbette herkesin inançla kurduğu ilişki aynı olmak zorunda değil. Kiminin yolu teslimiyetten, kimininki gelenekten, kimininki yaşadığı bir acıdan geçebilir. Benimki ise belli ki sorulardan geçiyor. İnançta verdiğim emek; araştırmak, şüphe etmek, bazen yanılmak, sonra geri dönüp yeniden düşünmek oldu.</p><p>Belki de bu yüzden imanım hiçbir zaman sarsılmaz olmadı.</p><p>Ama artık şunu biliyorum:</p><p>Titremeyen tel kopmamış olabilir. <br>Yine de ondan bir melodi çıkmaz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=acbf911a21ed" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/titrek-i%CC%87man-acbf911a21ed">Titrek İman</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Güvenin Ağır Sınavı]]></title>
            <link>https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/g%C3%BCvenin-a%C4%9F%C4%B1r-s%C4%B1nav%C4%B1-dd3685650849?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dd3685650849</guid>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[olması-gereken]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Jul 2026 15:19:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-02T07:58:38.028Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Olması Gereken ve Olacak Olan</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GrUoXYAfxAOjkbNZtdm8_g.png" /><figcaption>Görsel Canva uygulamasında yapay zeka ile üretilmiştir.</figcaption></figure><p>6 Şubat depremlerinin ardından hepimiz aynı telaşın içindeydik. Televizyon ekranlarında yardım çağrıları peş peşe geliyor, sosyal medyada yüzlerce hesap IBAN numaraları paylaşıyor, insanlar ise bir an önce birilerine ulaşabilmenin telaşıyla ellerinden geleni yapmaya çalışıyordu. O günlerde kimse uzun uzun araştırma yapacak durumda değildi. Bir çocuğa, bir aileye ya da enkaz altındaki bir insana birkaç saat daha erken ulaşabilmek, her türlü sorgulamadan daha önemli görünüyordu. Böylesi zamanlarda vicdanımız aklımızdan daha hızlı hareket eder. Ne var ki toplumsal hafızamız, tam da bu duygunun defalarca istismar edildiğini gösteren acı örneklerle doludur. Hasta çocukların arkasına saklanan sahte yardım kampanyaları, dini duyguları sömüren yapılar ya da felaketleri fırsata çeviren dolandırıcılıklar… Her biri, merhametimizin ardından biraz daha ağırlaşan bir güvensizlik bıraktı.</p><p>Belki de bu kadar kolay kahraman aramamızın nedeni, kurumlara duyduğumuz güvenin yıllar içinde aşınmış olmasıdır. 6 Şubat depremleri sırasında Kızılay’ın yaşadığı itibar kaybı ve kamuoyunda oluşan yoğun eleştiriler, birçok insanı farklı adreslere yöneltti. AHBAP ve Haluk Levent de bu dönemde milyonlarca insanın güven duyduğu önemli bir dayanışma odağı haline geldi. Bu güvenin önemli bir kısmı, Haluk Levent’in yıllardır toplum nezdinde oluşturduğu samimi ve yardımsever kimlikten besleniyordu.</p><p>Ancak burada durup düşünmek gerekiyor. Bir sanatçının iyi niyetli olması ile milyarlarca liralık yardım organizasyonlarını yönetecek kurumsal yapıya sahip olması aynı şey değildir. Büyük bağış hacimlerine ulaşan her organizasyon; güçlü denetim mekanizmalarına, şeffaf yönetime ve kurumsal hesap verebilirliğe ihtiyaç duyar. Bu mekanizmalar zayıf kaldığında, ister kamu kurumu ister sivil toplum kuruluşu olsun, iyi niyet tek başına yeterli olmaz. Güç büyüdükçe hata yapma ihtimali de, kötü niyetli insanların sisteme sızma riski de artar. Sorun çoğu zaman tek bir kişinin niyetinden değil, denetimsiz kalan yapının kendisinden doğar.</p><p>Belki de yıllardır aynı hatayı tekrarlıyoruz. Güvenmemiz gereken kurumlar zayıfladığında çözümü yeni kurumlar üretmekte değil, yeni kahramanlar bulmakta arıyoruz. Oysa kişiler ne kadar iyi niyetli olursa olsun, hiçbir insan güçlü kurumların yerini tutamaz. Kurumların en büyük avantajı kusursuz olmaları değil; denetlenebilir, eleştirilebilir ve gerektiğinde yanlışlarını düzeltebilir olmalarıdır. İnsanlar ise ister istemez zaafları, duyguları ve sınırlılıklarıyla hareket eder.</p><p>İşte bu yüzden toplumsal güveni yeniden inşa etmenin yolu ne kurumlarımızı toptan gözden çıkarmaktan ne de bütün umudumuzu sevdiğimiz isimlere bağlamaktan geçiyor. Düşünsel düzlemde <strong>olması gereken</strong>; Kızılay gibi kamuya mal olmuş köklü kurumları günlük siyasetin yıpratıcı etkisinden uzaklaştırmak, liyakatli ve şeffaf kadrolarla güçlendirmek, hataların üzerini örtmek yerine sorumlularından hesap sorabilmektir.</p><p>Fakat pratik dünyamızda <strong>olacak olan</strong> muhtemelen yine farklıdır. Bir sonraki büyük krizde, kırılan güvenimizi onaracak yeni bir kahraman arayacağız. Bir süre sonra onu da hayal kırıklığıyla uğurlayıp başka bir ismin peşinden gideceğiz. Çünkü güveni insanlara emanet ettiğimiz sürece, onların hatalarıyla birlikte umutlarımız da yıkılacak.</p><p>Oysa kalıcı güven, kusursuz insanlar bularak değil; kusurlu insanların bile hesap verebildiği güçlü kurumlar kurabildiğimiz gün yeniden filizlenecek.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dd3685650849" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish/g%C3%BCvenin-a%C4%9F%C4%B1r-s%C4%B1nav%C4%B1-dd3685650849">Güvenin Ağır Sınavı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/dili-turkce-in-turkish">Çağdaş, Özgün, Yaratıcı ve Türkçe</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ankara’nın Parlatılan Sokakları]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/ankaran%C4%B1n-parlat%C4%B1lan-sokaklar%C4%B1-1e1446dd510a?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1e1446dd510a</guid>
            <category><![CDATA[siyaset]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[nato]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Jul 2026 09:00:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-11T18:43:57.153Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Olması Gereken ve Olacak Olan</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZbKaWRiZb3CAn5xPdNVZag.png" /><figcaption>Görsel Canva uygulamasında yapay zeka ile üretilmiştir.</figcaption></figure><p>Şu 2026’nın sıcak yaz günlerinde Ankara sokaklarında yürüdüyseniz ne demek istediğimi bilirsiniz. Yine dört bir yanı, hepimizin aşina olduğu o “bayram temizliği” telaşı sardı. NATO Zirvesi’ne gelen dünya liderleri görecek diye şehir adeta baştan aşağı elden geçirildi; protokol yolları geceden parlatıldı, asfalttaki çatlaklar alelacele yamandı. Birkaç günlüğüne kusursuz görünmesi istenen bir dekor kuruldu sanki. Oysa Ankara caddelerine sinen taze boya kokusunun altında, insanlığın en eski çelişkisi saklıydı. Biz dışarıda vitrini süsleyip “olanı” gizlemeye çalışırken, yüksek güvenlikli zirve salonlarında insanlığın en büyük ideallerinden biri yeniden sınanıyordu. İnsan neslinin devamını ve kalıcı barışı koruma iddiası, bir kez daha barut kokusunun gölgesinde kaldı.</p><p>Hakkını teslim etmek gerekir ki bu kargaşanın şehir sakinleri açısından beklenmedik bir olumlu tarafı da vardı. Devlet memurlarına verilen idari izinler ve birçok kurumun uzaktan çalışma düzenine geçmesiyle Ankara birkaç günlüğüne alışılmadık bir sessizliğe büründü. Şehrin yoğunluğu azaldı; yollar sakinleşti, korna sesleri sustu. Güvenlik barikatlarının gölgesinde de olsa, Ankara’nın o eski, dingin ruhuyla yeniden buluşmak mümkündü. Fakat sokaklardaki bu geçici huzur, hemen yanı başımızdaki gri bakanlık binalarının temsil ettiği daha büyük gerçeği unutturmaya yetmedi.</p><p>Asıl çelişki de burada başlıyor. Barışı koruyabilmek için her geçen gün daha fazla silahlanmaya ihtiyaç duyulduğunu savunmak, insanlığın en büyük paradokslarından biri değil mi? İkinci Dünya Savaşı sonrasında kolektif güvenliği sağlama amacıyla kurulan NATO, Soğuk Savaş’ın sona ermesiyle birlikte bambaşka bir jeopolitik ortamın içinde kendine yeni roller tanımlamaya başladı. Bugün ise birçok kişi, ittifakın yalnızca savunma amacıyla değil, aynı zamanda küresel güç dengelerinin önemli araçlarından biri hâline geldiğini düşünüyor.</p><p>Belki de temel ilke çok daha yalın olmalıydı: Askerî ittifaklar, kuruluş amaçları kalıcı biçimde ortadan kalktığında kendi varlıklarını da sorgulayabilmeliydi. Aksi hâlde kurumlar, zamanla kendi devamlılıklarını meşrulaştıracak yeni tehditler üretme eğilimine girebilir. Böyle bir noktada diplomasiyle çözülebilecek krizler askerî bakış açısıyla değerlendirilmeye başlanır; silahlanma ise bir sonuç olmaktan çıkıp sistemin kendi kendini besleyen dinamiğine dönüşür. En büyük kazanan da çoğu zaman barış değil, savaş ekonomisi olur.</p><p>Zirve sona erdi. Liderler gösterişli uçaklarına binerek Ankara’dan ayrıldı. Geriye ise taze boyaların zamanla solacağı, yamaların ilk sert kışta yeniden çatlayacağı ve günlük hayatın kendi gerçekliğiyle geri döneceği bir şehir kaldı.</p><p>Oysa “<strong>olması gereken</strong>” bambaşkaydı.</p><p>Türkiye’nin başkenti için, tıkır tıkır işleyen modern bir toplu taşıma sistemi, bir övünç ve gösteriş sebebi olmalıydı her şeyden önce. Dünya liderleri, sıradan vatandaşlar gibi metroya ya da otobüse güvenle binebilmeli; güvenlik kaygısından değil, birbirlerine duydukları güvenden güç alan bir dünyanın temsilcileri olmalıydılar. Rekabetlerini daha güçlü silahlarda değil; adalette, insan haklarında, eğitimde, sağlıkta, bilimde ve insanlığa fayda sağlayacak yeni fikirlerde yapmalıydılar.</p><p>Fakat “<strong>olacak olan</strong>” bambaşka görünüyor.</p><p>İnsanlar birbirlerinden daha fazla uzaklaştıkça liderler de daha yüksek duvarların, daha kalın zırhların ve daha güçlü güvenlik önlemlerinin ardına çekilecek. Belki bir gün aynı masada bile oturamayacak, yalnızca ekranlar aracılığıyla görüşecekler. Konuşacakları konular ise büyük ihtimalle insanlığın ortak geleceğinden çok, sahip oldukları yeni caydırıcılık kapasitesi olacak.</p><p>O gösterişli salonlarda liderlerin arkasında sıralanan ülke bayrakları ne kadar renkli görünürse görünsün, insanlığın ortak ufku giderek daha gri bir renge bürünüyor. İnsanlık, o kaçınılmaz sabaha uyanmadan önce, kendi yarattığı bu tatlı ve tehlikeli rüyanın tadını çıkarıyor şimdilik.</p><p>Çünkü bugün coşkuyla konuştuğumuz şey sadece “<strong>olması gereken</strong>”; ama adımlarımız bizi sessizce ve kararlılıkla “<strong>olacak olana</strong>” doğru götürüyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1e1446dd510a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/ankaran%C4%B1n-parlat%C4%B1lan-sokaklar%C4%B1-1e1446dd510a">Ankara’nın Parlatılan Sokakları</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gürültüye Karşı Zarafet]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/g%C3%BCr%C3%BClt%C3%BCye-kar%C5%9F%C4%B1-zarafet-ee1d7ee44dc6?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ee1d7ee44dc6</guid>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[voleybol]]></category>
            <category><![CDATA[futbol]]></category>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <category><![CDATA[olması-gereken]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jul 2026 08:37:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-11T18:44:51.557Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Olması Gereken ve Olacak Olan</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*onaKu6Wuope1Ut_5hz64XA.png" /><figcaption>Görsel Canva uygulamasında yapay zeka ile üretilmiştir.</figcaption></figure><p>Günümüzde spor, ne yazık ki geçmişin gladyatör arenalarındaki kör hırsı ve öfkesini yeniden üretir hale geldi. Ülkemizde spor denildiğinde akla ilk gelen alan olan futbol; fanatizmin, devasa yayın gelirlerinin ve milyon dolarlık transferlerin şekillendirdiği büyük bir endüstri olarak öne çıkıyor. Fanatizm, sınırını aşmadığı sürece sporun doğal heyecanının bir parçasıdır; ancak ekonomik büyüklük her zaman sportif niteliği beraberinde getirmiyor. Bunun en çarpıcı göstergesi, Türk futbolunun uluslararası alandaki serüvenidir. 2000 yılında kazanılan UEFA Kupası ve UEFA Süper Kupası’nın ardından, aynı ölçekte kalıcı uluslararası başarılar üretilemedi. O dönemin dünya çapında iz bırakan futbolcularının yerini dolduracak yeni kuşakları yetiştireceğimizi umarken, giderek daha mütevazı hedeflerle yetinmeye başladık. Bu tablo bize, sporun yalnızca büyük bütçelerle değil; doğru kültür, sağlam altyapı ve uzun vadeli bir anlayışla büyüdüğünü yeniden hatırlatıyor.</p><p>İşte tam da bu atmosferin içinde Filenin Sultanları sahneye çıktığında, hepimiz adeta sporun özünü yeniden hatırladık. Onlar yalnızca kazandıkları kupalarla değil; sahaya taşıdıkları disiplin, neşe, takım ruhu ve rakibe duydukları saygıyla da örnek oldular. Bir sporda asıl değerli olanın tesadüfi ve kısa süreli parlamalar değil; altyapıdan başlayıp yıllar boyunca sürdürülebilen bir spor kültürü inşa etmek olduğunu hem bize hem de dünyaya gösterdiler. Başarılarının ardında yalnızca yetenek değil, istikrar, planlama ve ortak emek vardı.</p><p>Ahlaki ve felsefi bir süzgeçten baktığımızda, spor ikliminde “<strong>olması gereken</strong>”; skor tabelasındaki rakamlardan ve popüler gösterilerden çok, sporun insan ruhunu geliştiren yönünü ve sürdürülebilir başarı anlayışını baş köşeye oturtmaktır. Gerçek itibar; kısa süreli heyecanlar yaratan başarıların değil, ülkesini yıllar boyunca istikrarla temsil eden, genç kuşaklara ilham veren ve sporun etik değerlerini yaşatan insanların hakkıdır. Ödül sistemi de bağırıp çağıranın, gündemi kısa süreliğine meşgul edenin değil; gerçekten üretenin, örnek olanın ve emeğini yıllara yayanın yanında durmalıdır. Hatta iş ödüllendirmeye gelince, başarılı voleybol takımımıza deniz kıyısında güzel birer villa çok yakışırdı bence. Eğer bu ülkede sembolik değeri yüksek ödüller dağıtılacaksa, bunlar günü kurtaran başarıların değil; yıllardır emek veren, ülkesini dünya sahnesinde istikrarla temsil eden ve genç kuşaklara ilham veren sporcuların hakkı olmalıdır. Çünkü asıl ödüllendirilmesi gereken şey yalnızca kazanılan kupalar değil, o kupaları mümkün kılan karakterdir.</p><p>Kısa vadede “<strong>olacak olan</strong>” ise muhtemelen farklıdır. Endüstriyel sporun ve reyting odaklı popüler kültürün etkisiyle futbol uzun süre daha gündemin merkezinde kalmaya devam edecektir. Sermayenin yön verdiği bu düzen kolay kolay değişmeyecek; büyük bütçeler ve yüksek görünürlük, sporun diğer değerlerinin önüne geçmeyi sürdürecektir. Ancak Filenin Sultanları’nın ortaya koyduğu örnek, yalnızca bugünün başarısı değildir. Onlar, bir spor ekolünün nasıl inşa edileceğini gösterdiler. Bu nedenle bugünün gürültüsü bir gün dinecek; geriye ise kupalardan daha değerli olan o kültür kalacaktır.</p><p>Geleceğe baktığımda, toplumun vicdanında kök salan bu anlayışın zamanla daha fazla karşılık bulacağına inanıyorum. Yeni nesiller; kavgayı değil centilmenliği, anlık şovları değil yıllara yayılan emeği, popülerliği değil liyakati takdir etmeyi öğrenecek. Çünkü kalıcı başarı, yalnızca kupalar kazanmak değil; bir spor kültürü, bir gelenek ve gelecek nesillere ilham verecek bir karakter inşa edebilmektir. Gün geldiğinde spor dünyamızda en büyük ödül, yalnızca kazanana değil; kazanmaya giden yolu ahlak, emek ve zarafetle örmeyi başaranlara verilecektir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ee1d7ee44dc6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/g%C3%BCr%C3%BClt%C3%BCye-kar%C5%9F%C4%B1-zarafet-ee1d7ee44dc6">Gürültüye Karşı Zarafet</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yapay Zekanın İnsanoğluna Etkisi]]></title>
            <link>https://turkiyeyayini.com/yapay-zekan%C4%B1n-i%CC%87nsano%C4%9Fluna-etkisi-5414bb1b5dc1?source=rss-384aa2530200------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5414bb1b5dc1</guid>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[yapay-zeka]]></category>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Öner Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Jul 2026 19:36:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-11T18:48:12.421Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Olması Gereken ve Olacak Olan</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PbbzW3V0AOSTc-mIPWyGCA.png" /><figcaption>Görsel Canva uygulamasında yapay zeka ile üretilmiştir.</figcaption></figure><p>İnsanlık tarihi, kendi icat ettiği araçların gölgesinde büyüyen ve zamanla o gölgenin sınırlarına göre şekillenen bir türün hikayesidir. Ancak bugün, insanlık sahnesine çıkan yeni bir aktör var ki, o sadece bir araç olma sınırını zorlamakla kalmıyor; bizzat “özne” olmaya aday gösteriliyor: Yapay Zeka.</p><p>İnsanoğlu var olduğundan beri hep bir merak ve ilerleme güdüsüyle hareket etti. Bu kadim dürtü, çağlar boyunca sayısız keşfe dönüştü. Şimdiyse, belki de tarihimizde ilk kez, anlamlandırması en zor ve en tuhaf gerçekliğimizi toplumsal olarak inşa ediyoruz. Yapay zeka; sadece bir teknoloji değil, insanlığın ortak bilgisinin, hafızasının ve hatta varoluşsal çelişkilerinin dijital bir yansımasıdır. Tam da bu kırılma noktasında, önümüzde iki büyük patika uzanıyor: İlan edilen ümitlerle beslenen <strong>“olması gereken”</strong> ile tarihin tekerrür eden soğuk gerçekleriyle şekillenen <strong>“olacak olan”</strong>. Yapay zekanın insanoğluna etkisi, işte bu iki kutup arasındaki o gri alanda yazılmayı bekliyor.</p><p>Tarihimiz, birebir aynı olmasa da benzer teknolojik kırılmaların; hayatı bazen geniş toplumsal yapılarda, bazen de sınırlı meslek gruplarında değiştirmesi, dönüştürmesi hatta yok etmesiyle şekillendi. Geleneksel tarım toplumlarının sanayileşme dalgası ve makineleşmeyle bambaşka yapılara evrilmesi bunun en güzel örneğidir. Makineler sadece toprağı sürmedi; insan zihnine birer yaşam ideali olarak ışıklı şehirleri de ekti. Traktörler ve biçerdöverler işlerimizi çok kolaylaştırdı, üretime muazzam bir hız kattı. Belki de bu teknolojik mucizeye en çok sevinen, ondan en olumlu geleceği uman tarım topluluklarıydı. Oysa bugün, o köylü yaşam tarzı tamamen ortadan kaybolmak üzere. Teknolojiyle kazanılan o kıymetli zaman ve kolaylık; daha adil bir dünya yaratmak yerine, çılgınca bir üretim ve tüketim zincirine, yeni adaletsizliklerin çarklarına kurban edildi.</p><p>Bir bilgisayar mühendisi olarak mesleğim, bana bu toplumsal ve teknolojik kırılmaları en ön sıradan, adeta bir laboratuvar titizliğiyle izleme fırsatı verdi. Dijitalleşmenin insan emeğini nasıl dönüştürdüğünü ve bazen de yuttuğunu anlamak için çok uzak tarihlere gitmeye gerek yok; yakın geçmişte muhasebe dünyasında yaşanan o sessiz devrim buna en çarpıcı örnektir.</p><p>Bu devrimden önce, serbest çalışan bir mali müşavir, en fazla 15 veya 20 mükellefin defterini büyük bir özenle, adeta bir zanaatkâr gibi emek yoğun bir süreçle takip ederdi. Odakları sınırlı sayıda insan üzerinde olduğundan, her bir işin detayına felsefi bir olgunlukla hakim olurlardı. Sonra, o kaçınılmaz dönüşüm yaşandı. Teknik hataları minimize eden, insana inanılmaz bir hız ve zaman kazandıran muhasebe yazılımları bu dünyaya hükmetmeye başladı. Muhasebeciler bu yeni düzene oldukça başarılı ve hayranlık uyandırıcı bir hızla adapte oldular.</p><p>Ancak asıl kırılma, bu adaptasyondan sonra gerçekleşti: İnsanlık, teknolojiyle elde ettiği o muazzam hız ve zaman avantajını, hemen daha fazla defter tutarak maddi bir faydaya tahvil etti. Ofisler artık onlarca, yüzlerce defterin döndüğü birer fabrikaya dönüşmüştü. İşte “olmuş olan” tam olarak buydu; teknolojinin insana armağan ettiği özgür zaman, ekonomik fayda ile amansızca takas edildi.</p><p>Oysa “olması gereken”, bu kazanılan zamanın hiç değilse bir kısmını entelektüel faaliyetlere, aileye, sosyal projelere ya da kişisel gelişime ayırabilmek, hayatı zenginleştirmekti. Fakat günümüzün o vahşi ve hızlı dünyasında, bu ihtimal pek çoğu için bir seçenek bile olamadı. Elbette bu süreci daha anlamlı yöneten, hızı nitelikli hizmete dönüştüren istisnalar çıktı; ancak bu hızı sonuna kadar sömürüp meslek kalitesini ve saygınlığını riske atan kötü örnekler de sektörü sardı. Teknolojiyle gelen o hız, tamamen yeni işlerle ve yeni faturalarla doldurulmamalıydı; yaşamaya, nefes almaya, var olmanın keyfine de bir katkısı olmalıydı bu ilerlemenin. Ne yazık ki bu üretim ve tüketim çılgınlığı içinde, bunu talep edebilmek bile mümkün olamadı.</p><p>Tarihin tozlu sayfalarından yakın geçmişin sessiz devrimlerine göz attıktan sonra, gelelim bugüne. Şimdi elimizde bir fenerle, kendi geleceğimizin karanlığına ışık tutmaya çalışalım. Günümüzde yapay zeka; her alanda akıl almaz bir hız artışına, üretim kolaylığına ve yeni bir gerçekliğe aracılık ediyor. Daha çok şiir bestelenecek, hatalar saniyeler içinde düzeltilecek, kararlar yıldırım hızıyla alınacak, zihnimiz daha az şeyi akılda tutma yüküyle hafifleyecek. Hastalıklar erken teşhis edilecek, yeni ilaçlar laboratuvarlardan hızla çıkacak ve tarımsal verimlilik katlanacak. Bunlar kesinlikle “olacak olanlar”.</p><p>Fakat asıl soru şu: Biz nasıl ve neyi feda ederek gelişeceğiz? Yapay zeka sayesinde, dün bir ayda ürettiğimiz yazılımları yarın bir günde mi üreteceğiz? Belki de evet. Peki o elimizde kalan, teknolojinin bize bağışladığı o muazzam zamanın tamamını, yine o bildik üretim ve tüketim döngüsünün dişlileri arasında nakde çevirmeye mi odaklanacağız? Korkarım ki, tarihin o amansız alışkanlığıyla bunu da yapacağız.</p><p>Ancak içimde hala yeşil kalan bir umut var: En azından bu kazanılan zamanın bir kısmını, belki de sadece dörtte birini; entelektüel birikimle, sosyal olgunlaşmayla, toplumsal gelişim ve adaletle takas edebilmek… Bence “olmayacak olan ama kesinlikle olması gereken” şey tam olarak budur. Eğer bu yeni çağda, yapay zekanın bize hediye ettiği zamanın bir parçasını derin sohbetlere, hobilere, sanata ve sosyal projelere ayırmayı başarabilirsek; işte o zaman sadece büyümüş olmayacağız, gerçekten gelişmiş olacağız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5414bb1b5dc1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://turkiyeyayini.com/yapay-zekan%C4%B1n-i%CC%87nsano%C4%9Fluna-etkisi-5414bb1b5dc1">Yapay Zekanın İnsanoğluna Etkisi</a> was originally published in <a href="https://turkiyeyayini.com/">Türkiye UP</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>