<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Orgil Baatarsukh on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Orgil Baatarsukh on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@orgilbaatarsukh7?source=rss-8cdc46f0ddb8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*ZPkXHoLEVOa9n7Ws5YdeXg.jpeg</url>
            <title>Stories by Orgil Baatarsukh on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@orgilbaatarsukh7?source=rss-8cdc46f0ddb8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 08:55:14 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@orgilbaatarsukh7/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Бороонд тодрох нойтон байшингийн жижигхэн цонхны гэрэл…]]></title>
            <link>https://orgilbaatarsukh7.medium.com/%D0%B1%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%BE%D0%BD%D0%B4-%D1%82%D0%BE%D0%B4%D1%80%D0%BE%D1%85-%D0%BD%D0%BE%D0%B9%D1%82%D0%BE%D0%BD-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D1%88%D0%B8%D0%BD%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B6%D0%B8%D0%B6%D0%B8%D0%B3%D1%85%D1%8D%D0%BD-%D1%86%D0%BE%D0%BD%D1%85%D0%BD%D1%8B-%D0%B3%D1%8D%D1%80%D1%8D%D0%BB-895a102f1bbc?source=rss-8cdc46f0ddb8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/895a102f1bbc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Orgil Baatarsukh]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 29 May 2021 07:56:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-29T08:01:42.352Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Бороог хамгийн энгийнээр тайлбарлавал магадгүй би хамгийн тод өнгөний элемент гэж хэлэх байсан болов уу! Хэсэгхэн хугацаанд шаагин орох бороон дуслуудын дараа байгаль дэлхийн өнгө сэргэж улам тодрох нь гайхамшигтай! Тэнгэр бүрхэн бороо тусалж эхлэхэд сэтгэл тогтож , анхаарал төвлөрч он жилийн уртад сүүмэлзэн бүдгэрэх тэр олон мэдрэмж гайхалтай хийгээд гунигтай дурсамж тодорч сэтгэлийн гүндэх бодлууд ар араасаа хөвөрнө. Анзааргагүй хийсэн алдаандаа жаахан гуниглаад л араггүй хөөрхөн түүнийгээ бодож мишээгээд л , нар үгүй атлаа борооны дусал бүр гэрэлтэж , сар үгүй атлаа орчлон бүхэлдээ гялалзана. Биегүй атлаа мэдрэгдэж, хэлгүй атлаа ярьдаг, уураг тархигүй хирнээ оюун бодлын гүндэх бодлуудыг тодруулж, өнгөгүй мөртлөө хар бор үсийг минь улам тод гялалзуулах энэ бороон дуслыг би хамгийн тод өнгөний элемент гэж нэрлэнэ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=895a102f1bbc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зүрхэнд минь нутаглаж дотроос минь хашхирах тэр нэгэн хүн]]></title>
            <link>https://orgilbaatarsukh7.medium.com/%D0%B7%D2%AF%D1%80%D1%85%D1%8D%D0%BD%D0%B4-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D1%8C-%D0%BD%D1%83%D1%82%D0%B0%D0%B3%D0%BB%D0%B0%D0%B6-%D0%B4%D0%BE%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%BE%D1%81-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D1%8C-%D1%85%D0%B0%D1%88%D1%85%D0%B8%D1%80%D0%B0%D1%85-%D1%82%D1%8D%D1%80-%D0%BD%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D0%BD-%D1%85%D2%AF%D0%BD-3c005e075403?source=rss-8cdc46f0ddb8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3c005e075403</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Orgil Baatarsukh]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Dec 2019 08:25:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-28T10:46:22.265Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Их сургуулийнхаа номын санд цонхоор зах хязгаар нь үл харагдах далайг харан, жижигхэн ширээнд суун зүрхэн дотроос минь хашхирах тэр нэг хүний талаар Оргил миний бие өөрийн мэддэг зүйлээ бичэн сууна. Амьдралдаа гаргасан гэнэтийн шийдвэрүүд минь тэр нэг хүнийг сонсох боломжийг өгдөг байсных байх. 2013 оны намрын эхэн сард буюу есдүгээр сард 17 настай хүү арван жилийн сургуулиа дөнгөж төгсчхөөд 4 жил уулзаагүй ээжтэйгээ уулзсан юм. Ээж минь Швейцараас ирж зүрх минь бүтэн болох шиг болж би гэдэг хүн урам зориг эрч хүчээр дүүрч уулыг нурааж , усыг эргүүлж чадах баатар мэт өөрийгөө төсөөлж байсан балчир хүүгийн дүр саяхан мэт. Мэдээж орчлонд боломжгүй зүйл гэж байхгүй мэт санагдуулах ээж , хайр нь дотроо хал нь гаднаа аав хоёртоо эрх танхил хүү байсан болохоор ээжтэйгээ уулзсан тэр жил зүүгээр уул нүхэлж чадах юм шиг санагдсан байх. Ээжтэйгээ өөрийн ирээдүйгээ ярилцсаны эцэст, арван жилээ төгссөн бусад хүүхдүүдийн нэгэн адилаар их дээд сургуульд сурах болж, сургуулийн танилцуулга цуглуулж сонирхож эхлэв. Нэг өдөр ээж маань нэгэн сургууль зуучлах байгууллагатай холбогдсоноор миний ирээдүй зам мөр тавигдсан юм. Ингээд 2013 оны аравдугаар сард шувууд нисэн үл хүрэх газраас , хүний хүү эрдмийг сурахаар ,тайвань улсын Тайбэй хотыг зорив.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/852/1*1thtWlM9QOu4qjWXP5PQcg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*5OtPO4_270o0K75x3qRwHA.jpeg" /></figure><p>Анх удаа аав ээжээсээ холдон хүний газар, хүний нутгийг зорьсон миний хувьд Тайваньд ирсэн анхны сэтгэгдэл , хүлээж авсан хүмүүс тийм ч сайхан байгаагүй юм . Очоод өөрөө өөрийгөө хөглөж чадах миний бие зуучлалын компанийг харааж зүхэж байсанaa нуух юу билээ. Харин цаг хугацаа өнгөрөхийн хэрээр, одоо би тэр бүх хүмүүст чин сэтгэлээсээ талархдаг. Ингээд амьдрал гэх хөлгүй далайд хөл тавьж, дээр доор гишгэж явах үед дотроос минь хашхирах тэр хүний дуу багахан надад сонсогдож эхэлснээс гадна дөнгөж Христ итгэгч болоод байлаа. Хүний газар анхандаа ганцаардсандаа ч тэр юм уу наашаа харж инээсэн болгонтой нөхөрлөж, цагийг зугаатай өнгөрөөж сагс тоглох зэргээр ямар нэг байдлаар өөрийгөө зугаацуулж өнгөрүүлдэг, далайн давлагаанд шидэгдэх ургамал, модны зомгол мэт үлбэгэр сул дорой байсан миний бие, өөрөө өөрийнхөө мөн чанарыг мэдэх гэж нэлээдгүй хугацааг өнгөрөөсөн билээ. Тэр үед би дотроо маш их айдастай байдаг байлаа. Тэр маань ганцаар байх ганцаардал байсан юм. Айдастайгаа нүүр тулахаас айдаг байсан учраас дотроос минь хашхирах тэр хүнийг тэр болгон сонсохыг хүсдэггүй байлаа. Гэхдээ архи дарс зугаа цэнгэлд толгойгоо мэдүүлж явсангүй ээ. Завтай болмогцоо л сагс, спортоор оролдож тэр хашхирааныг үл сонсдог байлаа. Одоо бодоход тэр үед ганцаардлаа гээд архи дарс ууж, бар саваар явж буруу замаар орчхоогүйдээ их баярладаг юм. Энэ маань гэр бүлийн суурь хүмүүжлийг сайн олгосон аав ээж , гэр бүлийнхэн, сурч төгссөн хувийн Үй-цай гэх тэр жижигхэн сургуулийн маань багш нарын ач гавьяа юм. Би тэдэндээ маш их талархдаг. Нэлээдгүй цаг хугацаа өнгөрсөөр хэлний бэлтгэлийг арай чүү төгсөж их сургуулийн урилга авлаа.. Гэвч яг үнэндээ их сургуулийн урилгыг ч 100% өөрийнхөө хүчээр аваагүй, хамгийн их тусалж дэмждэг байсан арван жилийн ангийн охин маань яг миний хажууд байсан юм. Ингээд “би би би” гэж бүх зүйл болчихсон юм шиг санагдан давхиж байтал нэг өдөр “хоолойн ангинa”-аас үүссэн өвчин гэнэт сэдэрч дэмийртлээ халууран хэвтэрт орлоо. Ингээд нэгэн уналтын үе ирж 3 өдөр халуурч, орноосоо босох нь битгий хэл нүдээ ч хөдөлгөж чадахгүй хэвтэв. Тэгээд аврал болсон ээж рүүгээ утас цохин бүх учир шалтгааныг хэлсэн боловч ээж минь:</p><p>-Ээж нь хажууд нь байсан бол эм, хоол цай дөхүүлээд өгөх байсан ч одоо ээж нь хол байгаа юм чинь яаж ч чадахгүй нь. Миний хүү хоол ундаа сайн идээд эм авч уугаарай! Ээж нь ажилдаа орлоо гэж хэлээд утас тасрахад тааз дээрээс нураад ороод ирэх шиг болж нөгөө аврал болсон ээж минь ингэх гэж дээ гэж хэчнээн их гомдсон гэж санана. Харин одоо бодоход өвчнийг ялан дийлж хөл дээрээ босох тэр их хүчийг 17 настай хүүгээсээ ээж минь гаргуулсан юм. Ингээд цаг хугацаа өнгөрсөөр нохойн дуу ойртож, зуны амралт болж гавьяа байгуулсан би гэртээ харин зуныхаа амралтыг эдэлсэн дээ. Гэвч зуны амралт маань нэг л мэдэхэд дуусч буцах цаг боллоо. 2014 оны есдүгээр сард их сургуулийн оюутан болж дахин “би би би” гэсэн бодол толгойд эргэлдэж, нөгөөх дотроос минь хашхирах хүний чимээг бүр мөсөн үл хайхраж эхэлсэн хэдий ч энэ бүх хугацаанд итгэгч байж бурхан надаас алхам ч холдоогүй байсан учир ямар нэг асуудалд ороогүй байх гэж одоо бодон суух ч “оюунтан” насны түшиг тулгуур дотуур байрнаас эхэлсэн гайхалтай анд найзын минь нөхөрлөл одоо ч үргэлжилсээр. Цаг хугацаа өнгөрсөөр би олон ч хүнтэй уулзаж, олон ч болсон болоогүй орчуулгын ажил их хийсэн маань надад нийгмийн нэг хэсэг болоход тусалсан юм. Тэр үед хамгийн чухал зүйл болох гэр бүлийнхэндээ анхаарал үл хандуулан “Би” гэх хүнийг хайсаар л байлаа. 2017 оны эхний семестэр эхлээд хичээл маань хүндэрч, биеийн байдал маань ч муудаж, шаналал зовиураас болж хичээл хийх сонирхолгүй болж, чөлөө авч буцах шийдвэрт эргэж буцалтгүй хүрч, Монголдоо эргэн очиж, нэг жил хагасын хугацаанд үр дүнтэй эмчилгээ хийлгэж бүрэн эдгэрч алтан гарт эмч, аав ээж, хамаатан садан найз нөхдийн тусламжаар энэ уналтын үеийг даван гарсан. Энэ нь мөн л адил дахин нэг зүйлийг ойлгуулж өөрийгөө олоход тусалсан бурхны төлөвлөгөө байсан мэт! Эмчилгээ ч дуусч 2018 оны хоёр сард хоёр дахь семестэрээс буцан сургуульдаа ирж, тэр хашхирах чимээнд анхаарал хандуулан чих тавин сонсдог болж “Би” гэх хүнийг бүр их хүчирхэгжүүлж байлаа. Христ итгэгч болохоор ч тэр үү сониучхан зандаа хөтлөгдөн Христ итгэгч хүчирхэг улс болох Америк улсыг зорихоор гэнэтийн шийдвэр гаргаж визанд орсон нь амжилттай болж америк орныг өөрийн биеэр очиж үзэх аз завшаан тохиосон бөлгөө. Үүнээс гадна гайхалтай үйл явдал тохиосон нь зуны амралтаарaa 2015 оноос хойш 4 жил уулзалдаагүй байсан ээж дүү хоёртойгоо уулзах завшаан тохиож, нэлээдгүй хэдэн жил нэг дор хамт байж өнгөрүүлээгүй байсан манай гэр бүл уулзалдацгааж, эх орондоо зун цагийг өнгөрүүлсэн билээ…</p><p>Аав, ээж, дүү гэр бүлийнхэнтэйгээ нэг дор гайхалтай байсан ч буцах өдөр ойртож сэм сэмхэн гунигт бодлууд толгойд эргэлдэж бага зэрэг гуниглаж эхлэв. Яагаад вэ? гэвэл баяр жаргалаар дүүрсэн сэтгэлийг дахин дундруулахыг хүсээгүй болохоор тэр. Саяхан аавын минь алганд багтдаг байсан дүү минь хамрынх нь үзүүр шүргэсэн өндөр залуу болж, нүдэндээ галтай нүүрэндээ цогтой байсан аав ээжийн хоёрын минь санчиг нь бууралтаж, нүдэнд нь насны намар ирсэн байгааг анзаарч гуниглахын сацуу одоо эднийхээ төлөө явах цаг нь ирсэн мэт санагдаж гуниг, хүч хоёр зэрэг мэдрэгдсээр. Ингээд ээж дүү хоёрын маань явах өдөр ч ойртож, маргааш нь Америк явахаар тийзээ авч дахиад л гэнэтийн шийдвэр гаргасан даа. Гэхдээ энэ болгонд аав ээж минь үргэлж надад итгэж, миний шийдвэрийг хүндэлдэг нь гайхалтай. Ээж дүү хоёрын явах өдөр хаяанд ирж гаргаж өгчхөөд, маргааш өдөр нь өөрөө Америк улсыг зорихоор болж нисэхээсээ дөрөвхөн цагийн өмнө аав дээр хальт орчхоод гарсан юм. Очиж хоноогүй хальт очоод гарсан нь өнөөх дотроос минь хашхирч буй хүнийг сонсоогүйнх л биз дээ гэж 23 цагийн нислэг, хүлээлтийн дунд харуусан явсан. Аав минь маш их хайраар намайг хайрладгийг би мэддэг ч аавын хал нь үргэлж гаднаа гэсэн ч тэр байдал нь үргэлж ухаарал хайрладаг одоо ч…</p><p>Тэр үед хэлсэн аавын хэлсэн үг бодолд минь үргэлж байдаг нь “Хөлгүй далайн давлагаанд цохигдон явах сал байх уу? Явах зүг рүүгээ өөрөө чиглүүлэн явдаг титаник байх уу? гэдэг чиний шийдвэр. Битгий хонгилын хараатай бай!” гэж хэлсэн үг нь гэнэт шийдвэр гаргаж өөрөө болгоно гэж шийдсэн, гар дээрээ зуухан доллартой зогсож байсан надад асар их хүч өгсөн юм. Ингээд явах ч цаг болж “бид” гэх үгэнд хөглөгдөж христ итгэлийн агуу гүрэн Америк улсын Чикаго хотыг зорив. Арван жилийн найзын минь эгч угтан авч, “би” нь “бид” болсон аялал эхэлсэн юм. Олон жил уулзаагүй арван жилийн найзтайгаа уулзалдаж 4 хоногийг гайхалтай өнгөрөөж 5 дахь өдрөөс нь эхлэн “Tous le jour” гэх нарын боовны газарт үүрийн 4 цагаас өдрийн 1 цаг хүртэл нарын боовчин хийлээ. Өмнө нь олон хүнтэй уулзаж, олон ажил хийж байсан хэдий ч чадахгүй байна гэж загнуулж гараа түлж , зэмлүүлж aжлаа хийхийн зэрэгцээ өдрийн цагаар таньдаг ах хүүд тусалж пүүз монгол руу явуулж ямар ч л байсан өөрийн хувьд өөрт ноогдсон ажлаа чадах чинээгээрээ биелүүлсэн гэж бахдан би бодно. Хааяа ядарсандаа, зэмлүүлсэндээ шантрах үе байсан ч 100$ той очсон хүү 3000$ хийж хэрэгцээний мөнгөө өөрөө олсондоо өөрөөрөө бахархсан нэг сарын хугацаа байлаа. 2013 онд далай харсан тэр цагаас хамгийн том байсан нэг айдас маань хоёр болов. Эхнийх нь өндрөөс айх айдас, нөгөөх нь далай болж нэмэгдсэн .Энэ нь магадгүй зүрхний гүнд орших тэр хүн рүү хүрч, тэр хүнтэй уулзахаас эмээдэг байсных, тэр гүнд юу байгаа бол гэж боддог байсан бодол өндрөөс харах үед төрдөг мэдрэмжээс айдаг байсных байх. Тэгээд хамгийн том хоёр айдсынхаа нэгтэй нүүр тулсан нь 10 давхрын цонхноос доошоо харахаас зүрхшээдэг байсан хүү шийдвэр гарган 14000ft өндөр дээрээс хамгаалагчтай хамт үсрэх явдал байснаас гадна бүр хамгийн түрүүнд үсэрсэн нь хамгийн том айдастайгаа нүүр тулах шийдвэр байсан. “Цээжиндээ гараа авч гүнзгий амьсгал” гэж хэлэх ах хүүгийн үгэнд айж эхлээд нүдээ ч нээж чадалгүй өндөр дээрээс унаж байхдаа үүлэн дээрээс өдөр тутмын алхдаг зам, хүмүүс, машин маш жижигхэн харагдаж, том мэт санагддаг байсан байшингаа урдаас нь бас ардаас нь харсан яг энэ цагт аавын хэлдэг байсан хонгилын харааны утгыг сая би ойлгосон юм шиг. Орчлон дэлхий ертөнц ямар үзэсгэлэнтэй бөгөөд хүмүүний амьдрал ямар гайхалтай гээч! Ингээд дотроос минь өдийг хүртэл хашхирсаар байдаг тэр хүнийг сая би сонсож эхэлж шударга байдал мэргэн ухааны жанжин шугамыг дагаж итгэлийн амьдрал минь улам батажсан юм. Хүн бүрийн дотор орших тэр хүн бидний гадаад төрх, гадаад орчноос авах таашаал, мэдрэх мэдрэмжийг тодорхойлдог юм шиг. Хоёр хүнийг хагаралдуулан хонзогнуулаад түүнийгээ алсаас харж бах эдэлдэг чөтгөрийн зүрхтэй таашаaгчид, чамин ээмэг, бөгжнөөс илүүг сонирхдоггүй эмэгтэйчүүд, үнэтэй машин унаж яваадаа л сэтгэл нь чанга дуугаар хэхэрч сонсогддог эрчүүд… Энэ хорвоод хүмүүний таашаал гээч юутай хачин! Тэгвэл бусдад тус болж, бусдын баярлаж буйг харан таашаал амсдаг цөөнгүй хүнийг таньдагтаа би бахархдаг. Энэ мэт нийтлэг хүмүүсийн нөгөө талд өөр нэгэн бүлэг таашаагчид бий. Тэдгээр хүмүүс нийтлэл бичиж, тэмдэглэл тэмдэглэж, итгэл үнэмшилдээ бат зогсож аль эсвэл амиа хорлоно. Хүүхэд байхын сонирхолдоо татагдаж аливаа нэг зүйлийг задалж нээж үзэж байж сэтгэл амардаг, ямар нэг ухаж ухаж ойлгохгүй байсан зүйлээ яагаад гэж боддог байсан, удирдлагатай машин цуглуулдаг байсан би, алдаатай ч гэсэн аливаа нэг зүйлийн хариуг нь гаргасандаа баярладаг байсан нь өнөөдрийн намайг бүтээхэд тусалж энэ нь миний нэг таашаал авах хэлбэр ч юм шиг. Ингээд итгэл үнэмшлээ бусдад тунхаглаж өөрийнхөөрөө байх тусам найзын тоо ч цөөрч , алийг нь гэхгүй зугаа цэнгэлээр явж байдаг байсан хүү хариуцлагыг ухамсарлаж гэр бүлээ, гэртээ байхыг илүүд үзэж дотоод тэр хүнтэй илүү их нөхөрлөх болж, ингэсээр тэгсээр “Би” бий болов. Өөрийгөө хэн бэ гэдгийг олж мэдэхгүй итгэгч болохгүйгээр амьдарна гэдэг төсөөлшгүй зүйл болсоор…. Нэг л мэдэхэд нэр алдар, нийгэмд эзлэх байр суурь, хүмүүсийн хүндлэлийг амсахаар хорхойсдог хорин хоёр нас минь нэр алдар, нийгэмд эзлэх байр суурь, хүмүүсийн хүндлэл хүрээлэл тийш адган тэмүүлэхээс огт өөр мэдрэмжүүд дунд өнгөрөв. Тэр нь ердөө л нам гүм байдал , дотоод хүний минь хашхираан , яагаад гэдэг асуултууд, төсөөллүүд. Ингээд нэг мэдэхэд 23 гараад 24 насыг чиглэн явж байна. Гэвч үхэл амьдралын тухай, үнэн болоод худлын тухай, хүн чанар, утга учрын тухай тархинд хийгээд цээжинд байсан бодлыг библийг уншиж мэдсэнээр бүх зүйлийг үзчихвүү гэлтэй бүх зүйл хуyчин санагдана.Эд баялаг, эрх мэдэл, ай-фон утаснаас таашаал авч чаддаг хүмүүс их азтай ч юм шиг. Гэхдээ цаг гаргаад дотроос чинь хашхирах тэр чимээ юу хэлэхийг нэг сонсоод үзээрэй! Зүрхэн дэх хүнийхээ хүслийг гүйцэлдүүлээрэй. Өмнөх Оргил одооны Оргилын зүйл тэс өөр юм шиг ихэнх хүнд худлаа мэт санагдах боловч, гэвч энэ миний өнөөдрийн үнэн. Миний таашаал амьдрал бус, яав ч биш. Миний таашаалын амт үнэнээр бүтдэг. Миний зовлонгоос үүдэж, сэтгэл минь шаналах үед дотроос орилох тэр хүнээр таашаалын амт мэдрэгддэг. Яагаад гэвэл би өөрийнхөө буй болгосон, та бидний эдэлж мэдэрч буй энэ амьдралтай зэрэгцээ ч юм уу, гаднах ертөнцөд, бүр эсвэл, зүрх сэтгэлийнхээ цор ганц, тайлбарлашгүй нэгэн итгэл үнэмшил доторх тэр хүчирхэг төсөөллийн ертөнцдөө амьдардаг. Заримдаа би хүмүүсээс айдаг. Ерөөсөө хотын амьдралд аймаар юм их, хаа саагүй худал хуурмаг. Тиймээс надад гэртээ эсвэл номын санд суух нь жаргалтай санагдах болсон. Хүн байхын утга учрыг эргэцүүлэх, ахуйн материаллаг дарамтын доороос өндийж, чухам тэндээсээ л бурханы зүг залбирч, шунал хүслээс суллагдан өөрийгөө давж гарах тэнхлийг сэтгэлдээ гүн бат суулгах, сүргийн сэтгэлгээнээс тасран хулжиж давтагдашгүй хувь чанараа хадгалан үлдэх аугаа боломжийг нээдэг төгс хүчит ганцаардал дотроос минь хашхирах тэр чимээ. Хамгийн дотны найз чинь, тэр дотроос чинь хашхирах хүн болон гэр бүл, бурхан гурав юм байна гэж бодон сууна. Ганцаардал, дотроос минь хашхирах тэр хүн, бурхан энэ нь тулгын гурван чулуу мэт миний хадан суурь. Энэ бүх зүйлийн захаас ойлгож дотор минь орших тэр нэг хүнийг танилцуулан бичэн суугаа Oргил. Шударга хийгээд үнэнийг сахиж , урвалт, үл итгэх байдал, завхралаас хол байж , мэргэн оюун ухаанаар хөтлүүлж доторх хүнийхээ юу хэлэхийг нэг сонсоорой. Хөлгүй далайд титаник байх уу зүгээр нэг жижиг сал байх уу гэдэг нь та бидний сонголт. Энэ бүх хугацаанд хажууд минь байсан, байсаар ч байгаа анд нөхөр, гэр бүлийнхэндээ гүнээ талархан, бүх хүмүүсийн төлөө эцэг хүү ариун сүнсний нэр дээр даатган залбиръя . Та бүхнийг СҮР ЖАВХЛАНТ, ЭЗДИЙН ЭЗЭН, ХААДЫН ХААН, ЕРТӨНЦИЙН ЭЗЭН ЕСҮС ХРИСТ ивээх болтугай АМЭН.</p><p>Ширүүн давлагаанаас сэлээд гараад ир! Амьдрал чамайг хамгийн гайхалтай гэж боддог төсөөллөөс чинь арав, зуу дахин илүү шагнах болно. Зүрхэнд минь нутаглаж дотроос минь хашхирах тэр нэгэн хүнийг чадан ядан бичлээ. Ирэх ирэх өдрүүд, угтан золгож буй он жилүүдэд доторх тэр хүнийг чих тавин сонсож хамгийн сайн ах, хүү, дүү, эр нөхөр байхыг хичээх болно. Та ч бас яг одоо дотроос тань хашхирах тэр хүнийг чих тавин сонсоод нэг үзээрэй.</p><p>2019 оны арван хоёрдугаар сарын 27 Баатарсүхийн Оргил</p><p>Сургаалт үгс 27</p><p>1. Маргаашаар бүү сайрх.</p><p>Учир нь маргааш юу болохыг чи үл мэднэ.</p><p>2. Өөрийн чинь ам бус харин өөр хүн, уруул чинь бус харин гаднын хүн чамайг магтаг.</p><p>3. Хад чулуу хүнд ба элс ч жин татна.</p><p>Харин мунхгийн өдөөн хатгалга энэ хоёроос ч хүнд аж.</p><p>4.Хилэн бол хэрцгий, уур бол өршөөлгүй.</p><p>Харин хэн атаархлыг тэсвэрлэн зогсож чадах вэ?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/741/1*NoOE4104M_Kb7j_8pj9GTg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j2026n7TFDPESntZ4LlPfg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3c005e075403" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>