<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ozlem Uzun on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ozlem Uzun on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ouzun1?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*kvg14ikbZhIMdrH0AT9TFA.jpeg</url>
            <title>Stories by Ozlem Uzun on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ouzun1?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 23:00:34 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ouzun1/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Gizemli Tavan Arası ve Işıldayan Sandık]]></title>
            <link>https://ouzun1.medium.com/gizemli-tavan-aras%C4%B1-ve-i%C5%9F%C4%B1ldayan-sand%C4%B1k-baa8609057e3?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/baa8609057e3</guid>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[macera]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozlem Uzun]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Feb 2026 15:07:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-06T15:07:32.290Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Güneşli bir Salı günüydü. 2-A sınıfının en meraklı öğrencileri Deniz ve Ayşe, okul kütüphanesinde ödevleri için kitap arıyorlardı. Deniz, rafların en üstünde, tozlanmış kalın bir kitap gördü. Parmaklarının ucuna yükselip kitabı çektiğinde, kitabın içinden yere sararmış bir kağıt düştü.</p><p>Ayşe hemen kağıdı yerden aldı. “Bu da ne?” diye fısıldadı. Kağıdın üzerinde garip şekiller ve kırmızı bir çarpı işareti vardı. Bu, okulun bir haritasıydı! Ama bildikleri okula hiç benzemiyordu. Harita, okulun çatı katında hiç kimsenin bilmediği gizli bir odayı gösteriyordu.</p><p>İki arkadaş birbirlerine baktılar. Gözleri heyecanla parlıyordu. Teneffüs zili çalar çalmaz, haritadaki yolu takip etmeye başladılar. Önce merdivenleri çıktılar, sonra koridorun sonundaki eski temizlik dolabının yanına geldiler. Haritaya göre, gizli geçit tam buradaydı!</p><p>Deniz, duvardaki gevşek bir tuğlayı fark etti. “Sanırım buldum!” dedi ve tuğlaya hafifçe bastırdı. <em>GIRÇÇÇ!</em> diye bir ses duyuldu. Temizlik dolabının yanındaki duvar yavaşça aralandı ve arkasından yukarıya doğru uzanan, örümcek ağlarıyla kaplı ahşap bir merdiven çıktı.</p><p>Kalpleri güm güm atıyordu. Merdivenlerden yavaşça yukarı çıktılar. Tavan arası loştu ve havada toz zerrecikleri uçuşuyordu. Odanın tam ortasında, üzeri eski bir örtüyle kapatılmış kocaman bir şey duruyordu. Örtünün altından masmavi, titrek bir ışık yayılıyor ve <em>VIIZZZ</em> diye garip, mekanik bir ses geliyordu.</p><p>Ayşe korkuyla Deniz’in kolunu tuttu. “Sence o da ne?” diye sordu. Deniz, cesaretini toplayıp örtüye doğru bir adım attı. Elini uzattı ve tam örtüyü kaldıracağı sırada… Sandığın kapağı büyük bir gürültüyle kendiliğinden açıldı! İçinden odayı bembeyaz bir ışığa boğan göz kamaştırıcı bir parıltı fışkırdı ve gölgelerin içinden mekanik bir kol onlara doğru uzandı!</p><p>Deniz ve Ayşe korkudan donup kaldılar. Gözlerini kıstılar çünkü ışık çok parlaktı. Işık yavaşça azaldığında, karşılarında duran şeyin bir canavar değil, paslanmış ama çok sevimli, küçük bir robot olduğunu gördüler! Robotun tek gözü mavi mavi yanıp sönüyordu ve mekanik kolunu dostça sallıyordu.</p><p>Robot, metalik bir sesle konuştu: “Merhaba Dünyalılar! Ben Z-42. Şarjım bitmek üzereydi, beni bulduğunuz için teşekkürler!”</p><p>Deniz şaşkınlıkla, “Sen konuşabiliyorsun!” diye bağırdı. Z-42, gövdesindeki ekranı açtı. “Ben bir zaman gezginiyim. Gelecekten geldim ama gemimin pili bitti. Eve dönmem için ‘Kahkaha Enerjisi’ne ihtiyacım var,” dedi.</p><p>Ayşe kıkırdadı. “Kahkaha enerjisi mi? O da ne?” Robot, “Evet! Sadece çocukların içten gelen kahkahaları benim yakıt depomu doldurabilir,” diye açıkladı.</p><p>Deniz ve Ayşe birbirlerine bakıp gülümsediler. Bu çok kolaydı! Hemen en bildikleri komik fıkraları anlatmaya, taklitler yapmaya başladılar. Deniz penguen yürüyüşü yaptı, Ayşe ise burnunu tutup komik sesler çıkardı. Onlar güldükçe robotun üzerindeki ışıklar daha parlak, daha canlı yanmaya başladı. <em>BİP BİP BÜP!</em> Robot neşeyle kendi etrafında dönmeye başladı.</p><p>Sonunda robotun göstergesi “DOLU” seviyesine ulaştı. Z-42, “Harikasınız! Sayenizde evime dönebilirim,” dedi. Teşekkür olarak robot, metal karnından iki tane parlak, yıldız şeklinde rozet çıkardı ve çocuklara verdi. “Bunlar ‘Uzay Dostluk Madalyası’. Ne zaman gökyüzüne bakıp gülümserseniz, ben sizi hatırlayacağım,” dedi.</p><p>Bir anda tavan arasında rüzgar esmeye başladı. Robot el salladı ve ışıklar içinde kayboldu. Geriye sadece boş bir sandık ve çocukların elindeki yıldız rozetler kaldı.</p><p>Deniz ve Ayşe, ellerindeki parlayan yıldızlara bakarak merdivenlerden aşağı indiler. Zil çalmış, ders başlamıştı ama onlar hayatlarının en büyük macerasını paylaşıyorlardı. Artık ne zaman gülseler, uzaktaki metal arkadaşlarının onlara göz kırptığını biliyorlardı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=baa8609057e3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cesur Kirpi Pıtır ve Mavi Kaydırak]]></title>
            <link>https://ouzun1.medium.com/cesur-kirpi-p%C4%B1t%C4%B1r-ve-mavi-kayd%C4%B1rak-6cb3ebcdde56?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6cb3ebcdde56</guid>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[nezaket]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozlem Uzun]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Feb 2026 14:59:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-06T14:59:52.184Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Güneşli Orman Okulu’nda teneffüs zili çaldı: <em>DİRİRİT!</em> Bütün yavru hayvanlar neşeyle bahçeye fırladı. O gün bahçede yepyeni, pırıl pırıl, kocaman <strong>Mavi Bir Kaydırak</strong> vardı! Herkes onu denemek için sabırsızlanıyordu.</p><p>Bizim minik kahramanımız Kirpi Pıtır da sıraya girdi. Pıtır çok kibar bir kirpiydi, asla kimseyi itmez, sırasını sessizce beklerdi. Önündeki Tavşan Zıpzıp kaydı, sonra Sincap Ponçik kaydı… Ve sıra nihayet Pıtır’a geldi!</p><p>Pıtır heyecanla merdivenleri tırmandı. Tam tepeye oturup kayacağı sırada, arkasından büyük bir gölge belirdi.</p><p>Bu, okulun en gürültücü ve biraz da kaba öğrencisi <strong>Ayı Bobo</strong>’ydu!</p><p>Bobo, Pıtır’ı kenara itip, “Çekil bakalım dikenli top! Ben senden daha büyüğüm, önce ben kayacağım!” dedi ve Pıtır’ın önüne geçti. Pıtır neredeyse merdivenlerden düşecekti!</p><p>Pıtır’ın kalbi küt küt atmaya başladı. Yüzü kızardı. İçinden ağlamak ya da Bobo’ya bağırmak geliyordu. Diğer hayvanlar korkuyla susmuştu. Herkes Pıtır’ın korkup kaçacağını sanıyordu.</p><p>Ama Pıtır kaçmadı. Derin bir nefes aldı, küçük göğsünü şişirdi ve tam Bobo kaymak üzereyken elini havaya kaldırdı. Herkes nefesini tutmuş, ne olacağını bekliyordu.</p><p>Pıtır, Bobo’nun omzuna dokunmadı (çünkü izinsiz dokunmak doğru değildi), ama hemen yanına geçip dimdik durdu. Gözlerinin içine baktı. Ne bağırdı ne de fısıldadı. Sesi güçlü ve netti.</p><p>“Dur lütfen Bobo!” dedi Pıtır. Sesi o kadar kendinden emindi ki, Bobo şaşkınlıkla durdu. Pıtır devam etti: <strong>“Sıra bende. Seni itmedim, sen de beni itemezsin. Lütfen sıranı bekle.”</strong></p><p>Bahçedeki herkes şaşırmıştı. Pıtır, Bobo’ya kötü bir söz söylememişti, ona vurmamıştı ama hakkını da yedirmemişti. Bobo bir an duraksadı. Genelde herkes ondan korkar ve kaçardı. İlk defa biri gözlerinin içine bakıp nazikçe ama kararlı bir şekilde “Hayır” diyordu.</p><p>Bobo etrafına baktı. Diğer arkadaşları da Pıtır’a destek olmak için başlarını sallıyorlardı. Bobo utandı, yanakları pembeleşti. “Şey… Tamam Pıtır,” dedi Bobo mırıldanarak. “Özür dilerim. Heyecandan sıranı aldım.”</p><p>Bobo kenara çekildi. Pıtır gülümsedi, “Teşekkür ederim Bobo, benden sonra kayabilirsin,” dedi. Ve <em>VIIZZZT!</em> Pıtır neşeyle mavi kaydıraktan aşağı kaydı.</p><p>O gün Pıtır sadece kaydırakta kaymanın keyfini yaşamadı; aynı zamanda kavga etmeden, bağırmadan, sadece dik durarak ve doğru kelimeleri kullanarak ne kadar güçlü olabileceğini herkese gösterdi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6cb3ebcdde56" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İçimdeki Kurt]]></title>
            <link>https://ouzun1.medium.com/i%CC%87%C3%A7imdeki-kurt-c7f3e5d18dcc?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c7f3e5d18dcc</guid>
            <category><![CDATA[hikayeanlatıcılığı]]></category>
            <category><![CDATA[kısa-öykü]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozlem Uzun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Apr 2022 09:04:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-07T09:04:54.724Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ÖZLEM UZUN-2021</p><p>“Çık beynimin içinden. Sesler.. Bu sesler.. Susmuyor susmuyor susmuyor..” diye söylenerek patikayı hızla tırmanmaya başladı Asiye. Güneş batmış, ortalık grinin donuk tonlarına bürünmüş ve renkler kaybolmuştu. Sanki balçık gibi yapış yapış bir şey sıvanmıştı her yere. Elini uzatıp yere dokunsa eline bulaşıp oradan bir lanet gibi tüm vücudunu saracak hatta içine girip bir leş gibi kokutacak, çürütecekti onu. Midesi bulandı ve öğürmeye başladı. Çürümüşlüğün toprakla bütünleşmiş kokusu burnundan girip bıçak gibi beynine saplanıyordu. Bir yandan da uzaktan gelen sesler ve kahkahalar neşter gibi lime lime ediyordu varlığını. Ne kadar yürüse de sesler sanki yanı başından geliyordu. Hepsinin ağzına birer bant yapıştırsa susturabilirdi belki.</p><p>Çalıların arasından gelen ani bir hışırtıyla irkildi Asiye. O an farkına vardı içinde ve dışında aldığı mesafenin eşleşmediğini. Yaşadığı an, mekân ve zaman başka bir boyutla eş zamanlıydı. Hareket eden hiçbir şeyin sesi o harekete uygun değildi. Önce yaprak kıpırdıyor, bir süre sonra hışırtısı geliyordu. Bir arı önünden uçuyor vızıltısı aradan biraz zaman geçince duyuluyordu. Görüntüler ve sesler delirtici bir şekilde uyumunu kaybetmişti.</p><p>Asiye’yi oraya yollayan arkadaşı övgü ile sevgi ile bahsetmişti Hanım Kadın’dan ama ne olacağına dair hiçbir şey anlatmamıştı. Bir akşam oturmuş şarap içerlerken Asiye şikâyet etmişti yalnızlığından, şehrin beton soğuğundan ve insanlardan. Bir de rüyalarında gördüğü o görkemli kurttan.. Her şey o akşamın gül rengi gün batımında başlamıştı.</p><p>Ayakkabılarını çıkardı. Kesilmiş bir ağaçtan geriye kalan, üzeri yosun kaplı bir kökün üzerine bacaklarını karnına doğru çekerek oturdu. Gözleri ayaklarına takıldı. Kırmızı ojeli ve taraklı ayaklarına. Hiç beğenmezdi ayaklarını ama şimdi hoş görünüyorlardı. Hatta ojelerden kurtulabilse o an ne güzel olurdu. Kendine sarıldı ve başını da kucağına doğru kapattı. Anne karnında gibi küçülmek ve yeniden var olmak isteği tüm benliğinden yıldırım gibi geçerken bir gün önce olanları hatırladı.</p><p>Alanda mavi bir muşambanın üzerine halka olup oturmuştu herkes. Serin havada ağaçların ortasındaki açıklıkta Hanım Kadın’ı bekliyorlardı. Kimseyi tanımıyordu. Birden “Selamünaleyküm ey canlar” dedi ne bir kadına ne de bir erkeğe ait olduğu anlaşılmayan bir ses. Usul adımlarla yürüyerek Asiye’nin tam karşısına oturdu Hanım Kadın. Herkesi tek tek göz göze gelerek selamladı. Bu, selamlamadan çok öte bir tanışma, hatta belki bundan önceki hayatlardan gelen bir yakınlıktı. Hâl hatır sordu önce. Sonra birkaçına isimleriyle hitap ederek sohbeti biraz daha uzattı.</p><p>“Sen! Geç ortaya” dedi Asiye’ye bakarak Hanım Kadın. Asiye irkildi önce. Geçti ortaya. Başını önüne eğdi ve beklemeye başladı.<em> Kadının ne giydiğini bırak şimdi Asiye. Salak mısın? Maymun zihnin kaçacak atlayacak yer arıyor hep. Hep kaçaksın işte. Kaftanı nereden almış olabilir? Tavus kuşu tüyü desenli kaftan.. İstanbul’dan olsa bilirdim. Bilmediğim bi’ marka olmalı. Gerçi bu pek mümkün değil ama.. Aptallık etmeyi bırak Asiye! Gel ve burada ol!</em> Sonra Hanım Kadın “Canlar, basiret nedir bilir misiniz?” diye gülümseyerek sordu herkese. Asiye ilk defa Hanım Kadın’a bakmak istedi. Gözlerini, çivilediği ayak parmaklarından yavaşça kaldırdı. Hanım Kadın’a çevirdi. Göz göze geldiklerinde kadının yüzü, bir kadın oluyor bir kurt oluyordu. Bazen bir ayı ya da bir şahin oluyor bazen de bir yılana dönüşüyordu. Sorusunu yineledi Hanım Kadın ve ardından cılız bir ses, ezber olduğu belli bir açıklama yaptı. Hanım Kadın yüzünde alaycı bir gülümsemeyle konuşan kıza baktı ve “Bunu istediğimi düşünmüyorsun herhâlde. Hakikati nedir?” diye tekrar sordu. Kimseden çıt çıkmıyordu.</p><p>Bir süre sonra “Sen de gel.” diye eliyle işaret etti bir başkasına Hanım Kadın. Gelen kişi Asiye’nin yanına yaklaşınca Asiye’ye bir şeyler oldu. Sanki bedeni, yumuşacık eti dev bir buz kalıbına ya da betona dönüşmüştü. Anlam veremiyordu. Bacağına dokunmak istedi ama elini hareket ettiremiyordu. Güç bela bacağına dokunduğunda etini sıktı. Canı yanması gerekirdi ama his yoktu. Bacağı değildi de bir parça keçe idi sanki dokunduğu. Hanım Kadın sadece bakıyordu. Bu şekilde ne kadar zaman geçti kestiremedi Asiye. Hanım Kadın, “O gelince ne oldu sana?” diye bir kaşını havaya kaldırıp merakla sordu. Asiye tam cevap vermek üzereydi ki çenesini milim oynatamadığını ve canının çok yandığını hatta tüm bedeninin binlerce iğne batar gibi acıdığını ve aynı zamanda günlerce dövülmüş gibi ağrıdığını hissetti. İçinden binlerce volt elektrik geçer gibi kaskatı kalmıştı ortada. <em>Nefes al kızım nefes al! Boğulup geberip gitceksin. N’oldu? O kadar nefes çalışması, nefes terapileri nereye gitti? Çek kızım ışığı içine hadi bakalım. N’oluyo lan burda?</em> Bir iki nefes aldıktan sonra zorlukla “Kaskatıyım. O gitsin.” diyebildi. Ama bu kısık ve cızırtılı bir sesti ve kendisine ait olup olmadığından bile emin değildi. Yanında duran, bir adım geri çekildi ve Asiye o an yere yıkılıverdi.</p><p>O düşme anı şiirsel bir haldi ama bunu Asiye’den başka kimse bilmedi. Ayaktayken gözleri doldu. Göz yaşları görüşünü ilk kapadığı ve ilk göz yaşının yere düşmek üzere olduğu anda sanki yıkıldığı yer değildi de suyun içine dalmıştı. Bir anda orda ay ışığının altında hem ormanı hem devasa yosunları gördü hem kayaları hem balinaları gördü, insanlar hala çemberde oturuyorlardı ve Hanım Kadın’a dönüktü yüzleri ama Asiye, kadının ne dediğini duymuyordu. Anlamaya çalıştı. Başaramadı. <em>N’oluyo bana? Burası neresi? Tamamen aklımı yitirmiş olmalıyım? Bu ne biçim bi’ inziva böyle? İç huzuru bulmaya diye geldim. Keçileri kaçırıp.. Tövbeler olsun bi’ daha..</em></p><p>Suyun altında değildi biliyordu ama suyun altındaydı. Kulaklarında çocukluğunda suyun altında en uzun ne kadar kalabileceğini kanıtlamaya çalışırken duyduğu uğultu vardı. Bedenine dikkatini vermeye çalıştı ve o an tuhaf bir biçimde oturduğunu fark etti. Elleri dirseklerine kadar öne doğru yerde uzanmıştı. Dizlerini bükmüş ve üzerine kapanmış bir şekilde oturuyordu. Bir an eliyle burnuna dokundu. Dehşet içindeydi. Burnu yoktu. Oysa burnu orda her zamanki yerindeydi. Kendisi artık başka bir şey olduğundan emindi ama neydi? “Burnum yok.” dedi usulca sesinin ne kadar yüksek olduğunu kestiremeden. O an herkesin olduğu ana geri geldiğini hissetti.</p><p>Hanım Kadın “Geldin mi burada mısın?” dedi ciddi bir tonda. Asiye bir anda sert bir şekilde “Al bunu yanımdan taşlaştırdı beni. Dondurdu.” diye kendinden sonra ortaya çıkan kişiyi işaret etti. Öfkesi, bir buz kalıbı gibi dokunduğu yeri yakardı. Hanım Kadın, “Gördün mü? Gördün mü basiret namına sende bir şey olmadığını?” diye bir hışımla sordu. Hiçbir şey söylemeden önüne bakmaya ve alaycı bir şekilde gülümsemeye devam etti yanındaki ve bir süre sonra gülümsemesini koruyarak “Hepiniz oyun oynuyorsunuz. Bunların hepsi oyun.” dedi. Asiye öfkeden sıkıştı ama taş gibi olduğundan hiçbir şey yapamadı. Hanım Kadın yine bir şeyler anlatmaya başladı ama Asiye bu sefer de duyamıyordu.</p><p>Asiye o anda sanki başka bir aleme geçti yine. Yan yana yıllardır duran taşları, boyları dağlarla yarışan ağaçları, yukarı tırmanmaya çalışan yosunları, dev gibi süzülen balinaları, yerde yürüyen karıncayı, gökte uçan kargayı, istiridyelere kum tanelerinin konuk edilişini, çayırı çimeni ve envayi çeşit yemişin tohumunu kokusunu her şeyi hem görüyor hem duyuyordu sanki. Ellerini yere koydu Asiye. Birden ellerini göremedi. Onun elleri artık bir kurdun ön ayaklarıydı. Yere dokunuşundan her şeyi biliyordu. Hava oldukça serinlemiş olmalıydı ama hiç üşümüyordu. Kanı içinde sımsıcak akıyordu. Burnundan buhar hızla çıkıyor ve hayalete benzer tuhaf şekiller çizerek yok oluyordu. Dünyanın bilgisi ayaklarının altından ona akıyordu. Bir kurdun yaşam becerisi, bilgeliği, keskin görüşü, keskin duyuşu ve koku alışı her zerresine işleniyordu. Önceki hayatında bir kurt muydu, yoksa hep rüyalarına gelen miydi bu?</p><p>Oturduğu yosunlu ağaç kökünün serinliği içine işlemişti. Bacaklarını esnetti ve ayağa kalktı. Ayakkabılarını orada bıraktı. Tırmandığı patikadan usul ama emin adımlarla yalınayak inerken ağzında bir tat istediğini fark etti. Serin, ekşi ve tazeleyici bir tat. Yavaşça sağa doğru yanaştı ve elini uzattı. Daldaki üç beş böğürtleni koparıp ağzına attı. Ellerini ısıtmak için cebine soktu ve serin yuvarlak bir şey hissetti. Durdu. Avcu sımsıkı kapalı bir şekilde elini dışarı çıkardı. Göreceği şeyin ne olduğunu bir şekilde biliyordu. Yine de hayret içindeydi. Bu nasıl olabilirdi? “İmkânsız.” dedi fısıltıyla. Avcunu açtı. Bir tane, sabah çiyleri gibi ışıldayan inci. Bir sihirbaz numarası gibi hokus pokusla oradaydı. Artık biliyordu dışarda hiçbir şey olmadığını. Tüm hazinenin içinde olduğunu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c7f3e5d18dcc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir İnsan Kaç Kişidir?]]></title>
            <link>https://ouzun1.medium.com/bir-i%CC%87nsan-ka%C3%A7-ki%C5%9Fidir-2ac80d1f1b38?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2ac80d1f1b38</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[hikayeanlatıcılığı]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozlem Uzun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Apr 2022 08:56:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-07T08:56:46.292Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ÖZLEM UZUN-2021</p><p>Sonsuza giden koridor. Sahi, annesi Eren’i ilk defa psikiyatriste götürdüğünde ne konuşmuşlardı kapalı kapılar ardında?</p><p>O gün soğuk sandalyede tek başına otururken, annesini yutan devasa kapı ve sonsuza kadar giden loş koridoru aradan geçen onca yıla rağmen unutamamıştı. Hatta zaman zaman bu loş ve rutubet kokan anı, Eren’e kâbus olup buz gibi terler içinde uyandırmıştı onu çocukluğunun masum uykularından.</p><p>Randevu saati yaklaşırken Eren’in içinde garip bir sıkıntı vardı. İlk seansta ne bir şey söylemiş ne de bakışlarını yerden kaldırmıştı ufaklık. Bu sefer önce annesi ile görüşmeyi düşündü. Saatin tik takları can sıkıcı olmaya başlamıştı. Daha on beş dakika vardı gelmelerine. Kafeteryadan güzel bir kahve ile bir dilim pasta iyi olabilirdi. Hava mis, bahçe cennet gibiydi. Odasından çıkarken kapının üzerinde yazılı ismine baktı. Çocukluğundan beri hiç sevmediği ilk adını sildirmesi gerektiğini ve böylece onun lanetinden kurtulabileceğini düşündü. Sanki çok muhterem biriymiş gibi dedesinin adını vermişlerdi ona. Kasap Adem’in adı. Aldığı canların haddi hesabı yoktu. Karıştığı bir kavgada sağ elini kaybetmese daha ne kadar devam ederdi kim bilir?</p><p>Her zamanki gibi güler yüzle selamladı Salime’yi. “Günaydın efendim günaydın. Bu sabah da mı doktorculuk oynuyorsunuz?” diye kıkırdayarak sordu Salime. Deliliğin bir çeşit şifa olduğunu, hatta delilerin hakikati bildiğini her seferinde söylerdi. Eren, Salime’yi çok severdi. Ara sıra hiç beklemediği zamanlarda Hızır gibi yetişir. Sanki pilinin her bittiğinde bunu hisseder ve ona mis gibi bir ıhlamur getirirdi.</p><p>Siparişi hazır olur olmaz tepsiyi aldı, bahçeye çıktı Eren. Yarı gölge bir masaya oturdu. İlk yudum. En sevdiği tat ve koku aynı anda duyularına hücum ederken, yüzünde hoş bir gülümseme bırakmıştı. Karşıdan gelen Havva’yı görünce gülümsemesi daha da aydınlandı. Yine bir elinde kahvesi diğerinde elmasıyla yaklaştı Eren’e. “Bugün nasılsın bakalım?” diye sordu otururken. “Elma ister misin? Paylaşabilirim.” dedi tüm sevecenliğiyle. Eren o an bir kahkaha attı ve “Yoo teşekkür ederim. O hatayı binlerce yıl evvel bir kere yapmıştım. Bak halimize.” dedi. İkisi de gülüştüler. Biraz sohbet ettikten sonra Eren saatine baktı ve gitmesi gerektiğini söyleyerek oradan ayrıldı. Havva bir gariplik sezdi ama ne olduğundan emin olamadı. Nereye yetişiyordu böyle?</p><p>Odasına vardığında ufaklık ve annesi bekliyorlardı. Kadın tüm umudunu Eren’e bağlamıştı. Bakışlarından belliydi. “N’olur yavrumu girdiği karanlıktan çıkarın.” diyordu gözleriyle. Eren kadını selamladı ve hafifçe omzuna dokunarak “Elimden geleni yapmaya çalışacağım. Siz hiç merak etmeyin” dedi ve ufaklığın önünde eğilerek onunla aynı hizaya gelmeye çalıştı. “Hoş geldin. Hazır mısın bakalım?” diye sordu hiçbir yanıt alamayacağını bilerek. Çocuğu odasına yönlendirdi ve içeri girdi. Ufaklık öylece duruyordu. “Sandalyeye oturabilirsin. Ya da nerede oturmak istersen orayı seçebilirsin.” dedi Eren. Biraz bekledikten sonra, çocuk yavaş hareketlerle odanın köşesine gitti. Koltuk ve duvar arasında kalan boşluğa girdi ve yere oturdu. “Orada rahat mısın?” diye sordu Eren ve ilk defa sesini duydu çocuğun. “Burada beni bulamaz.” dedi fısıltıyla. “Saklambaç mı oynuyoruz?” diye umutla konuşmayı devam ettirmeye çalıştı ama o an çocuğun öfkeli karanlık gözleri gözlerine dikildi ve sanki onu delip geçti. Evet şimdi daha ciddi bir soru sorması gerekiyordu. “Kimden saklandığını söyler misin?” diye sorarken yanına gitti ve çocuğa yakın olacak şekilde koltuğa oturdu. Çocuk usulca “Babaannemden.” dedi. Bu çok anlamsızdı. Babaanneden saklanmak ne saçma bir şeydi.</p><p>Çocuğa bakmaya devam ederken bu konuda konuşmak isteyip istemediğini sordu. O anda aniden Erenin kolunu tuttu çocuk ve “Sessiz ol. Yoksa beni annemden alır.” dedi. O sırada Eren’i dehşete düşüren şey çocuğun kolundaki tırnak izleri oldu. Acaba annesi mi dövüyordu? Bu olamazdı çünkü kadının yalvaran bakışlarına tanık olmuştu.</p><p>“Bana iki dakika verir misin? O sırada sen burada istediğin oyuncakla oynayabilirsin. Tabii önce oradan çıkman gerekir bunun için.” diye şansını denemek istedi Eren. Çocuk birkaç dakika önüne bakarak oturmaya devam etti. Sonra yavaşça poposunun üzerinde kendini iterek sıkışık bir şekilde saklandığı yerden dışarı çıktı. Eren kapıdan çıkarken ufaklığa göz kırptı ve “iki dakika.” dedi parmaklarıyla da göstererek.</p><p>Anne dışarda merak ve endişeyle bekliyordu. Eren’in ağzından çıkacak bir çift iyi söze o kadar ihtiyacı vardı ki. Kadının yanına oturup “Babaannesi neden almak istiyor onu?” diye sordu. Kadının gözleri fal taşı gibi açıldı o an. İçine düştüğü korku, kuyu gibi, girdap gibi dibine çekmişti onu tam oracıkta. Kekeleyerek “Bab-babanne-ne mi?” diyebildi sadece. “Doktor Bey, Eren babaannesini hiç görmedi ki? O doğmadan öldü. Ne dediğinizi anlamıyorum.” dedi kadın dehşetle. Eren’in de aklı karışmıştı. Soğuk soğuk terlemeye başlamıştı. Kâbus gibiydi o an. Derhal kendini topladı, ayağa kalkarak hiçbir şey söylemeden odasına döndü.</p><p>İçeri girdiğinde çocuğu akvaryuma bakarken buldu. Dikkatle bir sağa bir sola yüzen balığı seyrediyordu. Kıpkırmızı bir Beta idi bu. Bir süre sonra miskin miskin yattığı yerden esneyerek kalkan kedi de onlara katıldı. Sekhmet simsiyah iri bir kediydi. Sağ patisi daha kısa olduğu için aksayarak yürüyordu. Aradan zaman geçtikçe balık daha hızlı yüzmeye başladı. Kedi ise tüylerini dikmiş sırtını olabildiğince kamburlaştırmıştı. Neydi onu savunmaya geçiren? Boşlukta bir yere gözlerini dikmiş tıslıyordu. Ya da birine. Oda da garip şeyler olduğunu Eren de hissetmişti ama anlam veremiyordu. Bu yaşananları nasıl açıklayabilirdi? Hem nasıl olur? O bir doktordu.</p><p>Kediyi izlemeye başladı. Bakışları boşlukta bir şeyi ya da birini takip ediyordu. Sonra gözü bir an balığa kaydı. Balık ve Eren birbirlerine gözlerini dikmiş hiç kırpmadan bakıyorlardı. Beta kabardıkça kabarıyor. Eren ise nefes alışverişleri sıklaşırken sımsıkı kapalı dişlerinin arasından tuhaf bir dilde tuhaf sesler çıkarıyordu. Anlamak imkansızdı.</p><p>Sekhmet kıvrak bir hareketle akvaryumun olduğu masaya sıçrayarak çocukla balığın arasına girdi. Çocuğa doğru dönerek ürkütücü bir ifadeyle tısladı. Yerinde mıh gibi çakılı kalan çocuk taş kesilmişti. Kıpırdamıyordu. Tek yol üzerine atlamaktı. Sekhmet geriye doğru esneyip hızla çocuğun göğsüne doğru atladı. Yere düşen Eren sanki diplerden kuytulardan her nerede ise oradan o anda geri gelmişti. Doktor hemen çocuğun yanına gidip ona sarıldı. Sekhmet şimdi balıkla karşı karşıyaydı. Gözleri birbirine kilitlenmiş, balık kabarıyor, Sekhmet ise boğuk derinden gelen tehditkâr sesler çıkarıyordu. Eren’in şu an gördüğü, o miskin mırnav kedisi olamazdı. Hayretler içerisinde olan biteni izliyor, anlamaya çalışıyordu. Balığın pes edeceği yoktu ama Sekhmet’ten de korktuğu hissediliyordu. Kedi bir anda sağ patisini akvaryumun camına koydu. O anda balık durdu ve yavaş yavaş normal haline gelmeye başladı. İçerdeki korku ve terör dağılırken kapıdan sesler gelmeye başladı. Birisi kapıyı vuruyordu. Havva’nın sesi miydi o? “Eren orda mısın? Kapıyı aç. Neler oluyor orada?” diyordu. Evet onun sesiydi bu.</p><p>Eren koltukta oturmuş, dizlerini çekmiş, kendine sarılıyordu. Olup bitenlere anlam vermeye çalıştı. Beceremedi. Ayağa kalkmak istedi. Beceremedi. Her tarafı uyuşmuştu. Bir nefes alıp kendine gelmek istedi ve zorlukla kapıya gitti. Kilidi açtı. İki görevli ve Havva öylece ona bakıyorlardı. Neler oluyordu?</p><p>Eren, Havva’yı dinlerdi hep. Onun yanında sakinleşiverirdi. Gözlerini birbirlerine diktiler. Havva “Eren, hadi gel ofisime geçelim. Biraz konuşalım ne dersin?” dedi, net ve nazik bir tonda. Sadece başıyla onaylamakla yetinen Eren odaya doğru döndü “Haftaya görüşmek üzere, Eren.” dedi. Sonra “Geldiğimde o balık burada olacak.” diye tehditkâr bir şekilde kediyi uyardı. Kapının dışına çıktıklarında yine durakladı Eren ve bir kez daha içeri baktı “Artık korkmadan yaşayabilirsin.” dedi ve göz kırptı.</p><p>Olanlara anlam veremeyen Havva, hastası için hiç bu kadar endişelendiğini hatırlamıyordu. Eren’in bu sefer kimlerle konuştuğunu asla bilemedi. Havva kapıyı kapatınca minik oyuncak bir top yuvarlandı ve odanın tam ortasında durdu. İki görevli, Eren ve Havva koridorun loş sonsuzluğunda karanlık onları alana kadar ilerlediler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2ac80d1f1b38" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Madalyonun İki Yüzü]]></title>
            <link>https://ouzun1.medium.com/madalyonun-i%CC%87ki-y%C3%BCz%C3%BC-4ec30fe19479?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4ec30fe19479</guid>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[hikayeanlatıcılığı]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozlem Uzun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Apr 2022 08:44:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-07T08:44:02.644Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ÖZLEM UZUN-2021</p><p>Burnundan süzülen kanın sıcaklığını tam hissetmişti ki bembeyaz gömleğine bir damla düştü ve onu boğacak kadar yayıldı kumaşa. O kadar parlak bir kırmızıydı ki rengi, gözlerini alamadı. İzledi dalga dalga yayılışını. Alnından süzülen buz gibi teri, avuçlarını delercesine tırnaklarını bastırarak sıktığı yumruklarını ve tüm vücudunun sarsılışını farketmedi bile. Sanki bambaşka bir yerdeydi. Gözleri donuklaşmış ve bir noktaya, yayılan kan damlasının da ötesine daha derin daha kırmızı, kan kırmızı bir yere kilitlenmişti. Yine nerelere gitmişti Seher?</p><p>Kahve makinasının ani sesiyle irkildi ve nerede olduğunu anlamaya çalışır gibi çevresine bakındı Seher. Her zamanki gibi tek iyi hissettiği yer olan minik mutfağındaydı neyseki. O sırada İlay Hanım içeri girdi ve hoşnutsuzluğu her halinden belli, başını hafifçe yukarı doğru kaldırarak havayı kokladı ve Seher’in burnundan sızan kanı görür görmez gerildi. Seher’in öfke, daha da fazla öfke diye okuduğu bambaşka bir şeydi. Gözleriyle söyledi Seher’e ne yapması gerektiğini. Derhal tepsiye iki bardak su ve kahve fincanlarını koydu, bir de İlay’ın en sevdiği kopkoyu bitter çikolatalardan. Özellikle tembihlenmişti Seher’e çünkü içerde özel bir misafir vardı. Derin bir nefes alıp rahatlamaya çalışsa da nafile, tir tir titriyordu, biraz panik biraz korkudan. Bir de üstüne üstlük İlay’dan azar yemişti elini yüzünü silmesi konusunda.</p><p>İlay’ın aklı almıyordu aynı anneden iki çocuk nasıl bu kadar farklı olabilirdi? Zaten babasının melek kızıydı o aptal. Bir bilse doğumuyla babasının annesine olan aşkını çaldığını ama anlamazdı ki geri zekâlı Seher. Düşündükçe sinirleniyor hem de utanıyordu ondan ama bu şekilde işkence ettikçe de hoşuna gidiyordu İlay’ın. Ne zaman içi soğuyacaktı?</p><p>İlay’ın burnundan solumasına aldırmamaya çalışarak bir kâğıt peçete aldı ve üstünkörü sildi yüzünü, tepsiyi aldı ve iki kadın peş peşe ofise doğru yürüdüler. İlay’ın her topuk sesi Seher’in irkilmesine sebep oluyor, ne kadar gayret etse de vücudu titriyor, tepsideki kahveler fincanların kenarlarından damla damla aşağı doğru süzülüyordu. Az sonra, İlay kıyameti koparacak ve yine rezil edecekti Seher’i Engin’in önünde. Belki bu sefer acırdı ona ve bir şey demezdi.</p><p><em>“Engin, ah kibar ve yakışıklı Engin. Ne işin var İlay gibi bir cadının yanında? O seni yok eder, yer, bitirir ve sonra kenarları dantelli ipek bir peçeteyle ağzını nazik ve soğuk kanlı bir şekilde siler ve yoluna devam eder. Senin gibi bir sanatçı nasıl olur da İlay gibi biri ile …”</em></p><p>Ofisin kapısından giren Seher, mahcup bir şekilde selamladı Engin’i. Engin de onu görünce gülümseyerek başını hafifçe eğdi selamını almak için. İlay araya girdi ve dökülen kahveler için azarladı Seher’i. “Git peçete getir.” dedi gözlerinden ateş saçarak. Yine acımamış ve küçük düşürmüştü onu, hem de Engin’in yanında.</p><p>Kahveler ikram edilir edilmez bir yudum alarak iltifat etmeyi ihmal etmedi Engin ve Seher’in yanaklarına birer pembe gül kondu sanki. Bu iltifat biraz olsun az önceki davranışı unuttururdu belki ona. Ne gerek vardı İlay’ın bu çıkışına? Genç kadın utangaç bir şekilde gülümserken birden “Seher? Gömleğindeki kan mı?” diye sordu ve yutkundu Engin.</p><p>Bu soruyu duyar duymaz İlay’ın yüzünden bir gölge geçti. Boynundaki kaslar ve damarlar gerildi. Avına saldırmaya hazır vahşi bir hayvan gibi baktı Seher’e. Oracıkta saldırıp boynunu kırmaya hazırdı. Nefesi hırıltılı ve kesik kesikti. Engin, İlay’ın bu haline bir anlam verememişti. Biraz abartmıyor muydu? Alt tarafı birkaç damla kahve idi dökülen. Nereden bilecekti başka bir kokunun İlay’ın burnuna geldiğini?</p><p>Hemen boynuna attı elini İlay. Kolyesi yoktu. Çekmecesine uzandı ve orada aradı kolyesini. Seslerden çekmecenin karışık olduğu anlaşılıyordu ve her geçen saniye İlay’ın daha da sinirlenmesine sebep oluyordu. Engin ise İlay’ın haline anlam veremiyordu. Onu hiç bu kadar gergin görmemişti. Sonunda aradığını bulduğu anlaşıldı, rahatlamış bir şekilde gözlerini kapatarak uzun bir nefes verişinden. Parmaklarının arasından zincir sarkıyordu. Bir madalyondu bu. Hemen boynuna taktı ve ucundaki paraya benzer şeyi avucunun içinde sımsıkı tutmaya başladı. Bakışları normale dönmüş, yüzündeki katılık biraz hafiflemiş ama hala çenesi gergindi. Hiçbir açıklama yapmadan Engin’e döndü ve gülümsedi. İlay’ın sandalyesinin arkasında, duvarda asılı duran kocaman tablo Engin’in ilgisini çekmişti. Daha önce orada bir şey yoktu. Yeni alınmış olmalıydı. “Anghiari Savaşı” dedi heyecanla. İlginç bir hikayesi olan ve orijinali hala bulunmayan eser üzerine sohbet derinleşmeye başlamıştı. Anlaşılan Da Vinci’ye özel bir ilgisi vardı İlay’ın. Çoktan görünmez olduğunu hisseden Seher hafif adımlarla biraz kalbi kırık biraz da sevinçli çıktı odadan.</p><p>Odanın kapısını kapatır kapatmaz ne kadar zamandır nefes almadığını düşündü ve birden tıkanıklığını açmaya çalışır gibi nefes almaya başladı. Yetmiyordu, aldığı nefes yetmiyordu. Sanki hava yoktu. Sanki koca bir boşluğu içine çekmeye çalışıyordu. Kalp atışları kulaklarından taşıyor, göğsünde de koca bir kaya varmış gibi ağırlık hissediyordu. “Salak Seher, yine bir işi beceremedin. Kadın seni kovsa yeridir. Aptal Seher! Zaten hiçbir işe yaramazsın sen.” diye kendi kendine söylenerek mutfağa doğru gitti. Telefonu çaldı. Arayan annesiydi ve gelirken almasını istediği şeyler vardı. Hemen bir kâğıda not aldı ve cebine koydu. Tam o sırada koridordan seslerin geldiğini duydu ve telaşla ayaklandı. Engin gidiyordu. Uğurlamak için arkalarından koşup yetişti ama İlay’ın bir bakışı onun olduğu yerde mıh gibi çakılmasına sebep oldu.</p><p>İlay, bahçede Engin’e sarılıyor ancak sinsi bir gülümsemeyle de Seher’e dik dik bakıyordu. Çaresiz başını yere eğdi Seher ve kendine kızgınlığı bir kat daha arttı. Engin’i uğurladıktan sonra içeri giren İlay bir hışımla “Sana daha kaç kere söyleyeceğim telefonun her zaman ulaşılır olsun. Yarım saattir seni arıyorum. O telefon neden kapalı? Git bak telefonuna.” diye gürledi. Seher’in açıklamasına izin vermeden hızlı ve sert adımlarla odasına yöneldi ve kapısını büyük bir gürültüyle çarparak kapattı. Gözlerinden süzülen yaşlar yüzünü ve kalbini üşütürken derhal mutfağa giden Seher, telefonuna baktı ve evet kapanmıştı. Açmaya çalıştı ama olmadı. O sırada yine annesi aradı ve ağladığını anlamasın diye neşeli bir tonda konuşmaya çalıştı. Gözlerinden yaşlar sessizce akıyor ama o annesine o gün neler yaptığını, kimlerin geldiğini ve ablasının ona ne kadar iyi davrandığını anlatıyordu. Bir an arkasında ölüm gibi soğuk bir rüzgâr hissetti. Dehşetle döndüğünde İlay’ın ona kilitlenmiş ve öfkeden kuzguni renge bürünmüş iri gözlerini gördü. Telefonun neden hala kapalı olduğunu hiddetle soracaktı ki onun konuştuğunu farketti ve hızla Seher’in elinden kaptı. Alıp ekrana baktı. Kapalıydı. “Kahretsin! Yine mi?” dedi ve telefonu fırlattı. Yerdeki telefonu alıp cebine koydu zavallı kadın panikle.</p><p>Korkudan ağlamaya başlayan Seher yalvarıyordu İlay’a “N’olur beni oraya kapatma. Yalvarırım kapatma. Nefes alamıyorum. Bir daha yapmayacağım. Yalvarırım kapatma beni. Annem.. Annem merak eder. Beni merak eder.” Ama İlay’ın öfkeden gözü dönmüştü. Sürükleye sürükleye götürdü Seher’i koridor boyunca. Birkaç kapı geçtiler ve en sondaki, diğer odalar gibi eski eserlerin, eşyaların ve yaşanıp bitmiş işe yaramaz her şeyin konduğu, camları içerden tahtalar çakılarak kapatılmış odanın kapısını bir hışımla itti. Eski ahşap dolaba doğru gittiler. Büyük bir gıcırtıyla dolabın kapağını açtı İlay ve Seher’e emretti “Gir içeri!” Çaresiz kadın girdi içeri ve kapak üzerine kilitlendi. İçerden ne kadar çığlık atsa da yumruklasa da cezası kesilmişti bir kere. “Anne öldü. Anne yok. Öldü! Senin yüzünden. Biricik annem senin yüzünden öldü.” diye bağırarak odasına gitti öfkeden deliye dönmüş kadın topukları her adımda yeri delercesine ses çıkararak.</p><p>Topuk sesleri tamamen kesilince Seher de çırpınmayı ve dolabın kapağını yumruklamayı bıraktı. Çaresiz bir şekilde cezasının bitmesini bekleyecekti ama orada nefes almak imkansızdı. Öleceğini düşünüyordu. Göğsü o kadar ağırlaşmıştı ki ciğerlerine hava gitmiyordu. İçinde olduğu tüm karanlık kocaman bir kaya gibi üzerine oturmuştu. Hem ağır hem soğuktu. Üşüyordu. Elleri ve ayakları buz kesmişti. Ona değil de bir ölüye aittiler sanki. Uyuşma zehirli bir sarmaşık gibi bedenini sardıkça daha da korkuyor bir yandan da midesi bulanıyordu. Titremeye ve soğuk soğuk terlemeye başlamıştı yine. Sonra bilincini kaybetti ve başka alemlere daldı.</p><p>Gece yarısı olmuştu çoktan ve İlay galerinin en büyük salonundaki ışıklandırmayı Engin’in sergisi için kontrol ediyor, eksiklerin listesini çıkarıyordu. Saatin bu kadar geç olduğunu fark etmemişti bile. Aniden çalan telefonun sesiyle daldığı düşüncelerden çıktı. Arayan Engin’di. Tüm işlerini paketlediğini ve galeriye getirmek istediğini söyledi. Planların dışına çıkmaktan nefret eden İlay bunu kabul etti. Biraz eğlencenin kimseye zararı olmazdı değil mi?</p><p>Önce gidip dolabı kontrol etti. Ses yoktu. Sonra banyoya gitti. Madalyonunu çıkardı, siyah mermerin üzerine, kopkoyu mürdüm renk çiçekleri olan orkide saksısının yanına koydu. Makyajını ve saçını kontrol etti. Bakışlarını daha da karartan, tekinsiz ürkütücü bir ifade veren siyah farını tazeledi. Kirpikleri zaten saplanmaya hazır mızraklar gibi uzun ve kapkaraydı. Allığını da yenileyince yüzündeki keskinlik iyice ortaya çıktı ve çenesinin köşeleri gücünün imzası gibi belirginleşti. Atkuyruğu yaptığı saçları o aptal Seher yüzünden bozulmuştu. Hemen tokasını çıkardı ve yeniden sımsıkı topladı. Tek bir tel dahi İlay’a isyan etmeye cesaret edemezdi. Edemedi de. Üzerindeki gömleğin üst düğmelerinden birkaçını açtı ve iç çamaşırının danteli göründü. Simsiyah gömleğin içinden sadece görenleri dahi sarhoş edebilecek şarap rengi dantel. Hangi erkek buna hayır diyebilirdi ki? Kendisini hayranlıkla izledi bir süre ve evet hazırdı.</p><p>Kapı çalındı. İlay kapıyı açar açmaz Engin, gördüğü karşısında hem ürperdi hem de genç kadının fırtınasına kapılmaktan kendini alamadı. Boynunda fuları ve cebinde fırçalarıyla çok hoş görünüyordu olacaklardan habersiz ressam. Tam işlerini almak için araca yönelmişti ki İlay onu kolundan tuttu ve içeri davet etti. “Önce bir kadeh bir şeyler içelim, sonra” dedi. Düşünecek fırsat bulamadan içeri giren Engin’in içinde bir his vardı. Derin sessizliği okumaya çalıştı ama başaramadı. Bir gariplik vardı, kalbini sıkıştıran bir gariplik. İçerisi fazla sessiz, İlay fazla soğukkanlı ve eşyalar fazla düzenli ve simetrikti. Daha önce nasıl fark etmemişti bunu? İlay da ilk defa kuralını bozmuş düğmelerini açmıştı ama saçlar hala onu ele veriyordu. Sımsıkı toplu. Her şey kontrol altında.</p><p>Koridordan gelen ayak sesleri ve konuşmalar birbirine karışırken hayal meyal neler olduğunu hatırladı Seher ve onca saattir dapdaracık bir yerde durmaktan uyuşmuş bedenini hareket ettirmeye çalıştı. En ufak bir kıpırdanış bile korkunç ağrılara neden oluyordu. Biraz kendine gelince “İlay aç nolur aç, ölüyorum.” diye bağırmaya ve dolabı yumruklamaya başladı. Boğuk bir ses ve güm güm sesleri gecenin sessizliğinde sanki dört bir yandan geliyordu. Engin aniden durdu ve anlamaya çalıştı. Gereksiz bir kahkaha patlatan İlay gerilmiş boyun kaslarını saklayamıyordu. Tıpkı gelen sesleri kahkahasıyla saklayamadığı gibi.</p><p>Engin’in kolunu sımsıkı tutuyordu. Engin ondan kurtulmak için bir hamle yaptı ve ani bir hareketle kolunu kurtardı. Ancak kadının tırnaklarının koluna derin bir imza atmasına engel olamadı. Gömleğinde belirip genişleyen kan tuhaf şekiller oluşturuyor ve kokusu yavaş yavaş İlay’ın iştahını kabartıyordu. Engin, sesin geldiği yönü bulmaya çalıştı uzun koridorda koşarken. Kapalı kapıları tek tek açıp içeri baktı. Üçüncü kapıyı açarken İlay ona yetişti ve engel olmak için boynundan yakaladı. Engin yaşadığı şoktan kurtulmaya çalışırken bir kadının bu kadar güçlü olmasını anlayamıyordu. Her şey saniyenin onda biri hızda meydana geliyordu sanki. Hızlı düşünmeliydi. O anda cebindeki fırçalar ve metal spatül geldi aklına. Elini derhal cebine attı ve ilk eline gelen şeyi alıp zorlukla savurdu arkaya doğru. Bir fırçaydı bu ve kâr etmedi, kırılıverdi. Boynundaki el daha da canını yakıyordu. Etine geçen tırnakların acısı terle birleşirken bir kez daha denedi şansını ve bu sefer fırçayı saplamayı başardı arkasındaki kadına. Da Vinci Maestro bu kez kırılmamış, hayatını kurtarmıştı. O anda can havliyle elini gevşeten İlay’dan fırsat bulup arkasına dönebildi adam. O da ne? Arkasında bir yaratık vardı. Göz bebekleri kırmızı, dişlerinin arasından salyalar akan, kambur bir yaratık. Ani bir hareketle kapıdan içeri girdi ve arkasından kapatıp kilitledi.</p><p>Kafası karışmış, nefes nefese kalmış ve korkudan düşünemez hale gelmişti. Bir dolap, kendisi ve cebinde birkaç fırça ve spatül ile kalakalmıştı. Işığı yakmasıyla dolaptan gelen ses ve gümbürtüyle irkilmesi bir oldu. Dolapta biri vardı. Yanına yaklaşıp kim olduğunu sordu. İçerden gelen tanıdık zayıf ses biraz olsun içini rahatlatmıştı. Seher’di bu. Hemen dolabın kilidini açtı ve kadını dışarı çıkardı. Terden saçları alnına ve ensesine yapışmış, korkudan bembeyaz olmuş ve buz gibiydi. Seher çıkar çıkmaz Engin’e sarıldı ve göz yaşları sel olup akmaya başladı. Hıçkıra hıçkıra sanki hiç durmayacakmış gibi ağlıyordu. İkisi öylece durdular. Sakinleşmeye ve düşünmeye çalıştı Engin. Dışarıyı dinledi. Hiç ses yoktu. Seher, biraz aklı başına gelince “Madalyon” dedi “Madalyonu boynunda mıydı?” Engin olmadığını hatırladı hemen ancak Seher’in ne dediği konusunda zerre fikri yoktu. Seher, madalyonu bulmak zorunda olduklarını ama bu konuyla ilgili kendisine hiçbir şey anlatamayacağını söyledi. Engin bir deli saçmasının içindeydi ya da aklını yitirmişti. Başka çaresi yoktu. Seher’e inanması ve ne derse yapması gerekiyordu.</p><p>Kapıyı dinlediler. Ses yoktu. Usulca kilidi açtılar. Kapıyı açar açmaz anlaştıkları gibi ofise doğru koşacaklardı. Seher önden çıktı. Hemen arkasından Engin. İlay’ın ani saldırısıyla ofise gidemeyen Seher yandaki kapıdan içeri daldı. Banyo idi burası. Seher içeri girdi ancak Engin bir anda üzerine çullanan yaratığın ağırlığıyla yere yığıldı. Tam Engin’i kurtarmak için geri dönecekti ki lavabonun yanında duran madalyonu fark etti Seher. Hemen kapıyı kapatıp kilitledi.</p><p><em>Ah Engin..</em></p><p>Madalyona bir süre baktı. Sonra aynada kendisine. Bu bir aile sırrıydı ve annesi madalyonu taşıması için İlay’ı seçmişti. En kıymetlisiydi İlay ama kalbindeki karanlık, büyüdükçe daha da koyulaşmıştı.</p><p>İlay’ın Seher’den nefret etmesi için yeterli sebep olan o geceyi, annesinin balkondan aşağı bir sonbahar yaprağı gibi kendini bırakışını düşündü. Yıllarca evden çıkmamıştı yaşlı kadın. Çıkamamıştı. Seher’in aklında kalanlar, hep bembeyaz giymesi ve kendi kendine konuşmasıydı. Bir de boynundan hiç çıkarmadığı ve İlay’a devrettiği bu madalyon. O zamanlar rengi donuk bir kahverengiydi ve Seher bunu ilk defa şu an anımsıyordu. İçinde kocaman bir savaş alanı vardı sanki saçları hep sımsıkı toplu yaşlı kadının. Öyle bir savaş ki hiç kanın akmadığı ve sonunda tek bir kişinin öldüğü; böylece kalan herkesin birbirinin hayatını bağışladığı. Kendini boşluğa bırakmasıyla bitmişti tüm kılıç sesleri, barut kokusu ve kan.</p><p>Seher de öyle miydi? Onlara mı benziyordu? Yapması gereken, sadece gücü eline almaya cesaret etmekti. Biraz cesaret, tek ihtiyacı olandı. Madalyona uzandı. Dokunur dokunmaz derin karanlık taş birden renk değiştirmeye başladı. Sanki minik bir ekrandı izlediği. Gördüklerine inanamadı. Önce bir girdap oldu. Sonra gökkuşağının yedi rengi belirdi ve en son capcanlı bir gece mavisi göründü merkezde, çevresi zehir yeşili bir hareye döndü ve en dış tarafı da altın sarısı bir çerçeve ile taçlandı. Bu bir tavus kuşunun kuyruğundaki gözdü. Şimdi hazırdı. O madalyonuna, madalyonu da ona. Zarafetle aldı taktı boynuna. Kalbinden bir akış, bir bağ hissetti. Gözle görünmeyen ama içten, kalpten bildiği bir bağ.</p><p>Banyodaki ve dışardaki zaman birbirinden bağımsız akıyordu. İçerdeki beş dakika dışarda birkaç saat gibiydi. Birden kapıdaki sürtünme sesleriyle içerisi ve dışarısı bir oldu ve zaman birbiriyle eşleşti. Neydi bu iç ürperten ve kulaklarının içindeki tüyler dahil tüm vücudunu diken diken eden ses? Midesi bulandı. “Seher pabucu yarım çık dışarıya oynayalım. Seher pabucu yarım çık dışarıya oynayalım.” diye bir çocuk şarkısını hunharca katlederek söyleyen hırıltılı, cızırtılı ve detone bir sesti bu. İlay dışardaydı. Peki Engin? Başka ses yok muydu? Kulağını kapıya dayadı Seher ve dinlemeye, Engin’i duymaya çalıştı. O sırada metalik bir kahkaha ve kapıya atılan yumruk aynı anda patladı kulağında Seher’in. İrkilerek geri çekildi.</p><p>İlay tırnaklarını kapıya geçiriyor, aşağı doğru sürtüyor ve kahkahalar atmaya devam ediyordu. “Gel Seher seninle bir anlaşma yapalım. Sen bana madalyonumu ver. Ben de sana Engin’i. Tabii Engin’den bir şey kaldıysa.” diye tuhaf bir tonlamayla konuşuyor ve ardından korkunç kahkahalarını salıyordu.</p><p>Madalyon Seher’e uyumlanmıştı. İlay’ın eski gücü yoktu artık. Ama ya madalyonda değilse bütün numara? Aynı madalyon annesini ölümden, İlay’ı kötü ve karanlık olmaktan kurtaramamıştı. Tüm bu düşünceler ve sorular ışık hızıyla içinden geçerken birden anladı. Madalyonun tek yaptığı sahibinin içindekini, kalbindekini büyütmek ve ortaya çıkarmaktı. Derin bir nefes aldı. Orkide saksısını tuttu kenarından ve arkasına sakladı. Kapıya yöneldi. Hızla önce kilidi sonra kapıyı açtı ve karşısındaydı İlay ya da İlay olduğunu sandığı tuhaf yaratık.</p><p>Gözlerin birbirine kilitlendiği o an sonsuzluk kadar uzun, bir an kadar kısaydı. İlk hamle İlay’dan geldi. Seher’e doğru ellerini pençe gibi uzatıp hırlayarak öne doğru atıldı. Tam boğazına tırnaklarını geçirecekti ki Seher elindeki saksıyı savurdu. İlay’ın başına isabet eden porselen saksı 3 parçaya ayrılmış toprak her yere saçılmıştı. Sersemledi. Yere düştü. Eski gücü neredeydi? O anı fırsat bilen Seher, yaratığın üzerine atıldı ve sert bir yumrukla onu bayılttı. Gözlerinden akan yaşların farkında bile değildi. Ta ki yüzündeki serinliği hissedene kadar.</p><p>Kendine geldiğinde bir sandalyede oturuyordu İlay. Elleri, ayakları ve ağzı bantlanmıştı. İçerden gelen sesleri duyabiliyordu. Engin ve Seher’di konuşanlar. Engin, emin olmak istiyordu o kadar korkunç bir yaratığın sağlam bir şekilde bağlanıp bağlanmadığından ama bir türlü ikna olamıyordu. Bir süre sonra homurdanarak sesini duyurmaya çalışan İlay’ın topuk seslerini aratmayacak kadar gürültülü ama o kadar ritmik olmayan sandalye tıkırtısı duyuldu. Seher ve Engin koşarak geldiler yanına. Neyse ki kurtulamamıştı, hala bağlıydı. Bir şeyler söylemek istiyordu. Dikkatle bandı çıkardı Seher. İlay tehditler savuruyor, Engin’i Seher’in kötü biri olduğu konusunda ikna etmeye çalışıyordu. “Sen benimsin, Seher her zaman benim sahip olduklarımı kıskandı. Hep elimden almaya çalıştı. İnanma ona.” derken gözyaşları bile akıyordu. Bunun bir intikam savaşı olduğunu söylüyordu.</p><p>Daha fazla dayanamayan Engin koca bir parça bant koparıp yeniden İlay’ın ağzını kapattı ama kadın durmak susmak bilmiyor, hiddetle homurdanıyordu gözleri ateş saçarken. Ne yapacaklarına çoktan karar vermiş olan Engin ve Seher İlay’ın sandalyesini geriye doğru eğerek sürüklemeye başladılar. En dipteki karanlık odaya gidiyorlardı. Ne olacağını anlayan İlay daha da öfkelendi ve sandalyede tepinmeye çalıştı ama nafile. Elleri ayakları sımsıkı bağlanmıştı ve artık eskisi gibi güçlü değildi. Odaya girdiler ve köşeye bıraktılar İlay’ı. Dışarı çıkıp tam kapıyı kilitlemek üzereyken birden bir şey hatırlamış gibi bir el işaretiyle beklemesini istedi Engin Seher’in. Koşarak içeri, İlay’ın ofisine gitti ve duvarda asılı duran tabloyu yerinden çıkardı ve geri geldi. Odaya tablo ile girer girmez İlay boğuk çığlıklar atmaya başını “hayır” der gibi hırsla iki yana savurmaya başladı. Saçları, tek bir telin dahi serbest olmadığı saçları darmadağınık olmuş, adeta hepsi isyan bayrağını çekmişti. “Al bakalım İlay artık ölene kadar savaşına kendi başına devam edebilirsin.” dedi Engin ve odanın dışına Seher’in yanına doğru yürüdü. Kapı kapandı ve kilidin şıkırtısı duyulan son ses oldu. Artık İlay hem içinde olduğu dünyanın hem de kendi karanlığında hapsolmuştu.</p><p>Ofise geçen Engin ve Seher ilk defa rahatlamışlar ve derin bir soluk almışlardı. Ortalık aydınlanmış, sabah olmuştu. İkisinin de üstü başı parçalanmış yer yer kana bulanmıştı. O kadar gerginlik ve yorgunluktan sonra sinirleri bozuk bir şekilde gülmeye başladılar. Dip odadan gelen belli belirsiz, boğuk uğultuları ara ara duysalar da umursamıyorlardı. İkisi de aynı anda aynı şeyi düşündüler: Odanın kapısını kırıp yerine duvar örmeyi. O sırada kitaplıkta tüm ihtişamıyla en üst rafta duran Poe, ilham olduğunun farkında dahi değildi. “Ben gidip birer kahve yapayım.” dedi ve mutfağa doğru gitti Seher. Koridorda yürürken telefonu çaldı. Arayan Seher’in annesiydi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4ec30fe19479" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ben Konuşamam Sen Anla]]></title>
            <link>https://ouzun1.medium.com/ben-konu%C5%9Famam-sen-anla-b0427d1a0951?source=rss-7467bb9dfbe2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b0427d1a0951</guid>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[kısa-öykü]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[hikayeanlatıcılığı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozlem Uzun]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Apr 2022 08:39:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-07T14:23:52.376Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ÖZLEM UZUN-2021</p><p>“Leylaaa”</p><p>“Leyla hadi geç kalıyoruz.”</p><p>Yine sabah erkenden kalkmış, kahvaltıyı hazırlamıştı Nermin. İşe gitmeden önce Leyla’yı okula bırakacak ve ardından ofise geçip onlarca kişinin hayalini gerçekleştirmek üzere anne-babaları bebekleriyle buluşturacaktı. Sosyal hizmet uzmanı olarak çalışmayı çok seviyordu. Kendisi de kızını yıllarca sabırla beklemişti. Onunki gibi bir aileden gelip de böyle bir kararı kolayca vermek olmazdı tabii.</p><p>Sayamadığı kadar çok aileden geri dönmüştü küçük kız, hepsinde de aynı şikâyet “Hırçın ve hiç konuşmuyor”. Nermin istemişti onu. Yıllarca sevgiyle şefkatle sarıp sarmalamış, yeniden bağ kurmayı öğretmişti ona. Hatta gülümsemeyi.</p><p>Kızının kapısını tıklatıp açtı Nermin. Leyla yatağın ortasında küçücük olmuş, başını dizlerine kapatmış öylece oturuyordu. Ödü kopan kadın ne olduğunu anlamadı ve birden bir çığlık attı. Derhal kızının yanına oturup adıyla seslendi ama kızdan hiç tepki yoktu. Elleri ayakları buz gibi olmuş, sanki öylece donmuştu. Biraz aklı başına gelen anne, kızın yüzüne hafif bir tokat atmayı akıl edebildi, kendine getirmeyi umarak. Tokadı yer yemez hıçkırıklara boğularak ağlamaya başlayan Leyla, yüzlerce yıllık bir uykudan uyanmış gibi etrafına bakındı. Annesi ile göz göze gelince sımsıkı sarıldı ona. Küçük bedeni o kadar sarsılıyordu ki annesi zaptetmekte zorlandı.</p><p>Nermin, kızını kucakladı ve banyoya götürdü. Pijamalarını çıkardı. Ilık bir duş aldıracaktı. O an dehşeti ve kederi tüm benliğini iyice sardı ve tüm vücudu titremeye başladı. Kadın irileşmiş gözlerinden akan sel gibi yaşların farkında dahi olmadan çocuğu evirip çevirmeye ve her yerine bakmaya başladı. Kendini ne kadar kontrol etmeye ve evladını korkutmamaya çalışsa da nafile çabaydı. Kollarında morluklar, bedeninde yer yer kızarıklıklar ve çizikler vardı. O an, zihninin raflarına saklanmış her şeyin üzerindeki tozu kaldıran derin bir nefes olmuştu. Çocukluğundan kalan tek tük sahne vardı ve bunu ne hatırlamak ne de tekrar yaşamak istiyordu.</p><p>Leyla, başı yerde öylece duruyordu. Her zaman neşeli gülücükler saçan Leyla’sı solmuş, yaprak dökmüştü. Aklından binlerce senaryo geçti Nermin’in saniyeler içinde. Acaba?</p><p>Hıçkırıklarını birer yumruk gibi boğazına bastırdı ve kızını duşun altına soktu. Ilık su saçlarından bedenine aktıkça rahatlıyordu Leyla. Kollarının, bacaklarının, sırtının katılığı Nermin’in pamuk dokunuşlarıyla yumuşuyordu.</p><p>Sabun kokusu Nermin’i çocukluğunun anılarına götürmüştü. Yıllarca gün yüzüne çıkmamış, Nermin’in üstesinden geldiğini sandığı anılara. Kızını yıkadı. Bornozunu giydirdi. Odasına yatağının üzerine oturttu. Canını yakmadan kuruladı. En sevdiği kıyafetleri giydirdi, ipek saçlarını taradı ve kuruttu. Sımsıkı sarıldı ona ve yanaklarını öptü. Bereleri acımış olacak ki minik bir inleme çıktı sadece Leyla’dan.</p><p>Yatak odasına gitti ve Leyla’nın duymamasına özen göstererek birileriyle konuştu Nermin. Telefonda konuşurken odadaki eşyalarına bakmaya başladı. Şifonyer, gardrop, komodin hepsi buz gibiydi. Duvarda asılı eski bir fotoğrafta takılı kaldı uzun bir süre. Annesinden kalan tek fotoğraftı bu. Keşke şu an yanında olsaydı ve sarılsaydı ona. Ne çok isterdi bunu.</p><p>Çocuk odasına tekrar geldiğinde Leyla’yı masasında otururken buldu. Resim mi yapmak istemişti? Belki de düşündüğü gibi değildir diye cılız bir umut geçti gönlünden. Mutfağa gitti ve biraz nefes alıp rahatlamaya çalıştı. Kızına sanki hiçbir şey olmamış gibi kahvaltı yaptırmak, onunla sohbet etmek şu an çok saçma geliyordu. İçinde yetersizlik, öfke, hüzün ve kaygı külçe gibi karnına oturmuştu. Göğsü sıkışıyordu.</p><p>Anne-kız sessizce kahvaltılarını yaptılar. Lokmaların devleştiğini ve külçe gibi içlerine oturduğunu saymazsak tabii. Dışarı çıktıklarında ilk istikamet Neşe oldu. Neşe, Nermin’in en yakın arkadaşıydı. Çocuklukları aynı soğuk odalarda, yan yana ranzalarda geçmişti. Özel eğitimci olan Neşe desteklemişti Nermin’i Leyla’yı evlat edinmek konusunda, böylece Leyla bir daha hiç ayrılamayacağı hatta belki de en baştan beri ait olduğu yeni yuvasına kavuşmuştu. Toprak gibi sessiz Leyla ile yıllardır iki kadın yakından ilgilenmişti. Sevgiyle, sabırla, şefkatle, özenle.</p><p>Arabayı evin önüne park etti Nermin. Leyla’yı kucaklayıp merdivenden inmeye başladı. Kapıya geldiklerinde sükunetinin son zerreleriydi artık kadının. Nermin’in gözlerinde dökülmeye hazır yaşlar. İçeri geçtiler. Geniş camlı, aydınlık salonda bir tarafta oturma alanı, diğer tarafta köşede çalışma masası vardı. Neşe konuşmaya çalıştı Leyla ile “Nasılsın Leyloş bugün?” ama çocuktan çıt yok. Renkli kalemler ve bir defter verdi küçük kıza bir umut. İki kadın bahçeye çıktılar. Gözleri Leyla’da konuşmaya başladılar. Nermin daha ilk kelimesi ağzından patlarcasına çıkar çıkmaz ağladı. Olan her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlattı. Bir türlü sakinleşemiyordu. Aklından türlü şeyler geçiyor, hiçbirine inanmak istemiyordu. Onca yıllık meslek hayatı boyunca korkunç hikayeler duymuştu. Ailelerin inanılmaz sırları vardı ve yıllardır ne kadar hikâye varsa duyduğu, hepsi zihnine hücum ediyordu. Zihni susmuyor, düştüğü karanlık git gide koyulaşıyordu.</p><p>İçeri tekrar geldiklerinde Leyla’yı hızlı hızlı nefes alarak ve öfke ile kâğıdı yırtarcasına bir şeyler çizerken buldular. Neşe derhal masaya doğru gitti ve gözleri yeşil, simsiyah bir siluet gördü kâğıtta. Leyla öyle hınçla çiziyordu ki masanın üzeri de yer yer boyanmıştı. Zorlukla sakinleştirdiler küçük kızı ve Nermin resme bakar bakmaz dehşete düştü. Çocukluğunun kâbusları mı geri gelmişti?</p><p><em>Asla, asla bir çocuk sahibi olmamalıydım. Leyla’yı bu karanlığa çekmemeliydim. Ama kendi kanımdan değil Leyla. Neden böyle oldu? Kendi ailemin kadınlarının başına gelir bu hep ama bitmesi gerekmez mi? Doğurmadım. Dünyada en sevdiğim şeyden, kendi evladımdan vaz geçtim. Bitmesi gerekir bunun. Neden hortladı yıllar sonra?</em></p><p>Tüm bunlar aklından geçerken, yıllardır en diplere sakladığı annesi geldi aklına. Delirdi demişlerdi onun için ama Nermin biliyordu annesinin delirmediğini. Kızını korumak için vaz geçmişti kadın hayatından. Şimdi vaz geçme sırası Nermin’de miydi? Hayır. Başka bir yolu olmalıydı.</p><p>Tekrar bahçeye çıktı. Ayakları çıplak, çimleri hissederek yürümeye başladı. Sanki gideceği yere o karar vermiyor da bir güç onu çekiyordu.</p><p><em>Koca çınar, sohbetlerimize ve sofralarımıza dal kol olmuş, şahitlik etmiş kadim bilge koca çınar. Aile gibi koca çınar.</em></p><p>Koca çınarın altına geldiğinde yere oturdu ve sırtını ağaca verdi. Gözlerini kapattı. Derin nefesler alıp vermeye çalıştı ve bir süre sonra yavaşladığını fark etti. Her şey yavaşlıyordu. Hafif rüzgârda salınan yapraklar, gökte hareket eden bulutlar, uçuşan arılar ve böcekler. Her şey nefesine uyumlanmıştı sanki. Aal veer, aal veer, aaaal veeeerr…</p><p>Birden gün geceye döndü ve ortalık zifir gibi karardı. Anda olmuştu bu. Kıyamet mi kopmuştu? Kapkara elektrik yüklü bulutlar sarmıştı etrafı. Şimşekler türlü şekiller çiziyor, ardından insanın içini titreten bir gümbürtü kopuyordu. Bulutlardan bir parça, toz bulutu gibi yere indi ve oluşan şekli hemen tanıdı Nermin. Kızının çizdiği yeşil gözlü korkunç yaratıktı bu.</p><p>Sanki konuşmuyor gürüldüyordu ve her söylediği Nermin’in zihninde beliriyordu. Başka bir dil gibiydi. Kimsenin asırlardır kullanmadığı bir dil. “Razmuhiii, bana geeel” diyordu. Bu kelimeler öyle bir gümbürdüyordu ki gök gürültüsünü kullanarak konuşuyordu karanlıktan gelen siluet. Nermin anlamaya çalışıyordu. Kimdi bu? “Kimsin?” dedi bir anda. Gürüldeyerek cevap verdi “Anuşavan”. Kadın bu ismi daha önceden biliyordu ama nereden bildiğini hatırlayamıyordu. Annesi geldi aklına, onu en son görüşü. Fotoğraf. Çerçeveyi tutuşturmuştu küçük kızının eline. Tembihlemişti bir de “Sakın kaybetme izleri.” diye.</p><p>Yüzüne boca edilen bir kâse soğuk su ile bir anda gözleri fal taşı gibi açılan Nermin nerede olduğunu anlamaya çalıştı bir süre. Yanında arkadaşı Neşe göz yaşları içinde panik haldeydi. Elinde de boş bir kâse. “N’olur Nermin, n’olur geri gel, konuş benimle.” diyordu tekrar tekrar. Nermin sadece bakıyordu. “Geceydi ama?” diyebildi.</p><p>Arkadaşının aklını kaçırdığından endişelenen Neşe, ne diyeceğini ne yapacağını bilemiyordu. Bir zaman sonra Nermin anlatmaya başladı olanları. Kulaklarına inanamadı Neşe ama arkadaşı yalan söylemezdi. Hem tüm bunlar olurken Nermin gözlerinin önünde sarsılıyor ve bir türlü uyanmıyordu. Aslında uyku da denemezdi ya.</p><p>İki kadın ne yapacaklarını düşünürken Nermin evdeki fotoğrafı alması gerektiğini hatırladı. Hepsi birlikte arabaya atladıkları gibi gittiler. Fotoğrafı duvardan indirdiler ve başında beklemeye başladılar. Hiçbir şey olmuyordu. Nermin bahçede yaptığı gibi nefes almaya daha da derin nefesler almaya başladı ama nafile. “Bir şey eksik. Yanlış bir şey var. Neden olmuyor?” diye huzursuzlanmaya başladı. “Çınar ağacı!” dedi. Onu çağıran çınar ağacıydı. Tekrar bahçeye gitmeleri gerekiyordu. Orada başlayan yine orada olacaktı.</p><p>Neşe’nin evine tekrar geldiklerinde hava kararmak üzereydi. Leyla uykuya yenik düşmüş kim bilir hangi diyarlardaydı. Çınar ağacı tüm görkemiyle öylece duruyordu. İnsandan önce de vardı, insandan sonra da var olmaya devam edecekti. Altına oturdu. Sırtını eminlikle yasladı. Yine başlıyordu. Nefes aal, nefes veer. Nefes aaal, nefes veeer. Nefes aaaal, nefes…</p><p>Karanlıklardaydı Nermin. Bu sefer bildiği yerdi. Zerre korkusu yoktu. Kucağında bir ağırlık hissetti. Fotoğraftı bu. Hem de çerçevesi ilk gün gibi pırıl pırıldı. Sanki zamanda yolculuk yapmıştı. Eline aldı, annesinin yüzüne baktı. O sırada kendi yansımasını gördü ve dehşete kapıldı. Sanki hep bildiği yüzü değildi. Yüzünün üzerinde başka bir yüz daha vardı. Kim olduğunu bilmediği, daha önce hiç görmediği bir yüz. Sonra birden cam çatladı ve parçalar etrafa saçıldı. Fotoğrafı çerçeveden çıkarmasıyla bir anda özgürleşmiş gibi hafifledi. Sanki atalarının tutsak ruhları ait oldukları yere gitmeye hazırdı artık.</p><p>Nermin o sırada korkunç siluetin kendisini izlemekte olduğunu bilmiyordu. Fotoğrafı eline alır almaz daha küçük iki fotoğraf kucağına düştü. En öndeki annesiydi. İkincisi, anneannesiydi ve arkasında “Canım kızım Nora’ya” diye yazıyordu. Son fotoğrafın arkasında ise “Sevgilim Anuşavan’a” diye bir yazı vardı ve altında “Razmuhi” yazıyordu. Karanlık siluet bunu duyar duymaz gök gürültüleriyle feryatlar etmeye ağıtlar dökmeye başladı. O kadar korkunç bir sesti ki bu Nermin’in kanı çekilmiş, korkudan taş kesilmişti. Bir zaman sonra ağıtları inlemelere dönen yaratık kucağında bir şeye bakmaya başladı. Şefkatle tutuyordu onu. Bir yandan da “Razmuhiii” diye nidalar atıyordu.</p><p>Ağaçtan destek alarak ayağa kalkmayı başaran Nermin, karanlık yaratığa doğru birkaç adım attı. Kalbinde yangın, biliyordu kucağında kimi taşıdığını. Anneler bilirdi. Leyla’ydı bu. Onun bebek Leyla’sı. Tam onu kalbinde taşıdığı gün ki haliyle. Yavaş yavaş yürüdü. Yaklaştıkça karanlığın acısını kalbinde hissetti. Yaklaştıkça onun özlemini, kederini kalbine aldı. Sevgisiyle yoğurup sağaltmaya gayret etti. Sevgi her şeyin üstesinden gelirdi.</p><p>“Anuşavan, o kollarındaki benim kızım. O Razmuhi değil. O benim kızım Leyla” dedi. Anuşavan ilk defa görülmüş ve duyulmuş olmanın şaşkınlığıyla ama bir yandan da öfkeyle reddetti bunu. Gök gürültüleri anlatmıştı yine her şeyi. Nermin son kez şansını denemek istedi ve elindeki fotoğrafı gösterdi ona. “Anuşavan bak bu işte, Razmuhi” dedi. Fotoğrafa doğru eğildi koca karanlık ve göz göze geldiği anda, bir anda küçülmeye başladı. Küçüldü, küçüldü ve normal insan boyuna geldi. Öyle gürbüz öyle yakışıklı bir adamdı ki Anuşavan, gördüğünde çok şaşırdı Nermin. Sanki pür ışıktı adam. Kucağında ki bebeği incitmeden annesine teslim etti. Biraz mahcup fotoğrafları aldı. Avuçlarının arasında, sevdiği kadının fotoğrafı. Ellerini yüzüne kapatıp sarsıla sarsıla ağlamaya başladı. Sevgilisinin göçtüğünü kabul eden ve yeniden ışığa çıkan ruh artık arafta olmayacak, sonsuzluğa karışabilecekti.</p><p>Nermin bebeğine sımsıkı sarılırken Anuşavan gitmeden önce ona yaklaştı. Elini avcuna aldı ve üzerine dokundu. Aynı şeyi bebeğe de yaptı. Belki de bu geri dönmemek üzere bir veda idi.</p><p>Nermin bu sefer sakince gözlerini açtı. Karşısında Neşe ve Leyla öylece bakıyorlardı. Annesinin uyandığını gören Leyla yine eski neşeli haliyle geldi sarıldı boynuna. Arkadaşı her zaman olduğu gibi elini tuttu kalkmasına yardım etmek için. Kalan iki fotoğrafı da alıp içeri geçtiler. Leyla’nın ellerini öpmek için tutan Nermin üzerindeki yıldız şeklinde lekeyi fark etti. Sonra kendi eline baktı. Belki de şans bir yıldız olarak ömürleri boyunca parlayacaktı artık anne-kız için.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b0427d1a0951" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>