<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mesut Özbaş on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mesut Özbaş on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ozbasmesut?source=rss-3a5309d93370------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*7SuT3ZSgh1x_K3-QW7sl6w.png</url>
            <title>Stories by Mesut Özbaş on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ozbasmesut?source=rss-3a5309d93370------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 05:27:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ozbasmesut/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Abbas]]></title>
            <link>https://medium.com/@ozbasmesut/abbas-2d3a37dd80e4?source=rss-3a5309d93370------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2d3a37dd80e4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mesut Özbaş]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Jan 2020 01:06:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-26T01:06:54.165Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Zor, çok zor.” Son gününün sabahına bu cümlelerle başlamıştı Abbas Abbasoğlu.</p><p>34 sene önce, orta gelirli, muhafazakar bir ailenin ortanca çocuğu olarak dünyaya gelmişti Abbas. Ailesinin 24 yaşında evlenmeyen -hala evlenmemiş- tek bireyi. Yanlış zamanda ve yanlış ailede dünyaya geldiğini savunurdu Abbas. Fakat annesini çok severdi. Ne yakışıklı, ne çirkindi. 1,73 metre boyunda, ne geniş, ne inceydi Abbas. Ortalama sıfatı, var olduğundan bu yana kimseye Abbas kadar yakışmamıştı. Kara kaşlı, kara gözlü, tam bir anadolu çocuğu.</p><p>Tiyatroya büyük yeteneği olduğunu savunurdu Abbas. Vardı da. Ailesini olmadığı biri gibi olduğuna inandırabilmişti. Var olan tek sevgilisini de olmadığı biri gibi olduğuna inandırabilmişti.</p><p>Kızlarla arası pek iyi değildi, insanlarla iyi olduğu da söylenemezdi ya. Yalnızca alt katındaki bakkal Hüseyin amca ile arası çok iyiydi. Ekmek alırken, Hüseyin amcanın siyasi konuşmalarını dinler, gerektiği yerlerde kafasını sallayıp onaylardı dediklerini. Bakkal Hüseyin amca pek severdi Abbas’ı. Evde karısının ve çocuklarının dinlemediği adam dünyanın en doğru konuşan, en önemli adamlarından biri olarak hissederdi kendini. Abbas’ın ekmek almaya gelmesini iple çekerdi.</p><p>Rutinlere inanırdı Abbas. Her sabah aynı saatte kalkar, aynı şekilde yüzünü yıkar ve dişlerini fırçalardı. Diş ipinin önemini savunurdu Abbas. Aynı saatte aynı otobüse biner, şoföre gülümser ve karşılık alamazdı. Gariptir ya, her zaman aynı saatte varırdı işine. Evine döndüğü saat de değişmezdi Abbas’ın. Her hafta aynı gün ve aynı saatte gittiği psikiyatristi hayatında bir şeyleri değiştirmesi gerektiğini savunurdu. Her seferinde aynı ritim ile kafa sallar ve onaylardı Abbas. Asla yerine getirmezdi de bu vaadini. Dedim ya, tiyatro yeteneğinin büyük olduğunu savunurdu Abbas.</p><p>Son gününün sabahında hiç yapmadığı bir şey yaptı Abbas. Çalan alarmını erteledi. Her zaman uyandığı saatten 5 dk sonra uyandığında, daha önce hiç yapmadığı şekilde bu cümleleri kurdu Abbas. “Zor, çok zor. Nasıl yetişeceğim şimdi otobüsüme?” Hiç yapmadığı bir şekilde acele etti Abbas. Diş ipi kullanmadı, kemerini asansörde takti, kravatını otobüste bağladı ve bindikten sonra şoföre gülümsemedi. Fark etmedi bu farkı şoför. Abbas ise fark etmediğini fark etti. Önemli bir adamdı Abbas, bu değişikliğini nasıl fark etmezdi şoför.</p><p>Saçı başı dağınık ofise girdiğinde ve günaydın dediğinde kimse cevap vermedi Abbas’a. Bu da rutininin bir parçasıydı Abbas’ın. Fakat bugün bir farklı günaydın dememişlerdi. Sanki 5 dk geç uyanıp rutinini bozduğu için kırgınlardı ona. Demiştim ya, önemli bir adamdı Abbas fakat pek bir görünmezdi.</p><p>Her zamanki işlerini her zamanki şekilde yapmadı Abbas. Kimse farkında değil gibiydi durumun. Aynı saatte işinden çıktığında her zamanki ile aynı hissetmiyordu Abbas. İşleri yoluna nasıl koyacağını düşünüyordu. Karşıdan karşıya geçti ve aynı otobüsüne aynı saatte bindi. Hissettikleri ayni değildi. Dalgındı Abbas. Her zaman oturduğu tekli koltuğun yanından geçtiğinde farkında bile değildi. Cebinden not defterini çıkarmadı, kafasından geçenleri yazıya dökmedi. İlk defa o anı, o anda yaşadı Abbas. Endişesi geçince uzun süre sonra ilk defa gülümsedi Abbas.</p><p>Bir anda ayağa kalktı ve kendi durağından 3 durak önce inip yürümeye karar verdi. Hala gülümsüyordu. Kravatını çıkardı, cebine koydu. Ceketini çıkardı, parmağına taktı. Görmeye başladı Abbas. Işıklar daha parlak, sesler daha canlıydı.</p><p>Hayatında ilk kez dikkatsizdi Abbas. Gülüyordu, keyif alıyordu fakat dikkat etmiyordu. Karşıdan karşıya geçerken sağına soluna değil, ağaçlara bakıyordu, araba seslerini değil, kuş seslerini dinliyordu Abbas.</p><p>“Geç, çok geç.” Son gününün akşamında ağzından çıkan son sözler bunlar oldu Abbas’ın. Yaşamayı öğrenmişti. Gülümsüyordu.</p><p>Bir kelebek kanat çırptı, bir yaprak düştü. Etkisi Abbas’ın ölümü ile aynı oldu. Kimse hatırlamadı Abbas’ı.</p><p>Olaylar ve karakterler -Abbas ve Hüseyin amca- hayal ürünüdür.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2d3a37dd80e4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>