<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ozan Selvi on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ozan Selvi on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@oznslv?source=rss-405b3c97b39b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*MowNEDqELfnzLrm9CV3xng.jpeg</url>
            <title>Stories by Ozan Selvi on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@oznslv?source=rss-405b3c97b39b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:51:24 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@oznslv/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Geçilemeyen]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/gecilemeyen-318a2602c36a?source=rss-405b3c97b39b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/318a2602c36a</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[geçmiş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozan Selvi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Sep 2020 11:52:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-12T11:52:48.142Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*I7LTjgGEFwMP4OaY" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@romankraft?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Roman Kraft</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Dönmek istemiyorum zamanın gerisine. Hatırlamayı hiç isteyerek yapmadım. Bilinçli <em>hatırlamamanın</em> ise gerçekleştirilmesinin zorluğunu yeni keşfediyorum. Şimşek gibi önce görüntüsü gelir sonra yıldırım gibi çarpar ama hiç bu kadar kısa sürmez. Bir anda düşen hatıraları nasıl durdurulabilir?</p><p>İsteyerek geri dönüşleri acınası bulurum. Olan bitenle ne derdin olmalı ki artık? Bilerek ve isteyerek hatırlamak, geçilemeyenin olduğunu açıkça belli eder. Geçilemeyen ama tekrar dönüp geçmek istenilmeyen. Sadece bir anı parçasıdır. Devamı çoktan yazılmış yaşanmış bir parça. Nehir aynı nehir olduğu halde su aynı değil. Bugünkü benlik ile geçmiş zaman yeniden sürdürülemez. O halde hatırlamak neden değerli bir eylemmiş gibi bize öğretilir? Tekrar düşününce bile tebessüm edilmeyen anıları hatırlamanın sancısı kendimize acı verme isteğimizi mi iştahlandırır? Anıları tekrar canlandırma hevesinin kaynağı neresidir?</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Tekrar yaşanamayacak o ana geri dönüldüğünde tebessümle hatırlansa bile zamanın bilincine varıldığında karanlık kaplamaz mı insanın içini? Çökmez mi göğsüne kaldırılmaz ağırlık. Bu karanlığın içine girmek için çaba bile harcamadan kontrolsüzce imgeleri düşündürten beynimiz kontrolünün bizde olduğunu kim söyleyebilir? Tüm problemim bununla ilgili. Geçmiş kendini unutturmayan kancalar takar. Çekiştirirler, çekiştirirler. Alıp götürmeye, orada mutlu olduğumuza inanmamızı isterler. Eğer orada mutlu olsaydık zaten orada olurduk. Değiliz.</p><p>Unutmayı övüyorum. Tercih edilmeyen hatırlamaları ise lanetliyorum. Geçmişin hiç geçmişte kalmadığını fark ediyorum. Taşıyıp bugüne getirdik hem de istemeden. Aslında onu taşıyan bizler değiliz o yüzden taşmamayı da bilemeyiz. Geçmiş bir gölge, bizimle yol alıyor. Sonluluğa gidildikçe geçmiş büyüyor, hatıralar çoğalıyor, çoğaldıkça eziliyoruz ve ezileceğiz her gün. Korkmayın! Ezildiğimizi mutlaka hatırlayacağız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=318a2602c36a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/gecilemeyen-318a2602c36a">Geçilemeyen</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yol Üstündeki Odalar]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yol-ustundeki-odalar-90b7b784ea6f?source=rss-405b3c97b39b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/90b7b784ea6f</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozan Selvi]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Jun 2020 12:19:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-07T12:19:04.230Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*QhnmcFiGydnYwCAa" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@averieclaire?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">averie woodard</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Sadece 9 günümüz var. Senelik çalışmanın yorgunluğunu savuşturmanın, griden kaçmanın ve çalmayan alarmla güne başlamak için sadece 9 gün. Yolculuğa saatler kaldığından olmalı bu süre hiç de kısa gelmiyor. Yeterli olacağına inandırıyorum üstelik kendimi.</p><p>Önceki gün bavul gerekli gereksiz ne varsa dolduruldu. Ya lazım olursa sorusuna olmaz diyemiyorum. Hiç giymeden getireceğim gömlekler, pantolonlar, ayakkabılar. Bavulu sırtımda taşımayacağım, o zaman bulunmasının ne zararı var? Kendimi yine kendimle haklı çıkardım. Bavul hazırdı. Arabanın bagajında onun da sabırsızlanarak işten dönmemi, bu tıkışık halinden bir an önce onu kurtarmamı beklediğini tahmin edebiliyorum. Çok yolculuk yaptık onunla alışkındır.</p><p>Cuma günü, bilgisayar başındaki herkes saatin saatin 18:00&#39;ı göstermesini bekliyor. Ben de tabii. Yaz tatili içi çalan son zil gibi o günün o saati. Heyecanımı belli etmeden herkese iyi tatiller diler, nereye gideceklerini sorarak ayaküstü biraz sohbetten sonra evin yolunu tutarım. Her gün upuzun gelen ev yolu o saat kısacık.</p><p>İki şoförüz ve bir de yolcu. Yola ilk hep ben başlarım. Susurluk’a götürecek kadar bir uyku beni idare eder. Bavul hazır, yol için şarkı listesi hazır, kahve hazır, şoförler ve yolcumuz hazır. Saat 22:00. Yola çıkalım!</p><p>Trafik. İstanbul sanki kendini kusuyor böyle zamanlarda. Farklı sayısız sebep için İstanbul’a gelen herkes ilk fırsatta ondan kaçmaya çalışıyor. Bu biraz ona karşı yapılan bir ayıp gibi gelir bana ama onun da bu sakinliğe ihtiyacı var. Kısa bir ayrılık hepimize iyi gelecek. Şimdi ise sadece arkamızda ondan kaçışımızı izliyor. Süklüm püklüm döneceğimizi ise çok iyi bilen dudaklarının kenarındaki hin gülümsemeyle.</p><p>Oh be. Yolculuğun en sevdiğim kısmındayım artık. Arabadaki herkes uyumuş. Önümde gidilmesi gereken sonunda huzurun olduğu kilometrelerce yol. Listemdeki müzikler kulağıma çalarken, geçtiğim şehirlerin sessizliği ile yollar ve kimi aydınlık odalar gözümden akıyor. Gidilen yol sadece varılacak yere ulaşmak anlamını taşımıyor hiç. Araba kullanırken dikkatimin üst seviyelerde seyrettiğinden olsa gerek sürekli düşünecek farklı şeyler zihnime saldırır. Günlük telaşlar arasında kayboldukça bir an önce harekete geçmekten sadece durup düşünmeye ya fırsat olmuyor ya da bunun için çok kısa bir süre var. Sadece 15 dakika anda kalabilmek, bu curcunayı unutmayı da başarı olarak yutturuyorlar. Araba yolculuğunun asıl iyi gelen yeri burasıdır. Geride bırakma ve rutinden uzaklaşma hissiyatı, değişe gidiş. Katedilecek saatler, dingin bir yol ve her anlamda düşünceler. Her seferinde ve en çok merak ettiğim şey geçtiğim yolun hemen sırasındaki ışığı açık odalara misafir olabilmek. Şu an ne yapıyorlar? Nasıl bir hayat sürdürüyorlar? Onlar da bir yere gidecekler mi? Küçük bir şehirde yaşamak nasıldır? Ne yapmayı severler? Ne izliyorlar? Ne sorunları var? Ne istiyorlar? Trafik ışığının her kırmızısı bu soruların cevapları için ipuçları arar. Odanın içindeki mobilyalardan, açık olan bir televizyon kanalından, penceredeki birinin görünüşünden, odada kaç kişi olduklarından, balkon manzaralarından, artık neye denk gelirsem. Belki böyle bir soru bile olsa çözebilirim. Ancak bu kırmızılar benim için hiç yeterli olmaz. Yettiği kadarıyla ise bir soru ile devam etmek gerekir. Soru: Yol boyunca saatte 80 km ile giden bir otomobil, evin ışığı açık bir odasına yaklaşırken, o odadaki biri de bu geçip gidenlerle ilgili saatte kaç km hızla düşünüyordur? Çözmesi zor ama gidiş yolu keyifli. Bu sorulara hiçbir zaman sadece geçip gitmedikçe cevap bulamayacağım. Cevap bulursam bu yolculuğun tadını kaçırır diye de bir cevap aramayacağım. Transit geçtiğim şehirlerde yaşananlar yaşanmaya ben de cevaplar için dalmaya devam edeceğim.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Geldik mi? Sabahın ilk ışıkları gecenin sorularını boğmaya başladı. Hava aydınlanırken deniz ufacık bir köşeden her dönemeçte kendini belli ediyor. Varış heyecanı arttıkça artıyor. Griler çoktan yeşile döndü. Müziğin sesi daha yüksek. Konumumuz ailelere bildiriliyor. İyi az kalmış. Gidince sahile inebiliriz. Aynı şehirde farklı yerlerde görüşmeye vakit bulamadıklarımızla tekrar her sene aynı varış noktasında kavuşabiliriz. Evet, şimdi geldik.</p><p>Alkışlamanız, yorum yazmanız veya takip etmeniz bundan sonraki yazacaklarım için çok değerli bir güç ve kaynak olacaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=90b7b784ea6f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yol-ustundeki-odalar-90b7b784ea6f">Yol Üstündeki Odalar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Anda Kalmak Mümkün mü?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/anda-kalmak-mumkun-mu-1c3b0729ad1f?source=rss-405b3c97b39b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c3b0729ad1f</guid>
            <category><![CDATA[anı-yaşamak]]></category>
            <category><![CDATA[anda-kalmak]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[meditasyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozan Selvi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 May 2020 12:51:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-16T17:56:18.716Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*eOoDa189ByD07FS4" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@plqml?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">@plqml // felipe pelaquim</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>An. Geçmişin yargılanması ve özlemi, geleceğin kaygı ve umutları arasında zaman zaman bulunmak istediğimiz yer olarak tanımlıyorum bu kelimeyi. Hayatı bir sarmal olarak yaşamanın normalleştirildiği bir düzen içindeyken bulunduğumuz anda kalınabilir mi?</p><p>Anda kalma düşüncesini “mindfulness” yani “farkındalık” kavramı ile birlikte tanıdım. Öfke kontrolü konusundaki başarısızlığım ve belli durumlarda hızlıca sakinleşmeye ihtiyacım olduğu bir dönemde bu konu üzerine araştırma yapmaya başladım. Çok fazla araştırma yapmama gerek kalmadan çoktan popülerleşmiş ve abartıdan uzak ve güzelce paketlenmiş bir şekilde meditasyon yapmanın bu sorunlar üzerindeki farkındalığımı artırarak kalıcı bir etki ile düzeltebileceğini ikna oldum. Bir uygulama ile birlikte yönlendirmeli olarak yaklaşık 6 ay boyunca belirli bir düzen içinde, genelde yatmadan önce, meditasyon yaptım ve evet oldukça faydasını gördüm. Gün akışındaki zor bir durumda öfkemin, stresimin arttığını fark ederek nefes egzersizleriyle nasıl gevşeyebileceğimi, eyleme geçmeden önce nasıl kafamı temizleyerek yola devam etmem gerektiğini öğrenmeyi başarmıştım. Meditasyon yapmak gerçekten bir an olsun beni olduğum yerden uzaklaştırmayı başarıyordu. Ancak aklımdaki soru tam da burada oluştu. Ben bu anın içinde sadece bir an değil neden sürekli kalmayı başaramıyorum?</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>İnsan, günün içine sıkışmış, geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen bir zihin ile baş etmektedir. Düşünmeyi durduramayız, etkileşime girdiğimiz her detay bizi ya geçmiş ile bağlantı kuracak bir yere götürür ya da gelecek ile ilgili bir düşünceye, kaygıya sürükler. Bu istemsizce gerçekleşen ve olağan bir durumdur. Geçmişte yaşananların, aylarca uğramayacağımız bir evin koltukları gibi üstünü örtmeye çalışmak gereksiz bir çabadan öteye gidemez. O eve elbet gidip o örtüleri kaldırmak zorundayız. Burada olumsuzluklara odaklanmamın sebebi geçmişe dönme eğilimimizin bu temelde olması kaynaklıdır. Olumsuzluklara odaklanmaktan haz duymasak bile en zayıf anda en kötüsünü düşünmek ve geleceğe bunun için hazırlanmak insani bir savunma mekanizmasıdır. Bu savunma mekanizmasını farkındalık ile yeniden programlamak ve içinde bulunan anı yaşamanın sürekliliğini artırmanın mümkün olacağını düşünmüyorum. Yaşanılan korona salgını durumunda ne kadar anda kalabiliyoruz? Çoğumuz aylardır evlerdeyiz ve hiç olmadığımız kadar kendimizle beraber vakit geçiriyoruz. Ne kadar anda kalabilmeyi ve bu tekniklerle gelecek kaygısından uzaklaşılabilir? Süreklilik sağlanabilmiş midir? Her gün bundan sonra hayat nasıl olacak sorusu zihinden silinebilir mi? Anda kalmanın sürekliliğini sağlayabilmek insan beyninin işleyişi itibariyle olanaksızdır. Zihin bu bağlantıları otomatik olarak gerçekleştirir bunu durdurmanın bir yolu yoktur.</p><p>Anda kalabilmek yaşadığımız günümüz sosyal mesafeli ortamında dahi mümkün değildir. Çoğumuz gibi emeğini kiralayarak hayatta yaşamını sürdürmeye çalışan biri olarak bir gün içinde maruz bırakılan sayısız reklam, kişisel geliştirmeye çalışan eğitimler, başka psikoloji ve kişiliklerle iletişim kurma zorunluluğu, zamanında iş teslim etme, verimini ve performansını daha da hep yukarı çıkacak şekilde artırarak çalışma, ödenmesi gereken faturalar, sosyal hayattan da kopmadan dijital yansımanı en iyi ve özendirebilecek şekilde yönetebilme çığının altında kaldım. En azından bunun <strong>farkındayım</strong>. İtiraz ettiğim nokta farkındalık egzersizleri bizim bu işleyişin farkına varmamızı değil bu işleyişten kısa bir süre kaçmamızı, zihnimizi berraklaştırdıktan sonra tekrar bunlarla doldurmaktan daha faydalı bir yere varamıyor. En dar kapsamda bakıldığında, 10 dakikalık bir meditasyon gerçekten rahatlamaya yardımcı olabilir ancak tekrar içinde var olduğumuz ortamın koşullarına dönüldüğünde kişiye baş etmesi için daha fazlasını veremez. Bu kadar revaçta olmasına da bu sebeple hiç şaşırmış değilim. Sistemi eleştirmeyi engelleyen, uyum içinde sorgulamadan devam etmeni sağlayan, ne kadar hırpalanmış olsan bile sakinleştirme çözümünü sana garantileyen bir uygulama sistemin neden hedefi olsun ki? Hatta bu uygulamalar daha da artırılmalı ve bunun eğitimleri her yerde verilmeli. Bireye iyi hissettirerek çarklar için güzel bir yağdır. Bu anda kalarak iyi hissetme halini Matrix’in bir sahnesine benzetiyorum. Neo ve Trinity yaratılan dünyanın sınırlarını aşarak gerçek dünyaya ulaşıp oradaki dinginliği ve güneşin tadını çıkartıyorlar. Kısa bir an bunu yaşadıktan sonra ise tekrar aşağı o karanlık dünyaya düşerek savundukları ideal için savaşmaya kaldıkları yerden devam ediyorlar.</p><p>Tüm bunlardan sonra anı yaşamayalım mı peki? Biz zaten anı yaşıyoruz. Şu an bu yazıyı okurken de kafanızdan farklı düşüncelere gidip gelmiş olabilirsiniz ama hala burada, andaydınız zaten. Anın tadına varabilmek günümüz dünyasının dayattığı şartlar içinde unuttuğumuz ve öğrenilmesi gereken bir davranıştır. Ancak bunu yaşamın gerçeklerinden soyutlanmaya çalışarak yapabileceğinizi söyleyenlere de şüpheyle yaklaşılmalı. Onların söylediği “anda kalmak” bir kabulleniştir. İşleyişin nasıl olduğunu bildiğimiz halde ondan uzak kalmaya çalışarak kendimizi iyi hissedeceğimiz fikrini bize satar. Başka bir açıdan bakıldığında ise gerçekle olan farkındalığımızı yok saymayı öğretir. İyi bir farkındalık neyin farkında olduğunuza göre değişir.</p><p>Bu yazıyı yazmaya oluşturmaya karar vermemde aşağıda paylaştığım iki yazının etkisi olmuştur. Her iki yazı için de <a href="https://medium.com/u/20bb98127573">Madam Pablo</a>’ya teşekkürlerimi sunuyorum.</p><p>1-<a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnmeyi-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnmek-ve-toplumsal-paralaks-3aa4645297">https://medium.com/t%C3%BCrkiye/d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnmeyi-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnmek-ve-toplumsal-paralaks-3aa4645297</a></p><p>2-<a href="https://vesaire.org/neoliberalizm-son-tuzagi-mindfulness/">https://vesaire.org/neoliberalizm-son-tuzagi-mindfulness/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c3b0729ad1f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/anda-kalmak-mumkun-mu-1c3b0729ad1f">Anda Kalmak Mümkün mü?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Koronadan Sonra Neden Değiş(e)meyeceğiz?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/neden-de%C4%9Fi%C5%9F-e-meyece%C4%9Fiz-4d6fa61ed96?source=rss-405b3c97b39b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4d6fa61ed96</guid>
            <category><![CDATA[ekonomi]]></category>
            <category><![CDATA[korona]]></category>
            <category><![CDATA[sağlık]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozan Selvi]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 May 2020 13:24:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-10T22:30:28.891Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*Jj5VlJ6VQm2azmBLMkSxdA.png" /><figcaption>Image by <a href="https://pixabay.com/users/MstfKckVG-7706992/?utm_source=link-attribution&amp;utm_medium=referral&amp;utm_campaign=image&amp;utm_content=3278115">Mustafa Kücük — v. Gruenewaldt</a> from <a href="https://pixabay.com/?utm_source=link-attribution&amp;utm_medium=referral&amp;utm_campaign=image&amp;utm_content=3278115">Pixabay</a></figcaption></figure><p>Korona. İnsanlık tarihinin büyük global krizlerinden birinin içindeyiz. Sağlık, ekonomi, psikoloji, her anlamıyla. Bizim ise evde kalmak, sık sık elimizi yıkamak ve bizden uzakmış gibi görünen ölümün istatistiksel verilerini gün gün takip etmekten başka yapabileceğimiz bir şeyimiz yok. İçinde bulunduğumuz anı hepimiz bir şekilde yaşıyoruz. Peki bundan sonraki <strong>senaryo</strong> bizim için ne olacak?</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Sosyal ilişkilerimiz ve sokaktaki alışkanlıklarımız şüphesiz değişecektir. Maskesiz sokağa çıkamamak, sosyal mesafeyi korumak (en sevdiğim), arkadaşlarla görüşme sıklığını azaltmak, bazı günler ofis yerine evden çalışmak, hapşıran veya öksüren birinden uzaklaşmak, daha çok görüntülü konuşma yapmak gibi örnekler verilebilir. Ancak sosyal medyadaki gösteriş merakımız, kendimizi başkalarına kanıtlama ihtiyacımız her şeye rağmen devam edecek. Evde geçirdiğimiz süre çoğu kişi için hayatı sorgulatan bir zaman yarattığı gibi, sadece olanları izleyen de büyük bir kitlenin olduğu yadsınamaz. Dünden şikayet ettiğimiz davranışlar bugün iştahla gerçekleştirmeyi beklediklerimiz haline geldiği için şikayet ettiğimizi unutarak kendimizi yarın aynı düzende yaşamaya devam edeceğiz.Yine para kazanmak için tükenene kadar çalışıp, ne için çalışıyorum zaten ile en iyiye sahip olarak boşluklarımızı doldurmaya çalışmakla devam edeceğiz.</p><p>İlk paragrafta senaryo kelimesini koyu harfler kullanarak yazmayı tercih ettim. Çünkü senaryo salgın sonrası için hiyerarşinin üst tabakası tarafından yazılmaya başlandı. Hatta belki yazıldı. Biz ise dün olduğu gibi bize verilen rolü oynamaya devam etmek zorundayız. Unutmamamız gereken nokta sistemin sağlıktan sonra para ile çalıştığı ve zaten adaletsiz işleyen sistem çalışmaz hale gelecek kadar parasız kaldığında ise sağlığı tolare edilebilir bir noktaya kadar umursamayacağıdır. Bugün bunu devletlerin normalleşme adı altında para çarklarını döndürebilecek mekanizmaların tekrar çalışmaya başlatılması ile görebiliriz. Devletler, iktidarını sürdürmek için ekonomi hamleleri yapmak zorundadır ve bunu sistemi kişilerin üzerinde tutarak gerçekleştirmektedir. Kısaca, dün iktidarları için ne yapıyorlarsa yarın da aynı düzenin devam edebilmesi için işleyiş mekanizması aynı şekilde sürecektir.</p><p>Şu an şirketler bu zamanın bir fırsat olduğunu ve her şey “yeni normale” döndüğünde rakipler karşısında avantaj sağlamanın hesaplarını yaparak çalışanlarını motive etmektedirler. Bu stratejide yanlış bir taraf olduğunu düşünmüyorum ancak şirketin dün de hedefi rakiplerini geçmek için çalışmak değil miydi? Yarın yine aynı şey için çalışıldığı ve yine aynı kalacağı ortada değil mi? Peki bu kriz şirket yapısına bir şey öğretti mi? Evden çalışma hakkı dışında (ki onu da çok mümkün bulmuyorum) farklı bir yapı getirme üzerine düşünüyor mudur? Ofise gelme zorunluluğunu ortadan kaldırmak, verim kaybı yaşamadan daha az çalışmak gibi. Sanmıyorum. İnsanın hırs duygusu aşılmadığı sürece şirketler dün ne ise yarın da aynı kalacaklar ve aynı talepleri sürdürecekler. Buradaki yapılabilecek değişiklikler tüm şirketler düzeyinde kanun koyucu tarafından yapılmalıdır. İnsan hayatının, yaşamın önceliğini savunacak şekilde hırslardan arındırılarak düzenlemeler yapılması gerekmektedir. Daha çok çalışmak, daha fazla üretmek ve bitmeyen dahalar sınırlandırılmalıdır. Yakın bir gelecekte bunun da değişebileceğini (belki Nordik ülkeler hariç) beklemiyorum.</p><p>Yazımın geneli bir kahrolsun kapitalizm duygusu yaşatabilir. Özetlemek gerekirse, eğer dünya salgını gibi bir olayın, bize bir ders vereceğini ve adımlarımızı bundan sonra ona göre atacağımızı düşünenler varsa bu ancak bireysel seviyede gerçekleşebilir. İnsanın açgözlülüğü, hırsları ve kitlesel hafıza problemleri bizi kaldığımız yerden yüzümüzde bir maske ile devam etmemiz için bekliyor. Var olduğumuz ana yapının değişemeyeceğini ve aynı davranışları farklı şekillerde uygulayacağımız fikrini savunuyorum. Bireysel olarak değişimi hemen gerçekleştirmemiz ve yaşadıklarımızın hayatımızda neyi önceliklendireceğimizi belirlemek için mümkün ancak bunun topluma yayılabilmesi daha büyük bir talebin oluşması ile gerçekleşebilir. Günlük problemlerimizi aşıp bunu eyleme geçirebilecek enerjimiz olursa tabii.</p><p>Alkışlamanız veya yorum yazmanız bundan sonraki yazacaklarım için çok değerli bir güç ve kaynak olacaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4d6fa61ed96" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/neden-de%C4%9Fi%C5%9F-e-meyece%C4%9Fiz-4d6fa61ed96">Koronadan Sonra Neden Değiş(e)meyeceğiz?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>