<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Onur Öztekin on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Onur Öztekin on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@oztekin?source=rss-faa9622fa868------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*CGkBV8_NXTBwyZqoBiCO5w.jpeg</url>
            <title>Stories by Onur Öztekin on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@oztekin?source=rss-faa9622fa868------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:45:52 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@oztekin/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Plus Tax]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/plus-tax-2faa7f7f2652?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2faa7f7f2652</guid>
            <category><![CDATA[canada]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Nov 2017 21:38:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T19:42:49.024Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/774/1*EI-6q2e9ltvAI2UMCiI7nA.jpeg" /></figure><p>6. haftasına girdiğimiz grev sonunda bitti. Yasa masa bir şeyler çıkarttı eyalet meclisi (kanun hükmünde kararname?!) ve hocaları zorla işe döndürüyorlar (back-to-work legislation). Türkiye’de zaten bunalmıştım gündemde siyasi, hukuki olaylar olmasından, buraya geldim burayı da karıştırdım. Sürekli bir yok iş hukuku, bilmem ne yasası, eyalet meclisi kararı, valinin açıklaması, sendikanın yürüyüşü… eeeh!</p><p>Buraların güllük gülistanlık olduğuna dair öngörüler aldım önceki yazımdan sonra. Özellikle Türkiye’den gelen biri için Kanada’da ilk başta neler dikkat çekici bunlara değinmek istiyorum. Milliyetçilik duygusu tavan olanların arka ve ön taraflarda bulunan acil çıkış kapılarından blogumu terketmeleri rica olunur…</p><p>Uzun bir yazı olacak gibi hissediyorum, kemerleri bağlayın…</p><p>Evet ucuz. Kesinlikle çok ucuz. Hoş, dünyanın en pahalı arabalarına binen milletin evlatlarıyız. Burayı Türkiye’yle bir tutmak zaten akılsızlık olur. Hatta şöyle anlatayım. Burada para kazanmadığınızı ve türk lirasını kanada dolarına çevirerek işlem yapacağınızı var sayalım. 1 CAD an itibariyle yaklaşık ₺3.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/252/0*tVrATZXDKxPh5iJ2" /></figure><p>Bu kadar dil dökene kadar bir örnekle açıklasaydım keşke. Favorilerimden olduğu için Ford Mustang örneği ile başlayacağım.<br><em>2016 model EcoBoost Fastback Ford Mustang:<br></em>Türkiye satış fiyatı (sıfır veya &lt;10bin km için) yaklaşık <strong>₺400bin</strong>.<br> Kanada satış fiyatı yaklaşık <strong>C$40,000.</strong></p><p><em>(“Nası ya?!” eşliğinde yeni sekme açıp google’a “sahibinden ford mustang 2016” yazıp fiyatlara bakıldığını hisseder gibiyim…)</em></p><p><em>“Ama böyle olmaz ki Amerikan malı arabayı karşılaştırıyorsun. Adamlar komşu…”</em> Peki o zaman iki ülkeye de komşu olmayan marka/modellerden (burada da rastladığım için) Mazda 3 ve Honda Civic serilerinden devam edelim.</p><p><em>Mazda 3:</em><br><em>- </em>2017–1.5L — Otomatik Vites — Benzinli: TR Fiyatı <strong>₺99.750.<br></strong><em>- </em>2018–2.0L — Otomatik Vites — Benzinli: CA Fiyatı<strong> C$20,380.</strong></p><p><em>Honda Civic:<br>- </em>2018–1.6L Elegance — Otomatik Vites — Benzinli: TR Fiyatı <strong>₺93.400<br></strong>- 2018–2.0L — Otomatik Vites — Benzinli: CA Fiyatı<strong> C$16,690.</strong></p><p>Kanada geneli için bir araştırma yapmadım ancak Ontario eyaleti için saatlik asgari ücreti haftada 40 saatten aylığa vurunca yaklaşık C$ 1600 yapıyor. Alım gücü karşılaştırması için Türkiye’deki aylık asgari ücretle karşılaştırılabilir. Eğer Kanada’da para kazanıyorsanız, alım gücünüzü de düşünerek çok komik fiyatlara (daha doğrusu olması gereken fiyatlara diyelim çünkü bizdeki anormal) araba alabiliyorsunuz.</p><p>Ev almada veya teknolojik aletlerde de (iPhone, Tablet, Bilgisayar vb.) iş değişmiyor. Uzun uzun anlatmak istemiyorum ama tablo onlarda da aynen bu şekilde.</p><p>Kanada nüfusunun büyük çoğunluğu başka milletlerden gelen insanlardan oluşuyor. Bunun da özellikle yeme-içme ve alışveriş anlamında olumlu birçok tarafı var. Eğer büyük şehirdeysen aradığın her şeyi bulabiliyorsun. Benim gibi Kanada’nın 10. büyük şehrindeysen şayet, kebaplar, lahmacunlar, kokoreçler tabiki hayal oluyor. Ancak şunu söylemeliyim ki kahvaltılık ürünler ve aperatifler konusunda sıfır sıkıntı yaşıyorsunuz. Marmarabirlik zeytinler, türk malı peynirler, sucuklar, turşular, reçeller ve daha niceleri… Bu kadar uzakta olup bu kadar az gıda özlemi çekebilmek pek küçümsenecek bir iş değil. Kanada bu konuda kesinlikle sınıfı geçiyor.</p><p>Alkol çeşitliliği ve özellikle fiyatları konusuna hiç girmiyorum. Yukarıdaki araba travmasını henüz atlatabildiğinizi düşünmüyorum. İkinci bir darbe yemenizi istemem.</p><p>Listede gerçek anlamda olumsuz tek şey. Bahsedeceğim olan gelir vergisi, brüt-net hesabı falan değil. Ürünlerin fiyatlarına kasaya gelindiğinde eklenen, %13&#39;e kadar çıkabilen HST (Harmonized Sales Tax). Burada bahsettiğim ürün hem mağazalarda, marketlerde satılan ürünler hem de restoranlarda yediğiniz yemekler. Kısaca yanında fiyatı yazan her şey….</p><p>Örneğin bir ürün görüyorsunuz ve C$10 yazıyor. Elinizi cebinize atıp 10&#39;luk banknotla kasaya gidiyorsunuz. Ve tabiki ekranda gördüğünüz fiyat 10+tax şeklinde oluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*w1yOxFWYBTgBzk5O" /></figure><p>Umut Sarıkaya tadında mutsuzluk… Sırf bu sebepten bir ürün için tam olarak ödeyeceğiniz parayı kasaya gitmeden öğrenemiyorsunuz (küsüratlı sayıları akıldan belli oranlarla çarpabilecek kadar genious değilseniz tabi). Bu da biraz sinir bozucu.</p><p>Bu maddeler dışında fazla detaya girmeden de olsa bahsetmek istediklerim ise:</p><ul><li>POS cihazı kullanımı… Kartınızı asla karşı tarafa uzatmıyorsunuz. POS cihazı size veriliyor, fiyat girme harici tüm işlemleri siz kendiniz yapıyorsunuz.</li><li>Dışarıdan yemek söylemenin cep yakması… Gerek delivery fee, gerekse “zorunlu sayılabilecek” bahşiş sebebiyle yediğiniz yemeğin en az yarısı kadar fiyatı da bu kalemlere harcamak zorunda kalabiliyorsunuz. (Seçtiğiniz yemeğin fiyatına eklenen tax’i saymıyorum. O zaten her daim üzüyor.)</li><li>Trafik düzenine, trafik ışıklarına uyum sağlamanın zorluğu… Burada kavşaklardaki trafik ışıkları kavşağın karşı tarafında yer alıyor (Bizdeki gibi değil, ABD’deki gibi). Bu durumun getirdiği avantajlar/farklılıklar ise; size kırmızı yanarken sağa dönebiliyorsunuz, size yeşilken ve kavşakta sola dönecekken kavşağı ortalayıp karşıdan araba gelmediği sürece dönebiliyorsunuz. Tabi bu sırada bu ışık cümbüşünde döneceğiniz tarafta karşıdan karşıya geçen yaya veya bisikletli olmadığını da kontrol etmeniz gerekiyor ki, bunca dikkat gereksinimi bazı zamanlarda zorlayıcı olabiliyor. Hele ki hava karanlık ve yağışlıysa….</li><li>Ev kiralamak… Kiralayacağınız apartman dairelerinin büyük çoğunluğunda utilities denilen (elektrik, su, gaz) genelde kiraya dahil oluyor. Internet ve cable gibi ekstralar (ki bazılarında bunların da dahil olduğu oluyor) haricinde ev için ek bir gider kaleminiz bulunmamış oluyor.</li><li>Ota b.ka çağırılan itfaiye… Bu tarz ufak bir şehirde yarım saatte bir yangın falan çıkmadığını varsayarsak, büyük ihtimalle ağaçta kalan kediler gibi sudan sebeplerden etrafta sürekli sirenlere maruz kalma durumu var. Öyle bir tane de değil. 2–3 araç konvoy halinde gidiyorlar her olaya. Sıkılıyorlar heralde. Belki de aldıkları maaşı haketme çabasındalar, bilemiyorum.</li><li>Hissedilen sıcaklık -20 derece de olsa yarı çıplak şekilde dışarı çıkıp mekanlara akan gençlik… Akıl alır gibi değil. Senin montla dolaştığın havada onların askılıyla, etekle güle eğlene sağa sola savrulması… Bunun sebeplerini düşündüm ve aklıma gelen tek mantıklı açıklama buradaki gece kulüplerinde ve barlarda vestiyer konseptinin olmayışı. Büyük kayıp. Bu işe girip para kırabilmenin yollarını düşüneceğim (kendime not).</li></ul><p>Aklıma ilk çırpıda daha fazlası gelmedi. Özetle sanırım öyle çok da çılgın bi yer değilmiş Kanada. Benim adapte olmam ve olayları sindirmem heralde yaklaşık bir hafta falan sürdü. İlk iki gün yediğim jetlag’i saymazsak daha bile kısa olabilirdi hatta. Dile kolay, 3.5 saat uçuş + 6 saat aktarma + 11 saat uçuşla Toronto’ya gelip orada da havalimanında yanımda getirdiklerim sebebiyle gümrük işlemlerine takılmıştım. Üzerine study permit’i onaylatma işlemleri falan da derken 2 saate yakın havalimanında mahsur kaldım. Devamında Toronto’dan kalacağım yer olan London’a giden shuttle’ı bekleme ve transfer derken bir 3 saati de orada yedim. Hepsini topladığımızda Istanbul’da evimden çıkıp, London’da kalacağım eve girip bayılmam arasındaki süre yaklaşık 26 saat falandı. Bavullar, havalimanı işlemleri ve saat farkının etkisiyle, hissettiğim o yorgunluğu tahmin edemezsiniz…</p><p>Hiç beceremem yazı sonlarını toparlamayı, o yüzden pat diye kesiyorum. Bir sonraki buluşmaya dek, take care…</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2017/11/19/plus-tax/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on November 19, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2faa7f7f2652" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Maple Leaf]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/maple-leaf-ef68ff1d2288?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ef68ff1d2288</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[canada]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Nov 2017 16:40:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T19:35:09.174Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<ol><li>Yazı yazmaya karar verilir.</li><li>Klavye Türkçe’ye geri çekilir.</li><li>i yerine ı yazılır, istenilen noktalama işaretleri bir türlü ilk seferde bulunamaz. Küfürler edilir.</li><li>Nasıl başlayacağından emin olmadığın için saçma sapan maddelendirme yapılır.</li></ol><p>Öhm.. Neyse, başlayalım o zaman…</p><p>Üç ayını devirdiğim Kanada maceramın ilk yazısını yazmaya niyetlendim. He çok mu meraklıydınız? Tabiki hayır. 2012&#39;deki yazıların aksine bu sefer tamamen kendim için yazıyorum. Bu seferki serüven İsveç’teki erasmus görünümlü tatilim gibi olmadığı için, size bu sürecin içine nasıl girilebileceğine dair bir rehber sunmayacağım burada. Bu taraflara göçmek isteyen meraklılar varsa özelden ulaşsın.</p><p><em>Miriklilir virsi izildin ilissin</em> … Bak bak triplere bak şimdiden. Yalnız blogun “Stockholm Sendromu” zamanını bilenler varsa, vakti zamanında birçok İsveç/Erasmus meraklısına yardımcı olduğumun bilinmesini isterim. Sevaplar işlendi, hayır duaları alındı yani o konuda. O yüzden bu şovu yapmaya hakkım var…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/160/0*RWvVMIrhhAYZo3Pl" /></figure><p>Bu arada öyle veya böyle bir şeyler karalamayı sevenler için blog işini gerçekten öneriyorum. Günlük niyetine kullanıldığında dahi muazzam iyi geliyor bünyeye. Pat diye 5 sene öncesine gidip yazdığın makara bir yazıyı okumak kafan dağınıkken çok iyi geliyor.</p><p>Dönelim konumuza. “Oralar nasıl?” sorusuna cevap verecek ufak bir yazı ekleyip yazıyı bitirme planım var. Baktım güzel geri dönüş alıyorum, belki yeni yıl öncesinde bir tane daha yazabilirim belli mi olur?</p><p>Yakın çevrem zaten biliyor ama bilmeyenler için; evet öğrenciliğe doyamadım ve tekrar okumaya geldim buraya. Bu sefer ilgimi çeken, sevdiğim alanda bir şey okumaya. Peki okuyabiliyor muyum? Hayır. 5. haftasına girdiğimiz grev yüzünden okullar kapalı ve geldiğimden beri okuyamadığım hafta sayısı &gt; okulun açık olduğu hafta sayısı. Bu arada eyalet tarihinde kolejlerde yaşanan en uzun grev 4 haftaymış. Bu yeni rekorda emeği geçen herkese teşekkür ediyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*JHboYivW4qnmUpu3" /></figure><p>Yaşadığım birkaç haftalık eğitim ve görmüş olduğum curriculum/layout sonrası tekrar emin oldum ki, yurtdışında öğrencilik kolay değil. Türkiye’de aldığınız eğitimin şeklini ve başarılı/başarısız olmanızı baz almayın kesinlikle. Seni okuduğun programın içine böyle kafandan tutup sokuyorlar. Sürekli aldığın dersin içeriğiyle meşgul olmanı sağlayacak ödevler, projeler derken bir bakmışsın ders dışındaki vakitlerin bir şekilde iş yapmakla geçiyor. Yorucu evet. Ancak sevdiğin işi yapıyorsan çirkin değil. O yüzden benden tavsiye, özellikle yurtdışında eğitim olayına “ileride daha çok para kazanmak” için değil, gerçekten o alana vakit ayırmayı seviyorsanız girişin.</p><p>Gelelim bir diğer merak edilen olaya. İklim. Evet Kanada herkesin bünyesinde soğukla bağdaşlaşmış bunun farkındayım. Ancak size kaldığım yer ile ilgili bir fun fact:<br> Istanbul’un enlemi: 41,00527<br> London’ın enlemi: 42.9849<br>Yani öyle ahım şahım bir kuzeyde yaşama durumum yok. İsveç’te kaldığım yeri de paylaştığım bir harita koyayım da daha net olsun. Esas kuzeyi biz 2012&#39;de gördük. Ey gidi günler…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/670/0*xikgEW_GKEq-iLFb" /></figure><p>Bu dediğimi destekleyecek şekilde, Ağustos ayından düne kadar hava sıcaklıkları Istanbulla neredeyse aynı gitti ve hatta Eylül’de daha sıcak olduğu haftalar oldu. Farkettiyseniz az önceki cümlede “düne kadar” yazdım. Evet… Şu an burada hava sıcaklığı -11, hissedilen -17 derece gözüküyor (Bu yazıyı 10 Kasım akşamı yazıyorum. Büyük ihtimal ilerleyen günlerde koyacağım). İki gün önce sıfırın üstündeydi, bir hafta önce ise dışarıya gömlek ile çıkabiliyordun. Hızlı ve sert geldi kış.</p><p>Peki Türkler tarafından pek bilinmeyen London nasıl bir şehir ondan bahsedeyim biraz. Toronto’ya ve ABD sınırına (Detroit) ikişer saat uzaklıkta olmasının yanı sıra, London’ın Fanshawe College ve University of Western Ontario sayesinde genç nüfusu bir hayli fazla. İstanbul’un kalabalıklığından bunalmış bendeniz için olabilecek en iyi şehir seçimlerinden biri olduğu kesin. Toronto’yu da gördüm mesela. Minik(!) Istanbul. Trafiği falan her şeyi aynı. Hayat da daha pahalı. Şu aşamada iş imkanları haricinde beni cezbeden hiçbir yanı yok.</p><p>Çok uzamış yazı. Bu kadar yeterli başlangıç için. Fazlası kendini okutmaz zaten biliyorum.</p><p>Kendinize iyi bakın dostlar. 8 saat geriden selamlar…</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2017/11/15/maple-leaf/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on November 15, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ef68ff1d2288" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Step-1: Strömsund]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/step-1-str%C3%B6msund-bc60a402b71b?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bc60a402b71b</guid>
            <category><![CDATA[sweden]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇sveç]]></category>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Dec 2013 19:01:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T19:54:35.775Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*zHuD4z6anMfLMxlc" /></figure><p>Bayadır uzak kaldım yazı işlerine. Dedim ilerde dönüp baktığımda bu boşluğa düştüğüm zamanları hatırlamak adına bir şeyler döktüreyim bari.</p><p>Erasmustan beri hayalini kurduğum İsveç’te master hayalinin ilk resmi adımlarını atmamın yani online tercihleri yapıp başvuru için belgeleri elden çıkarmamın üzerinden tam bir hafta geçti.</p><p>Peki sevgili PTT bu bir haftada evrakları gram oynatmayarak beni strese sokmayı başardı mı? Başardı…</p><p>10,05 TL’lik hizmet kullanıp, strese girmek de pek hakkım değil gerçi. Bir sebepten kargo patlasa bile, belgeleri yeniden hazırlayıp Stroemsund’a elden teslim edebilecek kadar da vakte sahibim. Erken başvurunun güzelliği. Bu da bir şans.</p><p>Evraklar ulaştıktan sonra ne olacak? Mart’a kadar boooomboş bekleyiş. 3 ay boyunca akıllar İsveç’te kalacak şekilde İstanbul’da kar kış yemece. Bunalımlara girmece.</p><p>Hepsi geçti, güzel bir haber geldi diyelim, devamında Erasmus öncesi koşturmacanın devam filmini izleyeceğiz. Umuyorum ki blog da biraz havaya bürünecek, açılma amacına yakışacak kıvama gelecek. Burs sonuçlarının açıklanması, yurt başvurularının yapılması, oturma vizesi başvurusu gibi türlü aksiyonlar yaşanacak ki, bunlar sayesinde bahar ve sonrası bir şekilde dolu geçmiş olacak.</p><p>Erken konuşup da patlamamak lazım tabi. Ters bir durumda twitter’da tweet silme gibi de olmaz. Silmem bu yazıyı, kalır, hayatına ağlama duvarı olarak devam eder.</p><p>Whatever, think positive.</p><p>Bu arada da durmayıp vaktimi İsveççe çalışarak geçireyim dedim. Erasmustan kalma “Svenska för utländska studenter” kitabı ve “FSI-Swedish Basic Course” dökümanları sağolsun, dijital ve basılı ortamda tam gaz başladık yeniden İsveççe’ye. Temeli zaten İsveç’teki Azeri hocamız sağolsun atmıştık, şimdi de hazır stand-by modundayken üstüne ne koysam kardır.</p><p>Şimdilik burda bırakalım bakalım. Bi ara Bron/Broen’in 2. sezonuna başlayıp İsveççe’de ilerleyebilmiş miyim diye de bakmam gerek. Bi işe yarasa bari hocasız çalışmak.</p><p>hej då.</p><p>“ <em>saga noren, länskrim malmö…”</em></p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2013/12/11/step-1-stroemsund/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on December 11, 2013.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bc60a402b71b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Anılar beni rahat bırakın]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/an%C4%B1lar-beni-rahat-b%C4%B1rak%C4%B1n-c531fb393231?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c531fb393231</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[sweden]]></category>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[i̇sveç]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 30 Dec 2012 20:13:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T19:57:06.045Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*RlHiKIaAsxH71n-2GbjkOA.jpeg" /></figure><p>Erasmus’tan döneli 6 aydan fazla oldu. Geçen zaman çok gibi gözükse de bazı şeyler var ki her aklıma geldiğinde bana İsveç’imi hatırlatıyor, kötü oluyorum. Bir kaç haftadır, aklıma geldikçe eklemeler yaptığım bu listenin son halini burada paylaşmak istedim.</p><p>- Cem Yılmaz (Çok net. Neredeyse her günü Cem Yılmaz esprileriyle geçirdiğimiz düşünülürse, listenin başında olmasa olmazdı)Veslis &amp; Fiske avcılık dükkanı ve milkshake benzeri balık yemi logosu<br> — Bol mısırlı salata ve soslu makarna (Yummy)<br> — Yolda yürürken ayaklarının altında ezilen karın çıkardığı o katır kutur ses<br> — Rihanna — Where Have You Been<br> — Avicii — Levels<br> — Michel Telo — Ai Se Eu Te Pego (Ne yazık ki Erasmusla bütünleşti)<br> — LOREEN — EUPHORIA (Eurovision öncesi her hafta eşliğinde koptuğumuz o unutulmaz parça)<br> — Dalarna Atı<br> — Willys’deki albino kasiyer<br> — Chips from Olw reklamı<br> — Mcdonald’s’ın 10 kronluk cheeseburger’i<br> — H&amp;M’den 10 krona aldığımız, piyasanın en kaliteli kış kulaklığı<br> — Yurdun mutfağına hibe ettiğimiz magic kettle<br> — Masa tenisi maçlarında herkesi kevgire çeviren Çinli<br> — 80 mbps’lik internetimiz<br> — Pronto’da ısmarladığımız bacak kalınlığında dürüm<br> — %13 oranlı “geyik birası”<br> — Şehrin en güzel club’ı, “S2”<br> — “Oo beyler yeni mekan bulduk” diye girdiğimiz Liljan adlı club’ın yaş ortalamasının +30 çıkması<br> — Sürekli tıkanan lavabomuz, el pompası gücüyle onu açmaya çalışmalarımız<br> — İtalyan komşumuza da dağıttığımız internetimizin şifresinin “istanbul123” olması<br> — Buzdolabının üstündeki temizlik listesine, atarlı bir komşunun giderli cümleler kurması<br> — Burak’ın ucuza telefon alması (Exmor R Sensör geyikleri)<br> — 21 Nisan’da tipi şeklinde -İstanbul’da olsa yolları felç edecek seviyede- kar yağması<br> — Bizim gibi yakışıklı türk gençlerine pek de yüz vermeyen İsveçli kızlar<br> — Spotify<br> — En az 5–6 kez buluşup, Avrupa turu planları yapma çabalarımız (5–6bin km’yi kara yoluyla yapma kafası)<br> — Okulumuzun öğrenci kullanımına verdiği fotokopi makineleri<br> — Elektronik kilitli dersliklere -içerde ders varken dahi- giremeyişlerimiz, dersi her seferinde sabote edişimiz<br> — Azeri asıllı “İsveççe dersi” hocamız<br> — Burak’ın “yok ben yemiycem” diyip tek seferde bitirdiği 16&#39;lı pakette limonlu muffinler<br> — Amazon.co.uk’tan free shipping fırsatıyla sipariş ettiğim 500gb’lık external harddisk’im, GRİ KAPLANIM, Toshiba’m<br> — Dünya Kayak Şampiyonası’nda Barbados’u desteklemem<br> — Uppsala’da buz üstünde 2 saat saçma salak bir partiye girmek için bekleyişimiz<br> — Saç donduran ve saçı beyaza çeviren, -26&#39;yı bulan soğuklar<br> — Dondurulmuş ürünlerin yanında araba jantı satan, İsveç’in BİM’i, Lidl<br> — 1 bitlik beyaz peynir, selva marka siyah zeytin<br> — Club dönüşü trafik tabelasını söken, başka bir tabelaya da omuz atan Burak<br> — Nijerya partisinde azınlığı oluşturmamız<br> — Poker geceleri ve soyduğum İtalyan-İspanyol-Alman arkadaşlar<br> — Zynga Poker eşliğinde pc başında vakit geçirişler<br> — Game of Thrones 2. sezon<br> — Pv Hybrid Systems dersi hocası Frank Fiedler ve Burak’ın 30 puanlık sınav sonrası “Kanka nettometering sorusunu yaptım 7–8 alırım”, diyip 0 alması<br> — Wayne’s Coffee ve Fika<br> — Stockholm’deki iki durağımız, açık büfesiyle Stockholm Steakhouse ve güzel kahveleriyle The Coffee Place<br> — Arlanda Havalimanı’nda, tren bileti için uğradığımız gişede çalışan bayan<br> — SYSTEMBOLAGET<br> — Borlänge Peace&amp;Love Festival’e Rihanna’nın gelmesi ve onu göremeden dönmüş olmamız<br> — Yurdun dibindeki kapalı yüzme havuzuna bir türlü gidememiş olmamız<br> — Yurtta kullanıma açık sauna ile pamıh gibi oluşlar<br> — İsveç’teki ilk günümüzde havludan yastık, monttan battaniye yapışımız<br> — BOA Tekstil’in 1000Volt yüklü polar battaniyeleri ve çıkan kıvılcımlar</p><p>ve içlerinde en güzeli,</p><p>- Yeni arkadaşlıklar (Burdan hepsine selam yolluyorum: Özcan Kaya, Ahmet Bahadır Yıldız, Nesimi Demir, Ezgi Yılmaz, Çağlar Karasu, Tuncay Turan, Can Olgun, Görkem Ulusoy, …)</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/12/30/anilar-beni-rahat-birakin/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on December 30, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c531fb393231" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Post Erasmus Syndrome]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/post-erasmus-syndrome-c20fb2a7076e?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c20fb2a7076e</guid>
            <category><![CDATA[i̇sveç]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[sweden]]></category>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Sep 2012 21:35:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-27T04:39:35.684Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yazıp yazmamak arasında gidip geldiğim bir çok şey var. Çoğunu barındırmasını isterdim bu yazının, ama olmayacak büyük ihtimalle. O kadar açıksözlü biri değilim. Depresif tumblr kızları gibi içimi .gif paylaşarak dökemiyorum. Öyle olsa büyük ihtimal hem benim için hem okuyan için büyük kolaylık olurdu ama, üzgünüm. Yazı içerisinde gözünüze çarpan anlatım bozukluğu varsa da ayrıca üzgünüm.</p><p>Giriş kısımları her zaman zor oluyor. Hele benim gibi yazma özürlü birinin, bu blogu nasıl bu hale getirdiğini anlayabilmiş değilim. Herhalde mutluyken ya da daha doğrusu kendimi bulmuşken, yazmak, duyguları paylaşmak daha içten geliyordu. Döndükten sonra beni buna teşvik eden tüm duygular gitti. Fetret devrine girdim. Tek iyi yanı, nasıl bitirebileceğimi bildiğim bir fetret devri…</p><p>Git gide intihar mektubu kıvamı alacak bir yazı olmaması için uğraşsam da o yöne doğru kayıyor. Resmen depresyon damgası yiyeceğim. Tamam hani bendeki dert dert olmayabilir ama boğuyor beni işte. Bu ülke, insanlar, hayat şartları, bana göre değil. Kim hakettiği gibi yaşıyor ki gerçi? Sanki bir ben rahatsız oluyormuşum gibi…</p><p>Çevremde, “ufak bir ev, makul ücretli bir iş, huzurlu, sessiz, düzenli bir hayat” isteyen bir ben varım sanırım. Bunları bu çevrede yapmanın imkansız olduğunu biliyorum. Gitmem lazım buralardan. Çok duydunuz belki bunu ama, bu sefer kararım kesin. Nasıl, ne şekilde olur hiç umrumda değil. Tek umurumda olan şey zamanı. Onun da en kısası benim için hayati önem arz ediyor. Bu ülkeye adapte olmak için uğraşmaktan bıktım. Olmuyor, yapamıyorum. Bunalıyorum. Herkesin o iyi yanları gördüğü hoş pencereden ben bakamıyorum.</p><p>Vatan da, bayrak da, ırk da, artık benim için hiç bir şey ifade etmiyor. Ben kendimi buralı hissetmiyorum artık, zorlamanın da anlamı yok. Mutluluk için bunlardan fedakarlık etmem gerektiğini anlattım. Artık bazı şeylerin umrumda olmama vakti de gelmiş. Önce kendimi düşünmem gerektiğini anladım. Bazı olayların içinde olabilmek için de sürekli kendimi zorlamaya son vereceğim.</p><p>Zaten yeterince duygu patlaması yaşadığımın farkındayım, uzatıp daha da suyunu çıkarmadan bitirmek istiyorum. Bunu okuyup “olm sen iyi değilsin” diyecek varsa, özelden gelsin.</p><p>Bu sıkıntı sadece yaşadığım yer ile ilgili değil. Kendim ve çevremdekiler ile de ilgili. Yavaş yavaş burada değer verdiğim şeylerin aslında hiç var olmamış, kendimi avuttuğum şeyler olduğunu anlıyorum. Şu yaşa kadar hiç bir zaman olayların merkezindeki kişi olmadım, olmak da istemedim. Silik, pasif bir hayat sürdüm. Buna rağmen kendim gibi davranmadım çoğu zaman, ona yanarım. Tamamen aptallık. Başkası gibi davranarak da mutlu olamayacağımı yeni yeni anlayabiliyorum. Öyle davrandığım için de çok fazla kişiyi üzdüm bunun da farkındayım. Belki o merkezinden fersah fersah uzak olduğum olaylardan daha da uzaklaşmış olacağım ama artık böyle olması lazım. Bazı şeylerden feragat ederek mutluluk aşılamam lazım kendime. Beni kendim olduğum için kabul etmeyecek herkese de saygım sonsuz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*lj7F2kiVDI8MqfSbxS8a-g.jpeg" /></figure><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/09/09/post-erasmus-syndrome/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on September 9, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c20fb2a7076e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Erasmus Izlenim Raporu]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/erasmus-izlenim-raporu-cfd33fcdd4ca?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cfd33fcdd4ca</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[sweden]]></category>
            <category><![CDATA[i̇sveç]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Jun 2012 16:59:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T19:59:46.255Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Bu, Erasmus temalı son yazımdır. 19 Haziran akşamı Stockholm’den Kiev’e, 20 Haziran sabahı da Kiev’den İstanbul’a geçeceğim bir aksilik olmazsa. Erasmus defterini de böylece kapatmış oluyorum. Başta İsveç halkına, sonra da bana bol geçmiş olsun. Erasmus dönüş belgeleri arasında misafir olunan bölüm, üniversite ve ülke ile ilgili eğitim, öğretim ve sosyal durumlarla ilgili izlenimlerin yazılacağı bir rapor da isteniyor. Raporu yazdım, sonra dedim niye paylaşmıyorum burada. En azından kapanışı bu şekilde yapmış olurum. 5 gün sonra görüşmek üzere. İstanbul’dakilere yüksek sıcaklıklarla savaşta bol şans diliyorum. Yakında ben de oflayıp puflayacağım sizinle beraber…</em></p><h3><em>14.06.2012 — Erasmus İzlenim Raporu</em></h3><p>Misafir olduğum üniversite, İsveç’te yer alan Högskolan Dalarna’ydı. Buraya gelince öğrendiğim kadarıyla İsveç’te özel/devlet üniversitesi gibi bir ayrım yok. Öğrencilerden eğitimleri için para alınmıyor (istisnalar olabilir). Tabiki İsveç, ülke olarak kendi ayakları üzerinde durmayı çok erken öğrenmiş. Altyapısını, teknolojik imkanlarını kendine uzun süreli yetebilecek şekilde düzenlemiş. Geri dönüşümün çok ciddi bir şekilde yapıldığı, doğaya önemin çok fazla olduğu, yenilenebilir enerji sistemlerinin lüks değil, günlük yaşamın bir parçası olduğu bir ülke. Yılın 8–9 ayının soğuk geçtiği bir ülkede, ısınma sorunu olmaması da bu yerleşmiş sistemin sonuçlarından. Tabiki 70 milyon nüfuslu Türkiye ile 9 milyon nüfuslu İsveç arasında bu tarz farklar olması doğal karşılanabilir.</p><p>İsveç’te kaldığım şehir olan Borlänge, 50bin nüfuslu küçük bir şehirdi. Şehrin büyük bir çoğunluğunu üniversitemin dışında, 6–7 adet lisenin olması sebebiyle, öğrenciler oluşturuyordu. Avrupa’nın en büyük sorunlarından olan genç nüfusun azlığı, en azından bu şehir için söylenemezdi. İstanbul gibi her türlü iş için trafiğe çıkmanın, toplu taşıma kullanmanın mecburi olduğu bir şehirden sonra, Borlänge çok farklı geldi. Ev-okul-şehir merkezi üçgenini -20 derecede karlı havada bile yürüyerek katedebilmek çok güzel bir duyguydu. Şehirde (aslında tüm isveç genelinde) özel araç oranı Türkiye’ye göre çok az. Toplu ulaşım -genellikle tren ve otobüs- ve bisiklet çok önemli yere sahip.</p><p>Misafir kaldığım üniversitem de, yüzölçümü olarak futbol sahası kadar bir büyüklükte, iki katlı tek bir binadan oluşuyordu. Boyut olarak Türkiye’deki üniversitelerle yarışamasa da, teknolojik imkanlar olarak, belki de hepsini geçecek durumdaydı. Tüm dersliklerin elektronik kartlarla açılması, ders yokken elektronik olarak kitlenmesi, Tüm öğretim üyelerinin odaları ve tüm dersliklerde ısıtma ve soğutma sistemlerinin olması, Tüm dersliklerde projektörler, akıllı tahtalar ve bilgisayar sisteminin olması, Okul genelinde 200mbps üzeri internetin her daim öğrencilere açık olması ve daha bir sürü imkan.</p><p>YTÜ’nün USIS sistemi, çok acı bir şekilde, högskolan dalarna’nın Fronter adlı öğrenci bilgi sisteminin çok çok gerisinde kalmış. Fronter sayesinde, her öğrenci aldığı derslerdeki öğretim planını, dersi alan diğer öğrencileri, dersi veren öğretim üyelerini (ve onların telefon,email gibi bilgilerini), dersin notlarını, sınav tarihlerini ve daha bir çok bilgiyi görebiliyor. Hatta derslerini aldığım Passive Solar Engineering ve PV- &amp; Hybrid Systems derslerinde video sistemiyle öğretim üyesinin anlattığı tüm ders kayıt altına alınıyor ve bu kayıt bir iki gün içinde Fronter’e yükleniyordu. Öğrenciler böylece, istediği zaman okulun video sunucusu üzerinden bu dersleri tekrar tekrar izleyebiliyordu. Yıldız’da öğretim üyelerinin “fotokopiye bıraktım” ya da “dersi almış öğrencilerden bulursunuz” diye tabir ettiği notlar da, högskolan dalarna’da dersin öğretim üyeleri tarafından belli formatlarda Fronter’e yükleniyor ve öğrencilerin her an internet bulunan ortamda, kullanıcı adları ve şifreleriyle bu notlara ulaşmaları sağlanmış oluyordu.</p><p>Dönemin başında 2 haftalık bir sürede, “Introduction to Swedish University” adı altında tüm erasmus öğrencilerine özel bir ders zorunlu tutulmuş. Bu derste, İsveç’teki üniversitemize alışmamızı kolaylaştıracak bilgiler verildi. Yukarda anlatmış olduğum tüm sistemler detaylı olarak bu derste incelendi. Öğrencilerin yeni okullarında zorluk çekmemeleri amaçlanmıştı.</p><p>Öğretim üyelerinin, tartışmasız olarak hepsi çok akıcı bir şekilde İngilizce konuşabiliyor, hepsi derslere zamanında gelip gidiyor ve hepsi kendilerine atılan emaillere 2 gün içinde cevap veriyor (hatta vermek zorundaymış kurallar gereği). Ayrıca çoğu öğretim üyesi, telefon numaralarını da derslerini alan öğrenciler görecek şekilde Fronter’de paylaşıyor. Öğrenci-öğretmen arasında kopukluk yok, tersine her türlü sorunda kendisine ulaşmanız fazlasıyla kolaylaştırılmış.</p><p>Högskolan Dalarna’da eğitim öğretim dönemleri Türkiye’deki gibi 2 değil, 4 dönemden oluşuyor diyebilirim. Kendi içinde de 2 döneme ayrılıyor güz ve bahar dönemleri. Öğrenci seçtiği derslerin bazılarını ilk kısımda alıp bitiriyor, kalanını ikinci kısımda alıyor. Böylece aynı anda 6–7 derse odaklanılmamış olunuyor. Öğrenci 2 aylık dönemde 2–3 derse kendini vererek daha düzenli, daha bilinçli olarak çalışıyor, onlar bittikten sonra da kalan dersler yine 2 aylık dönemde alınıyor. (Ayrıca İsveç’te çoğu bölümde, Yıldız’daki gibi tek dönemde 7–8 ders değil, maksimum 4–5 ders alınıyormuş.) Dersin içerikleri daha ağır ve daha öğrenciye dayalı olduğundan, ekstra çalışmalar yapılmadan derslerden geçmek imkansıza yakın bir hal alıyor. Böylece öğrencinin dersi öğrenerek geçmesi de hedeflenmiş oluyor. Haftada 20–40 saat gibi hedefler konulmuş ve dersi alırken bu sayı dersin yanında yazıyor. Siz haftada 5–6 saat ders alıyorsunuz fakat eğer dersin içeriğinde 20 saat yazıyorsa, bu, sizin o dersi öğrenmiş sayılmanız için kalan 14–15 saatte de kendi başınıza çalışmanız gerektiği anlamına geliyor. Her hafta ortalama olarak o yazan saat kadar çalışmazsanız, zaten bir süre sonra dersten kopmalar yaşanıyor ve ister istemez de dersten kalmış oluyorsunuz. Bu, Türkiye’de bir dönemde çok sayıda ders alan bir öğrencinin yapabileceği bir çalışma sistemi değil tabiki. Bunun ülkemizde uygulanabilmesi için tüm sistemin İsveç’teki gibi değiştirilmesi şart.</p><p>İsveç’te çoğu bölüm 4 değil 3 senelik eğitim veriyor. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, 3 senelik bir bölümden mezun olabilen bir öğrenci, o bölümün öğrettiği her dersi “öğrenmiştir”. Öğrenmeden geçmenin olasılık dahilinde olduğunu düşünmüyorum. Yazılı sınavlarda sorulan soruların biçimlerinden, puanlama sistemine, deneylerden, projelere ve sunumlara kadar her şey o dersi öğrencinin öğrenip öğrenmediğinden emin olunacak şekilde düzenlenmiş.</p><p>Bir çok öğrenci için bu sistem çok zorlu ve başa çıkılmaz gibi gelse de, aslında eğitim sistemine böyle alışmış olduklarından İsveçli öğrenciler bu durumdan şikayet etmiyordu. Kendileri mezun olup diplomayı aldıklarında, o diplomayı hakettiklerinden şüphe duymuyorlardır. İş başvurularında da o diplomaya sahip bir öğrencinin, okuduğu bölüme dair her şeyi bilen bir birey olduğu anlaşıldığından, mezunların, kendilerini kanıtlamak için sertifikalara ya da stajlara gerek duyduklarını sanmıyorum.</p><p>Toparlamak gerekirse, eğitim yönünden İsveç, bambaşka bir düzeyde. Bu tarz bir eğitim sistemini oturtmak için, öğrenciye çalışma azmini aşılamak, dersleri daha anlaşılır ve akılda kalır bir şekilde vermek gerekiyor. Ayrıca öğrencinin dersi anlamadan geçmesinin de önüne geçmek gerekiyor. Bunları aşabilen bir eğitim sistemine sahip her üniversite de, benim gözümde, mezunlarından gurur duyma hakkına sahiptir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/570/1*WudqFDnXnL18htgqD05XVQ.jpeg" /></figure><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/06/14/erasmus-izlenim-raporu/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on June 14, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cfd33fcdd4ca" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eurotrip: Brüksel]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/eurotrip-br%C3%BCksel-20de98ee5608?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/20de98ee5608</guid>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[eurotrip]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 May 2012 17:10:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T20:01:14.164Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>8 günlük yorucu gezimizin son durağı, Belçika’nın başkenti Brüksel. Daha önce görmüş olduğum bir diğer Avrupa şehri. Merkeze geldikten sonra, hangi yolun nereye gittiğini falan hatırlıyor olmam baya bir şaşırttı beni. Üstünden neredeyse 8–9 sene geçmişti. Tam hatırlayamadım ama liseye geçmeden önceydi ilk gelişim.</p><p>O zaman da sevmemiştim Brüksel’i, şimdi de sevmedim. Önyargı belki de bilinmez ama gerçekten çok fazla şey eksik Brüksel’de. Hissediyorsun. Belçika diyorsun, Hollanda-Fransa arasında diyorsun, fazla beklenti içine giriyorsun falan ama seni yanıltıyor.</p><p>Tabi başkent haricindeki Belçika için konuşamam. Belki şehir dışı gerçekten yaşanılasıdır bilemem. Ama Brüksel… I-ıh.</p><p>Ülkede 2 ırk 2 dil var. En azından resmiyette olan bu. Her tabela 2 dilde. Flemenkçe ve Fransızca. Tamam dil olayı bu da. Irk olarak artık Belçika çok ayrı yerlere gelmiş. Global olmuş. Bir çeşit NATO zirvesi var sanki Brüksel’de, her ülkeden ellişer yüzer insanı tutup atmışlar buraya.</p><p>Kimliği kaybetmemek önemliymiş görmüş oldum. Brüksel’in hali vahim. AB ülkesi başkentine yakışmayan bir halde ve eminim şuan AB’ye başvursaydı Belçika, alınmazdı. Zamanında ‘buralar dutlukken’ başvurmuşlar kesin.</p><p>Neyse bu kadar saydırdığım yeter Belçika’ya. Gezi rehberi kıvamında bir yazı yazmayacağım çünkü Brüksel’de gezilcek bir yer yok.</p><p>Tarihi loncaların bulunduğu Old Town merkezi, 30cm boyunda işeyen çocuk heykeli, şehrin azcık dışına doğru olan Atomium, şehrin sayılı turistik noktalarından. Başka da bir şeyi yok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*NQsE5l43lfW2jkXt.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/316/0*9coCRi9yksAytXyk.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/468/0*9GiMzp0aedR4nR3q.jpg" /></figure><p>Gün bitse de Charleroi Havaalanına gitsek, uçağımızı beklesek diye bekledik desem yeridir. Kötü yanı da, havaalanına kalkan son shuttle akşam 21&#39;de, uçağımızın da sabaha karşı 7&#39;de olmasıydı. Havaalanında çook uzun bir bekleyiş bekliyordu bizi.</p><p>Bir şekilde öldürdük vakti. Atladık Shuttle’a, güneşin batışıyla, yaklaşık 1 saat uzaklıktaki Charleroi’ye doğru yola koyulduk. 8 günlük gezi, kötü bir finalle de olsa bitmişi. Geriye bolca anı, güzel hikayeler bırakmıştı.</p><p>Sabah 9&#39;a doğru, RyanAir ucuzluğuyla, Stockholm Skavsta’ya, anavatanımıza döndük. Artık yorgunluktan gözler açılmayacak vaziyete gelmiş. Zaten havaalanında da uyuyamadık doğru dürüst. Şekilsiz, soğuk, rahatsız koltuklar sağolsun. Uçaktan iner inmez, gezinin son fotoğraflarını da çekerek, yetişmemiz gereken Havaalanı-Stockholm otobüsüne ve ardından Stockholm-Borlänge trenine doğru yola koyulduk.</p><p><em>Son olarak, benim gözümde yaşanacak şehirler sıralaması:</em><br><strong>Amsterdam&gt;Berlin&gt;Prag&gt;Varşova&gt;Brüksel</strong></p><p><em>Hatta Erasmus boyu gezdiğim her şehri katacak olursam:</em><br><strong>Stockholm&gt;Amsterdam&gt;Berlin&gt;Helsinki&gt;Riga&gt;Prag&gt;Tallinn&gt;St. Petersburg&gt;Varşova&gt;Brüksel</strong></p><p>Sıkılmayıp usanmayıp yazıları okuyan herkese teşekkür ederim. Kafalar rahat etsin, uzun bir süre yazmam artık. Esen kalın. Kendinize iyi bakın.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/05/28/eurotrip-bruksel/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on May 28, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=20de98ee5608" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eurotrip: Amsterdam]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/eurotrip-amsterdam-7590387f78fc?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7590387f78fc</guid>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[amsterdam]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[eurotrip]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 May 2012 17:02:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T20:02:06.659Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gezinin merakla beklenen durağı, Amsterdam. Daha önce 2 kez gitmiş olmamın artısı, şehrin merkezini ve önemli yerlerini tek seferde hatırlamam oldu. Güzel de oldu, baya bir zaman kazandırdı bana.</p><p>Hostel Sarphati, belki de tüm hostellerimiz içinde en dandiği idi. Ama yapıcak bir şey yok, geziye odaklanmak şart. Sonuçta hostelden tek beklenti “kafayı koyacak bir yer” olmalı. Yağmur eşliğinde varmıştık Amsterdam’a, gezinin başları da kendisiyle devam etti. Hostel’imize yürüme mesafesinde olan Hollanda Ulusal Müzesi ve Van Gogh Müzelerinin olduğu alana doğru yola koyulduk şemsiyelerimizle. Aynı zamanda bir TouristInformation varmış oralarda “I amsterdam Card” alabileceğimiz, bir taşla birkaç kuş vurulsun durumu oldu.</p><p>Hemen “I amsterdam Card” olayını açalım. 1–2–3 günlük alınabilen bu kart ile, Amsterdam içi ulaşım, 1 adet Amsterdam kanallarında tekne turu, 20–30 adet müzeye giriş bedavaya geliyor. Ayrıca adı geçmeyen diğer müzelerde de güzel indirimler, bazı cafe ve restaurantlarda free offerlar ya da indirimler de mevcut. Baya bir kapsamlı, turistlerin ilgini çekmeye yönelik güzel bir aksiyon. İstanbul’a da böyle bir şey şart aslında. (1 günlük 40€, 2 günlük 50€, 3 günlük 60€)</p><p>2 kere geldim ya, çoğunu görmüştüm zaten o listedekilerin. 50€ vermek istemedim, sadece ulaşım kartı aldım 2 günlük, o da 12€ etti. Geri kalan parayla da souvenir işlerini halletim, güzel oldu güzel. (Bu arada ulaşım kartı olarak en alt limit 1 saatlik kart. Tek sefer kullanacak biri için kötü seçim ama parayı böyle kırıyorlar heralde. Ee bisiklet kullanaydın arkadaşım derler adama…)</p><p>O meşhur “I amsterdam” yazısı vardır ya, herkesin geçip fotoğraf çektirdiği. Namussuz yazı her ay yer değiştiriyormuş meğer. Bizim şansımıza (çok az bulundu bu gezide kendisi) ilk durağımızda denk geldik yazıya. Hemen gerekli fotoğraflar çekildi, ve tura devam edildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*GMBZwzwFk_QE8BxU.jpg" /></figure><p>Teker teker gezilen yerleri yazmayacağım, bayar. Bunun yerine daha özel tecrübeleri paylaşayım.</p><p>Amsterdam denince iki şey gelir herkesin aklına. Coffeeshoplar ve RedLight District. Özgürlükler ülkesi diye boşuna demiyorlar. Gerçi Hollanda mahkemesi karar almış artık turistlere Coffeeshoplar yasaklanıyor diye, ama bize denk gelmedi yasa. Öncesinde gitmiş olduk.</p><p>Burdan bu yazıyı okuyan akrabalarıma sesleniyorum, insan Amsterdam’da olunca tutamıyor kendini. Bu tecrübe bir kere yaşanır diyerek girdik erasmuslular olarak local bir coffeeshop’a. Baya baya köy kıraathanesi gibi bir yer. Dükkan sahibinin önündeki menüye bakıyoruz ama çok acemiyiz tabi, en popülerinden ver bakalım, nasılmış bu işler dedik.</p><p>3 arkadaşız, sigara içmemiş kişileriz, artık neyin gazıyla giriştiysek bu işe, öksüre öksüre, lanet okuya okuya başladık weed’imize. 3 amatör, nasıl becerdiysek artık, otun sonuna doğru grupta kopmalar başladı. Cem Yılmaz’ın 2008 gösterisini birden çok izlemiş kişiler hatırlar. <em>“Nurcan ben.. hiç yani.. oralı değilim.”</em> tam bu durum için söylenmiş. İlk başta Burak’ı kaybettik. Adamı bildiğin sessizlik bürüdü. Konuşmuyor. Böyle boş boş bakıyor ama ağzından kelime dökülmüyor. Arada <em>“abi dediğiniz her şeyi çok net anlıyorum ama konuşasım yok”</em> dedi. Sonra yine sessizliğe gömüldü. Dönüp dönüp sırıtıyor falan. <em>“Beyler ayağım elim ayağım uyuştu, yürüyesim koşasım var. Hadi kalkalım”</em> dedikten sonra. Tamam dedik, Burak oldu. Semptomlar bu.</p><p>Bu hoş tecrübeyi de tattıktan sonra, şehir merkezine geçelim, azcık yürüyelim açılalım dedik. Lan 2. Yabancı dil türkçe olmuş haberimiz yok. Mağazaların bulunduğu ünlü bir sokakta yürüyoruz, zaten anlıyosun yani karşıdan yürüyerek gelen bir kitle var. <em>“Aha bunlar türk kesin”</em> diyosun. Öyle de çıkıyor zaten. Kreuzberg dışındaki Berlin’de bile bu kadar çok türke rastlamamışızdır ama. Amsterdam içten fethedilmiş.</p><p>Gelelim Amsterdam’ın diğer ünlü durağına… Red Light.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/211/0*U-Zd4zM_MjDD3BUU.jpg" /></figure><p>İlk ziyaretimizi güneş batmadan yaptığımız için aslında, ismini aldığı o kırmızı ışıkları göremedik. O haliyle bile gerçi hakkını veriyordu. Coffeeshopların bulunduğu bir cadde var, onu aştığın an başlıyor böyle. Bir anda sexshoplar, “live erotic theater” temalı mekanlar ve malum pencere arkası kırmızı ışıklar. Ortadan geçen bir nehir, nehrin iki tarafı da Avrupa’nın dört bir yanından gelmiş kadınlar. (-Avrupa’nın dört bir yanından geldiklerini nasıl biliyorsun? -Ee şey..)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*p4aov4pegyzohrDr.jpg" /></figure><p><em>-Saat itibariyle çok masum duran Red Light District-</em></p><p>Geldiğimiz saat sebebiyle boş gibi duran o mahalle, gece ikinci kez geldiğimizde bambaşka bir hal almıştı. Kırmızı tema nehrin her iki tarafına işlemiş, sokaklar da yürünmeyecek duruma gelmişti. Minik istiklal red light. Gezenler zaten 2–3 pencerede bir durup içerdeki hatunu kesiyor falan. Akıcı bir trafik yok haliyle. 2. dumurumu da burda yaşadım. Öğlen o çok fazla türk dediğim an vardı ya, o hiçbir şeymiş meğer. Neredeyse 3 yabancı 1 türk ortalaması vardı red light’ta desem yalan olmaz. Arkadaşlarla aramızda rahat rahat türkçebile konuşamadık. Herkes anlıyor gibi hissediyosun. Garip oluyor, alışmamışız tabi.</p><p>Fotoğraf çekmek yasak olduğundan sizi Red Light’ın gece aldığı halden mahrum bırakıyorum. Ayrıca redlight piyasasından biraz daha bahsedip, <em>“oha adama bak profesyonel olmuş artık”</em> dedirtmek istemiyorum. Soruları olanlar özele gelebilir he-he.</p><p>Bir şehri kelimelere dökmek çok zor, ne yazsam havada kalır. Amsterdam çok ayrı bir şehir. Özellikle bisiklet hayranları için, hayal ettikleri şehir bu. Dümdüz ülke, herkes bisiklete biniyor, her yerde bisiklet yolları, bisiklet parkları… Trafikte de en büyük imtiyaz sahibi onlar. Benim hayalim, trafiğin olmadığı, işe bisikletle gidip gelebildiğim, bayan nüfusunun güzel olduğu bir ülke diyorsanız. Aradığınız yer Hollanda. Nasıl ki Berlin’in ulaşım ağları beni benden almıştı, burada da Amsterdam’ın da bisiklet ağı aynı şeyi yaşattı.</p><p>Eğer görmediyseniz, görün. 3–4 günlüğüne gelin. Şehrin dışında ucuz bir hostelde konaklayın, bisiklet kiralayın, harita alın, gezin dolaşın. Başka bir şeye ihtiyacınız yok.</p><p>Yaşanacak şehirler listemizi güncelliyoruz o halde. Amsterdam&gt;Berlin&gt;Prag&gt;Varşova.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*ZJoOq5znF8BrDC_c.jpg" /></figure><p><em>-Bu da benim için Hollanda’nın özeti olan fotoğraf-</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*1T807gvwwaC36GIb.jpg" /></figure><p><em>-Şu kareye bir kaç bisiklet ekleyin, bu da Amsterdam’ın özeti. Venedik gibi mübarek-</em></p><p>Son durağımız Brüksel olacak. Daha sonra İsveç’e dönüş. Yarından itibaren uzun bir ara vericem, kafa dinlersiniz artık. Herkese sevgiler, selamlar…</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/05/27/eurotrip-amsterdam/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on May 27, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7590387f78fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eurotrip: Berlin]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/eurotrip-berlin-e6f9ce3931dc?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e6f9ce3931dc</guid>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[eurotrip]]></category>
            <category><![CDATA[berlin]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 26 May 2012 17:25:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T20:03:01.809Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Varşova-Prag arasındaki otobüs yolculuğunun neredeye yarı süresinde vardık Berlin’e. Tabi önceki iki şehre göre görkemiyle korkuttu azıcık. Büyük ve kalabalık geldi bir anda.</p><p>Günlük ulaşım biletimizi 6,80€’ya aldıktan sonra, hostelimize doğru yola koyulduk. Şehir dışında kalıyor gibi gözükse de, Sunflower Hostel, bize yürüme mesafesindeki tren, metro ve tramvay hatlarıyla, şehir merkezine 20–25 dakikada ulaşım imkanı sunuyordu.</p><p>Bu arada Almanya’da yaşamış arkadaşlara sorum var. Almanya’da bilet kontrolü olmuyor mu? 6,80&#39;den iki kere günlük bilet aldık, onlarca kez ulaşım kullandık, bir kere kontrol edilmedik. Bir enayi biz miydik acaba para verip bilet alan. Ayda bir kontrole mi çıkıyor acaba polis? Onda yakalanırsan, öpüyorlar heralde seni. Aydınlatın beni lütfen.</p><p>Hostel’den başlayayım önce. Direk tavsiye ediyorum. Banyo, tuvalete uzak azcık odalar ama onun dışında hem odalar geniş, hem de kahvaltısı (3€) tam teşekküllü. Ulaşım kolaylığını da söylemiştim.</p><p>Berlin’de ilk durak Kreuzberg oldu. Eh özlemiştik Türk dokusunu. Öyle olunca da bu ünlü bir mahalleyi ilk sıradan gezelim dedik.</p><p>Metrodan bir indik, gördüklerimi burda nasıl kelimelere dökebilirim bilmiyorum. Berlin’den metro’ya bindik, Balıkesir ilçe merkezinde indik. Böyle bir dönüşüm olamaz. Almanca tabela yok. Konyalı Etli Ekmek, Gökkuşağı Kitabevi, Turkcell, Inter Gıda aklımda kalanlar… Resmi dil türkçe. Baya baya toprağımız var Almanya’da.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*v3i_gKQ8uCoA9uKf.jpg" /></figure><p>Girdik biz de Konyalı’ya, dedik usta bize bi mercimek, 1.5 etli ekmek birer de ayran. Bir güzel yedik içtik doyduk. Hesabı ödeyeceğiz, kredi kartı geçmiyor. Aşağıdaki diyalog birebir yaşanmıştır:</p><p>“Abi o zaman banka falan var mı yakında gidip çekelim?”<br> “Hangi banka lazım?”<br> “Hehe İşbankası var mı?”<br> “Var. Hemen şurdan dön ışıkları geç görüceksin.”</p><p>İşte kreuzberg böyle bir yer. İşbankasının bir yanında yeminli tercüman diğer yanında Ziraat bankası falan var. Ufak çaplı şoku geçirip parayı ödedikten sonra, kreuzberg ana caddeden yürüyüp, metroya binerek, Brandenburg kapısına geçtik.</p><p>Günbatımında müthiş görkemiyle Brandenburg kapısı… Hemen yanında ABD ve İngiliz Konsolosluğu. Fazla II. Dünya Savaşı oyunu oynayan gençlik, bu manzarayı görünce azcık dumur oluyor tabi. Alışmamışız zamana.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*TqXeVasBXAuxi4No.jpg" /></figure><p>Kapının ardından, Alman Federal Meclisi, Bundestag gezildi. Tepesindeki camdan kubbeye çıkıp manzaraya bakalım dedik, kapıda çevirdiler. Dediler önceden başvuruyosun, senin background’ına bakıyoruz, ona göre birkaç gün sonra gelip girebiliyorsun. Dedik “Ooldu paşam.” Bu ne lan? Muameleye gel, alt tarafı tepeye çıkıp fotoğraf çekicez.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*W_NZVtpIUoY53AC3.jpg" /></figure><p>Baya bir gezmişiz bu arada yazarken farkettim.</p><p>Berlin Soykırım Anıtı; soykırım kurbanlarının anısına, tevrattaki sayfa sayısı kadar sütundan oluşan bir yapı, başta bu ne lan böyle diyosun ama labirent gibi baya büyük bir alanı kapsıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*nF_fSi7TvnUJ-gu-.jpg" /></figure><p>Berlin Duvarı Anıtı; duvar sebebiyle hayatını kaybedenlerin anısına yapılmış, duvar hakkında bilgilerin yer aldığı alan. Duvardan pek bir eser kalmamış, birkaç metresi sağ ama zaten anıt yani adı üzerinde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*GYvxbUxNthtaFKe9.jpg" /></figure><p>Berlin TV Kulesi; tepesine çıkmak için yüksek bir meblağ ödenmesi gerekiyor. Çıkmadık. 15 dk tepede kalmak için değmez dedik. Elbet müthiş bir manzarası vardır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/422/0*YTUPIhs3EIGnqH7F.jpg" /></figure><p>Berlin Teknik Müzesi; ee Polonya’da gidip Almanya’da gitmesek olmazdı. Polonya’dakinin en az 10 katı kalitede ve büyüklükte, muazzam bir müze olmuş kendileri. Gideceklere duyrulur, mutlaka uğranmalı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*4uGtArmsn5h0jKx5.jpg" /></figure><p>Gezi kısmını tamamlayıp özete geçeyim yavaştan.<br> Almanya hakkında çok fazla ön yargım vardı, hepsini yalan eden bir gezi oldu bu. Hiç de kötü değilmiş Berlin. Hiç de çirkin değilmiş Alman kızları. Duyrulur. Gidin Almanya’ya. Görün Berlin’i. Müthiş bir şehir. Ulaşım imkanları beni benden aldı. Ah İstanbul senin neyin eksik, sen niye böyle olamadın. Çoğüzülüyorum. Resmen “demir ağlarla ördük anayurdu dört baştan” sözleri orayı anlatıyor, bizi değil. Trenler metrolar tramvaylar, her şey birbiriyle kesişiyor. Aktarmaları yaparken hayran kalmamak elde değil.</p><p>İbretlik:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*OzhdSFwOYd4GLRTD" /></figure><p>Sonuç olarak. Almanya iyiymiş. Berlin müthişmiş. Yaşanır. Gezilir. Her şey yapılır. Gezinin üçüncü gününde; Berlin&gt;Prag&gt;Varşova dersem, yalan olmaz.</p><p>Gelecek durağımız Hollanda’nın başkenti Amsterdam. İpler burada kopuyor işte. Umarım yaşadıklarımı adam gibi yazıya dökebilirim. Kendinize iyi bakın. Auf wiedersehen.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/05/26/eurotrip-berlin/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on May 26, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e6f9ce3931dc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eurotrip: Prag]]></title>
            <link>https://oztekin.medium.com/eurotrip-prag-b88d5b369c1c?source=rss-faa9622fa868------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b88d5b369c1c</guid>
            <category><![CDATA[erasmus]]></category>
            <category><![CDATA[prague]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[eurotrip]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Onur Öztekin]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 May 2012 15:55:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-25T20:03:56.995Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gezimizin ikinci durağı Çek Cumhuriyeti’nin başkenti Prag. 9 saatlik otobüs yolculuğunun ardından sabahın ilk ışıklarıyla Prag, Florenc Otobüs Terminal’ine vardık.</p><p>Çek Cumhuriyeti de Euro kullanmıyor. Çek Korunası da değersiz bir para azcık. 25 Koruna, 1 Euro değerinde. Değeri önemli değil de hesaplamalar kafa bulandırıyor üst üste binince, daha 9 saat önce zloty’le 4&#39;e bölme işlemi yaparken, şimdi korunayla 25&#39;e bölme işlemleri yapıyoruz. 1 gün sonra euro bölgesine geçeceğiz ve elde kalıcak paralar ziyan olucak hep. AB zorunluluk getirsin kardeşim bu ülkelere. Herkes aynı parayı kullansın.</p><p>Tek duraklık bir metro macerasından sonra, hostelimizin bulunduğu alana ulaştık. Old Prague Hostel, gideceklere tavsiye edilir. Şehrin kalbine yakınlığı, odaların rahatlığı falan derken benden tama yakın notu aldı.</p><p>Prag’da tek gün tek gecemiz var, ertesi sabah Berlin’e yolculuk. O yüzden kaybedilcek zaman yok. Ortalama üstü bir dükkanda omletli bir kahvaltı yaptıktan sonra şehir turunu başlattık.</p><p>Avrupa’nın çoğu şehrinin Old Town’ı aynı zaten artık bunu çok rahat söylüyorum. 8 tane Old Town gördüm şu 4 ayda, hepsi birbirininin kopyası. Bayrak olmasa, nerde olduğunu anlaman çok zor. Neyse, meydanda fotoğraf çekerken bir kalabalık dikkati çekti. Herkes pür dikkat bir yere odaklanmıştı. Tam da saatiymiş gelişimiz meğer. Saat başı Prag’ın ünlü Astronomik saati harekete geçiyormuş. Biz dibine koşuşturana kadar aksiyon bitti ama, az çok nelerin hareket ettiğini hayal edebildik. Güneşin ayın pozisyonuna kadar her şeyi gösteriyormuş kendisi. Adamlar yapmış zamanında.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/0*Vh_KF8Kv5sJn06Iz.jpg" /></figure><p>Gezinin detayına da fazla inmeyeyim. Dağlara tepelere çıktık, Avrupa’da eşine rastlamadığımız müthiş manzaralar yakaladık. Hava da şansımıza güneş açmıştı, süper oldu. Bol turist eşliğinde biz de gezimizi yaptık Prag Kalesi ve Katedrali çevresinde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*FmrMFoFUMHHqVl9w.jpg" /></figure><p>Atarlı Türk kızına burda da rastladık. “üff hiç bişe anlatmıyo .s.s” tribiyle yanımızdan hızla geçen kızımız, memleket özlemini dindirdi azıcık. Yeterli sayıda fotoğraflar çekildi, ayrı bir manzara noktasına ulaşıldı. Burada da türk bayraklı bir tur rehberinin arkasındaki türk kafile dikkat çekti. Araya karışalım, kulak misafiri olalım dedik. Tur rehberinin “işte burası da kale, buralar güzel yerler…” tarzındaki anlatışını duyduktan sonra, kendimizi zor attık ordan.</p><p>Hoş manzaralı bir cafe’de oturup, bazılarımız çakma türk kahvesini ve bazılarımız da Çek birası Pilsner’i yudumladıktan sonra şehrin içine doğru harekete geçtik. Absinth Shop denen bir olguya rastladık burda. Absinth üzerine kurulmuş tabi dükkan ama, envai çeşit ottan (anladınız siz onu) değişik içki karışımlarına kadar bir çok aksiyon mevcut.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*_s8UVr86leNHPGfA.jpg" /></figure><p>Akşam üzeri hostele dönerek günün yorgunluğunu güzel bir hostel duşunun üzerine, 1–2 saatlik bir uykuyla attık. Hava karardı, Prag ortamlarına akma zamanı geldi. Bu yazıyı buraya kadar okuduysanız, bundan sonrası daha güzel olacak diyebilirim.</p><p>Prag merkezdeki Palladium alışveriş merkezinde yemeğimiz yedikten sonra, dünya buz hokeyi şampiyonasında Çek Cumhuriyeti’nin, memleketim İsveç’i elediğini duymanın üzüntüsü ile, Václavské náměstí (evet copy paste) caddesine doğru yürüyelim dedik.</p><p>Tabi 5 tane sapız. Dikkat çekiyoruz. Turist gibiyiz de zaten. Ana caddeye yaklaştıkça önümüzü zenciler kesmeye başladı. Hepsinin anafikir aynı “Bilmemne Strip Club, giriş bedava, hatunlar on numara, girin bakın beğenmezseniz çıkarsanız.”</p><p>Hani 1 olur 2 olur da 10–15 olmaz be kardeşim. Adım başı biri önümüzü kesiyo şuraya gidin şuraya bakın falan. Ganalısı gelir, “Heey Törkiş gays, Fenerbahce, Appiah” der bizle yürümeye başlar. Hayır adamı kovamıyosun da, “tamam biz sonra bakcaz oraya söz” falan diyip yola devam etmeye çalışıyoruz her seferinde.</p><p>Kafaları da güzel elemanların. Aynı yerden 4. Kere geçerken , aynı adamın 4. Kere bize aynı şekilde reklam yapması nedir? “La bi de get!”</p><p>Yapıcak pek bir şey bulamadık, zaten bunaldık milletin bize adım başı yapışmasından. Yeter lan dedik girdik biz de en çok övülenine.</p><p>Bundan sonrası “viewer discretion is advised”. Aile var anlatmayacağım. Ama bedava girilen bir mekanın böyle nezih ve kaliteli olmasını nasıl sağlamışlar anlamak zor. Helal olsun Çeklere.</p><p>Prag’a giden çok erasmuslu arkadaş var, umarım yanlış bir şey anlatmamışımdır, rezil olmayalım bi de. Hatamız varsa affola, 1 günde bu kadar şey yaşayabildik.</p><p>Çok yazmışım yine çok. Gereksiz hep. Sonuca bağlayalım. Prag süper bir şehir. Kesinlikle görülmesi lazım. Yaşanılır mı yaşanılır. Geceleri biraz sıkıntılı ama onun dışında süper bir şehir. Para birimini de Euro’ya geçirse, kafa karıştırmasa daha da güzel olur ama tek kusuru da şu ikisi olsun.</p><p>Yarın sabah Berlin’e otobüs kalkıyor. Bizden ayrılmayın. Esen kalın…</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://onuroztekin.com/2012/05/25/eurotrip-prag/"><em>https://onuroztekin.com</em></a><em> on May 25, 2012.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b88d5b369c1c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>