<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ozturkgrd on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ozturkgrd on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ozturkgrd?source=rss-28a6e1af94c9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*V05IlnQ4kViPjLG2wuDSfg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Ozturkgrd on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ozturkgrd?source=rss-28a6e1af94c9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 20:05:27 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ozturkgrd/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Yarım kalan kitap]]></title>
            <link>https://medium.com/@ozturkgrd/%C3%BC%C3%A7-y%C4%B1l-%C3%B6nce-2023-y%C4%B1l%C4%B1n%C4%B1n-a%C4%9Fustos-ay%C4%B1nda-babamla-k%C3%B6ydeki-evin-birka%C3%A7-k%C4%B1r%C4%B1k-d%C3%B6k%C3%BC%C4%9F%C3%BCn%C3%BC-tamire-gittik-a54ac5640ff7?source=rss-28a6e1af94c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a54ac5640ff7</guid>
            <category><![CDATA[ev]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[köy]]></category>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozturkgrd]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Oct 2026 03:48:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-06T04:13:40.132Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sjdPW8WX2yME8fak_I7jIw.png" /><figcaption>Örenler tepesi ve köy evi</figcaption></figure><p>Üç yıl önce, 2023 yılının Ağustos ayında, babamla köydeki evin birkaç kırık döküğünü tamire gittik. İşimiz bittikten sonra belki çocukluğumdan bazı hatıralar bulurum diye evi biraz karıştırmak istedim. Ev, hem yaşanmışlıklar hem de geçmişin anlam barındıran eşyalarıyla hatıra doluydu.</p><p>Evin üst katı üç oda, balkon, mutfak, kiler, sofa ve alt kata inen merdivenden müteşekkildi. Alt kata inen merdiveni dedem çocukluğumda kapattı, üstünü kiler yaptı. Merdivenin kapatılmasının başka anlamları da vardı. Alt katla olan irtibat sonsuza dek kesilmişti. Sorulduğunda ve görünüşe göre, alt kattan gelen soğuğu kesmek için merdiven kapatılıp üzerine kap kaçak konulacak karanlık bir kiler yapılmıştı; ama asıl mesele, alt kattaki odaların yıllardır boş kalması ve bir daha asla dolacak olmamasıydı.</p><p>Üst katta neyin nerede olduğunu az buçuk biliyordum. Çocukluğum evin içini alt üst ederek geçti. Daha çok alt katta nelerin olduğunun merakı içerisindeydim. Aşağı inip şöyle bir gelişigüzel karıştırdıktan sonra her yerden kimini hatırladığım kimini hatırlayamadığım, lazım olur diye bir kenara atılmış eşyalar çıktı. En sonunda da ‘belki günün birinde bir gelen olur da evde yer olmaz, alt katta misafir ederiz’ diye hazır tutulan odadaki somyanın altında babamın ve amcalarımın ortaokul, lise yıllarından kalan defter ve kitapları buldum.</p><p>Somyanın altında bulduğum defter ve kitapların tamamına evin içerisi kararmaya başladığından dolayı bakamadım. Zira alt kat, hemen karşıdaki Örenler tepesinin, arkasında batmaya hazırlanan güneşi kesmesinden ötürü, üst kattan daha önce kararıyordu. Odaların pencerelerindeki, büyüklerimizin göçerek geldiği Horasan’ın savaşlardan gün yüzü görmemiş kadim şehirlerinin gönle hüzünlü bir huzur veren evlerini anımsatan; kırmızı, mavi, sarı, renkteki vitray camlardan içeri yansıyan güneş, odaların ve koridorun duvarlarına çeşitli desenler çiziyor, şimdinin etrafı işgal eden karanlık gölgelerine; adeta asra yakın süredir, son çeyrek asrı ise kimsesiz kalan evin sakinlerine harikulade bir rüya alemi sunarak tek başına meydan okuyordu.</p><p>Somyanın altında bulduğum defterlerin birinde, üslubundan anlaşıldığına göre muhtemelen dedemin olsa gerek, bir kitabın yazılmaya başlandını; fakat öylece bırakıldığını gördüm. Belki yazımına devam edilen içi dolu başka defterler de vardır, orasını bilmiyorum, köydeki evi didik didik etmem gerek.</p><p>Bir kitabın yazımının neden daha başlamadan bırakıldığının sebebini ise kimse bilemez. İnsan başladığı çok önemli bir işi, hesapta olmayan ani bir olayla yarıda bırakabiliyor, bir daha ona bakmak aklına dahi gelmiyor. Zira kader Allah’ın uygun şartları mümkün kılmasıyla gerçekleşmeye devam ediyor.</p><p>Dedem hikmetli bir kişiydi. Vefat ettiğinde yirmi yaşındaydım. Onun derinliğini kavrayamayacak ve hayat tecrübesinden istifade edemeyecek kadar şuur sahibi olmadığım yaşta onu kaybettim. Yıllar geçtikçe, ‘Keşke dedemle daha çok vakit geçirseydim, ona daha fazla sorular sorsaydım, ondan daha fazla söz duysaydım’ diye hayıflandığım çok oldu. Somyanın altından dedemden kalma, içerisinde yazıların olduğu bir ya da birden çok defter bulmak ne kadar da büyük bir teselli olurdu, pişmanlıklarıma, üzüntülerime; hatta acılarıma.</p><p>Üç yıl önce ağustos ayında, babamla köydeki evin bazı kırık döküklerini tamire gittiğimiz günden beri bende de bazı kırık ve döküklükler ortaya çıkmaya başladı. Bu kırık döküklükleri yazarak gidermeye gayret etmeye çalışıyorum. Çünkü herkesin hayatında zamanla anlamlandırılan bazı kırık döküklükler var.</p><p>Köydeki evin henüz tanışmadığım sakinlerinden biri de, zaman zaman hiç umulmadık anlarda kendisinden kalan tek hatıra olan, köy mezarlığına giden yolun kenarındaki söğüt ağacı altında çekilen ve sonradan renklendirilmiş fotoğrafı karşıma çıkan, çocukken vefat eden Ziya amcamdır. Ömer amcam kendisinden birkaç yaş küçük kardeşinin vefat ettiği çocukluğunun o acı gününü mısralara şöyle işlemiş;</p><p><em>KÜSKÜN ÇOCUK</em></p><p><em>Dere mağrur, dere mahzun<br>Geçip giderken önümden<br>Kederimi yıkıyor sanki<br>Kimsesizim, imkânım yok<br>Yakınlar kovuyor yanından<br>Uzaklar da çağırmıyor<br>Suya değen söğüt dalları<br>Eğik başımı teselli ediyor<br>İri yüzgeçli sarı balıklar<br>Uzaktan izliyorlar beni<br>Açım ve belki onlar da aç<br>Ne bir oltam, ne ağım var<br>Çaresizim, kimse gelmiyor buralara<br>Uzaklarda, harman sesleri<br>Neşeli köylüler<br>Gölgenin dışı sıcak ve ben üşüyorum<br>Ayaklarım suda<br>Elimde söğüt kabuğundan kavalım<br>Karmakarışık sesler çıkarıyorum<br>Etrafta kuşlar ilgiyle bana bakıyor<br>Hepsi pür neşe<br>Yavru balıklar birikiyor ayaklarımın dibinde<br>Sanki dere benle konuşmak istiyor<br>Birkaç bulut toplanıyor tepemde<br>Karşıda uzakta çayırda arkadaşlar<br>Top oynuyorlar<br>Kimse beni aramıyor bile<br>Unutulmuş gibiyim<br>Dereden uzaklaşmayı düşünüyorum<br>Elimde kızılcık sopamla<br>Ve en değerli silahım sapanla<br>Yola koyuluyorum<br>Harman yerine yaklaşıp gizlice<br>Kimse var mı diye bakıyorum<br>Annem babam kardeşlerim hepsi orada<br>Beni hatırlayan yok<br>Öküzler dolaşıyor ekinlerin üstünde<br>Döğende iki abim, diğeri kağnıda uyukluyor<br>Babamla dayım birer sigara tüttürmüşler</em></p><p><em>Amcalarımın ellerinde ayran tasları<br>Gölgede laflıyorlar<br>Annem, teyzem, halam ve tüm yengeler<br>Tepesinden uzakları seyrettiğim söğüdün altında<br>Yemek yiyorlar<br>Ve etrafta tüm akraba çocukları<br>Saklambaç oynuyor<br>Beni soran bile yok<br>Harmanların, ağaçların arasından<br>Hızla uzaklaşıp<br>Tepeye çıkıyorum<br>Kuytaktaki küçük bahçede,<br>Kimsenin giremediği çalılığın içine kendimi atıyorum<br>Yeşil kaplumbağa yine orada<br>Ama bir eş bulmuş kendine<br>Umursamazca bana bakıyorlar<br>Ona ne kadar çok yeşillik vermiştim oysa<br>Şimdi tanımıyor bile<br>Bazı sesler yaklaşıyor bahçeye<br>-Nereye gitti acaba arkadaşlar<br>Her yere baktık<br>-Okula bakalım diyor, biri<br>-Oraya baktım diyor, başkası<br>Yanlarında köpeğim Panter’i görüyorum<br>O da beni unutmuş gibi sallıyor kuyruğunu<br>Çalılık öyle sık ki<br>İçerisinde olabileceğimi asla düşünemezler.<br>-Yukarı ve aşağı mahalledekiler geldi<br>Bizi bekliyorlar top sahasında<br>Hepsi koşup yamaçtan Dereköy’e bakıyorlar<br>-Geliyoruz diyor, biri bekleyin<br>Aşağıdan bir ses yankılanıyor<br>-Asfaltta, yayla yolu geçidinde bir kaza olmuş<br>Ofisten görmüşler<br>Bir çocuk ezilmiş galiba<br>Bu ses kimin acaba<br>Birden yer gök susuyor<br>Kısa bir şaşkınlıktan sonra<br>–Biz harmandakilere haber verelim diyor<br>Ya oysa<br>Sen oraya git diyorlar, biz de asfalta<br>Ve hep birden tepeden aşağıya koşarak inmeye başlıyorlar<br>Ben kaplumbağalara bakıyorum<br>-Kimi arıyor bunlar<br>Kaplumbağalarda ses yok…</em></p><p>Köydeki evimize her gidişimde büyüklerimin acılarını daha çok hissediyorum. Onların acılarını daha çok hissetmemin belki sebeplerinden biri onların yaşadığı evin havasını solumuş olmam, onları tanımam olabilir. Hissettiğim bu acı bana kısa bir süreliğine de olsa beni hakimiyeti altına olan kuvvetli bir merhamet duygusu bağışlıyor. Yazılı ya da sözlü, bu sebeple, acı hatıraların da gelecek nesillere aktarılmasının gerekliliğini bir kez idrak ediyorum Merhum dedemin henüz başlangıcında yazımını yarım bıraktığı kitabından.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*z1YlCvZZhzX_8kvVeTgDSA.png" /><figcaption>Evin ön cephesi</figcaption></figure><p>Dedemin henüz başlangıcında bilerek ya da bilmeyerek, hangi sebeple olduğunu elime başka bir delil geçmediği sürece bilemeyeceğim, yarım bıraktığı kitabı; o yazılmamış, yarım kalmış haliyle bana ölümüm sonrası için kitaplar yazmam gerektiğini öğretti. Oysa hep biyolojik olarak yaşayan kendimi kanıtlamak için bir şeyler yazmaya heves ederdim. Başarabilirsem yazacağım kitapların tadını fani olan hayatta çıkarma hevesini güdüyordum. Belki de bu yüzden bir şey de yazamıyordum. Başlamadan biten kitaplar gibi yarım kalan bir hayatım olmadan önce ardımdan benimle konuşmak isteyenlere içerisinde yapmacıklığın, yalanın, başka niyetlerin olmadığı samimi satırlar, mümkünse sayfalar, daha da mümkünse çok daha fazla sayfalar bırakmak istiyorum.</p><p>Amcam, şiirini yazıya koymak için izin istediğimde kardeşi Ziya’nın vefatını anlattı. Şiirdekinden daha farklıydı o an yaşananlar. Geçmişlerimi, bir kez daha özledim, hasret ve hüzünle anımsadım. Babannemin kucağında beş yaşındaki yavrusunu hastaneye yetiştirmeye çalıştığını ilk kez duymuştum. Belki de ilk torunları olarak bu yüzden çok sevmişlerdi beni Ziya’dan sonra eve gelen ilk çocuk olduğum için.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a54ac5640ff7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sabahın yedisinde kitapçı]]></title>
            <link>https://medium.com/@ozturkgrd/sabah%C4%B1n-yedisinde-kitap%C3%A7%C4%B1-8b5544da2e1e?source=rss-28a6e1af94c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8b5544da2e1e</guid>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[istanbul]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozturkgrd]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Sep 2026 04:27:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-30T05:18:05.069Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>On beş yirmi yıl önce bir akşam arkadaşım şu şu kitapları okudun mu diye sordu. Yok, yazarının adını birkaç kez duydum dedim. Okumalısın dedi. Sınavlar da yeni bitmiş, kafam rahattı. Ertesi sabah gün daha yeni doğuyordu, o zamanlar daha internetten kitap alışverişi bu kadar yaygınlaşmamıştı, çıktım evden, Fatih’te açık kitapçı aradım. Fevzi Paşa Caddesinden Veznecilere doğru giden yolda, sağ tarafta henüz İstanbul Büyük Şehir Belediyesine ulaşmadan büyük bir kitapçı vardı, ona bakmaya gittim. Saat 7’de daha yeni açılıyordu. Kendi kendime kızdım, bir kitapçı bu kadar geç saate kadar nasıl kapalı olabilir diye. Bahsetmediğim yazarın arkadaşın söylediği kitaplarını sordum, vardı. Arkadaşın söylemediği kitapları da vardı. Tamamını aldım. Doğrudan Karagümrükteki evimize gittim. Bir tanesini hemen okudum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wB9alZCItW7IVT9PGhxEmw@2x.jpeg" /></figure><p>2018 mayısta askere gittim. Bir ay sonra yemin töreni oldu. Bize birkaç saatlik çarşı izni verdiler. Bafra’da arkadaşla geziyoruz. Bir kitap kafe gördük, içeri girdik. Kitaplara bakar iken, dükkan sahibi geldi, onunla sohbete başladık. O da İstanbul’dan gelmiş, burayı açmış. Kira derdin yoksa güzel iş, ben halimden memnunum, vaktin dolu dolu geçiyor, gelen kişilerle kitaplar hakkında yahut dışarıda herkesin konuşmadığı meselelerle ilgili konuşuyorsun. Dükkanı erken de açman gerekiyor. Adam sabahın yedisinde çıkıp geliyor, şu kitap var mı diye soruyor, o kişiye aradığı kitabı mümkün mertebe ulaştırman gerekiyor. Çünkü o kitap o saatte aranıyorsa, bir an önce okunması gerekiyordur ve okunmalı da.</p><p>Ankarada, İstanbulda ihtiyacım olsun olmasın, ikide bir kitapçılara gider, elim boş ya da bir ton kitapla çıktığım olurdu. Okumadığım bir sürü kitap var, Gerededeki boş dükkanda beni bekliyor. Okuduğum da bir sürü kitap oldu. Onları başkalarına veriyorum, elimde tutmuyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BRCdruBHttZrnzbhz34bMw@2x.jpeg" /></figure><p>Yurtdışına çıktığımda da hemen etraftaki kitapçıları aradım, buldum. Çok güzel kitapçılar gördüm, büyük sevinçle içerilerine girdim. Kitaplara kıtlıktan çıkmış gibi saldırdım fakat kitapların adını bile okumaktan acizdim. Büyük bir hayal kırıklığı yaşadım, üstüne sinirlerim bozuldu. Bu ingilizceyi halledip bu kitapları okuyacağım dedim. Üç yıl olacak neredeyse ingilizceyi o kadar da halledemedim. Zaten Anadolu lisesinde hazırlık okurken İngilizce dersimize gelen hoca amca oğlumun arkadaşıydı, ona senin yeğenin kafa ingilizceye basmıyor demişti, adam ta o zaman anlamış benim durumu. Ama bir sayfayı sözlükle şunla bunla en azından beş on dakikada okuyabiliyorum. Bu arada belirtmem icap ediyor, Gerededeki yabancı dükkan isimlerine olan alarjim kafamın İngilizceye basıp basmamasıyla alakalı değil.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zmyAMvllkDOftdACJRWfgQ@2x.jpeg" /></figure><p>Zenginlik ya da mutluluk bana göre vaktinin, sağlığının olması. Bunun yanında yaşadığın yerde yakınlarda bir yerde güzel bir kitapçının olması ve içerideki kitapları anlayabiliyor olman. Ayrıca hedefinin de olması. Yoksa okunulan kitapların, geçen zamanın pek de bir anlamı olmuyor. Amacım varsa gün başka başlıyor, gerekirse sabahın yedisinde kitapçının dibinde bitebiliyorum. Bir amaç uğruna gidildiğinde köylerin, şehirlerin, ülkelerin, kitapçıların anlamı tadı çıkıyor. Amacım ise Geredeye bir kitap kafe açmak. Daha önce denedim ama dükkanı açamadan battım. Bakalım bu sefer gidişat nasıl olacak.</p><p>30 Eylül 26, Northcote</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wYI4bs1MMYW3ijWOOx-edg@2x.jpeg" /></figure><p>(bu son görüntü yapay zeka ürünüdür)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8b5544da2e1e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Metroyla başka dünyalara yolculuk]]></title>
            <link>https://medium.com/@ozturkgrd/metrolar-yaln%C4%B1zca-beni-gidece%C4%9Fim-yere-de%C4%9Fil-bir-s%C3%BCreli%C4%9Fine-de-olsa-ba%C5%9Fka-d%C3%BCnyalara-g%C3%B6t%C3%BCr%C3%BCyor-f742cf6434ec?source=rss-28a6e1af94c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f742cf6434ec</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[metro]]></category>
            <category><![CDATA[ankara]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ozturkgrd]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Sep 2026 07:35:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-13T08:12:23.510Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*zjNCszgWfaC0Cl162BZPhQ@2x.jpeg" /></figure><p>metrolar yalnızca beni gideceğim yere değil; bir süreliğine de olsa başka dünyalara götürüyor. bir otobüs gibi değil metro şehir içi toplu ulaşımda kullanılan, her zaman daha sessiz, daha güven verici. ani frenler olmuyor, önlerine hiç umulmadık anlarda birileri çıktığı için. otobüslerdeki gibi kavga gürültüye de pek rastlanılmıyor. kışın yolda kalma, kazaya karışma riski neredeyse yok. yazın içeri güneş girip yakmıyor. ayrı bir huzuru var metronun. oturma düzeni dahi ortalarda büyük boşluk oluşturnuş, ayakta gidenler de insanca bir yolculuk yapıyor. şehri şehir yapan yapıların önünden de geçer metro, sizi oralara götürür. en başta söylediğim başka dünyalara götürmesi metronun içerisinde yanan sarı ışıklı sessizce uzunca bir karanlıktan, yüksek sesle konuşmayan insanlarla birlikte yolculuk yapmaktan; dışarıdaki, yukarıdaki dünyadan uzaklaşmaktan olabilir. sarı ışık, karanlık dışarısı ve kısıktan biraz yüksek sesle ne konuştuğu anlaşılmayan insanlar belirsiz bir ülkede yolculuk hissi veriyor. new york metrosunda da olsanız, londra metrosunda da olsanız, madrid ya da roma metrosunda da olsanız aynı ortamda olacaktınız. yalnızca belli belirsiz gelen anons sesi kendi ülkemizde yaşadığımızı fark ettiriyor. en son da raylardan çıkan ses yaklaşmayı ve uzaklaşmayı, hızlanmayı ve yavaşlamayı duyuruyor. bir yandan kalabalıklaşıyor metrolar, bir yandan tenhalaşıyor. evimiz gibi. yaşanan, tükenmekte olan bir ömür gibi.</p><p>13 Ağustos 2022</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f742cf6434ec" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>