<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nhim Chanborey on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nhim Chanborey on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@pablonhim?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Ej061XMMb0aslVrD0ypaLQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Nhim Chanborey on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@pablonhim?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 09:38:00 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@pablonhim/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ចង់ក្លាយជាអ្នកឌីហ្សាញ UX ដែលពេញលក្ខណៈ​ គួររៀន ឬ ចេះជំនាញអ្វីខ្លះ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@pablonhim/%E1%9E%85%E1%9E%84%E1%9F%8B%E1%9E%80%E1%9F%92%E1%9E%9B%E1%9E%B6%E1%9E%99%E1%9E%87%E1%9E%B6%E1%9E%A2%E1%9F%92%E1%9E%93%E1%9E%80%E1%9E%8C%E1%9E%B8%E1%9E%A0%E1%9F%92%E1%9E%9F%E1%9E%B6%E1%9E%89-ux-%E1%9E%8A%E1%9F%82%E1%9E%9B%E1%9E%96%E1%9F%81%E1%9E%89%E1%9E%9B%E1%9E%80%E1%9F%92%E1%9E%81%E1%9E%8E%E1%9F%88-%E1%9E%82%E1%9E%BD%E1%9E%9A%E1%9E%9A%E1%9F%80%E1%9E%93-%E1%9E%AC-%E1%9E%85%E1%9F%81%E1%9F%87%E1%9E%87%E1%9F%86%E1%9E%93%E1%9E%B6%E1%9E%89%E1%9E%A2%E1%9F%92%E1%9E%9C%E1%9E%B8%E1%9E%81%E1%9F%92%E1%9E%9B%E1%9F%87-b9afe2b8d5f5?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9afe2b8d5f5</guid>
            <category><![CDATA[ux-design]]></category>
            <category><![CDATA[design-thinking]]></category>
            <category><![CDATA[ux]]></category>
            <category><![CDATA[careers]]></category>
            <category><![CDATA[cambodia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nhim Chanborey]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 May 2022 05:00:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-04T10:11:05.391Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>UX ឬ User Experience (ដែលប្រែជាខេមរៈភាសាមិនផ្លូវការថា <strong>បទពិសោធន៍អ្នកប្រើប្រាស់</strong>) គឺជាប្រភេទការងារមានភាពស្មុគស្មាញច្រើន ទាមទារឲ្យចេះស្វែងយល់អំពីអ្នកប្រើប្រាស់ ដូចជា របៀបរបបនៃការប្រើ ក៏ដូចជា អារម្មណ៍របស់គាត់ចំពោះផលិតផលណាមួយ បន្ទាប់ពីបានប្រើប្រាស់រួចជាដើម -ល- ដែលសម្រាប់តួនាទីជាអ្នកឌីហ្សាញ UX គឺធ្វើយ៉ាងណា ផ្ដល់ជូនអ្នកប្រើប្រាស់នូវអារម្មណ៍ ឬ បទពិសោធន៍ល្អៗមុន និង ក្រោយពីអន្តរកម្មរបស់គាត់ទៅលើផលិតផលអ្វីមួយ។</p><p>អត្ថបទនេះ ខ្ញុំចង់ធ្វើការណែនាំត្រួសៗថា តើដើម្បីក្លាយខ្លួនជាអ្នកឌីហ្សាញ UX ដ៏ពេញលេញមួយរូប យើងគួរចេះ ឬក៏ចាប់ផ្ដើមសិក្សានូវជំនាញអ្វីខ្លះ? ខាងក្រោមនេះ គឺជាធាតុបញ្ចូលមួយចំនួនដែលខ្ញុំគិតថាសំខាន់៖</p><h4>1) ស្វែងយល់អ្នកប្រើប្រាស់ (User Research)</h4><p>វាជាដំណើរការនៃការស្វែងយល់ និង កំណត់អំពីប្រភេទនៃអ្នកប្រើប្រាស់ ពោល គាត់គឺជាក្រុមមនុស្សដែលនឹងត្រូវធ្វើអន្តរកម្មទៅលើផលិតផលដែលអ្នកបានបង្កើត។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c0mLK6BXZE3v50SAt0PUpQ.png" /><figcaption>ស្វែងយល់ពីអ្នកប្រើប្រាស់ (គំនូរដោយ Pablo Stanley)</figcaption></figure><p>ព្យាយាមស្វែងយល់អំពីពួកគាត់ដូចជា កម្រិតចំណេះដឹងរបស់គាត់ ​តម្រូវការរបស់គាត់ កត្តាដែលធ្វើឲ្យគាត់បាន និង កំពុងជួបប្រទះការលំបាកជាក់ស្ដែង ដោយយើងដើរតួជាអ្នករកដំណោះស្រាយជូនគាត់។ ដំណោះស្រាយនេះទៀតសោត គួរបែងចែកឲ្យដាច់រវាងការចង់បានរបស់យើងជាងអ្នកឌីហ្សាញ និង ការចង់បាន<strong>ពិតប្រាកដ</strong>របស់អ្នកប្រើប្រាស់។</p><h4>2) យុទ្ធសាស្ត្រធ្វើ UX ឬ មាតិកា​ (UX/Content Strategy)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c4tIzIAdyGdnEnkKpeX6BA.png" /><figcaption>យុទ្ធសាស្ត្រធ្វើ UX ឬ មាតិកា​ (គំនូរដោយ Pablo Stanley)</figcaption></figure><p>ក្នុងនាមជាអ្នកឌីហ្សាញ UX ឬ មាតិកា អ្នកគួរស្វែងរកនូវយុទ្ធសាស្ត្រធ្វើមាតិកា ឬ បទពិសោធន៍នៃការប្រើប្រាស់ល្អៗណាមួយដែលសមស្របទៅនឹងតម្រូវការរបស់អតិថិជន។</p><p>UX មិនមែនគ្រាន់តែជាការបង្កើតនូវ Wireframe រួចហើយចប់នោះទេ ពោលគឺជាការធ្វើឲ្យមានតុល្យភាពរវាងវត្ថុបំណងនៃអាជីវកម្ម ក៏ដូចជាការចង់បានរបស់អតិថិជនផងដែរ ព្រោះជារៀងរាល់ពេល ពួកគាត់នឹងតែងតែសួរអ្នក ១ ទៅ ២សំណួរហើយថា តើយើងគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅល្អ?</p><h4>3) ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធព័ត៌មាន (Information Architecture)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e3UcbZ01tCiPP30Go3mmrQ.png" /><figcaption>ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធព័ត៌មាន (គំនូរដោយ Pablo Stanley)</figcaption></figure><p>អាចថា ជាមុខងារមិនសូវសំខាន់ ប៉ុន្តែជាគ្រឹះសម្រាប់ឲ្យអ្នកក្លាយខ្លួនជាអ្នកឌីហ្សាញ UXបានទៅថ្ងៃអនាគត។ នៅពេលដែលអ្នកចូលទៅកាន់គេហទំព័រណាមួយ ប៉ុន្តែអ្នកមានការលំបាកក្នុងការស្វែងរកព័ត៌មាននៅក្នុងគេហទំព័រនោះ សំណួរគួរត្រូវបានសួរទៅកាន់អ្នកធ្វើផ្នែក IA ផ្ទាល់តែម្ដង។</p><p>ប្រសិនបើ អ្នកពូកែខាងផ្នែកនេះ អ្នកអាចមានលទ្ធភាពក្នុងការរៀបចំព័ត៌មានដែលមើលទៅសមស្របងាយស្រួលរក ជាពិសេសសម្រាប់ App ឬ គេហទំព័រដែលផ្ទុកព័ត៌មានច្រើនដូចជា e-Commerce ជាដើម។</p><blockquote><strong>ភ្លេចប្រាប់៖</strong> ចេះជំនាញនេះ វានឹងជួយអ្នកបានច្រើនមែនទែនទាំងនៅក្នុងជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃដូចជា ការរៀបចំឯកសារ ឬ ថតឯកសាររបស់អ្នកក្នុងកុំព្យូទ័រ ការសរសេរ mail (មានដើមមានចុង) ជាដើម ​-ល-។</blockquote><h4>4) ឌីហ្សាញ Visual</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JXwLcUo8VWL0c0w-85iA5A.png" /><figcaption>ឌីហ្សាញ Visual (គំនូរដោយ Pablo Stanley)</figcaption></figure><p>Visual គឺហាក់បីដូចជាតារាជួរមុខ ដែលដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការតភ្ជាប់រវាងអ្នកប្រើប្រាស់ទៅកាន់ផលិតផលអ្វីមួយ។ សម្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលមានប្រវត្តិជាអ្នកឌីហ្សាញក្រាហ្វិក អាចមានលទ្ធភាពច្រើនក្នុងការវិវឌ្ឍន៍ខ្លួនក្លាយទៅជា Visual Designer, UI Designer ឬ Product Designer ជាដើម។ ការដែលអ្នកចេះឌីហ្សាញបានស្អាតមានគុណសម្បត្តិ ២ ធំៗ៖</p><ul><li>មានលទ្ធភាពកែច្នៃ Concept ឲ្យក្លាយទៅជាផលិតផលពិត</li><li>ផលិតផលស្អាត​ ងាយទទួលបាននូវភាពជឿជាក់ ពីសំណាក់អ្នកប្រើប្រាស់</li></ul><blockquote><strong>គួរចងចាំ៖</strong> អ្នកឌីហ្សាញ UX ដែលមានជំនាញក្នុងការឌីហ្សាញក្រាហ្វិកស្រាប់ គឺ កាន់តែកាច។</blockquote><h4>5) ឌីហ្សាញនូវ Interaction</h4><p>អន្តរកម្ម ឬ Interaction ក៏ជាផ្នែកដែលសំខាន់ជាងគេផងដែរសម្រាប់អ្នកឌីហ្សាញ ព្រោះវាជាជំហានមួយអាចធ្វើឲ្យយើងមើលឃើញនូវរូបភាពធំ នៃផលិតផលរបស់យើងងាយស្រួល និង ច្បាស់ជាងមុន។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kkX5xYfICPc4Bb_-PeOhVQ.png" /><figcaption>ឌីហ្សាញ Interaction (គំនូរដោយ Pablo Stanley)</figcaption></figure><p>វាជាជំនាញមួយតម្រូវឲ្យអ្នកឌីហ្សាញព្យាយាមគិតពី Static ទៅជាលក្ខណៈបែបអន្តរកម្មវិញថាតើ៖</p><ul><li>តើ Flow កម្មវិធីគឺចាប់ផ្ដើមពីណាទៅណា?</li><li>អ្នកប្រើប្រាស់អាចនឹងច្រឡំនៅជំហានណាមួយទេ?</li><li>ជំហានណាខ្លះដែលមិនចាំបាច់មាន ឬ ត្រូវកាត់ចោល -ល-</li></ul><p>វាជាការងារដែលពាក់ព័ន្ធទៅនឹងលទ្ធភាពនៃការប្រើប្រាស់ ឬ Usability ដែលជាកត្តាដ៏សំខាន់ក្នុងបង្កើននូវបទពិសោធន៍អ្នកប្រើប្រាស់ឲ្យកាន់តែប្រសើរជាងមុន។</p><h4>6) កូដ និង អភិវឌ្ឍន៍ Front-End</h4><p>ខ្ញុំធ្លាប់មានបញ្ហាល្អក់កករជាច្រើន ជាមួយនឹងមិត្តរួមការងារដែលមានជំនាញជាអ្នកអភិវឌ្ឍ — ជាពិសេសការសើចចំអក និង ការហួសចិត្តពីពួកគាត់ ដោយសារតែការឌីហ្សាញរបស់ខ្ញុំ គឺផ្ទុយគ្នាខ្លាំងពីអ្វីដែលកូដអាចធ្វើបាន។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zVSiuy6BBDy3miLoY-8rSg.png" /><figcaption>កូដ និង អភិវឌ្ឍន៍ Front-End (គំនូរដោយ Pablo Stanley)</figcaption></figure><p>យ៉ាងណាមិញ<strong> ខ្ញុំជាមនុស្សដែលពុំមានឧបនិស្ស័យជាមួយនឹងការសរសេរកូដនោះទេ</strong> ដូច្នេះខ្ញុំក៏មិនខិតខំរៀនកូដបន្ថែមដែរ ក៏ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានគឺ៖</p><ul><li>ព្យាយាមស្វែងយល់ពី Guideline នៃការឌីហ្សាញសម្រាប់ <a href="https://developer.apple.com/design/human-interface-guidelines/ios/overview/themes/">iOS (Human Interface Guideline)</a> និង <a href="https://material.io/design">Android (Material Design)</a> ដោយឌីហ្សាញមិនឲ្យលើសលុបខ្លាំងទៅលើក្រាហ្វិកពេក (សាមញ្ញៗ)</li><li>ស្វែងយល់ពី Devlopment Environment របស់ពួកគាត់ អ្វីដែលគាត់អាចធ្វើបាន និង ពិបាកធ្វើបានជាដើម ក្នុងន័យដើម្បីសម្រេចឲ្យបានគោលដៅរួមមួយ &quot;ដើម្បីអ្នកប្រើប្រាស់&quot;។</li></ul><h4>សំណួរជាសង្ខេប — ច្រើនម្លឹងៗខ្ញុំរៀនម៉េចនឹងចេះអស់ទៅ?</h4><p>ខ្ញុំផ្ទាល់ក៏មិនទាន់ចេះវាអស់នោះដែរ គឺសមត្ថភាពនៅមានកម្រិតនៅឡើយ តែផ្ទុយទៅវិញការខិតខំ ព្យាយាមឥតឈប់ឈរក្នុងការស្វែងយល់នូវអ្វីដែលយើងមិនទាន់ចេះ ហើយសម្រាប់ឆ្នាំងបាយ និង អនាគតរបស់យើង គឺមិនដែលខាតនោះទេ។</p><blockquote>បើចង់ស្រាលខ្លួន រៀនសូត្រឲ្យមួន ឲ្យមាំចាំស្ទាត់ កុំចេះស្ទាក់ស្ទើរ ល្ងីល្ងើឥតបទ បើចេះប្រាកដ ប្រាក់រត់តាមហៅ។</blockquote><p>កំណាព្យខ្លីសាមញ្ញប៉ុន្មានឃ្លាខាងលើនេះ និពន្ធដោយ អ្នកភិរម្យភាសា ក្រម ង៉ុយ ដែលបានជះឥទ្ធិពលដ៏ខ្លាំងក្លាមកលើខ្ញុំ ទាំងការសិក្សា ក៏ដូចជា ជីវិតការងារផ្នែក UX និង UI របស់ខ្ញុំផ្ទាល់តែម្ដង។​ សរុបមកវិញ មិនចេះក៏បាន តែបើចេះវានឹងធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាអ្នកឌីហ្សាញ UX មួយដែលពេញលក្ខណៈច្រើន — តើអ្នករើសមួយណា?</p><p>សូមមេត្តាបញ្ចេញមតិរបស់អ្នកនៅខាងក្រោមចំពោះការយល់ឃើញរបស់អ្នក!</p><p>សូមអរគុណសម្រាប់ការអានពីដើមរហូតដល់ចប់!! ប្រសិនបើអ្នកចូលចិត្តអត្ថបទនេះសូមជួយចុចបេះដូង ទះដៃ ឬ ចែករំលែកទៅកាន់អ្នកឌីហ្សាញថ្មីៗប្រសិនបើអ្នកគិតថាមានប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកគាត់។ ❤</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9afe2b8d5f5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zoho Notebook កម្មវិធីសៀវភៅកំណត់ត្រាដ៏ស្រស់ស្អាតដែលអ្នកពុំធ្លាប់បានជួប]]></title>
            <link>https://medium.com/@pablonhim/zoho-notebook-%E1%9E%87%E1%9E%B6%E1%9E%80%E1%9E%98%E1%9F%92%E1%9E%98%E1%9E%9C%E1%9E%B7%E1%9E%92%E1%9E%B8%E1%9E%9F%E1%9F%80%E1%9E%9C%E1%9E%97%E1%9F%85%E1%9E%80%E1%9F%86%E1%9E%8E%E1%9E%8F%E1%9F%8B%E1%9E%8F%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9E%B6%E1%9E%8A%E1%9F%8F%E1%9E%9F%E1%9F%92%E1%9E%A2%E1%9E%B6%E1%9E%8F%E1%9E%8A%E1%9F%82%E1%9E%9B%E1%9E%A2%E1%9F%92%E1%9E%93%E1%9E%80%E1%9E%96%E1%9E%BB%E1%9F%86%E1%9E%92%E1%9F%92%E1%9E%9B%E1%9E%B6%E1%9E%94%E1%9F%8B%E1%9E%94%E1%9E%B6%E1%9E%93%E1%9E%87%E1%9E%BD%E1%9E%94-57c6e330dcf5?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57c6e330dcf5</guid>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[evernote]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nhim Chanborey]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Jul 2016 00:26:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-14T00:55:45.002Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/907/1*sHTIlMAzJi-l69gafKZdsw.png" /></figure><p>សព្វថ្ងៃនេះ កម្មវិធីសំរាប់ធ្វើកំណត់ត្រានៅលើទូរស័ព្ទមានច្រើនណាស់ទៅហើយ ដោយមានទាំង iOS និង Android គ្រប់បែបយ៉ាង រួមមានមានកម្មវិធីល្បីៗដូចជា អេវឺណូត(Evernote) វាន់ណូត(OneNote) របស់ម៉ៃក្រូសហ្វ៍ ហើយនិង ហ្គូហ្គលឃីព (Google Keep) ជាដើម។</p><p><strong>សំនួរ៖</strong>ហេតុអ្វីយើងចាំបាច់គួរក្រឡេកមើលកម្មវិធីផ្សេងទៀតធ្វើអ្វី?</p><p><strong>ចំឡើយ៖ </strong>គឹថា តំរូវការ ក៏ដូចជារបៀបនៃការកត់ត្រារបស់មនុស្សគ្រប់រូប គឺមានលក្ខណៈខុសគ្នា ហើយប្រហែលជាគ្មានកម្មវិធីណាមួយដែលអាចបំពេញតំរូវការរបស់ពួកគេបានទាំងស្រុងនោះទេ។</p><p>ដូច្នេះហើយ ក្រុមហ៊ុនជំនាញបង្កើតកម្មវិធីផលិតភាព <strong>ហ្សូហូ </strong>បានព្យាយាមរកដំណោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់នេះជាមួយកម្មវិធីដែលមានឈ្មោះថា <strong>Notebook</strong> សំរាប់ iOS ហើយនិង Android។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eK0Dds110z_Ms8vVPTK8TA.png" /></figure><p><strong>Notebook </strong>មានភាពស្រស់ស្អាតជាមួយនិងការរចនាបែបសាមញ្ញ ក៏ដូចជាប្រព័ន្ធនៃការរៀបចំអោយមានសោភណ័ភាព ដោយអនុញ្ញាតអោយអ្នកប្រើប្រាស់អាចដាក់នូវក្របសៀវភៅសំរាប់កំណត់ត្រាគ្រប់ប្រភេទរបស់ពួកគេបានផងដែរ។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7YmQVmQth54MxmMgtOyvAQ.png" /></figure><p><strong>លក្ខណៈពិសេស</strong></p><p>វាអនុញ្ញាតអោយអ្នកកំណត់នូវប្រភេទតួអក្សរ ប្រអប់ជ្រើសរើស សំឡេង និង រូបភាពជាដើម ហើយអ្នកក៏អាចដាក់នូវរបស់ទាំងអស់នេះចូលក្នុងកំណត់ត្រាតែមួយក៏បាន។ វាក៏មានសមត្ថភាពអាចប្រមូលផ្ដុំនូវកំនត់ត្រាជាច្រើនដោយដាក់វាជាគំនរលើគ្នាតែមួយ ដែលធ្វើអោយមានអារម្មណ៍ថាងាយស្រួលជាងការដាក់ ថេក ហើយនិង ឡាបេល។</p><p><strong>តើអ្នកគួរប្រើប្រាស់វាដែរ ឬ ទេ?</strong></p><p>ត្រូវមើលថា តើអ្នកចង់ប្រើប្រាស់កម្មវិធីកត់កំនត់ត្រាយ៉ាងដូចម្ដេច។ ប្រសិនអ្នកចង់រក្សាទុកអត្ថបទផ្សេងៗពី web ក៏ដូចជាវិក័យប័ត្រ ហើយនិង នាមប័ណ្ឌជំនួញជាដើម អ្នកគួរប្រើប្រាស់ Evernote ដែលមានលក្ខណៈពិសេសៗជាច្រើន។</p><p>ក៏ប៉ុន្តែប្រសិនបើ អ្នកគ្រាន់តែចង់ប្រើប្រាស់នូវកម្មវិធីដែលមិនគិតថ្លៃ ហើយអាចមើលបានព្រមគ្នានៅលើគ្រប់ទូរស័ព្ទរបស់អ្នក ហើយមានលក្ខណៈសាមញ្ញ អ្នកអាចប្រើប្រាស់បានជាមួយកម្មវិធី Notebook មួយនេះ។</p><p>ក្រុមហ៊ុន Zoho ប្រៀបធៀបកម្មវិធីរបស់ពួកគេទៅនិង Evernote ប៉ុន្តែធាតុពិតមានប្រើប្រៀបធៀបអោយមែនទែន គឺអាចប្រៀបទៅជាមួយ Google Keep បាន។ បើទោះបីជាយ៉ាងនេះក្ដី Notebook ក៏នៅមិនប្រជែងជាមួយ Google Keep បានដែរដោយសារកង្វះខាតនូវលក្ខណៈពិសេសមួយចំនួនដែលសុទ្ធសឹងតែមានសារៈសំរាន់នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ឧទាហរណ៍ កម្មវិធីជាលក្ខណៈ web ដែលអនុញ្ញាតអោយយើងបង្កើតនូវ បញ្ជីមួយនៅលើកុំព្យូទ័របាន ឬក៏ វីដចេត (widget) សមរម្យមួយដែលអាចអោយយើងមើលនូវកំណត់ត្រាដោយមិនចាំបាច់បើកនូវកម្មវិធី។</p><p>អ្នកអាចសាកល្បងប្រើប្រាស់ Notebook របស់ហ្សូហូ បានដោយទាញយកតាមរយៈ <a href="https://play.google.com/store/apps/details?id=com.zoho.notebook"><strong>Google Play</strong></a> និង​<a href="https://itunes.apple.com/in/app/notebook-take-notes-sync-across/id973801089?mt=8"><strong>App Store</strong></a>។</p><p>ដោយ ញឹម ចន្ទបុរី</p><p>ប្រភព<a href="http://thenextweb.com/apps/2016/07/13/zoho-notebook-prettiest-note-taking-mobile-app-youll-ever-use/#gref">TheNextWeb</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57c6e330dcf5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“ស្ពេកទ័រ” ឧបករណ៍ពិសេសសំរាប់អ្នកឌីហ្សាញ]]></title>
            <link>https://medium.com/@pablonhim/%E1%9E%9F%E1%9F%92%E1%9E%96%E1%9F%81%E1%9E%80%E1%9E%91%E1%9F%90%E1%9E%9A-%E1%9E%A7%E1%9E%94%E1%9E%80%E1%9E%9A%E1%9E%8E%E1%9F%8D%E1%9E%96%E1%9E%B7%E1%9E%9F%E1%9F%81%E1%9E%9F%E1%9E%9F%E1%9F%86%E1%9E%9A%E1%9E%B6%E1%9E%94%E1%9F%8B%E1%9E%A2%E1%9F%92%E1%9E%93%E1%9E%80%E1%9E%8C%E1%9E%B8%E1%9E%A0%E1%9F%92%E1%9E%9F%E1%9E%B6%E1%9E%89-3fb82b80ef0d?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3fb82b80ef0d</guid>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[sketch]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nhim Chanborey]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Jul 2016 03:00:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-12T03:01:16.126Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*k_QDbqetAnvL2upGN8lnwg.jpeg" /></figure><p>មនុស្សមួយចំនួនបានធ្វើការថតរូបភាពឌីហ្សាញដែលបានឃើញនៅខាងក្រៅក្នុងគោលបំណងដើម្បីអាចផ្ដល់នូវគំនិតសំរាប់ពួកគេបានក្នុងការឌីហ្សាញ។ ក៏ប៉ុន្តែការមានរូបភាពទាំងអស់នោះ គឺមិនដូចគ្នាទៅនិងការអាចយកវាមកប្រើប្រាស់បានផ្ទាល់នៅក្នុងការងាររបស់យើងនោះទេ។</p><p>កត្តានេះធ្វើអោយ ហ្វីអូណា អូលារី (Fiona O’Leary) និស្សិតស្រីមកពី មហាវិទ្យាល័យ Royal College of Art បានធ្វើការបង្កើតនូវឧបករណ៍មួយដែលនាងអោយឈ្មោះថា “ស្ពេកទ័រ (Spector)” ដើម្បីអាចឲ្យនាងអាចចាប់យកនូវប្រភេទពុម្ភអក្សរ ក៏ដូចជាពណ៌ ដែលនាងចង់បាន ហើយឧបករណ៏នេះនឹងធ្វើការបញ្ចូលព័ត៌មានទាំងនោះចូលទៅក្នុងកម្មវិធី អាដូប៊ី អ៊ីនឌីហ្សាញ (Adobe InDesign)។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*Maw1-AyQpCikkoK0BlYmUQ.gif" /><figcaption>ការប្រើប្រាស់មានភាពងាយស្រួល</figcaption></figure><p><strong>លក្ខណៈរបស់ ស្ពេកទ័រ</strong></p><p>ស្ពេកទ័រ ធ្វើការថតយករូបភាពនៃពុម្ពអក្សរ រួចប្រើប្រាស់ក្បួនដោះស្រាយបញ្ហាមួយ (algorithm) ដោយធ្វើការបកប្រែរូបភាពនោះទៅជាព័ត៌មានអំពីរូបរាងរបស់អក្សរ ក៏ដូចជានិមិត្តសញ្ញាផងដែរ ដែលបន្ទាប់មកព័ត៌មានទាំងអស់នោះនឹងត្រូវឆ្លងកាត់ នូវបណ្ដុំទិន្នន័យនៃពុំអក្សរ (font database) ដើម្បីបញ្ជាក់អំពីវាយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ ស្ពេកទ័រក៏មានសមត្ថភាពអាចចាប់យកនូវ ព័ណ៌ផងដែរដោយបំបែកវាទៅវាតម្លៃ CMYK/RGB។</p><p>ឧបករណ៍នេះមានសមត្ថភាពស្គាល់នូវប្រភេទពុម្ភអក្សរមេ ចំនួន ៧ ខុសៗគ្នា ហើយអាចស្គាល់នូវ ទំហំ គម្លាតតួអក្សរ (kerning) ក៏ដូចជា កំពស់របស់ជួរមួយបន្ទាត់ៗរបស់អក្សរ (leading) ផងដែរ។</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fplayer.vimeo.com%2Fvideo%2F171945692&amp;url=https%3A%2F%2Fvimeo.com%2F171945692&amp;image=https%3A%2F%2Fi.vimeocdn.com%2Fvideo%2F584143174_1280.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=vimeo" width="1920" height="1080" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/4989f7737e4b2a8261619c26441073b9/href">https://medium.com/media/4989f7737e4b2a8261619c26441073b9/href</a></iframe><p>គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា ឧបករណ៍សំរាប់កំណត់លក្ខណៈរបស់ពុម្ភអក្សរគឺ មានរួចមកហើយ ប៉ុន្តែមិនមែនជាឧបករណ៍ដែលយើងអាចកាន់បាន ដូចអ្វីដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងវីដេអូខាងលើថា នាងបានដើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយហើយធ្វើការចាប់យកនូវអ្វីដែលនាងចង់បាន។ ឧបករណ៍នេះគឺមិនទាន់ដាក់លក់នៅលើទីផ្សារនៅឡើយទេ ដូច្នេះយើងនឹងរង់ចាំមើលទាំងអស់គ្នា។</p><p>ប្រភព <a href="http://www.theverge.com/circuitbreaker/2016/7/5/12100524/font-detector-tool-color-eyedropper-spector">The Verge</a></p><p>ដោយ ញឹម ចន្ទបុរី</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3fb82b80ef0d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[គួរចាប់ផើ្ដមសរសេរអក្សរជាតិអោយបានច្រើនជាងអក្សរបរទេសនៅលើបណ្ដាញសង្គម]]></title>
            <link>https://medium.com/@pablonhim/%E1%9E%82%E1%9E%BD%E1%9E%9A%E1%9E%85%E1%9E%B6%E1%9E%94%E1%9F%8B%E1%9E%95%E1%9E%BE%E1%9F%92%E1%9E%8A%E1%9E%98%E1%9E%9F%E1%9E%9A%E1%9E%9F%E1%9F%81%E1%9E%9A%E1%9E%A2%E1%9E%80%E1%9F%92%E1%9E%9F%E1%9E%9A%E1%9E%87%E1%9E%B6%E1%9E%8F%E1%9E%B7%E1%9E%A2%E1%9F%84%E1%9E%99%E1%9E%94%E1%9E%B6%E1%9E%93%E1%9E%85%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9E%BE%E1%9E%93%E1%9E%87%E1%9E%B6%E1%9E%84%E1%9E%A2%E1%9E%80%E1%9F%92%E1%9E%9F%E1%9E%9A%E1%9E%94%E1%9E%9A%E1%9E%91%E1%9F%81%E1%9E%9F%E1%9E%93%E1%9F%85%E1%9E%9B%E1%9E%BE%E1%9E%94%E1%9E%8E%E1%9F%92%E1%9E%8A%E1%9E%B6%E1%9E%89%E1%9E%9F%E1%9E%84%E1%9F%92%E1%9E%82%E1%9E%98-75c63f89c49d?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75c63f89c49d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nhim Chanborey]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 11 Jul 2016 23:09:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-11T23:09:35.951Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*GN8ivsPnicNI61ODV6BB4g.jpeg" /><figcaption>អក្សរខ្មែរមានជើង​ (ប្រភពរូបភាព​៖​ <a href="http://www.templenews.org/wp-content/uploads/2015/07/Chhan-Chhour4.jpg">Templenews</a>)</figcaption></figure><p>អក្សរខ្មែរយើងមានដើមកំណើត និង ប្រវត្តិតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ​ (ជាងពីរពាន់ឆ្នាំគិតតាំងពីការកកើតប្រទេស)​​ ដែលខ្មែរជំនាន់បុរាណបានធ្វើការកែសម្រួលពីអក្សរសំស្រ្តឹត។​ អ្វីដែលគួរអោយស្ញប់ស្ញែង និង​​ គួរមោទនភាពបំផុតនោះ​គឺ យើងនៅអាចថែរក្សាអក្សរជាតិរបស់យើងបានរហូតមកទល់សព្វថ្ងៃ​ ថ្វីត្បិតយើងធ្លាប់ស្ថិតនៅក្រោមអាណានិគមបរទេសអស់ជាច្រើនទសវត្សក៏ដោយ​​។​​</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/936/1*OLGetirGA5eqqU-ZaqbXZQ.jpeg" /><figcaption>អក្សរខ្មែរបុរាណ (ប្រភពរូបភាព៖ <a href="http://www.chanbokeo.com/index.php?gcm=1411&amp;grid=141525&amp;gtop=5325">chanbokeo</a>)</figcaption></figure><p>ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំបានមើលឃើញសព្វថ្ងៃ មិនថាយុវជន ឬ អ្នកមានវ័យចំណាស់មួយចំនួន (មិនទាំងអស់) ដែលនិយមប្រើប្រាស់បណ្ដញសង្គម គឺគាត់កំពុងប្រើប្រាស់ភាសាបរទេសច្រើនជាងការប្រើប្រាស់ភាសាជាតិយើង​ដោយសំអាងទៅលើហេតុផលមួយចំនួនថា​ ងាយស្រួលសរសេរ​ និង លឿនជាង​ ឬអាចបង្ហាញបានថា ជាអ្នកពូកែភាសាបរទេសជាដើមដែលពួកគាត់បានភ្លេចអំពីចំនុចអវិជ្ជមាន។​ ហើយខ្ញុំសូមធ្វើការកោតសរសើរចំពោះបងប្អូនទាំងអស់ដែលតែងតែចូលចិត្តសរសេរអក្សរខ្មែររបស់យើងបានយ៉ាងពេញលេញ។ ខាងក្រោមនេះគឺជាចំណុចសំខាន់ៗមួយចំនួនដែលការសរសេរអក្សរជាតិនៅលើបណ្ដាញសង្គមមានសារៈសំខាន់៖</p><p><strong>កាត់បន្ថយកំហុសអក្ខរាវិរុទ្ធអក្សរជាតិខ្លួនឯង</strong></p><p>ការសរសេរអក្សរជាតិខ្លួនឯងមិនថានៅកន្លែងណាអោយបានកាន់ថាច្រើនរាល់ថ្ងៃដដែលៗ វាជាផ្នែកមួយនៃការកាត់បន្ថយការសរសេរអក្សរជាតិយើងខុស និង អាចជួយអោយយើងយល់អំពីគុណតំលៃនៃអក្សរសាស្ត្រខ្មែរបានច្រើន​ មូលហេតុគឺដោយសារកន្លងមកគឺមាននិស្សិតមួយចំនួនដែលរៀនចប់ឆ្នាំទី៤ទៅហើយ គឺនៅសរសេរអក្សរខ្មែរមិនត្រង់ជួរផង (ពាក្យដែលមិនគួរអោយខុស) មិនតែប៉ុណ្ណោះគឺសំរេចសរសេរជាភាសាអង់គ្លេសទៀត។ ហើយការដែលសរសេរអក្សរខ្លួនឯងមិនត្រូវ ឬ មិនប្រើប្រាស់អក្សរខ្លួនឯងតើយើងអាចហៅបានថាជាជនជាតិអ្វីទៅ? បើមិនចាប់ផ្ដើមពីយើង តើអោយជាតិសាសន៍ណាមកជួយសរសេរអោយយើង?</p><p><strong>សរសេរអក្សរជាតិយើង សំរាប់ប្រជាជាតិយើង</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VADmC-JHK9qBRnqqxKc9Iw.jpeg" /></figure><p>សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត លោកបានខិតខំចំណាយកំលាំងអស់ជាច្រើនឆ្នាំដើម្បីចងក្រងឡើងនូវវចនានុក្រមខ្មែរ ដើម្បីអោយកូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយ ចេះប្រើប្រាស់អក្សរខ្មែរអោយបានត្រឹមត្រូវ តាមក្បួនខ្នាត ក៏ដូចជាដើម្បីអោយពួកគេអាចស្វែងយល់អោយបានច្រើនអំពីភាសាខ្មែរផងដែរ។</p><p>ដូច្នេះ ការប្រើប្រាស់ ក៏ដូចជាសរសេរអក្សរខ្មែរ​ គឺមានតម្លៃធំធេងណាស់សំរាប់ប្រជាជនយើង។ គ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈ គឺពួកគាត់អាចរៀន និងយល់បានយ៉ាងងាយស្រួលនូវ ការបញ្ចេញអារម្មណ៍ ការបញ្ចេញមតិ ក៏ដូចជា ការសរសេរនូវរឿងអ្វីផ្សេងៗជាដើម ដោយការប្រើប្រាស់អក្សរខ្មែរ ដែលមិនតំរូវអោយគាត់ចាំបាច់ត្រូវគិតច្រើន ឬចាំបាច់ត្រូវការពេលវេលាបកប្រែដើម្បីយល់អំពីអត្ថន័យនោះឡើយ។</p><p><strong>រួមចំណែកលើកស្ទួយអក្សរសាស្ត្រជាតិ</strong></p><p>ការសរសេរអក្សរបរទេស គឺមិនបានធ្វើអោយយើងមានមោទនាភាព ឬធ្វើអោយយើងអស្ចារ្យនោះទេ។ តាមបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំដែលធ្លាប់បានទៅលេងប្រទេសថៃ ហើយនិងកំពុងរស់នៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េ (គិតមកពេលត្រឹមនេះ ១ឆ្នាំកន្លះ) ខ្ញុំកោតសរសើរ និង ស្ញប់ស្ញែងប្រទេសទាំងពីរនេះយ៉ាងក្រៃលែង ដោយសឹងតែ ៩៩% គឺពួកគាត់កំពុងប្រើប្រាស់នូវភាសាជាតិរបស់គាត់យ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន មិនថាបដារមន្ទីរពេទ្យ ហាងតូចៗ ឬ កន្លែងលក់ដូរផ្សេងៗទៀតក៏ដោយ ហើយអ្វីដែលពិសេសជាងនេះ គឺនៅលើបណ្ដាញសង្គម ពួកគេនិយមប្រើប្រាស់ភាសាជាតិរបស់ពួកគេច្រើនជាងភាសាបរទេស។ នៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េ សៀវភៅជាឯកសារសំខាន់ៗមកពីបរទេសត្រូវបានបកប្រែទៅជាភាសាគេទាំងស្រុង ដូច្នេះធ្វើអោយប្រជាជនរបស់គេមានភាពងាយស្រួលស្វែងយល់ និង សិក្សាបាន។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើយើងងាកមកប្រើប្រាស់អក្សរជាតិរបស់យើងអោយបានច្រើន គឺហាក់បីដូចជាបានរួមចំណែកមួយយ៉ាងធំក្នុងការអភិរក្ស និង លើកស្ទួយអក្សរជាតិខ្មែរយើងអោយបានគង់វង្សយូរអង្វែងសំរាប់អ្នកជំនាន់ក្រោយ អោយមានការស្រលាញ់ ការអោយតំលៃខ្ពស់ និង ថែរក្សាអក្សរជាតិដូចជាយើងដែរ។</p><p><strong>លើកតម្កើងមុខមាត់ប្រទេសយើង</strong></p><p>“អក្សររលត់ ជាតិរលាយ អក្សរពណ្ណរាយ ជាតិថ្កើងថ្កាង” ដែលពាក្យស្លោកនេះគឺប្រើសំរាប់អភិរក្សអក្សរជាតិរបស់យើង។ ការសរសេរអក្សរជាតិខ្លួនឯងអោយបានច្រើន ធ្វើអោយបរទេសមើលមកថា យើងជាជាតិសាស្ត្រមួយដែលគោរពស្រលាញ់ អភិរក្ស ថែរក្សាអក្សរជាតិបានយ៉ាងល្អ មិនខុសពីយើងទៅសរសើរជាតិសាសន៍ដ៏ទៃឡើយ។</p><p>សំរាប់ការសរសេរអត្ថបទនេះឡើង គឺនៅក្នុងន័យសំដៅ ក្រើនរំលឹកចំពោះបងប្អូនអ្នកនិយមប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម អោយពួកគាត់ចាប់ផ្ដើមមានគំនិតមួយគឺ ស្រលាញ់អក្សរជាតិ។ ស្របជាមួយគ្នាផងដែរ នេះមិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំអោយពួកគាត់ត្រូវតែសរសេរនោះទេ តែគ្រាន់ជាសំយោគគំនិត ក៏ដូចជាយោបល់របស់ខ្ញុំសំរាប់ពួកគាត់។</p><p>ម្យ៉ាងវិញទៀត ខ្ញុំបាទក៏មិនមែនជាអ្នកចេះឬអ្នកដឹងអ្វីឡើយគ្រាន់តែជានិស្សិតម្នាក់ដែលប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅគឺខ្ញុំនេះហើយជាអ្នកដែលប្រើប្រាស់អក្សរបរទេសច្រើនជាងអក្សរជាតិខ្លួនឯង ដោយមិនធ្លាប់បានសំឡឹងឃើញអំពីគុណវិប្បត្តិ។ ដូច្នេះខ្ញុំសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំថា បន្ទាប់ពីបានអានអត្ថបទនេះរួច បងប្អូនទាំងអស់គ្នាអាចនឹងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ស្រលាញ់ និង ងាកមកសរសេរ និង បង្កើតនូវឯកសារជាច្រើនជាអក្សរខ្មែរសំរាប់កូនចៅរបស់យើងជំនាន់ក្រោយ។​ ការសរសេរវារាល់ថ្ងៃ នឹងក្លាយទៅជាទម្លាប់។ ប្រសិនបើអ្នកទាំងអស់គ្នាគិតថាអត្ថបទមួយនេះមានប្រយោជន៍សូមចូលរួមចែករំលែកទាំងអស់គ្នា។</p><p>ដោយ ញឹម ចន្ទបុរី</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75c63f89c49d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[សកម្មភាពពេញមួយថ្ងៃរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េ]]></title>
            <link>https://medium.com/@pablonhim/%E1%9E%9F%E1%9E%80%E1%9E%98%E1%9F%92%E1%9E%98%E1%9E%97%E1%9E%B6%E1%9E%96%E1%9E%96%E1%9F%81%E1%9E%89%E1%9E%98%E1%9E%BD%E1%9E%99%E1%9E%90%E1%9F%92%E1%9E%84%E1%9F%83%E1%9E%9A%E1%9E%94%E1%9E%9F%E1%9F%8B%E1%9E%81%E1%9F%92%E1%9E%89%E1%9E%BB%E1%9F%86%E1%9E%93%E1%9F%85%E1%9E%80%E1%9F%92%E1%9E%93%E1%9E%BB%E1%9E%84%E1%9E%94%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9E%91%E1%9F%81%E1%9E%9F%E1%9E%80%E1%9E%BC%E1%9E%9A%E1%9F%89%E1%9F%81-79da2ba01c5d?source=rss-4f0d9d127328------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/79da2ba01c5d</guid>
            <category><![CDATA[ux]]></category>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Nhim Chanborey]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Jun 2016 23:05:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-30T23:05:13.736Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PCFkT5wd8srGKb7tTkHkWg.jpeg" /></figure><p>ចាប់តាំងពីថ្ងៃមកដល់ទីក្រុងស៊េអ៊ូលដំបូង​ គិតមកទល់ពេលនេះគឺមានរយៈពេលប្រហែលមួយឆ្នាំកន្លះទៅហើយ ដើម្បីមកទទួលការហ្វឹកហ្វឺនជំនាញផ្នែករចនាកម្មវិធីទូរស័ព្ទ (UX/UI Mobile Design Training)។ មានមិត្តភក្តិមួយចំនួនចេះតែចោទសំណួរថា “តើទៅហ្នឹងធ្វើអីដែរ? ធ្វើអីខ្លះ? យ៉ាងម៉េចដែរ” មកកាន់ខ្ញុំ ដែលជាពិសេសគឺសមាជិកគ្រួសារតែម្ដងថ្វីត្បិតតែមកដល់ទីនេះអស់រយៈពេលយូរគួរសមក៏ដោយ នេះដោយសារតែខ្ញុំចេះតែរវល់ ហើយពេលខ្លះខ្ជិលនិយាយប្រាប់ផង ព្រោះវែងឆ្ងាយ​ ហាហា ដូច្នេះខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តសរសេរអត្ថបទមួយនេះឡើង ក្នុងន័យរ៉ាយរ៉ាប់រៀបរាប់អំពីដំណើរជីវិតពេញមួយថ្ងៃរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង។</p><p>ជាទូទៅ ខ្ញុំតែងងើបពីព្រឹក (ប្រហែលម៉ោង ៥ៈ៣០ ទៅ ៦ៈ០០) ដោយចូលដំណេករៀងព្រលប់ដែរ (ប្រហែល ១០ ទៅ ១០កន្លះ ឬ ១១ក៏មាន) ដើម្បីងើបឡើងមិនសូវមានភាពតម្អក់។ ងើបឡើងភ្លាមរៀបចំមុជទឹក ស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹកធ្វើដោយខ្លួនឯង (សាច់ជ្រូកចៀន ឬ ពងទាចៀន ហាហា) ហើយចាប់ផ្ដើមចេញពីផ្ទះ​ ដែលភាសាផ្លូវការគេនិយាយថា “សយនដ្ឋាន” ឬភាសាអង់គ្លេសហៅថា “Dormitory” ដែលមួយបន្ទប់តម្រូវអោយនៅគ្នា២នាក់។ ចេញពីផ្ទះប្រហែលម៉ោង ៧ៈ០០ រួចត្រូវដើរប្រមាណ ៥ នាទីជាង ដើម្បីទៅជិះរថភ្លើងក្រោមដី។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XdBmVw_LAYy5HQTVyg7YBQ.jpeg" /><figcaption>កន្លែងស្នាក់នៅរបស់ខ្ញុំគឺឆ្លងថ្នល់បត់ឆ្វេង</figcaption></figure><p>រថភ្លើងក្រោមដីគឺតម្រូវអោយមានកាតមួយសំរាប់ស្កេនជិះ និង ស្កេនចេញបន្ទាប់ពីជិះដល់គោលដៅរួច ដូច្នេះមុននឹងជិះរថភ្លើងត្រូវដាក់កាតស្កេនទៅហ្នឹងម៉ាស៊ីនមួយសិន រួចបានជិះជណ្ដើរយន្តទៅក្រោមដីដើម្បីរងចាំជិះរថភ្លើង។ ថេរវេលាពីកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ខ្ញុំ ទៅកាន់កន្លែងធ្វើការគឺចំណាយអស់ប្រហែល ១៥ នាទី (ទៀងទាត់) ដែលពេលទៅដល់ចំណតនោះ គឺខ្ញុំត្រូវធ្វើការដើរដោយថ្មើរជើងប្រហែល ៥ ទៅ​ ១០ នាទីទៀតដើម្បីទៅដល់។</p><p>មកដល់ក្រុមហ៊ុនភ្លាម ចាប់ផ្ដើមរៀបចំកុំព្យូទ័រធ្វើការងារដែលត្រូវធ្វើ ដែលការងារបច្ចុប្បន្នគឺមាន ២ ធំៗ៖</p><p>១ — រៀបចំសរសេរ ឯកសារស្ដីអំពីការណែនាំក្នុងការឌីហ្សាញ (Design Styleguide) សំរាប់អ្នកអភិវឌ្ឍនទាំងពីរផ្នែកគឺ iOS និង​ Android ដើម្បីអោយពួកគេធ្វើតាម។ ២ — ការងារបន្ទាប់បន្សំមានដូចជា កែប្រែទៅលើការឌីហ្សាញផ្សេងៗ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*722HaXQF8BvOS_SgWndwIA.jpeg" /><figcaption>តុនៅកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំ</figcaption></figure><p>ចូលធ្វើការរហូតដល់ម៉ោង ១១ៈ៣០ នាទី គឺជាពេលស្រស់ស្រូបអាហារថ្ងៃត្រង់ដូច្នេះខ្ញុំក៏ជិះតាមជណ្ដើរយន្តបិតជិតចាប់ពីជាន់ទី ២០ រហូតដល់ជាន់ទី១ក្រោមដី ដើម្បីចូលទៅញ៉ាំនៅភោជនីយដ្ឋានមួយ។ បន្ទាប់ពីញាំុរួចត្រូវឡើងមកលើវិញដើម្បីសំរាកបន្តិច ដែលអាចសំរាកបានរហូតដល់ម៉ោង ១ ថ្ងៃត្រង់រួចបន្តការងារម្ដងទៀត។​ ប្រសិនបើមិនសូវមានការងារអនុវត្តជាក់ស្ដែង ឬ ការងារសំរាប់ហ្វឹកហាត់នោះទេ គឺខ្ញុំនឹងចេញទៅផ្ទះនៅម៉ោង ៦ តែបើមានការងារច្រើន ថ្ងៃខ្លះអាចថែមម៉ោងរហូតដល់ ១០ ឬ ១១យប់ក៏មាន។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m1g-8Zf5Qi-HylCt809tww.jpeg" /><figcaption>រវល់គួរសម</figcaption></figure><p>ការងារមួយផ្សេងទៀត គឺរៀនភាសាកូរ៉េ ដែលបង្រៀនដោយអ្នកគ្រូជនជាតិកូរ៉េ (កាលពីមុនបង្រៀនដោយបងប្រុសម្នាក់ដែលគាត់ធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុននេះដែរ តែឥឡូវគាត់ត្រូវមានបេសកម្មដូច្នេះគាត់ត្រូវវិលត្រលប់ទៅប្រទេសកម្ពុជាវិញ)ដែលគាត់ធ្វើការបង្ហាត់ជារៀងរាល់យប់ថ្ងៃ ច័ន្ទ និង ថ្ងៃ ពុធ ចាប់ពីម៉ោង ៧ៈ៣០យប់ រហូតដល់ម៉ោង ៩ៈ៣០យប់ រួចបានសំរាកចេញទៅផ្ទះ។</p><p>ទៅដល់ផ្ទះភ្លាមដាក់កាតាបចុះរៀបចំមុជទឹករួច បិតម៉ាសថែរក្សាមុខប្រហែល ២០នាទី រួចទើបចូលគេង ដើម្បីរង់ចាំថ្ងៃស្អែកមកដល់ទៀត។</p><p>នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដែលវាមិនលំបាកហើយក៏មិនស្រួលដែរ ការដែលសំខាន់គឺយើងដាក់ចិត្តធ្វើវា ហើយធ្វើដោយរីករាយ ម៉្យាងវាគឺជាចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំផងដូច្នេះអាចនិយាយបានថា ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ជិនណាយជាមួយនឹងការងារមួយនេះទេ តែពេលខ្លះខ្ញុំចេះតែរអ៊ូលេងៗថា “អើយធុញណាស់ ខ្ជឹលណាស់” ដាក់មិត្តភក្តិ ដោយសារតែខ្ញុំឃើញពួកគេខ្លះមានការងារច្រើន ហើយខ្លះមិនសូវរវល់ចេះតែដើរមកនិយាយលេងជាមួយខ្ញុំ ចឹងក៏ចេះតែ តែស្ករទៅតាមនោះដែរទៅ។</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-vRG8nuUGgnjdagGKtDbzA.jpeg" /><figcaption>មិត្តភក្តិដែលមកជាមួយគ្នា (រូបថតកាលពីឆ្នាំទៅ)</figcaption></figure><p>អរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានចូលមកអាននូវអត្ថបទមួយនេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នា មិត្តភក្តិជាពិសេសបងប្អូនសាច់ញាតិខ្ញុំដែលបានអានអត្ថបទនេះរួចនឹងអស់មន្ទិល។</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=79da2ba01c5d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>