<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Amp Palita on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Amp Palita on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@paliita?source=rss-b690cf036488------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*XM1enivpJSBfevB-</url>
            <title>Stories by Amp Palita on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@paliita?source=rss-b690cf036488------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 03:05:42 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@paliita/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[เขียน E2E Automated Test ด้วย Detox ยังไงให้เข้าใจ และจัดการได้ง่าย]]></title>
            <link>https://life.lmwn.com/e2e-automated-test-with-detox-54186f3862bd?source=rss-b690cf036488------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54186f3862bd</guid>
            <category><![CDATA[engineering2022]]></category>
            <category><![CDATA[react-native]]></category>
            <category><![CDATA[testing]]></category>
            <category><![CDATA[qa]]></category>
            <category><![CDATA[line-man-wongnai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Amp Palita]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Nov 2022 05:02:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-15T05:02:47.063Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GqlK3nOeYWqBUkTy8HCncA.png" /></figure><p>การทำ Regression test เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องทำทุกครั้ง ก่อนที่จะที่ปล่อย version ใหม่ของแอปพลิเคชันออกไปให้ user ใช้ ทั้งนี้ก็เพื่อจะได้มั่นใจได้ว่า feature ทั้งเก่าและใหม่ในแอปฯ ยังสามารถทำงานได้ถูกต้อง</p><p>แต่เมื่อมีการเพิ่ม Feature ใหม่เยอะขึ้นเรื่อยๆ การทำ regression test ก็ใช้เวลามากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งปกติแล้ว การทดสอบ regression test จะเป็นการทดสอบด้วย test case ชุดเดิมซ้ำ ๆ ในทุก sprint นั้นถือว่าค่อนข้างน่าเบื่อและเสียเวลา ทีมจึงเริ่มมีแนวคิดที่อยากจะเปลี่ยน manual regression test ให้เป็น automated regression test ให้ได้มากที่สุด เพื่อช่วยลดเวลาในการทำ regression test และ QA ก็จะมี effort ไปทำอย่างอื่นมากขึ้น จึงเป็นที่มาของการทำ end-to-end automated test ในครั้งนี้</p><p>แอปพลิเคชัน Wongnai Merchant Application ซึ่งเป็นแอปที่ร้านค้าจะใช้รับเดลิเวอรีจาก LINE MAN เป็นอีกหนึ่งแอปที่มีการทำ regression test อยู่ตลอด เพราะจะมีการอัปเดต version ทุกๆ 2 สัปดาห์ โดยแอปพลิเคชันนี้ถูกพัฒนาด้วย React Native ดังนั้นเราจึงเลือกใช้ Detox ซึ่งเป็น end-to-end testing library ที่พยายามเลียนแบบ behavior ของ user ให้ใกล้เคียงมากที่สุด ส่วนตัว library เองก็ยังออกแบบมาสำหรับ React native โดยเฉพาะอีกด้วย</p><h3><strong>เหตุผลที่เลือกใช้ Detox</strong></h3><ul><li>สามารถใช้งานร่วมกับ Jest ได้</li><li>สามารถใช้งานใน pipeline Continuous Integration (CI) โดยจะ execute ทุกครั้งที่มีการ merge source code ใหม่เข้ามาใน branch หลัก ซึ่งผลการทดสอบจะถูกส่งไปใน Slack Channel ที่ทีมสามารถ monitor ดูได้ว่ามีเคสอะไรที่ fail บ้าง มีสาเหตุอย่างไร</li><li>เป็น Cross platform จึงสามารถใช้ code ชุดตัวเดียวกันเพื่อ test ได้ทั้ง iOS และ Android</li><li>มี feature synchronize test โดยที่ detox จะรอการทำงานของ animation และ network ให้อัตโนมัติ และจะทำงานในขั้นตอนถัดไปให้ทันทีเมื่อเสร็จสิ้น จึงสามารถลด Test flaky จากการใช้คำสั่ง sleep() ได้</li></ul><h3><strong>หลักการในการเขียน Automated test ด้วย Detox</strong></h3><p>จะประกอบไปด้วย 3 ส่วนหลัก ๆ คือ</p><ol><li>App — เป็น source code ส่วนของ application จริง ๆ ที่ developer เขียนขึ้นมา โดยจะมีการใส่ testID ลงใน object ต่าง ๆ แล้วนำ testID เหล่านี้มาใช้จับ Object ในการเขียน E2E test</li><li>Spec — จะเป็นไฟล์ที่เก็บ test step ที่ QA ออกแบบเอาไว้ ไฟล์นี้เราจะเขียนให้เหมือนกับเป็น user มากที่สุด</li><li>Page Object — จะเป็นไฟล์ที่เก็บ function เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในการเขียน spec และสามารถ reuse function เหล่านั้นใน spec ได้ง่าย หากหน้าจอมีการปรับเปลี่ยนก็จะช่วยให้แก้ไข code น้อยลง</li></ol><p>ในบทความนี้จะขอโฟกัสไปที่การเขียน page object ซึ่งหลักการของ page object คือ เรามองจะหน้าจอต่างๆ ของ app ให้เป็น object นึง</p><pre>await element(by.id(&#39;loginPage_loginbtn&#39;)).tap()</pre><p>จากตัวอย่าง นี่จะเป็นคำสั่งของ Detox ที่บอกว่าให้กด element ที่มี test ID เป็น loginPage_loginbtn</p><p>หมายความว่าถ้าใน spec ของเราต้องการกดไปที่ element นี้บ่อย ๆ จะทำให้เราต้องมาเขียน test ID นี้ซ้ำกันในหลาย ๆ ที่ ปัญหาคือถ้าในวันหนึ่ง test ID นั้นถูกเปลี่ยนขึ้นมา เราก็จะต้องไปตามแก้ test ID นั้นในทุก ๆ จุดที่เราได้เรียกใช้ ซึ่งก็จะส่งผลต่อการดูแลรักษา code ในระยะยาวอีกด้วย</p><p>การทำ page object โดยสร้าง function สำหรับแต่ละ action ไว้ที่เดียว แล้วให้ทางฝั่ง spec เป็นผ่ายเรียก function นี้ไปใช้งานเอง จึงเป็นอีกหนึ่งวิธีที่จะช่วยลดปัญหาเหล่านี้ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/876/1*42bOiWn_4sIIJxZ2HM0uqg.png" /></figure><p>การสร้าง page object จะเริ่มจากรวบรวม action ทั้งหมดที่สามารถทำได้ ตัวอย่างหน้า Login ของ WMA จะมี action ทั้งหมดตามด้านล่าง</p><ol><li>สามารถกดเปลี่ยนภาษาได้</li><li>สามารถกดเลือกภาษาไทยได้</li><li>สามารถกดเลือกภาษาอังกฤษได้</li><li>สามารถกดปิด modal สำหรับเลือกภาษาได้</li><li>สามารถกรอกอีเมลหรือเบอร์โทรศัพท์</li><li>สามารถกรอกรหัสผ่านได้ (ในกรณีที่กรอกอีเมล)</li><li>สามารถกดแสดงรหัสผ่านได้ (ในกรณีที่กรอกอีเมล)</li><li>สามารถกดลืมรหัสผ่านได้</li><li>สามารถกดปุ่มเข้าสู่ระบบได้</li><li>สามารถลงทะเบียนร้านได้</li></ol><p>จากนั้นสร้างไฟล์ loginPage.ts ขึ้นมาเพื่อรวบรวม function ทั้งหมดนี้ไว้ เช่น</p><pre>export const tapLogin = async (): Promise&lt;void&gt; =&gt; {<br>    await element(by.id(&#39;loginPage_loginbtn&#39;)).tap()<br>}</pre><pre>export const putEmailOrPhone = async (emailOrPhone: string): Promise&lt;void&gt; =&gt; {<br>    await element(by.id(&#39;loginPage_email&#39;)).replaceText(emailOrPhone)<br>}</pre><pre>export const putPassword = async (password: string): Promise&lt;void&gt; =&gt; {<br>    await element(by.id(&#39;loginPage_password&#39;)).replaceText(password)<br>}</pre><p>ในมุมของ QA นั้น QA จะโฟกัสว่าในแต่ละ step ของการเทสนั้นต้องการจะทำ action อะไรบ้าง เช่น</p><p>Step 1 — กรอก Email</p><p>Step 2 — กรอก Password</p><p>Step 3 — กดปุ่ม Login</p><p>ถ้าหากมีการทำ page object ไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อ QA มาเขียน test spec ก็จะสามารถดึงคำสั่งเหล่านั้นมาใช้ได้เลย จากที่ในแต่ละ step เป็นภาษาทั่วไป เมื่อเปลี่ยนมาเป็นโค้ดจะได้ว่า</p><p>Step 1 — loginPage.putEmailOrPhone(‘test@example.com’)</p><p>Step 2 — loginPage.putPassword(‘password’)</p><p>Step 3 — loginPage.tapLogin()</p><p>เนื่องจากมีการเรียกใช้ฟังก์ชัน page object แต่ละหน้ามาทำงานนั้น ไฟล์ spec จึงประกอบไปด้วย step เหมือนกับที่ user จะ interact กับตัว app เลยจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องสนใจกับรายละเอียดยิบย่อยข้างในของแต่ละ action ทำให้ไฟล์ spec จะกระชับและอ่านง่าย คนอื่นเข้ามาอ่านก็สามารถเข้าใจในแต่ละ action ได้จากชื่อของฟังก์ชันได้ทันที</p><p>อีกตัวอย่างหนึ่งคือ ในกรณีเราต้องการ interact กับ element ที่อยู่ในหน้านั้น แต่ไม่ได้อยู่ในหน้าจอ กรณีนี้ detox จะไม่สามารถ interact กับ element นั้นได้ ทำให้เราต้องเลื่อนหน้าจอขึ้นลงเพื่อให้ element นั้นแสดงผลแล้วจึงจะเรียกใช้คำสั่งเพื่อ interact กับ element</p><p>การเขียนคำสั่งในการ scroll ลงใน spec file แล้วจึงสั่ง interact กับ element มักจะสร้างปัญหาหลายๆเรื่องได้แก่</p><ol><li>test flaky เพราะขนาดหน้าจอต่างกัน ทำให้ scroll ไม่เท่ากัน</li><li>code duplication เพราะ logic การ scroll จะกระจายไปทุก test ของเรา เวลาแก้ไขต้องตามแก้ทุกที่</li><li>code ยุ่งเหยิงและอ่านยาก เพราะ user action ปะปนกับการ interact บนหน้าจอ</li></ol><p>ยกตัวอย่างเป็นเคสที่เราต้องการกดไปที่เมนู “สุกี้แห้งไก่” แต่จะเห็นว่าในหน้าจอนี้ หลังจากกดเพื่อดูเมนูในหมวด “อาหารจานหลัก” เราจะต้องเลื่อนหน้าจอลงมาเพื่อหาเมนู “สุกี้แห้งไก่” แล้วถึงจะกดไปที่เมนูนี้ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IyZ4Kos2bbwRUXC8Y-ao8A.png" /></figure><p>ในกรณีที่ไม่ได้มี page object ทุกครั้งที่จะกดเลือกเมนูนี้เราจะต้องมีคำสั่งสำหรับ scroll หน้าจอขึ้นเป็นระยะหนึ่งเพื่อให้เมนูนั้นแสดงในหน้าจอก่อน แล้วถึงจะกดไปที่เมนูได้ ในบางกรณีระยะในการเลื่อนอาจจะไม่เท่ากับ เนื่องจาก test data ไม่เท่ากัน หรือขนาดหน้าจอของ device แต่ละรุ่นไม่เท่ากัน ทำให้ test flaky ได้ง่าย</p><p>แล้วถ้าหากว่าในเคสของเราจะต้องเลือกเมนูอื่น ๆ เพิ่มเติม เราจะต้องเรียก function scroll ทุกครั้งก่อน interact กับเมนูอยู่เสมอ ทำให้ spec file นั้นดูไม่ค่อยสะอาด อ่านยากเพราะมี noise ในการ scroll กระจายเต็มไปหมด</p><p>ในกรณีที่ไม่ได้ทำ page object ในการเลือกเมนูในแต่ละครั้งจะได้ spec file ออกมาเป็นแบบนี้</p><pre>await waitFor(element(by.id(&#39;mangeMenu_scrollview&#39;).withDescendant(by.text(name))))<br>        .toBeVisible()<br>        .whileElement(by.id(mangeMenu_scrollview))<br>        .scroll(100, &#39;down&#39;)</pre><pre>await element(by.id(&#39;mangeMenu_scrollview&#39;).withDescendant(by.text(name))).tap()</pre><p>แต่ถ้าหากเราสร้าง function ขึ้นมารองรับกรณีนี้ โดย function จะรับแค่ชื่อเมนูเข้ามา แล้วไม่ว่าเมนูนี้จะอยู่ส่วนไหน function นี้จะมีหน้าที่เลื่อนหาเมนูนี้ให้เจอ จะได้ว่าใน spec เราก็จะโฟกัสแค่ว่าเราต้องการจะเลือกเมนูที่ชื่อนี้ และไม่จำเป็นต้องสนใจว่าเมนูนี้จะอยู่ส่วนไหนของหน้าจอ</p><p>เราสามารถสร้าง function สำหรับ page object ในหน้า menu ได้ตามตัวอย่างด้านล่างนี้</p><pre>export const tapMenuName = async (name: string): Promise&lt;void&gt; =&gt; {<br>    await downUntilFound(<br>        by.id(&#39;mangeMenu_scrollview&#39;).withDescendant(by.text(name)),<br>        ‘mangeMenu_scrollview’<br>    )<br>    await element(by.id(&#39;manageMenu_scrollview&#39;).withDescendant(by.text(name))).tap()<br>}</pre><pre>export const downUntilFound = async (<br>    elementSel: Detox.NativeMatcher,<br>    scrollViewId: string<br>): Promise&lt;void&gt; =&gt; {<br>    await waitFor(element(elementSel))<br>        .toBeVisible()<br>        .whileElement(by.id(scrollViewId))<br>        .scroll(100, &#39;down&#39;)<br>}</pre><p>ส่วนใน spec file จะสามารถเรียกใช้งานได้ง่าย ดังนี้</p><pre>await menuPage.tapMenuGroup(‘อาหารจานหลัก’)</pre><pre>await menuPage.tapMenuName(‘สุกี้แห้งไก่’)</pre><p>จะเห็นว่า spec file นั้นดูสะอาด อ่านง่าย และเข้าใจ user action ได้อย่างตรงไปตรงมา หากไม่ทำอย่างนี้แล้วใน spec จะกลายเป็น code ที่โฟกัสว่าเราจะ interact กับหน้าจอมือถืออย่างไร ซึ่งทำให้ code maintenance ยาก และ QA เขียน spec ได้ยาก</p><p>Co-writer: <a href="https://medium.com/u/dc5ab860056e">Kasidit Grisrivantana</a></p><h3>References</h3><ul><li><a href="https://wix.github.io/Detox/">Detox</a></li><li><a href="https://martinfowler.com/bliki/PageObject.html">bliki: PageObject</a></li><li><a href="https://blog.logrocket.com/react-native-end-to-end-testing-detox/">React Native end-to-end testing with Detox - LogRocket Blog</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54186f3862bd" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://life.lmwn.com/e2e-automated-test-with-detox-54186f3862bd">เขียน E2E Automated Test ด้วย Detox ยังไงให้เข้าใจ และจัดการได้ง่าย</a> was originally published in <a href="https://life.lmwn.com/">Life@LINE MAN Wongnai</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Frontend Individual Study with MoCA]]></title>
            <link>https://paliita.medium.com/frontend-individual-study-with-moca-308afdc5be57?source=rss-b690cf036488------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/308afdc5be57</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Amp Palita]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Dec 2020 11:02:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-14T17:59:29.850Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีค่ะ วันนี้จะมาเล่าประสบการณ์การทำ frontend จากวิชา individual study ของวิศวะจุฬาฯ (ซึ่งบทความนี้ไม่ได้จะมาสอนวิธีเขียนแอพใดๆทั้งสิ้นนะคะ5555) เริ่มต้นจากพอขึ้นปี 3 เริ่มรู้สึกอยากลองเขียนแอพลิเคชั่นดูบ้าง ซึ่งพี่ที่รู้จักก็ได้แนะนำให้ลองทักถาม อ.โปรดปรานดู พอลองปรึกษากับอาจารย์ดูแล้ว อาจารย์ก็ได้แนะนำให้รู้จักกับโปรเจคนี้ค่ะ</p><p>ต้องเกริ่นให้ฟังก่อนว่าโปรเจคนี้จะทำแอพลิเคชันที่จะตรวจสอบอาการเบื้องต้นของโรคสมองเสื่อม ซึ่งได้ทำร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในทีมก็จะประกอบไปด้วยพี่ๆนิสิตป.โท นิสิตปัจจุบัน รวมถึงอาจารย์อีกหลายๆท่าน <br>โดยแอพลิเคชันนี้จะถูกใช้บนไอแพดเราจึงใช้ SwiftUI ในการเขียนหน้าแอพลิเคชันเป็นหลัก</p><h3>มาเริ่มกันเลย!!</h3><p>ในสัปดาห์แรก พี่หลิว ซึ่งเป็นพี่ป.โทที่คอยดูแลในส่วนของ frontend ก็ได้มอบหมายงานสำคัญงานแรกมา นั่นก็คือให้ไปศึกษาการเขียน SwiftUI จากคอร์สเรียนใน udemy นั่นเองงงง เนื่องจากแอพลิเคชันนี้จะถูกใช้บนไอแพดเราจึงใช้ SwiftUI ในการเขียนหน้าแอพลิเคชันเป็นหลัก (ถึงแม้งานที่ต้องทำจริงๆจะไม่ค่อยเหมือนที่เรียนก็เถอะ5555555)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7dJIBeNJmJj-X-MceBez7g.png" /><figcaption>อันนี้จะเป็น website ของ Udemy นะคะ ถ้าใครอยากศึกษาเรื่องอะไรเพิ่มเติมก็ลองดูได้ค่ะ</figcaption></figure><p>หลังจากที่เริ่มเข้าใจภาษา swift มากขึ้นแล้ว(?) สัปดาห์ต่อไปพี่หลิวก็มอบหมายงานแรกของจริงมาให้ลองทำเลย ซึ่งงานที่ได้รับนั้นก็คือ ให้ลองเขียนโครงหน้า UI ของหน้า Delayed Recall ซึ่งพี่ออยได้ดีไซน์ไว้ให้ใน figma เรียบร้อยแล้ว และถ้าตรงไหนที่ยังทำไม่เป็นก็สามารถไปดูโค้ดที่คนอื่นเคยเขียนไว้แล้วลองนำมาปรับใช้ได้เลย เพราะโครงสร้างต่างๆภายในแต่ละหน้าจะมีแพทเทิร์นคล้ายๆกัน ซึ่งหน้าUI ของเราก็จะมีหน้าตาเป็นแบบนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bwBc95if3uQEBxDrrrBeUg.png" /><figcaption>หน้านี้จะมีชื่อว่า Delayed Recall นั่นเอง</figcaption></figure><p>หลังจากที่ทำโครงหน้า UI เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาใส่ logic ให้แต่ละปุ่ม ต้องเล่าให้ฟังก่อนว่า logic ในหน้านี้ก็คือ จะเช็คว่าผู้ทดสอบจะสามารถจำคำศัพท์ที่มีการเปิดเทปให้ฟังก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ โดยให้โอกาสในการตอบ 3 ครั้ง ถ้าตอบผิดในครั้งแรกจะมีคำใบ้หมวดหมู่ของคำนั้นมาให้ฟังแล้วให้ผู้ทดสอบตอบอีกรอบ ถ้าผู้ทดสอบยังตอบผิดอยู่ก็จะมีคำใบ้ตัวเลือกมาให้ ซึ่งถ้าผู้ทดสอบยังตอบผิดจะถือว่าข้อนั้นผู้ทดสอบจำไม่ได้ไปเลย</p><p><em>ตัวอย่าง<br>คำ : “หน้า”<br>คำใบ้หมวดหมู่ : เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย<br>คำใบ้ตัวเลือก : จมูก หน้า มือ</em></p><p>จากที่ได้เห็น logic คร่าวๆของหน้านี้ไปแล้ว จะได้ว่า ในแต่ละแถว(แต่ละคำนั่นเอง) ถ้ากดติ๊กถูกในคอลัมน์ <em>“ผู้ทดสอบจำได้”</em> ปุ่มฟังเสียงคำใบ้ที่อยู่คอลัมน์ถัดไปจะ disable และเครื่องหมายติ๊กถูก/ผิดที่อยู่หลังปุ่มฟังเสียงจะสามารถกดตอบได้ก็ต่อเมื่อกดฟังเสียงและได้บันทึกเสียงเรียบร้อยแล้วเท่านั้น เช่นเดียวกับคอลัมน์ <em>“คำใบ้ตัวเลือก”</em> ปุ่มฟังเสียงจะสามารถกดได้ก็ต่อเมื่อ กดติ๊กผิดในคอลัมน์ “ใบ้หมวดหมู่นั่นเอง” หมายความว่าถ้ากดติ๊กถูกตั้งแต่แรก (คอลัมน์ “ผู้ทดสอบจำได้”) จะไม่สามารถกดฟังและตอบในส่วนของคำใบ้ทั้งสองได้ พูดง่ายๆก็คือถ้าผู้ทดสอบตอบถูกตั้งแต่ครั้งแรกก็จะไม่จำเป็นต้องฟังคำใบ้อื่นๆแล้วนั่นเอง</p><p>อาจจะดูงงๆ พี่หลิวเลยส่งไฟล์นี้มาให้ ซึ่งดูแล้วเข้าใจง่ายขึ้นเยอะมาก ๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rcZSARicvdmcxp2fzzwDWA.png" /><figcaption>ต้องขอบคุณพี่หลิว ณ ที่นี้ด้วยค่า</figcaption></figure><p>ถ้าถามว่าส่วนไหนในนี้ยากที่สุด คงตอบได้ทันทีเลยว่าความยากอยู่ตรงที่ ในบางครั้งถ้าผู้ทดสอบกดฟังเสียงคำใบ้แล้ว คำใบ้ยังไม่ทันจบแต่ผู้ทดสอบดันกดตอบถูกผิดได้ หรือจะเป็นในเคสที่ผู้ทดสอบกดฟังเสียงคำใบ้ของแถวแรกแล้วยังไม่ทันจะได้ตอบถูกผิดก็สามารถไปฟังคำใบ้ในแถวอื่นได้ ซึ่งมันไม่ควรจะเป็นแบบนั้นน่ะซี้… กว่าจะผ่านมาได้เรียกได้ว่ามีบัคใหม่ๆให้แก้เกือบทุกอาทิตย์TT</p><h3>ยัง ยังมีอีก…</h3><p>หลังจากทำงานที่ได้รับมอบหมายนี้ผ่านไปได้ด้วยดี แต่ว่ายังค่ะ ยังมีอีก นี่เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ยังเหลืองานหินอีกอย่างนึงนั่นก็คือ ทำหน้า summary นั่นเอง</p><p>นี่ก็จะเป็นโครงหน้าคร่าวๆของหน้า summary ค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NpmVTXbNxj8-OdR_TLKwrA.png" /><figcaption>ในกล่องสีเหลืองก็คือหน้า Delayed Recall ของเรานั่นเองงงง</figcaption></figure><p>รายละเอียดของหน้านี้ก็คือนำสิ่งที่ผู้ทดสอบตอบทั้งหมดมายัดไว้ในหน้าเดียวกัน หรือก็คือ หน้าสรุปผลนั่นเอง ตอนแรกก็คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรยากเท่าไหร่เพราะในส่วนของ UI ก็ไม่ได้มีอะไรน่าเป็นห่วงเนื่องจากมีหน้าตาเหมือนกับที่เราเคยทำไว้แล้ว แต่ แต่ แต่!! มันดันไม่ได้มีแค่นั้นน่ะซี้</p><p>ยังมีส่วนที่เรียกได้ว่าหนักหน่วงเลยก็คือ การ bind คำตอบจากหน้าที่ให้ผู้ทดสอบทำมายังหน้า summary ซึ่งความรู้ที่มีเกี่ยวกับเรื่องนี้เรียกได้ว่าเป็น 0 ค่ะ แถมการ bind คำตอบของหน้าเราก็ดันทำไม่เหมือนชาวบ้านเค้าอีก (จะเห็นได้จากการบันทึกเสียงในพาร์ทของคำใบ้นั้นจะถูกอัดหรือไม่อัดขึ้นอยู่กับคำตอบของผู้ทดสอบ แตกต่างจากหน้าอื่นที่มั่นใจได้ว่าคำตอบจะถูกอัดเสียงและมีข้อมูลเสียงส่งไปแน่นอน) ทำให้เราไปก้อปและดัดแปลงเหมือนที่เคยทำไม่ได้แล้ว555555 แต่งานนี้ก็ได้น้องนนมาช่วยอีกเช่นเคย (จบโปรเจคอาจจะต้องเลี้ยงข้าวน้องซักมื้อ)</p><p>ในพาร์ทนี้ทำให้ได้ไปศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Enumerations และ Raw values ซึ่งจะช่วยให้การเก็บคำตอบของเราเป็นระบบมากยิ่งขึ้น รวมถึงเราก็ยังได้ไปศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับ library ที่มีชื่อว่า Alamorefire ซึ่งเราจะใช้ในการเขียน request service นั่นเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vQ0oXzd367bjtp7pacTSIQ.png" /><figcaption>อันนี้ตัวอย่างที่ใช้ในการเก็บเสียงคำตอบของผู้ทดสอบ</figcaption></figure><p>1 เทอมกับการทำ Individual Study ครั้งนี้เป็นเทอมที่ได้รับประสบการณ์ต่างๆ และสกิลติดตัวไปมากมาย นอกจากจะได้ความรู้ทางด้านการเขียนโปรแกรม ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่ 0 จนสามารถเข้าใจการวาง structure ต่างๆของโค้ดแล้ว ก็ยังได้เรียนรู้การทำงานจริงๆที่ไม่ได้มีสอนในห้องเรียน ได้ลองใช้ software tools ต่างๆเช่น Figma, Trello, Slack ซึ่งมีประโยชน์มากๆในการทำงาน อีกทั้งยังฝึกบริหารเวลาในการทำงานควบคู่กับการเรียนไปด้วยได้ดียิ่งขึ้น</p><p>สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณอาจารย์โปรดปรานที่ให้โอกาสมาเป็นส่วนหนึ่งในโปรเจคนี้ และขอบคุณพี่ๆและน้องๆในทีมที่ให้คำแนะนำชี้แนะและคอยช่วยเหลือมาโดยตลอดด้วยค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=308afdc5be57" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>