<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by นักเดินทางข้ามเวลา on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by นักเดินทางข้ามเวลา on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@pang2018?source=rss-67a799e52406------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*eslA9-8yE6bagznN0xxnSQ.jpeg</url>
            <title>Stories by นักเดินทางข้ามเวลา on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@pang2018?source=rss-67a799e52406------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 00:35:02 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@pang2018/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[คอสมอส ตอนที่ 4: ต้นไม้แห่งชีวิต​ พัฒนาการของดวงตา การสูญพันธุ์​ และชีวิตต่างดาว]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-4-%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%95%E0%B8%B2-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%8D%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B9%8C-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A7-f2471b90536?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2471b90536</guid>
            <category><![CDATA[วิวัฒนาการ]]></category>
            <category><![CDATA[การสูญพันธุ์]]></category>
            <category><![CDATA[ชีวิต]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[ดวงตา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Jun 2021 00:20:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-05T00:20:48.830Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“วิทยาศาสตร์ทำงานอยู่บนเส้นแบ่งของความรู้ และความไม่รู้ เราไม่กลัวที่จะยอมรับในสิ่งที่เราไม่รู้ ไม่น่าอายเลยสักนิด แต่ที่น่าละอายใจที่สุดก็คือ การเสแสร้งทำเป็นรู้ว่าเรามีคำตอบทั้งหมดแล้ว” กล่าวโดย นีล ดะแกรส ไทสัน</blockquote><blockquote>“วิวัฒนาการไม่เพียงแต่เป็นวิทยาศาสตร์ที่เที่ยงแท้เท่านั้น แต่มันยังเป็นประสบการณ์ของจิตวิญญาณที่ทะเยอทะยาน”</blockquote><p>ทฤษฎีวิวัฒนาการ ได้ปฏิวัติแนวคิดที่สุดแสนล้ำลึกที่สุดอย่างหนึ่งในวงการวิทยาศาสตร์ และในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ ซึ่ง ชาลส์ โรเบิร์ต ดาวินส์ (Charles Robert Darwin) ได้เคยนำเสนอแนวคิดนี้เอาไว้มาตั้งแต่ในปี 1859 แล้ว จนมาถึงตอนนี้ความโกลาหลของการวิวัฒนาการก็ไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย</p><p>ผู้คนบางกลุ่มรู้สึกไม่สบายใจกับแนวคิดที่ว่าเราเคยมีบรรพบุรุษร่วมกับวานรทั้งหลาย และชิมแปนซีก็อยู่ใกล้ชิดกับเรามากที่สุด ในสายตาของเราพวกมันส่วนมากมักประพฤติตัวไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ในพื้นที่สาธารณะ เพราะมันชอบแสดงออกถึงความต้องการเช่นเดียวกับมนุษย์แต่เปิดเผยกว่า</p><p>ความเชื่อดั้งเดิมคือพวกเราถูกสร้างขึ้นมาและแยกออกจากกันจากชิมแปนซีเหล่านี้ รวมทั้งจากสัตว์อื่นๆ ทั้งหมดบนโลก พวกเราสำคัญตัวเองว่าคือสิ่งมีชีวิตที่พิเศษสุด และอยู่เหนือกว่าทุกสิ่งอย่างไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน</p><p>แต่ปัจจุบันวิทยาศาสตร์บอกกับเราว่าแท้จริงแล้วชีวิตบนโลกทุกชีวิตนั้น ล้วนสืบสายมาจากสิ่งมีชีวิตตั้งต้นเดียวกันเมื่อกว่า 3–4 พันล้านปีที่แล้ว คุณจะรู้สึกอย่างไรหากมีคนบอกว่า แท้จริงแล้วต้นโอ๊กที่เติบใหญ่ในป่านั้นคือมิตรสหายที่พลัดพรากไปจากเราเมื่อนานมาแล้ว</p><p>หากเราย่อส่วนเข้าไปดูภายในโครงสร้างของสิ่งมีชีวิตในระดับเซลล์ และเล็กลงไปอีก เราจะพบเข้ากับสิ่งที่คล้ายกับบาร์โค้ดของต้นโอ๊ก สิ่งนี้เปรียบเสมือนกับคู่มือที่ถูกเขียนเอาไว้โดยรหัสที่มีแต่เพียงชีวิตเท่านั้นที่จะเข้าใจมันได้ เป็นคู่มือที่บอกว่าต้นไม้ควรมีวิธีการเผาผลาญพลังงานจากน้ำตาลอย่างไร (Carbohydrate metabolism) ทีนี้หากเรานำบาร์โค้ดแห่งชีวิตนี้มาเทียบกับ DNA ของเรา เราก็จะพบกับความมหัศจรรย์ใจอย่างหนึ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ นั่นคือแท้จริงแล้วทั้งต้นไม้นี้และพวกเราทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นญาติที่พลัดพรากจากกันและกัน อันที่จริงไม่ได้มีแต่เพียงต้นไม้เท่านั้น เพราะหากเราย้อนกลับไปในเวลานานพอ เราจะพบว่า ชีวิตใดๆ บนโลกนี้ล้วนแล้วแต่เคยมีบรรพบุรุษร่วมกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นผีเสื้อ หมาป่าสีเทา เห็ด ฉลาม แบคทีเรีย นกกระจอก และอื่นๆ จะเห็นได้ว่าครอบครัวของพวกเรานั้นมหาศาล</p><p>ชีวิตบนโลกมีความหลากหลายมาก เราสามารถแยกได้ว่าอะไรคือนกฮูก หรือหมึกยักษ์ เว้นเสียแต่ว่าพวกเราจะมีแต่ฝาแฝดเดียวกันทั้งหมดบนโลก และไม่มีใครอื่นอีกแล้วในจักรวาล ซึ่งนั่นเป็นไปไม่ได้ สิ่งนี้จึงทำให้เกิดสายพันธุ์ของสัตว์ต่างๆ ขึ้น และมีความหลากหลายทางพันธุกรรม ภายใต้เงื่อนไขของการคัดเลือกโดยธรรมชาติ (natural selection) โดยสภาพแวดล้อมจะเป็นผู้เลือกยีนที่มีคุณสมบัติดีที่สุดให้อยู่รอดและขยายพันธุ์ต่อไปได้ แต่สิ่งหนึ่งที่คู่มือชีวิตของพวกเราทั้งหมดแนะนำเหมือนกันก็คือ การย่อยสลายน้ำตาล ฟังก์ชันของการทำงานนี้คือพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลก เนื่องจากสิ่งนี้ถูกพัฒนาขึ้นมาก่อนที่จะเกิดรูปแบบของชีวิตที่หลากหลาย และแตกกิ่งก้านสาขาออกมาจากกัน และนี่คือต้นไม้แห่งชีวิตของพวกเรา (Tree of Life)</p><p>วิทยาศาสตร์ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ และได้สร้างชีวิตครอบครัวต้นไม้นี้ขึ้นมาให้เรา รวมถึงสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ทั้งหมดบนโลก ญาติที่ใกล้เคียงกับเรามากที่สุดอยู่บนกิ่งไม้ที่แตกกิ่งก้านมาจากที่เดียวกัน ขณะที่ลูกพี่ลูกน้องของเราอาจอยู่เลยถัดไปจากนี้ กิ่งไม้เหล่านี้คือที่อยู่ของสัตว์สายพันธุ์ต่างๆ ส่วนลำต้นของต้นไม้แสดงให้เห็นว่าพวกเรามีบรรพบุรุษร่วมกัน ชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่อ่อนไหว เมื่อเริ่มต้นขึ้น สภาพแวดล้อมก็จะหล่อหลอมมันขึ้นไปอีก ไปสู่รูปแบบชีวิตที่หลากหลาย ชีวิตมากกว่า 1 หมื่นเท่า สามารถแสดงให้เห็นได้ทั้งหมดบนต้นไม้นี้</p><p>เพียงแค่ในอาณาจักรของแมลงด้วง (beetles) นักชีววิทยาก็สามารถจัดรายการพวกมันเอาไว้ได้มากกว่า 500,000 ชนิดแล้ว ขณะที่จำนวนของแบคทีเรียนั้นไม่ต้องพูดถึง ยังมีสัตว์ และ พืช อีกมากมายหลายล้านสายพันธุ์ที่อาศัยอยู่บนโลก และส่วนใหญ่นักวิทยาศาสตร์ยังไม่รู้จักมัน ต้นไม้แห่งชีวิตนี้มีอายุเก่าแก่กว่า 3,500 ล้านปีมาแล้ว จะเห็นได้ว่าเป็นช่วงเวลายาวนานมากเพื่อให้ชีวิตได้ถูกพัฒนาขึ้น วิวัฒนาการสามารถทำให้สิ่งมีชีวิตอำพรางตัวเองจากเหยื่อหรือสัตว์นักล่าได้ พวกมันใช้เวลาหลายพันชั่วรุ่นเพื่อทำให้เกิดลวดลายที่ซับซ้อนต่างๆ ขึ้น และอาศัยประโยชน์จากลวดลายเหล่านี้เพื่อทำให้เกิดข้อได้เปรียบต่อการอยู่รอด เช่นแมลงที่พัฒนาตัวเองจะดูกลมกลืนไปกับพืช หรือดอกไม้ที่พัฒนาตัวเองจนดูคล้ายกับแมลง เพื่อหลอกล่อให้ตัวต่อมาช่วยผสมเกสรให้ นี่คือพลังของการแปรสัณฐานอันน่าทึ่งของการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ท่ามกลางกิ่งก้านที่หนาแน่นบนต้นไม้แห่งชีวิตนี้ เราอาศัยอยู่ที่นี่ ที่ไหนสักแห่งบนกิ่งก้านเล็กๆ เหล่านี้ วิทยาศาสตร์ได้เปิดเผยให้เห็นถึงเรื่องราวของชีวิตทั้งหมดบนโลกว่าแท้จริงแล้วพวกเรามาจากจุดยืนเดียวกัน</p><p>ชาลส์ ดาร์วิน ค้นพบกลไกธรรมชาติของวิวัฒนาการ เขายืนอยู่เหนือความเชื่อที่ว่าความซับซ้อนและความหลากของวิธีการทำงานในชีวิต เป็นผลมาจากการออกแบบมาอย่างชาญฉลาดที่สุดของผู้ที่สร้างมันขึ้นมา เพื่อทำให้สิ่งมีชีวิตนับล้านสายพันธุ์เหล่านี้แยกออกจากกัน เขาเห็นว่าชีวิตนั้นซับซ้อนเกินไป และวิวัฒนาการนั้นดำเนินไปอย่างไร้ทิศทาง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SHVlrhSM9qZeLfgGRrrh-g.jpeg" /><figcaption>Cosmos Eye by imgur.com/a/fFC7o</figcaption></figure><p>อย่างเช่นพัฒนาการที่ซับซ้อนของดวงตามนุษย์ เป็นตัวอย่างที่ดีที่สำหรับการทำความเข้าใจในเรื่องนี้ สิ่งจำเป็นของดวงตาก็คือ มันต้องมีกระจกตา ม่านตา เลนส์ เรตินา เส้นประสาทตา กล้ามเนื้อ และการโยงใยของเครือข่ายประสาทไปสู่สมองเพื่อตีความในสิ่งที่เห็น จะเห็นได้ว่าสิ่งนี้ซับซ้อนยิ่งกว่าอุปกรณ์ไหนๆ ที่สติปัญญาของมนุษย์จะเลียนแบบได้ ดังนั้นจึงเป็นที่ถกเถียงกันว่าดวงตาของมนุษย์ไม่ใช่ผลลัพธ์ของวิวัฒนาการอย่างไม่จงใจ แต่กว่าเราจะรู้ถึงความจริงนั่น เราจำเป็นต้องย้อนเวลากลับไปหลายพันล้านปี ไปยังโลกที่ที่แม้แต่ดวงตาก็ยังไม่มี เพื่อศึกษาถึงเรื่องราวของต้นต่อดังกล่าว</p><p>ในจุดเริ่มต้น โลกของชีวิตนั้นมืดบอด ไร้ซึ่งดวงตา เพื่อเปรียบเทียบให้เข้าใจง่าย นี่คือโลกที่เรามองเห็นเมื่อกว่า 4,000 ล้านปีที่แล้ว ในบ่อน้ำหรือใต้ท้องทะเลที่กว้างใหญ่ที่ไหนสักแห่งบนพื้นโลก จนกระทั่งเวลาที่ผ่านไปหลายร้อยล้านปี มีอยู่มาวันหนึ่ง ได้เกิดข้อผิดพลาดของกระบวนการคัดลอกชีวิตในระดับที่เล็กจิ๋วของแบคทีเรียตัวหนึ่ง บัดนี้รหัสของชีวิตได้รับการแก้ไข อันที่จริงแล้วมันคือการกลายพันธุ์แบบสุ่มที่ไปทำให้จุดของโมเลกุลโปรตีนเฉพาะบนตัวของมันเกิดมีความอ่อนไหวต่อแสงขึ้น ถ้าอยากรู้ว่าสิ่งที่มันมองเห็นนั้นมีสภาพเช่นไร นี่คือภาพเปรียบเทียบ ภาพทางขวามือนี้คือสิ่งที่แบคทีเรียไวต่อแสงมองเห็น แบคทีเรียนั้นเปราะบางมากเพียงแค่แสงอัลตราไวโอเลตจากดวงอาทิตย์เพียงเล็กน้อยที่หลุดรอดเข้ามาก็อาจทำให้ DNA ของพวกมันแตกสลายได้ นี่จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมแบคทีเรียที่ไวต่อแสงถึงสามารถหนีพ้นไปจากภัยอันตรายนี้ ข้อมูลที่ได้รับนี้ทำให้พวกมันสามารถแยกแยะได้ว่าอะไรคือกลางวัน หรือ กลางคืน และการที่พวกมันรู้ถึงข้อได้เปรียบนี้ จึงทำให้มีโอกาสอยู่รอดได้มากกว่า และสามารถส่งต่อคู่มือการใช้ชีวิตเช่นนี้ไปสู่ในรุ่นหลานถัดไป</p><p>เมื่อเวลาผ่านไปประชากรของแบคทีเรียกลายพันธุ์กลุ่มนี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งมีจำนวนที่มากกว่าแบคทีเรียกลุ่มเดิมที่อาศัยอยู่ตามพื้นผิวของน้ำ เมื่อเวลาผ่านไปโปรตีนที่ไวต่อแสงเหล่านั้น ก็ได้กลายสภาพมาเป็นจุดของสีที่เข้มขึ้น (ทำให้สามารถซึมซับแสงได้มากกว่าเดิม) สิ่งนี้ช่วยพวกมันสามารถแยกแยะรายละเอียดของแสงได้ดีขึ้น ซึ่งเป็นพัฒนาการที่จำเป็นต่อการค้นหาแหล่งอาหาร</p><p>วิวัฒนาการของดวงตายังคงดำเนินต่อไป เช่นเดียวกับความหลากหลายของเซลล์ในสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนขึ้นไปอีก และนี่คือมุมมองของหนอนตัวแบน (Flatworm) เราเริ่มจะเห็นถึงภาพที่เคลื่อนไหวได้ขณะที่มันแหวกว่ายตามพื้นน้ำ มันได้พัฒนาให้จุดสีเข้มที่ไวที่ต่อแสงนี้บุ๋มลึกลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดักจับแสง ทำให้แยกแยะได้ว่าอะไรคือเงาสะท้อน หรือแสงที่มาจากดวงอาทิตย์โดยตรง ขณะนี้มันสามารถมองเห็นวัตถุแบบหยาบๆ ใต้น้ำได้แล้ว ซึ่งเป็นประโยชน์มากต่อการค้นหาอาหาร แถมยังช่วยให้สามารถหลบเลี่ยงจากผู้ที่ต้องการจะกินมันได้อีกด้วย</p><p>หลายพันรุ่นถัดมา สิ่งต่างๆ เริ่มชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อร่องของจุดรับแสงนี้ได้เคลื่อนเข้าไปอยู่ในส่วนที่ลึกลงไปอีก จนพัฒนากลายไปเป็นหลุมที่มีช่องเปิดรับแสงอยู่ด้านบน</p><p>การคัดเลือกโดยธรรมชาติค่อยๆ แกะสลักดวงตาขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย ต่อมาช่องเปิดรับแสงด้านบนนี้ก็ค่อยๆ ขยับแคบลงมาเรื่อยๆ จนรูรับแสงนี้มีขนาดที่เล็กลง เพื่อยอมให้แสงลอดผ่านไปได้เพียงนิดเดียว ขณะเดียวกันดวงตาก็เริ่มมีการสร้างเยื่อหุ้มที่โปร่งใสมาคอยป้องกันช่องรับแสงดังกล่าวด้วย ซึ่งขณะนี้สิ่งมีชีวิตจะเริ่มมองเห็นภาพลางๆ แบบกลับหัวอยู่ภายในดวงตาที่เปราะบางได้แล้ว ต่อมาสิ่งมีชีวิตได้พัฒนาม่านตาขึ้นเพื่อให้ดวงตาสามารถปรับความเข้มของแสงได้ตามที่ต้องการ เช่นม่านตาจะขยายออกเมื่อเมื่อสภาพแวดล้อมนั้นมีแสงน้อย และในทางกลับกันม่านตาจะหดตัวลงเมื่อแสงจากภายนอกนั้นสว่างจ้าเกินไป ความยืดหยุ่นของดวงตาในลักษณะนี้ทำให้มันสามารถมองเห็นภาพได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น</p><p>ในช่วงแรกการพัฒนาของดวงตานั้นสำคัญมาก ผู้เข้าแข่งขันในแต่ละคนจะได้เปรียบกว่ากันก็ต่อเมื่อ สามารถมองเห็นได้ละเอียดกว่าและไกลกว่าเท่านั้น จึงจะเป็นผู้ที่อยู่รอดได้ดีที่สุด และแล้วคุณสมบัติใหม่ที่ยอดเยี่ยมของดวงตาก็ถูกพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น เมื่อวุ้นใสในตาที่อยู่ใกล้กับรูรับแสงได้ก่อตัวกลายมาเป็นเลนส์ ลักษณะของดวงตาเช่นนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกโดยปลาในยุคโบราณ ขณะเดียวกันรูรับแสงก็ถูกขยายออกเพื่อยอมให้แสงลอดผ่านเข้ามาได้มากขึ้น และในตอนนี้ปลาก็สามารถมองเห็นภาพที่มีความละเอียดสูงแบบทั้งใกล้และไกลได้แล้ว</p><p>แต่สิ่งเลวร้ายก็เกิดขึ้น คุณเคยสังเกตกันไหมว่าหลอดในแก้วน้ำเมื่อมองมาจากพื้นผิวนั้นจะเป็นเช่นไร แน่นอนว่ารูปร่างของหลอดจะเปลี่ยนไป อันเนื่องมาจากแสงที่โค้งไปตามตัวกลางสสารที่มีความหนาแน่นแตกต่างกันมากๆ อย่างเช่นน้ำ และ อากาศ</p><p>เดิมทีดวงตาของเรานั้นได้รับการพัฒนามาเพื่อให้มองเห็นเพียงแค่โลกในใต้น้ำ จึงทำให้ของเหลวในตาได้รับการออกแบบมาอย่างประณีต เพื่อขจัดความบิดเบี้ยวของแสงที่โค้งงอดังกล่าว</p><p>แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนบก ภาพที่เห็นส่วนใหญ่คือแสงที่เดินทางผ่านตัวกลางที่เป็นอากาศที่แห้ง ในขณะที่ดวงตาก็ยังคงมีน้ำที่เป็นของเหลวอยู่ภายใน นี่จึงทำให้แสงยังคงหักเหอยู่ภายในดวงตา ผลก็คือทำให้ทุกอย่างที่เห็นบนบกเกิดความผิดเพี้ยนไปหมด</p><p>เมื่อบรรพบุรุษสะเทือนน้ำสะเทือนบกของเราเดินออกมาจากบ้านเกิดที่เป็นพื้นน้ำสู่พื้นดิน เริ่มต้นนั้นดวงตาของพวกเขาถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อให้เห็นโลกในน้ำ จึงทำให้การมองเห็นบนบกในช่วงแรก</p><p>นั้นแย่มาก</p><p>เราชอบคิดว่าดวงตาของเรานั้นล้ำสมัย แต่ในช่วง 375 ล้านปีที่แล้ว เราแทบจะมองไม่เห็นอะไรไปไกลเกินกว่าสิ่งที่อยู่ตรงปลายจมูกของเราเลยด้วยซ้ำ หรือแม้แต่การมองเห็นรายละเอียดในที่มืด ในแบบที่ปลาจะสามารถมองเห็นได้</p><p>เมื่อเราละทิ้งผืนน้ำ ทำไมธรรมชาติถึงไม่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง โดยการพัฒนาดวงตาขึ้นมาใหม่แทนที่อันเก่า เช่นการพัฒนาดวงตาเฉพาะให้สามารถมองเห็นได้ในอากาศ อย่างไรก็ตามนั้นไม่ใช่วิถีแห่งธรรมชาติ</p><p>วิวัฒนาการได้เปลี่ยนโครงสร้างที่มีอยู่ในหลายชั่วอายุคน โดยการค่อยปรับเปลี่ยน และ เปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อย เหมือนรูปที่เราวาดไปแล้วไม่อาจนำไปแก้ไขในช่วงต้นได้</p><p>ในขั้นตอนของพัฒนาการดวงตา ในส่วนใหนที่ทำงานได้ดีอยู่แล้วมันจะถูกเก็บรักษาไว้เพื่อพัฒนาต่อยอดไปอีก เพื่อค้นหาวิธีที่ดีที่สุดสำหรับการอยู่รอด ในสิ่งมีชีวิตแทบจะทุกชนิดบนโลก เราสามารถเห็นได้ถึงความหลากหลายของดวงตาที่ถูกพัฒนาขึ้นมา ในความเป็นจริงแล้วการเกิดขึ้นของ ดวงตา และชีววิทยาทั้งหมดบนโลกนั้นจะไม่สมเหตุสมผลเลยหากปราศจากวิวัฒนาการ บางคนอ้างว่าวิวัฒนาการนั้นเป็นเพียงแค่ทฤษฎีราวกับความเชื่อ อย่างไรก็ตามหากเรามองว่าทฤษฎีแรงโน้มถ่วงคือแนวคิดสากล ถ้าให้เทียบแล้วทฤษฎีวิวัฒนาการก็คือความเป็นจริงของวิทยาศาสตร์เช่นเดียวกัน</p><p>วิวัฒนาการนั้นมีอยู่จริงๆ และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกล้วนแล้วแต่อยู่ในเครือญาติเดียวกันของครอบครัวขนาดใหญ่หนึ่งเดียวที่ชื่อ “Life”</p><p>“วิวัฒนาการไม่เพียงแต่เป็นวิทยาศาสตร์ที่เที่ยงแท้เท่านั้น แต่มันยังเป็นประสบการณ์ของจิตวิญญาณที่ทะเยอทะยาน” กล่าวโดย นีล ดะแกรส ไทสัน (Neil deGrasse Tyson)</p><p>ในบางครั้งวิวัฒนาการก็มาถึงจุดที่มืดบอด​เพราะไม่สามารถคาดการณ์หรือปรับให้เข้ากับเหตุภัยพิบัติที่เกิดขึ้นได้อย่างทันท่วงที กิ่งก้านบางส่วนของต้นไม้แห่งชีวิตจึงต้องแตกหักออกไป</p><p>สิ่งมีชีวิตจำนวนมากเคยดับสูญไปแล้วจากมหันตภัยร้ายแรงที่เกิดขึ้นในอดีต สิ่งนี้ยังคงเป็นอุทาหรณ์ให้สำหรับชีวิตที่เหลืออยู่ว่า “ไม่มีอะไรแน่นอน” แม้คุณจะทำดีที่สุดแล้วก็ตาม</p><p>ทุกๆ 1 ในล้านของสายพันธุ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ในทุกวันนี้ และอาจมีอีกหลายพันชนิดที่ดับสูญไปก่อนหน้า ส่วนใหญ่จะล้มตายจากการแข่งขันเพื่ออยู่รอดในแต่ละวัน แต่ก็มีอยู่ไม่ใช่น้อยที่สูญสิ้นไปด้วยเหตุภัยพิบัติร้ายแรงอย่างไม่อาจฟื้นคืนกลับมาได้</p><p>ในตลอด 500 ล้านปีที่ผ่านมา ได้เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่มาแล้วถึง 5 ครั้งบนโลก แต่ครั้งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นเมื่อ 250 ล้านปีที่แล้ว ในยุคเพอร์เมียน ซึ่งคือจุดสิ้นสุดของยุคสมัยอย่างแท้จริง</p><p>ไทรโลไบต์ (Trilobite) เป็นสิ่งมีชีวิตดำบรรพ์ที่มีชื่อเสียง (เป็นรองเพียงแค่ไดโนเสาร์) มันปรากฏครั้งแรกในยุคแคมเบรียนตอนต้น ในยุคนั้นมันคือเจ้าแห่งท้องทะเลที่แท้จริง ประชากรของมันครอบคลุมทั่วท้องมหาสมุทร จะเรียกได้ว่ามันคือหนึ่งในกลุ่มของสิ่งมีชีวิตแรกๆ ที่เริ่มพัฒนาการดวงตาขึ้นมา พวกมันประสบผลสำเร็จเป็นอย่างดีเลยทีเดียวในเรื่องของการเอาตัวรอด อาณาจักรของมันยืนยงมากกว่า 270 ล้านปี!</p><p>ครั้งหนึ่งโลกเคยถูกยึดครองด้วย ไทรโลไบต์ แต่ในตอนนี้พวกมันทั้งหมดสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว พวกมันถูกกำจัดไป พร้อมๆ กับสายพันธุ์ของสัตว์อีกจำนวนนับไม่ถ้วนจากเหตุภัยพิบัติ ว่ากันว่าหายนะนั้นเริ่มต้นขึ้นที่การระเบิดของภูเขาไฟครั้งใหญ่ที่ไซบีเรีย (Siberian Traps)</p><p>โลกในตอนนั้นแตกต่างกันอย่างมากกับในทุกวันนี้ มหาทวีปถูกเชื่อมเป็นหนึ่งเดียว ขณะที่พื้นที่ในส่วนที่เหลือกลายเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ลาวาที่ไหลล้นอย่างไม่ขาดสาย ได้สร้างขุมนรกออกมาจนสามารถครอบคลุมยุโรปตะวันตกได้ทั้งหมด เป็นเวลากว่าหนึ่งพันปีของการปะทุนับร้อยๆ ครั้ง มันได้สร้างมลภาวะของหินหนืด และ เถ้าถ่าน ออกมาปกคลุมโลก คาร์บอนไดออกไซด์ และ ก๊าซเรือนกระจกอื่นๆ ได้เปลี่ยนให้โลกร้อนขึ้นอย่างกะทันหัน กระแสน้ำในมหาสมุทรหยุดไหลเวียน และแบคทีเรียที่เป็นพิษ (Noxious bacteria) ก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว</p><p>สิ่งมีชีวิตเกือบทุกชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำล้มตายไปจนหมด และเมื่อก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ถูกพ่นออกมาจากพื้นน้ำสู่อากาศ ก็ส่งผลทำให้สัตว์บกจำนวนมากต้องทนทุกข์ทรมานกับสภาวะขาดอากาศหายใจ</p><p>9 ใน 10 ของสายพันธุ์ทั้งหมดที่เคยอาศัยอยู่บนโลก สูญพันธุ์ไปจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ และเราเรียกมันว่า “การตายครั้งมโหฬาร” (The Great Dying)</p><p>การกวาดล้างของสิ่งมีชีวิตในครั้งนั้น โลกต้องใช้เวลาไปอีกราว 10 ล้านปี กว่าจะสามารถคืนสภาพกลับมาได้ แล้วรูปแบบชีวิตใหม่ก็ค่อยๆ วิวัฒนาการขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อเติมเต็มช่องว่างที่เหลือจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในยุคเพอร์เมียน</p><p>ในบรรดาของผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดถัดมาก็คือ “ไดโนเสาร์” บัดนี้ดาวเคราะห์โลกได้กลายเป็นของมันแล้ว อาณาจักรของพวกมันเกรียงไกรมานานกว่า 150 ล้านปี ในที่สุดบัลลังก์ของมันก็โค่นลง</p><p>จะเห็นได้ว่าชีวิตบนโลกนั้นได้ก้าวข้ามผ่านห้วงเวลามาไกลพอสมควรกว่าจะมาถึงในยุคของเราในตอนนี้ นี่แสดงให้เห็นถึงความดื้อรั้น และ ทะเยอทะยานอย่างเหลือเชื่อของสิ่งมีชีวิต</p><p>เราสามารถค้นพบมันได้แทบจะทุกที่บนโลก แม้แต่ในที่ที่ไม่คิดว่าจะสามารถอยู่รอดได้ อย่างเช่นในบ่อน้ำเดือด ในก้อนน้ำแข็ง หรือแม้แต่ในพื้นดินที่แห้งแล้งที่สุดที่ไม่มีน้ำแม้แต่หยดเดียว ไม่เพียงเท่านั้นมันยังสามารถเอาตัวรอดได้สุญญากาศหนาวเหน็บเต็มไปรังสีอันตรายในอวกาศ และสิ่งมีชีวิตที่ว่านี้ก็คือ ทาร์ดิเกรด (tardigrade) หรือ หมีน้ำ (water bear)</p><p>บ้านของมันอาศัยอยู่ในร่องลึกที่สุดของทะเล และยอดเขาที่สูงเสียดฟ้า โดยเฉพาะสวนหลังบ้านของเราที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำนั้นคือสวรรค์ของมันเลยทีเดียว</p><p>คุณอาจไม่สังเกตเห็นมันเลย เนื่องจากพวกมันมีขนาดเล็กมากหรือขนาดประมาณหัวเข็มเท่านั้น แต่ต้องยอมรับว่าพวกมันอึดจริงๆ ทาร์ดิเกรด คือหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่เรารู้ว่า มันสามารถอยู่รอดพ้นจากการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ได้ถึง 5 ครั้ง นี่ก็เท่ากับว่าพวกมันอยู่มันนานกว่าครึ่งพันล้านปีแล้ว</p><p>เราอาจคิดว่าชีวิตนั้นช่างจู้จี้จุกจิกเหลือเกิน ทำไมต้องยึดติดอยู่กับแค่สภาพแวดล้อมเช่นนั้น ไม่ร้อน ไม่หนาว ไม่มืด หรือเค็ม หรือเป็นกรด หรือมีกัมมันตรังสีมากเกินไป หรือสภาพอะไรก็ตามที่คุณอยากเสริมปรุงแต่งลงไปในนี้ และที่ขาดไม่ได้ก็คือน้ำ แต่เราคิดผิดถนัด เพราะทาร์ดิเกรดแสดงให้เราเห็นแล้วว่าเงื่อนไขต่างๆ ข้างต้น ไม่ส่งผลต่อการดำรงอยู่ของมันเลย มันสามารถทนต่อสภาพแวดล้อมต่างๆ ได้ ซึ่งในบางสภาวะเหล่านั้นสำหรับมนุษย์แล้วหมายถึงความตายเลยทีเดียว</p><p>อย่างไรก็ตามแม้การใช้ชีวิตระหว่างเราจะแตกต่างกันสุดขั้ว แต่สิ่งที่ยืนอยู่บนจุดยืนเดียวกันก็ยังสามารถพบเห็นได้อยู่ ก็คือรหัสพันธุกรรมของชีวิตโลก หรือเราจะเรียกมันว่าเป็นภาษาสากลของชีวิตก็ได้</p><p>หลายคนอาจจะสงสัยว่า แล้วชีวิตในโลกต่างดาวจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร โลกที่มีประวัติศาสตร์ต่างไปจากเราอย่างสิ้นเชิง กิจกรรมทางเคมี และ วิวัฒนาการจะยังคงเหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกไหม</p><p>นี่คือดวงจันทร์ไททัน ดาวบริวารของดาวเสาร์ มันถูกจัดอันดับให้เป็นดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะเป็นอันดับ 2 เป็นเพียงแค่ดวงจันทร์แกนีมีดของดาวพฤหัสบดี (ดวงจันทร์ไททันมีเส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ที่ 5,150 กิโลเมตร ขณะที่แกนีมีดคือ 5,268 กิโลเมตร ขนาดของมันต่างกันนิดเดียวเอง)</p><p>แม้ว่าไททันจะมีสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกับโลกอย่างมาก แต่คาดว่าชีวิตอาจสามารถพัฒนาขึ้นได้ที่นี่ แล้วถ้าเป็นเช่นนั้นจริง รับรองว่ามันจะต้องพิเศษกว่าชีวิตบนโลกเป็นไหนๆ</p><p>ดวงจันทร์ไททันถูกปกคลุมไปด้วยเมฆและหมอก พื้นดินของมันถูกซ่อนเอาไว้ไม่ให้เราได้เห็นอย่างสมบูรณ์ ชั้นบรรยากาศของดาวถูกปกคลุมเต็มไปด้วยไนโตรเจนเป็นส่วนใหญ่เช่นเดียวกับองค์ประกอบในชั้นบรรยากาศของโลก อย่างไรก็ตามมันมีความหนาแน่นมากกว่าบนโลกถึง 4 เท่า</p><p>อากาศบนไททันแทบไม่มีออกซิเจนอยู่เลย แถมเย็นกว่าทุกๆ ที่บนโลกอีกด้วย (ในปี ค.ศ. 2005 ยานลงจอดเฮยเคินส์ (Huygens landing) ที่แยกตัวออกมาจากยานกัสซีนี (Cassini) เคยไปเยือนมันมาแล้ว)</p><p>ทะลุผ่านลงไปในชั้นหมอกควันหลายร้อยกิโลเมตร เราจะเริ่มมองเห็นสภาพพื้นผิวของดาว แล้วเราจะแปลกใจเพราะมันดูคล้ายกับสถานที่ไหนสักแห่งพื้นบนโลกมาก ดวงจันทร์ไททันนั้นเป็นโลกต่างดาวแห่งเดียวในระบบสุริยะที่ค้นพบว่ามีฝนตก</p><p>และการที่ฝนตกนี่เองจึงทำให้เกิดเป็นลำธาร และแนวชายฝั่งขึ้น ไททันนั้นมีทะเลสาบอยู่นับร้อยแห่ง และหนึ่งในนั้นมีขนาดใหญ่กว่าทะเลสาบสุพีเรีย (Lake Superior) ในอเมริกาเหนือเสียอีก</p><p>กิจกรรมของน้ำเกิดขึ้นแทบไม่ต่างอะไรกับบนโลก ไอน้ำที่ก่อตัวมาจากทะเลสาบระเหยขึ้น กลายเป็นเมฆ ก่อนที่จะควบแน่นตกลงมากลายเป็นฝนอีกครั้ง วงจรเช่นนี้ได้กำเนิดแม่น้ำขึ้นมา และกัดเซาะพื้นดินกลายเป็นหุบเขา ทุกอย่างเหมือนกันกับโลกไม่มีผิด</p><p>แต่มีหนึ่งสิ่งที่แตกต่าง ทะเล และ ฝน บนดวงจันทร์ไททัน ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำอย่างที่เรารู้จักกันบนโลก แต่เป็นมีเทน และ อีเทนแทน ซึ่งโมเลกุลเหล่านี้หากอยู่บนโลกมันจะอยู่ในสถานะของแก๊ส แต่บนไททันที่มีความหนาแน่นมหาศาลไปอยู่ห่างไกลจากดวงอาทิตย์มากเช่นนี้ จึงทำให้ มีเทน และ อีเทน กลายสภาพเป็นของเหลว</p><p>อันที่จริงแล้วไททันก็มีน้ำอยู่มากเลยทีเดียว แต่ส่วนใหญ่กลายสภาพไปเป็นน้ำแข็งหมด อันที่จริงแล้วภูเขา และ ภูมิประเทศส่วนใหญ่ข้างล่างนั่นถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำแข็งเป็นหลัก สถานที่แห่งนี้หนาวเย็นมาก อุณหภูมิเฉลี่ยคือ −179.5 °C ซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมที่ยากเกินกว่าที่น้ำจะกลายเป็นของเหลวได้</p><p>นักชีวะดาราศาสตร์นับตั้งแต่ คาร์ล เซแกน เคยสงสัยว่า ถ้าชีวิตสามารถแหวกว่ายอยู่ภายใต้ทะเลสาบไฮโดรคาร์บอนเช่นนี้ได้ แล้วพวกมันจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ที่เรารู้แน่ๆ ก็คือพื้นฐานทางเคมีสำหรับชีวิตจะแตกต่างไปจากที่เรารู้จักกันบนโลกอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากว่าการเกิดขึ้นของทุกชีวิตบนโลกล้วนต้องอาศัยน้ำที่เป็นของเหลว ในขณะที่พื้นผิวของดวงจันทร์ไททันไม่อาจมีสภาพเช่นนั้นให้ได้</p><p>แต่ด้วยความรู้ทางวิทยาศาสตร์ของเรา เราสามารถจินตนาการได้ว่าชีวิตจะถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร เช่นชีวิตในที่แห่งนี้อาจใช้ไฮโดรเจนในการหายใจแทนที่ออกซิเจน และหายใจออกมาเป็นมีเทนแทนคาร์บอนไดออกไซด์ และพวกมันอาจใช้อะเซทิลีนเป็นแหล่งพลังงานแทนที่น้ำตาล แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรล่ะว่าจะมีสิ่งมีชีวิตดังกล่าวอยู่จริง บางทีคำตอบอาจอยู่เบื้องล่างของทะเลที่กว้างใหญ่ที่สุดที่ชื่อ คราเคน มาเร (Kraken Mare — ตั้งตามชื่อของสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลนอร์สในตำนาน (Kraken norse sea monster)) ก็เป็นได้ใครจะไปรู้</p><p>มีสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่จะเล่าให้ฟังก่อนจะจากกันในพาร์ทนี้ และมันคือเรื่องราวของวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เคยเล่ามา และมันก็เกี่ยวข้องกับเรื่องราวชีวิตของพวกเราทั้งหมด ย้อนกลับไปราวๆ 4,000 ล้านปีก่อน ก่อนที่ชีวิตจะถือกำเนิด นี่คือสภาพโลกของเราในตอนนั้น อันที่จริงไม่มีใครรู้หรอกว่าชีวิตนั้นเริ่มต้นขึ้นมาได้อย่างไร หรือที่ไหน เพราะหลักฐานส่วนใหญ่ไม่หลงเหลือให้เราเห็นอยู่แล้วในทุกวันนี้ เนื่องจากถูกทำลายไปตามกาลเวลา</p><p>“ดังนั้นวิทยาศาสตร์จึงยืนอยู่ระหว่างขอบเขตของความรู้ และความไม่รู้ เราไม่กลัวที่จะยอมรับในสิ่งที่เราไม่รู้ ไม่น่าอายเลยสักนิด แต่ที่น่าละอายใจที่สุดก็คือการเสแสร้งทำเป็นรู้ว่าเรามีคำตอบทั้งหมดแล้ว บางทีอาจมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองสิ่งนี้อยู่ และอาจเป็นคนแรกที่ไขปริศนานี้สำเร็จ ว่าชีวิตถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกได้อย่างไร” กล่าวโดย นีล ดะแกรส ไทสัน</p><p>ข้อมูลเสริม: หลักฐานจากสิ่งมีชีวิตจำพวกจุลินทรีย์บ่งบอกว่าบรรพบุรุษของพวกมันก่อตัวขึ้นมาจากในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิสูง ดังนั้นบางทีชีวิตบนโลกอาจจะถือกำเนิดขึ้นมาจากบ่อน้ำร้อนที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้ หรือรอบๆ ปล่องภูเขาไฟใต้น้ำ</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FbQPdJmH5YIw%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DbQPdJmH5YIw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FbQPdJmH5YIw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/ca94d9a9d34497c51bb9c77085666754/href">https://medium.com/media/ca94d9a9d34497c51bb9c77085666754/href</a></iframe><p>เรียบเรียง​จาก​ Cosmos: A Spacetime Odyssey: Some of the Things That Molecules Do</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2471b90536" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-4-%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%95%E0%B8%B2-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%8D%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B9%8C-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A7-f2471b90536">คอสมอส ตอนที่ 4: ต้นไม้แห่งชีวิต​ พัฒนาการของดวงตา การสูญพันธุ์​ และชีวิตต่างดาว</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[คอสมอส ตอนที่ 3: การคัดเลือกโดยมนุษย์ vs การคัดเลือกโดยธรรมชาติ]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-3-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%A9%E0%B8%A2%E0%B9%8C-vs-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4-f2ea564a8cf4?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2ea564a8cf4</guid>
            <category><![CDATA[ชีวิต]]></category>
            <category><![CDATA[วิวัฒนาการ]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[ดวงตา]]></category>
            <category><![CDATA[การสูญพันธุ์]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Jun 2021 00:07:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-05T00:07:38.078Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>คอสมอส ตอนที่ 3: การคัดเลือกโดยมนุษย์ vs การคัดเลือกโดยธรรมชาติ</p><p>ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 30,000 ปีที่แล้ว ก่อนที่จะมีสุนัข บรรพบุรุษของเราอาศัยอยู่ในโลกที่หนาวเย็น ในช่วงบั้นปลายของยุคน้ำแข็ง พวกเขาเร่ร่อน และอาศัยอยู่กันเป็นกลุ่มเล็กๆ นอนหลับภายใต้แสงดาว สำหรับท้องฟ้าของพวกเขานั้นเป็นเหมือนดั่งหนังสือนิทาน ปฏิทิน และที่สำคัญคือเป็นเครื่องมือสำหรับใช้เพื่อความอยู่รอด</p><p>ท้องฟ้าสามารถบอกเราได้ว่าอีกนานแค่ไหนความหนาวเย็นจะมาเยือนถึง หรือป่าไม้จะเบ่งบานอีกตอนไหน สิ่งนี้ช่วยให้พวกบรรพบุรุษของเราสามารถทำนายได้ว่าฝูงกวางเรนเดียร์ และวัวป่า จะเคลื่อนไหวอีกเมื่อไหร่ อย่างไรก็ตามไม่ได้มีแต่เพียงมนุษย์ที่หิวโหยเท่านั้น เพราะยังมีสัตว์นักล่าที่น่ากลัวอื่นๆ อยู่​อีกมาก ที่เป็นทั้งคู่แข่ง​ และ​ ศัตรูตัวฉกาจของมนุษย์ในยุคนั้น ไม่ว่าจะเป็นสิงโตภูเขา หมี และหมาป่า ที่พร้อมจู่โจมผู้ที่อ่อนแอกว่าได้ทุกเมื่อ แม้มนุษย์นั้นอยู่ท่ามกลางสัตว์ดุร้ายเหล่านี้ แต่สิ่งที่พวกเขาได้เปรียบก็คือ “ไฟ” และอาวุธ​ หมาป่าทุกตัวล้วนแล้วแต่ต้องการกระดูก แต่ด้วยความกลัวที่ไม่กล้าเข้าใกล้มนุษย์ สิ่งที่มันทำได้จึงมีแต่เพียงแค่รอคอยการหยิบยื่นน้ำใจที่มนุษย์อาจแบ่งปันเศษอาหารเหล่านั้นเอาไว้ให้</p><p>พฤติกรรมเบื้องต้นนี้คือตัวอย่างที่ดีสำหรับการสู้เพื่ออยู่รอด ที่การต่อสู้นั้นไม่ได้​ถูกจำกัดอยู่กับแค่การเข่นฆ่า​ หมาป่าบางตัวอาจมองว่ามนุษย์นั้นเป็นภัยเกินกว่าที่จะเข้าใกล้ได้ ขณะที่บางตัวเริ่มมองว่ามนุษย์นั้นเป็นมิตร กลไกธรรมชาติที่เปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อยเช่นนี้ ทำให้ระดับฮอร์โมนที่ส่งผลต่อความกลัวของพวกมันเริ่มจางหายไป จนในที่สุดพวกมันก็ปราศจากความกลัวต่อมนุษย์ จากหลักฐานทางฟอสซิลที่เก่าแก่ที่สุดพบว่า พวกมันเริ่มปรากฏตัวขึ้นเมื่อราวๆ 15,000 ปีที่แล้ว นับว่าเป็นการเอาตัวรอดที่ยอดเยี่ยมเลยทีเดียว เมื่อพวกมันรู้จักเข้าหามนุษย์ และได้เรียนรู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องออกล่าเหยื่อที่เป็นอาหารของมนุษย์ เพราะสิ่งที่พวกมันจะได้รับอยู่แล้วแน่ๆ นั้นก็คือเศษเนื้อและกระดูกที่มนุษย์เหลือทิ้งไว้ให้ กลุ่มของหมาป่าที่มีพฤติกรรมเช่นนี้จะได้รับโอกาสให้อยู่รอดต่อไป และสืบทอดลักษณะนิสัยเช่นนี้ไปสู่รุ่นลูก ไม่ว่าจุดเริ่มต้นนั้นจะมาจากด้วยความจงใจหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในลักษณะเช่นนี้ก็คือกระบวนการคัดสรรที่ทำให้เชื่องโดยมนุษย์นั่นเอง พวกมันได้รับการเสริมแรงเช่นนี้มาแล้วหลายต่อหลายรุ่น จนในท้ายที่สุด “หมาป่า” ในวันนั้นก็ได้วิวัฒนาการกลายมาเป็น “สุนัข” ในวันนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YcNx_PcA8rKaAd2Scyz2qw.jpeg" /><figcaption>PHOTO: GETTY IMAGES</figcaption></figure><p>บางทีคุณอาจจะเรียกความสัมพันธ์เช่นนี้ว่า “การอยู่รอดอย่างเป็นมิตรที่สุด” ก็ได้ เพราะการมาของสุนัขนั้นทำให้เกิดข้อได้เปรียบมากมายต่อการดำรงอยู่ของมนุษย์ด้วย พวกมันไม่เพียงแต่เป็นหน่วยสุขาภิบาลเท่านั้น แต่พวกมันยังเป็นหน่วยเฝ้าระวังภัยที่มีประสิทธิภาพ​มาก ลองคิดดูว่าจะมีประโยชน์แค่ไหนหากว่ามนุษย์นั้นได้รับเสียงแจ้งเตือนภัยล่วงหน้าก่อน โดยที่ไม่ต้องมาคอยพะวงกับภัยอันตรายนี้ในยามหลับ</p><p>ผลประโยชน์ร่วมกันของทั้งคนและสุนัขเช่นนี้ยังคงดำเนินต่อไป จนถึงปัจจุบัน​ลักษณะของสุนัขก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นอกจากในเรื่องของความเชื่องแล้ว ความน่ารักของมันยังเป็นข้อได้เปรียบต่อการคัดสรรอีกด้วย ยิ่งพวกมันน่ารักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสมากขึ้นที่ยีนของมันจะถูกส่งต่อไปยังรุ่นหลานถัดไป จากผลประโยชน์ร่วมกันในยุคแรก ทุกวันนี้ได้กลายมาเป็นมิตรภาพที่สุดแสนลึกซึ้งผ่านห้วงเวลาที่ยาวนาน</p><p>ไทม์ไลน์กำเนิดสุนัขโดยสรุป</p><p>-จุดเริ่มต้นของเรื่องราวอาจเกิดขึ้นเมื่อสักประมาณ 20,000 ปีที่แล้วที่ไหนสักแห่งบนโลกในช่วงวันหยุดพักของยุคน้ำแข็ง มนุษย์กลุ่มแรกๆ อาจพักอาศัยอยู่ที่นั่น และทำเกษตรกรรม</p><p>-ภายหลังจากกินอาหารเสร็จ อาหารจำพวกเนื้อที่ติดกระดูกและไม่สามารถแทะกินต่อได้ มนุษย์จะทิ้งมันเอาไว้ใกล้ๆ แคมป์ ที่พักอาศัย</p><p>-หมาป่าบางตัวยอมทิ้งเสรีภาพของตัวเอง เพื่อคอยติดตามกลุ่มมนุษย์ และหวังจะได้รับเศษอาหารเหล่านี้เพื่อยังชีพ​</p><p>-เสรีภาพที่สำคัญสุดที่หมาป่าต้องยอมจ่ายไปก็คือ การเลือกคู่ครอง นับจากนี้มนุษย์คือผู้เลือกว่าหมาป่าตัวไหนสมควรได้อยู่ต่อ</p><p>-เพื่อแลกกับอาหารที่มั่นคงเช่นนี้ หมาป่าต้องรู้จักทำงาน เช่นการเฝ้าระวังภัย การต้อนสัตว์ ลากของ และออกล่าร่วมกับมนุษย์ ส่วนหมาป่าตัวใดที่ไม่เป็นประโยชน์ หรือมีพฤติกรรมก้าวร้าวต่อผู้ให้อาหาร ก็จะถูกฆ่าทิ้งหรือไม่ก็ถูกขับไล่</p><p>-ส่วนหมาป่าที่หน้าที่ได้ดี จะถูกรักษาไว้ เพื่อให้กำเนิดทายาทในรุ่นต่อไป</p><p>-ท้ายที่สุดวงจรเช่นนี้ ก็ได้ให้กำเนิดสุนัขตัวแรกขึ้นมา เราเรียกวิวัฒนาการเช่นนี้ว่า การคัดเลือกโดยมนุษย์ (artificial selection) หรือ การคัดเลือกพันธุ์ (Selective breeding)</p><p>-ทุกวันนี้สุนัขได้แตกแขนงออกมามากกว่า <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Dog_breed">450 สายพันธุ์แล้ว</a> และส่วนใหญ่เกิดจาก<a href="https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6776107/">การคัดเลือกพันธุ์ในช่วง 200 ปี</a>ที่ผ่านมาเท่านี้เอง</p><p>เราจะเห็นว่าทั้งหมดนี้ก็คือพลังแห่งการเปลี่ยนแปลง ที่มนุษย์กุมเอาไว้ในมือมาโดยตลอด เรื่องราวของสุนัขเป็นเพียงแค่หนึ่งในตัวอย่างของการใช้ประโยนชน์จากพลังนี้ เพียงแค่ 15,000 ปี หรือ 20,000 ปีเท่านั้น เราก็สามารถเปลี่ยนหมาป่าสีเทาให้กลายเป็นสุนัขที่น่ารักได้ ราวกับนี่คืองานปั้นชิ้นเอก</p><p>อันที่จริงแล้วเรายังเปลี่ยนในสิ่งอื่นๆ​ อีกมากมาย​ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนให้หญ้าป่าได้กลายเป็นข้าวสาลี​ และ​ ข้าวโพด​ จากนกป่ากลายเป็นไก่​ และเช่นเดียวกันกับที่มาของพืชผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์เกือบทุกชนิดที่เรารับประทาน​กันอยู่ในทุกวันนี้ ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้น​มาจากการคัดเลือกพันธุ์โดยมนุษย์ทั้งสิ้น</p><p>ในช่วงหมื่นปีที่ผ่านมา การคัดเลือกโดยมนุษย์ ได้ก่อให้เกิดผลกระทบต่างๆ ออกมามากมายดังปราถนาราวกับเวทมนต์ แล้วถ้าเช่นนั้น จะเป็นไปได้ไหมว่าพลังแห่งธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ก็น่าสามารถทำในสิ่งที่คล้ายกันนี้ได้​ โดยมีเงื่อนไขของเวลาที่เพิ่มขึ้นมาเป็นระดับพันล้านปี!</p><p>คำตอบของธรรมชาตินั้นกระจ่างอยู่แล้ว เราสามารถเห็นได้จากความสวยงาม และ ความหลากหลายของชีวิตบนโลกแห่งนี้ ธรรมชาตินั้นทำในแบบเดียวกันกับมนุษย์ แต่ลึกซึ้งกว่ามาก อันที่จริงแล้วต้องบอกว่าเราเองต่างหากที่เลียนแบบพลังของธรรมชาติไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ธรรมชาตินั้นเป็นสิ่งที่มีอยู่มาแต่เดิม อยู่มาก่อนการมาของมนุษย์เสียด้วยซ้ำ แล้วมันทำงานอย่างไร? เพื่อให้เข้าใจถึงวิธีการทำงานของธรรมชาติ เราจะมาเริ่มต้นที่การศึกษาถึงพลวัตของสภาพอากาศโลกที่ส่งผลกระทบต่อวิวัฒนาการ​ของหมีขั้วโลก (polar bear)</p><p>มนุษย์นั้นเคยผ่านช่วงยุคน้ำแข็งมาแล้วในตลอด 2 ล้านปีที่ผ่านมา แต่นี่ก็เป็นเพียงหนึ่งในช่วงสั้นๆ​ ของเวลาที่แสนยาวนานเท่านั้น​ 2 ล้านปีมานี้ สภาพอากาศโลกมีการเปลี่ยนแปลง​สลับกันไปมาอยู่ตลอดทั้งหนาวเย็นและแห้งแล้ง ในอดีตแผ่นน้ำแข็งจากขั้วโลกเหนือเคยแผ่ขยายลงมาปกคลุมโลกมากว่าที่เห็นในทุกวันนี้ เราเรียกยุคสมัยเช่นนี้ว่า Glacial period (ช่วงแห่งความหนาวเย็น หรือ ยุคน้ำแข็ง) และครั้งล่าสุดนั้นสิ้นสุดลงเมื่อประมาณ 15,000 ปีที่แล้ว</p><p>เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ทะเลน้ำแข็งจะทอดยาวไปไกลถึงลอสแองเจลิส หมีตัวใหญ่บางตัวต้องทนเร่ร่อนอยู่บนพื้นน้ำแข็งไอร์แลนด์ หมีที่คุณเห็นอยู่นี้แทบไม่แตกต่างอะไรกับหมีทั่วไป จากภายนอกมันดูเหมือนเป็นหมีที่ปกติดี แต่สิ่งที่ไม่ธรรมดากำลังเกิดขึ้นภายหมีเพศเมียตัวนี้</p><p>หากเราย่อส่วนเข้าไปดูภายในระดับเซลล์ เราจะเริ่มเห็นถึงความแตกต่างที่เกิดขึ้น เซลล์ไข่บางฟองภายในที่นี้กำลังส่งสัญญาณอะไรบางอย่างออกมา ที่บ่งบอกถึงการกลายพันธุ์ในระดับยีน โปรตีนที่ไต่ไปตามคานเหล่านี้เราเรียกว่า ไคนีซีน (Kinesin) ไคนีซีน พวกนี้เป็นส่วนหนึ่งของลูกเรือขนส่ง ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการขนของไปทั่วทั้งเซลล์</p><p>สิ่งที่กับคล้ายกับเอเลี่ยนเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็นส่วนหนึ่งของเซลล์ที่มีชีวิตทุกเซลล์ รวมทั้งภายในตัวเราก็ด้วย ถ้าชีวิตมีที่พักพิง ดังนั้นนิวเคลียสก็คือที่อาศัยอยู่ของดีเอ็นเอ (DNA) ดีเอ็นเอคือคัมภีร์โบราณที่ถูกสลักรหัสพันธุกรรมเอาไว้ มันถูกเขียนด้วยภาษาที่มีแต่ชีวิตเท่านั้นที่สามารถอ่านมันออกได้ ความลับทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิต ถูกซ่อนเอาไว้อยู่ภายในโมเลกุลรูปทรงบันไดที่บิดเป็นเกลียวเหล่านี้ หรือที่รู้จักกันในชื่อ เกลียวคู่กรดนิวคลีอิก (Nucleic acid double helix) ขั้นบันไดเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเป็นระบบ ตามแบบแผนที่ถูกจัดเรียงขึ้นโดยโมเลกุลที่มีขนาดเล็กกว่าอีก 4 ชนิด (อะดีนีน (ตัวย่อ A) ไซโทซีน © กวานีน (G) และไทมีน (T)) ที่เปรียบประดุจดังตัวอักษรในอักขระทางพันธุกรรม การจัดเรียงอักขระเหล่านี้กลายมาเป็นคำในภาษาของชีวิต ที่บอกให้รู้ว่าต้องเติบโตแบบใด เคลื่อนที่อย่างไร ย่อยอาหารแบบไหน ตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมยังไง และอื่นๆ</p><p>เกลียวคู่ของ DNA คือเครื่องจักรโมเลกุล มันถูกสร้างขึ้นมาจากอะตอมเป็นจำนวนกว่า 1 แสนล้านส่วน มีอะตอมจำนวนมากมายอยู่ภายในโมเลกุลเดี่ยวๆ ของ DNA พวกมันรวมตัวกันคล้ายกับกลุ่มของดาวฤกษ์ที่กลายเป็นโครงสร้างของดาราจักรขนาดใหญ่ขึ้น และนี่คือความจริงที่เกิดขึ้นกับสุนัขที่นำเสนอไปในช่วงต้น รวมถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับหมีตัวนี้ และในสิ่งมีชีวิตทุกๆ ชนิดบนโลก พวกเราล้วนแล้วแต่มีจักรวาลขนาดเล็กๆ เหล่านี้ซ่อนอยู่ภายในตัวทุกคน</p><p>ข้อความจาก DNA สามารถส่งผ่านกันได้จากเซลล์สู่เซลล์ และจากรุ่นสู่รุ่น มันคือการคัดลอกอย่างมีความระมัดระวังที่สุด การถือกำเนิดโมเลกุลของ DNA ตัวใหม่ จะเริ่มขึ้นเมื่อโปรตีนคลายเกลียว (Unwinding protein) ได้แบ่งแยกเกลียวทั้งสองออกจากกัน ทำให้ขั้นบันไดทั้งสองแตกหักออก อักขระโมเลกุลของรหัสพันธุกรรมเหล่านี้จะลอยกันอยู่อย่างอิสระ ภายในนิวเคลียสที่เต็มไปด้วยของเหลว เกลียวแต่ละเส้นจะทำการคัดลอกคู่ของตัวเองที่หายไป ส่งผลทำให้โมเลกุลของ DNA ทั้งสองนั้นเหมือนกัน และนั่นคือวิธีการที่สิ่งมีชีวิตจะสามารถสำเนาตัวเองเอาไว้ได้ และถ่ายทอดยีนนั้นออกไป</p><p>กระบวนการลอกรหัสพันธุกรรม (Transcription) และกระบวนการแปลรหัสพันธุกรรม (Translation) นั้นสำคัญมาก เมื่อเซลล์ของสิ่งชีวิตถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ในแต่ละส่วนจะมีการสำเนา DNA ของกันและกันเอาไว้อย่างสมบรูณ์ โดยมีจะโปรตีนพิเศษมาคอยทำหน้าพิสูจน์ตัวอักษรให้ เพื่อให้มั่นใจว่ารหัสของชีวิตนั้นๆ ไม่ได้ผิดแปลกไปจากเดิม แต่ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตามที่เกิดขึ้นภายในขั้นตอนนี้ บางครั้งตัวอักษรที่เขียนผิดก็อาจเล็ดลอดไปจากสายตาของผู้ตรวจได้ และท้ายที่สุดหนังสือชีวิตเล่มนี้ก็จะถูกตีพิมพ์และเผยแพร่ออกไปแบบกู่ไม่กลับ</p><p>ข้อผิดพลาดเพียงนิดเดียว​นี้เกิดขึ้นแบบสุ่ม และนำมาสู่การกลายพันธุ์ในเซลล์ไข่ของแม่หมี อย่างไรก็ตามเหตุการณ์ที่คาดเดาไม่ได้นี้อาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ตามมาได้ เช่นในครอบครัวของหมีกลุ่มหนึ่งที่เกิดการกลายพันธ์ของยีนควบคุมสีขน ซึ่ง​จะ​ส่งผลกระทบโดยตรงต่อการผลิตเม็ดสีในลูกหลานมัน การกลายพันธุ์ส่วนใหญ่ไม่เป็นอันตราย แต่บางครั้งก็ถึงตายได้เช่นกัน เพราะมีโอกาสเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ชีวิตจะสามารถส่งต่อยีนนั้นได้ ในสภาวะที่มีแต่การแข่งขันเพื่อ​อยู่​รอด</p><p>แต่ข้อได้เปรียบของการที่หมีมีสีขนที่เจือจางลงนั้นกลับกลายเป็นว่า พวกมันมีโอกาสอยู่รอดได้นานขึ้น เห็นได้ชัดเจนจากสถานการณ์สมมตินี้ เมื่อแม่หมีได้ให้กำเนิดลูกหมีตัวน้อยออกมาสองตัว ตัวหนึ่งเป็นหมีสีน้ำตาลปกติ ขณะที่อีกตัวคือลูกหมีที่กลายพันธุ์จนมีสีขนเป็นสีขาว เมื่อทั้งสองคู่เติบใหญ่พอที่จะออกล่าหาอาหารเองได​้ การแข่งขันเพื่ออยู่ความรอดจึงเกิดขึ้น หมีสีน้ำตาลเข้มนั้นมักพลาดโอกาสที่จะตะครุบเหยื่อ เนื่องจากสีของมันดูเด่นเกินไปในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยแผ่นน้ำแข็งที่ขาวโพลน ขณะที่หมีที่ขนสีขาวกลับสามารถย่องเข้าไปหาเหยื่อได้อย่างอย่างแนบเนียน ก่อนจะตะครุบได้สำเร็จ เมื่อเวลาผ่านไปผลลัพธ์ก็คือ หมีขาวที่อ้วนท้วมตัวนี้ก็จะมีโอกาสสร้างครอบครัวและอยู่รอดได้มากกว่าหมีที่มีขนสีน้ำตาลนั่นเอง สำหรับการกลายพันธุ์ในครั้งนี้ ด้วยชุดยีนเฉพาะที่ไปทำให้ขนหมีได้กลายเป็นสีขาวนั้น ดูจะเป็นข้อได้เปรียบที่มากกว่า นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมประชากรของหมีอาร์กติกทั้งหมดในทุกวัน​นี้จึงมีขนสีขาว</p><p>อย่างไรก็ตามการกลายพันธุ์นั้นจะเกิดขึ้นแบบสุ่ม​ และ​ เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา มีแต่เพียงธรรมชาติเท่านั้นที่จะเป็นผู้มอบรางวัลให้แก่ผู้ที่มีโอกาสอยู่รอดได้มากกว่า หรือในอีกทางหนึ่งเราอาจมองว่าธรรมชาตินี้แหละคือผู้คัดเลือกอย่างแท้จริง สิ่งนี้อาจฟังดูโหดร้าย แต่อย่างไรก็ตามมันก็คือสัจธรรมของใบโลกนี้ ปัจจุบันทั้งหมีขาว​ และ​ หมีสีน้ำตาล​ ได้แยกกันอยู่คนละที่อย่างชัดเจน เป็นเวลากว่าหมื่นปีวิวัฒนาการได้เปลี่ยนให้ทั้งสองได้กลายเป็นสัตว์คนละสปีชีส์ในที่สุด​ นี้คือสิ่งที่ ชาลส์ ดาร์วิน (Charles Darwin) หมายถึง ที่เขาได้เคยพรรณนาเรื่องวิวัฒนาการเอาไว้อย่างละเอียดในหนังสือสุดยิ่งใหญ่ของเขาที่ชื่อ “กำเนิดสปีชีส์” (On the Origin of Species) ในปี 1859</p><p>วิวัฒนาการในธรรมชาตินั้นเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปตามสภาพสิ่งแวดล้อมที่เป็นอยู่ ดังนั้นหากธารน้ำแข็งในอาร์กติกยังคงลดลงอย่างรวดเร็วอันเนื่องจากภาวะโลกร้อน ท้ายที่สุดก็เป็นไปได้ที่เร็วๆ นี้ หมีขั้วโลกจะต้องสูญพันธุ์ไป และถูกแทนที่ด้วยหมีสีน้ำตาลที่ซึ่งสามารถอยู่รอดได้ดีกว่า จะเห็นได้ว่าเรื่องราวที่มาของหมีขาวนั้นค่อนข้างแตกต่างกับเรื่องราวที่มาของสุนัขในช่วงแรก เมื่อไม่ใครมาชี้นำทางให้ขยายพันธุ์ ท้ายที่สุดสภาพแวดล้อมเองนี้แหละ​ ที่จะลงเป็นผู้ชี้นำทางให้ และเราเรียกวิวัฒนาการในลักษณะเช่นนี้ว่า “การคัดเลือกโดยธรรมชาติ” (Natural selection)</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FrkBChAwxZU8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DrkBChAwxZU8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FrkBChAwxZU8%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/aa9c289abd95cf1812c68b8c0a27b6d7/href">https://medium.com/media/aa9c289abd95cf1812c68b8c0a27b6d7/href</a></iframe><p>เรียบเรียง​จาก​ Cosmos: A Spacetime Odyssey: Some of the Things That Molecules Do</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2ea564a8cf4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-3-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%A9%E0%B8%A2%E0%B9%8C-vs-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4-f2ea564a8cf4">คอสมอส ตอนที่ 3: การคัดเลือกโดยมนุษย์ vs การคัดเลือกโดยธรรมชาติ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[คอสมอส ตอนที่ 2: ความกว้างใหญ่ของเวลา]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B9%88%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2-4e53a2feb449?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4e53a2feb449</guid>
            <category><![CDATA[จักรวาล]]></category>
            <category><![CDATA[ดาราศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[อวกาศ]]></category>
            <category><![CDATA[ดวงดาว]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 May 2021 20:29:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-05T00:26:04.363Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“เราคือหนทางที่จักรวาลจะได้รู้จักตัวตนของมันเอง” กล่าวโดย คาร์ล เซแกน</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*qn1tn8MnCqU3MW0E.jpg" /><figcaption>The Cosmic Calendar by Cosmos: A Spacetime Odyssey</figcaption></figure><p>ในบริบทของจักรวาล มนุษย์นั้นเป็นสิ่งเล็กจิ๋ว ถ้าให้เทียบแล้วก็คงเหมือนเป็นเพียงแค่จุดสีเล็กๆ จุดหนึ่ง ที่แต้มอยู่บนก้อนฝุ่นที่ลอยอยู่ในอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล โดยภาพรวมของจักรวาลแล้วยังคงสิ่งใหม่สำหรับเรา หากย้อนกลับไปซัก 4 ศตวรรษก่อนหน้านี้ เรายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร หรือยิ่งใหญ่แค่ไหน เพราะสมัยก่อนการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์มักมาจากการดูด้วยตาเปล่าและจดบันทึก ทำให้เกิดข้อจํากัดต่างๆ มากมายในการสำรวจจักรวาล เรื่องราวบนท้องฟ้าถูกปกคลุมเต็มไปด้วยปริศนา</p><p>ย้อนกลับไปในปี 1599 ทุกคนรู้ดีว่าแสงที่มาจากบนฟ้านั้นคือดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดาวเคราะห์ และดาวฤกษ์ โดยที่เทหวัตถุเหล่านี้จะมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างอยู่รอบโลก และเรายังคงคิดว่า โลกนั้นคือจุดศูนย์กลางของจักรวาล จักรวาลถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราได้อยู่อาศัย อย่างไรก็ตามนักดาราศาสตร์และนักบวชชาวโปแลนด์นามว่าโคเปอร์นิคัส กลับมองภาพของโลกต่างออกไปในยุคของเขา ในมโนทัศน์ของเขานั้น มองว่าจักรวาลมีขนาดใหญ่โตกว่านั้นมาก ในขณะที่โลกก็ไม่ใช่จุดศูนย์กลางแต่อย่างใด โลกเป็นเพียงแค่ดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง เช่นเดียวกับดวงอื่นที่โคจรอยู่โดยรอบดวงอาทิตย์</p><p>บาทหลวงหลายคนในยุคนั้นเช่นเดียวกับนักปฏิรูปมาร์ติน ลูเทอร์ (Martin Luther) ก็ถือว่าความคิดที่โลกไม่ใช่ศูนย์กลางนั้นขัดต่อพระคัมภีร์เกินไป พวกเขาหวาดผวา จึงส่งผลให้ความคิดของโคเปอร์นิคัสไปได้ไม่ไกลเท่าที่ควร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/290/0*ygfcBB8byB_KuqC-.jpg" /><figcaption>จอร์ดาโน บรูโน ภาพจากภาพพิมพ์ไม้ของ “Livre du recteur” ค.ศ.1578</figcaption></figure><p>อย่างไรก็ตามความคิดของโคเปอร์นิคัสก็ถูกสานต่อไปยังจอร์ดาโน บรูโน (Giordano Bruno) ในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 เขาเป็นนักบวช นักคณิตศาสตร์ และนักปรัชญาชาวอิตาลี อีกทั้งเขายังเป็นกบฏมาโดยกำเนิดอีกด้วย เรื่องราวของเขานั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อ เขารู้สึกว่าจักรวาลที่เราอยู่อาศัยนั้นมันเล็กเกินไป และปรารถนาที่จะหลุดพ้นออกไปจากกรอบทางความคิดแห่งนี้ เขาเริ่มตั้งคำถามให้กับทุกสิ่ง และอยากรู้ว่าทำไมพระเจ้าจึงต้องสร้างจักรวาลแห่งนี้ขึ้นมา</p><p>จอร์ดาโน บรูโน จึงได้แอบอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมชาติของสิ่งต่างๆ เพื่อค้นหาคำตอบ ซึ่งเป็นหนึ่งในหนังสือต้องห้ามโดยศาสนจักรนั้นมีชื่อว่า On the Nature of Things (ชื่อเดิมคือ De rerum natura ที่ถูกเขียนเอาไว้โดย นักกวี และ นักปรัชญาชาวโรมันลูเครเตียส (Lucretius))</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1005/0*XmEu9HPa__YKdyVu.jpg" /><figcaption>De rerum natura by Lucretius In Latin, Copied by Girolamo di Matteo de Tauris for Sixtus IV, Italy, 1483</figcaption></figure><p>ลูเครเตียส จินตนาการให้ผู้อ่านได้ยืนอยู่บนขอบของจักรวาล แล้วจากนั้นก็ยิงธนูออกไป ในช่วงแรกลูกธนูนั้นควรล่องลอยต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันได้ปะทะเข้ากับกำแพงใดกำแพงหนึ่งที่อยู่ข้างนอกนั่น จึงทำให้เกิดความสงสัยต่อไปอีกว่า แล้วอะไรอยู่เลยออกไปจากขอบของจักรวาลนี้ออกไปอีก หากเรายืนอยู่บนขอบของกำแพงแห่งนี้แล้วยิงลูกธนูต่อไป ก็จะมีความเป็นไปได้อยู่แค่ 2 ทาง นั่นคือลูกธนูนี้จะล่องลอยต่อไปเรื่อยๆ หรือไม่ก็ปะทะเข้ากับกำแพงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นไปอีก ซึ่งสภาพเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่จักรวาลนั้นไร้ขอบเขต ขณะที่ บรูโน ก็ค่อนข้างหลงใหลกับแนวคิดนี้เช่นกัน และเชื่อว่าจักรวาลไม่มีที่สิ้นสุด เช่นเดียวกับพระเจ้า</p><p>บรูโน เชื่อว่าแสงของดวงดาวบนท้องฟ้าส่วนใหญ่ก็คือดวงอาทิตย์อีกดวง และมันมีอยู่นับพันๆ ดวง โดยแต่ละดวงจะมีโลกของความเป็นไปได้ต่างๆ เคลื่อนที่อยู่ภายในนั้น รวมถึงสิ่งมีชีวิตเช่นอย่างเราก็ด้วย ดังนั้นจักรวาลจึงกว้างใหญ่ไพศาล ไม่มีทิศทางลง หรือขึ้น ไม่มีพรมแดน และไร้จุดศูนย์กลาง พวกเราไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย และเป็นเพียงส่วนหนึ่งของจักรวาลอันกว้างใหญ่เท่านั้น เขาหลงใหลไปกับแนวคิดนี้เป็นอย่างมาก จนถูกสังคมมองว่าเป็นคนนอกรีต และถูกขับไล่ออกมาจากบ้านเกิดโดยศาสนจักร อย่างไรก็ตามเขายังคงเดินทางต่อไปเพื่อเผยแพร่แนวคิดเช่นนี้ให้คนในพื้นที่ต่างๆ ซึ่งขณะนั้นยุโรปกำลังถูกครอบงำด้วยความมืดบอดทางปัญญา</p><p>แต่ไม่ว่าเขาจะเดินทางไปที่ไหนเขามักถูกต่อต้านโดยผู้มีอำนาจเสมอ มีอยู่มาวันหนึ่งเขาถูกเชิญให้ไปบรรยายที่ออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นที่ๆ ในท้ายที่สุดแล้วความคิดเขาจะถูกเผยแพร่ออกไป ต่อหน้าปัญญาชนทั้งหลาย เขาบรรยายว่า หลักคิดของโคเปอร์นิคัสของคนในรุ่นก่อนหน้านี้เป็นเรื่องที่ถูกต้อง ที่โต้แย้งเกี่ยวกับโลกที่ไม่ใช่จุดศูนย์กลางของจักรวาล และสนับสนุนว่าแท้จริงแล้วโลกนั้นโคจรอยู่โดยรอบดวงอาทิตย์ และไกลออกไปจากเราก็ยังมียังมีโลกแห่งอื่นๆ อยู่อีกมากมายข้างนอกนั่น ที่เคลื่อนที่อยู่รอบๆ จุดของแสงเล็กๆ บนฟ้าเหล่านี้ ซึ่งนั่นก็คือหนึ่งดวงอาทิตย์ และโลกต่างดาวที่ว่านี้บางที อาจมีสภาพเช่นเดียวกับโลกของเรา คือ มีน้ำ มีอากาศ และมีสิ่งมีชีวิต</p><p>อย่างไรก็ตามปาฐกถาของเขานั้นแทบไม่มีใครเห็นด้วยเลย แถมยังถูกมองว่าเป็นคนบ้า และงมงาย ทุกคนต่างส่งเสียงโต้แย้งออกมา บรูโน ก็พยายามพูดอยู่เสมอว่า พระเจ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเราได้สร้างจักรวาลที่ไร้ขอบเขตแห่งนี้ขึ้นมา พร้อมกับได้สร้างโลกของความเป็นไปได้ต่างๆ ออกมามากมาย เขาสนับสนุนให้ทุกคนละทิ้งความเชื่อตามประเพณีโบราณ และเลิกยึดถือหลักของอำนาจเก่า อย่างไรก็ตามการโน้มน้าวเขานั้นก็ไม่ประสบผลสำเร็จเหมือนเช่นเคย และถูกขับไล่ออกมาจนได้</p><p>ในมุมมองของผู้มีอำนาจทางศาสนจักรความคิดของเขานั้นน่ากลัว แต่จุดอ่อนของเขาก็คือ วิสัยทัศน์ที่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้เชิงประจักษ์ในสมัยนั้น ขณะเดียวกันในยุคที่เสรีภาพทางความคิดยังคงถูกปิดกั้น สำหรับผู้ที่ต่อต้านหลักความคิดเดิมจะถูกตีหน้าว่าเป็นคนนอกรีต และบทลงโทษสูงสุดคือ ประหาร</p><p>จอร์ดาโน บรูโน ถูกไต่สวนและคุมขังอยู่ที่กรุงโรมเป็นเวลานานกว่า 8 ปี และทุกครั้งที่เขามีโอกาสสารภาพบาป เขาก็ยังคงดื้อรั้นและเชื่อมั่นอยู่เช่นเดิมว่าจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุดของเขานั้นถูกต้อง จนในที่สุดเขาก็ถูกตัดสินว่าเป็นพวกนอกศาสนา และ ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1600 จอร์ดาโน บรูโน ก็ถูกมัดตัวตรึงไว้กับเสา และถูกเผาทั้งเป็น อย่างน่าสลดใจ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*8qrDhmhti7oJI7BD.jpg" /><figcaption>Galileo Galilei (15 February 1564–8 January 1642)</figcaption></figure><p>10 ปีให้หลังจากการจากไปของ จอร์ดาโน บรูโน กาลิเลโอ กาลิเลอี (Galileo Galilei) ก็ได้ประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์ขึ้นมาส่องไปยังสวรรค์เป็นครั้งแรก และตระหนักรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่บรูโนเชื่อมั่นนั้นถูกต้องทั้งหมด ดาราจักรทางช้างเผือกถูกสร้างขึ้นมาจากดาวฤกษ์จำนวนนับไม่ถ้วน และส่วนใหญ่ถูกซ่อนเอาไว้จากสายตาของเรา แม้ว่าบรูโนไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ แต่ทัศนะของเขาที่มีต่อจักรวาลนั้นเป็นสิ่งถูกต้อง ซึ่งการเดิมพันในความเชื่อของเขาในครั้งนั้นนับว่าโชคดี เนื่องจากเขาไม่มีหลักฐานใดๆ มายืนยันถึงความถูกต้องดังกล่าวเลย เช่นเดียวกับการคาดเดาส่วนใหญ่ในทุกวันนี้ที่มักจะผิดพลาดกันได้ และมีเห็นอยู่บ่อยๆ</p><p>บรูโน เหลือบเห็นความกว้างใหญ่ของอวกาศ แต่เขาไม่เข้าใจถึงความใหญ่โตของเวลา คนเราจะสามารถมีอายุได้มากกว่า 1 ศตวรรษได้อย่างไร ลำพังเพียงแค่จักรวาลในตอนนี้ก็มีอายุมากกว่า 13,800 ล้านปีแล้ว เพื่อจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ของเวลา เราจำเป็นต้องย่อส่วนของเวลาให้มาอยู่ภายในปฏิทิน 1 ปี ตามที่เราคุ้นเคยกันบนโลก เราอาจตั้งชื่อปฏิทินนี้ว่า ปฏิทินแห่งจักรวาลก็ได้ (Cosmic Calendar) โดยจุดเริ่มต้นของทุกสรรพสิ่ง ถูกกำหนดให้มีตัวตนขึ้นเมื่อราวๆ เที่ยงคืนของวันที่ 1 มกราคม ซึ่งเราจะถือว่าวันนี้คือวันเกิดของจักรวาล และเวลาในปัจจุบันก็คือก่อนเที่ยงคืนของวันที่ 31 ธันวาคม (หรือก่อนเริ่มนับศักราชใหม่) ด้วยมาตราส่วนนี้ 1 วินาทีจะมีค่าเท่ากับเวลาของจักรวาลที่ล่วงเลยผ่านไปแล้ว 437.5 ปี ในขณะที่ 1 วันจะเทียบเท่ากับ 37.8 ล้านปี และใน 1 เดือนจะเทียบเท่ากับเวลาของจักรวาลราวๆ 1,150 ล้านปี</p><p>ดังนั้นในช่วงเที่ยงคืนของวันที่ 1 มกราคมทันที่เข็มนาฬิกาเริ่มเดินสู่วินาทีแรก บิกแบงก็ถือกำเนิดขึ้น ในขณะนั้นมันมีขนาดเล็กมาก เล็กยิ่งกว่าอะตอมเดี่ยวๆ เสียอีก และร้อนยิ่งยวด ทันใดนั้นเพียงแค่เสี้ยวของเสี้ยววินาทีมันก็ขยายโตออกมาอย่างฉับพลัน และรุนแรง ซึ่งเป็นที่มาของพลังงานทั้งหมดที่เราเห็นอยู่ในทุกวันนี้ สิ่งนี้ฟังดูเหมือนบ้าบอ อย่างไรก็ตามหลักฐานที่เราเห็นอยู่ในอวกาศได้ยังคงสนับสนุนว่า ทฤษฎีบิกแบง คือสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ว่าจะมาจากหลักฐานของฮีเลียมที่หลงเหลือมาแต่เดิม การขยายตัวของคลื่นวิทยุที่หลงเหลืออยู่จางๆ ของการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่</p><p>เมื่อจักรวาลขยายตัว มันก็เย็นตัวลงด้วยเช่นกัน ก่อนจะเข้าสู่ยุคมืดมาเป็นเวลานานกว่า 200 ล้านปี ต่อมาแรงโน้มถ่วงก็ได้ดึงเอาทุกสิ่งภายในกลุ่มแก๊สมารวมกัน เพื่อทำให้มันร้อนขึ้น ซึ่งผลที่ตามมาก็คือดาวฤกษ์ดวงแรกได้ส่องสว่างออกมา หรือเมื่อราวๆ วันที่ 10 มกราคมของปฏิทินจักรวาล ต่อมาในวันที่ 13 มกราคม ดวงดาวเหล่านี้ได้ถูกตรึงเข้าไว้ด้วยกันจนก่อให้เกิดกลายเป็นกลุ่มกาแล็กซีขนาดเล็กขึ้น และเมื่อกาแล็กซีเล็กๆ เหล่านี้รวมตัวกัน ก็นำไปสู่ผลลัพธ์ของกาแล็กซีที่มีขนาดใหญ่มากขึ้น เช่นเดียวกับความเป็นมาของทางช้างเผือกเราที่ถือกำเนิดขึ้นมาเมื่อประมาณ 11,000 ล้านปีที่แล้ว ซึ่งตรงกับวันที่ 15 มีนาคมของปีจักรวาล</p><p>เมื่อถึงจุดนี้กาแล็กซีของเราก็มีดวงอาทิตย์อยู่เป็นจำนวนกว่าแสนล้านดวง แล้วตรงไหนล่ะที่เป็นบ้านเกิดของเรา อันที่จริงแล้วดวงอาทิตย์ของเรายังไม่ถือกำเนิดในช่วงนี้เลยด้วยซ้ำ กาแล็กซีในช่วงแรกๆ นั้นสุกสว่างสวยงามดุจดอกไม้ไฟ ทุกๆ จุดบนกังหันที่สว่างวาบออกมา คือการระเบิดของดาวฤกษ์ที่เรียกว่าซูเปอร์โนวา เมื่อวาระสุดท้ายของดาวฤกษ์ที่มีมวลมหาศาลมาถึง ใจกลางของดาวจะยุบตัวและระเบิดออกอย่างรุนแรง ส่งผลให้เศษซากของฝุ่นและก๊าซต่างๆ ได้แพร่กระจายไปทั่วกาแล็กซี</p><p>กลุ่มเมฆหมอกของฝุ่นและก๊าซเหล่านี้เมื่ออยู่รวมกันมากเข้า ครั้งเมื่อมันถูกกระตุ้น มันจะควบแน่นและกลั่นเป็นเม็ดฝนแห่งดวงดาวออกมา</p><p>ธาตุต่างๆ ส่วนใหญ่ตามตารางธาตุ คือผลพวงที่ตามมาจากกิจกรรมในยุคดึกดำบรรพ์ ไม่ว่าจะเป็นออกซิเจนที่เราใช้หายใจ คาร์บอนที่อยู่ภายในกล้ามเนื้อของเรา แคลเซียมที่อยู่ในกระดูก หรือแม้แต่ธาตุเหล็กที่อยู่ในเลือด ธาตุในจำนวนเหล่านี้ถูกปรุงแต่งออกมาจากหัวใจของดาวฤกษ์ที่ดับสูญไปนานแล้วหลายพันล้านปี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*iH9P5w_s2NkrC1RL.png" /><figcaption>ภาพนี้แสดงให้เห็นถึงเรื่องราวสรุปของเหตุการณ์สำคัญๆ ต่างๆ ตั้งแต่บิ๊กแบงจนถึงปัจจุบัน ทุกๆ มุม 90 องศาของภาพแทนเวลาที่ล่วงเลยไปแล้ว 1 พันล้านปี ภาพจาก Pablo Carlos Budassi/wikipedia</figcaption></figure><p>ในอีกแง่หนึ่งพวกเราทุกคนล้วนถูกสร้างขึ้นมาจากเถ้าถ่านของดวงดาว ธุลีของดวงดาวเหล่านี้จะถูกนำกลับมาใช้ใหม่ เพื่อใช้สร้างเป็นดวงดาวในรุ่นถัดไป วงจรเช่นนี้จะเกิดขึ้นซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนมาถึงในรุ่นของดวงอาทิตย์เรา ดวงอาทิตย์ที่คุ้นเคยนี้เริ่มก่อตัวขึ้นมาเมื่อประมาณ 4,500 ล้านปีที่แล้ว ถ้าเทียบกับเวลาในปฏิทินจักรวาลก็คือ วันที่ 31 สิงหาคม</p><p>เช่นเดียวกับดวงอาทิตย์แห่งอื่นๆ โลกก็ถือกำเนิดขึ้นมาจากจานของแก๊สและฝุ่นรอบดวงอาทิตย์ การชนกันของเทหวัตถุขนาดเล็กได้หล่อหลอมรวมกัน จงสร้างเป็นสนามความโน้มถ่วงของวัตถุที่มีขนาดใหญ่ขึ้น ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะล้วนแล้วแต่ถือกำเนิดขึ้นมาในลักษณะเช่นนี้ทั้งนั้น โดยเฉพาะในช่วงหนึ่งพันล้านปีแรก</p><p>เศษซากที่เป็นผลมาจากการชนกันของดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ทั้งสองดวงได้ให้กำเนิดดวงจันทร์ของเราขึ้นมา ในอีกทางหนึ่งดวงจันทร์ก็คือเครื่องย้ำเตือนใจถึงความรุนแรงในอดีต หากเราได้ไปอยู่ในเหตุการณ์ ณ ตอนนั้นเราจะพบว่า ดวงจันทร์มีขนาดใหญ่กว่าที่เห็นในทุกวันนี้ถึงร้อยเท่า เนื่องจากมันอยู่ใกล้กับโลกของเรามาก ราว 1 ใน 10</p><p>เมื่อโลกเย็นตัวลงทะเลก็ก่อตัวขึ้น กระแสน้ำพุ่งสูงขึ้นนับพันเท่าจนเกิดแรงเสียดทานขึ้นภายในโลก และผลักให้ดวงจันทร์ถอยห่างไป</p><p>ชีวิตอาจเริ่มต้นขึ้นที่ไหนสักแห่งบนพื้นโลกเมื่อวันที่ 21 กันยายนปฏิทินจักรวาล หรือราวๆ 3,500 ล้านปีที่แล้ว เรายังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วชีวิตเริ่มต้นขึ้นมาได้อย่างไร สิ่งที่คาดการณ์ได้ก็คือบางทีมันอาจมาจากดินแดนอันห่างไกลภายในทางช้างเผือกก็เป็นได้ ทุกวันนี้จุดเริ่มต้นของชีวิตยังคงเป็นปริศนาที่ยิ่งใหญ่ แม้แต่วิทยาศาสตร์ก็ยังให้คำตอบที่แน่ชัดไม่ได้</p><p>การปรุงแต่งของชีวิต พัฒนาการของสูตรเคมีทั้งหมด ยังคงเป็นกิจกรรมที่ซับซ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ และในวันที่ 9 พฤศจิกายน สิ่งมีชีวิตก็เริ่มหายใจ เคลื่อนที่ได้ กินได้ และตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม พวกเราเป็นหนี้มหาศาลต่อจุลินทรีย์รุ่นบุกเบิกเหล่านี้ และที่สำคัญคือพวกเขาจะได้คิดค้นระบบการสืบพันธุ์ขึ้นมา ซึ่งสำคัญมาก เพราะจะนำไปสู่ความหลากหลายของชีวิตที่แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วตามมาในภายหลัง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*JsK-DHqdBv7Ls_Kw.jpg" /><figcaption>Tiktaalik This is an updated illustration of Tiktaalik roseae in its natural environment. Credit: University of Chicago, Neil Shubin</figcaption></figure><p>ในวันที่ 17 ธันวาคม นับว่าเป็นวันที่ดีเลยทีเดียว ที่ชีวิตจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง ทิกทาลิก (Tiktaalik) คือผู้นำแห่งความกล้าหาญ เพราะมันคือสัตว์ชนิดแรกที่พัฒนาการขึ้นมาอยู่บนบก มีรูปร่างคล้ายที่ปลาและมีเท้า มันคงรู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่ได้พบเห็นเป็นอย่างยิ่ง ราวกับว่าสถานที่แห่งใหม่นี้ กลายคืออีกดาวเคราะห์ดวงหนึ่งไปเลย</p><p>ป่าไม้ ไดโนเสาร์ นก แมลง ได้พัฒนากันขึ้นมาอย่างมโหฬารในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของเดือนธันวาคม และดอกไม้ดอกแรกก็เบ่งบานขึ้นเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม</p><p>เมื่อป่าโบราณเหล่านี้เติบโตและตายไป ก็จะถูกฝังกลบอยู่ภายใต้พื้นดิน ซากบางส่วนของมันกลายสภาพไปเป็นถ่านหิน ซึ่งในอีก 300 ล้านปีถัดมา มนุษย์ก็จะได้ใช้มันมาเป็นพลังงานขับเคลื่อนให้แก่อารยธรรมของตน</p><p>เป็นเวลากว่า 100 ล้านปี ที่ไดโนเสาร์เป็นใหญ่และครอบครองโลกแห่งนี้มานานแสนนาน ในขณะนั้นบรรพบุรุษของเรายังคงเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก ที่ดูท่าทางลุกลี้ลุกลน และอยู่เบื้องใต้ของไดโนเสาร์มาโดยตลอด และแล้วโอกาสของเราก็มาถึง เมื่อเช้าของวันที่ 30 ธันวาคม ช่วงเวลา 6 นาฬิกา 24 นาที ของปฏิทินจักรวาล อุกกาบาตขนาดใหญ่ได้ตกลงมาสู่คาบสมุทรยูคาทาน (Yucatán Peninsula) ผลกระทบอันใหญ่หลวงของเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้ส่งผลทำให้ไดโนเสาร์เกือบทั้งหมดบนโลกต้องสูญพันธุ์ไป</p><p>สมมุติว่าอุกกาบาตลูกนั้นเฉียดผ่านโลกไป และไม่มีวันโลกาวินาศเกิดขึ้น หน้าตาของโลกในทุกวันนี้คงแตกต่างไปอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นพวกเราทั้งหมด หรือแม้แต่ไดโนเสาร์ที่อาจจะยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตามนี่คือตัวอย่างที่ดีของเหตุการณ์รุนแรงในธรรมชาติ บรรพบุรุษของมนุษย์ทนรอคอยมาอย่างยาวนาน เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งราชาตัวโตบนพื้นโลกจะหายไป และเมื่อได้รับโอกาสนั้น พวกเขาก็ไม่พลาดที่จะคว้ามัน</p><p>ไม่ว่าดวงดาวจะก่อตัวมานานกว่า 13,500 ล้านปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าพวกเราจะถือกำเนิดขึ้น ในมหาสมุทรแห่งความอ้างว้างของเวลานี้ แต้ท้ายที่สุดมนุษย์ก็ถือกำเนิดขึ้นใน 1 ชั่วโมงสุดท้ายก่อนขึ้นสู่ศักราชใหม่ของปฏิทินจักรวาล</p><p>ในวันสุดท้ายของปี เวลาประมาณ 23:59 น. กับอีก 46 วินาที บันทึกทางประวัติศาสตร์ทั้งหมดของเราก็มาถึงจุดเริ่มต้น และเพียงแค่ 1 วินาทีสุดท้ายก่อนถึงปีใหม่ ทุกสิ่งที่เรารู้จัก ผู้คน บ้านเมือง รถยนต์ เครื่องบิน เทคโนโลยีต่างๆ หรือแม้แต่การส่งมนุษย์ขึ้นไปเหยียบบนดวงจันทร์ และยานสำรวจอวกาศที่ท่องไปยังดาวเคราะห์ต่างๆ ภายในระบบสุริยะ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นมาเพียงแค่ในช่วงเวลาสั้นๆ ใน 1 วินาที ของปฏิทินจักรวาลเท่านั้น</p><p>หากเราต้องการสำรวจต่อในมหาสมุทรของเวลาอันกว้างใหญ่ระดับจักรวาล บางทีแล้วเราอาจจำเป็นต้องย่อส่วนของเวลากันใหม่อีกครั้ง</p><p>พวกเราทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นหน้าใหม่ที่ได้รู้จักกับจักรวาลแห่งนี้ เรื่องราวของพวกเราเริ่มต้นขึ้นในคืนสุดท้ายของปี เวลา 21:45 น. หรือประมาณ 3.5 ล้านปีที่แล้ว ต่อมาบรรพบุรุษของเราก็ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ ซึ่งเห็นได้ชัดเจนจากรอยเท้าว่าพวกเรารู้จักยืนขึ้นแล้ว ก่อนที่จะแยกทางออกมาจากกลุ่มเล็กๆ แห่งนั้น สายตาของเราไม่ถูกจับจ้องอยู่แต่บนพื้นอีกต่อไป จนถึงตอนนี้ เราก็มีอิสระที่จะมองขึ้นเพื่อเชยชมถึงความน่าอัศจรรย์ใจของจักรวาล</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*SlrczHQFHozAA7O4hkQtug.jpeg" /><figcaption>เมื่อมองขึ้นเราจึงเกิดคำถามขึ้นว่า ตกลงแล้วเราอยู่ที่ไหนในหมู่ดาว</figcaption></figure><p>เราสามารถติดตามร่องรอยของบรรพบุรุษที่เก่าแก่ที่สุดของเราได้ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ร่องรอยของผู้คนเมื่อกว่า 40,000 รุ่นที่แล้ว ขณะนั้นเรายังคงเป็นผู้พเนจร อาศัยอยู่ในกลุ่มเล็กๆ คอยติดตามฝูงสัตว์เพื่อออกล่า พวกเขาก็รู้จักสร้างเครื่องมือ ควบคุมไฟ และตั้งชื่อให้กับสิ่งต่างๆ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในชั่วโมงสุดท้ายของปฏิทินจักรวาล และเพื่อเจาะลึกให้เห็นถึงรายละเอียดที่เล็กลงไปอีก เราต้องมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นในนาทีสุดท้ายของคืนนั้น (หรือเวลา 23:59 น. ของวันสุดท้ายในปฏิทินจักรวาล) จะพบว่าพวกเรายังดูเด็กมากในมาตราส่วนของจักรวาลเช่นนี้ เรายังไม่เริ่มต้นวาดรูปของพวกเราเลยด้วยซ้ำจนกระทั่ง 60 วินาทีสุดท้ายของปีจักรวาล ซึ่งก็คือเวลาประมาณ 30,000 ปีที่แล้ว รูปที่เราวาดส่วนใหญ่ยังคงเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับฝูงสัตว์ป่า (History of painting) และเรื่องราวของดวงดาว ดังนั้นแล้วอันที่จริง พวกเราล้วนแล้วแต่สืบเชื้อสายมาจากนักดาราศาสตร์ บรรพบุรุษของเราอยู่รอดได้โดยการทำความเข้าใจเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ของดวงดาว เพื่อทำนายถึงฤดูกาลต่างๆ ที่กำลังมาเยือนถึง รวมถึงการอพยพของสัตว์ป่า</p><p>และเมื่อราวๆ 10,000 ปีที่แล้ว เราก็เริ่มมีพัฒนาการ การเป็นอยู่อย่างมีหลักแหล่งมากขึ้น บรรพบุรุษของเราเรียนรู้วิธีกำหนดสภาพแวดล้อม เริ่มมีการทำเกษตรกรรม และปศุสัตว์ ทุกอย่างนี้ได้เปลี่ยนวิถีชีวิตของเราไปอย่างสิ้นเชิงจากแต่ก่อน เมื่อสังคมเติบใหญ่ขึ้น ก็เริ่มมีการกระจายไปของผู้คนไปยังแหล่งพื้นที่ต่างๆ ทั่วโลก ซึ่งการประดิษฐ์ล้อก็ได้ช่วยให้การเดินทางของเราง่ายยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อข้าวของสัมภาระมากขึ้น เราจึงต้องมีการจดบันทึก เพื่อแสดงให้เห็นถึงจำนวนของฟางข้าว และของมีค่าอื่นๆ เอาไว้ เพื่อให้มั่นใจว่ามันไม่ได้ตกหล่นไปไหน</p><p>และใน 14 วินาทีสุดท้ายก่อนถึงเที่ยงคืน หรือประมาณ 6,000 ปีที่แล้ว มนุษย์เริ่มมีการประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้น และไม่นานก็เริ่มมีการบันทึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ที่เป็นได้มากกว่าแค่การนับตัวเลขของพุ่มไม้และเมล็ดพืช สิ่งที่สำคัญสุดของการ “เขียน” ก็คือ ทำให้เราสามารถบันทึกความคิดของเราลงไปได้ และสามารถส่งต่อความคิดนั้นไปสู่ห้วงของกาลอวกาศ</p><p>ตัวอักษรเล็กๆ บนแผ่นดินเหนียวเหล่านี้ จึงได้กลายมาเป็นหนทางสำหรับการเอาชนะความไม่เที่ยงแท้ในชีวิตของเรา คนเราสามารถมีอายุได้มากกว่า 1 ศตวรรษได้อย่างไร แม้เราจะมีข้อจำกัดทางชีวภาพ แต่สิ่งที่จะยังคงอยู่เหนือกาลเวลานั้นก็คือความคิดที่ได้ถูกจดบันทึกเอาไว้ ทำให้เราสามารถระบุเรื่องราวต่างๆ ของคนในอดีตเอาไว้ได้อย่างมีความแม่นยำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของโมเสสที่เกิดขึ้นเมื่อ 7 วินาทีที่แล้ว พระพุทธเจ้าที่เกิดขึ้นเมื่อ 6 วินาทีที่แล้ว พระเยซูที่เกิดขึ้นเมื่อห้าวินาทีที่แล้ว มุฮัมมัดเมื่อสามวินาทีที่แล้ว</p><p>และ 2 วินาทีที่แล้วไม่ว่าจะดีหรือร้าย คนจากทั้ง 2 ซีกโลกก็ได้เดินทางมาพบกัน เพียงแค่ 1 วินาทีสุดท้ายของปฏิทินจักรวาล มนุษย์ก็เริ่มใช้วิทยาศาสตร์เพื่อเปิดเผยให้เห็นถึงเร้นลับของกฎธรรมชาติ</p><p>วิธีการทางวิทยาศาสตร์นั้นทรงพลังมาก เราจะเห็นได้ว่าในตลอดกว่า 4 ศตวรรษที่ผ่านมา นับตั้งแต่ที่กาลิเลโอได้เริ่มส่องกล้องไปยังจักรวาล โลกของเราก็ได้วิวัฒน์ไปแบบก้าวกระโดด จนถึงขั้นที่สามารถประทับตราเท้าเอาไว้ยังบนดวงจันทร์ได้สำเร็จ เราต้องการมองต่อไปข้างหน้าอีก ข้ามผ่านห้วงของเวลาและอวกาศ เพื่อค้นหาว่าแท้จริงแล้วเราอยู่ ณ ที่จุดไหน และเมื่อไหร่ของจักรวาล</p><p>คาร์ล เซแกน (carl sagan) เคยกล่าวเอาไว้ว่า “เราคือหนทางที่จักรวาลจะได้รู้จักตัวตนของมันเอง”</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FegrPDpqp4-k%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DegrPDpqp4-k&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FegrPDpqp4-k%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/051613e21050590b22948d9cf9e6bcfa/href">https://medium.com/media/051613e21050590b22948d9cf9e6bcfa/href</a></iframe><p>เรียบเรียงจาก Cosmos: A Spacetime Odyssey: Standing Up in the Milky Way</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4e53a2feb449" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B9%88%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2-4e53a2feb449">คอสมอส ตอนที่ 2: ความกว้างใหญ่ของเวลา</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[คอสมอส ตอนที่ 1: การเดินทางสุดขอบจักรวาล​ ที่สังเกตเห็นได้]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A5-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-62a13351a70f?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62a13351a70f</guid>
            <category><![CDATA[ดาราศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[ดาวฤกษ์]]></category>
            <category><![CDATA[อวกาศ]]></category>
            <category><![CDATA[จักรวาล]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 May 2021 06:24:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-05T00:24:28.629Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“จักรวาลคือทุกสิ่งทุกอย่าง เคยเป็นเช่นนั้น แล้วจะเป็นเช่นนั้นไปตลอดกาล” โดยคาร์ล เซแกน</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*lj_SU342b_5BuS-5.png" /><figcaption>ภาพนี้ได้รับมาจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลของ NASA / ESA ซึ่งแสดงให้เห็นถึงกระจุกกาแล็กซี MACS J0416 ซึ่งเป็นหนึ่งในหกกระจุกกาแล็กซีที่ได้รับการศึกษาโดยโปรแกรม Hubble Frontier Fields โดยอาศัยประโยชน์จากปรากฏการณ์เลนส์ความโน้มถ่วง ซึ่งช่วยให้นักดาราศาสตร์สามารถจับภาพแสงของกาแล็กซีที่อยู่ลึกที่สุดได้ รวมถึงในเรื่องของการกระจายตัวของสสารมืดภายในกระจุกกาแล็กซี (ที่มองเห็นเป็นสีน้ำเงิน) Credits: NASA, ESA and M. Montes (University of New South Wales)</figcaption></figure><p>เราเพิ่งตระหนักรู้ได้ถึงการมีอยู่ของจักรวาล และเราเพิ่งจะเริ่มออกเดินทางไปจากจุดเริ่มต้นเล็กๆ แห่งนี้ ที่เราเรียกว่าโลก หนทางข้างหน้ายังดูอีกยาวไกล การผจญภัยของเราในครั้งนี้ อาจนำไปสู่ความเวิ้งว้างอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของจักรวาล</p><p>ในระหว่างภารกิจของเรา ยังมีอะไรอีกมากที่ต้องให้เรียนรู้ ไม่ว่าจะเป็น โลก ดวงอาทิตย์ และ กาแล็กซี่</p><p>เราดูสนุกไปกับการท่องอวกาศ ที่ๆ ซึ่งรายล้อมรอบไปด้วยพลังงาน และคลื่นแรงโน้มถ่วง ตลอดจนถึงการเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่ทนทายาดที่สุด</p><p>ขณะที่เรากำลังค้นหาการมีอยู่ของดาวฤกษ์มวลมหาศาล ในอีกทางหนึ่งความเป็นจริงของจักรวาลขนาดเล็กจิ๋วยิ่งกว่าอะตอมก็น่าสนใจไม่แพ้กัน</p><p>จักรวาลได้ให้กำเนิดเรื่องราวทั้งหมดของเรา และปูเส้นทางเดินนี้ให้กับเหล่าผู้กล้าได้ไปสู่หนทางแห่งดวงดาว</p><p>เราจำเป็นต้องใช้จินตนาการหากต้องการออกผจญภัย อย่างไรก็ตามจินตนาการเพียงอย่างเดียวนั้นดูเหมือนจะยังไม่พอ เพราะความเป็นจริงของธรรมชาตินั้นมหัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นมาก และล้ำลึกเกินกว่าสิ่งไหนๆ ที่จะสามารถพรรณนาถึงได้</p><p>และเนื่องจากว่าช่วงเวลาแห่งการเดินทางนั้นช่างแสนยาวไกล ลำพังเพียงแค่คนๆ หนึ่ง ก็มิอาจทำให้การผจญภัยนี้สมบูรณ์ได้ ดังนั้นความสำเร็จจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ เหล่านักเดินทางทุกคนได้ร่วมมือร่วมใจกัน แบ่งปันความรู้ซึ่งกันและกัน ผ่านหลายชั่วอายุคน คนแล้วคนเล่า รู้จักรักและให้อภัย ปฏิบัติตนอยู่ในกฎที่เรียบง่าย ทดสอบแนวคิดที่ได้ และสังเกตการณ์ พร้อมกับต่อยอดแนวคิดนั้น ไปสู่แนวคิดใหม่ๆ</p><p>ที่สำคัญคือนักผจญภัยที่ดีทุกคน ต้องรู้จักยอมรับถึงความผิดพลาด และรู้จักที่จะเรียนรู้มัน ซึ่งทั้งหมดนี้ก็คือแนวทางไปสู่ การหาคำตอบของทุกสรรพสิ่งในจักรวาล เราเกิดมาทำไม เราอยู่ตัวคนเดียวหรือเปล่า และทำไมจึงต้องมีจักรวาลเกิดขึ้น</p><p>โลกคือบ้านเกิดของเรา ห่างออกไปประมาณ 384,400 กิโลเมตรจากนี้ คุณจะพบกับดวงจันทร์ ดาวบริวารของโลก ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าโลกราว 1 ใน 4 สถานที่แห่งนี้แห้งแล้งมาก แทบไม่หลงเหลืออากาศอยู่ให้เห็น รวมถึงกิจกรรมทางธรณีต่างๆ ทำให้บนพื้นผิวของมันยังคงทิ้งร่องรอยของความรุนแรงในอดีตเอาไว้ให้เห็นอย่างเด่นชัด แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปนานแล้วหลายพันล้านปี ในตลอดช่วงประวัติศาสตร์ มนุษย์ให้ความสนใจดวงจันทร์อยู่เสมอมา เราได้ส่งยานอวกาศไปหามันหลายต่อหลายครั้ง และก้าวที่ยิ่งใหญ่ก็เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ปี 1969 เมื่อสิ่งมีชีวิตตัวเล็กอย่างมนุษย์สามารถขึ้นไปเหยียบดวงจันทร์ได้สำเร็จ</p><p>อย่างไรก็ตามเมื่อมองต่อไปข้างหน้าเราจะพบกับความเวิ้งว้างในอวกาศ จนอยากที่มองออกเรียกว่าจุดของแสงดาวเล็กๆ ดวงไหนที่อยู่ไกลที่สุด แต่หากดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้กับเรามากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นดวงอาทิตย์ ดวงอาทิตย์ของเรานั้นทรงอิทธิพลต่อชีวิตบนโลกของเรามาก มันมอบพลังงานและความอบอุ่นให้แก่เรา ขณะเดียวกันในอีกทางหนึ่งมันก็สามารถทำลายเราได้เช่นกัน</p><p>ดวงอาทิตย์มีขนาดใหญ่โตกว่าโลกมหาศาล ความยิ่งใหญ่ของมันเทียบเท่ากับโลกเป็นจำนวนกว่า 1.3 ล้านดวง (เพื่อให้สามารถบรรจุลงไปภายในดวงอาทิตย์ได้เต็มใบ)</p><p>ห่างไกลจากดวงอาทิตย์ราว 50 ล้านกิโลเมตร เราจะพบกับดาวเคราะห์ที่มีฉายาว่า “เตาไฟแช่แข็ง” เนื่องจากเป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์มากที่สุด จึงได้รับพลังงานความร้อนรวมถึงพลังงานความโน้มถ่วงไปแบบเต็มๆ ในเวลากลางวันอุณหภูมิพื้นผิวจะพุ่งสูงไปถึง 427 °C ซึ่งร้อนพอจะสามารถหลอมตะกั่วได้สบายๆ ในขณะที่เวลากลางคืนอุณหภูมิจะหนาวเย็น −173 °C ด้วยความที่มันมีสภาพสุดขั้วของอุณหภูมิเช่นนี้ จึงกลายเป็นที่มาของฉายา “เตาไฟแช่แข็ง” นั่นเอง</p><p>ห่างจากดวงอาทิตย์ออกไปราว 100 ล้านกิโลเมตร เราจะพบกับดาวเคราะห์ที่มีชื่อเรียกตามเทพปกรณัม วีนัส (Venus) เทพีแห่งความงดงาม หรือดาวศุกร์ ดาวเคราะห์ดวงนี้เมื่อมองจากฟ้าบนโลกในเวลากลางคืน เราจะพบว่ามันสว่างสดใสมาก เป็นรองเพียงแค่ดวงจันทร์ ซึ่งความสวยงามของแสงดาวดวง มาจากแสงที่สะท้อนออกมาจากชั้นบรรยากาศของดาว ที่ถูกปกคลุมไปด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์มากถึง 97 เปอร์เซ็น ปรากฏการณ์เรือนกระจกหากมีอยู่ในปริมาณที่น้อยนิดถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะมันจะช่วยสร้างความอบอุ่นให้แก่ชีวิตบนดาวดวงนั้นได้ (หากว่ามี) แต่ถ้ามีมากเกินไปดาวดวงนั้นก็อาจกลายสภาพเป็นเหมือนดั่งขุมนรกเช่นเดียวกับดาวศุกร์ ที่มีอุณหภูมิพื้นผิวสูงถึง 464 °C (ร้อนยิ่งกว่าดาวพุธเสียอีก)</p><p>ที่ระยะ 230 ล้านกิโลเมตรจากดวงอาทิตย์ ที่ปลายขอบของเขตอาศัยได้ เราจะพบกับดาวเคราะห์อันน่าหลงใหลอีกดวงหนึ่ง ที่คาดว่าในอนาคตมันจะกลายเป็นบ้านหลังที่สองให้กับเรา และมันมีชื่อว่าดาวอังคาร แม้ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้จะมีสภาพอากาศที่เบาบางมาก แต่เชื่อว่าด้วยเทคโนโลยีของมนุษย์เราที่ก้าวไกล จะช่วยให้ดาวเคราะห์ดวงนี้น่าอยู่ขึ้นได้</p><p>ก่อนที่เราจะออกไปจากเขตดินแดนของระบบสุริยะภายใน การผจญภัยของเราจะพบเจอกับแถบดาวเคราะห์น้อย ซึ่งเป็นที่อยู่ของกลุ่มเศษซากหินน้อยใหญ่ต่างๆ ที่หลงเหลือมาจากการสร้างดาวเคราะห์ในยุคเริ่มต้นของระบบสุริยะ พื้นที่บริเวณแห่งนี้อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 300 ล้านกิโลเมตร และสามารถขยายไปได้ไกลถึง 500 ล้านกิโลเมตร เชื่อมอยู่ในระหว่างรอยต่อของวงโคจรดาวอังคารและดาวพฤหัสบดี วัตถุที่ดูเด่นที่สุดก็น่าจะเป็นดาวเคราะห์แคระที่มีชื่อว่า Ceres ซีรีส ด้วยขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่า 940 กิโลเมตร จึงทำให้มันมีรูปทรงสัณฐานเป็นทรงกลม จนดูคล้ายกับดาวเคราะห์ดวงหนึ่งไปเลยทีเดียว</p><p>ห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 780 ล้านกิโลเมตรเราจะพบกับราชาแห่งดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ ซึ่งเป็นดาวเคราะห์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มันมีชื่อว่าดาวพฤหัสบดี เราจำเป็นต้องใช้โลกรวมกันถึง 1,300 โลก จึงจะสามารถเติมเต็มปริมาตรให้กับดาวพฤหัสบดีได้ ว่ากันว่าแค่จุดแดงใหญ่ซึ่งเป็นพายุที่พัดมานานกว่า 350 ปีก็มีขนาดใหญ่กว่าโลกทั้งใบแล้ว สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับดาวดวงนี้ก็คือ ดาวบริวารขนาดใหญ่ทั้ง 4 ของมันได้แก่ ไอโอ ยูโรปา แกนีมีด และ คาลลิสโต โดยเฉพาะ แกนีมีด เพียงดวงเดียวก็มีขนาดใหญ่กว่าดาวพุธแล้ว หากเรารวมเอาจำนวนของดาวบริวารขนาดเล็กอื่นๆ ทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน ก็จะพบว่าดาวพฤหัสบดีนั้นมีดวงจันทร์อยู่รวมถึง 79 ดวง จึงดูราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ เสมือนเป็นระบบสุริยะขนาดย่อมๆ แห่งหนึ่งไปเลย</p><p>เลยออกไปจากดวงอาทิตย์ประมาณ 1,400 ล้านกิโลเมตร คือที่อยู่ของดาวเคราะห์ที่มีวงแหวนสวยงามที่สุด นั่นก็คือดาวเสาร์ วงแหวนของมันนี่เองจึงทำให้มันดูเด่นสง่ากว่าดาวเคราะห์ดวงไหนๆ องค์ประกอบส่วนใหญ่ของวงแหวนคือสะเก็ดน้ำแข็งขนาดเล็ก จึงทำให้สะท้อนแสงได้ดีจนสามารถมองเห็นได้จากโลก สถานที่แห่งนี้ก็คล้ายๆ กับเป็นอีกหนึ่งระบบสุริยะเช่นเดียวกับดาวพฤหัสบดี เนื่องจากดาวเสาร์นั้นมีดาวบริวารโคจรอยู่รวมกันถึง 82 ดวง แต่ดวงจันทร์ที่ดูจะโดดเด่นที่สุดก็คงหนีไม่พ้น ดวงจันทร์ไททัน และเอนเซลาดัส ซึ่งดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้ คือเป้าหมายสำคัญของโครงการสำรวจอวกาศ เพื่อค้นหาเบาะแสของสิ่งมีชีวิต</p><p>เมื่อเราเดินทางมาไกลจากดวงอาทิตย์ราว 4,500 ล้านกิโลเมตร ในอาณาบริเวณของดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ก็จะถึงขีดความสามารถในการมองเห็นด้วยตาเปล่าของเราบนพื้นโลก ในดินแดนพิศวงแห่งนี้ เราจำเป็นต้องใช้กล้องโทรทรรศน์ในการช่วยส่องดู สำหรับนักเดินทางที่อยู่ในระยะห่างหลายพันล้านกิโลเมตรเช่นนี้เมื่อมองกลับมาที่โลกเราก็แทบมองไม่เห็นโลกของเราแล้ว หากไม่สังเกตดีๆเราก็แทบจะไม่รู้เลยว่าโลกของเรานั้นอยู่ตรงไหน เพราะดูเหมือนจะกลมกลืนไปกับพื้นหลังของดวงดาวไปหมด</p><p>เลยออกไปจากวงโคจรของดาวเนปจูน ก็คือในแถบดินแดนของโลกน้ำแข็งที่มีอยู่เป็นจำนวนนับหมื่นๆ ดวง ในด่านสุดท้ายของระบบสุริยะแห่งนี้ เราจะพบกับหัวใจดวงโตจากดาวพลูโตที่มอบไว้ให้แก่นักเดินทาง</p><p>มียานอวกาศที่มนุษย์สร้างขึ้นเพียงไม่กี่ลำเท่านั้น ที่ได้เดินทางไปไกลเกินกว่าวงโคจรของดาวพลูโต ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือยานวอยเอจเจอร์ 1 มันออกเดินทางจากโลกเราไปตั้งแต่ปี 1977 ก่อนที่จะเดินทางไปเฉียดดาวพฤหัสบดีในปี 1979 และดาวเสาร์ในปี 1980 ทุกวันนี้มันยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างห้าวหาญสู่ห้วงอวกาศแบบไม่มีวันย้อนกลับ ระยะทางที่ไกลจากบ้านถึง 22,800 ล้านกิโลเมตรจึงทำให้มันกลายเป็นยานอวกาศลำแรกที่สามารถหลุดพ้นออกไปจากระบบสุริยะได้</p><p>มนุษย์นั้นเกิดขึ้นมาอย่างเดียวดายบนโลกแห่งนี้ เราแค่หวังว่าเราจะได้พบเจอกับเพื่อนต่างดาวเข้าสักวันหนึ่ง ด้วยความหวังอันน้อยนิดนี้ เราได้ส่งมันไปกับยานวอยเอจเจอร์ 1 และ 2 ด้วย มันคือแผ่นจานทองคำ (Golden record) ที่ได้บันทึกเอาเรื่องราวทางประวัติศาสตร์เราเอาไว้ในนั้น และคาดหวังว่าข้อความภาพและเสียงนี้ จะคงอยู่นานไปอีกหลายพันล้านปี ซึ่งช่วงเวลาดังกล่าวอาจนานพอที่จะส่งไปถึงนักเดินทางต่างดาวได้ เพื่อบอกว่าเราได้ตระหนักรู้ถึงการมีอยู่ของจักรวาลแล้ว และเราอยู่ที่นี่บนบ้านของเรา ที่เรียกว่า “โลก”</p><p>เมื่อมองจากมุมนี้ เราจะเห็นว่า ระบบสุริยะของเราก็เป็นเพียงแค่จุดของแสงดาวเล็กๆ จุดหนึ่ง บนฉากหลังที่มีดวงดาวอยู่นับแสนล้านดวงภายในดาราจักรทางช้างเผือก ระบบสุริยะของเรานั้นถือกำเนิดขึ้นมาจากกลุ่มของฝุ่น และเมฆก๊าซเนบิวลา เมื่อประมาณ 5,000 ล้านปีที่แล้ว แรงโน้มถ่วงมหาศาลของมันได้โอบอุ้มพาเอาเทหวัตถุต่างๆ ให้เคลื่อนที่ติดตามมันไปด้วย หนึ่งในนั้นคือกลุ่มก้อนดาวหางน้ำแข็งที่มีอยู่เป็นจำนวนนับล้านๆ ดวง ที่ชายแดนขอบนอกของระบบสุริยะ อันที่จริงแล้วมันคือสิ่งที่หลงเหลือมาจากการสร้างดวงดาวในยุคเริ่มต้น แม้ว่าเราจะยังไม่เคยเห็นมันจริงๆ มาก่อน แต่เราก็ตั้งชื่อให้กับมันไปแล้วว่า กลุ่มเมฆออร์ต (Oort cloud) ซึ่งหากมองจากแบบจำลองทางโครงสร้างภายนอกก็จะพบว่า มันดูคล้ายกับเป็นเปลือกทรงกลมขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มดวงอาทิตย์เอาไว้เอาไว้อยู่ภายใน และมีขนาดที่ใหญ่มาก อาจอยู่เลยไปไกลจากดวงอาทิตย์ถึง 3 ปีแสง หากเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับว่า เมฆออร์ตนี้ ได้ตีวงรัศมีไปไกลจนเกือบถึงระบบดาว อัลฟา เซนทอรี (Alpha Centauri) เลยทีเดียว (Alpha Centauri เป็นระบบดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์ของเรามากที่สุด อยู่ห่างจากโลกประมาณ 4.37 ปีแสง)</p><p>ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมาเรารู้เรื่องราวของดาวเคราะห์ต่างๆ ภายในระบบสุริยะเป็นอย่างดี แต่ทุกวันนี้เรารู้แล้วว่ายังมีดาวเคราะห์เช่นโลกอยู่อีกจำนวนนับไม่ถ้วน ที่อยู่ด้านนอกของระบบสุริยะ ข้อมูลนี้จึงทำให้ความคิดของเราเปิดกว้าง ว่าอาจจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกมากมายที่กระจายไปอยู่ตามที่ต่างๆ ในแต่ละโลกแห่งนั้น บางโลกอาจอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายท่ามกลางพื้นที่ว่างในอวกาศ ซึ่งเป็นโลกที่ไม่ได้โคจรอยู่โดยรอบดาวฤกษ์แม่ของมัน เราเรียกโลกเหล่านี้ว่า ดาวเคราะห์โรก (Rogue planet) หรือ ‘ดาวเร่ร่อน’ ซึ่งในทางช้างเผือกของเราอาจมีดาวประเภทนี้อยู่หลายพันล้านดวง แต่ละดวงอาจมีชะตากรรมของที่มาที่แตกต่างกันไป แต่ที่เหมือนกันทุกดวงคือ ดาวเคราะห์เหล่านี้ไร้บ้าน และพเนจรไปทั่วกาแล็กซี</p><p>ดาวเคราะห์โรกบางดวงหากดูภายนอกอาจจะเห็นว่ามันถูกปกคลุมเต็มไปด้วยน้ำแข็ง แต่ก็มีความเป็นไปได้เหมือนกันที่ภายในใจกลางของดาวเคราะห์นั้นจะหลงเหลือความอบอุ่นอยู่ ซึ่งเป็นพลังงานความร้อนที่ได้รับมาตั้งแต่ในช่วงก่อตัว หากเป็นเช่นนั้น ก็มีโอกาสที่น้ำจะสามารถคงรูปเป็นของเหลว แล้วรวมกันเป็นมหาสมุทรขนาดใหญ่อยู่ได้ภายใต้เปลือกน้ำแข็งนั่น คำถามถัดมาก็คือ จะเป็นไปได้ไหมที่ชีวิตจะสามารถดำรงอยู่ภายใต้สภาพเงื่อนไขเช่นนี้ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Vxrl50q7ZjYBWUh3.jpg" /><figcaption>Revealing the Milky Way’s Center Image Credit: NASA, JPL-Caltech, Susan Stolovy (SSC/Caltech) et al.</figcaption></figure><p>นี่คือภาพของทางช้างเผือกภายใต้แสงอินฟราเรด ทุกๆ จุดของแสงบนภาพไม่ใช่แสงธรรมดา แต่มันคือจุดของแสงจากดาวฤกษ์หนึ่งดวง คุณอาจจะสงสัยว่าแล้วมีดาวฤกษ์อยู่เป็นจำนวนเท่าไหร่ มีโลกอีกกี่โลกข้างนอกนั่น และมีที่ไหนที่ชีวิตจะสามารถดำรงอยู่ได้ นี่คือภาพแบบจำลองของทางช้างเผือกเมื่อมองจากมุมบน เราอยู่ที่ไหนในภาพนี้กันแน่ จากข้อมูลวิเคราะห์ทางดาราศาสตร์บอกกับเราว่า แท้จริงแล้วเราอยู่แถวๆ เกือบด้านนอกของแขนกังหันทางช้างเผือก ซึ่งเป็นจุดที่อยู่ห่างไกลจากใจกลางกาแล็กซีประมาณ 26,670 ปีแสง ทางช้างเผือกของเรามีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 100,000 ปีแสง หรือในอีกทางหนึ่ง หากเราท่องไปกับยานอวกาศที่มีความเร็วเท่ากับแสง เราก็จะต้องใช้เวลานานถึง 100,000 ปี เพื่อให้สามารถเดินทางทะลุจากขอบหนึ่งไปยังขอบอีกด้านหนึ่งของกาแล็กซีได้ จากข้อมูลที่เรารู้ในตอนนี้ก็คือแสงนั้นคือสิ่งที่ไปเร็วที่สุดในจักรวาลแล้ว โดยเพียงแค่ 1 วินาที มันสามารถโคจรรอบโลกได้ถึง 7.5 รอบ นี่แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของทางช้างเผือกที่มีดาวฤกษ์อยู่เป็นจำนวนนับแสนล้านดวง และอาจมีดาวเคราะห์ที่คล้ายกับโลกและโคจรอยู่โดยรอบดาวฤกษ์ที่คล้ายกับดวงอาทิตย์ภายในเขตอาศัยได้ อยู่มากถึง 11,000 ล้านดวงเลยทีเดียว</p><p>อันที่จริงแล้วทางช้างเผือกของเรายังไม่ใช่พรมแดนสุดท้ายเลยด้วยซ้ำ เพราะอยู่เลยถัดออกไปจากทางช้างเผือก 2.5 ล้านปีแสง เราจะพบกับกาแล็กซีแอนดรอเมดาซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าทางช้างเผือกเราถึง 2 เท่า</p><p>แต่สิ่งที่เรารู้มากกว่านั้นก็คือ ทางช้างเผือกและแอนดรอเมดาก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในจำนวนกาแล็กซีทั้ง 30 แห่ง ที่กระจายตัวกันอยู่ภายในกลุ่มท้องถิ่น (Local group)</p><p>เดินทางเลยออกไปไกลจากนั้นอีกขั้น เราจะพบว่ายังมีกลุ่มของกาแล็กซีในลักษณะเช่นนี้อีกเป็นจำนวน 100 แห่ง ซึ่งรวมกลุ่มกันเป็น กระจุกดาราจักรหญิงสาว (Virgo Supercluster) อย่างไรก็ตามหากเทียบระดับความยิ่งใหญ่นี้แล้ว นี่ก็คงเป็นแค่ระดับจังหวัดเท่านั้น หากมองใหญ่ขึ้นไปในระดับประเทศเราจะเรียกว่า กลุ่มกระจุกดาราจักรลาเนียเคอา (Laniakea Supercluster) ซึ่งเป็นกลุ่มของประชากรกาแล็กซีจำนวนกว่า 100,000 แห่งที่รวมกันอยู่ภายในนี้ แน่นอนว่าทางช้างเผือกของเราก็คือหนึ่งในนั้น อันที่จริงหากมองจากจุดนี้เราก็แทบมองไม่เห็นแล้วว่าทางช้างเผือกของเรานั้นอยู่ที่ตรงไหน เพราะหนึ่งจุดของแสงที่เห็นในภาพนี้ก็คือหนึ่งกาแล็กซี</p><p>ในจักรวาลที่เราสังเกตเห็นได้นั้นพบว่ามีประเทศอย่างเช่น Supercluster เช่นนี้อยู่อีกนับ 10 ล้านแห่ง ที่รวมกันเป็นสายใยของโครงสร้างจักรวาลขนาดใหญ่ และข้อมูลจาก <a href="https://skyandtelescope.org/astronomy-resources/how-many-galaxies/">NASA’s New Horizons</a> ในช่วงต้นปี 2021 ก็ได้ประเมินเอาไว้ว่าอาจมีกาแล็กซีอยู่เป็นจำนวน 200,000 ล้านแห่งเลยทีเดียว ที่กระจายตัวอยู่ภายในจักรวาลของเรา</p><p>บางคนอาจจะเกิดความสงสัยถัดไปว่าแล้วอะไรอยู่เลยออกไปจากสุดขอบของจักรวาลที่สังเกตเห็นได้นี้ไปอีก แต่ก็น่าเสียดายที่คำตอบนั้นยังคงเป็นปริศนาดำมืด เพราะจากข้อมูลทั้งหมดข้างต้นที่กล่าวมานี้ คือขีดความสามารถของเรา เพราะแสงที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงโลก ในขณะที่จักรวาลของเราดำรงอยู่มานานแล้วกว่า 13,800 ล้านปี</p><p>อย่างไรก็ตามไม่อาจมีสิ่งใดมาสามารถปิดกั้นจินตนาการของมนุษย์ได้ เราอาจคิดได้ว่า บางทีแล้วจักรวาลของเราอาจเป็นเพียงฟองเล็กๆ ของจำนวนฟองจักรวาลที่มีอยู่อย่างไม่รู้จบ ที่ลอยในมหาสมุทรของดินแดนที่ไม่มีวันสิ้นสุด</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FjLHq_lypT0g%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DjLHq_lypT0g&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FjLHq_lypT0g%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b43cfdcfa3058df12eef7945a938b394/href">https://medium.com/media/b43cfdcfa3058df12eef7945a938b394/href</a></iframe><p>เรียบเรียงจาก Cosmos: A Spacetime Odyssey: Standing Up in the Milky Way</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62a13351a70f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%AA-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A5-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-62a13351a70f">คอสมอส ตอนที่ 1: การเดินทางสุดขอบจักรวาล​ ที่สังเกตเห็นได้</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ยูเอฟโอ (UFO) ในโลกความเป็นจริง]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%9F%E0%B9%82%E0%B8%AD-ufo-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%87-806a819ed559?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/806a819ed559</guid>
            <category><![CDATA[ufo]]></category>
            <category><![CDATA[มนุษย์ต่างดาว]]></category>
            <category><![CDATA[บันเทิงวิทยาศาสตร์]]></category>
            <category><![CDATA[ยูเอฟโอ]]></category>
            <category><![CDATA[จานบิน]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Nov 2018 03:21:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-11T03:21:48.574Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*VH8oie_n32vx4JpF.jpg" /><figcaption><a href="https://www.sciways.co/ufos-the-real-deal/">ยูเอฟโอ (UFO) ในโลกความเป็นจริง</a></figcaption></figure><p>เรื่องราวของจานบินต่างดาว หรือ UFO ทั้งหมดเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 1947 โดยนักบินชาวอเมริกันและนักธุรกิจนามว่า<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kenneth_Arnold">เค็นเน็ธ อาร์โนลด์</a>(Kenneth Albert Arnold) ซึ่งเขาอ้างว่าพบเห็นยานบินลึกลับที่บินเร็วอย่างผิดปกติจำนวน 9 ลำ บนท้องฟ้า ซึ่งต่อมาเหตุการณ์ในครั้งนั้นก็ได้ถูกขนานนามว่า <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kenneth_Arnold_UFO_sighting">Kenneth Arnold UFO sighting</a> โดยนายเค็นเน็ธ อาร์โนลด์ เล่าถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นว่าเขาก็เห็นลำแสงกระพริบคล้ายกับแสงสะท้อนจากกระจกมายังเครื่องบินของเขาบริเวณทางด้านหลังซ้ายของเครื่องในระยะ 24 กิโลเมตร มันมุ่งหน้าขึ้นไปทางตอนเหนือของภูเขาเรนเนียร์ โดยในตอนนั้นอาร์โนลด์คิดว่า แสงสะท้อนนี้อาจเป็นเพียงภาพลวงตาจากแสงสะท้อนของหน้าต่างเครื่องบินเขาเอง แต่เพื่อเป็นการยืนยันในความถูกต้องดังกล่าว เขาจึงพยายามขับเครื่องบินเลี้ยวตามลำแสงกระพริบเหล่านั้น เมื่อเขาเข้าไปใกล้เพียงพอแล้วก็พบว่า แสงดังกล่าวมาจากวัตถุปริศนาที่บินได้ในอากาศ พวกมันบินเกาะกลุ่มกันเป็นเส้นทางยาวราวกับฝูงห่าน (flock of geese) และมีลักษณะพื้นผิวสว่างแวววาวสวยงาม อีกทั้งยังเคลื่อนที่ได้ด้วยความเร็วที่สูงเอามากๆ ซึ่งในตอนนั้นเขาเองก็คิดว่า นี่อาจเป็นเครื่องบินเจ็ทรุ่นใหม่ที่ทางกองทัพอากาศอาจกำลังซุ่มพัฒนาอยู่ก็เป็นได้ แต่ทันใดนั้นเอง มันก็เร่งความเร็วทิ้งหนีห่างออกไปอย่างทันทีทันใด! และสร้างความน่าประหลาดใจให้แก่เขาเป็นอย่างมาก เพราะด้วยเทคโนโลยีเครื่องบินในสมัยนั้น หรือแม้แต่ปัจจุบันเองก็ไม่น่าที่จะสามารถเร่งอัตราเร็วของเครื่องยนต์ได้อย่างทันทีทันใดได้เร็วขนาดนั้น ซึ่งจากคำบรรยายแรกของอาร์โนลด์กล่าวว่า “มันบางเหมือนกับพายกระทะ” และมี “รูปทรงที่คล้ายกับแผ่นจาน” โดยสามารถอำพรางตัวเองได้อย่างกลมกลืนกับธรรมชาติมากๆ ซึ่งในภายหลังสื่อข่าวจากหลายสำนัก ก็ต่างขนานนามให้ยานบินลึกลับเหล่านี้อย่างติดตลกว่ามันคือ “จานบิน” และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็ถือได้ว่านี่คือการเปิดฉากของการพบเห็นปรากฏการณ์จานบิน UFO อันเป็นที่โด่งดังตั้งแต่นั้นมา</p><p><strong>เหตุการณ์ UFO ตกที่รอสเวลล์</strong></p><p>หลายอาทิตย์ต่อมาในฤดูร้อนของ ปี 1947 เหตุการณ์ที่น่าจะโด่งดังที่สุดเกี่ยวกับ UFO ได้ถูกรายงานขึ้นใกล้ๆกับเมืองรอสเวลล์รัฐนิวเม็กซิโก ซึ่งในภายหลังรอสเวลล์ก็ได้กลายมาเป็นแม่แบบของปรากฏการณ์การพบเห็น UFO เพราะมันมีองค์ประกอบหลายอย่างที่ไปสนับสนุนให้เชื่อเช่นนั้น เช่น มีจานบินที่ตกลงมาจากฟากฟ้าแล้วกระแทกเข้าอย่างแรงกับพื้นดิน, มีการพบเจอศพมนุษย์ต่างดาวด้วย, และมีการปกปิดข่าว-บิดเบือนข่าวจากทางรัฐบาลที่พวกเขาดูเหมือนกำลังพยายามอำพรางอะไรบางอย่างที่สำคัญเอาไว้ ทั้งๆที่ข้อมูลจากกองทัพอากาศในตอนแรก พวกเขาก็ระบุเองว่าสิ่งนี้มันคือจานบินของมนุษย์ต่างดาว แต่ในภายหลังข้อมูลดังกล่าวก็ได้ถูกปฏิเสธไปอย่างกระทันหัน ว่าอันแท้จริงแล้วสิ่งที่ตกกระแทกลงพื้นนั่นก็คือบอลลูนตรวจอากาศและไม่มีผู้โดยสารอยู่บนนั้น และไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตนอกโลกเลย ในขณะที่พยานคนอื่นๆต่างก็อ้างว่าพวกเขาพบเห็นชิ้นส่วนระเนระนาดของจานบินที่ตกจริง ว่ามันคือวัสดุลึกลับที่ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อน แต่ถึงกระนั้นทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ รอสเวลล์และเหตุการณ์การพบเห็นยานบินลึกลับของนายเค็นเน็ธ อาร์โนลด์ ก็ยังคงไม่ได้รับการยืนยันจากทางการว่าเป็นยานบิน UFO ของมนุษย์ต่างดาวจริงหรือไม่ และยังคงเป็นที่ถกเถียงกันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน</p><p><strong>รายงานการพบเห็น UFO ในปัจจุบัน</strong></p><p>ในทุกๆปีมีรายการงานการพบเห็น UFO ต่างดาวจากหลายประเทศทั่วโลก เพิ่มมากขึ้นนับพันครั้ง เช่น บ้างก็อ้างว่าพบเห็นแสงประหลาดจากบนฟ้าที่มีรูปทรงคล้ายกับจานบินหรือรูปทรงอื่นๆที่เกี่ยวข้อง และมันก็เคลื่อนที่หายไปในอากาศได้อย่างไร้ร่องรอย แน่นอนว่าปัจจุบันเรามีเทคโนโลยีมือถือที่สามารถถ่ายภาพนิ่งหรือวิดีโอได้อย่างง่ายดาย และมีระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่สามารถเข้าถึงได้ทุกที่ นี้จึงทำให้เราสามารถทำการค้นหาเบาะแสของ UFO ได้จากโลกอินเทอร์เน็ตอย่าง YouTube, Google หรือโซเชี่ยลมีเดียลอื่นๆอย่าง Facebook และ Twitter ได้ ถึงอย่างไรก็ตามด้วยเทคโนโลยีซอฟแวร์และเทคนิคการตัดต่อภาพที่พัฒนาขึ้นเป็นเท่าตัวในแต่ละปี ก็อาจทำให้คลิปวิดีโอหรือภาพยานบินต่างดาวที่เราเห็นนั้น อาจเป็นเพียงเทคนิคทางคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ (CG) เองก็เป็นได้</p><p><strong>ข้อสันนิษฐานทางวิทยาศาสตร์ที่อธิบายเกี่ยวกับการพบเห็น UFO</strong></p><p>UFO ซึ่งคำๆย่อมาจากคำว่า unidentified flying object หรือแปลได้เป็นคำตรงๆว่า วัตถุบินที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่ถ้าจะให้แปลในความหมายที่กว้างขึ้นกว่านี้ก็จะได้เป็นคำว่า สิ่งผิดปกติประจักษ์ชัดใดๆในท้องฟ้า ซึ่งนักวิทยาศาสตร์จึงให้ข้อสันนิษฐานต่อสิ่งที่ผู้คนได้พบเห็นปรากฏการณ์ UFO เหล่านี้ว่าอาจมีแหล่งกำเนิดขึ้นมาจากบนโลกด้วยฝีมือของมนุษย์เราเอง อาทิเช่นดาวเทียม, บอลลูน, เครื่องบิน ,จรวด และรวมไปถึงอุปกรณ์ยอดฮิตในปัจจุบันอย่างโดรนบินเองก็ด้วย หรืออาจมีแหล่งกำเนิดมาจากภายในระบบสุริยะของเราอย่างอุกกาบาต, ดาวหาง หรือแม้แต่ดาวศุกร์ที่สว่างเจิดจรัสในยามค่ำเองก็ตาม แน่นอนว่าจากอดีตเรื่อยมาจนถึงปัจุบัน เรื่องราวของความลึกลับดังกล่าวก็ยังหาข้อสรุปที่ชัดเจนไม่ได้ นักวิทยาศาสตร์จึงมองข้ามไปถึงความเป็นไปได้ในการมีอยู่ของยานบินต่างดาวว่า สามรถเกิดขึ้นได้จริงไหมตามความรู้วิทยาศาสตร์ที่มีอยู่ของเรา ณ ขณะนี้ได้จากหัวข้อถัดไป</p><p><strong>แรงจี ภัยอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตบนยานบินต่างดาว</strong></p><p>จากพฤติกรรมของ UFO ที่ปรากฏ นักวิทยาศาสตร์จึงพยายามศึกษาถึงความเป็นไปได้ดังกว่าว่า มันสร้างขึ้นมาได้ยังไงและพวกมันสามารถพิชิตปัญหาที่จะต้องพบเจอในกฎฟิสิกส์ได้อย่างไร เช่นการเร่งอัตราเร็วของตัวเองได้อย่างทันทีทันใด ,การบินด้วยความเร็วสุดขีด, การหยุดอย่างกระทันหันบนฟ้า และอัตราการบินเลี้ยวสูงๆที่เกินกว่าเครื่องบินลำไหนๆบนโลกจะทำได้ โดยไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆเลยแก่นักบินหรือสร้างความเสียหายให้กับเครื่องบิน ซึ่งจากพฤติกรรมดังกล่าวมันขัดกับแย้งกฏทางฟิสิกส์ที่เรารู้จักกันอย่างมาก นอกเหนือจากว่ามนุษย์ตางดาวเหล่านั้นอาจรู้วิธีฝืนกฎธรรมชาติ เพื่อมาใช้ในการท่องไปในอากาศอย่างมีอิสระ ซึ่งกฎฟิสิกส์ที่สำคัญอย่างหนึ่งที่จะพูดถึงไม่ได้เลยในกรณีของการเคลื่อนที่ของวัตถุก็คือ กฎของความเฉื่อย ที่ถูกค้นพบเป็นครั้งแรกโดย ไอแซก นิวตัน (Isaac Newton) นิวตันกล่าวว่าวัตถุที่อยู่นิ่งหรือเคลื่อนที่นั้น จะอยู่นิ่งหรือเคลื่อนที่ต่อไปได้ก็ต่อเมื่อมันไม่ได้รับแรงกระทำใดๆจากภายนอก ดังนั้นเพื่อที่เราจะสร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างทันทีทันใดในความเฉื่อยได้ เราจะต้องใช้แรงอันมหาศาลเพื่อกระทำต่อวัตถุนั้นๆ ตามคำอธิบายเดียวกันนี้เองในขณะที่นักบินขับไล่กำลังเดินทางไปในอากาศเฉียดอัตราเร็วเสียง และกำลังพลิกเครื่องบินให้ทำมุมเข้าใกล้ 90 องศาอยู่นั้น พวกเขาจะต้องเผชิญเข้ากับแรงบีบอีดหรือ<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/G-force">แรงจี (g-force)</a> ราว 300-g แต่ในความเป็นจริงของเครื่องบินส่วนใหญ่ มนุษย์สามารถทนแรงอันเนื่องมาจากความเร่งได้สูงสุดที่ 10-g เท่านั้นและต้องอยู่ในชุดปรับความดันที่ออกแบบมาเป็นพิเศษด้วย แต่ในยานบินต่างดาวตามที่ปรากฎจากคำบอกเล่าของประจักษ์พยาน ที่พวกมันส่วนใหญ่ได้ทำการหักเลี้ยวหรือเร่งอัตราเร็วจนอาจเกิดแรงจีได้มากกว่า 300-g การเคลื่อนที่เช่นนั้นอาจทำให้มนุษย์ต่างดาวถึงแก่ความตายได้เลยในทันที ครั้งที่มันได้ทำการเร่งความเร็วแบบกระทันหัน โดยอวัยวะภายในของสิ่งมีชีวิตต่างดาวจะถูกดันขึ้นมาและบีบอัดจนแหลกไปพร้อมๆกับกระดูก!</p><p><strong>การเอาชนะแรงจีของ UFO</strong></p><p>จากภัยอันตรายที่ผู้มาเยือนจะต้องจัดการให้ได้ ขณะทำการเร่งอัตราเร็วแบบฉับพลันก็คือ พวกเขาจำเป็นจะต้องอาศัยเทคโนโลยีอะไรบ้างอย่างเพื่อมาช่วยป้องกันร่างกายไม่ให้แหลกสลายไปขณะเผชิญเข้ากับแรง 300-g เช่นพวกเขาอาจจะฉีดนาโนบอทเข้าไปภายในร่างกายเอาไว้ เพื่อช่วยรักษาอวัยวะภายในต่างๆไม่ให้ลอยไปมาหรือฉีกขาดไปขณะเอาชนะแรงเฉื่อย หรือพวกเขาอาจมีเทคโนโลยีที่เกินขีดความสามารถของมนุษย์มากๆอย่างเครื่องลดผลกระทบจากแรงเฉื่อย โดยเครื่องมือดังกล่าวจะต้องสามารถจัดการกับแรงของความถ่วงได้ โดยใช้สนามแรง (Field Force) มาคอยลดผลกระทบต่อความโน้มถ่วงที่มีอิทธิพลต่อทั้งเอกภพ! ซึ่งเครื่องมือลดแรงเฉื่อยจะต้องเปิดใช้ทุกๆครั้งที่ยานบินจะต้องเร่งในอัตราเร็วสูงๆ นี่ก็หมายความว่าเครื่องมือดังกล่าวจะต้องมีความสำคัญต่อความปลอดภัยของสิ่งมีชีวิตเป็นอันดับแรกๆ เช่นเมื่อหากพวกเขาลืมเปิดใช้งานเครื่องลดแรงเฉื่อย หรือเครื่องลดแรงเฉื่อยมีปัญหาล่ะก็ นี่ก็จะเป็นวาระสุดท้ายของชีวิตพวกเขาด้วยเช่นกัน</p><p><strong>รูปทรงของยานบิน UFO</strong></p><p>ที่นี้กลับมาที่รูปทรงของยานบิน UFO อีกครั้ง โดยส่วนใหญ่คำเล่าขานที่มีชื่อเสียงต่างๆจะบอกเล่าถึงภาพลักษณ์ของยานบินต่างดาวในลักษณะรูปทรงจานอยู่บ่อยครั้ง จนเราได้ยินและเรียกกันอย่างคุ้นชินว่าจานบินนั้น แท้จริงแล้วมนุษย์เราจะสามารถออกแบบเครื่องบินให้มีลักษณะเช่นนั้นได้จริงไหม หากตัดในเรื่องขีดความสามารถของการเอาชนะแรงเฉื่อยของพวกมันไป จากประวัติศาสตร์ก็มีการบันทึกเอาไว้อยู่เช่นกัน นั่นก็คือในช่วงปลายปีทศวรรษที่ 1950 กองทัพอากาศสหรัฐและแคนนาดาก็เคยร่วมมือกันวิจัยและสร้างพาหนะบินได้ในลักษณะที่ใกล้เคียงกับจานบิน UFO มาแล้ว ในชื่อ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Avro_Canada_VZ-9_Avrocar">แอฟโร่คาร์ (The Avrocar)</a> แต่เนื่องจากความเสถียรของมันในทางพลศาสตร์จัดได้ว่าแย่เอามากๆ จึงทำให้โครงการลับดังกล่าวได้ถูกปิดไปในปี 1961 รวมระยะเวลาในการพัฒนาไปทั้งหมดเพียง 2 ปีกว่าเท่านั้นเนื่องจากโครงการมีราคาแพงและใช้การไม่ได้จริง ในขณะที่<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Delta_wing">เครื่องบินเดลต้าวิง</a> (Delta wing) หรือเครื่องบนในรูปทรง 3 เหลี่ยมแบน ดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับการเดินทางด้วยความเร็วสูงในชั้นบรรยากาศ นอกจากนี้เปอร์เซ็นการพบเห็นยานบินต่างดาวในรูปทรงสามเหลี่ยมก็ดูเหมือนจะเพิ่มสูงขึ้นในทศวรรษหลังๆด้วย ที่หลายคนในสมัยนั้นอาจจำผิดได้ว่าเป็นยานบินต่างดาวนั้น อันที่จริงแล้วมันอาจเป็นเพียงเครื่องบินของกองทัพอากาศ… เช่นเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-2 (Northrop Grumman B-2 Spirit) หรือเครื่องบินวิจัยในรุ่นอื่นๆ</p><p><strong>ปัญหาเสียงรบกวน ขณะบินด้วยความเร็วสูงของ UFO</strong></p><p>นอกจากพฤติกรรมการเคลื่อนไหวและรูปทรงจานอันเป็นเอกลักษณ์ของมันแล้ว การพยายามอธิบายเกี่ยวกับหลักการของ UFO มันจะต้องมีปัจจัยเสียงรบกวนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ว่าทำไมยานบินต่างดาวถึงสามารถบินได้เร็วอย่างเหลือเชื่อ โดยที่ไม่มีเสียงรบกวนที่ดังเหมือนในแบบเครื่องบินของมนุษย์เลย จากประจักษ์พยานส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดบรรยายการพบเห็น UFO ได้ตรงกันอย่างหนึ่งก็คือ ยานบินลึกลับเหล่านี้จะบินด้วยความเร็วสูงและไม่มีเสียง! ซึ่งเราต่อให้ UFO มีเครื่องยนต์ที่เงียบจนไม่มีเสียงเลยก็ตาม แต่ด้วยความเร็วเหนือเสียงแบบนั้นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยก็คือเสียงของ <a href="https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%8B%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%9A%E0%B8%B9%E0%B8%A1">ซอนิคบูม (Sonic Boom)</a> หรือเสียงจากคลื่นกระแทก (ช็อกเวฟ) ของอากาศ อันเกิดขึ้นจากการที่ยานบินต่างดาวได้เคลื่อนที่ไปในชั้นบรรยากาศด้วยอัตราเร็วที่มากกว่าความเร็วของเสียง ซึ่งซอนิกบูมนั้นจะทำให้เกิดพลังงานเสียงที่สูงเอามากๆเสียจนทำให้ลักษณะของเสียงที่มันส่งออกมาจากแหล่งดำเนิด ได้คล้ายกับเสียงของระเบิด! นอกเสียจากว่ายานบินของมนุษย์ต่างดาวอาจมีเทคโนโลยีพิเศษมาคอยลบเสียงคลื่นกระแทกเหล่านี้ ซึ่งด้วยขีดความสามารถของมนุษย์ในปัจจุบันนั้นยังทำไม่ได้</p><p><strong>ความสามารถในการล่องหนของ UFO</strong></p><p>มีบางรายงานอ้างว่า UFO สามารถหายตัวไปในอากาศได้! ซึ่งเทคโนโลยีล่องหนดังกล่าวด้วยความรู้เท่าที่มีอยู่ของมนุษย์ ก็อาจสามารถให้คำอธิบายถึงปรากฏการณ์นี้ได้อยู่ นั่นก็คือเทคโนโลยีเบนแสง (light-bending technology) ซึ่งเราจะจัดให้วัตถุล่องหนเหล่านี้อยู่ในประเภทที่เรียกว่าเมต้า-แมททีเรียล (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Metamaterial">Metamaterial</a>) หรือชื่อในภาษาไทยเรียกว่า อภิวัสดุ มาทำให้เราล่องหนได้ราวกับผ้าคลุมล่องหนในแฮรี่พอตเตอร์ หรือเทคโนโลยีล่องหนของเพร็ดเดเตอร์เลยทีเดียว โดย Metamaterial นั้นจะใช้ส่วนผสมของสารพอลิเมอร์, ทองคำ และทองแดงมาเป็นส่วนประกอบ โดยความสามารถของมันก็คือการเบนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไปรอบๆวัตถุ ซึ่งแสงเองก็ถูกจัดให้อยู่ในประเภทของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอยู่แล้ว ดังนั้นลำแสงใดๆก็ตามที่ได้ยิงเข้าใส่ Metamaterial มันก็จะถูกนำพาไปรอบๆวัตถุนั้น แทนที่มันจะสะท้อนกลับหรือหักเหออกไป!</p><p><a href="https://www.sciways.co/ufos-the-real-deal/">อ่านเพิ่มเติม</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=806a819ed559" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%9F%E0%B9%82%E0%B8%AD-ufo-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%87-806a819ed559">ยูเอฟโอ (UFO) ในโลกความเป็นจริง</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ยานอวกาศเคปเลอร์ เสร็จสิ้นภารกิจ]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%9B%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B9%87%E0%B8%88%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88-2c05bb330d20?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c05bb330d20</guid>
            <category><![CDATA[ภารกิจk2]]></category>
            <category><![CDATA[กล้องโทรทรรศน์เคปเลอร์]]></category>
            <category><![CDATA[ยานอวกาศเคปเลอร์]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์ความรู้]]></category>
            <category><![CDATA[sciways]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Nov 2018 15:49:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-04T15:49:04.395Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O45CuFYWqquZbwHVPSqHEw.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.sciways.co/kepler-spacecraft-mission-ends/">ปิดตำนาน ยานอวกาศเคปเลอร์</a></figcaption></figure><p>หากจะพูดถึงกล้องโทรทรรศน์อวกาศ (Space telescope) ที่โด่งดังจนเป็นที่คุ้นหูเรากันเป็นอย่างดี ก็คงหลีกหนีไม่พ้นกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล (Hubble Space Telescope) และกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์ (Kepler space telescope) และเร็วๆนี้ที่เพิ่งจะได้เป็นข่าวไปก็คือ ยานอวกาศเคปเลอร์ หรือกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์ของนาซ่า ได้หยุดการทำหน้าที่ของตัวเองลงอย่างสงบ เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ปี ค.ศ. 2018 รวมระยะเวลาในการปฏิบัติงานทั้งสิ้น 9 ปี, 7 เดือน กับอีก 23 วัน นับตั้งแต่วันที่ 7 มีนาคม ปี ค.ศ. 2009 ที่มันได้ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศเป็นครั้งแรก ซึ่งเคปเลอร์นั้น จะแตกต่างไปจากกล้องสำรวจอวกาศในกลุ่มของ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Great_Observatories_program">Great Observatories</a> อย่างฮับเบิล, สปิตเซอร์, และ กล้องโทรทรรศน์อวกาศจันทรา ตรงที่เคปเลอร์เป็นทั้งกล้องโทรทรรศน์อวกาศและเป็นยานอวกาศภายในตัว ที่มีอิสระในการโคจรไปรอบดวงอาทิตย์เช่นเดียวโลก (อยู่ในวงโคจร เฮลิโอเซ็นทริค (Heliocentric orbit) ของโลก) โดยภารกิจสำคัญที่มันได้รับมอบหมายไว้ก็คือ การเสาะแสวงหาดาวเคราะห์คล้ายโลกภายในกาแล็กซี่ทางช้างเผือกเรา ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ประเมินเอาไว้ว่า น่าจะมีดาวฤกษ์อยู่เป็นจำนวนหลายพันล้านดวงภายในทางช้างเผือก และเช่นเดียวกันในแต่ละระบบดาวฤกษ์เองก็มีความเป็นไปได้ที่จะมีดาวบริวารเป็นของตนนั่นก็คือ ดาวเคราะห์ ส่วนลักษณะของการตรวจหาดาวดาว นาซ่าจะใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ที่เรียกว่าโฟโตมิเตอร์ (photometer) ในการตรวจค่าความสว่างต่อเนื่องของดาวฤกษ์จำนวนกว่า 150,000 ดวง ในแถบลำดับหลัก (main-sequence stars) ผ่านมุมกล้องที่ถูกเซ็ตให้คงที่เอาไว้ในอวกาศ เพื่อที่นักวิทยาศาสตร์จะสามารถนำภาพเหล่านี้มาทำการเปรียบเทียบ และตรวจหาค่าความเบี่ยงเบนของแสงดาวฤกษ์ขณะที่ถูกดาวบริวารของมันเคลื่อนผ่านตัดหน้า (Transit photometry) ซึ่งตลอดระยะเวลาการดำเนินงานของกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์ มันก็ได้สร้างผลงานการค้นพบเอาไว้ให้เราได้ศึกษาอยู่มากมาย นั่นก็คือการติดตามดาวฤกษ์ไปทั้งหมด 530,506 ดวง และค้นพบดาวเคราะห์คล้ายโลกไปแล้วกว่า 2,662 ดวง!</p><p>ยานอวกาศเคปเลอร์ ถูกตั้งชื่อตามนักดาราศาสตร์ นักโหราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมันที่ชื่อ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Johannes_Kepler">โยฮันเนส เคปเลอร์</a> (Johannes Kepler) เคปเลอร์เป็นบุคคลสำคัญที่มีส่วนในการปฏิวัติวงการวิทยาศาสตร์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 กับผลงานของเขาอันเป็นที่โด่งดังก็คือ ในเรื่องของกฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ (laws of planetary motion) ซึ่งในภายหลังก็ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานสำคัญในการศึกษาเรื่องของแรงโน้มถ่วงของนิวตัน</p><p><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kepler_(spacecraft)#Second_Light_(K2)"><strong>ภารกิจ Second Light หรือ K2</strong></a></p><p>วันที่ 18 พฤศจิกายน 2013 แผนดำเนินงานที่ชื่อว่า K2 ก็ได้ถูกนำเสนอขึ้น ซึ่งจะใช้ข้อจำกัดที่มีอยู่ของยานอวกาศเคปเลอร์ ได้ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพในการตรวจหาดาวเคราะห์ โดยตัวยานอวกาศเคปเลอร์เองจะคอยทำหน้าที่ปรับเปลี่ยนมุมองศาของกล้องอวกาศในทุกๆ 3 เดือน และอาศัยเทคนิคพิเศษในการปรับชี้ตำแหน่งของกล้องโดยอาศัยแรงดันจาดแสงอาทิตย์ (ซึ่งเปรียบเสมือนเป็นล้อที่ 3 ให้กับยาน) มาคอยช่วยพยุงตัวกล้องให้สามารถชี้ตำแหน่งไปยังกลุ่มดวงดาวตามความต้องการของนักวิทยาศาสตร์ได้ และในวันที่ 16 พฤษภาคม 2014 นาซ่าก็อนุมัติขยายแผนดำเนินการของยานอวกาศเคปเลอร์ในชื่อภารกิจ K2 หรือ Second Light ขึ้นเป็นครั้งแรก โดยในเดือนมกราคม 2015 เคปเลอร์ในภากิจ K2 ก็สามารถยืนยันการพบดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะได้เป็นจำนวนมากถึง 1,000 ดวง กับอีกประมาณ 440 ระบบดาวฤกษ์ ซึ่งในปีนั้นเอง ก็ปรากฎดาวเคราะห์ที่น่าสนใจอยู่ 4 ดวงภายในเขตอยู่อาศัย (habitable zones) ได้แก่ Kepler-438b, Kepler-442b และ Kepler-452b ซึ่งดาวเคราะห์ทั้ง 3 ดวงนี้เป็นดางเคราะห์หินที่มีขนาดใกล้เคียงกับโลก โดยมีอีก 1 ดวงที่น่าสนใจก็คือ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kepler-440b">Kepler-440b</a> ที่ได้รัยฉายาว่าซูเปอร์เอิร์ธ (Super-Earth) ซึ่งมีขนาดรัศมีใหญ่กว่าโลกถึง 1.86 เท่า และในวันที่ 10 พฤษภาคม 2016 นาซ่าก็ออกมาประกาศยืนยันการค้นพบดาวเคราะห์เพิ่มเติมอีก 1,284 ดวง</p><p><strong>สิ้นสุดภารกิจ</strong></p><p>ในวันที่ 30 ตุลาคม 2018 นาซ่าก็ออกมาประกาศปลดระวางยานอวกาศเคปเลอร์หลังจากที่ยานอวกาศได้หมดเชื้อเพลิงเพลิงไป พร้อมๆกับการหยุดทำงานของกล้องโทรทรรศน์อวกาศในวันเดียวกัน เป็นอันสิ้นสุดภารกิจในตลอดระยะเวลา 9 ปีของการปฏิบัติงาน ด้วยผลการค้นพบดาวฤกษ์ไปทั้งหมด 530,506 ดวง และดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะอีก 2,662 ดวง!</p><p><a href="https://www.sciways.co/kepler-spacecraft-mission-ends/">อ่านเพิ่มเติม</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c05bb330d20" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%9B%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B9%87%E0%B8%88%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%88-2c05bb330d20">ยานอวกาศเคปเลอร์ เสร็จสิ้นภารกิจ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[พิสูจน์คำทำนายของไอน์สไตน์]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B8%AA%E0%B9%84%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B9%8C-7cd1f747ccb6?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7cd1f747ccb6</guid>
            <category><![CDATA[ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์ความรู้]]></category>
            <category><![CDATA[คำทำนายของไอน์สไตน์]]></category>
            <category><![CDATA[ทฤษฎีสัมพัทธภาพ]]></category>
            <category><![CDATA[ไอน์สไตน์]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Nov 2018 12:27:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-01T12:27:01.122Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*h7Ra72mOb9FESXic.jpg" /><figcaption><a href="https://www.sciways.co/the-evidence-of-einsteins-theory/">พิสูจน์คำทำนายของไอน์สไตน์</a></figcaption></figure><p><strong>ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป (General Theory of Relativity)</strong></p><p>ในปี ค.ศ. 1915 ไอน์สไตน์กลับมาสั่นคลอนวงการฟิสิกส์ในระดับรากฐานอีกครั้ง โดยครั้งนี้เขาได้นำเสนอผลงานตีพิมพ์ของ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป (General Theory of Relativity) โดยไอน์สไตน์ตั้งข้อเสนอว่า ความโน้มถ่วงไม่ได้เป็นแรงที่ปฎิบัติเหมือนกันกับแรงชนิดอื่นๆ แต่เป็นผลของความจริงที่ว่ากาลอวกาศไม่ได้แบนเรียบดังที่มนุษย์ได้เคยเชื่อกันมานับพันปี หากอวกาศเวลาเวลานั้นมีความโค้ง หรือมีการ “บิดเบี้ยว” ได้ด้วยการกระจายตัวของมวลสารและพลังงานภายในกาลอวกาศนั้นๆ เช่นวัตถุเช่นโลกไม่ได้ถูกทำให้เคลื่อนที่ไปตามทางโคจรที่โค้งโดยแรงโน้มถ่วงตามแบบของนิวตัน หากเพียงแต่มันกำลังเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางที่ใกล้เคียงกับเส้นตรงที่สุดบนอวกาศที่โค้ง หรือที่เราเรียกว่า เส้นจีโอเดสิก (Geodesic) โดยเส้นจีโอเดสิกที่ว่าก็คือ เส้นทางที่สั้นที่สุด (หรือยาวที่สุด) ระหว่างจุดสองจุดที่อยู่ใกล้กัน ตัวอย่างเช่น ผิวของโลกที่เป็นอวกาศโค้งสองมิติ นี่จึงทำให้เส้นจีโอเดสิกบนผิวโลกที่มีชื่อเรียกว่า เกรทเซอร์เคิล (Great Circle) ได้กลายมาเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดระหว่างจุดสองจุด เช่นจุดที่ว่านี้ก็คือระยะห่างระหว่างสองสนามบินใดๆบนพื้นโลก ซึ่งมันจะถูกกำหนดให้เป็นเส้นทางบินหลักโดย เนวิเกเตอร์ (Navigator) หรือผู้นำทางของสายการบินที่มักจะบอกให้นักบินได้เลือกใช้เส้นทางบินนี้ ซึ่งในทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปกล่าวว่า วัตถุต่างๆ จะเคลื่อนที่ไปตามเส้นตรงในกาลอวกาศ 4 มิติ แต่มันก็ยังปรากฏเหมือนกับว่า เครื่องบินเองก็กำลังเคลื่อนที่ไปในเส้นทางโค้งของอวกาศ 3 มิติ ด้วยเช่นกัน</p><p><strong>พิสูจน์คำทำนายของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป</strong></p><p>มวลของดวงอาทิตย์นั้นทำให้กาลอวกาศโค้ง และในลักษณะที่ว่านี้จึงทำให้โลกเคลื่อนที่ไปในเส้นตรงของกาลอวกาศ 4 มิติ! แต่ด้วยตาเราเห็นมันจึงเสมือนราวกับว่าโลกของเรากำลังเคลื่อนที่เป็นวงโคจรรูปวงรีในอวกาศ 3 มิติ! ซึ่งอันที่จริงแล้ววงโคจรของดาวเคราะห์ต่างๆรวมถึงโลก จากคำทำนายลักษณะการเคลื่อนที่ของไอน์สไตน์เองแล้ว มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากการคำนวณของการเคลื่อนที่ในทฤษฎีความโน้มถ่วงของนิวตันเลย อย่างไรก็ดี ด้วยความแตกต่างเพียงน้อยนิดของทฤษฎีความโน้มถ่วงของนิวตันและไอน์สไตน์ก็สามารถสังเกตได้จากกรณีของวงโคจรในดาวพุธ ซึ่งเป็นดาวที่ได้รับผลของความโน้มถ่วงมากที่สุด จึงทำให้มันมีลักษณะวงโคจรที่ยืดยาวออกไป โดยทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปทำนายเอาไว้ว่า แกนยาวของวงรี ก็ควรจะต้องควงตัวไปรอบๆดวงอาทิตย์ด้วยเช่นกัน! หรือจากการคำนวณก็คือ ประมาณหนึ่งองศาในหมื่นปี ซึ่งจากคำทำนายดังกล่าวปัจจุบันก็สามารถยืนยันถึงความถูกต้องได้แล้วจริงๆ จากการวัดค่าความเบี่ยงเบนของเส้นวงโคจรในดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ หรืออีกหนึ่งวิธีที่เราจะสามารถพิสูจน์คำทำนายของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปว่าถูกต้องจริงไหมก็คือ การทดลองในเรื่องของการตรวจสอบลักษณะการเบี่ยงเบนของแสงที่ความโค้งไปตามความโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์ จากทำอธิบายในเรื่องของการที่กาลอวกาศสามารถถูกทำให้โค้งได้โดยแรงโน้มถ่วงดังที่ได้กล่าวมาก่อนหน้า มันก็ควรจะส่งผลทำให้รังสีของแสงเอง ได้เกิดการเคลื่อนที่ไปตามเส้นจีโอเดสิกของกาลอวกาศด้วยเช่นกัน หรือจะให้อธิบายง่ายๆก็คือ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปทำนายเอาไว้ว่าแสง ก็ควรที่จะเดินทางโค้งไปตามสนามความโน้มถ่วง หรือลักษณะของเส้นโค้งในมุมมองของผูสังเกตุในอวกาศ 3 มิติ หากจะกล่าวในทางทฤษฎีคือ ดวงอาทิตย์ของเรานั้นสามารถทำให้แสงดาวฤกษ์จากอวกาศอันไกลโพ้นได้ถูกเบี่ยงเบนในมุมเล็กน้อยได้ ซึ่งเราจะสังเกตุได้จากการเปรียบเทียบตำแหน่งของดาวฤกษ์บนท้องฟ้าที่ถูกเบี่ยงเบนตำแหน่งไปได้ ครั้งที่ดวงอาทิตย์ได้เคลื่อนที่ผ่าน แต่ปัญหาของการทดลองในครั้งนี้ก็คือการจะสังเกตุแสงจากดาวฤกษ์เหล่านั้นในเวลากลางวัน เป็นเรื่องที่ยากมากๆ เพราะแสงจากดวงอาทิตย์ของเรา จะไปทำให้เกิดการรบกวนต่อการสังเกตุการณ์ไปจนหมด แต่ปัหญหาดังกล่าวมีวิธีแก้ นั่นก็คือเราจะต้องรอ และรอจนกว่าจะเกิดสุริยุปราคาขึ้น เมื่อแสงจากดวงอาทิตย์ได้ถูกบดบังโดยดวงจันทร์ ซึ่งปรากฏการณ์เช่นนี้จะทำให้ในเวลากลางวันของคนบนพื้นโลก ได้ถูกแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นเวลากลางคืนชั่วขณะ แต่ถึงกระนั้นคำทำนายของไอน์สไตน์ก็ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างทันท่วงทีในปี ค.ศ. 1915 เพราะเนื่องจากว่า ช่วงนั้นได้เกิดมีสงครามโลกครั้งที่ 1 ขึ้น ซึ่งมันรบกวนต่อการเดินทางของคณะนักวิทยาศาสตร์ ทำให้พวกเขาต้องเลื่อนเวลาไปนานอีก 4 ปี ในปี ค.ศ. 1919 คณะตรวบสอบของอังกฤษก็สามารถทำการสังเกตสุริยุปราคาในแอฟริกาตะวันตกได้สำเร็จ และที่สำคัญคือพวกเขาสามารถตรวจพบค่าการเบี่ยงเบนของแสงรอบดวงอาทิตย์ได้ ดังที่ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของไอน์สไตน์ได้เคยทำนายเอาไว้! อีกทั้งการพิสูจน์ทฤษฎีของชาวเยอรมันอย่างไอน์สไตน์กับคณะนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ยังถือได้ว่านี้คือนิมิตหมายอันดีของการฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ หลังผ่านพ้นจากสงครามโลกครั้งที่ 1 อีกด้วย และแน่นอนองค์ประกอบสำคัญของ<a href="https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9A%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%98%E0%B8%B5%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C">ระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์</a>ก็คือ ทุกๆครั้งที่มีการทดลองเพื่อตรวจสอบค่าอะไรบางอย่าง ผลของมันก็จะต้องออกมาเหมือนกันทุกครั้ง (หรือใกล้เคียงกับค่าที่ยอมรับได้) ดังนั้นในทุกๆครั้งเมื่อเกิดสุริยะปราคาขึ้น (ซึ่งโอกาสไม่ง่ายเลยที่จะเกิดขึ้น) นักวิทยาศาสตร์ก็มักจะทำการวัดค่าความเบี่ยงเบนของแสงดาวฤกษ์รอบดวงอาทิตย์เอาไว้เสมอ เรื่อยมาตลอดจนถึงปจจุบัน และทุกๆครั้งที่มีการตรวจสอบค่าเหล่านั้นก็พบว่า มันตรงกับคำทำนายของไอน์สไตน์ได้อย่างแม่นยำเสมอ แม้เวลาจากผ่านไปนานเป็นร้อยปีแล้วก็ตาม</p><p><strong>การพิสูจน์เวลาที่เดินช้าลงใน ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป</strong></p><p>คำทำนายอีกหนึ่งประการของทฤษฎีสัมพัทธทั่วไปของไอน์สไตน์ก็คือในเรื่องของ “เวลา” ที่มันก็ควรที่จะปรากฏเหมือนเดินช้าลงเมื่ออยู่ใกล้วัตถุมวลมากเช่นโลก และที่มันช้าลงก็เพราะเรายังมีความสัมพันธ์ระหว่างพลังงานของแสงและความถี่อยู่ (จำนวนคลื่นแสงต่อวินาที) คำอธิบายอีกอย่างก็คือ ยิ่งพลังงานมีค่าที่มากขึ้น ความถี่ก็จะมีค่าสูงขึ้นด้วย และเมื่อแสงเคลื่อนที่ขึ้นในสนามความโน้มถ่วงโลก มันก็จะสูญเสียพลังงานไป และความถี่ของมันก็จะมีค่าน้อยลง (ในความหมายก็คือ ช่วงเวลาของระหว่างในแต่ละยอดคลื่นนั้นมีค่าที่เพิ่มมากขึ้น) จะกล่าวได้อีกแง่หนึ่งก็คือ สำหรับคนที่อยู่สูงกว่า ภาพที่ปรากฏของคนเบื้องล่างก็จะดูเหมือนถูกทำให้ช้าลง หรือเคลื่อนไหวช้าลง และคำทำนายดังที่ได้กล่าวมาก็ได้รับการพิสูจน์ ตรวจสอบขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1962 ด้วยการใช้นาฬิกาที่มีความแม่นยำ (มากสุด) สองเรือนไปวางไว้ที่ฐานและยอดของหอคอย ผลจากการทดลองอย่างง่ายๆในครั้งนั้น ก็สามารถพิสูจน์ได้ถึงความถูกต้องของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปได้จริงๆ นั่นคือ นาฬิกาที่อยู่บนหอคอย จะเดินเร็วกว่านาฬิกาที่อยู่ข้างล่าง! และจากประโยชน์ในเรื่องของเวลาที่เดินไม่เท่ากันนี้ๆเอง จึงทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถพัฒนาระบบการนำทาง (GPS) ได้อย่างมีความแม่นยำสูงเอามากๆ ซึ่งระบบดังกล่าวจำเป็นต้องอาศัยสัญญาณจากดาวเทียมหลายๆดวงมาผสานเวลากัน ดังนั้นหากเราไม่คำนึงถึงผลของทฤษฎีสัมพัทธภาพแล้วละก็ ตำแหน่งจุดบอกพิกัดของคนบนพื้นโลกก็อาจจะมีความคาดเคลื่อนได้หลายกิโลเมตรเลยทีเดียว</p><p><strong>สรุป</strong></p><p>ก่อนปี 1915 เราเชื่อกันว่าอวกาศและเวลาเป็นเวทีที่ไม่แปรเปลี่ยน นั่นก็คือมันเป็นเวทีที่ซึ่งเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้น และเป็นเวทีที่ไม่ได้รับผลกระทบใดๆจากสิ่งที่เกิดเหล่านั้น นี่ดูเหมือนจะเป็นจริง แม้แต่ในทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ที่กล่าวถึงมวลและพลังงานของการเคลื่อนที่เองก็ตาม ในขณะที่อวกาศและเวลาซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนเกือบร้อยละ 99 ในจักรวาลของเรา พวกมันก็จะยังคงปฏิบัติตัวเหมือนเดิมอย่างไม่เปลี่ยนแปลงและจะสืบสานต่อไปอย่างไม่รู้จบ ทว่าหลังการมาของทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป นับตั้งปี ค.ศ. 1915 เป็นต้นมา ก็เปลี่ยนโฉมอวกาศและเวลาของเราไปจนหมดสิ้น ที่กล่าวว่ากาลอวกาศ (Space-Time) นั้นเป็นปริมาณพลวัตสองปริมาณ เช่นเมื่อวัตถุก้อนหนึ่งเคลื่อนที่ หรือมีแรงมากระทำต่อมัน มันก็จะส่งผลกระทบต่อความโค้งของกาลอวกาศ จนทำให้โครงสร้างของมันได้เกิดบิดเบี้ยวไป อีกทั้งจากการบิดโค้งของกาลอวกาศยังส่งผลโดยตรงต่อวิถีวงโคจรหรือการเคลื่อนที่ของวัตถุต่างๆในอวกาศอีกด้วย และในเวลาหลายสิบปีให้หลังจากการมาของทฤษฎีสัมพัทธภาพ ก็ทำให้เราได้เกิดความเข้าใจอะไรใหม่ๆที่เกี่ยวกับอวกาศและเวลา จนนำไปสู่การปฏิวัติมุมองของเราที่เกี่ยวกับเอกภพไปอย่างสิ้นเชิง จากความคิดเก่าๆที่กล่าวว่าเอกภพไม่มีการแปรเปลี่ยนและดำรงอยู่มาเช่นนั้นมาชั่วกาลปาวสานและจะดำรงอยู่ต่อไปนิรันดร์นั้น ก็ได้ถูกแทนที่ด้วยแนวคิดใหม่ ที่ได้รับการพิสูจน์อย่างถูกต้องแล้วว่าเป็นจริงก็คือ เอกภพของเรามีการขยายตัวมาจากจุดเริ่มต้น ณ เวลาที่จำกัดในอดีต (เมื่อหลายหมื่นล้านปีก่อน) ในขณะเดียวกันเอกภพก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะต้องพบกับจุดจบด้วยเช่นกัน ณ เวลาสิ้นสุดที่จำกัดของอนาคต</p><p><a href="https://www.sciways.co/the-evidence-of-einsteins-theory/">แหล่งที่มา</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7cd1f747ccb6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B8%AA%E0%B9%84%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B9%8C-7cd1f747ccb6">พิสูจน์คำทำนายของไอน์สไตน์</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ทฤษฎีกรวยแสง]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%97%E0%B8%A4%E0%B8%A9%E0%B8%8E%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%AA%E0%B8%87-c31d37a1441f?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c31d37a1441f</guid>
            <category><![CDATA[sciways]]></category>
            <category><![CDATA[ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ]]></category>
            <category><![CDATA[ตำแหน่งไหนในอวกาศ]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์ความรู้]]></category>
            <category><![CDATA[ทฤษฎีกรวยแสง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Nov 2018 12:18:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-01T12:18:26.452Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qSLGmjyMjovlECRfcMUXnw.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.sciways.co/the-evidence-of-einsteins-theory/">ทฤษฎีกรวยแสง</a></figcaption></figure><p>รู้หรือไม่ว่าเรากำลังอยู่ ณ ตำแหน่งไหนในอวกาศ…ปัจจุบัน จากคำอธิบายตามหลักการระบุพิกัดในอวกาศ เราสามารถอธิบายได้ว่า จุดใดๆอยู่ ณ ตำแหน่งไหนได้จากตัวเลขพิกัด 3 ตัว (coordinates) ตัวอย่างง่ายๆเช่นกรณีเราอยู่ในห้องนั่งเล่น เราก็สามารถทำการวัดพิกัดอย่างง่ายๆได้ว่าแจกันบนโต๊ะนี้ อยู่ ณ ตำแหน่งไหนในห้องนั่งเล่นได้ เช่นเราอาจจะสมมติให้แกน X และ Y คือระยะทางอ้างอิงจากผนังห้อง และแกน Z คือระยะห่างของเพดานกับพื้นห้องเป็นต้น อย่างไรก็ตาม การระบุตำแหน่งดังกล่าว นั้นสามารถใช้อ้างอิงได้เพียงแค่ห้องนั่งเล่นของเราเท่านั้น หากเราอยากจะระบุพิกัดในกรอบที่กว้างขึ้นว่านี้ เราจะต้องอ้างอิงในตัวเลขตามระบบพิกัดทรงกลม (spherical coordinate system) คือ ละติจูด (Latitude) และลองจิจูด (Longitude) ซึ่งจะบอกค่าตำแหน่งในพิกัดของมุมองศาให้กับเรา (เนื่องจากโลกของเรามีรูปร่างเป็นทรงกลม) และอาจรวมไปถึงค่าความสูงต่ำจากระดับน้ำทะเลก็ได้ด้วยเช่นกัน ทั้งหมดนี้ก็ทำให้เรา สามารถระบุพิกัดของตัวเองบนพื้นโลกได้ผ่านระบบ GPS (Global Positioning System) โดยการระบุตำแหน่งของเราบนพื้นโลกในขณะนี้ ก็ยังคงราบรื่นดีอยู่ แต่หากจะเกิดปัญหาขึ้นก็ต่อเมื่อ เราไม่ได้อยู่บนพื้นโลก! อย่างเช่น เมื่อเราไปอยู่บนดวงจันทร์หรือดาวอังคาร ระบบระบุพิกัดตำแหน่งต่างๆบนพื้นโลก ก็จะไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป ถึงอย่างนั้นด้วยการระบุพิกัด เราก็ยังคงสามารถใช้หลักการเดียวกันบนโลกนี้ ไปใช้อ้างอิงในตัวเลขเชิงพิกัดทรงกลมได้อยู่ แต่จะต้องขึ้นอยู่กับ สถานที่บนดาวเคราะห์ดวงนั้นๆ! แต่ในกรณีที่เรากำลังล่องลอยอยู่ในอวกาศของระบบสุริยะ ซึ่งนี่มันก็จะกลายเป็นปัญหา ในระดับพิกัดเชิงอวกาศ ที่เราจะต้องสืบรู้ให้ได้ว่าเขาหรือเรากำลังลอยอยู่ที่ไหนในระบบสุริยะ แต่ในเรื่องนี้เราก็ยังสามารถวางใจได้อยู่ เพราะนักวิทยาศาสตร์ยังมีทางออกไว้ให้ นั่นก็คือเราจะใช้ดวงอาทิตย์ เป็นจุดอ้างอิงหลักเพื่อบอกระยะห่างในแนวระนาบ รวมไปถึงมุมองศาของเราระหว่างดวงอาทิตย์และดาวฤกษ์อันใกล้สุดอย่าง อัลฟาเซนเทอรี (Alpha Centauri) เพียงเท่านี้เราก็สามารถระบุตำแหน่ง ขณะลอยอยู่ในอวกาศของระบบสุริยะได้แล้ว เมื่อฟังมาถึงตอนนี้ คุณผู้ชมอาจจะสังเกตุได้ว่า ผมพยายามพูดคำว่า “ในระบบสุริยะของเรา” ในเรื่องของการระบุพิกัด ซึ่งนี่มันก็มีความหมายอยู่เช่นกัน นั่นก็คือ พิกัดเหล่านี้จะไร้ประโยชน์ หากเราได้บรรยายถึงตำแหน่งที่ไกลขึ้นไปอีก เช่นในกรณีของการหลุดออกไปจากระบบสุริยะ แล้วล่องลอยอยู่ท่ามกลางดวงดาว ตัวอย่างเช่นการผจญภัยนอกระบบสุริยะของยานอวกาศ วอยเอเจอร์ 1 (Voyager 1) และ วอยเอเจอร์ 2 (Voyager 2) หรือแม้แต่ตำแหน่งของดวงอาทิตย์เราในดาราจักรทางช้างเผือก รวมถึงตำแหน่งของดาราจักรเรา ณ จักรวาลแห่งนี้เองก็ด้วย อย่างไรก็ตาม ในเรื่องของการระบุตำแหน่งของเอกภพทั้งหลายทั้งมวล เราก็สามารถทำได้อยู่เช่นกัน แต่จะต้องใช้การอ้างอิงในระบบดาวฤกษ์หรือกาแล็กซี่ต่างๆผ่านภาพต่อรวมขนาดใหญ่ของภาพย่อยๆที่ถูกนำมาเรียงต่อกัน ซึ่งจะเพิ่มความเข้าใจที่ลำบาก (แค่การระบุตำแหน่ง 3 มิตินี้ก็นับว่ายากแล้ว) เพิ่มสูงขึ้นไปอีกขั้น</p><p><strong>“เวลา” ค่าตัวเลขพิกัดที่ 4</strong></p><p>เหตุการณ์ใดๆก็ตามที่เกิดขึ้นในจักรวาล เราสามารถกำหนดหรือสืบหาเบาะแสของเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยชุดตัวเลขหรือพิกัด 4 ตัวได้เช่นเดียวกับกรณีก่อนหน้า ที่สามารถเลือกระบบพิกัดอะไรก็ได้ แต่จะต้องขึ้นอยู่กับจุดอ้างอิงที่เลือกใช้ แต่ตัวเลขพิกัดตัวที่ 4 ที่ได้ถูกเพิ่มขึ้นมานอกเหนือไปจากตัวเลขพิกัด 3 มิตินั้นก็คือ “เวลา” โดยในทฤษฎีสัมพัทธภาพก็ไม่ได้มีการแบ่งแยกอวกาศ 3 มิติ ให้ออกไปจากเวลาอยู่แล้ว ดังนั้น ระหว่างพิกัดใดๆในอวกาศกับเวลา ก็ทำให้ความเร็วคงที่ของแสง ได้กลายมาเป็นตัวแปรสำคัญในการวัดแบบใหม่นี้! เพื่อให้เห็นภาพที่เข้าใจยิ่งขึ้นก็คือ ในกรณีของการที่เราให้อวกาศ 3 มิติ ได้ถูกแทนที่ด้วยอวกาศในแบบ 2 มิติ แล้วเพิ่มแกนของมิติเวลาเข้าไป เพื่อให้กลายเป็นอวกาศ ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในมิติของแกนเวลา ซึ่งจากตัวอย่างที่จะได้หยิบยกขึ้นมาประกอบก็คือ ในกรณีการกระเพื่อมของระลอกน้ำ โดยเราจะแทนที่เวลาปัจจุบันไว้ที่ค่าเวลา 0 ของจุดพิกัดใดๆในอวกาศ เมื่อจุดเหตุการณ์นั้นได้ถูกกระตุ้นขึ้น ริ้วคลื่นก็จะเริ่มขยายตัวออกผ่านขึ้นไปในแกนมิติของเวลา จากตัวอย่างเช่นนี้ ก็สามารถทำให้เราได้เห็นโครงสร้างของ “กรวยแสง” ที่จะได้ถูกพูดถึงในหัวข้อถัดไป</p><p><strong>ทฤษฎีกรวยแสง</strong></p><p>จากชุดสมการของแมกซ์เวลล์ก็เคยได้ทำนายเอาไว้ว่า อัตราเร็วแสงควรจะไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าอัตราเร็วของแหล่งกำเนิดนั้นๆจะมีค่าเท่าไหร่ก็ตาม คำบรรยายนี้ไม่ได้กล่าวขึ้นมาลอยๆอย่างไร้หลักฐาน เพราะคำทำนายของเขาก็ได้รับการยืนยันจากการทดลองซ้ำๆอย่างแม่นยำมาแล้ว โดยผลที่ตามมาจากข้อเท็จจริงนี้ก็คือ หากคลื่นแสง (Pulse of Light) ได้ถูกปล่อยออกมา ณ เวลาหนึ่งๆในห้วงอวกาศแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป มันจะแผ่ขยายตัวออกไปในโครงร่างของทรงกลมแสง ซึ่งขนาดและตำแหน่งของมันจะไม่ขึ้นอยู่กับอัตราเร็วของแหล่งกำเนิด หลังจากเวลาผ่านไป 1 ในล้านของวินาที แสงจะเคลื่อนที่ออกไปในรูปของทรงกลมรัศมี 300 เมตร จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปจาก 2 ในล้านวินาที รัศมีจะกลายเป็น 600 เมตร เป็นต้น จากที่กล่าวมาก็เปรียบเหมือนดังกับริ้วคลื่นที่แผ่ขยายออกไปบนผิวของสระน้ำ ครั้งเมื่อเราได้โยนก้อนหินลงไป หากเรานำภาพถ่ายของริ้วคลื่นเหล่านี้ ณ เวลาต่างๆ มาวางเรียงซ้อนกัน เราก็จะสามารถสังเกตุเห็นรูปวงกลมของริ้วคลื่นที่ขยายตัวออกไป ในโครงร่างของทรงกรวยสมมาตร ซึ่งจุดยอดของรูปจะอยู่ ณ ตำแหน่งและเวลา ณ จุดตกกระทบของก้อนหินบนผิวน้ำ ในทำนองเดียวกัน แสงที่แผ่ออกจากเหตุการณ์หนึ่งๆ จะปรากฏเป็นรูปโคนหรือกรวย (สามมิติ) ในกาลอวกาศ (สี่มิติ) ได้ด้วยเช่นกัน ดังนั้นเราจะเรียกสิ่งนี้ว่าเป็น “กรวยแสงในอนาคต” (Future Light Cone) ของเหตุการณ์ ในทำนองเดียวกัน เราก็ยังสามารถเพิ่มกรวยแสงขึ้นมาที่ด้านตรงข้ามกันได้เป็น “กรวยแสงในอดีต” (Past Light Cone) ได้ด้วยเช่นกัน สำหรับเหตุการณ์ปัจจุบันเราจะแทนที่ด้วยตัวอักษร P (Present) จะสามารถแบ่งเหตุการณ์อื่นๆในเอกภพของเราออกได้เป็น 2 ประเภทได้ โดยประเภทแรกเราจะเรียกเหตุการณ์ต่างๆ ที่สามารถไปถึงได้จากเหตุการณ์ปัจจุบัน อย่างเช่นอนุภาคหรือคลื่นที่เคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็วน้อยกว่าหรือเท่ากับแสงได้ว่า มันกำลังเคลื่อนตัวอยู่ในอนาคตของเหตุการณ์ปัจจุบัน (P) ได้ทั้งหมด ดังนั้นอนุภาคแสงอย่างโฟตอนพวกมันก็จะดำรงอยู่บนกรวยแสงในอนาคตของเหตุการณ์ที่ P หรือเหตุการณ์ปัจุบันเท่านั้น ทำนองเดียวกันในเหตุการณ์ประเภทที่ 2 ก็คือ อดีตของเหตุการณ์ ณ จุด P ที่สามารถถูกนิยามได้เป็นชุดของเหตุการณ์ทั้งหลายทังปวงในอวกาศที่สามารถมาถึงจุด P ได้ ด้วยการเดินทางในอัตราเร็วน้อยกว่าหรือเท่ากับแสง ดังนั้นมันจึงเป็นชุดเหตุการณ์ที่สามารถส่งผลกระทบต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเหตุการณ์ ณ จุด P ได้เช่นกัน โดยเราสามารถเรียกชุดเหตุการณ์ในอดีตได้อีกอย่างว่า มันไม่ได้อยู่ในที่ๆเกี่ยวข้องกับ P (The else where of P) หรือก็คือมันอยู่ ณ คนละที่กับจุด P นั่นเอง ดังตัวอย่างที่เราจะสามารถทำการศึกษาในเรื่องนี้กันได้อย่างเข้าใจก็คือ ในกรณีของการหายไปของดวงอาทิตย์แบบทันทีทันใด เช่น ถ้าหากดวงอาทิตย์เกิดหยุดส่องแสง ณ เวลาขณะนี้ มันก็จะยังไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งต่างๆรอบตัวเราขณะอยู่บนโลก เพราะว่าโลกของเรากำลังอยู่ในบริเวณของกาลอวกาศที่ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ดวงอาทิตย์ดับไป ณ เวลาปัจจุบันนั่นเอง ซึ่งกว่าเราจะรับรู้ได้ว่าดวงอาทิตย์นั้นหายไปได้ก็ต่อเมื่อ เวลาได้เลยผ่านไปแล้วเกิน 8 นาที หรือก็คือ เวลาที่แสงได้ใช้เวลาในการเดินทางจากดวงอาทิตย์มาถึงโลก ทำนองเดียวกัน เราก็จะไม่มีทางรู้ได้เลยว่า ณ เวลาปัจจุบัน กำลังเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอยู่ ณ ห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ซึ่งเราจะรับรู้ได้ก็ต่อเมื่อ เราได้เข้าไปอยู่ภายในกรวยแสงแห่งอนาคตของเหตุการณ์นั้นๆแล้วนั่นเอง นี้จึงเท่ากับว่าแม้แต่แสงของดาวฤกษ์ที่เรามองเห็นบนท้องฟ้า หรือแม้แต่แสงจากกาแล็กซี่อื่นที่อยู่ห่างไกลออกไปที่สุดก็คือ แสงที่เคยได้ถูกปล่อยออกมาจากเหตุการณ์ครั้งอดีตเมื่อนานมาแล้ว ดังนั้นสิ่งที่เราเห็นทั้งหมดในจักรวาลก็คือ อดีตของมัน!</p><p><strong>ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ (Special Theory of Relativity)</strong></p><p>หากเราละทิ้งผลของความโน้มถ่วงออกไป ดังเช่นที่ไอน์สไตน์และปวงกาเร ทำใน ปี ค.ศ. 1905 เราก็จะได้สิ่งที่เรียกว่า ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ (Special Theory of Relativity) สำหรับทุกๆเหตุการณ์ในกาลอวกาศ เราสามารถสร้างกรวยแสง หรือ ชุดของเส้นทางที่เป็นไปได้ทั้งหมดของแสงในกาลอวกาศที่ปล่อยออกมาจากเหตุการณ์นั้นๆได้ แต่เนื่องจากอัตราเร็วแสงนั้นมีค่าเท่ากันหมดของแต่ละเหตุการณ์และในทุกๆทิศทาง ดังนั้นนี่ก็จะส่งผลทำให้กรวยแสงทั้งหมด ได้มีลักษณะเหมือนกันทุกประการ โดยมันจะชี้ไปในทิศทางเดียวกัน! อีกทั้งทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษยังบอกกับเราอีกว่า ไม่มีอะไรสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าแสง นี่จึงหมายความว่า เส้นทางของวัตถุใดๆในอวกาศและเวลา จะต้องถูกแสดงได้ด้วยเส้นทางที่อยู่ภายในกรวยแสงของแต่ละเหตุการณ์เท่านั้น จากคำอธิบายดังกล่าวจึงส่งผลทำให้ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ประสบผลสำเร็จอย่างมากสำหรับการอธิบายในเรื่องของการที่อัตราเร็วแสงนั้นถึงสามารถปรากฎได้เท่ากันในมุมมองของผู้สังเกตทุกคน (ดังที่ปรากฏในการทดลองของไมเคิลสันและมอร์ลี่ย์) รวมไปถึงความสำเร็จในการบรรยายถึงเหตุการณ์ที่วัตถุใดๆก็ตามหากสามารถเคลื่อนที่ได้ในอัตราเร็วใกล้เคียงแสง อย่างไรก็ดีจากความสำเร็จของทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ มันก็ยังมีข้อขัดแย้งกับทฤษฎีความโน้มถ่วงของนิวตันอยู่ ในเรื่องที่กล่าวว่า วัตถุจะดึงดูดซึ่งกันและกัน ด้วยแรงที่ขึ้นอยู่กับระยะทางระหว่างวัตถุทั้งสอง นี้จึงหมายความว่า ถ้าเราเคลื่อนวัตถุก้อนหนึ่งไปข้างหน้า ก็จะส่งผลทำให้แรงที่กระทำต่อวัตถุอีกก้อนได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปโดยฉับพลัน หรือจะกล่าวในอีกแง่หนึ่งก็คือ ผลของความโน้มถ่วง ก็ควจจะเดินทางไปได้ด้วยความเร็วอนันต์ แทนที่มันจะเดินทางด้วยความเร็วน้อยกว่าหรือเท่ากับแสง ดังที่ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษกำหนดไว้ จากข้อขัดแย้งดังกล่าวจึงส่งผลทำให้ ไอน์สไตน์ต้องกลับมาทำการบ้านกันอย่างหนัก เพื่อที่จะไขปริศนาดังหล่าวให้ได้ เขาใช้เวลาลองผิดลองถูกในสมการอยู่หลายครั้ง ตลอดระยะเวลาเกือบสิบปีนับตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1908 เป็นต้นมา ในการพยายามสร้างทฤษฎีความโน้มถ่วงขึ้นมาใหม่ และให้สอดคล้องกับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษในก่อนหน้า จนในที่สุด เมื่อปี ค.ศ. 1915 เขาก็ทำสำเร็จ และได้นำเสนอทฤษฎีที่ในปัจจุบันเรามักจะได้ยินอยู่บ่อยครั้งก็คือ ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป (General Theory of Relativity)</p><p><a href="https://www.sciways.co/the-evidence-of-einsteins-theory/">อ่านเพิ่มเติม</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c31d37a1441f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%97%E0%B8%A4%E0%B8%A9%E0%B8%8E%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%AA%E0%B8%87-c31d37a1441f">ทฤษฎีกรวยแสง</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[First Man: มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/first-man-%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%A9%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B9%8C-7139f4d3da2?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7139f4d3da2</guid>
            <category><![CDATA[first-man]]></category>
            <category><![CDATA[มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์ความรู้]]></category>
            <category><![CDATA[sciways]]></category>
            <category><![CDATA[เรื่องเล่าไซไฟ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 26 Oct 2018 17:49:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-26T17:49:51.038Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pGuyWRsfAQjRj1GMAYmC6A.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.sciways.co/first-man/">First Man: มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์</a></figcaption></figure><p>มนุษย์คนแรกที่ว่านี้คือใคร? ก็คงไม่ยากเกินไปสำหรับทุกคนแน่นอน เพราะจากตำราเรียนที่เราได้เคยเรียนมาตั้งแต่สมัยประถม ก็บอกไว้อย่างชัดเจนว่า มนุษย์คนแรกที่สามารถเหยียบดวงจันทร์ก็คือ นีล อาร์มสตรอง (ส่วนคนที่สองก็คือ บัซซ์ อัลดริน (Buzz Aldrin) ซึ่งเราจะจดจำคนแรกมากกว่า แต่ถึงยังไงทั้งคู่ก็เป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่สามารถเดินทางไปสู่ดวงจันทร์และเหยียบดวงจันทร์ได้) จากภารกิจสำรวจอวกาศอันโด่งดังที่สุดแห่งยุคอย่าง อะพอลโล 11 (Apollo 11) พร้อมกับจรวด แซทเทิร์น ไฟว์ (Saturn V) ที่ว่ากันว่าคือจรวดที่ทรงพลังที่สุดตั้งแต่มนุษย์เคยได้สร้างมาเลยทีเดียว ซึ่งในภาพยนตร์ First Man ก็ได้ถ่ายทอดให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมันได้อย่างน่าประทับใจมากๆ</p><p>ภาพยนตร์ First Man นั้นคือภาพยนตร์แนวชีวประวัติของ นีล อาร์มสตรอง ที่บอกเล่าเรื่องราวของเขานับตั้งปี 1962 ครั้งสมัยที่ยังเป็นนักบินทดสอบให้กับกองทัพอากาศ ตลอดไปจนถึงเรื่องราวของความเศร้าที่ต้องมาความสูญเสียลูกสาว รวมถึงเพื่อนร่วมงานขณะปฏิบัติภารกิจไป อีกทั้งท่ามกลางความกดดันจากครอบครัวของเขาเอง ที่ไม่ต้องการให้เข้าร่วมปฏิบัติภารกิจ อะพอลโล 11 ซึ่งเป็นภารกิจที่ถูกมองว่า คือภารกิจที่เสี่ยงต่อการเสียชีวิตเป็นอย่างมาก นี่จึงเป็นสิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจได้ยากที่สุด ในการบอกลาต่อลูกๆและภรรยาของเขาที่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ในขณะที่ความกดดันของภาครัฐเอง ก็มีอยู่มิใช่น้อย เพราะจากความล้มเหลวของหลายๆภารกิจก่อนหน้า ก็ทำให้ประชาชนต่างมองว่าโครงการสำรวจอวกาศของนาซ่า ที่ประสงค์ต้องการจะไปดวงจันทร์นั้น มันสิ้นเปลืองงบประมาณที่มาจากภาษีของประชนชนมาก ซึ่งช่วงนั้นรัฐบาลเองก็ต้องบอกได้เลยว่า พวกเขาเป็นรองทางด้านเทคโนโลยีสำรวจอวกาศต่อสหภาพโซเวียตในหลายด้านด้วยเช่นกัน</p><p><strong>จุดเริ่มต้นอาชีพนักบินอวกาศ</strong></p><p>เอาเข้าจริงๆในเดือนมิถุนายนปี 1958 นีล อาร์มสตรองเคยได้ถูกรับเลือกจากกองทัพอากาศสหรัฐไว้แล้ว เพื่อเตรียมเข้าร่วมโครงการ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Man_in_Space_Soonest">Man In Space Soonest Program</a> ซึ่งเป็นโครงการของทางกองทัพอากาศเอง โดยมีเป้าหมายหลักก็คือ การพยายามนำพามนุษย์ออกไปสู่อวกาศ (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Outer_space">Outer Space</a>) ให้ได้ก่อนสหภาพโซเวียต แต่แล้วในวันที่ 1 สิงหาคม โครงการดังกล่าวก็ได้ถูกปฎิเสธไป และถูกแทนที่ด้วย โครงการเมอร์คิวรี (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Project_Mercury">Project Mercury</a>) เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายนในปีเดียวกัน ซึ่งโครงการเมอร์คิวรีก็คือโครงการของพลเรือนและดำเนินการภายใต้องค์การนาซ่า (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/NASA">National Aeronautics and Space Administration</a>) ที่เพิ่งจะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฏาคม ปี 1958 หรือเพียง 2 วันก่อนที่ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Man_in_Space_Soonest">Man In Space Soonest Program</a> จะถูกยุบไป โดยในขณะเวลานั้น อาร์มสตรอง เองก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วมเป็นนักบินอวกาศได้ เพราะการคัดเลือกทั้งหมดจะถูกจำกัดสิทธิ์ไว้แต่เพียงผู้ที่เป็นทหารนักบินทดสอบเท่านั้น</p><p><strong>โครงการอวกาศ เจมินี (</strong><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Project_Gemini"><strong>Project Gemini</strong></a><strong>)</strong></p><p>ในเดือนเมษายนปี 1962 นาซ่าประกาศรับสมัครและค้นหาบุคคลที่จะเข้ามาเป็นนักบินอวกาศสำหรับกลุ่มที่ 2 ให้กับโครงการอวกาศ เจมินี ซึ่งการรับสมัครในครั้งนี้จะเปิดโอกาสให้นักบินพลเรือน สามารถเข้ามาร่วมรับการคัดเลือกได้เป็นครั้งแรก และในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมปี 1962 อาร์มตรองก็มีโอกาสไปร่วมนิทรรศการแห่งศตวรรษที่ 21 (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Century_21_Exposition">Century 21 Exposition หรือ Seattle World’s Fair</a>) และได้เข้าร่วมประชุมเกี่ยวกับการสำรวจอวกาศที่ได้รับการสนับสนุนจาก NASA จากความสนใจในอวกาศของเขาจึงทำให้หลังกลับจากนิทรรศการในวันที่ 4 มิถุนายน นีล อาร์มสตรองจึงตัดสินใจ ยื่นใบสมัครเข้าร่วมรับการคัดเลือกเพื่อเป็นนักบินอวกาศ แต่เนื่องจากใบสมัครของเขามาถึงล่าช้าเกินกว่ากำหนดเป็นสัปดาห์ (โดยวันสุดท้ายของการสมัครก็คือวันที่ 1 มิถุนายน ปี 1962) แต่ด้วยความช่วยเหลือจาก เพื่อนเก่าของเขานามว่า Dick Day ซึ่งขณะนั้นทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจำลองการบินอยู่พอดี เขาจึงช่วยนำใบสมัครของ นีล ไปกองรวมเข้ากับใบสมัครของคนอื่นๆไว้ได้ทันก่อนที่จะถูกที่สังเกตเห็น และในวันสิ้นสุดของเดือนมิถุนายน ณ ฐานทัพอากาศบรูคส์ (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Brooks_Air_Force_Base">Brooks Air Force Base</a>) อาร์มสตรองก็สามารถผ่านการทดสอบสภาพร่างกายได้สำเร็จซึ่งจากคำอธิบายของผู้สมัครหลายๆคนกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกเขาต้องพบกับความยากลำบากในขั้นนี้เป็นอย่างมาก ซึ่งไม่เพียงแต่การทดสอบสภาพร่างกายเท่านั้นที่พวกเขาต้องเจอ โดยผู้สมัครทุกคนยังจะต้องทำการเรียนปรับพื้นฐานในวิชาฟิสิกส์ของการเคลื่อนที่กันอย่างเข้มงวดอีกด้วย จนเวลาผ่านไปราว 4 เดือน ในวันที่ 13 กันยายน ปี 1962 เดกี สเลตัน (Deke Slayton) ผู้อำนวยการฝ่ายบุคลากรการบินของนาซ่า (NASA’s Director of Flight Crew Operations) ก็ได้ต่อสายตรงไปหาอาร์มสตรองเพื่อขอคำตอบรับการเป็นนักบินอวกาศให้แก่นาซ่า หรือพูดง่ายๆก็คือ อาร์มสตรองได้ผ่านหลักสูตรจนได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักบินอวกาศกลุ่มที่ 2 ของการรับสมัครในครั้งนี้แล้วนั่นเอง แน่นอนอาร์มสตรองไม่ลังเล และตอบตกลงไป โดยผลการคัดเลือกนักบินอวกาศนี้จะถูกเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด จนเวลาผ่านไป 3 วันให้หลัง ในวันที่ 17 ของเดือนเดียวกัน นาซ่าจึงประกาศผู้ผ่านการคัดเลือกของโครงการอวกาศเจมินีในรุ่นที่ 2 หรือที่รู้จักกันในนาม <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/NASA_Astronaut_Group_2">The New Nine</a> ต่อสาธารณะชน แม้ว่าสื่อมวลชนได้เคยทำข่าวเอาไว้ตั้งแต่ปีก่อนหน้าแล้วว่า เขาจะต้องเป็นนักบินอวกาศพลเรือนคนแรกที่ถูกรับเลือกไว้แล้วก็ตาม ถึงยังไง อาร์มสตรองก็คือ 1 ใน 2 ของนักบินพลเรือนที่ได้รับการคัดเลือกให้เข้าในกลุ่มนี้ โดยอีกคนก็คือ เอลเลียท ซี (Elliot See) ส่วนเพื่อนคนอื่นๆก็ต่างมีอดีตที่เคยเป็นนักบินเรืออากาศ (Naval Aviator) ทั้งสิ้น ซึ่งหากเทียบกับกลุ่มนักบินอวกาศรุ่นที่ 1 ของโครงการเจมินีเองแล้ว ต้องบอกได้เลยว่า กลุ่มนักบินอวกาศรุ่นที่ 2 หรือกลุ่ม <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/NASA_Astronaut_Group_2">The New Nine</a> ของอาร์มสตรอง นั้นมีความเป็นวัยรุ่นหรือมีพลังหนุ่มที่ไฟแรงกว่า อีกทั้งพวกเขายังมีผลงานวิชาการที่น่าประทับใจเป็นอย่างยิ่ง กลายเป็นว่า นี่จึงทำให้ The New Nine ได้รับความสนใจในหลายๆสื่อ ว่าพวกเขานี้แหละ ที่จะกลายมาเป็นอนาคตอันแสนภาคภูมิใจของชาวอเมริกัน ที่ต้องยอมรับว่าสถานการณ์ในช่วงนั้น สหรัฐตกเป็นรองทางด้านอวกาศต่อสหภาพโซเวียตหลายด้าน</p><p><strong>เจมินี 8: Gemini 8</strong></p><p>ในวันที่ 16 มีนาคม ปี 1966 เจมินี 8 ก็ได้ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศ นำทีมโดย นีล อาร์มสตรอง และเดวิด สก็อตต์ (David Scott) และจากการเดินทางในครั้งนี้จึงส่งผลให้ อาร์มสตรอง ได้กลายมาเป็น พลเรือนชาวอเมริกันคนแรกที่ได้ออกไปสู่อวกาศ แต่ถึงกระนั้นในหลักไมล์ของการแข่งขันทางด้านอวกาศในเรื่องนี้ ก็ยังคงตกเป็นความสำเร็จของ สหภาพโซเวียตในก่อนหน้านั้นอยู่ดี จาก วาเลนตีนา เตเรชโควา (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Valentina_Tereshkova">Valentina Tereshkova</a>) ซึ่งเธอได้กลายมาเป็นพลเรือนคนแรก และ เป็นผู้หญิงคนแรกของโลกที่ได้เดินทางออกสู่อวกาศ ในวันที่ 16 มิถุนายน ปี 1963 หรือ 3ปีให้หลังจากที่ภารกิจเจมินี 8 ได้เริ่มเดินทาง อย่างไรก็ดีในภารกิจ เจมินี 8 ของอาร์มสตรองพวกเขาก็สามารถ ทำการเทียบท่าของสองยานอวกาศได้เป็นครั้งแรก ระหว่างยานอวกาศ เจมินี 8 และ อาจีนา (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Agena_target_vehicle">Agena target vehicle</a>) แต่หลังจากทำการเชื่อมต่อได้ไม่นานพวกเขาก็ต้องประสบพบเจอกับเหตุฉุกเฉิน เมื่อยานอวกาศ เจมินี 8 กับ อาจีนา เริ่มค่อยๆหมุนตัวเองไปพร้อมๆกัน จากความพยายามเดินเครื่อง <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Space_Shuttle_Orbital_Maneuvering_System">OAMS</a> ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นมาใช้สำหรับการเปลี่ยนระดับวงโคจรของตัวยานให้สูงขึ้น จากนั้นอาร์มสตรองเห็นท่าว่าจะไม่ดี เขาจึงตัดสินใจปลดล็อคการเชื่อมต่อกับอาจีนาออก แต่กลับพบว่าตัวยานเจมินี 8 เองต่างหากที่เป็นต้นเหตุของการหมุนในครั้งนี้ เมื่อตัวยานเริ่มหมุนแรงขึ้นเรื่อยๆไปจนถึงจุดวิกฤตหรือ การหมุนประมาณ 1 รอบต่อวินาที ซึ่งเป็นการหมุนที่เร็วเอามากๆจนเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะทนไหว (จากภาพยนตร์อธิบายว่า หากหมุนไปแบบนั้นอีกเพียงไม่ถึงนาที พวกเขาอาจจะหมดสติได้) ณ เสี่ยววินาทีชีวิต อาร์มสตรองจึงตัดสินใจปิดการทำงานของเครื่องเปลี่ยนระดับวงโคจรลง และหันไปใช้ระบบขับดันทิศทางสามมิติ RCS หรือ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Reaction_control_system">Reaction Control System</a> (ดังที่เคยประสบปัญหาคล้ายๆกัน ครั้งสมัยยังเป็นนักบินทดสอบให้กับเครื่องบินจรวด X-15) เมื่อสถานการณ์สงบลง นีล อาร์มสตรอง และ เดวิด สก็อตต์ ก็สามารถเดินทางกลับโลกมาได้อย่างปลอดภัย สรุปการเดินเนินงานในภารกิจ เจมินี 8 ก็คือ พวกเขาสามารถเชื่อมต่อยานในวงโคจรนอกโลกได้เป็นครั้งแรก และเป็นกรณีของการประสบปัญหาครั้งแรกของยานนอกอวกาศด้วยเช่นกัน ซึ่งต่อมาในภายหลังก็ตรวจพบว่า สายไฟของเครื่อง OAMS หรือเครื่องยนต์เปลี่ยนระดับวงโคจรของพวกเขาชำรุด จนเป็นเหตุทำให้หนึ่งในท่อขับแรงดัน ได้ทำงานผิดปกติไป และกลายเป็นที่มาของความไม่สมดุลในตัวยานเจมินี 8 นั่นเอง</p><p><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Apollo_11"><strong>อพอลโล 11 (Apollo 11)</strong></a></p><p>หลังจากโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับ อพอลโล 1 ทั้งนาซ่า และนักบินอวกาศต่างก็ทำงานกันอย่างหนัก ท่ามกลางความกดดันจากประชาชนที่เริ่มถาโถมเข้ามาใส่ และแล้วเวลาแห่งความท้าทาย ในขีดความสามารถของมนุษยชาติก็มาถึง ซึ่ง ณ ขณะนั้น แม้ว่าปฎิบัติการณฺ์ในครั้งนี้จะถูกมองว่ามันคือไพ่ไม้ตายของสหรัฐที่จะสามารถเอาชนะการแข่งขันทางด้านอวกาศกับสหภาพโซเวียตได้ก็ตาม แต่ประวัติศาสตร์ก็กำลังจะได้ถูกจาลึกเอาไว้อย่างแน่นอน โดยนับตั้งแต่โคลัมบัสได้ค้นพบทวีปอเมริกา (เชิงเปรียบเทียบ) และในตอนนี้มนุษย์กำลังจะเดินทางออกจากโลกไปเหยียบดวงจันทร์ได้เป็นครั้งแรก สำหรับภารกิจอพอลโล 11 ของการไปดวงจันทร์ในครั้งนี้นำทีมโดย นีล อาร์มสตรอง, บัซซ์ อัลดริน (มนุษย์คนที่สองที่เหยียบดวงจันทร์) และ ไมเคิล คอลลินส์ (คนที่คอยควบคุมยาน โคจรรอบดวงจันทร์) พวกเขาถูกส่งตัวออกจากโลกเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ปี 1969 โดยจรวดแซทเทิร์น 5 (Saturn V) และในวันที่ 20 กรกฎาคม ในปีเดียวกัน พวกเขาก็เดินทางมาถึงดวงจันทร์และสามารถมารถปล่อยยานลูก ลงไปจอดยังพื้นผิวของดวงจันทร์ได้สำเร็จ โดยในเวลา 20:17 นาฬิกา (UTC) อาร์มสตรองก็สามารถเหยียบผิวของดวงจันทร์ได้เป็นครั้งแรก นี้จึงส่งผลทำให้เขาได้กลายมาเป็น “มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์!”<br><a href="https://www.sciways.co/first-man/">อ่านเพิ่มเติม</a><br><a href="https://www.sciways.co/first-man/">https://www.sciways.co/first-man/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7139f4d3da2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/first-man-%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%A9%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B9%8C-7139f4d3da2">First Man: มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[คาร์บอนไดออกไซด์โลก ทะลุเกิน 400 ppm]]></title>
            <link>https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%8B%E0%B8%94%E0%B9%8C%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-%E0%B8%97%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99-400-ppm-dc6c0566d4?source=rss-67a799e52406------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc6c0566d4</guid>
            <category><![CDATA[โลกร้อน]]></category>
            <category><![CDATA[อุณหภูมิโลกสูงขึ้น]]></category>
            <category><![CDATA[คาร์บอนไดออกไซด์]]></category>
            <category><![CDATA[วิทยาศาสตร์ความรู้]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[นักเดินทางข้ามเวลา]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Oct 2018 19:03:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-10T19:03:22.575Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*7pIEPVamaA5naukG.jpg" /><figcaption><a href="https://www.sciways.co/carbondioxide-higher-than-400-ppm/">ระดับปริมาณของคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศโลกในปัจจุบันสูง ทะลุเกิน 400 ppm</a></figcaption></figure><p>ซึ่ง ppm ย่อมาจาก Part Per Million อย่างเช่นค่า ppm ในปี 2018 อยู่ที่ 408 ppm นี้ก็หมายความว่าในชั้นบรรยากาศโลก มีปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ในอัตรา 408 ส่วนต่อปริมาณของอากาศ 1 ล้านส่วนโดยเฉลี่ย จากกราฟที่ปรากฎเมื่อเทียบกับค่าเวลาในตลอด 12 ปี ก็สามารถพล็อตออกมาเป็นกราฟในลักษณะทำมุม 45 องศากันเลยทีเดียว ซึ่งนี่ก็นับว่าเยอะแล้ว แต่หากเราได้มองย้อนกลับไปในอดีตแล้วมาเทียบกับระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในปัจจุบันก็จะพบว่า ระดับปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศโลกในครั้งนี้มันสูงที่สุดในรอบ เกือบ 650,000 ปี !</p><p>และจากผลของการเพิ่มขึ้นของคาร์บอนไดออกไซด์ดังกว่า ก็ยิ่งไปทำให้อุณหภูมิโลกสูงขึ้นเรื่อยๆ และจากข้อมูลสถิติตั้งแต่ปี 1880 ถึง 2018 ก็พบว่า อุณหภูมิโลกสูงขึ้นเฉลี่ย 1 องศาเซลเซียส ซึ่งจากค่าการเปลี่ยนแปลงเพียง 1 องศาเซลเซียสมันอาจดูน้อยก็จริง แต่มันก็ส่งผลให้โลกได้รับผลกระทบอย่างมากมายตามมา อาทิเช่นการละลายของน้ำแข็งในทะเลอาร์คติก จากสถิติในปัจจุบันพบว่า พื้นที่ของน้ำแข็งในทะเลอาร์คติก กำลังลดลงในอัตราร้อยละ 13.2 ต่อทศวรรษ เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ยปี 1981 ถึง ปี 2010 !</p><p>โดยในปี 1980 น้ำแข็งในทะเลอาร์คติกเคยมีพื้นที่อยู่ที่ 7.9 ล้านตารางกิโลเมตร และเมื่อปี 2012 เคยลดลงมาเหลือที่ 3.4 ล้านตารางกิโลเมตร ซึ่งต่ำที่สุดตั้งแต่มีการเก็บสถิติ..<a href="https://www.sciways.co/carbondioxide-higher-than-400-ppm/">อ่านเพิ่มเติม</a></p><p>ข้อมูลอ้างอิง</p><p><a href="https://pxhere.com/en/photo/664895">https://pxhere.com/en/photo/664895</a> (ที่มาภาพ)<br><a href="https://climate.nasa.gov/vital-signs/arctic-sea-ice/">https://climate.nasa.gov/vital-signs/arctic-sea-ice/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc6c0566d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sciways/%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%8B%E0%B8%94%E0%B9%8C%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-%E0%B8%97%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99-400-ppm-dc6c0566d4">คาร์บอนไดออกไซด์โลก ทะลุเกิน 400 ppm</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sciways">SCIWAYS</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>