<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Papaz Uçuran on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Papaz Uçuran on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@papazucuran?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*M-pjOy5v1rmDP0ivym7u6A.png</url>
            <title>Stories by Papaz Uçuran on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 18:34:45 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@papazucuran/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[“Peynir Faşizmi” ile savaş]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/peynir-fa%C5%9Fizmi-ile-sava%C5%9F-6ef2614690c3?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6ef2614690c3</guid>
            <category><![CDATA[peynir]]></category>
            <category><![CDATA[faşizm]]></category>
            <category><![CDATA[inat]]></category>
            <category><![CDATA[alerji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Apr 2018 20:28:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-01T20:28:52.864Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herkesin bir koku hafızası vardır ve bu hafızanın içerdiği kokuları beyniniz bazen size ufak şakalar yaparak durduk yerde size hatırlatır. Bir sabah uyandığımda anneannemin evinin kokusunu hatırlarken buldum kendimi. Sanki yatağım anneannemin evi gibi kokuyordu. Ancak ben anneannem yaşarken bu kokunun ne kokusu olduğunu bir türlü ayırt edemiyordum. Ama işte bu saçma sabaha uyandığımda bir aydınlanma yaşadım çünkü anneannemin evinin, teknik adı peynir altı suyu olan salamura koktuğunu fark ettim.<br> <br>Bilmem herkes böyle bir şeyin varlığının farkında mıdır ama bana göre her evin kendisine özgü bir kokusu vardır. Hatta bir evin içindeki farklı odaların bile birbirinden farklı kokusu olur. Bu o meskendeki geçen yaşantının kokusudur. Anneannemin evindeki yaşantının kokusu ise peynir suyu kokusuydu ve bu koku benim için ziyadesiyle travmatikti. Gelin bu travmayı size biraz anlatayım.</p><p>Beni tanıyanlar bilir, peynire alerjim vardır ve peynir tüketemem. Ama bu alerjimi aile efradının kabullenişi pek kolay olmadı. Çünkü tulum peynirinin başkentinde, Erzincan’da, bir kimsenin peynir yiyememesi kimsenin aklının alabileceği bir şey değildi. Ama ne yazık ki ben yiyemiyordum. Aslında yiyemediğimi bünyem, gayet güzel bir biçimde, kusarak, ifade ediyordu ama ailem bunu alerjiye değil, çok daha bilimsel bir sebep olan inadıma yormuştu. Onlara göre inat ettiğim için peynir yemiyordum. Bunun müsebbibi de belliydi; inatçı olmam için doğduğum günden beri ensemi öpen nenem, yani babamın babaannesi…<br> <br>Bu inatlaşmamın doruk noktasına daha bir buçuk yaşımı biraz geçmiş olduğum yaz tatilinde Erzincan’da ulaştık (Çoğunluğun aksine ikinci yaşımı ve daha öncesini hatırlayabiliyorum.). İki taraf da muzaffer olmak için direniyordu. Ben o ana kadar diz çökmemiştim ama ailem de daha iki yaşına bile basmamış, el kadar çocuğa teslim düşecek değildi. Bendeki inatsa, onlarda bendekinin 10–15 katı bir inat örgütlüydü sonuç olarak. Dolayısıyla düzenli bir biçimde beni peynir yemeye zorluyorlardı. Ancak onlar her zorladıklarında benim hain inadım galip geliyor, o peynirle beraber midemdeki her şeyi boşaltıyordum. Tam bir şerefsizdim yani. Ama bana peynir yedirmek artık gurur meselesiydi. Fakat es geçtikleri detay şuydu ki, nenemin enseme dudaklarını her götürüşünde tekrar tekrar tahkim ettiği inadım onların gururundan ziyadesiyle üstündü.</p><p>İçlerinde gurur ve iradesi kırılan ilk kişi babam oldu. Yine bir sabah, Erzincan’daki evimizde, babaannemin ısrarı üzerine bana peynir verilmesine karar verilmişti ama benim şerefsizliğim bilindiğinden, peynir bana fark ettirilmeden verilecekti. Bunun için örgütlü çalışıldı. Annem ve halam benim dikkatimi dağıtırken babam ekmeğin arasına bir miktar beyaz peyniri gizledikten sonra üstüne tereyağı ve reçel sürmüştü. O sırada babam sanki büyük bir ikramda bulunacakmış gibi bana seslendi ve elindeki reçelli, tereyağlı ekmeği göstererek, gel sana yağ-reçel vereyim dedi. Beni zayıf noktamdan yakalamışlardı. Çünkü hâlâ daha tereyağlı, reçelli ekmeğe hayır diyebilecek iradeye sahip değilim. Ama geri zekâlı da değildim. Çünkü tecrübem vardı ve daha önce türlü şekillerde ağzıma peyniri itelemeye çabalamışlardı. Bu yüzden babam ekmeği ağzıma doğru uzatırken çevik bir hareketle koklamıştım ve bingo. Sinsi bir puşt olarak burnum ekmeğin arasındaki peynirin kokusunu almıştı. O anda “Bunda peynir var ben yemem” diye vaveylayı basmıştım. Ama ailem de kolay teslim olacak değildi. Bunun üzerine beni teskin etmeye ve “Tamam, tamam, şimdi baban sadece yağ ve reçel sürülü ekmek verecek” diye sakinleştirmeye çabalamışlardı. Bu sırada peder bey el çabukluğu marifet yeni ekmek parçasının içine peyniri sıkıştırmış yine aynı prosedürü uygulamıştı. İşte o anda gardım düştü ve tekrar bir şerefsizlik beklemeyerek o ekmeği bir lokmada yuttum. Ama bana kurulan hain tuzağın farkına bilincim varmasa da inadım varmıştı. Bir dakika sonra sabah kahvaltımı tekrar masaya iade etmiştim. Gayet yerinde bir misilleme ve pasif direniş örneği olarak kişisel geçmişime bu eylemimi ekledim. Ama eylemim ailemde infial yarattı ve özellikle babaannemin “Anan, baban gorbagor* ola, rezil etti masayı” şeklindeki hakaret ve kınamalarıyla beraber kabama yediğim bir tokatla demokratik tepkim sonlandırıldı. Lakin babam o gün artık benim inadımla savaşmayı reddetmişti. Babam yenik düştüğü için annem de yenik sayılmıştı. Bir kahvaltı kaybetmiş ama düşman saflarından iki nefer eksiltmiştim.</p><p>Ancak bu karşılıklı inatlaşmanın asıl tahribatı beynimde olmuştu. Bilinç sahibi olmadan takıntı sahibi olmuştum. Peynir ve peynire dair her şeyden iğrenmeye başlamıştım. Peynirin tadını geçtim, ne kokusuna ne de görüntüsüne tahammül edemez hale gelmiştim. Peyniri anımsatan herhangi bir şey midemi bulandırmaya yetiyordu. Ama her şey daha yeni başlamıştı.<br> <br>Bu olaydan birkaç ay sonra hem annem ve babamın Ankara’daki işleri hem de Aydınlıkevler, Türk-iş bloklarında oturan akrabalarımızı ziyarete gelmiştik. Ama daha yolda bokluklar başlamıştı. Tahmin edersiniz ki Erzincan — Ankara arasında hayli bir yol var. Ama o zamanlar mesele sadece yolun uzun olması değildi. Herkesin bir şehir efsanesi olarak bahsettiği, içinde ayakkabı çıkarılan, hunharca osurulan, sigara içilen ve bunlara haşlanmış yumurta, kuru soğan ve peynir kokusunun eklendiği, koridorda gazete üzerinde insanların oturarak seyahat ettiği otobüslerden birindeydik. Zaten iki buçuk tane otobüs firmasının hizmet verdiği Erzincan’dan insanlar Ankara ve İstanbul’a ulaşabilmek için bütün bunlara razı oluyordu ve biz de razı olmuştuk. En azından annem ve babam razı olacağımı düşünmüşlerdi. Ama benim öyle bir niyetim yoktu. Daha doğrusu ben razı olsam da ensemden gelen kuvvet razı olmuyordu. Ankara’ya varana kadar sayısını hatırlamadığım defa kusmuştum, zaten kusmam için verilen siyah torbanın kokusu kusmamı ziyadesiyle kolaylaştırıyordu. Ben de hiç zorluk çekmeden midemdekileri bu siyah poşetlere dolduruyordum. Olanların sadece bir araba tutması olduğunu düşünen annem ve babam için büyük eziyet işte orada başlıyordu ama başlarına geleceklerden tamamen habersizdiler.</p><p>Yolda sayısını bilmediğim kadar kustuğum için harap ve bitap ve daha da yakıcı olarak aç düşmüştüm. Sabah Ankara’ya varmış, evlerinde kalacağımız akrabamızın evine gelmiştik. Bizi hemen girişteki mutfağa, kahvaltıya davet ettiler. Kapıdan girer girmez, açlığın da etkisiyle mutfak tezgahının üstünde daha önce görmediğim ve gözüme lezzetli görünen, fırından yeni çıkmış tepsinin içinde, sıcak sıcak dumanı üstünde tüten bir şey dikkatimi çekmişti. Anneme ne olduğunu sordum. Daha annemin ağzından “Poğaça…” cevabı yeni çıkmıştı ki tüm açlığımla o şeylere yumuldum. Ama büyük bir sorun vardı, poğaça peynirliydi. İşte o an, içine gireli daha yaklaşık beş on dakika geçmiş evin mutfağına poğaçayı geri iade etmiştim. Evin hanımının gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Poğaçalardan tadan ilk kişi olarak ben o anda kusmuştum. Kadın poğaçalarının kötü olduğunu düşünmeye başladı. Annemin, kadını benim peynir yemediğime ikna etmesi de evde geçirdiğimiz süre kadar sürdü. O sırada babam da ağlamakta olan beni içeride gâh kızarak gâh da sevecen bir üslupla yatıştırmaya çalışıyordu. Bir süre sonra elime tutuşturulan bir şeylerle dikkatim dağıtıldı ve sustum. Herkes sorunun bertaraf edildiğini düşünüp rahatlamıştı ama ben yeni bir takıntı kazanmıştım; kendi evimiz dışında herhangi bir şey yememek…</p><p>Bu yeni eylem biçimini benimsemem çok da uzun sürmedi. Annem, babam ve evlerinde kaldığımız akrabalarımız için yeni bir eziyet başlamıştı. Daha iki yaşında bile olmayan bir çocuk, su dışında ağzına hiçbir şey sürmüyordu ve bu birkaç gün böyle sürdü. Kimse ne yapacağını bilmiyordu. Elim poğaça olayının üstünden yirmi dört saat henüz geçmişti ki babam olaya el koydu. Benim peynir yememeyi aşan inadımın kırılması zorunluydu. Babamın bu inadı kırmak için işe yarar gördüğü en akıllıca yol, beni bir şeyler yemeye ikna etmekle uğraşmak yerine açlıktan inadımın kırılmasını beklemekti. Ama şerefsizin bir olduğum için iki gün daha bir şey yemedim. Annem artık bana bakıp ağlayacak gibi oluyor ama inadıma karşı örgütlü duruşu bozmamak için kendisini tutuyordu. Ailemin direnişinin anlamsızlığını göstermek adına, kaldığımız evin hanımı bir beyhude çabaya girişerek sadece ben bir şeyler yiyebileyim diye fırında bir şeyler yaptı. Daha sonradan öğrendiğime göre ıspanaklı börekmiş. Ama karşı cephedeki bu irade kırıcı taktik bende işe yaramadı. O böreği de benim dışımdaki herkes akşam yemeği üzerine yemek zorunda kaldı. Çünkü beni ikna edip böreği bana yedirebilmek için kendileri de yiyorlardı ama ellerinde kalan bu tek yöntem de bana işlemiyordu.</p><p>Savaş sanatının ünlü teorisyenlerinden Carl von Clausewitz’in de dediği gibi; savaşın asıl amacı, düşman kuvvetlerinin savaşma iradesini kırmaktır. Daha o yaşımda savaş teorisinin bu kilit ilkesini kavramıştım. Açlık grevimin üçüncü günündeydik ki, ben düşman kuvvetlerinin iradesini yine kırmış bulunuyordum. Tabii ki aramızdaki sulhun gereği olarak annem ve babam bana savaş tazminatı ödemek zorundalardı. Savaş tazminatını, koca iki bardak limonata ve yine kocaman iki dilim çikolatalı yaş pasta olarak, o akşam tahsil ettim. Ama sulh çok uzun sürmedi. Çünkü yolda başka eve gideceğimizi söyleyerek beni kandıran annem ve babam beni yine aynı eve götürmüşlerdi. Bu apaçık bir savaş ilanıydı ve daha akşamüzeri muzaffer olmuş iradem kolayca tekrar savaş düzeni almıştı. Annem ve babam o bir hafta boyunca benimle mücadele etseler de çabaları başarısızlıkla sonuçlanmıştı. Yine galip olan bendim.<br> <br>Erzincan’a geri döndüğümüzde annem ve babam haklı direnişimi kıramayacaklarını anlayıp bir adet haşlanmış yumurta ile ateşkes yaptılar. Ama bu sefer barış için acele etmedim. O akşam her Erzincan’a gidişimizin gelenekselleşmiş bir ritüeli olarak anneannemlere gidecektik. Ben gitmeyi reddediyordum. Çünkü o ev kokuyordu. Ama henüz üç buçuk yaşımda, teorik zekâm çok gelişmiş olsa da ziyadesiyle tecrübesizdim ve anneannemlerin evinin kokusunun peynir suyu olduğunu tanımlayamıyordum. O nedenle kendimi aileme anlatmakta güçlük çektim. Ankara’da bana karşı ziyadesiyle yenik düşen annem bu cephede de bana karşı kaybetmeyi göze alamayacaktı. Direnişime karşı gayet sert bir tepki vererek suratıma bir tokat akşetti. Ben ağlıyordum ve hâlâ daha anneannemin evinin koktuğunu iddia ediyordum ama annem ve babam bunun bir ayak oyunu olduğunu düşünüyorlar, şımarıklığı iyice ele aldığımda hemfikir oluyorlardı. Akşam anneannemlere vardığımızda akşam yemeği yenecekti. O koku tüm kesifliği ile burnuma geliyordu ve ben de kendimden hiç ödün verecek durumda değildim. Annemin bana yemek yedirme çabalarını birkaç defa reddettim. Ama annem bu sefer pes etmemekte kararlıydı. Son bir kez daha ağzıma yemeği tıkmaya çalışıyordu ki, avazım çıktığı kadar bağırıp, “Bu ev pis kokuyor” diye ağlamaya başladım. Ama ağladığımı gören annem daha da bir sinirlenmişti ki “kokuyor” kelimesinin ağzımdan daha tamamen çıkmasını beklemeden kelimenin gerçek manâsıyla ağzıma bir şepeşille daha oturttu. O noktada benim elimden tek gelen şey ağlamamın volümünü iyice artırarak evi inletmekti. Halime dayanamayan zavallı dedem anneme bağırıp kızmaya başladı. Anneannem de “Oy ben sana gurban olum, oy kor olum ha! Elin kırıla, heç el gadar çocuğa ele vurulur mu?” diye bir yandan anneme kızarken bir yandan da beni kucağına alıp yatıştırmaya başlamıştı. İşte bu benim diplomatik zaferimdi. Çünkü annemin yanındaki tek ittifak olan babama karşılık, ben iki güçlü müttefik kazanmıştım ve elimde meşru savaş sebepleri vardı. Acil bir sulh pazarlığı ile iki paket Almancı çikolatasına anlaşmaya varmıştık. Ama evin pis koktuğunu iddia ettiğimde en yakın müttefikimin, anneannemin, gözlerinden üzüldüğünü de fark etmiştim. O nedenle o ölene kadar evindeki kokuyu bir daha dile getirmedim. Ama o ev o peynir suyu kokusuyla anneannem ölene kadar yaşadı. Ben de mosturlu** bir piç olarak o evde yemek yiyemedim.<br> <br>Şimdiki ben o yaşımda edindiğim takıntılarımı büyük ölçüde yenmiş haldeyim. Zaten ne ensemi öpecek nenem ne beni kınayacak babaannem ne evi salamura kokacak anneannem ne de atmaca gibi atılıp beni annemden kurtaracak dedem kaldı bu dünyada. Ama hâlâ daha şunu söylerim:<br> <br>“Faşizm, insanın istediğini yiyememesi değil, peynir yemeye zorlanmasıdır. “</p><p>Dipnotlar:</p><p>*gorbagor: Erzincan, Erzurum, Gümüşhane yöresinde de insan için lanet olası manasında kullanılırken eşyalar ve/veya yiyecekler için mındar edilmiş/rezil edilmiş manasında kullanılan söz/küfür.<br> <br> İnsan söz konusuyken örnek: (bkz: gorbagor olasın) <br> Eşya/yiyecek için (bkz: kırdı bütün oyuncaklarını, gorbagor etti) veya (bkz: elindeki dondurmayı düşürdü, gorbagor etti)</p><p>Kürtçede mezar anlamına gelen (bkz: gor) kelimesiyle direk ilintilidir.</p><p>**mosturlu: Mostralık, göstermelik… Buradaki anlamı göstermelik titiz…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6ef2614690c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[dik dur eğilme kant reis seninle]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/dik-dur-e%C4%9Filme-kant-reis-seninle-873855a0bb2?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/873855a0bb2</guid>
            <category><![CDATA[the-square]]></category>
            <category><![CDATA[alevilik]]></category>
            <category><![CDATA[postmodernizm]]></category>
            <category><![CDATA[ot-dergi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Jan 2018 11:10:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-27T06:57:40.448Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>yıl 1998 televizyonda bir klip; bi’kaç marjinal tip şarkı söyleyip dans ediyor. dövmeli, uzun saçlı tipler. klibin çıldırmalı dansı ve ritmi çocuk aklımda yer ediyor. “ne güzel la” diyorum kendi kendime, çiki çiki diye de ekleyip minik danslar yapıyorum. her çocuk gibi ben de ziyadesiyle tırrek bi’çocuktum üzerinize afiyet, elime sarımsak döveceğini alıp (mikrofonmuşçasına) ibrahim tatlıseslik yapmışlığım bile vardır, ibrahim tatlıseks’ten etkilenen bir fıssek athena’dan da etkilenir bittabi. mevzubahis klipte bir sekansta gecekondu çatısından hafifçe atlamaca var, o da nedendir bilinmez aklımda kalmış.. gecekondu çatısından atlayan o çift bacak, ilerleyen süreçte mekke’ye uçacak inşallah..</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/646/1*PwihrnDbjzQqnmPfUlp75Q.jpeg" /><figcaption>bacaklar henüz mübarek değil</figcaption></figure><p>yıl hâlâ 1998 ve ben hâlâ çocuğum yetmezmiş gibi maalle bebesiyim. adının ska-punk olduğunu yıllar yıllar sonra öğreneceğim tarzda kendimi buluyorum, çünkü çok ağdasız ve gerçek geliyor yapılan müzik. o ana kadar izlediğim pop kliplerinde acayip acayip tripler var, göbekten zeytin yemeler falan (rezillique), ortalık mustafa sandal’dan, serdar ortaç’tan, kenan doğulu’dan geçilmiyor. ama athena başka, eşofmanla sokakta dans eden bebeler beni cezbediyor, dediğim üzere çünkü ben de maalle bebesiyim. yaptıkları müzik biraz kakafonik ama amorf ve elitizmden uzak.. evde zülfü livaneli, arif sağ, ruhi su kasetleri gırla, kulağımız ehil velhasıl, lakin genç ve dinamik oluşumdan ötürü kızıl kafa’nın gürültülü müziğini ruhi baba’nın konservatuar tornasından geçmiş basbariton sesine yeğliyorum. bu olaydan yaklaşık 18 yıl sonra canıma tak edince canhıraş ruhi su külliyatı topluyorum gerçi, açlığımı giderene kadar sabah öğlen ve akşam olmak üzere, tok karnına her öğünde ikişer saat, toplamda altı saat ruhi su dinliyorum. onsuz geçirdiğim yılların günahı bana yeter, üstüme gelmeyin rica ederim.</p><p>yıl 2015, yakın geçmiş zaman. bildiğiniz üzere sosyal medya/paylaşım platformları yutubundan, feysbukuna kısmen yapay zekaları, kısmen de keyfimizin kahyaları oluşlarından mütevellit öneri içinde bırakıyorlar bizi..</p><p>“günaydın gökhan, ne düşünüyorsun?”, bugün şakir’in doğum günü, şakir’e mutlu yıllar dile, kutlamalara sen de katıl”, ertesi gün ise, “şakir’in doğum günüydü, kutladın mı?”, “onu dinlediysen, bunu da dinlersin, bi’dinle la”.. insanın “sanane şakir’den, sanane dinlediğim müzikten atın cinsel organı” diyerek organlı konuşası geliyor ama çizgimizi şimdiye kadar bozmadık çok şükür, efendilikten ödün vermedik.</p><p>yine bir gün mini çaplı ayinimde damardan %98,78 saflığında deyiş aldığım bi’vakit, sağ tarafta (önerilenler sekmesinde) gökhan özoğuz ve ekibinin tv8’deki ses yarışmasında ekibiyle alevi deyişi söylediğini görüyorum. laps diye çiğliğin ortasına düşünce afllıyorum, müzikalite açısından irdeleyecek değilim, o kısım da fecaat de, eleştirisi beni aşar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/859/1*VuVGiZriV1nUIn_GAq2HRA.jpeg" /><figcaption>aleviymişim gibi çek qanqa!</figcaption></figure><p>türkiye’de popülizm, yozlaşma, dejenerasyon denilende akla gelecek ilk bi’kaç kişiden biri olan acun ılıcalı’nın sahibi olduğu kanalda, cerrahî tarikatı’na bağlı bir başkası (gökhan) alevi deyişi diyor/dedirtiyor. düzen adamlığının vesikası olmuş bu iki şahsiyet neden ‘haydar haydar’ onu da geçtim ‘açılın kapılar şaha gidelim’ gibi 550–600 yıllık sünni devlet geleneğine/ideolojisine taban tabana zıt ve hatta bu ideolojiye kafa göz dalmaktan çekinmeyen radikal söylemli deyişlere ilişiyorlar?</p><p>çünkü, korozyon, deformasyon, aşındırma derdinden muzdarip bu iki tip hedef olarak hâlâ muhalefeti felsefi kodlarında saklı bir kültüre saldırıyorlar. gezi ayaklanması’nın hemen ardından yayınlanan emniyet raporlarını hatırlayalım, nagehan alçı’nın demeçlerine, lord eddark stark (nam-ı diğer furkan bölükbaşı) trolüne bakalım hepsi aynı kaynaktan beslendikleri için dedikleri aynıydı. gezi bir alevi ayaklanmasıdır. gezi olayları’na katılanların %78’i alevidir. oran ne kadar doğrudur, devletin dediğine güvenilir mi, sokağa çıkan milyonlarca insanı nasıl saydınız bre deyyuslar kısımları tartışmaya açık mevzular ancak ortada buz gibi de bir gerçek var. ölen dostların hepsi alevi’ydi ya da o iklimde yetişmişti. bu bize şunu ifade eder, bu kültür isyan edebilme edimini hâlâ diri tutmaktadır. peki alevi toplumunun bu pop tuzağına düşüp kadim kültürünün mundar edilişine alkış tutmasına, deyişlerin praymtaymda televizyonda canlı denmesiyle gönenmesine ne demeli? yutubdaki yorumlara şöyle bir göz atmak yeterinde açıklayıcı olacaktır, ortalama profil gayet memnun görünüp gökhan özoğuz’a müteşekkir. düzen tarafından hor görülmememe (güya yüceltilme) aleviler’in gururunu okşamış olmalı. gel gör ki durum bunda ibaret değil, devletlûlar bu felsefenin tırnaklarını sökmeyi, ehlileştirmeyi, düzene entegre etmeyi, içini boşaltmayı gerekli görmüş olmalı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/625/1*2UJwUUR538YXvjtBXSKPLg.jpeg" /></figure><p>sözünü ettiğim dejenere edici saldırı ülke bazında sadece muhalif kodlara yönelik değil elbette, ilerlemenin ve aydınlanmanın her türlü çıktısı ağır bir saldırı altında ve elbette edebiyat, şiir, müzik, akıl, mantık hakeza.</p><p>edebiyatı ot, bok püsür ve türevleri -edebiyat yapıyormuş gibi görünen ama popülizmi yeniden üreten- dergimsilere sıkıştırdık hamdolsun. mütemadi bir yenilmişlik, kaybedenlik, berduşluk, alttan alttan şakirt güzellemeleri, çay, çay, çay, çay ve de çay pompalayan bir akım yaratıldı. zaten arabeske meyyali olan toplum için ise ortaya konan ürün kolay tüketilebilir ve sindirilebilir durumda olunca edebiyat yapıyorumcu tuhaf bir kitle hasıl oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*PbTL7vJKS1BXb_rpscIP8g.jpeg" /><figcaption>yoksa siz piyasalaştıramadıklarımızdan mısınız?</figcaption></figure><p>öküz, hayvan gibi çok sıkı yazılar çıkarmış bir damardan gelen, hâlâ mizah söz konusu olduğunda gidip danışacağımız isimlerden biri olan met-üst, ot dergisi’nin ilk sayısının ardından 01.03.2013 tarihinde sabit fikir’e verdiği röportajda bakın neler yumurtluyor;</p><p>“bizim için önemli olan, derginin gündelik hayata girebilmesi. sevgiline orada okuduğun bir şeyi anlatıyorsan günün sonunda, günlük hayatına sokuyorsan, o dergi olmuştur diyebiliriz. hep şöyle derler “bizi anlamıyorlar, bizi okumuyorlar.” türkiye’de neden okunmuyor diyorlar, bir de suçu okura atıyorlar. spor gazeteleri ulaşıyorsa okura, bunu nasıl beceriyorlar? gereksiz bir elitistlik bu, edebiyat algısının yanlış olmasıyla ilgili tamamen. maskelerle edebiyat yapmadığımızda çok daha mutlu olacağımızı düşünüyorum.”</p><p>elinizdeki dergi bir amk, fanatik, fotomaç mantığıyla hazırlanıyor, bilginiz olsun da sonra vay efendim olmasın.</p><p>şimdi de şiir diye okura (müşteriye) itelenen dizelere bakalım;</p><p><em>“adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde,<br>yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu..<br>otoban dolusu gürültüyü sıkıştırıp beynime,<br>anne dedim, hadi çay koy da içelim.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ntjjn2-x1eKi8nStnL0QAg.jpeg" /><figcaption>bu da şantiyeden çaya bir övgü</figcaption></figure><p>sidik kokulu, sünmüş yün kazaklı, hırpani, yağlı kafalı, çay ve sigaradan sararmış dişli solcu romantizmi isterseniz murat uyurkulak, kaybeden, bohem, yoksul, anarşist romantizmi isterseniz emrah serbes verelim? hem sonunda t yok, sonundaki t’yi satıp camaro almış kendine adam.</p><p>edebiyat diye pazarlanan şark kurnazı emrah serbes, müzik diye pazarlanan punk mı, popçu mu, alevi sempatizanı mı, tarikatçı mı olduğu belli olmayan gökhan olunca biz de mal oluyoruz haliyle. hiçleşip, sinir uçlarımızın uyuşturulmasına izin veriyoruz. eylemselliği “change.org” üzerinden imza kampanyasına indirgedik mi bizden iyisi yok. kuşa bakabiliriz, bakıyoruz da, kuşa bakma durağı! (ikinci yeni akımı bilahare gömülecektir, şimdilik iki kelimelik saplamamızı yapalım. sadece ikinci yeni’nin değil gerekirse yekten sol külliyatın redd-i mirasının gerektiği noktadayız.)</p><p>yahu adamlar distopyayı bile kendileri oluşturup dizi diye izlettiriyorlar insana. black mirror, person of interest gibi dizileri izlemenizi tavsiye ederim.. cisız!</p><p>senaryoların hiçbiri “yok lan! o kadar da olmaz!” değil di mi? hepsi olasılık dahilinde, hepsi çok yakın ve korkunç. person of interest’te kapalı devre bir kamera ağının nasıl kullanılabileceğini görüyoruz. bir kahraman (bitmez amerikan geyiğidir) bizi türlü belalardan, ızdıraplardan koruyabilsin diye var bunca kamera, bu yüzden meşru.</p><p>haber bültenlerinin sonunda mobeselere yakalanmış trafik kazaları izliyoruz ya, mobeseler de mesela kaza görüntüsü toplamak için var, telefonların ön ve arkalarındaki kameralar da yine benzer sebeplerden, yersen.</p><p>gittikçe edilgenleşip hiçe yakınsıyoruz ve egemenler, hegemonyanın tabiatı gereği tüm kodlarımızı çözmüş durumda. sürekli bir tatminsizlik yaşıyoruz, yaratılan ve dayatılan bu. paralelinde, gittikçe dindarlaşan bireyler üretiyor toplum. insan karmaşık varoluşuna bir cevap üretme gayretinde ve elindeki en etkili enstrümanlardan biri de din. sözünü ettiğim dindarlık biçimi yalnızca müslümanlık, hristiyanlık vb. üzerine değil.. bizi pasifize eden, afyon etkisine maruz bırakan (karl reis’e selam), denetim altında tutulmamıza yarayan her türlü argüman dinselleştiriliyor. yoga ve benzer doğu felsefeleri bu tarz dindarlaşmaya verebileceğim en aktüel ve oldukça seküler dindarlık biçimleri. oldukça seküler ve ateist olduğu iddiasındaki biri gelip evrene gönderdiği pozitif vibrasyondan söz edebiliyor, yo dostum yo, gerçek ateizm bu değil!</p><p>birileri hükmediyor ve biz gariban ortaçağ köylüsü gibi bu durumu kabulleniyoruz. hepimizde müthiş bir ideolojik karmaşa var. çokça güzellenen şu meşhur gezi ayaklanması karesi; ay yıldızlı bayraklı erkek, hdp flamalı kadın, el ele müdahaleden kaçıyorlar. o fotoğrafta bir trajedi görüyorum, o fotoğrafta bir yöne kaçmalarına karşın bir yönsüzlük hâli var ve biz bunu cehennem kütüğü sol liberallere borçluyuz. postmodern argümanlarıyla yıllarca zihnimizi iğdiş ettiler, bir gecede liberal kaldık.</p><p>herkesin diline pelesenk ama ne bu postmodernizm? herkes biliyor, kimse bilmiyor. herşey herkesleşiyor, herkes herşeyleşiyor.. maalle jargonuyla belirtecek olursak ne ayak olduğu belirsiz, emeksiz, deforme herşey postmodern mahsul parantezine giriyor. mahzuni’ye saygı albümü’ndeki demet akalın, mustafa ceceli mesela. ya da devrim yapamamış, artık lüzümsuz olan entelektüelitesini sokacak yer bulamamış, sıçıp bokuyla oynayan murat belge. ferahlık, genişlik, özgürlük yani bir nevi felsefi godoşluk. eğip bükme, yapı bozumculuk, jazzcı müslüm gürses, alevi dedesi gökhan özoğuz, greenpeace, yeşiller ve sol, sis atan o.ç.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*2nHZHqhBr7xNvBE2r0QHuw.jpeg" /></figure><p>aydınlanma kendi aklını kullanma cesaretini göstermekse aynı akılla dalga geçmek postmodernizmdir.</p><p>2017 yapımı, ruben östlund filmi the square’da bir sahnede, temizlik işçisi farklı noktalarda öbeklemiş çakıl taşlarınının aralarını yer temizleme aracıyla süpürür. durum müze/sergi görevlilerince farkedilir, ertesi sabah kimseye çaktırılmadan aynı miktarda çakıl öbeklerin çevrelerine geri konulur ve mesele hallolur. çünkü bize sanat diye yutturulan mefhumun hepi topu odur. adını hatırlamadığım, hatırlama zahmetine de girmeyeceğim güney koreli bir sanatçı (titri kim verdi bilmiyorum) kendi kanı ve spermlerini camın üstünde karıştırıp, üstüne de bir cam daha yerleştirerek sergilemişti. o vakit ayılmıştım aslında sanat diye keriz silkelediklerine.. buydu işte postmodernizm, muğlaklık, sis içinde yönsüzlük, emeksizlik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/318/1*cwou02_t02VkqWOu52mMMw.jpeg" /></figure><p>toplumsal yapıyı kapalı bir sistem olarak kabul edersek (ki öyledir, sorry sociologist boys) termodinamikten şunu biliriz; kapalı sistemlerde entropi sürekli artar, artma eğilimdindedir. entropi dediğimiz nane de kapalı bir sistemdeki rastgelelik ve düzensizliktir. toplumsal yapıdaki gevşek katmanlı olma durumu seçkin sınıfın (egemenlerin) isteyeceği en son şeydir, çünkü ayaklanmaya, ideolojik temellerine kavuşursa da politik devrime tekabül eder. senin sağlam temellere oturtulmuş ideoloijini yıpratmak için elden gelen herşey yapılacaktır hiç şüphen olmasın.</p><p>şunu öngörebiliyoruz artık, devletler küçülüyor, şirketler devletleşiyor, güç ve para (muktedirlik) devasa şirketlerde toplanıyor. herkesin en iyi ihtimalle beyaz yakalı proleterlere/kölelere dönüştürüldüğü bir dünyada postmodernizm ve onun membası neoliberalizmi hedef alan, yıpratan, öldürmese de canından bezdiren yeni bir dil oluşturmak mecburiyetindeyiz. daima büyük laflardan kaçınmaya çalışırım ancak tarih bunu dayamıştır artık, kaçacak yerimiz yoktur, kaçarsak yatacak yerimiz olmayacaktır. varolan enstrümanlarımız işlevsizdir, önerdiğimiz kurumlar yetersizdir, kullandığımız dil kadüktür. bunu kabullenmek dahi başlı başına bir sıçrama yaratacaktır. birimizin/birilerinin ulu önder charles darwin gibi devrimci şekilde mevzuya ayıkması şart.</p><p>otorite haline gelen dev şirketler, yönettikleri sermayeleri, veritabanları (feysbuk, gugıl, instagram, yutub) ve yapay zeka teknolojisiyle toplumları güdebilir duruma geldi. şu açıdan ürpertici bir nokta var, algılarımızla kedinin fareyle oynadığı gibi oynayan seçkinler sınıfı, biyolojik ve bilişsel anlamda da kesin bir üstünlük sağlarsa vay halimize. bunu da yapay zeka ve paralelinde gelişen askeri gücü (boston dynamics) kendilerine hizmet ettirerek yapmamaları için sebep yok. henüz kaynakların tam anlamıyla tükenmediğini düşünüyorum ve hâlâ özel zevklere ve seçme hakkına sahip olduğu yanılsamasında olan orta sınıfın üretici güç olmasına muhtaçlar (gezi ayaklanması gibi büyük çaplı bir eylemselliğin bizim açımızdan oldukça az zararla bitmesini orta sınıfın ayaklanmadaki kitleselliğine bağlıyorum) ancak kaynak paylaşımının daha da fazla adaletsiz hâle geleceği günler de çok uzakta olmasa gerek.</p><p>tüm bunların rağmına, ünlü düşünür evren demiryürek’in dediği gibi;</p><p><em>“ felaketi beklemek felaketi arzulamaktır”.</em></p><p>kartacalı reis hannibal’in izindeyiz, doğru yolu gösterecektir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=873855a0bb2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bireysel Bir Kurtulamayış Olarak Minimalist Yaşam Tarzı]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/bireysel-bir-kurtulamay%C4%B1%C5%9F-olarak-minimalist-ya%C5%9Fam-tarz%C4%B1-91f530038c0f?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91f530038c0f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Aug 2017 06:06:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-09T06:08:20.721Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*gZUwLahbxfR9vKUAPQXHKQ.jpeg" /></figure><p>“İnsan az şeyle de yaşayabilir. Aslında ihtiyacından fazlasını tüketiyor. Daha az şeyle daha huzurlu yaşayabilir. Daha az eşya, daha az dağınıklık, daha fazla huzur”. Bu yeni moda beyaz yakalı masalı, her derde, hatta basura bile, deva olarak sunulan “minimalist yaşam tarzı”… İlk bakışta çoğunluğu cezbedecek bir haklılığa sahipmiş gibi duran bu söylem ve önerdiği çözüm aslında büyük bir tuzağı içinde barındırıyor ve bu tehlike tam da bu söylemin ve önerinin apolitik yapısında teşekkül ediyor. Her ne kadar antikapitalist gibi dursa da bu söylem kapitalizmi cepheden karşısına almıyor ve kendisine cepheden karşı durduğu bir olgu belirlemeyen duruşun apolitik olduğunu Schmitt’ten öğrenmiş durumdayız.</p><p>Baştan şunu söyleyelim de sonradan kan dökülmesin. Elbette biliyoruz ki kapitalizm şartlarında insanlar ihtiyaçlarından daha fazla tüketim yaparlar veya aslında ihtiyaçları olmayan şeyleri alırlar. Ancak bu kapitalizmin kendi iç dinamiğinde anlamlı bir mekanizmaya sahiptir ve temelde kapitalizmin insanın en ilkel güdüsüne, yoksun kalmamak için biriktirme, istifleme güdüsüne oynamasının bir sonucudur. Çünkü evrimsel olarak insanı bu noktaya getiren yarınını düşünme ve gelecekten “kaygı” duyma güdüsü kapitalist düzen tarafından kaşınır ve düzen içerisinde her zaman “uygun” tüketim şartlarına sahip olmayan proletaryanın biriktirme fırsatlarını kaçırmamak uğruna bu tüketimi yapması neredeyse zorunlu hale gelir. Tabi ki bir de post-modern neoliberal düzenin tüketim üzerinden dağıttığı, 18. yy Fransa’sında parayla dağıtılan soyluluk unvanları gibi, “statüleri” es geçmeyelim.</p><p>Kapitalizmin bütün bu tüketim rejimine karşın onun pençelerinden kurtulmak için önerilen minimal yaşam tarzı en iyi ihtimalle büyük bir yanılsama olarak karşımızda duruyor. Çünkü bireyin geleceğini güvence altına alma güdüsünü es geçiyor ve bu güdüyü doyuracak bir şeyi yerine koyamıyor. Bireyin asgari tüketimini nasıl karşılayacağı sorusunun ortada duruşu bile bu önerinin tepe aşağı duran bir idealizm olduğunu ortaya koymakta yeterli ancak biz biraz daha bu yarayı deşip irini iyice ortaya yayalım. Zira irini dağıtmadan yarayı iyileştirmek mümkün değildir.</p><p>Bu önerilen yaşam tarzının hem materyalist bir bakış açısına sahip olmayışından, hem apolitik oluşundan, hem de tam da bu saydığımız niteliklerinden ötürü aydınlanma karşısında bir konumlanışa sahip oluşundan ötürü büyük bir tuzak olarak karşımızda durmaktadır ve biz kendi “politik” duruşumuz gereği bu yaşam tarzı önerisini dağlanacak bir yara olarak görmekteyiz ve bir lütufta bulunup kendisini politik bir niteliğe kavuşturacağız.</p><p>Basitten karmaşığa bir argümanlar dizisi izleyelim ve önce neden materyalist bir duruşa sahip olmadığını basitçe gösterelim. Yüce Gök’e şükürler olsun ki, Marx sayesinde, 19. yy’ın ortalarından beri kapitalizmin sebep olduğu eşitsizlik ve mutsuzluğun tam da onun üretim yapısından kaynaklandığını biliyoruz. Sadece kapitalizmin değil, tüm sınıflı toplumların getirdiği eşitsizlik onların üretim şekillerinde kendisini gösterir. Dolayısıyla bir düzende kimin ne kadar tükettiği değil de, üretilen metaya veya değere kimin nasıl el koyduğu o düzenin niteliğini belirler. Bir başka deyişle üretim araçları kimin elindedir, ürünlere kim el kor veya ürünler nasıl bölüşülür ve bu bölüşüm üretenlerle nasıl bir ilişki kurularak yapılır? Kilit sorular bunlardır ve cevaplarına göre düzeninizin niteliğini ortaya koyabilirsiniz.</p><p>Tam da bundan hareketle kapitalizmin pençelerinden kurtulmak ancak onun bu üretim rejimini değiştirmekle mümkündür ve bu değişimin bireysel bir değişim olamayacağı çok açıktır. Nihayetinde bireysel bir üretimde dahi birey ürettiği meta veya değeri yine kapitalist pazara sokacağından yine oyunu kapitalizmin kurallarına göre oynamak zorunda kalır. Dolayısıyla minimalist yaşam tarzından birey kapitalist üretimin ve bölüşümün içinde kalacağı için kurtuluşa ulaşamamıştır. Bunu netleştirmiş durumdayız.</p><p>Üretimi kendisine kıstas alamadığı için tepesi üstü duran minimalist yaşam tarzı, tam da bundan kaynaklı olarak kendisine gerçek bir düşman bulamaz ve ortada öylece sebepsizce duran, sanki doğal bir durummuş ve verili bulunan bir şeymişçesine kapitalizmi var olarak kabul eder ve doğal verili bir durum olarak kabul ettiğinden onunla kavga dahi etmez. “Bakmazsan görmezsin ve görmüyorsan yoktur” şeklinde özetlenecek bir idealist çözüm yoluna başvurur. Tam da bu düşmanlaştırmayan çözüm tarzı nedeniyle apolitizmin dibini görür hatta ekmekle sıyırır. Apolitik olan her duruşta olduğu gibi, minimalist yaşam tarzının da bir ekonomi politiği olmadığından, materyalist yani gerçel düzlemde kapitalizme çözüm olarak kendisini ortaya koyamaz. Kapitalizme çözüm olamadığı için bireye de gerçek bir çözüm sunamaz.</p><p>Orta Çağ’a açılan her kapının kilidinin anahtarı idealizmdir. İdealizm görülen yerden Orta çağ ve karanlıkçılık kolaylıkla zuhur eder. Minimalist yaşam tarzı tam da önerdiği yaşam tarzıyla bir post modern tasavvufçuluğudur, bireye bir post-modern dervişlik önerir ve kurtuluşu tam da post modern bir biçimde tüketmemede bulur. Bireyi dervişliğe özendirip, az ile yetinmeye sevk ederek, toplumsallığından ve üretimden uzaklaştırır. Sanki doğadaki ham haliyle her şey tüketilebilirmişçesine bir “doğaya dönüş” mitiyle beraber kendisini servis eder. İlerlemenin ve aydınlanmanın devinim kaynağı ve yakıtı olan üretim ve ürünlerin birikmesi fikrinden uzaklaşmak insanı yabancılaştırır. Çünkü aydınlanma insanın kendisini gerçekleştirebilmesine, insanın kendisini gerçekleştirebilmesi tembellik hakkında ve tembellik hakkı da ancak ve ancak ürünlerin birikmesinde kendisini bulur. Kapitalist düzende toplumsal olmayan üretim yani bireysel üretim ürünlerin birikmesinin önünde bir engeldir ve bireyi, tersten, kapitalizmin mahkumu olmaya sürükler.</p><p>Sonuç olarak minimalist yaşam tarzı, ürünlerin birikmediği ve üretimin sadece ihtiyaç için olmadığı her düzende, yani sosyalizm dışında, bir imkansızlık ve tersten mahkumiyet olarak ortada durur. Beyaz yakalılarımızın bir kısmı bu hayatın hayaliyle yaşar. Kişi bu yaşam tarzını benimseyerek kapitalist üretim ve tüketim zincirinden çıksa dahi, bir süre sonra Homo sapiens doğası tüm biyolojik ve kültürel evrimsel gerçekliği ile kendisini gösterince, çözümü ric&#39;at etmede, yani tekrar kapitalizme eklenmekte bulacaktır ve nihayetinde bireysel bir çözüm olarak minimalist yaşam tarzı, çözüm olmaktan çıkacaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91f530038c0f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölüm Korkusunun Ekonomi Politiği]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/%C3%B6l%C3%BCm-korkusunun-ekonomi-politi%C4%9Fi-e55ef6f4d9a2?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e55ef6f4d9a2</guid>
            <category><![CDATA[ekonomi-politik]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm]]></category>
            <category><![CDATA[kapitalizm]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm-korkusu]]></category>
            <category><![CDATA[leisure]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Sep 2016 11:12:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-03T11:23:41.576Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tVL3qWfANDNLweKUSeYtVQ.jpeg" /><figcaption>Memento Mori ( <a href="https://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Philippe_de_Champaigne&amp;action=edit&amp;redlink=1">Philippe de Champaigne</a>)</figcaption></figure><p>Ölümden neden korkarız? Tabii ki her canlı gibi insan da güdüsel olarak ölümden korkar. Ancak Marx’tan beri biliyoruz ki, insan evrimi boyunca doğaya yabancılaşan bir canlı. Dolayısıyla ölüm ve ölüm korkusu da bu evrimsel süreçte farklı anlamlar kazanır. Tabii ki her insanın ölüm korkusu ile ilişkisi kendisine özgüdür ve kendisine hayatta biçtiği misyonlardan tutun da yaşamı nasıl anlamlandırdığına göre kişiden kişiye farklılaşır ancak biz yine de ölüm korkusunun toplumun büyük kesimlerinde örgütlü olmasındaki materyal zemini bulmaya çabalayacağız bu yazıda.</p><p>Şimdi tekrar başlangıç sorumuza döner ve tersten sorarsak: insan ölümden ne zaman korkmaz? Bunun için ancak iki durum söz konusudur ve diyalektik bir bütünlük arzeder. Bu iki antagonist durumdan ilki, kişinin hayattan hiç bir beklentisinin olmaması durumudur. Diğeri ise kişinin tüm beklentilerinin sağlandığı ve tatmin olduğu… Hatta ilk durum için ölüm, bir çözüm anlamına gelir ve kurtuluş kapısını açan anahtar olur.</p><p>Bu noktada yardımımıza tarih, coğrafya ve biraz da edebiyat yetişecektir. Ama öncesinde, hayatta hiçbir şeye sahip olamayacak ve hiçbir zaman feodal beyin boyunduruğundan kurtulamayacak bir Orta Çağ serfi olduğunuzu düşünün. Bu hayat size ölene kadar acıdan başka pek bir şey vadetmeyecektir. Bu durumda yaşamanın anlamı kalmayacaktır. Ama öyleyse Orta Çağ boyunca yaşayan atalarımız neden toplu intihar törenleri düzenlemediler? İşte bu noktada Orta Çağ boyunca emeği yeniden üretmek için yeni bir aygıt devreye girer: ölümden sonraki yaşam. Bu dünyadaki acıların anlam kazanır. Tanrının cennetine giden yol bu acılara göğüs gerebilmekten geçer. Hatta tanrının cennetine girmeyi garantileyen şehitlik kavramı kişiye daha da cazip gelecektir.</p><p>Yaşadığı dönem ve şiirlerinde işlediği konular itibariyle tam bir Orta Çağ insanı olan Yunus Emre[1], bireye ölümün kaçınılmazlığı üzerinden kişinin bu dünya problemlerine kapılmaması gerekliliğini şöyle anlatıyor:</p><p><em>Dünya umuruna meylini verme</em></p><p><em>Sen de kurtulamazsın ecel elinden</em></p><p><em>Ben filanım deyi göğsünü germe</em></p><p><em>Sen de kurtulamazsın ecel elinden</em></p><p><em>Hani Meryem hani On’noğlu İsa</em></p><p><em>Elinde ejderha olurda asa</em></p><p><em>O da kavmi ile cengeden Musa</em></p><p><em>O da kurtulamadı ecel elinden</em></p><p><em>İskender de gitti alemi gezdi</em></p><p><em>Yunus balığı ile deryayı yüzdü</em></p><p><em>Zaloğlu Rüstemin tahtını bozdu</em></p><p><em>O da kurtulamadı ecel elinden</em></p><p><em>Nemrut İbrahim’le çok cenk eyledi</em></p><p><em>Semaya kastetti deyi söylerdi</em></p><p><em>Ahırı bir sinek halay eyledi</em></p><p><em>O da kurtulamadı ecel elinden</em></p><p><em>Eydür Derviş Yunus din ile iman</em></p><p><em>Tacı tahtı aldı gitti Süleyman</em></p><p><em>Lokman da derdine olmadı derman</em></p><p><em>O da kurtulamadı ecel elinden</em></p><p>Bu dünyadan beklentiyi tamamen kesip kendisini öbür dünyadaki hayata veren Yunus’un ölümden korkması mümkün mü? Yunus gibi düşünen bir çok Orta Çağ insan için de bu sorunun cevabı olumsuz olacaktır.</p><p>Orta Çağ insanında ölümden korkmak arızidir. Ölümden korkanların tanrıdan, daha doğrusu tanrının ona diğer tarafta vereceği cezadan korkanlar olduğu düşünülür. O nedenle ölümden korkanların günahkarlığı tescillidir. Çünkü tanrı sevdiği kulunu yanına erken çağırır. Orta Çağ’da ölümden korkmak suçtur.</p><p>Buna mukabil insan hayatta doyuma ulaştıysa da ölümden korkmayacaktır. Yaşadığı sürece tatmin olmuş bir birey için ölüm bir doğal durumdur ve ölmek onun benliği için bir problem arzetmeyecektir. Tabii ki uzun erimli planlarını yapamayacaktır fakat bu planlar ertelediği için değil uzun hazırlık süresine ihtiyaç duyan planlar olduklarından kişi yine bu hazırlık sürecinde ölecektir ve uğruna bir şeyler yaptığı için de yine tatmin olmuş olacaktır. Dolayısıyla bu bireyin ölümden sonra yaşama ihtiyacı yoktur. Çünkü bu dünyadaki var oluşu kendisi için tatmin edici olmuştur. Doğal olarak bu ütopik insanın var olamayacağını düşünsek dahi, çoğu açıdan istediklerini elde etmiş ve üretmiş bir “insan” yaratabilmek mümkündür. Bir anlamda, komünizm, bu insanı yaratma ülküsüdür de.</p><p>Bu noktada ölümden korkunun kapitalizmle beraber tekrar keşfedilmiş bir duygu olduğunu söylemek pek de haksız bir tespit olmayacaktır. Çünkü kapitalizmde yaşanan hayatlar yarım yamalaktır. Bu yarım yamalaklık, hayatın bir kısmının kapitaliste satılarak toplumsal üretime dahil edilmiş olmasından kaynaklanır. Hayatın kapitalist tarafından satın alınmamış saatlerinin bireye ait olduğu hissi yaratılır (boş vakit[2], tatil vs.). Halbuki bu his bile satılan emek-gücünün devamlılığı içindir. Kişi kapitalizmde dinlenirken bile kendisi için değil kapitalist için dinlenir.</p><p>Dolayısıyla kişinin hayatının bir kısmının doğrudan bir kısmının ise dolaylı olarak kontrol edildiği bu sistemde birey kendisini gerçekleştirmeyi sürekli ertelemek veya yukarıda bahsedilen kısıtlı zamanlarda aslında tam olarak tatmin olmadan geçiştirmek zorunda kalır. Bu bireyde hep daha sonraya bırakılan işleri olmasına sebep olur. Kişi hayatının bu ertelediği işleri yapmadan sona ermesini istemez fakat kapitalist yaşam tarzı da bireye bu her zaman bu işleri yürütme fırsatı vermez.</p><p>Kemal Sunal’ın ünlü Bombacı Mülayim tiplemesini oynadığı Korkusuz Korkak filminde, Mülayim’in öleceğini öğrendiği zaman doktorla girdiği pazarlık aslında tam da yukarıda bahsettiğimiz şeyin parodisidir. Bir gün köşeyi döneceği ümidiyle yaşayan, kolunda saati olmadığı için saati yakınında yaşadığı demir yolundan 15 dakikada bir geçen banliyö trenlerinden öğrenen, ev sahibinden kirayı ödememek için kaçan Mülayim, hayatının geri kalanını 6 aya sığdırmak zorundadır. Fakat ücretli çalışan olan Mülayim için 6 ay Sana kuyruğundan çıkıp, tüp kuyruğuna girmeye bile yetmez.</p><p>Kapitalizm, bireye boş zaman verdiği hissini bir başka mekanizmayla da ürertir: emeklilik… Ancak emeklilik bireyin posasına bahşedilir ve artık o kadar geç gelir ki, kişinin, Mülayim’in öleceğini öğrendikten sonra “zamansız gelen paranın üzerine sıçarım fikriyle” kazandığı piyango parasıyla umumi tuvalet yaptırması gibi, bu verilen boş zamanı israf etmesi de çok muhtemeldir. Çünkü birey o kadar çok kendisini ertelemiştir ki motivasyon kalmamıştır.</p><p>Nihayetinde görülüyor ki ölümle kurduğumuz ilişkinin ekonomi politiği bu haldedir ve bireyin içinde bulunduğu üretim ilişkilerinden ve mülkiyet tarzlarından hiç de bağımsız değildir. Bu bağlamda sağlıklı yaşam da kapitalist sistemde kişinin ölümle başedebilmek için kullandığı bir mitolojik ideoloji olarak yorumlanabilir[3].</p><h4>Dipnotlar:</h4><p>[1] Yunus, Anadolu’ya geldikten sonra Bizans’tan Orta Çağ’ın tüm kurumlarını alan Türklerin, Moğol akınları sırasında yaşanan krizden etkilenmiş yeni yerleşiklerindendir. Bunu hayatına ait anlatılan menkıbelerden çıkarmak mümkündür. Fakat bu Orta Çağlı olma durumunu kendi şiirlerinden birisiyle göstermek daha güzel olacaktır:</p><p><em>Aşık sana bir sözüm var, bu arş nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, bu arş kürsün üstündedir</em></p><p><em>Kamil sana bir sözüm var, bu kürs nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, bu kürs levhin üstündedir</em></p><p><em>Derviş sana bir sözüm var, levih nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, levih gökler üstündedir</em></p><p><em>Kamil sana bir sözüm var, yerler nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, yerler öküz üstündedir</em></p><p><em>Derviş sana bir sözüm var, öküz nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, öküz balık üstündedir</em></p><p><em>Aşık sana bir sözüm var, balık nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, balık suyun üstündedir</em></p><p><em>Aşık sana bir sözüm var, su da nenin üstündedir</em></p><p><em>Hikmetine akıl ermez, su rüzgarın üstündedir</em></p><p><em>Yüzünü Hürmüz’e tutmuş, kuyruğun firenge atmış</em></p><p><em>Yeri götren sarı öküz, yüz on dört bin yaşındadır</em></p><p><em>Kabe’yi belinde tutmuş, ağzını Hürmüz’e açmış</em></p><p><em>Kuyruğun karnına atmış, mağrib maşrık başındadır</em></p><p><em>Gözlerin ırmayıp bakar, silkinse dünyayı yıkar</em></p><p><em>Şundan hayli elem çeker, bir sinecek başındadır</em></p><p><em>Gönü var dağlardan kalın, tüketmez mahluklar yağın</em></p><p><em>Kuvvetlidir şöyle yeğin, sanki on dört yaşındadır</em></p><p><em>Titreyişi zelzeledir, boynuzları velveledir</em></p><p><em>On iki ayağı vardır, her biri bir kösededir</em></p><p><em>Aşık Yunus söyler bunu, ne güzel yaratmış Gani</em></p><p><em>Çifte koşayıdım onu, hikmet onun işindedir</em></p><p>[2] Boş vakit (leisure time) adlandırması dahi kapitalist hegemonyanın göstergesidir. Birey’in toplumsal üretime katılmadığı her zamanın boşa giden zaman olduğu fikrine dayanır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e55ef6f4d9a2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kutsal Ekoloji veya Ekolojik Hareketin Sefaleti]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/kutsal-ekoloji-veya-ekolojik-hareketin-sefaleti-23d2a6b8ea96?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/23d2a6b8ea96</guid>
            <category><![CDATA[ecology]]></category>
            <category><![CDATA[idealism]]></category>
            <category><![CDATA[critics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Dec 2015 12:21:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-12-30T12:21:59.568Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/309/1*YbcI7Xe-YzAOcL0mJAtzoQ.jpeg" /></figure><p>Ekolojizmle iştigal eden arkadaşlar bir veczi çok kullanır çalışmalarında: “İnsan doğa’nın bir çeşit kanseridir”. Ne kadar beylik bir laf. Fakat bu laf o kadar beylik ki ciddiye bile almamamız lazımdı. Ama yine de bu sıkıcı işi göze alıp bu fikri ciddiye alıyoruz. Çünkü çağdaşı birçok teoriye göre ileri bir noktada. Çünkü insanı doğal bir olgu ile, kanserle, özdeşleştiriyor. Ama özdeşleştirirken yine bir olumsuzlama yapıyor. İdealizmin o amansız bataklığına batıyor. Kanserin bir canlı için ne ifade ettiğini bilerek yapıyor bunu. Bununla beraber bilimsel bir tahrifat daha yapıyor, Dünya adlı (milyonlarca alelade gezegenden birisi olan) gezegeni doğa ile özdeşleştiriyor. Dolayısıyla bu olumsuzlama tipik bir iflah olunmaz idealizme işaret ediyor. Neden referansın canlılık (hatta Dünya merkezli bir canlılık) olduğunu sorgulamamıza da yardımcı oluyor.<br> <br>Ortaçağ kendi krizlerinde kendi dinlerini inşa etti. Post-modernizm dediğimiz, idealizmin yeniden üretildiği bu yeni-ortaçağ ise kendi dinlerini tekrar aynı mekanizma ile fakat bu sefer “bilimsel gerçeklere” dayanarak inşa ediyor. Bu ahir zaman dinlerinin inşası eskiler gibi korkular ve “ahlaki erdemler” yoluyla üretiliyor. Küresel ısınma veya hayvanların can taşıdıkları bilgisi üzerinden yaşam hakkı tanıma çabası. Bütün bunlara dair dalga geçebilecek bir sürü argümanımız var olmasına rağmen geçmeyeceğiz. Amacımız dalga geçmek değil, bilimsel bir yöntemle bu arkadaşları boşa çıkarmaktır.<br> <br> Öncelikle gayet makul bir senaryoyu ele alalım. Evrenin alelade bir galaksisindeki, alelade bir yıldız olan Güneş’imiz büyük patlamalar zinciri geçiriyor ve bu patlamaların sonucu oluşan birkaç bin meteordan birisi dünyamızı hedef alıyor. Bu meteor öyle büyük bir momentumla çarpıyor ki, dünyamızın soğuk kabuğu altına gizlenmiş “zehirli”(1) gazları açığa çıkartıyor. Tüm türler (belki birkaçı hariç) ölüyor? Ne kadar acı. Milyonlarca telef olmuş hayvan ve bitki. Güneşin gaddar çekirdek birleşme reaksiyonları yaşamı yok ediyor. Bu senaryo o kadar mümkün ki insanlık daha ortaçağı yaşarken (yer küreyi mahvedip, türleri yok etmeye başlamazdan da) olabilirdi. Olmaması sadece bir tesadüf.<br> <br> Bu örneğin bizi getirdiği nokta şudur: İnsanın doğa için bir kanser olmadığı. Kanser olsa dahi kanser denen “illetin” bile doğal bir süreç oluşu, onu, doğa nazarında nötr bir çerçeveye sokar. Dünya için sonun, doğanın bir evrimsel sonucu olan, Homo Sapiens adlı bir tür veya meteor tarafından oluşunun bir anlamsal farkı yoktur. Çünkü inorganik bir yapı olarak Dünya bu “felaket” sonlara hep sonun kaynağından bağımsız tepkiler verir.</p><p>Kapitalizm ve sonrası dönemin insanını bu bağlamda orta çağ insanından ayıran tek nokta ise, dünya üzerindeki canlılığın sonunu (bilinçli veya bilinçsiz) bu korkunç örneğimizdeki meteorlar gibi talep edişidir. Bu talep kendi “soyunun”(2) varlığını tehdit eder noktaya gelmeden kendi anti-tezi ile karşılaşamamıştır.</p><p>Çünkü kapitalizmin kendisine içkin kütlesel üretim mekanizması, bu kaynakları kendi klasik teorisinin iddia ettiğinin aksine piyasaya talepten daha fazla sürer. Bu “israf” öyle dramatiktir ki, bireyi ahlaki sorgulayışa sokar. Bazı coğrafyalarda ölen çocuklara karşın bazı coğrafyalarda aşırı beslenme sorunu baş gösterir. Birey de kendisinin “toplumsal varlığı” nedeniyle oluşan bu israftan belirli bir bilinç sonrası hicap duyar. Halbuki üretim bireysel değil kümülatif ve toplumsaldır. Birey o benliği taşımasa da bu üretim/tüketimde pay sahibi olacaktır. Dolayısıyla yiten ağaçlar veya hayvanlardan ötürü birey sorumlu değildir(3).</p><p>Dolayısıyla insan ürünü eylemlerin azılı muhalifi ekolojist felsefe ve bunun bir versiyonu olan vegan/vejetaryen felsefe kendi idealist karanlığını ve çaresizliğini bu noktada tezahür ettirir.</p><p>Doğa adına söz söylediğini iddia eden insan, aslında kendi soyunun devamlılığı için söz söyleyen “bilinç taşımak”(4) dışında gezegen üzerindeki diğer türlerden hiç farkı olmayan alelade bir türdür. Dolayısıyla adına konuştuğu şey kendisinin bir parçası olduğu doğa değil, bilfiil insan neslinin kendisidir. Çünkü konuşma denen eylem bizzat “bilinç” denen kavramın sonucu olarak ortaya çıkar ve bilinç sahibi olmayan canlıların evrimsel süreçte başaramayacağı bir eylemdir. Sırf bu yüzdendir ki ağaç veya bağırsak tenyasının yaşam hakkı talebi mümkün olmamaktadır.<br> <br> İnsanın bir diğer ekolojist çabası da evrimsel anlamda taksonomik aidiyetidir. En genel anlamıyla bir hayvan türü olarak, insan, ancak kendisine zarar vermeyen omurgasız canlılar ve diğer omurgalı canlılar ile vicdani bir bağ kurabilmektedir. Örneğin, bir canlı olan, bağırsak tenyasının yaşam hakkına ilaçlarla tecavüz eder ve bu süreçte hiçbir vicdani rahatsızlık yaşamazken oksijen kaynağı olarak gördüğü en ufak yeşillikle “bireysel” özdeşlik kurabilmektedir. Bununla beraber yine insan taksonomik anlamda benzer grupta yer alan diğer omurgalı havanlarla bir özdeşleşme yaşar(5). Yani bakışlarında bir “ifade”(5) sezilen canlılar insan için üç aşağı beş yukarı benzer göz yapısına sahip olduğu omurgalılardır. Buna rağmen insan kanını emen ve sıtma “illetini” taşıyan sivri sineklerle mücadelesinde böyle bir “ahlaki” tutum göstermez.<br> <br> İşte tüm bunlar doğa adına söz söyleme gibi bir gaflete düşmenin, dolayısıyla felsefi anlamda idealizmin tezahürüdürler. İnsan bir canlı olarak diğer herhangi bir canlıdan ne üstün ne de alçaktı. Tabiki diğer canlılar gibi “keyfe keder” öldürmeme kanununa bağlı olmakla beraber kendi varlığı için, tıpki diğer canlıların yaptığı gibi, her yöntemi uygulaması evrimsel anlamda mubahtır. Ve işte tam da bu noktadadır ki ekolojist felsefe, doğanın değil insanlığın varlığını arzu eden bir felsefedir. İnsan alelade bir parçası olduğu içindir ki, doğanın sürekliliğini isteyebilecek bir kudret sahip değildir. Doğa değil insan, değil dünya değil güneş sistemi, samanyolu galaksisi olmadan da kendi varlığını sürdürebilecektir. Dolayısıyla insanın doğa adına konuştuğu her söz aslında dolaylı olarak kendi evrimsel hanesine yazılmaktan başka bir anlam ifade etmemektedir.</p><p>Bu konuşmaların insanlığın bilgi birikimi açısından da gerici bir muhteviyata sahip olduğunu da kolaylıkla gösterebiliriz. Aydınlanma devriminin Batlamyus’un dünya merkezli evren(dolayısıyla doğa) anlayışına yapılan eleştiri ile başladığı, Einstein’ın estetik görelilik kuramı ile taçlandırdığı uzay-zamandaki her noktanın özdeşliğinin gösterilmesi ile devam eden süreçte bu arkadaşlar tekrar Dünya’yı doğanın merkezine yerleştirerek ne kadar bilimsel davrandıklarını sergiliyorlar.<br> <br> 13,6 milyar yıllık doğa tarihini bir yıla denk getirsek, saniye kadar yer kaplayan insanlığın sadece son dakikada var olan türler için bu kadar çaba göstermesi evren için hiçbir anlam taşımaz. Dolayısıyla insanın kendisi merkezli doğaya bakışı olan ekolojik düşünce yıllar önce ayak üstüne durdurulan mantığı tekrar baş aşağı etmekten beis duymamaktadır. Vegan/vejetaryen felsefe ise bir açıdan daha vahim durumdadır. Hayvanların yaşam hakları ve ürettikleri ürünlere sahip olmaları hakkının tüketimi durdurarak savunulacağı fikrini savunan bu dostlarımız, kapitalizmi de tüketmeden yıkan arkadaşlarla aynı yerde durduklarından bu 19 yy. ütopist fikirleriyle kendi bilimsel konumlanışlarını ortaya koyarlar.</p><p>Ezcümle, Dünya adlı gezegenin bir kaç bin yıllık sakini olan insanın gezegen kaynaklarını kontrolsüzce tüketmesine karşı mücadelede ideolojik tahkimatını yanlış konumlandıran bu arkadaşların cephesi her zaman yarılmaya müsait olacaktır. İnsanlığın sürekliliği kavgasından başka olmayan bu kavgalarında insanlığın binlerce yıllık birikimiyle şekillendirdiği gündelik faaliyetlerine topyekûn savaş açarken yaptıkları işin tam da insana özgü bir faaliyet olduğunu bir kez daha hatırlatmak isteriz.</p><h4>Dipnotlar</h4><p>(1) Görelilik bu noktada başlıyor. Kimi canlı için zehir olan bir madde bir başkası için besin kaynağı olabiliyor. Örneğin insan için zehir olan karbon-mono-oksit bazı bakteriler için besin kaynağı olabiliyor. İnatla soruyoruz? Doğa insanın mı bu bakterilerin mi?</p><p>(2) Soy devam ettirme hayvansal bir güdü olup gelecek soyların güven içinde “erişkin” olması da bu sürece içkindir.</p><p>(3) Nasıl ki toplumun sınıfsal yapısından bireysel anlamda sorumlu olmayışı gibi.</p><p>(5) Doğa’da tek bilinç sahibi canlı, insan olmayabilir.</p><p>(6) Bunda en etkili olan mekanizmanın ise gözler ve bakış olduğunu iddia ediyorum. Çünkü bakışlar insanın ruhsa ve fiziksel dünyasının bir kolektif yansıması olduğu gibi diğer omurgalı hayvanlarda da benzer bir mekanizmaya sahiptir.<br> <br> Bu bakışların diğer omurgalı hayvanlarda da benzer olması, insan zihninde, kendi türüne özgü bir soyutlamaya tetiklemeye sebep olacaktır. Bu keyif bile felsefi anlamda sorguyu haketmektedir ve bilinç sahibi canlının “keyfinin” evrimsel olarak doğru bir noktaya yerleştirilmesi gerekmektedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=23d2a6b8ea96" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ingmar Bergman’ın “Scener Ur Ett Äktenskap” –Bir evlilikten manzaralar- Filmi ile ilgili bir…]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/ingmar-bergman-%C4%B1n-scener-ur-ett-%C3%A4ktenskap-bir-evlilikten-manzaralar-filmi-ile-ilgili-bir-de-5c14466c79a2?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c14466c79a2</guid>
            <category><![CDATA[ingmar-bergman]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Sep 2015 14:11:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-01T14:22:27.870Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Ingmar Bergman’ın “Scener Ur Ett Äktenskap” –Bir evlilikten manzaralar- Filmi ile ilgili bir değerlendirme</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/678/1*LyG_KYs55nmHPMcOpTJxog.jpeg" /></figure><p>Kadın erkek ilişkisinde hemen her şey üzerine bir şeyler söylendiğini, ilişkinin bir sorumluluk getirdiğini bilhassa, herkesin kabul ettiğini biliyoruz. Benim son bir yıldır üzerine düşündüğüm şey bu sorumluluğun hak edilip hak edilmediği? Sorumluluğun boğuculuğu ve ilişkide tarafların birbirlerinin başlarına tünemesi filmde çok güzel bir şekilde ifade ediliyor ve sergileniyor: “Sen ve ben birbirimizi çok şımartmıştık, hava geçirmez bir varoluşun içindeydik. Her şey kusursuzdu, tek çatlak yoktu. Oksijensizlikten öldük.”</p><p>Bu sözü birçok şeye yorabiliriz fakat ben şahsi deneyimlerimden dolayı, tek çatlak olmamasını, kenetlenmenin bokunun çıkmasına yani bütün bir hayatı tek bir kişi ve duygu üzerinden yaşama çabasına yoruyorum. Bu tam da tünemek oluyor. Başka bir yere yazdığım bir yazıda da evlilik sözleşmesine opsiyonel şartının getirilmesi gerektiğini söylemiştim. 5+ isteğe bağlı olmalı. Filmde çok kısa kesilse de bu konuya da bir vurgu var.</p><p>Bir ömür boyu mutluluk ilk etapta kulağa hoş gelen fakat insanı altında ezen bir söz. Bir ömür boyu çok ciddi bir zaman dilimini işaret ediyor bizlere ve eğer evlenirsen o çok ciddi zaman dilimini tek bir insana adaman gerektiğini söylüyor. Herhangi bir çifte bir ömür boyu mutluluk dileyen kişiyi ele alalım. Buradaki iyi niyeti elbette anlıyorum fakat evlilik ile ilgili deyimlerin hep bir ömür temelinde olması tesadüf değil, bir yastıkta kocama dileği de buna benzer. İş bu sebeple bu tip sözler lügatlardan kaldırılmalı belki de. Çünkü bana bir imkansızlığı sanki çok kutsal bir bokmuş gibi ifade ederken rahatsız olmayan insanlar puşt ya da yediği bokun farkında olmayan bir kıt zekalı tipler olarak gelmiştir. Bunu da koyalım ortaya. İnsanlar hayatı ne sanıyorlar bilmiyorum. Ne hakla bütün bir ömrü ipotek altına alabiliyoruz? Ne hakla benim bütün bir ömrüm ipotek altına alınıyor?</p><p>Evliliğin ilk günden itibaren tüyleri ürperten bokluğu bu tamlamadadır. Bir ömür boyu vurgusu artık kanıksanmıştır. Evlenmeye karar veren kişi bir ömrü ortaya koyduğunu bilmektedir. Bu ilk etapta pek de hissedilmeyen şoku, aile, çevre, çocuk, maddiyat, besler ve büyütür. Temelde yatan şey sorgulanmadan ve onun farkına varılmadan yapılan her kavga, girişilen her sorgulama -Neden böyle olduk? Oysa biz birbirimizi hala çok seviyoruz?- boşunadır. İşte bu, evlilik ile insanların sırtına yüklenen korkunç sorumluluğun boyutu hakkında biraz bilgi veriyor bize. Bütün bir ömür. Ben bunu hak edecek hiçbir şey yapmadım. Biz bunu hak edecek hiçbir şey yapmadık. Aile kurumu ideolojik açıdan da irdelenmeli. Egemen sınıfın aileyi falan kutsaması boşuna değil, bunları az çok hepimiz biliyoruz.</p><p>Benim tespit ettiğim ya da ettiğimi sandığım bir benzerlik var. Çalış ve öl, sana verebileceğimiz tek teselli, her yıl on gün tatil ve emekli olduğunda aç kalmaman için cüzi miktarda bir para. Sonunda kendimize sorduğumuz şu hüzünlü soru: otuz yıl boyunca çalıştım ve elimde ne var? Elinden alınmış bir ömür, başkaları hesabına heba edilmiş bir ömür.</p><p>Evlilikle üzerimize bindirilen o kahrolası sorumluluğun bundan bir farkı yok. Bir ömür boyu bir insanla mutlu olmaya çabalarsın. Aşk bitse dahi bitmemiş gibi zorlarsın. Kendini çocuğuna adamakla avunursun, onun kazandığı üniversiteyle, işiyle falan. On beş yılın ardından bir ses tonunu duymaya dahi tahammül edemeyecek hale gelir ve hala zorlarsın. Çünkü başta altına gönüllüce imzanı attığın sorumluluğu, yani tükürdüğünü yalamak istemezsin. Bir işte on beş yılı geride bıraktıktan sonra vazgeçmek ne kadar zorsa bir evliliği bir süre sonra bitirmek de o kadar zor gelir insana. Sonuçta boku yediğini kabul eder, minik teselli arayışlarıyla çırpınır durursun. Ne için peki? -Nothing. *</p><p>Yaşam alanı gönüllüce daraltılmış, düşler ise onları düşleyenin elleriyle öldürülmüştür. Evlilik topluma ve <em>onu irinle dölleyen devlete</em> karşı sallanan beyaz bir bayraktır; eller havada, sizin gerçekleriniz benim gerçeklerimi yendi, teslim oluyorum. Budur evliliğin bana anlattığı şey.</p><p>Bergman’ın yüzümüze attığı tokat budur filmde.</p><p>Bunun yanında kadın erkek ilişkisine dair insanı kendinden utandıran gerçekler de var filmde. Çok sevdiğiniz ama artık boğulduğunuz için terk ettiğiniz bir kadına karşı duyduğunuz vicdan azabının dışavurumu aylar sonra tekrar görüştüğünüzde vuku bulur. Ona bakıp ağlamak istersiniz. Onu tutup bir daha da bırakmamanın imkansızlığı gözyaşlarınızı akmaya hazır bir pozisyona getirir. Bunun karşınızdaki dişiye yaptığınız bir işkence olduğunu anlamak zaman alır. Onu hala sevdiğinize dair bir tavır sergilersiniz ve eski partneriniz şunu sorar gözleriyle size: bunu bana neden yapıyorsun? Bir kamyon sopayı hak ettiğimizi böyle haykırırız biz. Kahrolası çenemizi tutmayı bilemeyiz. Kadınların trajedisi ve erkeklerin götlüğü buradadır. Filmde bunu da görüyoruz. Filmde duygusal olarak zayıf bir erkeğin şiddete meyilinin arttığına dair harika bir sahne de bulunuyor. Neyse ki bu şiddet bokunu yemedim diye teselli buluyorum, diğer her şey öyle utanç verici ki, buna bile tutunabiliyorum.</p><p>Biraz da kadınlara gömelim. Bir adam gitmek istiyorsa bırakılmalıdır diye düşünüyorum. Filmde adam gideceğini söylediği andan itibaren kadında başlayan tutumlar beni sinirden kendimi sikme noktasına getirdi. “Bunu hak etmiyoruz” dedim. Her erkeğin yaşadığı o kahrolası an’ı hak etmiyoruz. Bir insanın ebesi bu denli pervasızca sikilmemeli. Bana bunu yapamazsın. Bize bunu yapamazsınız, yapmamalısınız. Gideceğim diyen bir adama “beni bırakma” diyemezsiniz. Bunu hak etmiyoruz. Bu, çok açık bir biçimde tamamen içgüdüsel olarak erkeğin ruhuna oynamak ve kendini erkek kalbine kapanmaz bir yara olarak kazımaktan başka bir şey değildir. Johan’ın da dediği gibi: eğer bize hipotenüs kadar duygularımız da öğretilseydi, kimse kimseye bu işkenceyi yapmazdı.</p><p>Çünkü bir şairin dizelerini tahrifata uğratmak gerekirse: çekilince kalbimizin suları, geriye o yaralardan başka hiçbir şey kalmıyor.</p><p>Bu filmi izleyeceksiniz çocuklar.</p><p>Bu bu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c14466c79a2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eve Yalnız Yürüme Dersleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/eve-yaln%C4%B1z-y%C3%BCr%C3%BCme-dersleri-d2ad6bd4fe8c?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d2ad6bd4fe8c</guid>
            <category><![CDATA[cocuk]]></category>
            <category><![CDATA[babalar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Aug 2015 20:17:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-08-11T20:17:26.752Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/338/0*oeHyeyn5lhA67MwV.jpg" /></figure><p>Babalar hep değişik adamlardır. Değişik derken yanlış anlaşılmasın, iyi anlamda söylüyorum bunu. Değişiklikleri ise çocuklarına karşıdır. Çocukları ve diğer insanlar şeklinde bir sınıflandırmaları vardır kafalarında. Neredeyse tümüyle farklı insanmış gibi farklı tavırlar takınırlar bu iki farklı gruba. Benim babam da bu anlamda değişik bir adam. Hep dediğim gibi değişik bir anne yoktur. Anneler hep aynıdır, birbirlerine benzerler ama babalar değişiktir işte. Bütün babaların tek ortak yanı değişik olmalarıdır. Hiç biri birbirine benzemeyen değişiklikleriyle ortaklaşırlar. Sanki aralarında hepimiz farklı bir değişik adam olacağız diye anlaşmışlardır.</p><p>Kendisi çok ilgili bir baba değilmiş gibi gözükür ama uzaktan takip eder. Bazen mesafeyi ayarlayamayıp çok geride kaldığı olur ama olsun, o da insan. Yapabilir böyle şeyler. Mükemmel bir öğretmendir. Hayatta teknik konularda öğrendiğim çoğu bilgiyi ondan öğrendim. En azından temellerini o yerleştirdi zihnime. İnşaat, elektronik, tamirat vs… Bunları becermesini sağlayan şey sizi işe dahil etmeyi başaran bir auraya sahip olmasında.</p><p>Neyse babama yağdırdığım duygusal övgüler kısmını geçersek, babamın yine takip mesafesini ayarlayamadığı zamanlardan birinde bana öğrettiği bir şeyden bahsedeyim: Kendi işini kendin yapmalısın. Kurdun ensesi neden kalındır meselesi yani.</p><p>Sene 1993… Kontenjandan sarışın ve beyaz tenli olduğum yaşlardan, beslenme çantalarını boyundan asıp arabacılık oynadığım haşarı çocuk yaşlarına yeni girdiğim zamanlar. 1. Sınıf’a yeni başlamıştım. Okula annem veya babamla gidiyordum ve bunu seviyordum çünkü yol boyunca 5 yaşın bütün merakı ile kafama takılan her şeyi sorup bir şekilde cevaplar alıyorum onlardan. Ya da onlar bana birşeyler anlatıyorlardı. Bu 15 dakikalık yürüyüşler hoşuma gidiyordu kısaca.</p><p>Günlerden 10 Kasımdı ve malumunuz Kemal Paşa’nın terk-i diyâr edişinin yıl dönümü. Bizim peder de evde oturmuş, o zaman daha yeni yeni yayılan özel televizyonlardan, Show TV’de gösterilen Can Dündar’ın Sarı Zeybek belgeselini yeni aldığımız renkli televizyona bağladığı kamerası sayesinde kasete aktarmaya çabalıyor. Fakat o sırada benim okuldan çıkış saatim gelmiş ama sikinde bile değilim peder beyin affedersiniz. Adam kutsal görevine odaklanmışken okuldan çocuk almanın sırası mı? Adam haklı. Annem o gün okulda nöbetçi olduğundan geç çıkacaktı ve beni onun alması söz konusu olamazdı. Neyse efendim saat 15.00 olmuş ben okul bahçesinden çıkmış, babamın beni her zaman beklediği köşeye bakıyorum ama babam yok. Yolumuzun üstündeki fırına ekmek almak için uğradığında bazen bir iki dakika gecikirdi. Yine oraya uğradı sanıp beklemeye başladım. Ama adam hâlâ ortada yok.</p><p>Benim için akşam olduğunda eve gitmek o yıllardan beri önemlidir. Evde olmadığım zamanlar hep rahatsız hissederim kendimi. Nedeni nedir bilmiyorum ama bu böyle yıllardır. Dolayısıyla eve gitmem lazımdı o saatte. Dolayısıyla eve gidemeyeceğim endişesi başladı bende. Tabi bu sırada ortada kalmanın verdiği o mutsuzluk hafiften yüzüme yansımış olacak ki arkadaşlarım ve bazen de anne babaları beni kendi evlerine davet ediyorlardı, fakat “Cık!.. Iıhh!.. Ben eve gideceğim. Babam gelip alacak beni”. Sanıyorlardı ki korkuyorum. Hayır korkma değildi bu, düzenim bozulmuştu ve ben bu rutinin bozulmasından çok rahatsızdım. Tuhaftır, çocukken ağlak ve tırsak bir tip olmama rağmen ağlamamıştım o gün.</p><p>Okuldan son çıkan grup şehrin hafif çıkışında bulunan Orman İşletme Müdürlüğü’nün lojmanlarında yaşayanların çocuklarıydı. Okula hep birlikte gelir, hep birlikte de geri dönerlerdi. Yollarının üstündeydi bizim ev de. Son çarem onlardı. Eve daha önce hiç yalnız yürümemiş ben, kuyruklarına takıldım ve başladım arkalarından yürümeye. Eve ilk defa yalnız gidiyordum. O zamana kadar ya annem ya da babam almıştı beni. Bu okuldan alınmama olayının korkusundan değil ama eve gidemeyeceğim korkusuyla, bir gayretle küçük adımlarımı sık atarak arkalarından seğirtiyordum.</p><p>Okumayı öğrendiğim henüz yeni keşfedilmişti. Ama bu keşfedilme olayı ayrı bir hikayenin konusu. Dolayısıyla ondan bahsetmeyeceğim. Yaptığım işin okuma olduğunu öğrendiğimden beri, ben de her bulduğum yazıyı anlayayım anlamayayım okuyordum bir heyecanla. O gün de çocukların kafalarını şişirene kadar tüm dükkan tabelalarını, araba yazılarını falan sesli sesli okudum yürürken. En sonunda bıktırdım çocukları ve içlerinden 5. sınıfa giden ablalardan birisi, beni, benim o masum okuma heyecanımı götüme kaçırtan bir çemkirişle susturdu. Zaten arkalarında yürüyordum ve babam beni gelip almamıştı. Daha yolun yarısı yeni bitmişti. Yorulmamıştım ama sıkılmıştım. Çektiğim çile nedir diyerek feveran ettim. Ağlamaya başladım o çemkirişin üstüne. Kız da yaptığından pişman olmuş olacak ki geriye döndü ve beni teselli etmeye çabaladı.</p><p>Bu sırada yolumuzun üzerindeki benzinlikten geçiyorduk. Benzinliğin hemen yanındaki deponun camı kırıktı ve ne zaman oradan geçsem kırık camdan elimi uzatıp kaba tuz alıp emmeye bayılıyordum. Yine onu yaptım. Bu sefer kız yaptığım hırsızlığı affetmedi ve suratıma bir tokat akşetti. Tabi tekrar feryat figan bende. Ulan ne çileli gün yaşıyordum. Zaten ulusal matem gününün sonbaharla bütünleşmiş kasveti öylece her yanımızı kaplamışken bir de yaşadıklarıma bak. Ama benzinliği geçiş beni rahatlatmıştı. Evimize üç yüz — dört yüz metre kamıştı. Artık o salak kıza ve diğerlerine ihtiyacım kalmamıştı. Direk vitesi yükselttim ve eve doğru koştum. Bütün bunların acısını babamdan çıkartacaktım.</p><p>Eve varıp kapıyı çaldığımda babam beni karşısında gördü ve “Lan, sen nereden çıktın?” diye bir tepki verdi. Sonra saatine baktığında yaptığı hatayı fark etti. Ama ben affetmedim. Tüm sinirimle ona olanları anlatıp suçluluk duygusunu iyice pekiştirmeye çabaladım. Yolda dayak yemiştim. Olayları anlattıktan sonra beklentim şuydu: babam üzülecek ve beni teselli edecek ama iş öyle olmadı. “Oh, aferin kıza, iyi yapmış” dedi. Tanrım, ne büyük hayal kırıklığı! Hem almaya gelmemiş hem de yediğim haksız tokatta yanımda durmamıştı gaddar adam. Bir daha onunla okula gidip gelmeyecektim. Kararım kesindi. Ama onun umurunda bile değildi bu kararım. Belgesel bitmiş ve kaseti doldurmuştu. Bana baktı ve kalk kardeşini alıp gelelim diyerek ceketini giydi. Ekmek poşetini de ceketinin cebine katlayarak soktu. Gocuğumu giydirdi ve yola düştük. Tüm öfkem yatışmıştı. Üstelik eve kendim gelebildiğimi düşünerek gururlanmaya bile başlamıştım. Ayrıca babamın elini tutarak çarşıda yürümek güzeldi.</p><p>Ama o gün öğrendiğim şey şuydu: Kimse yardım etmiyorsa bile yapman gereken işi kendin yapmalısın. İş başa düştüğünde tüm engellere rağmen kaçışın anlamı yok. Artık okula kendim gidip gelebileceğimi kanıtlamıştım. Büyümüştüm. Daha altı yaşına bile basmamış bir çocuk için bu mutluluk yeter de artardı zaten.</p><p>Babam anneme beni almayı unuttuğunu söylemememi tembihlemişti ama ben bu tembihi de dinlemedim. Çünkü eve kendim gelebilmiştim ve bu başarımı annemle paylaşmam şarttı. Akşam anneme olayı anlattığımda babamın yediği papara da dadından yinmezdi doğrusu ama benim derdim oyuncaklarımdı. Oyuncaklarıma geri döndüm…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d2ad6bd4fe8c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Boxer Seçiminin Kadın Erkek İlişkisindeki Yeri ve Önemi]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/boxer-se%C3%A7iminin-kad%C4%B1n-erkek-i%CC%87li%C5%9Fkisindeki-yeri-ve-%C3%B6nemi-634b1099d089?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/634b1099d089</guid>
            <category><![CDATA[iliskiler]]></category>
            <category><![CDATA[aylak-gunler]]></category>
            <category><![CDATA[boxer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Jul 2015 08:23:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-08-09T10:12:27.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Evet şimdi gitti o</p><p>Onu sımsıkı tutsam da</p><p>Aşkımı, hayatımı kaybettim o gece.”</p><p><strong>J Frank Wilson and the Cavaliers — Last Kiss</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*c_ztksERNg8x-MI_.jpg" /><figcaption>Bu yazıda ürün yerleştirme maksadı yoktur. Seher Yıldızı markası ile bir derdimiz de yoktur.Ama biz giymemeyi tercih ediyoruz. — papazuçuran</figcaption></figure><p>Arkadaşlar günaydın, ben dokuzda uyudum on birde uyandım, biraz uykusuzum, oturun. Birçok mecrada “belki sevişirim donu” olarak da ifade edilen güzel donlarımın hepsinin yıkandığı bir gündü. Ya beyaz külot giyip güne 7–0 geride başlayacaktım ya da babamın Seher Yıldızı boxerlarından birine çöküp en azından şerefli bir mağlubiyet alacaktım. Babam iri bir insandı. Kendisi bir dev, biz ise kardeşimle, sanki onun çocukları değilmişizcesine biraz güdük kalmışız. Ben 1.92 falanım, kardeşim ise 1.87. Şaka, ben 1.75 kardeşim biraz daha kısa benden. Neyse, Babam yapı olarak da geniş bir insan, onu denize girerken görmelisiniz, koca bir dağ parçasının suları yarmasını betimler adeta! Onu denize girerken gören insanlar kaçınılmaz olarak şunu söyler: “Dağ gibi adam, maşallah!”</p><p>Dolayısıyla boxer belimden aşağı düşüyordu. Düşmemesi için onu tutmam gerekiyordu. Neyse ki pantolonumu giydim ve bu sorundan kurtuldum. O gün hava güneşli ve ılıktı, yaşanası bir Ankara öğleden sonrası, bunun benim için tek bir anlamı vardı: bira içelim, bira içelim, bira içelim. Bir nabız gibi atıyordu bu düşünce zihnimde. Ve vurdum kendimi yollara. Müşfik bir onaylama cümlesi olarak “he mi daşşağını yediğim” kalıbını kullanan mahalle teyzelerine her Amerikan filmine maruz kalmış genç çocuk gibi “ne kadar güzel bir gün değil mi?” sorusunu sorup, cevap beklemeden Kızılay’a doğru yürümeye başladım.</p><p>Mesaj dördüncü biramı içerken geldi. Kadim dostlarımdan birisi bir kadınla buluşmuştu ve o cacık adam mıydı? Elbette değildi. Kadın bir başka kadınla gelmişti, öyleyse ikiye iki olmamız için ben neden gelmiyordum ki yanlarına? Ve ışık hızıyla biramı dipleyip koştum mekana. Güzel, alımlı bir insandı bana düşen hatun. Leziz bir hava tutturduk bir saatin sonunda. Şakadan anlıyordu. Bir şekilde rahattı. Kezbanvari hiçbir saçmalığı yoktu. Birikimliydi. Bundan iyisi can sağlığıydı, hem yiyin hem de yanında yatındı bu insanın.</p><p>Akşam sekiz gibi nihai olarak kızların evlerindeydik. Biraz daha sohbetin ve biranın ardından, bu konularda prensip olarak netlikten yana olduğum için kadınıma söz hakkı tanımadan “Gençler” dedim, dostum ve onun yazdığı kıza dönerek, “biz içeri geçiyoruz, size de iyi eğlenceler.” Bana “bi saniye ne oluyor ya” diyen gözlerle baktı bebeğim. Ona her şeyin açık olduğunu ve uzatmanın bir anlamının olmadığını ifade eden gözlerle bakıp ellerinden tuttum. Bağdaş kurmuş bir biçimde yerde oturuyordu. Onu kaldırdım ve odaya geçtik.</p><p>Sarsıcı olduğunu düşündüğüm bir saatin ardından, çıplak oturmakta beis görmememe rağmen boxerımı giymeye karar verdim. Sonra da belimden düşmesin diye elimle tuttuğum boxerımla bebeğime dönüp “pantolonumu da giyeyim mi yoksa beni böyle de kabul ediyor musun çilek aromalı sütlü bonbon?” diye bir soru sordum. Bana şöyle bir baktı ve dünyanın en yıkılmış ifadesiyle “pantolonunu giysen iyi olur Evren” dedi. “O kadar kötü diyorsun?” diye alındım. “Üzgünüm, gerçekler, allahtan seks yapmadan önce görmedim.” dedi. Boxerın büyük olması işe yaramış, soyunurken pantolonumla birlikte direkt yere inmiş, kadınımı hayal kırıklığına uğratacak ya da seksten soğutacak bir görüntüye müsaade etmemişti.</p><p>Saat sabahın beşi gibi evden ayrılmaya karar verdik ve boxerımı gördükten sonra tavırları bir anda değişen bebeğime son sözlerimi, sanki romantik bir şeyler söyleyecekmişim beklentisi yaratarak fısıldadım: “Karacaoğlan’ın dediği, İsmail Özden’in bestelediği ve Arif Sağ’ın da yorumladığı gibi, my little darling, seher yıldızı ayırdı bizi, perişan eyledi babam ikimizi.” Dünyanın en müşfik hakaretiyle birlikte omzuma bir yumruk çıkarttıktan sonra Pearl Jam’in de coverladığı şarkıya atıfta bulunarak son kez öptü beni.</p><p>Dostumla evden çıkıp birer sigara yaktık.</p><p>“Benimki regldi.” dedi hemen.</p><p>“Biliyorum, diğer kız bana söyledi, başımı yastığa gömüp abartısız beş dakika güldüm.”</p><p>“Senin de amına koyayım.”</p><p>“Benim için gayet güzeldi gece.”</p><p>“Duyduk!”</p><p>“Ahahaha hahah haha”</p><p>Ankara’ya yaz nihayet gelmişti. Boxerıma rağmen kuşlar cıvıldıyor, hüzünlü bir mutluluk bütün kenti yavaştan kuşatmaya başlıyordu. Yavaş yavaş uzaklaşmakta olan gecenin bir anlamı vardı şüphesiz. Anlam dolu sabahlar kim ne derse desin dünyanın en güzel sabahlarıydı. Her şey Zırhlı Birlik dolmuşunu doldurmaya çalışan adamın “zırhlı bırlık zırhlı bırlık zırhlı bırlık” diye bağırmasını işitene ve işe gittikleri için dünyanın en mutsuz insanı tribine girmiş insanları görene kadardı. Bir şairin de dediği gibi: Nerede benim kadar iyi yaşayamayan salaklar? diye bir soru sordum kendime. İstemsizce gülümsetti bu soru beni. Bir gün götüme girecek olan bu aylak günler hayatımın en güzel günleriydi ve o günleri özleyeceğimi bilmeden devam ettim yürümeye.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=634b1099d089" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yenilen unutulmaz dayaklar]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/yenilen-unutulmaz-dayaklar-d9d50acc7303?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d9d50acc7303</guid>
            <category><![CDATA[dayak]]></category>
            <category><![CDATA[unutulmaz-dayaklar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Jul 2015 06:35:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-07-28T06:35:52.928Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Anneme.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/698/1*DxMi_5W6Dx_txq9XeeTM_Q.jpeg" /></figure><p><em>Anneme.</em></p><p>Annemle, yengemlere giden o yokuşu inerken aklımda vişne ağacındaki o nefis vişneler vardı. Hiçbir gücün beni o ağaca çıkmaktan alıkoyamayacağını biliyordum. Tam bu sırada annem olacak kadın dedi ki: “Evren, ağaca çıkma oğlum, düşer bir yerini kırarsın.” Anneler biliyorsunuz böyle durumlarda dünyanın en şom ağızlı insanlarıdır. “Kamon çocuklar” diye düşündüm yine de, evet, yedi yaşındayken İngilizce biliyordum, “o ağaca çıkmamı sadece beni öldürerek engelleyebilirsiniz!”</p><p>Sonra annem eve girip beni bahçeye bıraktı ve ben de Uğur abim rehberliğinde o devasa ağaca çıkmaya başladım. Az sonra tepelerde vişne boğmakla meşguldük. Bu sırada kuzenim Banu aşağıya geldi ve “N’olur bana da atın” diye yalvarmaya başladı. Uğur abim tam bir piç olarak şöyle bir öneri sundu: “Vişneyi ye, çekirdeğini at.” Harika bir öneriydi. Kabul ettim ve çekirdekleri atmaya başladık. Mesafe o kadar uzaktı ki, düşen şeyin çekirdek olduğunu avucunu açtıktan sonra anlıyordu Banu. VE ELBETTE AĞLAMAYA BAŞLADI. Ona sahici birkaç vişne atıp sesini kestik.</p><p>Her şey ağaçtan indiğimde, bir erkek olarak Banu’ya artistlik yapma gafletinde bulunduktan sonra oldu. “İyi izle la Banu” deyip, küçük bir ağacın dalına atladım, orada ayaklarımı birbirine kenetleyip vücudumu aşağıya sarkıttım. Bir süre sonra ayaklarımla bünyemi taşımak zorlaştı. O yaşlarda karın kasım da olmadığından vücudumu ileri atamıyordum. Sanki bu yıllarda varmış gibi konuştum ama küçük bir çocukken falan neyse. Sonuç olarak taşların üzerine resmen çakıldım ve hemen başıma gelen Banu’ya tek bir soru sordum: “Kanıyor mu?”</p><p>Evet, kanıyordu. Ödüm bokuma karışmıştı. Ağzım ve burnum kanıyordu. Demek ki ağzı burnu kan içinde kaldı deyimi doğruydu. Lanet olsun, ölebilirdim! Eve doğru koşmaya başladık. Banu doğuştan panik atak bir insan olduğundan “Hala, koş, Evren düştü” diye bütün mahalleyi ayağa kaldırdı. Annemi kapıda gördüğüm ve ona yaklaşık on beş metre kalan mesafede koştuğum o anda hayatımda ilk defa şefkat ihtiyacı hissettim. Anneme doğru koşup ona sarılmak, yüzyılların insanlığa en leziz, en hüzünlü ve en dayanılmaz mirası olan kadın şefkatinde acımı ve her şeyi unutmak istedim. Yedi yaşında bir erkek çocuğu için anne demek derdin sıkıntının bitmesi demekti, babaların çalışıp annelerin çocuk büyüttüğü o kahrolası yıllarda anne demek hayatının ilk arkadaşı ve dostu da demekti. Bu duygularla koştum, koştum, koştum ve tam anneme sarılacakken annemin gelişine çaktığı tokatla olduğum yerde kaldım.</p><p>“Sana ağaca çıkma demedim mi ben?”</p><p>Bu annemden yediğim ilk ve son tokattı. Orada hayatla ilgili bir şey daha keşfetmenin şokuyla kaldım ve o an annemden nefret ettim. Bu nefret uzun sürmedi. Beş dakika sonra geçti. Yılların ardından hala yanağım acır diyerek olayı dramatikleştirme ahmaklığını yapmayacağım. Çünkü şunu herkes bilir:</p><p>“Acılar, hatıralaşınca güzelleşir.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d9d50acc7303" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaşlı Kadınla Belediye Otobüsünde İki Dakika]]></title>
            <link>https://medium.com/@papazucuran/ya%C5%9Fl%C4%B1-kad%C4%B1nla-belediye-otob%C3%BCs%C3%BCnde-i%CC%87ki-dakika-f87d823b4f72?source=rss-4d28c4d9b829------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f87d823b4f72</guid>
            <category><![CDATA[kadin]]></category>
            <category><![CDATA[idealizm]]></category>
            <category><![CDATA[materyalizm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Papaz Uçuran]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Jul 2015 08:59:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-07-17T08:59:51.173Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“<em>İçimde bir idealist yaşıyordu. Öldürdüm.”</em></p><p>Arkadaşlarla o akşamki festivale gitmek için Güvenpark’tan 111 numaralı otobüse bindiğimizde hava iyice kararmıştı. Otobüse binmemle artık kendimi hiçbir şekilde ait hissedemeyeceğim bir ortamdaydım sanki. O otobüsteki koltuklar bile bana çok yabancıydı. Benim onlara oturma hakkım yoktu belki de. Belki de ben o koltuklara oturmadan ta oraya kadar gidebileceğimi göstererek oraya ait olmadığımı, alelade bir memur çocuğu olduğumu, bu şekilde toplu taşıma araçlarında gitmeye alışık olduğumu ispatlayabilirdim. Bu nedenle oturmamayı ve tam orta kapının karşısındaki boşlukta gidiş yönüne dönüp, arkamdaki sarı tutunma demirlerine yaslanarak gitmeyi tercih ettim ve bu ideolojik mücadelemde kendimi bu şekilde mevzilendim. Artık oradaki tüm zengin piçlerine karşı durabilecek güçteydim. Bütün dayanağım arkamdaki tutunma demirleriydi. İçlerinde bana göre zenginler olduğu için onlara da güvenemezdim bu mücadelemde.</p><p>Otobüs Eskişehir Yolu’nda ilerlerken birçok yerde yolcu indirdi. Zaten Bilkent’te oturanların da otobüs kullanmaları yüksek bir olasılık değildi. Güzergah icabı uğranan hastaneden sonra bu tezin doğruluğu ortaya çıkacaktı.</p><p>Artık benim anlatmak istediklerimi anlayacak zekada zengine ihtiyacım vardı. Ama yine bulamayacağımdan emindim. Yolcuların çoğu festivale gidiyordu. Duruşlarından hepsi öğrenci gibi duruyordu. Son paralarını veya sona ermek üzere olan paralarından bir kısmını festival için harcamış öğrencilerden başka kimse de kolay kolay binmeyecekti otobüse. Ama inadımı sürdürüp onca boş koltuk varken oturmamayı tercih ettim. Yolculuğun başında arkadaşıma şaka yollu duyulabilecek bir ses tonunda Bilkent piçlerini gebertmek istediğimi söylediğimde o da şaka yollu bana dikkatli olmam gerektiğini söylemişti. Ama karşımda bana meydan okuyan bir tane zengin bile yoktu.</p><p>Köprülü kavşağa girip ana yoldan saptıktan hemen sonra, köprünün sonundaki duraktan bindi Yaşlı Kadın. Yanında muhtemelen oğlu olan bir adamla… Ne otobüse binmek için kartları ne de otobüsteki yolculara kartları karşılığı verecekleri paraları olmadığından iki dakika uzaklıktaki hastaneye kadar ayakta gitmek için şoföre boyun eğebilme potansiyellerinin belki de tamamını gösterdiler. Şoför iyilik yapmakla başını derde sokmak arasındaki o ikircikli durumunu ses tonuyla gayet net bir biçimde belli ederek “Binin” dedi.</p><p>Kadın beklenmedik biçimde yaşlanmış bir havaya sahipti. Sanki daha kırk yaşındaymış ama bütün saçları ağarmış ve yüzü kırışmış, buruş buruş olmuştu. Yanındaki oğlu onun o zavallı haline rağmen sağlıklı görünse de daha silik duruyordu. Kadın oradaki tüm “rahatsız olan” yolculara rağmen yaşama gücü olduğunu gözleriyle herkese haykırıyordu. Oğlunun aksine parasız binmenin ezikliğini çok da göstermiyordu. Sanki hasta o değil de oğluydu.</p><p>Daha da dikkat ettiğimde kadının kat kat giyinmiş olduğunu anladım. Üşüdüğü besbelliydi. Üstünde kendi bedenine kıyasla çok çok büyük, fazlasıyla eskimiş, aşınmış bir deri ceket vardı. Muhtemelen oğlu olan adama aitti büyük ihtimalle. Belki çöpten de alınmış olabilirdi. Bir diğer ihtimalse; Ulus’taki İtfaiye Meydanı’ndan değerinin çok çok altında bir fiyata alınmış çalıntı bir ceket de olabilirdi. Giydikleriyle bedeni en az altı numara büyümüştü. Zaten kadın yüzüne bakıldığı zaman üflesen uçacak halde gözüküyordu. Ama buna rağmen ayakları yere kuvvetli basıyordu. Onun ayakta durma şekli bu gücünün fazlasını bana ve oğluna aktarmasını sağlıyor gibiydi. İki dakika sonra inecek o değilmiş gibi biner binmez en konforlu ayakta durma yerine yerleşti. Gerçi en konforlu yer bendeydi ama o tam benim karşımdaki otobüsün gidiş yönünün tersine olan yeri seçti.</p><p>Bütün bu sağlam duruşuna rağmen bindikten hemen sonra otobüsün hareket etmesi nedeniyle sallandığı için hafiften koluna dokunduğu kızın onu aşağılayan bakışına karşı ürkek ama bir o kadar aldırışsız bir bakışla oğluna bakıyor arada otobüsteki diğer insanlara, özellikle bana, bakış atmaktan da geri durmuyordu. Oğluyla bakışarak, hastaneye kadar olan iki dakikalık yolun bu kurşuni havada sürmesinden hiç hoşnut olmadığı belli bir şekilde gitti. Hastane önünde bu iki davetsiz ve istenmeyen yolcuyu indireceğini iyi bilen şoför, durakta orta kapıyı açtı. Önce oğlu indi. Ardından onun yardımıyla kapı önüne kadar gelen kadın yine onun yardımıyla önce sağ ayağını sonra da sol ayağını otobüsten aşağı atarak indi.</p><p>Kadınla oğlu olduğunu düşündüğüm adam indiği anda kompresörün tıslamasıyla kapanan kapının sesi onları artık göremeyeceğimi kulağıma fısıldarken adam ve ona tutunarak yürüyen kadın duraktan hastane kapısına kadar olan yolda karanlığa yavaş yavaş karışarak kayboldular gözden. Zihnimdeki karmaşayı da yanında aldı götürdü. Sulh yapmadan bitirdik savaşı. Kazanmıştık orada var olarak. Bizzat oradaydık ve kazandık. Kazanacağız da…</p><p>24.11.2009</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f87d823b4f72" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>