<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*2XFq5GTrcEeWZnvs</url>
            <title>Stories by Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:21:54 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[จากวรรณกรรมร้อยแก้วประทับจิต สู่การรจนาร้อยกรองประทับใจใน “กี่บาด”]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%95-%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B9%83%E0%B8%99-%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%94-7b7179821982?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7b7179821982</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Mar 2025 06:01:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-17T06:01:08.281Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>จากวรรณกรรมร้อยแก้วประทับจิต สู่การรจนาร้อยกรองประทับใจใน “กี่บาด”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2qHyRKgmPLeLjE7ScSuL8w.jpeg" /><figcaption>(ภาพจากเฟสบุ๊คดวงใจวิจารณ์,</figcaption></figure><p><a href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1117241703735835&amp;id=">https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1117241703735835&amp;id=</a></p><p>100063500473008&amp;set=a.469698845156794)</p><p>วรรณกรรมเรื่อง “กี่บาด” เป็นผลงานการประพันธ์ของคุณประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด “กี่บาด”ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2567 ประเภทนนวนิยาย</p><p>คณะกรรมการตัดสินรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปีพุทธศักราช 2567 ประเภทนวนิยาย ระบุในคำประกาศว่า คณะกรรมการตัดสินรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปีพุทธศักราช 2567 ได้พิจารณาแล้วมีความเห็นว่า นวนิยายเรื่อง “กี่บาด” ของ ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด เล่าเรื่องของ “แม่ญิง” ช่างทอผ้าแม่แจ่มสามรุ่นที่มีวิถีชีวิตผูกพันกับการทอซิ่นตีนจก</p><p>ไทยพีบีเอส (2567,ออนไลน์) ได้กล่าวว่า กี่บาด” เล่าเรื่องราวของช่างทอผ้า “แม่ญิง” ล้านนา 3 รุ่นที่มีวิถีชีวิตผูกพันกับการทอผ้าซิ่นตีนจก ซึ่งเป็นศิลปะการทอผ้าพื้นเมืองของล้านนา เส้นสายลวดลายบนผืนผ้าเปรียบเสมือนกับเรื่องราวชีวิตที่มีบาดแผลและความทรงจำอันเจ็บปวดของตัวละคร กี่บาดซึ่งเป็นชื่อนวนิยายเป็นสัญลักษณ์เปรียบได้กับแผลเป็นที่ย้ำเตือนประสบการณ์อันเลวร้ายในชีวิต เป็นการเชื่อมโยงเรื่องราวการทอผ้ากับเรื่องราวชีวิตของตัวละครได้อย่างน่าติดตาม นอกจากนั้นผ้าซิ่นทอในเรื่องยังเป็นสัญลักษณ์ของการส่งต่อ “พลังความเป็นหญิง” ในครอบครัว</p><p>เนื้อหาของนวนิยายแบ่งเป็นสามช่วงใหญ่ตามเรื่องราวของตัวละครหลัก เล่าด้วยสายตาของผู้รู้ผ่านมุมมองของตัวละครแต่ละรุ่นโดยใช้ส่วนประกอบของผ้าซิ่นตีนจก ดังนี้</p><p>เริ่มตั้งแต่ส่วนของ “เอวซิ่น” เป็นเรื่องราวของ “แม่หม่อนเฮือนแก้ว” หญิงชราที่เป็นผู้รับและส่งต่อมรดกการทอผ้าจากบรรพบุรุษ ผู้พบกับความรักต้องห้ามในวัยสาว ซึ่งต่อมาต้องเผชิญกับความรุนแรงในครอบครัวและเหตุการณ์ที่สร้างบาดแผลในใจตลอดชีวิต</p><p>“ตัวซิ่น” เป็นเรื่องราวของ “แม่อุ้ยนาค” ลูกสาวของหญิงชราที่ถูกมารดาชัง</p><p>“ตีนซิ่น” เป็นเรื่องของรุ่นหลานชาย “บ่าหงส์” ผู้เลือกวิถีชีวิตของตนเป็นหญิงขัดกับเพศกำเนิด และเป็นผู้สืบทอดมรดกการทอผ้าในครอบครัว ซึ่งตามประเพณีวัฒนธรรมของล้านนาสงวนไว้สำหรับผู้หญิงเท่านั้น</p><p>ธัญญา สังขพันธานนท์ (ไทยพีบีเอส: 2567, ออนไลน์) ได้กล่าวถึงมุมมองการนำเสนอเรื่องราวของนวนิยายในลักษณะการสร้างสรรค์ ที่เปรียบเสมือนผ้าทอผืนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความประณีต เป็นการร้อยเรียงสอดร้อยเหมือนกันกับการทำงานของ “กี่” ในการทอผ้า และฝีมือ จิตวิญญาณ ความเชื่อ จารีตประเพณีเรื่องราวของผู้คนในเรื่องนี้ ก็เหมือนเส้นสายลายสี ลวดลายต่างๆ ที่ปรากฏเป็นผืนผ้าผืนหนึ่งของแม่แจ่ม คือเรื่องราวของผู้คน ประวัติศาสตร์ ความเชื่อ วิถีชีวิต รวมทั้งบริบทตามยุคสมัยสังคมที่ผันแปรเช่นนวนิยายเรื่องนี้ใช้ฉากหลักตอนหนึ่งเป็นสมัยสงครามโลกครั้งที่่ 2 ซึ่งมีผลกระทบต่อผู้คนอำเภอเล็กๆ และวิถีชีวิตในเวลาต่อมา</p><p>ที่สำคัญผู้เขียนได้นำเสนอเรื่องราวของคน 3 ชั่วคน รุ่นแม่ รุ่นลูก และรุ่นหลาน สืบทอดต่อกันมา ประธานคณะกรรมการตัดสิน ระบุว่า สิ่งที่น่าสนใจมาก นิยายเรื่องนี้ได้นำเสนอแนวความคิด ความหมาย ที่หลากหลายมิติ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการสืบทอด ความเชื่อ จารีตประเพณี โดยเฉพาะวิถีของการทอผ้า ซึ่งแน่นอนอาจจะไม่ใช่สารสำคัญของนวนิยายในฐานะวรรณกรรม แต่นั่นคือตัวเรื่องราวที่ผูกพัน ร้อยเรียงเป็นหนึ่งเดียวกันทั้งหมด มีความหมายทั้งในเรื่องของการต่อสู้ เพื่อความเท่าเทียมทางเพศ การต่อรองเรื่องเพศสถานะ</p><p>ทั้งนี้ผู้เขียนใช้เรื่องว่า “กี่บาด” กี่ในที่นี้หมายถึงเครื่องมือทอผ้า บาด คือ บาดแผล หรือ ถูกบาด ซึ่งเปรียบเสมือนริ้วรอย ความทรงจำทั้งดีและร้าย เจ็บปวด และขมขื่น และชะตากรรมของตัวละคร</p><p>เมื่อผู้เขียนได้อ่านนวนิยายเรื่อง “กี่บาด” แล้วเกิดความประทับใจที่คุณประเสริฐศักดิ์มีความสามารถเรียงร้อยเรื่องราวการทอผ้าซิ่นตีนจกโดยใช้เรื่องราวของตัวละครแบ่งออกเป็น 3 รุ่น ดังที่กล่าวข้างต้น จึงมีความตั้งใจว่าเมื่อ “กี่บาด”ซึ่งเป็นนวนิยาย เป็นความเรียงร้อยแก้วหากนำความประทับใจในเรื่องราวของนวนิยายซีไรต์มารจนาเป็นบทร้อยกรองประเภทกลอนสุภาพโดยนำ “หัวใจ”ของนวนิยายมาแต่งเป็นบทประพันธ์คงจะดีไม่น้อย เพื่อจะได้เสริมให้นวนิยายกี่บาดมีความหลากหลายขึ้น โดยผู้เขียนยังคง “หัวใจ”ของกี่บาดไว้</p><p>เหตุที่ผู้แต่งเลือกแต่งคำประพันธ์ประเภทกลอน ด้วยเป็นคำประพันธ์ที่อ่านง่ายและคนทั่วไปรู้จักกันดี จึงขออนุญาตนำร้อยแก้วประทับจิต สู่บทร้อยกรองประทับใจใน “กี่บาด” ดังนี้</p><p>จักสืบสาน เรื่องราว ขอกล่าวขาน</p><p>เรื่องยาวนาน ผ่านทอผ้า ซิ่นตีนจก</p><p>จากแม่ญิง อิงล้านนา สามรุ่นยก</p><p>“เอวซิ่น”เริ่ม ประเดิมศก ในยกแรก</p><p>ตามด้วยส่วน “ตัวซิ่น” ในถิ่นที่</p><p>ประเพณี ดีงาม ไม่ผิดแผก</p><p>จบด้วยส่วน “ตีนซิ่น” มีแปลกแยก</p><p>ชายมาแทรก แลกเป็นหญิง ไม่อิงเก่า</p><p>การสานก่อ ทอผ้า มาเก่าก่อน</p><p>ต้องเป็นหญิง ยิงเรือ ไม่เอื้อเขา</p><p>ส่วน“บ่าหงส์” ชายแท้ แต่แฝงเอา</p><p>แหกกฎเกณฑ์ เน้นเฝ้า เจ้าฝีมือ</p><p>จากรุ่นหนึ่ง ถึงอีกรุ่น สู่รุ่นสาม</p><p>ชวนติดตาม “กี่”ทอผ้า น่านับถือ</p><p>แฝงร้ายดี “กี่”ทอไป ให้ระบือ</p><p>บาดแผลคือ สื่อสะท้อน ย้อนเรื่องราว</p><p>ผู้เขียนหวังใจเป็นอย่างยิ่งว่า การนำเรื่องราวของ “กี่บาด”ซึ่งเป็นนวนิยายซีไรต์ที่ประทับใจมาแต่งเป็นบทร้อยกรองประเภทกลอน จะทำให้การอ่าน “กี่บาด”จะมีความน่าสนใจและผู้ที่ได้อ่านบทประพันธ์นี้จะ “เสพ”วรรณกรรมล้ำค่าเรื่องนี้ได้อรรถรสขึ้น</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>ดวงใจวิจารณ์. (2567, 28 ตุลาคม). <em>“กี่บาด” นวนิยายซีไรต์ 2024 โดย ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด สำนักพิมพ์คมบาง</em></p><p>[Status update]. Facebook. <a href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid">https://www.facebook.com/photo.php?fbid</a></p><p>=1117241703735835&amp;id=100063500473008&amp;set=a.469698845156794.</p><p>ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด. (2567). <em>กี่บาด</em> (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: คมบาง.</p><p>นวนิยาย “กี่บาด” ของประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด คว้ารางวัลซีไรต์ 2567<em>. </em>(2567, 28 ตุลาคม). <em>ไทยพีบีเอส</em>.</p><p><a href="https://www.thaipbs.or.th/news/content/345732">https://www.thaipbs.or.th/news/content/345732</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7b7179821982" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“กี่บาด” วรรณกรรมซีไรต์ที่ใส่ใจความหลากหลายทางเพศ]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%94-%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%95%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A8-47ebe9c99650?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/47ebe9c99650</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Mar 2025 11:51:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-11T11:51:55.380Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“กี่บาด” วรรณกรรมซีไรต์ที่ใส่ใจความหลากหลายทางเพศ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/616/1*sGaiZYZWC0iuNaxSToWtzQ.png" /></figure><p>“กี่บาด” ประพันธ์โดยคุณประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด “กี่บาด”ได้รับรางวัลซีไรต์ ประเภทนวนิยาย ประจำปี 2567 เป็นเรื่องราวของ “แม่ญิง” ช่างทอผ้าแม่แจ่มสามรุ่นที่มีวิถีชีวิตผูกพันกับการทอซิ่นตีนจก นำเสนอผ่านโครงเรื่องการต่อสู้และการส่งต่อมรดกภูมิปัญญาการทอผ้าในบริบทยุคสมัยที่มีความผันแปร โดยใช้กี่ทอผ้าเป็นเสมือนพื้นที่ของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความหมายอันหลากมิติ ทั้งการต่อรองทางเพศสภาพ การต่อสู้กับอคติของจารีต การเก็บงำความทรงจำทั้งดีและร้าย ด้านศิลปะการประพันธ์มีทั้งขนบวรรณศิลป์แบบดั้งเดิมประสานการสร้างสรรค์ใหม่ โดยใช้ศิลปะการทอผ้าและลวดลาย สื่อความหมายและดำเนินเรื่องอย่างมีเชิงชั้น เต็มไปด้วยสีสันท้องถิ่นชวนให้ผู้อ่านติดตามตั้งแต่หน้าแรก (ไทยโพสต์,ออนไลน์)</p><p>ดังที่กล่าวข้างต้น “กี่บาด”เป็นเรื่องราวของ “แม่ญิง”ซึ่งหมายถึงเพศหญิงที่ทำหน้าที่ทอผ้า และผ้าซิ่นตีนจกเหมือนสิ่งแทนคุณค่าของผู้หญิง ดังการเริ่มเรื่องว่า “แม่ญิงแม่แจ่มทุกคนต้องมีซิ่นตีนจกอย่างน้อยคนละหนึ่งผืน” (ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด: 2567,15) จากข้อความดังกล่าว “ผ้าซิ่นตีนจกแม่แจ่ม”อาจจะไม่ใช่เพียงการทอผ้าเพื่อสวมใส่แต่เป็นการแสดงถึงอัตลักษณ์ของแม่ญิงแม่แจ่มอีกด้วย เรื่องกี่บาดเป็นส่งต่อวิธีการทอผ้าจากรุ่นสู่รุ่น โดยผู้หญิงจะทำหน้าที่ทอผ้าให้บุคคลในครอบครัว หุงหาอาหาร เป็นแม่บ้านแม่เรือน ในขณะนี้ผู้ชายจะทำหน้าที่ออกไปทำมาหากิน ทำไร่ ทำนาและออกไปหาเงินเพื่อนำมาเลี้ยงชีพ แต่ในเรื่อง “กี่บาด”พลิกเรื่องราวให้ “ป้อจายหงส์” ซึ่งเป็นผู้ชายมารับช่วงต่อ “แม่ญิงทอผ้า”แทน “จั๋นติ๊บ” ผู้เป็นพี่สาว</p><p>เหตุจากแม่หม่อนเฮือนแก้วจะถ่ายทอดวิชาทอผ้าให้แก่จั๋นติ๊บ แต่จั่นติ๊บไม่สนใจ จนแม่หม่อนเฮือนแก้วตกลงใจถ่ายทอดให้หงส์แทน แม้ว่าแม่อุ้ยนาคจะให้เหตุผลว่า “อีแม่ ก็มันเป็นป้อจาย บ่หื้อยะงานไร่งานนาแล้วไผจะยะ…” แม่อุ้ยท้วง แต่แม่หม่อนเฮือนแก้วตอบว่า “เออ ฮาบ่เถียงคิงละ ฮาจะสอนเหลนจกลาย”(ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด: 2567,70) และด้วยฝีมือการทอผ้าของหงส์ซิ่นขาวไหมคำลายกุดขอก็เสร็จทันเวลาเพื่อให้จั๋นติ๊บใส่ฟ้อนในวันสงกรานต์ แต่เรื่องราวก็ไม่เป็นเช่นนั้นด้วยจั๋นติ๊บไม่ยอมสวมซิ่นผืนสวยฟ้อนรำ แต่กลับกลายเป็นหงส์ฟ้อนแทน “ฟั่งไปดูเร็ว เหลนชายแม่ นุ่งซิ่นแม่ญิงไปฟ้อนอยู่ในขบวน” (ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด: 2567,82)</p><p>กล่าวได้ว่า “กี่บาด”แสดงถึงเสรีภาพของการแสดงเพศสภาพของหงส์ที่กายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง ดังความว่า “บ่าหงส์หรืออีหงส์ ตอนนี้แม่เฮือนแก้วก็สับสนที่จะเรียกพอ ๆ กัน ชาวบ้านที่อยู่ในวัดบางหลวงในคืนนั้น รูปร่างภายนอกทุกอย่างบอกว่ามันเป็นป้อจาย แต่ท่าฟ้อนผางประทีปและผ้าซิ่นตีนจกไหมคำงามนั่นบอกว่ามันเป็นแม่ญิง ยิ่งกว่าแม่ญิงทุกคนในแม่แจ่ม” ”(ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด: 2567,82) ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา “หงส์”ก็รับสืบต่อการทอผ้าจากแม่หม่อนเฮือนแก้วแต่เพียงผู้เดียว แม้ว่าทุกคนในหมู่บ้านจะมองหงส์ด้วยสายตาแปลกๆ แต่เมื่อทหารญี่ปุ่นเข้ามาในแม่แจ่มเมื่อครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 “ผ้าซิ่นตีนจก”ก็ช่วยให้หงส์รอดพ้นจากการต้องถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร โดยแม่อุ้ยนาคให้หงส์นุ่งซิ่นตีนจกเช่นเดียวกับแม่หญิงทั่วไป</p><p>ครั้นเมื่อสงครามโลกสิ้นสุดลง หงส์ก็ได้พบรักกับนายทหารอเมริกันซึ่งทำหน้าที่สายลับ โดยหงส์ตั้งชื่อให้ว่าอินตา หงส์และอินตาใช้ชีวิตแบบสามีภรรยาซึ่งแม่อุ้ยนาคและจั๋นติ๊บต่างก็ยอมรับ ต่อมาหงส์และอินตาก็ได้เข้าพิธีแต่งงาน “ตุ๊อุ้ยจัดงานแต่งง่าย ๆ ให้หงส์และอินตา โดยมีแม่อุ้ยนาคเป็นเจ้าภาพฝ่ายหงส์และนายอำเภอเป็นเจ้าภาพฝ่ายอินตา มันเป็นงานเล็ก ๆ ไม่มีต้นอ้อยต้นกล้วย ไม่มีกลองซึ้งฆ้องปี่แน ไม่มีขันหมาก ไม่มีสินสอด ไม่มีแขก ไม่มีพิธีอะไรเลย หงส์นุ่งซิ่นตีนจกลายนกนอนกุมที่แม่หม่อนมอบให้…ทั้งแม่อุ้ยและแม่หม่อนยอมรับและปล่อยให้หงส์เป็นตัวของตัวเอง…” (ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด: 2567,209–210) “หื้อฮักกั๋น แพงกั๋น หื้อเจริญก้าวหน้า ริมาค้าขึ้น ปั้นใหญ่ปั้นสูง อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าเน้อ” หงส์และอินตานบมือท่วมหัวเอ่ยสาธุพร้อมกันหลังตุ๊อุ้ยอวยพรทั้งคู่สามีภรรยากันโดยสมบูรณ์ตามประเวณี ตามฮีตตามฮอยตั้งแต่ตอนนั้น” (ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด: 2567,210)</p><p>แม้ว่าหงส์และอินตาจะได้ครองรักกันไม่นาน ด้วยอินตาปกป้องคนร้ายที่จะมาทำร้ายหงส์จนตัวเองตาย แต่ “กี่บาด” ก็สร้างปรากฎการณ์ใหม่ในการสร้างตัวละคร LGBTQ ให้สมหวังในความรัก ถึงขั้นจัดพิธีแต่งงานโดยการยอมรับของผู้ใหญ่และสังคมขณะนั้น ดังที่<strong>ร</strong>ศ.ดร.ธัญญา สังขพันธานนท์ (ไทยโพสต์,ออนไลน์) ประธานกรรมการตัดสิน และศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ กล่าวว่า “ ที่สำคัญผู้เขียนเสนอเรื่องราวสามชั่วอายุคน รุ่นแม่ รุ่นลูก และรุ่นหลาน สืบทอดการทอซิ่นตีนจก มีความหมายต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมทางเพศ การต่อรองเรื่องเพศสถานะ เพราะในจารีตล้านนาการทอผ้าเป็นของผู้หญิง แต่ผู้เขียนสอดใส่แนวคิดที่เปลี่ยนไป นำเรื่องความหลากหลายทางเพศ หรือ LGBTQ เข้ามาเกี่ยวข้อง นวนิยายเรื่องนี้จึงมีความเข้มข้น เป็นพื้นที่ต่อรองสร้างตัวตน ขณะเดียวกันเต็มไปด้วยเรื่องราวของมนุษย์ที่ต่อสู้ฝ่าฟันอุปสรรค ผู้เขียนใช้ชื่อเรื่อง”กี่บาด” สื่อถึงความทรงจำอันเจ็บปวดและประสบการณ์อันเจ็บปวด เป็นชะตากรรมที่ตัวละครเผชิญ เรื่องราวในนิยายเปิดโอกาสให้ผู้อ่านตีความหลากหลายมิติ โดยผู้เขียนทิ้งปมปัญหาให้ครุ่นคิด “</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>‘กี่บาด’’นิยายรางวัลซีไรต์ วรรณกรรมนำสังคม. (2567, 1 พฤศจิกายน). <em>ไทยโพสต์ออนไลน์</em>,</p><p><a href="https://www.thaipost.net/tac/683241/">https://www.thaipost.net/tac/683241/</a></p><p>ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด. (2567). <em>กี่บาด</em>. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : คมบาง.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=47ebe9c99650" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อ่านอย่างไรให้ได้ความ]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%AD%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1-29046aea7c77?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/29046aea7c77</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Sep 2024 06:32:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-02T06:32:20.131Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>อ่านอย่างไรให้ได้ความ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*3joTSn07Tm-tKauf4xU2Ww.png" /></figure><p>หมายเหตุ. จาก <a href="https://www.shorturl.asia/7dKNc">https://shorturl.asia/7dKNc</a></p><p>การอ่านเป็นทักษะกระบวนการรับสารเพื่อผู้รับสารจะได้รับความรู้วัตถุประสงค์ที่ตนเองได้วางไว้ เราอาจจะแบ่งการอ่านง่ายๆ ออกเป็น 2 อย่างคือ “การอ่านเอาเรื่อง” และ การอ่านเอาความ”</p><p>1. <strong>การอ่านเอาเรื่อง</strong> การอ่านเอาเรื่อง หมายถึง การอ่านคร่าว ๆของเรื่องนั้น ๆ โดยสามารถบอกได้ว่า ใครทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร เป็นการอ่านเพื่อการสรุปความหรือเพื่อนำไปเล่าต่อ หรือไปใช้ต่อโดยยังไม่ได้ลงในรายละเอียด หรือคิดวิเคราะห์เรื่องราวนั้น ๆ</p><p>2. <strong>การอ่านเอาความ</strong> การอ่านเอาความ หมายถึง การอ่านที่ผู้รับสารหรือผู้อ่านต้องนำรายละเอียดของเรื่องราวที่อ่านไปใช้ต่อ โดยมีการอ่านอย่างละเอียด ผ่านการคิดวิเคราะห์ จับใจความสำคัญของเรื่อง แยกแยะเรื่องที่อ่านว่าเป็นข้อเท็จจริงหรือข้อคิดเห็น ซึ่งจะเป็นการอ่านที่ใช้กระบวนการมากกว่าการอ่านเอาเรื่อง ซึ่ง เราเรียกอีกอย่างว่า <strong>การอ่านจับใจความสำคัญ</strong></p><p><strong>ความหมายของการอ่านจับใจความสำคัญ</strong></p><p>ฤดี กมลสวัสดิ์ (ออนไลน์) ได้ให้ความหมายของการอ่านจับใจความสำคัญไว้ว่า การอ่านจับใจความสำคัญ คือ การอ่านโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเก็บสาระสำคัญที่น่าสนใจ และแนวความคิดหรือทัศนะของผู้เขียนของเรื่องที่อ่าน อีกทั้งยังเป็นการอ่านที่ต้องการแยกแยะเรื่องที่อ่านให้ได้ว่าส่วนใดเป็นใจความหรือข้อความที่สำคัญที่สุด และส่วนใดเป็นข้อความประกอบ การจับใจความจะช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจว่าผู้เขียนต้องการสื่ออะไร โดยผู้อ่านต้องใช้ความสามารถทางภาษา ประสบการณ์หรือภูมิหลังในด้านการแปล ความหมายของคำข้อความ เพื่อจับใจความได้รวดเร็วขึ้น ใจความสำคัญจึงหมายถึงหมายถึงใจความที่เป็นแก่นของย่อหน้าที่สามารถครอบคลุมเนื้อความในย่อหน้านั้น จะเป็นใจความหรือประโยคเดี่ยว ๆ ได้โดยไม่ต้องมีประโยคอื่นประกอบ ในแต่ละย่อหน้าจะมีประโยคใจความ สำคัญเพียงประโยคเดียว อย่างมากไม่เกิน 2 ประโยคเป็นใจความสำคัญและเด่นที่สุดในย่อหน้า</p><p>การอ่านจับใจความสำคัญ จะประกอบด้วย “ใจความสำคัญ” หรือ “ใจความหลัก” และ “ใจความรอง” หรือที่เรียกว่า “พลความ” ของเรื่องได้ พลความหรือส่วนขยายใจความ หมายถึง ประโยคที่ช่วยขยายเนื้อความของใจความสำคัญเพื่อสนับสนุนหรือแสดงตัวอย่าง เพื่อให้ผู้อ่านเกิดความเข้าใจมากขึ้น ซึ่งในแต่ละย่อหน้าอาจมีพลความอยู่หลายๆ ประโยคก็ได้</p><p><strong>หลักการอ่านเพื่อจับใจความ</strong></p><p>1. ตั้งใจอ่าน มีสมาธิในการอ่าน ไม่ควรคิดถึงเรื่องอื่น ๆ ในขณะที่กำลังอ่านหนังสือ</p><p>2. อ่านเรื่องให้เข้าใจโดยตลอด แล้วสรุปใจความไว้</p><p>3. ควรตั้งคำถาม ถามตัวเองว่า เรื่องที่อ่านนั้นเป็นเรื่องอะไร กล่าวถึงใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร ผลเป็นอย่างไร</p><p>4. ฝึกสังเกตใจความสำคัญของแต่ละตอน พร้อมทั้งสังเกตส่วนขยายด้วย</p><p>5. ควรมีการบันทึกข้อความสำคัญของเรื่อง เช่น ชื่อบุคคล สถานที่ เวลา ฯลฯ</p><p><strong>ลักษณะของใจความสำคัญ</strong></p><p>1. เป็นข้อความที่ทำหน้าที่คลุมใจความของข้อความอื่นๆ ในตอนนั้นๆได้หมด</p><p>2. ย่อหน้าหนึ่งหนึ่งๆส่วนมากจะมีเพียงประการเดียว</p><p>3.ส่วนมากมีลักษณะเป็นประโยค อาจจะเป็นประโยคเดียวหรือประโยคซ้อนก็ได้</p><p>4. ส่วนมากจะปรากฎอยู่ต้นข้อความ<br> <strong>ตัวอย่างข้อความที่มีใจความสำคัญปรากฏเป็นประโยคชัดเจน</strong></p><p>ความมหัศจรรย์ของธรรมชาตินั้นยังมีอยู่มากที่เรายังค้นหาไม่พบ พืชแปลกๆที่มีรูปทรงแตกต่างไปจากพืชที่เราพบเห็นกันทั่วไปเป็นจำนวนมาก สัตว์อีกหลายชนิดที่ยังซุกซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบที่มนุษย์ยังเข้าไปไม่ถึง ยังมีสิ่งมีชีวิตอีกนานาชนิดที่นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ได้จำแนกหรือตั้งชื่อในทางวิทยาศาสตร์ และมีจำนวนไม่น้อยที่สูญพันธุ์ไปก่อนการค้นพบ</p><p>(คัดจาก “แมงมุมเขาควาย” ของ เกรียงไกร สุวรรณภักดิ์ สยามอารยะ. ตุลาคม 2539)</p><p><strong>ประโยคใจความสำคัญ ได้แก่ ความมหัศจรรย์ของธรรมชาตินั้นยังมีอยู่อีกมากที่เรายังค้นหาไม่พบ</strong></p><p><strong>ตัวอย่างการวิเคราะห์สารและจับสาระสำคัญของสารจากคำประพันธ์</strong></p><p>ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์</p><p>คนก็รักรสถ้อยอร่อยจิต</p><p>แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร</p><p>จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา</p><p>(นิราศภูเขาทอง : สุนทรภู่)</p><p>หากเราจะวิเคราะห์สารจากเนื้อความจะได้ว่า เมื่อสุนทรภู่เดินทางมาถึง ต.บางพูด อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี สุนทรภู่ได้กล่าวถึงความสำคัญของคำพูดให้สอดคล้องกับสถานที่ โดยเป็นลักษณะการสอนผู้อ่านว่าให้คำนึงถึงคำพูด หากเราพูดดีก็จะมีคนรักเรา แต่ถ้าพูดไม่ดีก็จะไม่มีคนคบหา อีกทั้งเป็นภัยของตัวเอง และสอนว่าการพิจารณาคบคนนั้นต้องพิจารณาจากคำพูดด้วย ซึ่งผู้อ่านก็สามารถปรับคำสอนข้างต้นมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้</p><p>สรุปได้ว่าความสามารถในการอ่านจับใจความ การวิเคราะห์สาระสำคัญและใจความสำคัญมีความจำเป็น ด้วยผู้อ่านจะได้ทราบถึงจุดประสงค์ของผู้เขียน โดยสามารถจับใจความสำคัญเพื่อนำไปใช้ในการศึกษา หรือในวิชาชีพของตนเองรวมถึงการปรับใช้ข้อคิด หรือสารที่ได้จากการอ่านเพื่อการดำรงชีวิตในสังคงได้</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>ภาพ “หนังสือ” (ม.ป.ป.). จาก <a href="https://shorturl.asia/LSdPD.%20%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%99">https://shorturl.asia/7dKNc. สืบค้น</a>เมื่อ 28 สิงหาคม 2567.</p><p>ฤดี กมลสวัสดิ์. (2564). <em>จับใจความหัวใจของการอ่าน</em>. จาก <a href="https://www.shorturl.asia/BYve4">https://shorturl.asia/BYve4</a>. สืบค้นเมื่อ 29สิงหาคม 2567.</p><p>แววมยุรา เหมือนนิล. (2538). <em>การอ่านจับใจความ</em>. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาสน์.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=29046aea7c77" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ปฎิพากย์พจน์ในบทเพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก”]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%9B%E0%B8%8E%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%9E%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%87-%E0%B8%AE%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81-75bcfda7e38b?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75bcfda7e38b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Sep 2024 06:14:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-02T06:14:03.684Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>ปฎิพากย์พจน์ในบทเพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/661/1*W0_pwzIYIMLHuqqE89BLrg.png" /></figure><p>(<strong>หมายเหตุ. จาก</strong> <a href="https://www.shorturl.asia/Kwpti">https://shorturl.asia/Kwpti</a>)</p><p>หากจะกล่าวถึงสื่อความบันเทิงที่เข้าถึงผู้คนได้มากมาย ก็คงต้องกล่าวถึง บทเพลง ที่สามารถสะท้อนถึงความรู้สึกนึกคิด โดยการใช้ถ้อยคำ และจังหวะที่น่าเร้าใจ สนุกสนานเพื่อให้คนฟังเข้าถึงมากยิ่งขึ้น หากผู้แต่งใช้กวีโวหารหรือกวีวัจนะทำให้ผู้ฟังเกิดจินตภาพตามได้ง่าย ก็ส่งผลให้บทเพลงนั้นๆเป็นที่ติดหู เมื่อประกอบด้วยจังหวะสนุกสนานก็ย่อมทำให้ผู้ฟังชื่นชอบและร้องตามได้ไม่ยาก ซึ่งในบทความนี้จะกล่าวถึง โวหารภาพพจน์ ประเภทปฏิภาคพจน์ที่ปรากฎในบทเพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก”ของ คุณสุชาติ เทียนทอง เป็นผู้ประพันธ์ทั้งคำร้องและทำนอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/641/1*k5vPYI0V81Qo6BSmNh27Ug.png" /></figure><p>(<strong>หมายเหตุ. จาก </strong><a href="https://www.shorturl.asia/X8jqN"><strong>https://shorturl.asia/X8jqN</strong></a><strong>)</strong></p><p>สุชาติ เทียนทอง สุชาติ เทียนทอง ชื่อจริง <em>ประเทือง เทียนสุวรรณ</em> เกิดที่ ต.สำเภาล่ม <br> อ.พระนครศรีอยุธยา <a href="https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%A8%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%98%E0%B8%A2%E0%B8%B2">จังหวัดพระนครศรีอยุธยา</a> เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2481 มีประสบการณ์ทำงานมาหลายอย่าง เช่น พายเรือขายของ ทำงานรับจ้าง ชกมวย เนื่องจากมีฐานะยากจน</p><p>เมื่ออายุ 18 ปี ได้เข้าเป็นสมาชิก<a href="https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B8%E0%B8%AC%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B9%8C">วงจุฬารัตน์</a> ของครู<a href="https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A5_%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0%B8%A5">มงคล อมาตยกุล</a> บันทึกเสียงครั้งแรก ด้วยผลงานเพลงจากฝีมือการแต่งเพลงของตัวเอง ในเพลง บ้านนาของเรา และมีเพลงที่ประสบความสำเร็จเช่น ครวญหาแม่, ปักษ์ใต้วิปโยค, ปลาบู่ทอง, วันสุดท้าย และ วิวาห์อาดูร</p><p>หลังจากนั้นได้ลาออกจากวงจุฬารัตน์ และมาตั้งวงดนตรีของตนเอง ต่อมาเกิดปัญหาคออักเสบ ต้องผ่าตัด<a href="https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%8B%E0%B8%B4%E0%B8%A5">ต่อมทอนซิล</a> ทำให้เสียงของสุชาติที่เคยหวาน ก็กลับใหญ่ ไม่สามารถร้องเพลงแบบเดิมได้ สุชาติจึงเปลี่ยนแนวมาร้องเพลงแนวสนุก เช่นเพลง เหล้าจ๋า, เพราะคุณคนเดียว, รักกันบ่ได้ , แว่นวิเศษ ได้รับความนิยมอย่างมาก และยังได้นำเอาเพลงสากล มาแปลงเนื้อเป็นเพลงไทยลูกทุ่ง อย่างมารักกัน และดิงดอง กันบ่ ในปี 2527 สุชาติต้องยุบวงดนตรี และทุ่มเทกับการแต่งเพลง เพื่อเก็บเงินไว้ทำศพแม่ เพลงสุดท้ายที่สุชาติได้แต่งไว้มีชื่อว่า “พบกันที่เชิงตะกอน” รวมแล้ว สุชาติ เทียนทองมีผลงานเพลงที่ประพันธ์ไว้ 484 เพลง</p><p>สุชาติ เทียนทอง เสียชีวิตจากโรคประจำตัว เมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2528 สิริรวมอายุ 46 ปี สวดศพที่<a href="https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B4%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A2&amp;action=edit&amp;redlink=1">วัดเชิงหวาย</a> และฌาปนกิจวันที่ 2 ก.ค. 2528 โดยมีนายห้าง<a href="https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%88%E0%B8%A7%E0%B8%9A_%E0%B8%88%E0%B8%B3%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%87&amp;action=edit&amp;redlink=1">ประจวบ จำปาทอง</a> ดูแลเรื่องการทำศพ เนื่องจากสุชาติ เสียชีวิตในช่วงที่อยู่ในฐานะยากจนมาก</p><p>เพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก” ถือว่าเป็นเพลงดังเพลงหนึ่งที่สร้างชื่อให้สุชาติ เทียนทอง ด้วยลักษณะเนื้อเพลงใช้ความที่มีความหมายตรงกันข้ามกันเพื่อให้ผู้ฟังติดหูและติดใจ ซึ่งในทางภาษาไทย เราเรียกว่า โวหาร</p><p>โวหาร คือ การใช้ถ้อยคำอย่างมีชั้นเชิง เป็นการแสดงข้อความออกมาในทำนองต่างๆ เพื่อให้ข้อความได้เนื้อความดี มีความหมายแจ่มแจ้ง เหมาะสมน่าฟัง ในการเขียนเรื่องราวอาจใช้โวหารต่างๆ กัน แล้วแต่ชนิดของข้อความ (สมถวิล วิเศษสมบัติ. 2544 : 129)<br> <strong>โวหารภาพพจน์</strong> คือ กลวิธีการนำเสนอสารโดยการพลิกแพลงภาษาที่ใช้พูด หรือเขียนให้แปลกออกไปจากภาษาตามตัวอักษรทำให้ผู้อ่านเกิดภาพในใจ เกิดความประทับใจ เกิดความรู้สึกสะเทือนใจ เป็นการเปรียบเทียบให้เห็นภาพอย่างชัดเจน ซึ่งในบทความนี้จะกล่าวถึงปฎิพากย์พจน์</p><p><strong>ปรพากย์ </strong>( Paradox )ปฏิพากย์ หรือ ปรพากย์ คือการใช้ถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้ามหรือขัดแย้งกันมากล่าว อย่างกลมกลืนกันเพื่อเพิ่มความหมายให้มีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น โดยวิเคราะห์ได้ดังนี้</p><p>เนื้อเพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก”</p><p>สุชาติ เทียนทอง</p><p>โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก</p><p><strong>เธอลูกเสี่ยเฮง</strong>ฉันเป็นเพียง<strong>หลานเก๊กฮวย</strong><br> <strong>เธอเป็นคนรวย</strong>แต่<strong>ฉันนั้นเป็นคนจน</strong><br> <strong>เธอนอนข้างเตี่ย</strong>แต่<strong>ฉันต้องนอนข้างเตา</strong><br> <strong>เธอมีเชื้อเจ้า</strong>แต่<strong>ฉันนั้นมีเชื้อโจร</strong><br> <strong>เธอเป็นคนงามเกินความใฝ่ฝัน</strong><br> <strong>คู่เคียงกับฉันที่เป็นเดนคน</strong></p><p>โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก</p><p><strong>เธอนั่งรถยนต์</strong>แต่<strong>ฉันต้องนั่งรถเมล์</strong><br> <strong>เธอนอนบนเปล</strong>แต่<strong>ฉันต้องนอนพื้นปูน</strong><br> <strong>เธอเป็นชาวกรุง</strong>ที่งามติดตรึงดวงตา<br> <strong>ฉันเป็นชาวนา</strong>หน้าตาเหมือนตัวการ์ตูน<br> <strong>เธอไกลกว่าฉันดั่งดินกับฟ้า</strong><br> <strong>ดั่งหงส์กับกาไม่เคียงคู่บุญ</strong></p><p>โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอกโอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ</p><p><strong>เธอเป็นคนสวย</strong>แต่<strong>ฉันนั้นเป็นคนโทรม</strong><br> <strong>เธอขาวหน้าดม</strong>แต่<strong>ฉันมันคนหน้าดำ</strong><br> เธอมีเงินทองเที่ยวจองที่มีราคา<br> <strong>เธอชอบซื้อนา</strong>แต่<strong>ฉันชอบโรงจำนำ</strong><br> เธอเป็นคนดีฉันเป็นคนเลว<br> แต่งกันคงเหลวไม่มีงานทำ</p><p>โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก</p><p>โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอกโอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ</p><p>เธอเป็นคนสวยแต่ฉันนั้นเป็นคนโทรม<br> เธอขาวหน้าดมแต่ฉันมันคนหน้าดำ<br> เธอมีเงินทองเที่ยวจองที่มีราคา<br> เธอชอบซื้อนาแต่ฉันชอบโรงจำนำ<br> เธอเป็นคนดีฉันเป็นคนเลว<br> แต่งกันคงเหลวไม่มีงานทำ</p><p>โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก<br> โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก<br> โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก</p><p>จากเนื้อเพลงจะเห็นว่า ผู้แต่งเพลงใช้คำปฎิพากย์พจน์ ( Paradox ) คือ คำที่มีความหมายตรงกันข้ามกัน ดังนี้ คนรวย-คนจน, เชื้อเจ้า-เชื้อโจร,คนงาม-เดนคน, ดิน-ฟ้า, หงส์-กา, สวย-โทรม, ดี-เลว</p><p>เนื้อเพลงได้กล่าวถึงความแตกต่างระหว่างหญิงชายที่มีฐานะ สถานภาพทางสังคม ชีวิตความเป็นอยู่ที่แตกต่ากันมากอย่างสุดขั้ว โดยเพลงนี้ได้เน้นที่ท่อนฮุก ว่า “โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก” ซึ่งเพลงท่อนฮุกคือการเน้นย้ำถึงความแตกต่าง มีการอธิบายความโดยใช้ปฎิพากย์พจน์ดังที่กล่าวมาข้างต้น เสมือนว่า บรรทัดแรกของเพลงคือ “โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก” คือ คำนำที่สร้างความสนใจให้ผู้ฟังว่า เหตุใดหญิงชายคู่นี้จึงรักกันไม่ได้ จากนั้นผู้แต่งการอธิบายความแตกต่าง ตั้งแต่บรรทัดที่สองที่ว่า “เธอลูกเสี่ยเฮงฉันเป็นเพียงหลานเก๊กฮวย……….เธอเป็นคนดีฉันเป็นคนเลว” เสมือนเป็นเนื้อเรื่อง ท้ายที่สุดผู้แต่งได้สรุปไว้ว่า “แต่งกันคงเหลวไม่มีงานทำ” โดยเพลงได้เน้นย้ำอีกตอนเพลงใกล้จบว่า “โอฮักฮักฮักกันบ่ได้ดอก” หากผู้อ่านข้าไปฟังเพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก”จะได้รับอรรถรสของความสนุกสนานของจังหวะเพลง แต่หากเราฟังเนื้อเพลงโดยพิจารณาทุกคำ เพลงนี้อาจจะสะท้อนของความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของผู้แต่งก็เป็นได้</p><p><strong>รายการอ้างอิง</strong></p><p>ภาพ “ฮักกันบ่ได้ดอก คาราโอเกะ”. (ม.ป.ป.). จาก <a href="https://www.shorturl.asia/Kwpti">https://shorturl.asia/Kwpti</a>. สืบค้นเมื่อ 30 สิงหาคม 2567.</p><p>ภาพ “สุชาตื เทียนทอง. (ม.ป.ป.) . จาก <a href="https://www.shorturl.asia/X8jqN">https://shorturl.asia/X8jqN</a><strong>. </strong>สืบค้นเมื่อ 30 สิงหาคม 2567.</p><p>เนื้อเพลง “ฮักกันบ่ได้ดอก”. (ม.ป.ป.). <a href="https://www.shorturl.asia/1bFEJ">https://shorturl.asia/1bFEJ</a>. สืบค้นเมื่อ 31 สิงหาคม 2567.</p><p>โวหารภาพพจน์. (ม.ป.ป.). จาก <a href="https://www.shorturl.asia/Kwpti">https://shorturl.asia/Kwpti</a>. สืบค้นเมื่อ 31 สิงหาคม 2567.</p><p>สุชาติ เทียนทอง. (ม.ป.ป.). จาก <a href="https://www.shorturl.asia/hu79D">https://shorturl.asia/hu79D</a>. สืบค้นเมื่อ 31 สิงหาคม 2567.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75bcfda7e38b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อ่านอย่างไรให้ได้ความ]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%AD%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1-26d1ecdbf000?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/26d1ecdbf000</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Sep 2024 06:10:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-02T06:10:34.953Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>อ่านอย่างไรให้ได้ความ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*SLDEAoezga4sXYyIWroINA.png" /></figure><p>(หมายเหตุ, จาก <a href="https://www.shorturl.asia/LSdPD">https://shorturl.asia/LSdPD</a>)</p><p>การอ่านเป็นทักษะกระบวนการรับสารเพื่อผู้รับสารจะได้รับความรู้วัตถุประสงค์ที่ตนเองได้วางไว้ เราอาจจะแบ่งการอ่านง่ายๆ ออกเป็น 2 อย่างคือ “การอ่านเอาเรื่อง” และ การอ่านเอาความ”</p><p>1. <strong>การอ่านเอาเรื่อง</strong> การอ่านเอาเรื่อง หมายถึง การอ่านคร่าว ๆของเรื่องนั้น ๆ โดยสามารถบอกได้ว่า ใครทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร เป็นการอ่านเพื่อการสรุปความหรือเพื่อนำไปเล่าต่อ หรือไปใช้ต่อโดยยังไม่ได้ลงในรายละเอียด หรือคิดวิเคราะห์เรื่องราวนั้น ๆ</p><p>2. <strong>การอ่านเอาความ</strong> การอ่านเอาความ หมายถึง การอ่านที่ผู้รับสารหรือผู้อ่านต้องนำรายละเอียดของเรื่องราวที่อ่านไปใช้ต่อ โดยมีการอ่านอย่างละเอียด ผ่านการคิดวิเคราะห์ จับใจความสำคัญของเรื่อง แยกแยะเรื่องที่อ่านว่าเป็นข้อเท็จจริงหรือข้อคิดเห็น ซึ่งจะเป็นการอ่านที่ใช้กระบวนการมากกว่าการอ่านเอาเรื่อง ซึ่ง เราเรียกอีกอย่างว่า <strong>การอ่านจับใจความสำคัญ</strong></p><p><strong>ความหมายของการอ่านจับใจความสำคัญ</strong></p><p>ฤดี กมลสวัสดิ์ (ออนไลน์) ได้ให้ความหมายของการอ่านจับใจความสำคัญไว้ว่า การอ่านจับใจความสำคัญ คือ การอ่านโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเก็บสาระสำคัญที่น่าสนใจ และแนวความคิดหรือทัศนะของผู้เขียนของเรื่องที่อ่าน อีกทั้งยังเป็นการอ่านที่ต้องการแยกแยะเรื่องที่อ่านให้ได้ว่าส่วนใดเป็นใจความหรือข้อความที่สำคัญที่สุด และส่วนใดเป็นข้อความประกอบ การจับใจความจะช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจว่าผู้เขียนต้องการสื่ออะไร โดยผู้อ่านต้องใช้ความสามารถทางภาษา ประสบการณ์หรือภูมิหลังในด้านการแปล ความหมายของคำข้อความ เพื่อจับใจความได้รวดเร็วขึ้น ใจความสำคัญจึงหมายถึงหมายถึงใจความที่เป็นแก่นของย่อหน้าที่สามารถครอบคลุมเนื้อความในย่อหน้านั้น จะเป็นใจความหรือประโยคเดี่ยว ๆ ได้โดยไม่ต้องมีประโยคอื่นประกอบ ในแต่ละย่อหน้าจะมีประโยคใจความ สำคัญเพียงประโยคเดียว อย่างมากไม่เกิน 2 ประโยคเป็นใจความสำคัญและเด่นที่สุดในย่อหน้า</p><p>การอ่านจับใจความสำคัญ จะประกอบด้วย “ใจความสำคัญ” หรือ “ใจความหลัก” และ “ใจความรอง” หรือที่เรียกว่า “พลความ” ของเรื่องได้ พลความหรือส่วนขยายใจความ หมายถึง ประโยคที่ช่วยขยายเนื้อความของใจความสำคัญเพื่อสนับสนุนหรือแสดงตัวอย่าง เพื่อให้ผู้อ่านเกิดความเข้าใจมากขึ้น ซึ่งในแต่ละย่อหน้าอาจมีพลความอยู่หลายๆ ประโยคก็ได้</p><p><strong>หลักการอ่านเพื่อจับใจความ</strong></p><p>1. ตั้งใจอ่าน มีสมาธิในการอ่าน ไม่ควรคิดถึงเรื่องอื่น ๆ ในขณะที่กำลังอ่านหนังสือ</p><p>2. อ่านเรื่องให้เข้าใจโดยตลอด แล้วสรุปใจความไว้</p><p>3. ควรตั้งคำถาม ถามตัวเองว่า เรื่องที่อ่านนั้นเป็นเรื่องอะไร กล่าวถึงใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไร ผลเป็นอย่างไร</p><p>4. ฝึกสังเกตใจความสำคัญของแต่ละตอน พร้อมทั้งสังเกตส่วนขยายด้วย</p><p>5. ควรมีการบันทึกข้อความสำคัญของเรื่อง เช่น ชื่อบุคคล สถานที่ เวลา ฯลฯ</p><p><strong>ลักษณะของใจความสำคัญ</strong></p><p>1. เป็นข้อความที่ทำหน้าที่คลุมใจความของข้อความอื่นๆ ในตอนนั้นๆได้หมด</p><p>2. ย่อหน้าหนึ่งหนึ่งๆส่วนมากจะมีเพียงประการเดียว</p><p>3.ส่วนมากมีลักษณะเป็นประโยค อาจจะเป็นประโยคเดียวหรือประโยคซ้อนก็ได้</p><p>4. ส่วนมากจะปรากฎอยู่ต้นข้อความ<br> <strong>ตัวอย่างข้อความที่มีใจความสำคัญปรากฏเป็นประโยคชัดเจน</strong></p><p>ความมหัศจรรย์ของธรรมชาตินั้นยังมีอยู่มากที่เรายังค้นหาไม่พบ พืชแปลกๆที่มีรูปทรงแตกต่างไปจากพืชที่เราพบเห็นกันทั่วไปเป็นจำนวนมาก สัตว์อีกหลายชนิดที่ยังซุกซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบที่มนุษย์ยังเข้าไปไม่ถึง ยังมีสิ่งมีชีวิตอีกนานาชนิดที่นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ได้จำแนกหรือตั้งชื่อในทางวิทยาศาสตร์ และมีจำนวนไม่น้อยที่สูญพันธุ์ไปก่อนการค้นพบ</p><p>(คัดจาก “แมงมุมเขาควาย” ของ เกรียงไกร สุวรรณภักดิ์ สยามอารยะ. ตุลาคม 2539)</p><p><strong>ประโยคใจความสำคัญ ได้แก่ ความมหัศจรรย์ของธรรมชาตินั้นยังมีอยู่อีกมากที่เรายังค้นหาไม่พบ</strong></p><p><strong>ตัวอย่างการวิเคราะห์สารและจับสาระสำคัญของสารจากคำประพันธ์</strong></p><p>ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์</p><p>คนก็รักรสถ้อยอร่อยจิต</p><p>แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร</p><p>จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา</p><p>(นิราศภูเขาทอง : สุนทรภู่)</p><p>หากเราจะวิเคราะห์สารจากเนื้อความจะได้ว่า เมื่อสุนทรภู่เดินทางมาถึง ต.บางพูด อ.ปากเกร็ด จ.นนทบุรี สุนทรภู่ได้กล่าวถึงความสำคัญของคำพูดให้สอดคล้องกับสถานที่ โดยเป็นลักษณะการสอนผู้อ่านว่าให้คำนึงถึงคำพูด หากเราพูดดีก็จะมีคนรักเรา แต่ถ้าพูดไม่ดีก็จะไม่มีคนคบหา อีกทั้งเป็นภัยของตัวเอง และสอนว่าการพิจารณาคบคนนั้นต้องพิจารณาจากคำพูดด้วย ซึ่งผู้อ่านก็สามารถปรับคำสอนข้างต้นมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้</p><p>สรุปได้ว่าความสามารถในการอ่านจับใจความ การวิเคราะห์สาระสำคัญและใจความสำคัญมีความจำเป็น ด้วยผู้อ่านจะได้ทราบถึงจุดประสงค์ของผู้เขียน โดยสามารถจับใจความสำคัญเพื่อนำไปใช้ในการศึกษา หรือในวิชาชีพของตนเองรวมถึงการปรับใช้ข้อคิด หรือสารที่ได้จากการอ่านเพื่อการดำรงชีวิตในสังคงได้</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>ภาพ “เด็กอ่านหนังสือ” (ม.ป.ป.). จาก <a href="https://shorturl.asia/LSdPD.%20%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%99">https://shorturl.asia/LSdPD. สืบค้น</a>เมื่อ 28 สิงหาคม 2567.</p><p>ฤดี กมลสวัสดิ์. (2564). <em>จับใจความหัวใจของการอ่าน</em>. จาก <a href="https://www.shorturl.asia/BYve4">https://shorturl.asia/BYve4</a>. สืบค้นเมื่อ 29</p><p>สิงหาคม 2567.</p><p>แววมยุรา เหมือนนิล. (2538). <em>การอ่านจับใจความ</em>. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาสน์.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=26d1ecdbf000" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“รักชั่วนิรันดร์”]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B9%8C%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B9%8C-11-d05d2a99503e?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d05d2a99503e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Feb 2024 17:21:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-27T17:43:59.050Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>การแสดงความรู้สึก “รัก”ผ่านฉันทลักษณ์ประเภทอินทรวิเชียรฉันท์ 11</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0_dra_cTKr0SnDcF8pi_lg.jpeg" /><figcaption>(ภาพความรักนิรันดร์ : ออนไลน์)</figcaption></figure><p>หากจะกล่าวถึงฉันทลักษณ์ของไทยที่แสดงถึงเสียงสั้นเบาหนักยาว ที่กวีมักใช้แสดงความรู้สึกผ่านบทประพันธ์ของไทยคือ คำประพันธ์ประเภทฉันท์</p><p>กำชัย ทองหล่อ ( 2537, น. 500) อธิบายเกี่ยวกับฉันท์ไว้ดังนี้ ฉันท์ คือ ลักษณะถ้อยคำที่กวีได้ร้อยกรองขึ้นให้เกิดความไพเราะซาบซึ้ง โดยกำหนด คณะครุลหุและสัมผัสไว้เป็นมาตรฐาน โดยฉันท์นี้ไทยได้ถ่ายแบบมาจากอินเดีย ของเดิมแต่งเป็นภาษา บาลีและสันสกฤต โดยเฉพาะในภาษาบาลีมีตำราที่กล่าวถึงวิธีแต่งฉันท์ไว้เป็นแบบฉบับ เรียกชื่อว่า “คัมภีร์วุตโตทัย” แล้วต่อมาไทยเราได้จำลองแบบมาแต่งในภาษาไทยโดยเพิ่มเติมบังคับสัมผัสขึ้น เพื่อให้เกิดความไพเราะตามแบบนิยมของไทยซึ่งในภาษาเดิมของบาลีและสันสกฤตไม่มี</p><p>แม้ว่าฉันท์จะมีที่มาจากบาลี สันสกฤตซึ่งมีลักษณะเฉพาะตน แต่ก็มีลักษณะแบบไทยด้วย คือ มีสัมผัสคล้องจอง และการแบ่งวรรคตอนเพื่อให้รับกับจังหวะสัมผัส ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของฉันท์ของไทย กล่าวถึงลักษณะบังคับและลักษณะนิยมของฉันท์ไว้คล้ายคลึงกัน ดังนี้</p><p>ฉันท์มีลักษณะบังคับที่สำคัญคือ พยางค์และคณะ</p><p><strong>1.</strong> <strong>พยางค์</strong></p><p>พยางค์ในความหมายที่เกี่ยวข้องกับฉันท์ คือ พยางค์หรือคำเสียงหนักที่เรียกว่า คำครุ หรือ พยางค์ครุ และคำหรือพยางค์เสียงเบาเรียกว่า พยางค์ลหุ หรือคำลหุ มีดังนี้</p><p>1.1 <em>พยางค์ครุ หรือ คำครุ</em> คือ พยางค์หรือคำเสียงหนักใช้สัญลักษณ์ ั มีลักษณะดังนี้</p><p>1) คำทุกพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงยาว ในมาตราแม่ ก กา เช่น มา เก ดี ดู ฯลฯ</p><p>2) คำทุกพยางค์ที่มีตัวสะกด ไม่ว่าจะประสมด้วยสระเสียงสั้นหรือเสียงยาวก็ตาม เช่น รัก มาก เคย แล้ว เช่น ดอย บาป ฯลฯ</p><p>3) คำทุกพยางค์ที่ประสมด้วย สระอำ ไอ ใอ เอา เช่น ไป ใน ชำ เนา ฯลฯ</p><p>1.2 <em>พยางค์ลหุ หรือ คำลหุ</em> คือพยางค์หรือคำเสียงเบาใช้สัญลักษณ์  มีลักษณะดังนี้</p><p>1) คำทุกพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงสั้น ในมาตราแม่ ก กา เช่น จะ ติ เอ๊ะ เกะกะ มตะ ฯลฯ</p><p>2) คำที่ใช้พยัญชนะตัวเดียว เช่น ก็ บ่ ธ ณ ฯลฯ</p><p><strong>1.</strong> <strong>คณะ</strong></p><p>คณะ หมายถึง การเรียงกันของเสียงครุ ลหุ กลุ่มละ 3 เสียง มีทั้งสิ้น 8 แบบหรือ 8 คณะ ดังนี้</p><p><strong>มะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ครุ ครุ ครุ <strong>นะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ลหุ ลหุ ลหุ</p><p><strong>ภะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ครุ ลหุ ลหุ <strong>ยะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ลหุ ครุ ครุ</p><p><strong>ชะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ลหุ ครุ ลหุ <strong>ระ คณะ</strong> ประกอบด้วย ครุ ลหุ ครุ</p><p><strong>สะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ลหุ ลหุ ครุ <strong>ตะ คณะ</strong> ประกอบด้วย ครุ ครุ ลหุ</p><p>พระยาอุปกิตศิลปสาร กล่าวถึงโคลงสี่สุภาพที่ช่วยในการจำคณะฉันท์ ดังนี้</p><p><strong>มะ นะ</strong> ครุ อุ ล้วน เรียงกัน</p><p><strong>ภะ ยะ</strong> ครุ อุ สรร เสกหน้า</p><p><strong>ชะ ระ</strong> ครุ อุ พัน เนาท่าม กลางนา</p><p><strong>สะ ตะ</strong> ครุ อุ อ้า ว่าไว้หนหลัง</p><p>เนื่องจากคำประพันธ์ประเภทฉันท์ ฟังแล้วเสนาะเสียง เสนาะโสต กวีจึงมักนำมาแต่งบทประพันธ์ที่แสดงเนื้อหาที่ละเมียดละไม บรรยายความ มักใช้อินทรวิเชียรฉันท์ 11 ดังนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/938/1*6gEfen7npusnlhkPt_-vSg.png" /></figure><p>(แผนผังอินทรวิเชียรฉันท์ 11 : ออนไลน์)</p><p>อินทรวิเชียรฉันท์ 11 จะมีแบบแผนเหมือนกับกาพย์ยานี 11 แต่เพิ่ม ครุ, ลหุ เข้าไป อินทรวิเชียร แปลว่า “เพชรพระอินทร์” หมายถึง ฉันท์ที่มีลีลาอย่างเพชรของพระอินทร์ นิยมใช้แต่งข้อความที่เป็นบทชมหรือบทคร่ำครวญนอกจากนี้ยังแต่งเป็นบทสวดหรือพากย์โขนด้วย</p><p><strong>คำครุ</strong> หมายถึง คำที่ประสมด้วยสระเสียงยาวในแม่ ก กา เช่น กา ตี งู กับคำที่ประสมด้วยสระเสียงสั้นหรือยาวก็ได้ที่มีตัวสะกด เช่น นก บิน จาก รัง นอน และคำที่ประสมด้วยสระ อำ ไอ ใอ เอา ซึ่งถึอว่าเป็นเสียงมีตัวสะกด</p><p><strong>คำลหุ</strong> หมายถึง คำที่ประสมด้วยสระเสียงสั้นในแม่ ก กา เช่น จะ ติ มุ เตะ และคำที่ใช้พยัญชนะคำเดียว เช่น ก็ บ่ ณ ธ นอกจากนี้คำที่ประสมด้วย สระอำ บางทีก็อนุโลมให้เป็นคำลหุได้ เช่น ลำ คำลหุ เวลาเขียนเป็นสัญลักษณ์ ใช้เครื่องหมายเหมือนสระอุ แทน</p><p><strong>หากเราต้องการแต่งคำประพันธ์ประเภทอินทรวิเชียรฉันท์ 11 เราควรมีขั้นตอนในการแต่งคือ</strong></p><p>1.ควรศึกษาฉันทลักษณ์ของอินทรวิเชียรฉันท์ 11 ให้ชัดเจน</p><p>2. เลือกวัตถุดิบหรือเนื้อหาที่ใช้ในการแต่งบทประพันธ์ที่น่าสนใจ เช่น ต้องการแต่งเรื่องราวของความรักของชายหนุ่มที่มีต่อหญิงสาว ซึ่งเป็นความรักที่ดูดดื่ม และความรักจะมีความสุขได้ เมื่อทั้งสองใจตรงกัน โดยฝ่ายชายก็เฝ้ารอถึงความสมหวังในรัก ด้วยเมื่อห่างนางอันเป็นที่รักก็มีความเศร้าหมองรอขอให้นางอันเป็นที่รักเห็นใจ อีกทั้งไหว้วอนเทวดาช่วยบันดาลให้ความรักของเขาสมหวังขอให้เขาได้อยู่คู่กับนาง แม้แต่ความตายก็ไม่สามารถพรากเขาและเธอได้ ความรักของเขาและเธอเป็นความรักที่นิรันดร</p><p>3. เมื่อผู้ประพันธ์ตกลงใจว่าจะแต่งเรื่องราวของ “รักชั่วนิรันดร์” ก็แต่งเป็นอินทรวิเชียรฉันท์ 11 ดังนี้</p><h4><strong>รักชั่วนิรันดร์</strong></h4><p>หากภาพผิบรรยาย</p><p>ระดะหลายพจีความ</p><p>พี่นี้จะวาดทราม</p><p>วย(วะยะ)ตามมโนใน</p><p>แต่เรียมก็รู้แจ้ง</p><p>สิเพราะแย้งมิเป็นไป</p><p>ความจึ่งกรุอยู่ไว้</p><p>ฤไฉนจะสมจินต์</p><p>ยามเมื่อฤดีว้าง</p><p>วธุนางกรุณริน</p><p>เปรอปรนนิบัติสิ้น</p><p>ระติยิน บ โศกเศร้า</p><p>คราใดดนูจาก</p><p>ตน(ตะนะ)พรากยุพาเยาว์</p><p>นวลนางพะวงเหงา</p><p>มน(มะนะ)เฝ้าหทัยปอง</p><p>หากแม้นพระเทวา</p><p>อุปมานิวาสสอง</p><p>ให้พี่ประทับพ้อง</p><p>บ มิข้อง ณ เพลา</p><p>พี่นี้จะไม่ปรีดิ์</p><p>เพราะฤดีประสงค์หา</p><p>ร่ำแต่ยุพินดา</p><p>ทั้งทิวาและราตรี</p><p>โลกนี้ผิว่าหยุด</p><p>ฤ จะสุดรุรูจี</p><p>เราสอง บ ถอยหนี</p><p>ผิวะพลีก็ยอมตาย</p><p>บทประพันธ์ข้างต้นได้กล่าวถึงความรักของชายหนุ่มที่มีต่อนางอันเป็นที่รัก โดยเล่าถึงความรู้สึกต่างๆ ที่มีต่อนาง และปรารถนาจะสมหวัง และหวังว่าความรักนั้นจะเป็นรักชั่วนิรันดร์</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>กำชัย ทองหล่อ. (2537). <em>หลักภาษาไทย</em>. (พิมพ์ครั้งที่ 9) .กรุงเทพฯ: บริษัทรวมสาส์น (1977) จำกัด.</p><p><em>แผนผังอินทรวิเชียรฉันท์ 11.</em> (ม.ป.ป.). สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 25567). จาก</p><p><a href="http://www.digitalschool.club/digitalschool/thai2_4_1/thai8_11/page_1.php">อินทรวิเชียรฉันท์ 11</a></p><p><em>ภาพความรักนิรันดร์.</em>(ม.ป.ป.). สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 25567). จาก</p><p><a href="https://th.pngtree.com/freepng/eternal-love-symbol-heart-infinity-sign-calligraphy-for-declarations-vector_10794649.html">https://th.pngtree.com/freepng/eternal-love-symbol-heart-infinity-sign-calligraphy-for-declarations-vector_10794649.html</a>.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d05d2a99503e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“กุหลาบหลากหลาย ความหมายมากมี”]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A1%E0%B8%B5-f3f9e6c1e25a?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f3f9e6c1e25a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Feb 2024 16:38:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-27T18:55:09.099Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>การเรียงร้อยความหมายของดอกกุหลาบผ่านฉันทลักษณ์ประเภทกลอนสุภาพ</strong></p><p>หากเราจะเอ่ยถึงฉันทลักษณ์ของไทยที่คนทั่วไปรู้จักกันอย่างแพร่หลาย คือ ฉันทลักษณ์ประเภทกลอนสุภาพ หรือที่เรารู้จักกันว่า “กลอนแปด”</p><p>สุภาพร มากแจ้ง (2535, น. 59) อธิบายเกี่ยวกับกลอนไว้ดังต่อไปนี้ กลอน เป็นคำประพันธ์ที่มีลักษณะบังคับ 3 อย่าง ได้แก่ คณะ จำนวนคำ และสัมผัส เชื่อกันว่าเป็นคำประพันธ์ท้องถิ่นไทยแถบภาคกลางและภาคใต้ โดยพิจารณาจากหลักฐานใน วรรณกรรมทั้งวรรณกรรมลายลักษณ์และวรรณกรรมมุขปาฐะ วรรณกรรมที่แต่งด้วยกลอนที่เก่าที่สุด ได้แก่ เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา และ เพลงยาว ณ พระที่นั่งจันทรพิศาล พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ในสมัยอยุธยา ตอนกลาง แต่วรรณกรรมทั้งสองเรื่องนี้เมื่อพิจารณาจากสภาพเหตุการณ์และสำนวนโวหารแล้ว นักวรรณคดีส่วนใหญ่ลงความเห็นว่าน่าจะเขียนในสมัยอยุธยาตอนปลายมากกว่า วรรณกรรม คำกลอนในสมัยอยุธยาที่มีต้นฉบับอยู่ในปัจจุบันประกอบด้วย กลอนเพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา เพลงยาว ณ พระที่นั่งจันทรพิศาล เพลงยาวเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร กลบทศิริวิบูลกิตติ บทละครเรื่อง อิเหนา-ดาหลัง และบทละครนอกอีกจำนวนหนึ่ง สมัยที่แต่งส่วนใหญ่อยู่ในรัชสมัยพระเจ้าอยู่หัว บรมโกศ ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่า กลอนปรากฏเป็นรูปแบบคำประพันธ์ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ก่อนหน้านั้นกลอนคงอยู่ในรูปแบบของวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นร้อยกรองชาวบ้าน เช่น บทร้องเล่น บทกล่อมเด็ก และเพลงชาวบ้าน เป็นต้น กลอนมารุ่งเรืองในสมัยรัตนโกสินทร์และรุ่งเรืองอย่างสูงสุดในสมัยพระบาทสมเด็จ พระพุทธเลิศหล้านภาลัย กวีสำคัญ ได้แก่ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย สุนทรภู่ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท เป็นต้น โดยเฉพาะสุนทรภู่ กล่าวได้ว่าเป็นกวีผู้ทำให้ฉันทลักษณ์ของกลอน พัฒนาถึงระดับสูงสุด เกิดความลงตัวทางฉันทลักษณ์ ทำให้ลีลากลอนแบบสุนทรภู่เป็นที่ยอมรับกันว่า เป็นแบบฉบับของกลอนที่ไพเราะที่สุดและนิยมแต่งกันมาจนถึงปัจจุบัน</p><p><strong>กลอนสุภาพ มีฉันทลักษณ์ ดังนี้</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/842/1*ofg-t0CXP4j_wXLmolm_Tw.png" /></figure><p>(แผนผังกลอนสุภาพ : ออนไลน์)</p><p><strong>สัมผัส</strong></p><p>แบ่งออกเป็น สัมผัสนอกและสัมผัสใน</p><p><strong>สัมผัสนอก </strong>คำสุดท้ายวรรคหน้ากับคำที่สามของวรรคหลังของทุกบาท เป็นการสัมผัสระหว่างวรรค คำสุดท้ายของวรรคที่สองสัมผัสกับคำสุดท้ายวรรคที่สาม เป็นการสัมผัสระหว่างบาท ส่วนสัมผัสระหว่างบท กำหนดให้คำสุดท้ายของบทแรก สัมผัสกับคำสุดท้ายวรรคที่สองของบทถัดไป สัมผัสนอกเป็นส่วนที่สำคัญมาก หากขาดสัมผัสนอก กลอนบทนั้นๆก็จะไม่สมบูรณ์</p><p><strong>สัมผัสใน</strong> ไม่บังคับเรื่องสัมผัส แต่หากจะให้กลอนสละสลวยควรมีสัมผัสระหว่างคำภายในวรรค การสัมผัสคำที่สามกับคำที่สี่ เรียกว่าสัมผัสหน้า การสัมผัสระหว่างคำที่ห้ากับคำที่หกหรือคำที่เจ็ด เรียกว่าสัมผัสหลัง</p><p>ในแต่ละวรรคของสัมผัสใน การมีสัมผัสหน้าทำให้กลอนไพเราะ สัมผัสหลังทำให้กลอนไพเราะมาก หากมีทั้งสัมผัสหน้าและสัมผัสหลังจะทำให้กลอนมีความไพเราะมากที่สุด</p><p><strong>กำหนดเสียงวรรณยุกต์</strong></p><p>คำสุดท้ายของวรรคที่ ๑ ใช้เสียง สามัญ เอก โท ตรี จัตวา แต่ไม่นิยมเสียงสามัญ</p><p>คำสุดท้ายของวรรคที่ ๒ ห้ามใช้เสียง สามัญ หรือ ตรี และนิยมใช้เสียง จัตวา เป็นส่วนมาก</p><p>คำสุดท้ายของวรรคที่ ๓ ห้ามใช้เสียง เอก โท จัตวา และนิยมใช้เสียง สามัญ หรือ ตรี</p><p>คำสุดท้ายของวรรคที่ ๔ ห้ามใช้เสียง เอก โท จัตวา และนิยมใช้เสียง สามัญ หรือ ตรี</p><p><strong>หากเราต้องการแต่งคำประพันธ์ประเภทกลอนสุภาพ เราควรมีขั้นตอนในการแต่งคือ</strong></p><p>1.ควรศึกษาฉันทลักษณ์ของกลอนสุภาพให้ชัดเจน</p><p>2. เลือกวัตถุดิบหรือเนื้อหาที่ใช้ในการแต่งบทประพันธ์ที่น่าสนใจ เช่น ต้องการแต่งถึงความหมายของดอกกุหลาบประเภทต่าง ๆ โดยเราได้ค้นหาจากเว็บไซต์ ดังนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/513/1*bt3195GRt74InPrtANptmA.png" /></figure><p>(<em>พาส่องความหมายสีดอกกุหลาบรู้แล้วดี จะได้สื่อความหมายได้ถูก</em>: ออนไลน์)</p><p>3. แล้วนำเนื้อหาที่จะแต่งคำประพันธ์มาเรียงร้อยตามฉันทลักษณ์กลอนสุภาพ โดยนำความหมายของดอกกุหลาบแต่ละสีมาเรียบเรียงตามลำดับ ดังนี้</p><p><strong>กุหลาบหลากหลาย ความหมายมากมี</strong></p><p>กุหลาบมีสีสันอันหลากหลาย</p><p>สีมากมายรายเรียงเมียงมองเห็น</p><p>ความหมายสีมีที่มาหาประเด็น</p><p>สีโดดเด่นเน้นความหมายไม่คล้ายกัน</p><p><strong><em>ดอกสีขาว</em></strong>สกาวแพรวพราวเด่น</p><p>เช่นความรักภักดีมีเธอฉัน</p><p><strong><em>ดอกสีครีม</em></strong>พริ้มเพราเคล้าคลอพลัน</p><p>เสน่ห์นั้นมั่นใจห่วงใยจริง</p><p><strong><em>ดอกสีเหลือง</em></strong>เรืองรองผ่องอำไพ</p><p>กำลังใจให้กันผูกพันยิ่ง</p><p><strong><em>ดอกโอรส</em></strong>สดใสได้แอบอิง</p><p>ไม่ทอดทิ้งจริงใจให้แก่กัน</p><p><strong><em>ดอกสีส้ม</em></strong>ชมชื่นภูมิใจนัก</p><p>ให้คนรักตระหนักไว้ไม่ผกผัน</p><p><strong><em>ดอกชมพู</em></strong>คู่ความหวานบานเบิกครัน</p><p>งามรังสรรค์รัญจวนชวนหลงใหล</p><p><strong><em>ดอกสีแดง</em></strong>แบ่งปันกันบอกรัก</p><p>ต่างทายทักภักดีที่สดใส</p><p><strong><em>ดอกสีม่วง</em></strong>ห่วงหาแต่ยาใจ</p><p>หลงคลั่งไคล้ในรักแท้แม้แรกเจอ</p><p><strong><em>ดอกน้ำเงิน</em></strong>ตรองตรึกดูลึกลับ</p><p>ยากจะจับความคิดถูกผิดเผลอ</p><p><strong><em>ดอกสีดำ</em></strong>ย้ำยันฉันรักเธอ</p><p>รักเสมอรักแท้แน่นิรันดร์</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>พาส่อง ความหมายสีดอกกุหลาบ รู้แล้วดี จะได้สื่อความหมายได้ถูก. (2565). สืบค้น 15 กุมภาพันธ์ 2567. จาก <a href="https://salehere.co.th/articles/rose-color-meanings">https://salehere.co.th/articles/rose-color-meanings</a></p><p><em>ฉันทลักษณ์กลอนสุภาพ. </em>(2563). สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์2567. จาก <a href="https://www.youtube.com/watch?app=desktop&amp;v=F2u9N1MPluw.">https://www.youtube.com/watch?app=desktop&amp;v=F2u9N1MPluw.</a></p><p>สุภาพร มากแจ้ง. (2535). <em>กวีนิพนธ์ไทย 1</em>. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f3f9e6c1e25a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ฟังอย่างไรให้ได้ความ]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B8%9F%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1-74c2a05a0323?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/74c2a05a0323</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Aug 2023 22:42:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-25T22:42:33.330Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/348/1*tZk0I1DQcLrKK0CE7MJDqg.png" /><figcaption>ภาพจาก <a href="https://www.pngegg.com/th/png-vpopq">https://www.pngegg.com/th/png-vpopq</a></figcaption></figure><p><strong>ฟังอย่างไรให้ได้ความ</strong></p><p>หากเราจะกล่าวถึงหัวใจนักปราชญ์ สุ จิ ปุ ลิ สุ ที่มีที่มาจาก <strong>สุต ซึ่งแปลว่า ฟัง</strong> นั้นเป็นคุณสมบัติขั้นแรกของผู้ที่จะเป็นนักปราชญ์ได้</p><p>ทักษะการฟังเป็นทักษะทางการสื่อสารที่อยู่ในประเภทของการรับสาร และยังเป็นทักษะการใช้ภาษาที่ใช้มากที่สุดในชีวิตประจำวัน กล่าวได้ว่าทักษะการฟังนั้นเกิดขึ้นก่อนการพูด การอ่าน และการเขียน เพราะทักษะการฟังเกิดขึ้นตามธรรมชาติ ตั้งแต่แรกเกิด หลายคนจึงเข้าใจว่าทักษะการฟังนั้นไม่จำเป็นต้องมีการฝึกฝนเพราะทุกคนมีความสามารถในการฟัง แท้ที่จริงแล้ว ทักษะการฟังก็เหมือนกับทักษะอื่นๆ ที่ต้องได้รับการฝึกฝนพัฒนาอยู่เสมอจึงจะใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด และไม่เป็นเพียงแค่การได้ยินเสียงเท่านั้น</p><p><strong>ความหมายของการฟัง</strong></p><p>การฟัง หมายถึง พฤติกรรมการรับสารผ่านโสตประสาทอย่างตั้งใจเชื่อมโยงกับกระบวนการคิดในสมอง โดยสมองแปลความหมายของเสียงจนเกิดความเข้าใจและมีปฏิกิริยาตอบสนอง การฟังจึงเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นภายในตัวบุคคล การฟังนั้นต่างจากการได้ยิน เนื่องจากการฟังต้องอาศัยโสตประสาทที่อยู่ในหูเป็นเครื่องมือรับเสียง จากนั้นเมื่อเสียง ผ่านโสตประสาทแล้วจะเข้าสู่กระบวนการทำงานของสมอง ส่วนการได้ยินเป็นกลไกอัตโนมัติของโสตประสาทในการรับเสียงแต่ ไม่ได้เชื่อมโยงกับกระบวนการทางสมองเพื่อตีความในการทำความเข้าใจเสียงนั้น เป็นที่น่าสังเกตว่า <strong>ลักษณะการฟังนั้นจะต้องเริ่มมาจากการตั้งใจหรือจงใจที่จะฟัง ส่วนการได้ยินจะไม่ได้เริ่มจากการตั้งใจฟัง</strong></p><p><strong>ระดับของการฟัง</strong></p><p>การฟังสามารถจำแนกได้หลายระดับ โดยระดับของการฟังที่มักใช้ในชีวิตประจาวันสรุปได้เป็น 3 ระดับ ดังต่อไปนี้</p><p>1. <strong>ระดับการได้ยิน</strong> การได้ยินเป็นกระบวนการขั้นแรกของการฟัง เป็นการรับรู้โดยใช้ อวัยวะในการรับรู้หรือการได้ยิน คือ หูและอวัยวะภายในหู เมื่อหูรับคลื่นเสียงแล้วก็จะส่งไปยังสมอง สมองจะรับรู้ว่าเรื่องที่ได้ยินนั้นคืออะไรโดยไม่มีการแสดง ปฏิกิริยาตอบสนอง</p><p>2. <strong>ระดับการฟังตามปกติ</strong> เป็นระดับการได้ยินที่สูงขึ้นต่อจากการได้ยิน ผู้ฟังต้องใช้สมรรถภาพทางสมองเชื่อมโยงเสียง ที่ได้ยินกับประสบการณ์และความรู้เกี่ยวกับความหมายของเสียง เพื่อให้เกิดการแปลความและตีความเสียงนั้น จนเข้าใจสารที่ฟังและแสดงปฏิกิริยาตอบสนองสารนั้นอย่างถูกต้องและเหมาะสม</p><p>3. <strong>ระดับการฟังอย่างมีวิจารณญาณ</strong> เป็นระดับการฟังที่สูงขึ้นอีกต้องอาศัยสมรรถภาพทางด้านการคิดวิเคราะห์ การ ประเมินค่า การวินิจฉัย และการนำไปใช้ในชีวิตจริงได้ การฟังระดับนี้ต้องอาศัยการฝึกฝนและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง หากสามารถ พัฒนาจนเกิดทักษะแล้ว ผู้ฟังจะได้ประโยชน์สูงสุดจากการฟังสารนั้นๆ</p><p><strong>การฟังให้ได้ความ คือ การฟังอย่างมีวิจารณญาณนั่นเอง</strong> ซึ่งการฟังและการอ่านให้เกิดวิจารณญาณนั้น จะต้องฟังและอ่านให้ สัมฤทธิ์ผลก่อน แล้วพัฒนาต่อไป สรุปได้ดังนี้</p><p>ก. ผู้ฟังและผู้อ่าน พิจารณาว่าผู้เขียนมีความมุ่งหมายในการพูดหรือ การเขียนครั้งนั้นๆ อย่างไรบ้าง</p><p>ข. เรื่องที่ได้ฟัง ได้อ่านมีความเป็นไปได้มากน้อยเพียงใด</p><p>ค. เรื่องที่ได้ฟัง ได้อ่านน่าเชื่อถือมากน้อยเพียงใด</p><p>ง. เรื่องที่ได้ฟัง ได้อ่าน มีสารประโยชน์ ให้แง่คิดก่อให้เกิดความเจริญงอกงามและความคิดสร้างสรรค์อย่างไรบ้าง</p><p>จ. ผู้ฟังผู้อ่าน วินิจฉัยว่าผู้พูดผู้เขียนมีความเข้าใจอย่างไรเพียงใด</p><p>ฉ. ผู้ฟังผู้อ่านพิจารณาได้ว่าผู้เขียนใช้วิธีการพูด การเขียนหรือวิธีการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดอย่างไร</p><p>การฟังให้ได้ความที่เกิดประโยชน์สูงสุดคือ <strong>ผู้ฟังต้องมีสมาธิแน่วแน่ หาทางแก้ไขมากกว่าตำหนิ ฟังอย่างเข้าใจ ไม่อคติ พร้อมดำรินำไปใช้ประโยชน์</strong> หากผู้ฟังสามารถพัฒนาทักษะการฟังจนถึงขั้น วิเคราะห์สาร สังเคราะห์สารจนสามารถนำมาปรับใช้ให้เข้ากับชีวิตประจำวันได้ไม่ใช้วิธีการ “ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด” โดยใช้กระบวนการ“ฟังหูไว้หู”แล้วนั้น การฟังอย่างไรให้ได้ความก็ถือว่าบรรลุวัตถุประสงค์อย่างแน่นอน</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>ไสว บุญมา, มานิตา ศรีสาคร และ ทัศนีย์ กระต่ายบิน. (2554). <em>ฟังอย่างไรให้ได้ยิน. </em>สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2566</p><p>จาก <a href="http://www.esbuy.net/_files_school/00000791/document/00000791_0_20150228-">http://www.esbuy.net/_files_school/00000791/document/00000791_0_20150228-</a></p><p>015817.pdf.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=74c2a05a0323" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“เมนูไข่”]]></title>
            <link>https://medium.com/@papustwalunnoppawongnaayuttaya/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B9%88-82b762addba9?source=rss-733ce0ed3739------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/82b762addba9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Papustwalun Noppawong Na Ayuttaya]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Aug 2023 05:29:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-25T05:29:53.851Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/301/1*iBHhBX4lYmK_aK5LKQ_noA.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.google.com/search?sca_esv=559959589&amp;rlz=1C1KNTJ_enTH950TH950&amp;sxsrf=AB5stBj_Tu6iDUIUhOJQzJnhh52Rw1JQDQ:1692940926053&amp;q=%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B9%88&amp;tbm=isch&amp;source=lnms&amp;sa=X&amp;ved=2ahUKEwigpZe0iPeAAxVGUGwGHRiLC4YQ0pQJegQIDBAB&amp;biw=1440&amp;bih=803&amp;dpr=1.5#imgrc=efNCDQ8iTk17kM">https://www.google.com/search?sca_esv=559959589&amp;rlz=1C1KNTJ_enTH950TH950&amp;sxsrf=AB5stBj_Tu6iDUIUhOJQzJnhh52Rw1JQDQ:1692940926053&amp;q=%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B9%84%E0%B8%82%E0%B9%88&amp;tbm=isch&amp;source=lnms&amp;sa=X&amp;ved=2ahUKEwigpZe0iPeAAxVGUGwGHRiLC4YQ0pQJegQIDBAB&amp;biw=1440&amp;bih=803&amp;dpr=1.5#imgrc=efNCDQ8iTk17kM</a></figcaption></figure><p><strong>“เมนูไข่”</strong></p><p><strong>เพลงพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระชนกาธิเบศ มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรที่เรียบง่ายแต่ได้คุณค่า</strong></p><p>“ไข่” เป็นอาหารที่เราพบเห็นได้ทั่วไป ไข่เป็นผลิตผลจากเป็ดและไก่ ซึ่งถือว่าเป็นอาหารที่เรียบง่ายแต่ได้คุณค่าโปรตีนมากมาย ไข่หารับประทานได้ง่ายและสามารถมารังสรรค์เมนูได้หลากหลาย</p><p>เพลงพระราชนิพนธ์ “ เมนูไข่” เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ 48ทรงพระราชนิพนธ์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 เพื่อพระราชทานเป็นของขวัญวันพระราชสมภพครบ 72 พรรษา สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาส ราชนครินทร์ ด้วยทรงรำลึกได้ว่า สมเด็จพระเชษฐภคินีโปรดเสวยพระกระยาหารที่ทำจากไข่ เป็นแรงบันดาลพระราชหฤทัย ให้ทรงพระราชนิพนธ์ กอปรกับทรงพบโคลงสี่ “เมนูไข่” ที่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงพระราชนิพนธ์ไว้เมื่อ พ.ศ. 2518 ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานให้พลเรือตรี หม่อมหลวงอัศนี ปราโมช นำไปแยกและเรียบเรียงเสียงประสาน เพื่อให้วง อ.ส. วันศุกร์นำออกบรรเลงและขับร้องในงานพระราชทานเลี้ยงฉลองสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาส ราชนครินทร์ ณ ศาลาดุสิตาลัย เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538</p><p>เนื้อร้องของเพลงเมนูไข่จะรวบรวมเมนูที่ทำจากไข่ไว้อย่างหลากหลาย โดยพระบาทสมเด็จพระชนกาธิเบศ มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระราชนิพนธ์ทำนอง และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีพระราชนิพนธ์คำร้อง</p><p>เนื้อเพลงเมนูไข่ ดังนี้</p><p>เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน</p><p><strong>ไข่เค็มไข่ลวก</strong>ทั้ง <strong>ไข่หวาน</strong> กับ<strong>ไข่ต้ม</strong>สุกนาน <strong>เยี่ยวม้า</strong></p><p>เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน <strong>ไข่ตุ๋น</strong>รสเยี่ยมปาน รสทิพย์</p><p><strong>ไข่ไก่</strong>โอ้เอี่ยมอ้า อร่อยแท้อยากกิน เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน</p><p>เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน</p><p>เมนูไข่เมนูไข่ อร่อยแท้อยากกิน</p><p>(เมนูไข่. ออนไลน์)</p><p>จากเนื้อเพลงเมนูไข่ข้างต้นจะเห็นได้ว่า สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีทรงนำเมนูไข่ง่าย ๆมาเรียงร้อยเป็นเนื้อเพลง อาทิ ไข่เค็ม ไข่ลวก ไข่หวาน ไข่ต้ม ไข่เยี่ยวม้า ไข่ตุ๋น และไข่ไก่ ทำให้เป็นเพลงที่ฟังสบาย ๆ เมื่อนำมาใส่ทำนองเพลงที่พระบาทสมเด็จพระชนกาธิเบศ มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นก็ยิ่งทำให้เพลงเมนูไข่เป็นเพลงสนุกๆ ทรงหยิบเมนูไข่ต่างๆ ที่คนคุ้นเคยมาเรียบเรียง จึงกล่าวได้ว่าเพลงพระราชนิพนธ์ “ เมนูไข่” เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ที่ได้เรียบง่ายแต่ทรงคุณค่ายิ่ง ด้วยแสดงถึงพระอัจฉริยลักษณ์ของทั้งสองพระองค์อย่างแท้จริง</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><h4>เพลง เมนูไข่ เพลงพระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ลำดับที่ 48. สืบค้นเมื่อ24 สิงหาคม 2566 จาก <a href="https://www.jiggaban.com/44572-theking-71/">https://www.jiggaban.com/44572-theking-71/.</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=82b762addba9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>