<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Pathama Koon on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Pathama Koon on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@pathpert?source=rss-352a72460f58------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*DYafSE91SFXUz3TPWpXEsA.jpeg</url>
            <title>Stories by Pathama Koon on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@pathpert?source=rss-352a72460f58------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 00:11:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@pathpert/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ชีวิต with ปมด้อย และ มุมมองที่เปลี่ยนไป]]></title>
            <link>https://medium.com/@pathpert/%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-with-%E0%B8%9B%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0-%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%9B-937f899cdc5c?source=rss-352a72460f58------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/937f899cdc5c</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[giving]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pathama Koon]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Nov 2018 06:15:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-01T06:15:08.188Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7rWpiR5K-aorxQ-_v8C1tQ.jpeg" /></figure><blockquote>เชื่อว่าเราทุกๆคน จะต้องมีเรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยหรือด้อยกว่าผู้อื่นอยู่กันทุกคน</blockquote><blockquote>แต่!! อยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับมันยังไง</blockquote><p><strong>“ปมด้อย”</strong> เป็นสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวผมมาตลอดตั้งแต่ยังเด็ก คิดวนเวียนแต่ว่า ทำไมต้องเป็นเรานะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย</p><p>เรื่องทั้งหมด เริ่มต้นจากตอนคุณแม่คลอดผมออกมา ณ โรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ช่วงที่คลอด บังเอิญไปตรงกับช่วงเปลี่ยนเวร (ประมาณ 6 โมงเช้า) ทำให้ต้องกลั้นอยู่พักหนึ่ง กว่าจะมีหมอและพยาบาลเวรมาทำคลอดให้</p><blockquote>อ้าว…แล้วทำให้เกิดอะไรขึ้น?</blockquote><p>มันทำให้จังหวะคลอด เด็กขาดออกซิเจนไประยะนึง เกิดอาการที่ทางการแพทย์เรียกว่า Cerebral palsy หรือ CP คือ มีความพิการอย่างถาวรของสมอง ผลคือ การทำงานของร่างกายซีกซ้ายทั้งหมด (ทั้งแขน และขา) ไม่สามารถทำงานได้ 100%</p><blockquote>ไม่ 100% นี่ยังไงบ้างล่ะ?</blockquote><p>ยกตัวอย่างง่ายๆ</p><ul><li>กระดิกนิ้วมือ/เท้า แยกทีละนิ้วไม่ได้</li><li>หงายมือโดยใช้แต่ส่วนข้อมือไม่ได้</li><li>เหยียดแขนให้ตรงไม่ได้</li></ul><p>ถ้าถามว่าแย่มากมั้ย หลังจากที่ได้เข้าออกโรงพยาบาล ได้เห็นเด็กคนอื่นที่มีภาวะ CP เหมือนกันแล้ว บอกได้เลยว่ารู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก น้องบางคนถึงกับร่างกายอ่อนแรง เหมือนเป็นแค่ตุ๊กตาเลยก็มี คุณหมอเจ้าของไข้ก็บอกว่าผมเป็น หนึ่งในล้านได้มั้ง ที่เป็นแค่นี้</p><p>Ref : http<a href="http://www.rajanukul.go.th/new/index.php?mode=academic&amp;group=269&amp;id=3231&amp;date_start=&amp;date_end=">://www.rajanukul.go.th/new/index.php?mode=academic&amp;group=269&amp;id=3231</a></p><blockquote>แต่…ความโหดร้ายในวัยเด็ก มันคือ ที่โรงเรียนครับ</blockquote><p>ในช่วงประถม ตามปกติของเด็ก ชอบล้อชอบแกล้งกัน ผมเองก็โดนล้อตลอดเวลา โดยคำติดปากของทุกคนคือ “ไอง่อย”</p><p>เจ็บใจ เสียใจ น้อยใจ ไม่อยากไปเรียน ความรู้สึกพวกนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา จะร้องไห้ทุกครั้งเวลามีคนถามว่ามือหรือเท้าเป็นอะไร ถึงกับเคยขอคุณแม่ว่าจะไม่นั่งรถโรงเรียนแล้ว ก็เพราะเรื่องนี้ กลายเป็นตอกย้ำกับตัวเองลงไปอีกว่านี่มันคือปมด้อยของเรา ไม่อยากให้คนอื่นรู้ จะมีก็แต่คนในครอบครัวนี่ล่ะ ที่คอยเป็นกำลังใจให้ตลอดเวลา</p><blockquote>และแล้ว…จุดเปลี่ยนทางความคิดของผมมันก็เกิดขึ้นช่วงมัธยม</blockquote><p>พอขึ้นมัธยม เนื่องจากย้ายโรงเรียน ความคิดแรกคือ “ไอง่อย” คงจะหายไปแล้วสินะ แต่ไม่ทันไร ทุกอย่างก็กลับสู่จุดเดิม คงเพราะสิ่งที่เป็นอยู่มันเห็นได้ชัด ทั้งเรียกไอง่อย ล้อท่าทางการเดิน และทุกๆอย่างที่เคยเจอตั้งแต่เด็ก กลับมาหมด แน่นอนว่าผมก็รู้สึกเหมือนเดิม ไม่อยากจะไปเรียน ไม่อยากจะเจอเพื่อน แต่ ก็ได้แต่ทนไปเรื่อยๆ</p><p>จนกระทั่งขึ้น ม.2 ผมได้เจอเพื่อนคนนึง เค้าเป็นรุ่นพี่ แต่พักเรียนไป 1 ปี ทำให้ได้เรียนด้วยกัน โดยเวลาเค้ามาเรียน เค้าจะค้ำไม้ค้ำยันทั้ง 2 ข้างมาด้วยตลอดเวลา สุดท้ายถึงรู้ว่าเค้าเป็นมะเร็งกระดูก เลยต้องพักรักษาตัวไป 1 ปี พอดีขึ้นเลยกลับมาเรียน</p><p>หลังจากได้สนิทกัน ผมจึงได้เห็นว่า เค้ายอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น เค้าสามารถยิ้มได้ตลอดเวลา ถึงแม่ว่าเค้าจะโดนล้อ เค้าก็พูดเล่นกลับไปได้โดยไม่สนแม่แต่น้อยว่าคนอื่นล้อเค้าอยู่ หลังจากนั้น ผมเลยเปลี่ยนมุมมองตัวเองบ้าง</p><blockquote>ปมด้อยของเรา จับมันมาเป็นแรงผลักดันในการใช้ชีวิตจะดีกว่ามั้ย</blockquote><p>ผมค่อยๆ ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น เลิกมองว่าสิ่งนี้คือปมด้อย แล้วจับมันมาตั้งเป็น challenge ให้กับตัวเองว่า</p><blockquote>เราเป็นแบบนี้ แต่เราต้องทำทุกอย่างได้ดีกว่าคนปกติสิ!!!</blockquote><p>เลยส่งผลมาจนถึงทุกวันนี้ ที่การอยากจะทำให้ได้ในทุกๆเรื่อง (หรืออย่างน้อย เข้าใจในทุกๆเรื่อง) มันกลายมาเป็นนิสัยส่วนตัวไปแล้ว</p><p>สำหรับผม สภาพจิตใจความคิดต่างๆผมดีขึ้นมาก เพียงแค่ การเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อ ปมด้อยของเรา และที่สำคัญไปกว่านั้น คนรอบข้างเรา ช่วยเราได้จริงๆ ทั้งครอบครัวและเพื่อนๆ สำหรับผมถ้าในวัยเด็ก ไม่มีครอบครัวและเพื่อนบางคนที่คอยให้กำลังใจกันมาตลอด ผมก็คงไม่มีทุกวันนี้จริงๆ</p><p>สุดท้ายนี้จากที่ผมเล่ามา ปัญหาที่คุณมี หรือสิ่งที่คุณเป็นอยู่ ถ้าเทียบกับโลกภายนอกแล้ว คุณอาจจะโชคดีกว่าคนอื่นๆเป็นล้านๆคนก็ได้ ซึ่งในบางครั้ง ปัญหาเหล่านั้นมันอาจจะถูกคลี่คลายได้โดยง่าย เพียงแค่เราเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อมันเท่านั้นเองครับ เพียงแค่เราอย่าท้อที่จะสู้ต่อไปกับสิ่งที่เราเป็นเท่านั้นเอง :D</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=937f899cdc5c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>