<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cem Pekdogru on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cem Pekdogru on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@pekdogru?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*KqcsSsT8ubqtS79b7zWXkA.jpeg</url>
            <title>Stories by Cem Pekdogru on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 21:32:50 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@pekdogru/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Tanıdığım Yüzler]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/tan%C4%B1d%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-y%C3%BCzler-09071acd62ed?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/09071acd62ed</guid>
            <category><![CDATA[battal-durusel]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[basketball]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <category><![CDATA[aydın-örs]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Aug 2026 11:07:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-08T11:07:48.512Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vU31QlpVZIe5Fl9lLq2aZQ.jpeg" /><figcaption>1972 Münih Olimpiyatları öncesi Hollanda’daki elemeler için toplanan A milli takım: Nusret Işıldaksoy, Abdullah İnce, Fuat Tahir, Battal Durusel, Fehmi Sadıkoğlu, Serdar Ersözlü, Zeki Tosun, Doğan Hakyemez</figcaption></figure><p>Koordinatörlüğünü üstlendiğim <em>Basket İstanbul</em> kitabının hazırlık aşamalarının sonuna gelinirken, değerli spor tarihçisi Fethi Aytuna’nın arşivine başvuruyoruz. Kitapta yer alan Battal Durusel portresi için bizimle paylaştığı fotoğraflar içinden bir tanesi, hemen ilk bakışta dikkatimi celbediyor. Fotoğrafa dair zaman ve mekân bilgisi elimizde yok. A milli basketbol takımının tarihindeki kadroları alt alta getirip küçük bir hafiyeliğe giriştiğinizde, bunun 1972 Münih Olimpiyatları’na bir bilet ümidiyle, o yılın Mayıs ayında toplanmış kadro olduğu gerçeğine ulaşabiliyorsunuz.</p><p>Peki, ben dünyaya gelmeden 16 yıl önce çekilmiş bu fotoğrafta beni kendine çeken bu aşinalık duygusunu nasıl açıklayabiliriz? Öncelikle fotoğrafın sağ başındaki Doğan Hakyemez’e odaklanıyorum. Genç milli takım seviyesini salladıktan, hatta –Cem Atabeyoğlu’nun <em>Türk Basketbolu</em> kitabına göre– 1969’da Mannheim’daki bir maçta ABD’ye 33 sayı attıktan sonra nihayet A milli takıma terfi eden büyük bir skorer olduğunu bilmeseydim de fotoğraf anında çehresine yansıyan özgüveni sezebilirdim. Onunla şakalaşıyormuş gibi görünen Serdar Ersözlü’ye bakıp Ankara basketboluyla ilgili bildiklerimi aklımdan geçiriyorum; sonra sol baştan onları izleyen, Doğan’ın Galatasaray’dan takım arkadaşı Nusret Işıldaksoy’a kaydırıyorum dikkatimi. Yanında tıpkı Doğan gibi 1950 jenerasyonunun bir üyesi olan Abdullah İnce var, Beşiktaş’la şampiyonluk mücadelesine giriştiği yorucu bir sezonun ardından milli takım kafilesine katılmış. Beşiktaş’taki ağabeyleri, 1945 doğumlu Battal Durusel ve Fehmi Sadıkoğlu, diğerlerinin aksine, bakışlarını o an deklanşöre basıp onları fotoğraflayan kişiye yöneltmeyi tercih etmişler.</p><p>Şimdi geriye doğru bir adım atıyorum ve aynı anda fotoğraftaki sekiz genç adama birden bakıyorum. (Battal ve Fehmi’yle göz göze geliyorum. 10 numaralı tişörtüyle üç Beşiktaşlı arasına sızmış Fuat Tahir, gözlerini kaçırıyor.) Mutlu görünüyorlar. Az önce basket oynamış olmalarıyla ilgili olabilir. Aşinalığın kaynağı da burada bir yerde olmalı. Bu fotoğraftaki hiç kimseyi tanımıyorsanız bile, hasbelkader bir lise takımının parçası olmuş, takım arkadaşlarınızla beraber birkaç kampa katılmışsanız, belki siz de bu aşinalığı duyumsamış olabilirsiniz. İkna olmadıysanız, Serdar ve Doğan’ın arasında, bir basketbol topunun üzerinde poz vermiş Zeki Tosun’a bir bakın. Sokakta ya da parkede, mutlaka Zeki’yi andıran bir pivotla oynamışsınızdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KW0-kjEg_-H05fEuBQpcew.jpeg" /><figcaption>Battal Durusel</figcaption></figure><p>Bu oyuncular, fotoğrafta yer almayan Hüseyin Alp, Erdal Poyrazoğlu (yani takımın artık otuz yaşını geride bırakmış ağabeyleri), Kemal Erdenay ve Barış Küce’yle beraber Hollanda’nın Heerlen isimli küçük bir şehrinde karşılaştıkları rakiplerinden İrlanda ve Avusturya’yı farklı mağlup edecek, ancak İsveç ve Bulgaristan’a mağlup olup Olimpiyat rüyasına erken veda edecekler. Basketbolda yirmi yıldır hasreti çekilen Olimpiyat temsilinin yine epeyce uzağına düşen bir deneme… (O günün üzerinden elli yıldan fazla süre geçmişken, erkek basketbolunda Olimpiyat sahnesine hâlâ dönemediğimizi hatırlatalım.)</p><p>Bu kitabın hazırlık sürecinde çalışmalarından çok fazla yararlandığım Mehmet Durupınar’ın notlarında yer aldığı şekliyle, Hollanda’ya uğurlanan “aday kadro, Nadir (Vekiloğlu) ve Nuri’nin (Tan) antrenman eksikliği, Reşat’ın (Güney) da imtihanları nedeniyle üç önemli fire vermişti.” Ama bunların hiçbir önemi yok. Fotoğraftakiler de keyifli bir idman sonrasında, o an için Türkiye’deki spor kamuoyunun beklentilerini tamamen unutmuşa benziyorlar.</p><p>Fotoğraflarda karşılaşılan yüzler, anlatılan hikâyeler ve bir mekâna özgü hisler. Bu aşinalığın kaynağını araştırırken vardığım sonuç bu. Quod erat demonstrandum.</p><p>2022 yılının başında, İstanbul’un tarihini anlatan bir kitap hazırlama teklifi aldığımda, aslında kabul etmemeye kararlıydım. Zira spor tarihiyle ilgili işlerin çoğu zaman anlamlı bir kazanç getirmediğini, yayınevlerinin mevcut durumu düşünüldüğünde de bunun (benim çalıştığım gibi çalışan) editörler/yazarlar için çileci, neredeyse sufiyane bir sürece evrilmesinin kaçınılmaz olduğunu biliyordum. Öyle zannediyorum ki, teklifi 1972’de çekilen bu fotoğraftaki yüzlerle (ve tabii başkalarıyla) daha fazla insanın tanışmasını istediğim için kabul ettim. Spor medyasında geçirdiğim sürede, imajların üzerindeki buğuyu kaldırmaya mahir birçok yazara rastlamıştım. Belki onlardan bazılarını da bu kitaba katkı vermeye ikna edebilirdim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TRJCsIYCd0MrUdA9AqbbCg.jpeg" /><figcaption>Basket İstanbul, İBB Yayınları (2023)</figcaption></figure><p>Fotoğraflar durağandır. İyi fotoğrafların pek çoğu, tek başlarına bir anlam ifade etme kudreti taşırlar. Ama bir hikâyenin kılavuzluğuna da hayır demezler. Fotoğraflar çoğu zaman iyi bir başlangıçtır ama nisyanın sözcük sözcük alt edilişine tanık olmak istiyorsanız, hikâyelere ihtiyacınız olacaktır.</p><p>Battal Durusel’i ilk kez ne zaman görmüştüm? Muhtemelen <em>Fanatik Basket</em>’te yazdığı köşeye eşlik eden yazar fotoğrafına rastlamıştım hepsinden önce. Sonra yolu Beşiktaş basketbolundan geçmiş herkes için “Battal Abi” olduğunu öğrendim. Hayatıma Andre Woolridge, Kevin Thompson, Virginijus Praskevicius, Bud Eley ya da Turabi Genç gibi isimlerden sonra girmesi kabul edilemezdi ama çocukluğuma verebilirdik. (Aslında adının Durusel, soyadının Battal olduğunu ise ölümünden sonra öğrenecektim.) İstanbul Erkek Lisesi’ni kazanıp Cağaloğlu’nda yatılı okuduğum yıllarda, <em>Cumhuriyet </em>gazetesinde yazdığı bir makalenin <em>Roll </em>dergisinde alıntılandığını görmüştüm. O günlerde yalnızca gezegenin en havalı insanlarının girebildiği bir kulüp gibi hayal ederdim o dergiyi. Ve Battal Durusel, o sayfalarda adına rastladığım ilk basketbolcu olmuştu. <a href="https://birartibir.org/fiziksel-grafiti/">Makalesinde</a> 1975’teki şampiyonluk maçından önce <em>Led Zeppelin I</em> plağıyla havaya girdiğini anlatıyordu.</p><blockquote>“Salona geçtim. Dual pikaba <em>Zeppelin I</em>’i koydum. Underground müzik kulaklarımda yankılanırken şarj eden bir pil gibi dolduğumu hissediyordum. Black Sabbath, Cream, Pink Floyd derken kendime geldim. Malzeme çantamı doldurdum. Best Converse ayakkabılarım iyice eskimiş, altları silinmişti… Evden çıktım ve Ziverbey’den Kalamış’a yürüdüm.”</blockquote><p>Battal Durusel’i ve elbette Beşiktaş’ın yetmişli yıllarda zirveye oynayan, sertliğiyle meşhur o takımlarını bu kitap için kaleme alan sevgili Can İşbakan’ın yazısıyla, Battal Abi’nin Ulus’taki evine girecek, orada toplanıp rock müzik dinleyenler arasında kimlerin olabileceği üzerine spekülatif tahminler yapacaktım. Erman Kunter, Pink Floyd’a hayır diyemeyecek birine benziyor. Beşiktaş’ta oynadığı yıllarda, o evin müdavimleri arasında o da olmalıydı. 1972’deki fotoğrafa geri dönecek olursak, Zeki Tosun ve Fehmi Sadıkoğlu’nun iddialı favorileri de onları bu bahiste doğal birer favori haline getiriyor. Eski mülakatlarından birinde, Serdar Ersözlü’nün de blues ve caz dinlemekten hoşlandığını söylediğini hayal meyal hatırlıyorum; öyleyse o da İstanbul ziyaretlerinde Ulus’taki evi pas geçmezdi diye düşünüyorum.</p><p>Yakın zamanda kendi imkânlarıyla Beşiktaş’ın basketbol tarihine dair çok kapsamlı bir kitap yayımlayan, kulübün yaklaşık otuz yıllık masörü Seyhan Kesim’in evini ziyaret ettiğimde benimle yeni Battal Durusel anekdotları paylaşıyor. Anlatılan hikâyeler biriktikçe, zamanın derisi geriliyor. Sahada zanaatlarını icra ederken hiç görmediğim bu basketbol yıldızlarıyla aramızdaki aşinalık duygusu da böylece güçleniyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xsCvcP8EYZB2oNE-1Y16KQ.jpeg" /><figcaption>Altan Dinçer, Yalçın Granit, Ali Uras, Mehmet Ali Yalım (1952)</figcaption></figure><p>Bundan sekiz yıl önce, oğlu Ali Granit’le beraber hazırladığımız Yalçın Granit biyografisi <em>Adanmak</em> (Can, 2016) için kalem oynattığım günlerde, eski basketbolcular rüyalarımı sık sık onurlandırırlardı. Çoğu zaman sadece bir gazete kupüründe rastladığım iki boyutlu halleriyle, rüyalarımda kendilerine yeni boyutlar arayıp durdular. Tabii kredilerde adına en çok rastlanan oyuncu, hayatının farklı dönemlerini “canlandıran” Yalçın Granit olurdu. Hüseyin Öztürk, Mehmet Ali Yalım, Yılmaz Gündüz, Yakovos Bilek, Baba Özer (Salnur), Nedret Uyguç, Erdoğan Karabelen, Hüseyin Alp, Erdal Poyrazoğlu, Ferhan Baras, rüyalarıma birden fazla kez uğradıklarından emin olduğum bazı isimler…</p><p><em>Basket İstanbul</em> kitabını okuyan gençlerin, Türkiye’de basketbolun yaygınlaşmasına emek vermiş eski ustalardan birkaçıyla bu hikâyeler vasıtasıyla tanışmaları, hatta onları rüyalarına konuk etmeleri beni çok mutlu eder.</p><p>Katkı verdiğim ilk kitap olması hasebiyle farklı bir yakınlık hissettiğim <em>Yazıhane Yıllık</em>’ın (Profil, 2014) önsözünde Batuğ Evcimen’in önerdiği <em>kitap</em> tarifini buraya iliştirmek güzel olabilir: “Harika bir cihazdır: iyi yazıyla çalışır, elektrik-pil istemez, takım oyunu gerektirir, telepatiktir. Ne mesafe tanır ne de zaman… Akar, doldurur, doyurur, çoğaltır, kafayı bir güzel parlatır.”</p><p>Bu yazının öznesi olan <em>Basket İstanbul</em> kitabı da muhakkak, davetimi geri çevirmeyen 20 değerli yazarın, zamanın eleğinden geçirip damıttıkları basketbol hikâyeleri ve ortaya çıkan iyi yazılar sayesinde anlam kazanacak, çok da zengin sayılamayacak spor literatürümüzün bir köşesine usulca kurulacaktır. Yazar arkadaşlarım beni mazur görsün; bense, bu kitabı kişisel tarihimde öncelikle Aydın Örs’le tanışmamı sağlayan kitap olarak imleyeceğim.</p><p>Sözünü ettiğim o eski ustalardan biri de Aydın Örs hiç şüphesiz. Ve onun sayesinde, mutlu bir fotoğrafla açılan bu yazıyı, <em>tevazu</em> ile ilgili bir fotoğrafla kapatacağız.</p><p>Chris Marker, bir başyapıt olarak gördüğüm <em>Güneşsiz</em>’in (Sans soleil, 1983) açılış sahnesinde, 1965 yılında İzlanda’daki bir yolda yürüyen üç çocuğun imajına yer verir. “Onun için mutluluğun resminin bu olduğunu söyledi bana. Daha önce mutluluğu farklı imajlarla ilişkilendirmeyi de denediğini ama her defasında başarısız olduğunu.”</p><p>1972 yılında bir spor salonunun parke zemininde oturmuş, antrenman sonrası yorgunluklarını sohbet ederek atan sekiz genç adamın fotoğrafı, Marker’in filmini açan İzlandalı çocukların fotoğrafı karşısında muhtemelen kısa çöpü çeker. Fazla uzatmadan, bu maçta mağlubiyeti memnuniyetle kabul edebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S_kAqKlVSOdtw-8sPNM_FQ.jpeg" /><figcaption>Aydın Örs</figcaption></figure><p>Tevazuya gelince… Yakın bir gelecekte yeni dünyanın yeni insanlarına tevazunun ne olduğunu anlatmak, bunun için fotoğrafların ve hikâyelerin bilgeliğine başvurmak mecburiyetinde kalabiliriz. Şansını deneme sırası bana geldiğinde, onlara 2022 yılının Ekim ayı içerisinde Aydın Hoca’yla yaptığımız iki mülakatın hikâyesini anlatacağım. Zira toplamda altı saati aşan sohbetlerimizin bir yerinde, henüz tamamladığı cümlesinde kendini övüyormuş gibi anlaşılabileceğini dehşetle fark edip duraksayan Aydın Örs imajı, hayatımın geri kalanında benim için tevazunun resmi olacak.</p><p>Mevzubahis cümlede sadece bir tarihsel gerçeği dillendirmiş, “Efes Pilsen’in, 1996 Koraç Kupası şampiyonluğuyla bir ilki başardığını” söylemişti oysaki. O gün bana eşlik eden sevgili Buğra Balaban’la birbirimize bakarken, az önceki cümlesinin aramızda kalmasını rica edercesine, kendisini şöyle düzeltiyor: “Ama bu konular hakkında başkalarının konuşmasını, yazmasını tercih ederim.”</p><p><strong>Bu yazı, ilk olarak 25 Kasım 2023&#39;te Socrates App’te yayınlanmıştır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=09071acd62ed" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ghost Tropic (Kasım 2000)]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/ghost-tropic-ya%C5%9Fa-tak%C4%B1lanlar-kas%C4%B1m-2000-994b4962eecd?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/994b4962eecd</guid>
            <category><![CDATA[album-review]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <category><![CDATA[glen-hansard]]></category>
            <category><![CDATA[jason-molina]]></category>
            <category><![CDATA[music]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Aug 2026 08:40:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-02T08:41:33.603Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QpQ4SjM4dNos9LfZbqjmqw.jpeg" /><figcaption>Jason Molina, 1998</figcaption></figure><p><strong>Çok mühim albümdür çünkü…</strong></p><p>İlginç bir başlangıç olacak çünkü <em>Ghost Tropic</em>, birçoklarına göre Jason Molina’nın 2000 yılında kaydettiği en iyi albüm bile sayılmayabilir. Molina’nın milenyumu selamladığı <em>The Lioness</em>, 1997’deki ilk stüdyo albümüyle sesini Ortabatı sınırlarının dışına ulaştırmış bir müzikal dehanın cebinden çıkmış tanıdık sözlerin ve notaların kutlandığı bir albüm olurken, <em>Ghost Tropic</em>’in o günlerde kimse tarafından pek de mühim bulunduğu söylenemez.</p><p>Molina’nın ölümünden sonra Erin Osmon tarafından kaleme alınan incelikli biyografinin (<em>Jason Molina: Riding with the Ghost</em>, 2017) sayfalarını karıştırdıkça, bu albümün Molina’nın hayatında sadece müzikal bir kavşağa değil daha büyükçe bir yol ayrımına denk geldiğini düşünmeye başladım. 1999’un baharında, sevgilisi Darcie’yle birlikte Indiana’da yaşadıkları bungalovdan ayrılıp Chicago’ya taşınıyorlar. Çocukluğunu Erie Gölü kıyısında geçiren Molina, bu kez Michigan Gölü’ne bir taş atımı uzaklıkta bir dairede buluyor kendini. Hayatlarına Peoria’nın peynir dükkânları ve İtalyan pastaneleri giriyor, rüzgâr burada biraz daha şiddetli esiyor, barınaktan bir smokin kedi (Bhaji) sahipleniyorlar. Molina’yla özdeşleşen plak şirketi Secretly Canadian’ın Bloomington’daki merkezinden uzakta konuşlanmış bu yeni hayatın yeni rutinleri onlara yeni arkadaşlar getiriyor. Bazı eski müzik arkadaşları, geçmişin hayaletlerine ekleniyor.</p><p>Alasdair Roberts ve diğerleriyle İskoçya’da kaydettiği <em>The Lioness</em>’ın ardından <em>Ghost Tropic</em> için Mike Mogis’in stüdyosuna girdiklerinde, o gün Molina’yla birlikte çalan hiç kimse 2002 albümü <em>Didn’t It Rain</em> için çoktan çalışmalara başladığından haberdar değil. O kavşağın başında olduğunu, ayaklarını her iki yoldan da çekmeye henüz hazır olmadığını hayal edebiliyorum. 2000’de yayımladığı iki albümün birbirinden bu kadar farklı gözükmesi de bununla ilgili olmalı. <em>Ghost Tropic</em> ile birlikte Molina’nın gitarında daha az aşk acısı hissedeceğimiz bir döneme giriyoruz. Kaybettiklerine ağıt yakmaya devam ediyor ama vokalinde de yeni bir ton keşfettiğini anlayabiliyoruz. <em>Didn’t It Rain</em> ve sonrasında, Molina’nın doksanlarda anlattığı masalların da biraz derinleşip karmaşıklaştığını, şarkı yazarlığının zenginleştiğini söyleyebiliriz ama <em>Ghost Tropic</em>’te hâlâ sözlerindeki o tasarruflu sadeliği koruyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DDPnZzyeR9-y4gol2tOhSA.jpeg" /><figcaption>Ghost Tropic (2000)</figcaption></figure><p><strong>İlk dinleyişte hissettirdikleri / Bugün hissettirdikleri</strong></p><p>Bu albümü ilk olarak ne zaman dinlediğimi hatırlamıyorum ama Jason Molina ismine ilk defa ne zaman rastladığımı hatırlıyorum: 2008 ya da 2009 yılıydı, üniversitedeydim ve <em>Didn’t It Rain</em>’i bir blog sayfasındaki RapidShare linkinden indirmiştim. Basketbola iptilayla geçen bir çocukluğun yan etkisi olarak, Amerikan coğrafyası hakkında Türkiye’deki ortalama bir gençten daha bilgiliydim sanırım. Yine de uzun bir süreyi, Amerika topraklarında New York ve Los Angeles’ı saymazsak ilgi çekici bir yer olmadığına inanarak geçirmiştim. Bana Ortabatı’yı tanıtan, bir deyişle Pastoral Amerika’nın kapılarını açanlar, David Foster Wallace kitapları ve Jason Molina albümleri oldu. Göllerin ve kasırgaların şekillendirdiği bir topoğrafyada, tüm o endüstriyel/evanjelist hiçliğin ortasında, fabrikalar ve kiliselerle kafeslenmekten kaçmış ruhların sorumlu olduğu gizli hazineler bulabiliyordunuz.</p><p><em>Ghost Tropic</em>’i bugün –muhtemelen yıllar sonra– dinlediğimde, önce biraz yabancılıyorum. Albümün 15. dakikası civarında Molina’nın gitarından çıkan sese uyanan kuşların cıvıltısı, bulunduğumuz yerin bir dönence olduğunu hatırlatıyor. Ve onlarla beraber ben de uyanıyorum. Molina’nın “batıl” düşkünlüğünden çok uzak birisi olarak, onun şifacılığına sığınmak beni rahatlatıyor. Molina’nın hayaletleri musallat olan tipler değil, teskin eden birer arkadaş gibi daha çok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/940/1*i_nX6IYsvkWbE2rT-NodiQ.jpeg" /><figcaption>Molina &amp; Hansard</figcaption></figure><p><strong>Bunu biliyor muydunuz?</strong></p><p>Darcie ve Jason Chicago’ya taşındıktan kısa bir süre sonra, Secretly Canadian’ın posta kutusuna Dublin’den bir mektup geliyor. O günlerde İrlanda’da şöhretli bir rock yıldızı olan ama henüz global tanınırlığa kavuştuğu söylenemeyecek Glen Hansard, Molina’ya yazdığı mektupta, Amerika turnesindeyken bir plakçıda görüp aldığı <em>The Black Album</em>’ı dinlemenin kendisi için bir tür ibadete dönüştüğünü ve bir gün İrlanda’ya gelirlerse, grubu The Frames’le birlikte önlerinde çalıp onları ağırlamaktan onur duyacaklarını söylüyor.</p><p>O günleri Hansard şöyle hatırlıyor: “Albümdeki tarihsel temalar ve düşük kayıt kalitesi nedeniyle, Molina’nın hayatta olduğundan bile emin değildim. Bu yeni bir kayıt da olabilirdi, otuz yıl önce kaydedilip sahaflara düşmüş bir albüm de… Belki de Nick Drake gibi bir karakterle karşı karşıyayız, demiştim. Tüm bunları düşününce yolladığım o mektuba yanıt almak, Elvis’ten mektup gelmesi gibi bir şeydi.”</p><p>Bu mektuplaşmanın hemen ardından Songs: Ohia, Dublin’e gidiyor ve The Frames hayranlarının tıka basa doldurduğu iki konser veriyor. Hansard, Molina’yı ve grup üyelerini sevmiş olacak ki bir sonraki solo turnesinde de yolunu Chicago’ya düşürüp ekiple birlikte stüdyoda epey vakit geçiriyor. Molina, Hansard’la beraber yaptıkları kayıtlarda kullandığı Danelectro bariton gitarı <em>Ghost Tropic</em>’in kayıt sürecinde de elinden düşürmüyor.</p><p>Albümün Conor Oberst’ün Bright Eyes şürekâsından tanıyabileceğiniz Mike Mogis’in Nebraska’daki stüdyosunda kaydedildiğini tekrar edeyim. Evet, kuş sesleri de Ekvatoral iklimden hayli uzak bir bahçeden…</p><p><strong>Bu yazı, <em>Bant Mag</em>’in 14 Kasım 2025 tarihli </strong><a href="https://bantmag.com/yasa-takilanlar-kasim-2025/"><strong>Yaşa Takılanlar köşesi</strong></a><strong> için yazılmıştır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=994b4962eecd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ben Ankara’dayken… (Basket İstanbul)]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/ben-ankaradayken-basket-i%CC%87stanbul-ec5311292dcd?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ec5311292dcd</guid>
            <category><![CDATA[anadolu-efes]]></category>
            <category><![CDATA[aydın-örs]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <category><![CDATA[basketball]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Jul 2026 17:44:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-23T19:13:40.372Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BuWJg1GiB-rMjq6j2Y1tAw.jpeg" /><figcaption>Doğan Hakyemez, Pano Natof, Aydan Siyavuş ve Aydın Örs (27 Ocak 1984 tarihli Milliyet Gazetesi / Google Gemini)</figcaption></figure><p>Türkiye’de basketbolun merkezi daima İstanbul olmuştur, doğru. Ama Türkiye’de basketbolu, Ankara’ya uğramadan anlatamazsınız.</p><p>Ben çocukken, Mülkiye’nin (yani bugünkü adıyla Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin) hemen arkasında iki katlı bir evimiz vardı bizim. O günlerde, Cebeci semtinde oturan ve meşin basketbol topu olan arkadaşım Gürol’la, bizden 7–8 yaş büyük ağabeylerimizin oynadığı Şekerhilâl takımını izlemeye giderdik. O takım, maçlarını Mülkiye’nin salonunda oynardı. Bir de 19 Mayıs Stadı’nın arkasında kırmızı toprak basketbol sahaları vardı, oraya bazen Ankara’nın ünlü oyuncuları gelip maç yapardı. Biz de fırsat buldukça o sahaya gidip şut atardık. Sabah erkenden kalkar, iki otobüs değiştirir ve orada salona bakan müstahdemi atlatıp içeri kaçak olarak girerdik.</p><p>1957’de Şengün Kaplanoğlu ve Uğur Erel’in oynadığı Mülkiye’nin, döneminin en iyi oyuncularından kurulu meşhur “Yenilmez Armada” takımını mağlup ettiği maç, çocukluğumdan kalan en güçlü basketbol hatıralarından biridir. Yalçın Granit’in son sezonlarından biriydi, onu izleme şerefine de ulaşmıştım o küçük salonda.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QRm7TVFp5BoQa6MOBd41-w.jpeg" /><figcaption>Yenilmez Armada, 1955 (Ali Granit arşivi)</figcaption></figure><p>Sonrasında Kurtuluş Lisesi’ne girdim; benim sınıf arkadaşlarımın çoğu, Demirlibahçe’nin genç takımında oynamaya başladılar. En yakın arkadaşlarımdan bir tanesi ise, Suspor’da oynuyordu. Ben de onunla birlikte Suspor’un genç takımına girdim. Ama tabii 15–16 yaşına gelmiştim. Şimdi düşününce, benim torunum yedi yaşında basketbola başladı. Nereden nereye…</p><p>Suspor’da oynamak, lisans sahibi olmak beni heyecanlandırmıştı. Bana çok şey öğretmiş olan Mustafa Tenim’le de oradayken tanıştık. O yıllarda yetenekliydim, tekniğim fena değildi ama kemikleri sayılabilecek kadar zayıftım. Biraz güçlendim ve 1964’te Suspor ya da sonraki daha çok bilinen adıyla Ankara DSİ’nin A takımına çıkmayı başardım.</p><h4>Ankara Okulu ve Eski Ustalar</h4><p>Mustafa Tenim’le yazları da özel olarak çalışırdık; o stadın arkasındaki kırmızı toprak sahaya benim gibi gençleri toplar, <em>fundamental </em>eğitimi verirdi. Benim çalışma fırsatı bulamadığım Armağan Asena’dan başlayarak, o yıllardaki Orhan Girgin, Mustafa Tenim, Rüştü Yüce, Seyfi Kuştimur, Savaş Küce gibi Ankaralı antrenörlerin <em>fundamental</em> üzerine müthiş bir konsantrasyonları vardı. Her biri, çok disiplinli ve detaycıydı. O zaman yıldız takım seviyesi yoktu, genç takımlarda ise sol turnike bile gösterilmezdi. Öyle düşünün… Ama biz bu Ankaralı öncü antrenörler sayesinde hepsini öğreniyor, kendimizi geliştirebiliyorduk.</p><p>Lise bitince, üniversite imtihanlarına girdim ve Hukuk Fakültesi’ni kazandım. Siyasal Bilgiler istiyordum ama 2–3 puanla kaçırmıştım. Kırmızı toprak sahadan tanıdığım bir arkadaşım, Ankara Hukuk’ta okuyordu. Ona günde kaç saat çalıştığını sorduğumda, “6–7 saat çalışmak lazım” demişti. Uğur Mumcu gibi önemli isimlerin asistan olarak çalıştığı, çok zor bir fakülteydi. O günlerde hayatımı değiştiren konuşmalardan birini ağabeyimle yaptık, “Oğlum, sen basketbol oynamak istiyorsun ve bayağı da seviyorsun, Hukuk Fakültesi’nde yapamazsın” dedi bana. Basketbola yeteneğimin olduğunu, devam mecburiyeti olmayan bir yer seçmemde fayda olacağını söyledi. Aslında birkaç ay derslere girdim, hoşuma da gitmişti. Ama üniversite takımına girince, odağım yeniden basketbola kaydı. Oradan ayrılıp, devam mecburiyeti olmayan İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’ne geçtim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*v-2NyE2r6i6K6Ys36D5sAQ.jpeg" /><figcaption>Mustafa Tenim ve Aydın Örs’ü (alt sıra, soldan üçüncü) buluşturan Suspor (Dinyakos arşivi)</figcaption></figure><p>DSİ’de oynamaya devam ediyordum, bu sırada ağabeyim Gürel Örs de atletizme yönelmişti. Onunla, İlker Çetin’le ve Türkiye üç adım atlama rekortmeni Aşkın Tuna’yla beraber 19 Mayıs Stadı’nın içindeki müstakil atletizm sahasında çalıştık bütün yaz. Selim Sırrı Tarcan Spor Salonu’nun altındaki halter salonuna da sabahları kaçak olarak girip çalışıyorduk. Ağırlık çalışmaları, interval idmanları derken basketbol sahasında da farklı bir oyuncuya dönüşmüştüm.</p><p>1966–67 sezonuyla birlikte, Türkiye’de Deplasmanlı Basketbol Ligi oynanmaya başladı. DSİ ile ilk sezondan dâhil olmuştuk lige. Atletizm idmanlarının semeresini ilk kez 24 Aralık 1967’deki Galatasaray maçında almaya başladığımı söyleyebilirim. Yalçın Abi [Granit] takımın koçuydu; Şengün Kaplanoğlu, Nur Danişmend, Baba Özer [Salnur], Muzaffer Demir gibi oyunculardan kurulu muazzam bir kadro vardı yine. Bizim takımda da Gökmen Barış, Adriano Bülend [Karpat] gibi isimler vardı. Selim Sırrı Tarcan’da o gün 20 sayı attım, takımıma maçı kazandırdım. Beni önce Şengün Abi savundu, sonra Muzaffer oyuna girip tutmaya çalıştı, en sonunda Nur denedi… Hiçbiri tutamadılar o gün beni. Oyunculuk hayatımdaki kilometre taşlarından biridir. Antrenörümüz Savaş Küce beni gençlik yıllarımda sahada çok özgür bırakırdı, ona da çok şey borçluyum.</p><p>Sadece iki kez genç milli olabildim; biri resmî, biri özel maçtı sanırım. Çok fazla yetenekli oyuncu vardı, ben de hazır değildim. Sonra 31 kez A milli oldum. Şekerspor’a transfer olduğum dönemde, A milli takımın başında Mehmet Baturalp ve Rüştü Yüce vardı. Rüştü Abi, 1973’te beni Şekerspor’a transfer eden isimdi aynı zamanda. Saraybosna’daki 1972 Balkan Şampiyonası’ndan başlayarak A milli takım havuzuna dâhil oldum. 1973’te, İspanya’daki şampiyonada Avrupa sekizincisi olmuş, Çekoslovakya’ya 66–64 mağlup olunca ilk dörde girme fırsatını kaçırmıştık.</p><p>Fazla da kendimle ilgili konuşmak istemiyorum çünkü o takım tam bir yıldızlar topluluğuydu, bense oyuna sonradan girip faydalı olmaya çalışıyordum diyebilirim. Nuri Tan, Kemal Erdenay, Doğan Hakyemez, Necmi Ton gibi önemli guardlarımız vardı o jenerasyonda. Sonra Serdar Ersözlü, Abdullah İnce, Zeki Tosun, Nadir Vekiloğlu, Reşat Güney, Halil Dağlı ve tabii ki kaptanımız Erdal Poyrazoğlu…</p><h4><strong>“İstediğim Herkesi Aldım, Şu Aydın’ı Alamadım”</strong></h4><p>Genç takımla birlikte DSİ’de yaklaşık on seneyi tamamladıktan sonra, 1973–74 sezonunda, o sıralar atılım yapan bir diğer Ankara ekibi Şekerspor’a geçtim. A milli takımdan Nadir, Zeki, Necmi, Doğan da o kadrodaydı. O sezon şampiyonluğa oynadık; milli takımın en önemli oyuncuları o yıl askere gittiği için çok güçlenen Muhafızgücü’ne kaptırdık kupayı. İki Ankara ekibi olarak, ilk iki sırayı almıştık. Sezonun ikinci devresinde bizi Reşat’ın son saniye basketiyle yenmişlerdi, yoksa belki sonuna kadar zorlayabilirdik onları.</p><p>Ertesi sezon bizim takımdan Nadir ve Necmi ayrıldı. Karşıyaka’ya geçtiler. Ben de Şekerspor’da genç oyuncularla baş başa kaldım. Ömürden Kısagün, Timur Urubay, Levent Gürkan, Kemal Akıncı gibi çoğu benden 6–7 yaş küçük oyuncularla. Sonradan Cihangir Sonat da aramıza katıldı. Hiç kimsenin başarı beklemediği bir sezonda dördüncü olduk, Ankara’nın sevgilisiydi o genç takım. Maç boyu <em>zone press</em> yapardık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/530/1*zSqijCJrWhPty44Bh6UYWA.jpeg" /><figcaption>1975–76 Şekerspor: Timur Urubay, Levent Gürkan, Cihangir Sonat, Aydın Örs ve Doğan Hakyemez</figcaption></figure><p>Fenerbahçe taraftarı olduğumu o günlerde basketbol camiasındakiler bilirdi, birkaç kez beni Fener’e almak istediler. İlki altmışların sonu olmalı, Fenerbahçe’yi Batur Abi çalıştırıyordu. Benimle yöneticilerden biri temasa geçti, Ankara’dan samimi arkadaşım Nur Germen de aynı dönemde Galatasaray’a transfer olmuştu. Birlikte aynı evde kalmayı falan hayal etmeye başlamıştık Nur’la. Tabii Fenerbahçe-Galatasaray rekabetinin zirvesindeyken böyle bir şey nasıl mümkün olabilir, değil mi? Gençlik hayali işte! Fener’in sezon açılışına gelmeye hazırlanıyordum, Ankara’daki basketbolcular lokalinde her gün bu transfer konuşulur olmuştu. Derken, o yöneticiden bir mektup geldi. “Basketbol şubesinin mali durumu nedeniyle koşulları karşılayamıyoruz, bu transferi erteleyelim Aydın” yazıyordu.</p><p>Fenerbahçe’nin ikinci girişimi, Ali Şen’in şube kaptanlığı döneminde gerçekleşti. 1974’te Hüseyin Alp’in jübilesi için İstanbul’a gelmiştik, Şişli’de eski bir futbolcunun işlettiği bir kafede Hüseyin Kozluca ve Halil Dağlı’yla bir araya geldik. Hatta Ali Şen, İsmail Cem’i bile devreye sokmaya çalıştı. Ağabeyim Adil Örs, o dönem TRT’de çalışıyordu çünkü. Ama o genç Şekerspor takımında oynamaktan çok keyif alıyordum. Liglerin başlamasına iki hafta vardı, ben o takımın kaptanıydım ve bana ihtiyaçları olduğunu biliyordum. “Yapamam Ali Abi, buraya nezaketen geldim” dedim.</p><p>Yıllar sonra, Koraç Kupası için verdiğimiz kokteyl sırasında bu hikâyeyi anlatmıştı Ali Şen. “İstediğim herkesi aldım, şu Aydın’ı alamadım. Ben spor camiasında onun kadar prensip sahibi birini görmedim” demişti. Dolayısıyla 35 yaşında basketbolculuk kariyerimi noktaladığımda, Ankara’dan hiç çıkmamıştım.</p><p>Kariyerimde antrenörlük sayfasını çok erken yaşta açtım — 22 yaşında, iddialı bir oyuncu olarak görülmeye başlamışken, biraz metazori girdik bu işe. DSİ’de şube kaptanımız, Doğan’ın babası Zeki Hakyemez’di. Bir gün geldi ve dedi ki: “Yıldız takımını sana verdim!” Beni çok severdi ama eski albay olduğu için o tonda konuşurdu. “Nasıl yapayım, daha 22 yaşındayım” diyecek gibi oldum. “Yaparsın, yaparsın” dedi.</p><p>Aydınlıkevler Lisesi’nin kırık camlı bir salonu vardı, hiç unutmuyorum. Haftada üç gün Cebeci’den yola çıkar, iki dolmuşla giderdim oraya. O takımda ilerleyen yıllarda Arap Birol [Özmercan] ve Merter’de bir kez daha yollarımızın kesişeceği Taner Korucu gibi yetenekli oyuncuları çalıştırma şansı yakaladım. Tabii onlara bir şeyler gösterirken, bazen zihnimde şimşekler çakıyordu. “Ben bunları maçta niye kendim yapmıyorum ki?” diyordum. Bu da oyun üzerine daha fazla kafa yormamı sağlayacaktı. Antrenör dediğin düşünmeden bir şey üretemez sonuçta, yattığın yerde ilhamlar bekleyemezsin. Devamlı kafayı çalıştırmak gerek.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XoaIlYnovn-LYTCGwQKJ0Q.jpeg" /><figcaption>Pano Natof ve Aydın Örs altyapı seçmelerinde (Anadolu Efes Spor Kulübü)</figcaption></figure><p>22 yaşından 35 yaşına kadar, DSİ ve Şekerspor’un yıldız ve genç takımlarını çalıştırdım sürekli olarak. DSİ’deyken, Lütfi Arıboğan’ın da oynadığı bir takımla Türkiye ikincisi olduk. Şekerspor’daki son dönemlerimde kendimi iyice oyuncu-antrenör gibi bir konuma sokmuştum. O yıllarda Tolga Öngören de benim oyuncumdu mesela.</p><p>Yine Şekerspor’daki o son yıllarımda, Osman Abi’den [Solakoğlu] genç milli takım yardımcı antrenörlüğü teklifi aldım. Seyfi Kuştimur’un asistanı olarak önce Mannheim’a, sonra da Balkan Şampiyonası’na gittik. Bizden sonra bir başka Ankaralı, Mahmut Uslu devraldı genç milli takımı.</p><h4><strong>Altyapıcı Olmak</strong></h4><p>1983 yılında Doğan Hakyemez, şampiyon Efes Pilsen’in kaptanıydı. Gençlik yıllarımdan beri çok sevdiğim arkadaşım Pano Natof da basketbol işinin başındaydı, Tuncay Bey’in [Özilhan] sağ kolu gibiydi. Devamlı beni arayıp baskı yapıyorlar, “İstanbul’a gel, altyapının başında seni görmek istiyoruz” diyorlardı. Ama ben Ankara’da kalmak istiyordum, Şekerspor’daki o gençlerle birlikte yükselmeyi hayal ediyordum. Bir nevi Don Kişot gibi.</p><p>Şube kaptanımıza gittim, “Bana çok cazip bir teklif yaptılar ama Ankara’da kalmak istiyorum” dedim. Hem bireysel olarak şartlarımın değişmesini hem de kadroya daha fazla bütçe ayrılmasını istedim. Aldığım cevap, büyük bir hayal kırıklığıydı. O konuşma, hayatımı değiştirecekti.</p><p>Aslında o günlerde iki yaşında bir oğlum vardı, Ankara’da yeni bir eve taşınmıştık. İstanbul gözümde çok büyüyordu. Ama o konuşmada bana verilen değerin ne kadar az olduğunu görmüştüm. Hemen o akşam, Doğan’ı aradım. Ertesi gün Pano’yla bir toplantı yaptık. Eşim de yeşil ışık yakınca, 1983’ün Haziran ayında İstanbul’a taşındık ve kulüpte altyapı sorumlusu olarak göreve başladım.</p><p>Pano, Suadiye’de oturuyordu. Biz de çocukla ilgili destek alacağımız kayınvalidemlere yakın olmak için Erenköy’de bir ev tuttuk. Her sabah altıda evden çıkar, Pano’yla buluşup Merter’e giderdik. O yıllarda bir tane köprü vardı tabii; dönüşte trafik Haliç’ten başlardı, büyük ızdıraptı. “Nereden geldim İstanbul’a?” diyordum kendi kendime sürekli.</p><p>Ama iyi ki de gelmişim. Çünkü Ankara’da, İzmir’de allame-i cihan da olsan, İstanbul yok sayıyor seni. Bu bir gerçek… Bir yerden başlamalıydım, doğru zamandı.</p><p><strong>* 2023 tarihli <em>Basket İstanbul</em> kitabında yer alan “Altyapılarda Bir Don Kişot” (Pekdoğru, ss. 426–447) başlıklı yazıdan alıntılanmıştır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ec5311292dcd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sessizlik Akdi: Boateng ve Zverev]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/sessizlik-akdi-boateng-ve-zverev-736250272ee9?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/736250272ee9</guid>
            <category><![CDATA[jerome-boateng]]></category>
            <category><![CDATA[alexander-zverev]]></category>
            <category><![CDATA[mason-greenwood]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Jul 2026 19:14:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-04T20:15:34.828Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MxSmfXMoS881WMg1A03qpQ.jpeg" /><figcaption>Jerome Boateng</figcaption></figure><p>Jerome Boateng ve ağabeyi Kevin-Prince Boateng’in hikâyesi, hayatlarımıza –Almanca kaynaklardan– ‘iç ısıtan bir entegrasyon hikâyesi’ olarak ithal edilmişti. Ganalı bir babanın iki farklı evliliğinden çocukları olarak Jerome, Berlin’in en mutena bölgelerinden Wilmersdorf’ta kusursuz bir futbol kariyerinin ilk adımlarını atarken ağabeyleri Kevin-Prince ve George ise aynı günlerde Wedding’in belalı sokaklarındaki gençlik hatalarını temize çekmeye çalışıyorlardı. Hikâyenin sonu, 23 Haziran 2010’da Johannesburg’deki Soccer City Stadyumu’na, Jerome ve Kevin-Prince’in bir Dünya Kupası müsabakasında karşı karşıya gelen ilk kardeşler olarak tarihe geçtiğini ilan eden ve burasının bir küresel köy olduğunu milyonlarca seyirciye yeniden hatırlatan o maça çıktı.</p><p>37 yaşındaki Kevin-Prince Boateng’in Beşiktaş’a da uğrayan ve geçen yıl son bulan futbolculuk kariyeri, beş ülkede 14 farklı kulüp gördü. Tüm bu yolculuk boyunca KPB, bir türlü aidiyete kavuşamayan, eksantrik ‘sokak topçusu’ etiketini üzerinden atamadı. Jerome ise 2014 Dünya Kupası şampiyonu Almanya millî takımının sakin kuvveti ve yenilmez Bayern Münih takımlarının alt edilemez savunmacısı olarak kusursuzluk arayışını sürdürüyordu. Jerome ile Kevin-Prince arasındaki ilişki genellikle mesafeli, bazı dönemlerde de fırtınalı seyretti. 2010 Federasyon Kupası finalinde, Wembley’de Almanya’nın bir başka kusursuz lideri Michael Ballack’a yaptığı acımasız faul sonrasında, yetiştiği ülkede ‘persona non grata’ ilan edildiğinde Kevin-Prince, kardeşi Jerome’u yanında bulamamıştı. Kevin-Prince üç yıl önce <em>Bild</em> gazetesine verdiği bir söyleşide de Jerome’la uzun yıllardır yakın bir ilişki içinde olmadıklarını teyit edecekti.</p><h4>‘Bir zamanlar kardeştiler’</h4><p>Tam da burada Kevin-Prince’i bu ‘ilişki durumu’ güncellemesine mecbur bırakan ve Jerome’un etrafındaki kusursuzluk halesini aşındırmaya başlayan olaylara büyükçe bir parantez açabiliriz. 9 Eylül 2021 tarihinde Jerome Boateng, iki çocuğunun annesi ve eski partneri Sherin Senler’e 2018 yazındaki Karayip Adaları tatilleri sırasında fiziksel şiddet uyguladığı için 60 gün hapis cezasına çarptırıldı. Mahkeme, ev içi şiddet* suçlamalarını inkâr eden Boateng’i 1,8 milyon Euro para cezası ödemeye hükmetti. 2 Kasım 2022’de bu ceza, 120 güne yükseltildi. Dava sürecinde, yaklaşık 10 yıl formasını giydiği Bayern Münih’le yollarını ayıran Boateng, 2021 yazında Fransa’nın Olympique Lyon takımına transfer oldu.</p><p>Teknik direktör Thomas Tuchel, Boateng’in kadro dışı kaldığı dönemde bunun tamamıyla sportif bir karar olduğunun altını çiziyor, oyuncusunun özel hayatının mahremiyeti hak edecek bir saygınlıkta olduğunu hatırlatıyordu. Hansi Flick, Hasan Salihamidzic ve sonrasında Juninho gibi kulüp yetkilileri de aynı tonda açıklamalarla, ‘bu kurumsal erkek dayanışmasında’ kademeye gelmekte gecikmediler. <em>(Flick, Boateng’in takımdan ayrılmasına ilişkin meraklı sorulara şu karşılığı vermişti: “Hayat devam ediyor.”)</em> Jerome sakatlıkların etkisiyle yavaşlamıştı, eskisi kadar iyi değildi; durum bundan ibaretti. Geçtiğimiz Şubat ayında Boateng kendine farklı bir ülkede, Serie A kulübü Salernitana’da yeni bir iş bulurken de hiç zorlanmayacaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ogcCSQ9V-T1axXgLbmBP9A.jpeg" /><figcaption>Jerome Boateng &amp; Kasia Lenhardt (Kaynak: Der Spiegel)</figcaption></figure><h4>Kasia Lenhardt’ın ölümü</h4><p>Geçen ay <em>Der Spiegel</em>’in yayınladığı araştırmacı gazetecilik dosyası ise, Jerome Boateng’in başını daha fazla ağrıtacağa benziyor. Boateng’in Kasia Lenhardt ile 2019 yılında başlayan ilişkisi, 2021’in Şubat ayında Alman bulvar basınının manşetlerine taşınan bir şekilde son bulmuştu. Boateng’in <em>Bild</em> gazetesine anlattıklarının ardından geniş çaplı bir toplumsal lince uğrayan Lenhardt, yaklaşık bir hafta sonra Berlin’deki apartman dairesinde ölü bulundu.</p><p><em>Der Spiegel</em>’in altı bölümden oluşan (bugün itibarıyla ilk beş bölümü üyelik harici yayına sunulmuş) <a href="https://www.spiegel.de/thema/nda-die-akte-kasia-lenhardt/">bir podcast serisine</a> de dönüştürdüğü özel haber, davaya dair yeni bulguları ve Lenhardt’ın vârislerinin izniyle kişisel telefonundan kurtarılmış ses dosyaları ve mesajları içeriyor. Haberin yayınlandığı gün en çok yankı bulan yeni bulgu ise, Jerome’un annesi Martina’nın 2021’de yazdığı bir mektupta yer alan “Oğlum Jerome, yıllardır kadınlara mental ve fiziksel şiddet uyguluyor. Kasia Lenhardt’ın yaşamına son vermesinin ardından hâlâ davranışlarının yol açtığı şeylerin sorumluluğunu taşımaktan kaçınıyor” cümleleriydi. <em>(Martina, çok geçmeden, torunlarıyla yaşadığı bir tartışmadan sonra kullandığını iddia ettiği bu ifadelerden ötürü pişmanlık duyduğunu, mektubun gerçek düşüncelerini yansıtmadığını belirtip sözlerini geri çekti.)</em></p><p>Podcast serisinin ikinci bölümü, seriye de adını veren bir gizlilik anlaşmasının <em>(NDA; non-disclosure agreements)</em> detaylarını veriyor. Boateng, <em>Bild</em>’e verdiği söyleşiden yaklaşık bir hafta önce, Berlin’deki buluşmalarında Lenhardt’a ilişkileri hakkında herhangi bir detayı kamuoyuyla paylaşmasına engel olacak tek taraflı bir gizlilik anlaşması imzalatıyor. 2 Şubat 2021 tarihli <em>Bild</em> gazetesinde yayımlanan söyleşisinde ise, Lenhardt ile ilişkilerinin uzun zaman önce bozulduğunu, onunla birlikte olmak istemediğini ama yaptığı şantajlar nedeniyle bu ilişkinin içine bir manada kıstırıldığını açıklıyor. O güne kadar çoğu zaman ‘Germany’s Next Topmodel’ yarışmasıyla kazandığı şöhreti kaybetmemek adına Almanya millî takımının yıldız oyuncusunu ‘ağına düşürmeye çalışan bir servet avcısı’ olarak portre edilen Lenhardt, Boateng’in demeçlerinin ardından bir kez daha bulvar basının iştahını kabartan bir pozisyona düşürülüyor. Hakkında yapılan suçlamalar, sızdırılan fotoğraflar karşısında cevap hakkını kullanmak, ‘Boateng ve ilişkilerine dair her şeyi dünyayla paylaşmak’ için yanıp tutuşan ama gizlilik anlaşması engeline takılan genç kadının çaresizliğini yansıtan, ailesiyle ve avukatlarıyla paylaştığı ses kayıtlarıyla yüzleştiğimiz üçüncü bölümün bilhassa tetikleyici bir içerikte olduğunu belirtmem gerek.</p><p>Almanya bunları konuşurken, Jerome Boateng için hayat devam ediyor. Tıpkı Flick’in dediği gibi. Geçtiğimiz hafta sonu, Salernitana’nın Lazio’ya 4–1 mağlup olduğu maçta 45 dakika forma giyen Boateng, sosyal medya hesaplarında üstü kapalı paylaşımlarla masumiyetinin altını çiziyor, ‘haklının acelesi yok’ minvalinde motivasyon mesajları paylaşıyor. Bu paylaşımların altındaki beğeni listelerinde tanıdık futbolcu isimlerine rastlamak mümkün. Boateng’in Borussia Dortmund kaptanı Emre Can’ın kişisel giyim markasından gelen promosyon ürünleri ‘Thank you Abi’ yazısıyla beraber paylaşmasının üzerine Sarı-Siyahlı taraftarların Emre’yi hedef alan tepkilerini, kulakları sağır eden bu sessizlik okyanusu içinde pekâlâ bir istisna addedebiliriz. Onun dışında, beklendiği üzere, hayat devam ediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BCgFVhkgbfcaGCmLcr67gQ.jpeg" /><figcaption>Seyirciler tarafından yuhalanan şiddet faili Zverev</figcaption></figure><h4>Sessizlik zincirini kıranlar ve eril sessizlik</h4><p>Kapatırken, bir kez daha Rebecca Solnit’in bilgeliğine (bilgiçliğine değil, bilgeliğine) başvuralım:</p><blockquote>“Sessizlik, ataerki hükmü altında her alana sirayet ediyor ama erkeklerden talep edilen sessizlik, kadınlardan talep edilenden farklı. Toplumsal cinsiyet polisliğini karşılıklı sessizliklerin yaratıcısı gibi düşünün; erkek sessizliğini iktidar ve aidiyet uğruna ödenen bir bedel olarak görmeye başlayabiliriz o zaman. (…) Ataerki, erkeklerden öncelikle kendilerini susturmalarını ister. (Bu noktada şunu tekrar belirtmek gerek belki de: Her ne kadar ataerki erkeğe ve erkekliğe ayrıcalık tanıyan bir sistem olsa da, pek çok kadın bu suça ortak oluyor, pek çok erkek buna isyan ediyor ve bazı insanlar bu sistemi ayakta tutan toplumsal cinsiyet kurallarını çiğneyerek bozuyor.) Erkeklerin kendilerini susturması başkaları karşısında sessiz kalmayı öğrenmenin yanı sıra kendilerine karşı, iç dünyalarına ve benliklerine karşı da sessiz kalmayı öğrenmeleri anlamına geliyor.”</blockquote><p>Jerome Boateng gibi toplumsal cinsiyete dayalı şiddet faillerini koruyan eril sessizlik akdi, sporun birçok alanında karşımıza çıkıyor. Alexander Zverev’in dört yıldır devam eden birden fazla ev içi şiddet* davası süresince, ATP başta olmak üzere, tenisin müesses nizamı tarafından neredeyse koruma altına alınması popüler bir örnek. Olga Sharypova’nın, sessizlik zincirini kıran açıklamaları sonrasında Zverev’in çok sayıda ‘prestijli’ turnuvanın afişindeki ve hatta Netflix serisi <em>Break Point</em>’in başrolündeki yerini muhafaza edebildiğine ne yazık ki şahit olduk.</p><p>Önümüzdeki ay Berlin’de yeniden mahkeme salonlarında görülecek Alexander Zverev’in hikâyesine, sonraki sayılarda odaklanmayı planlıyorum. Son söz olarak Türkiye’nin de tüm bunları uzaktan izlemediğini, mesela bu sayının öznesi Jerome Boateng’in (tıpkı toplumsal cinsiyete dayalı şiddet davası o günlerde devam eden Mason Greenwood gibi) geride bıraktığımız transfer dönemlerinde sosyal medyadaki kalabalıklar tarafından, destekledikleri kulüplere her gün –çok rahatsız edici bir fırsatçılıkla– yakıştırıldığını da not düşelim. Ve geçtiğimiz ay içerisinde tecavüz suçlusu olarak 9 yıl hüküm giyen Robinho’nun, davası süresince profesyonel futbol oynadığı tek ülkenin <em>(hem de iki farklı takımla: Tebrikler Sivasspor, tebrikler Başakşehir!)</em> Türkiye olduğunu…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sKS0lyDOXr4VFQz9jaGkuA.jpeg" /><figcaption>Mason Greenwood (mahkeme çizimi, 2022)</figcaption></figure><p>* Rebecca Solnit’in 2017 tarihli kitabı <em>The Mother of All Questions</em>’dan (<em>Tüm Soruların Anası</em>, Siren Yayınları, 2022) alıntılayalım: “Ev içi şiddet üzerine çalışan Evan Stark bizzat bu tabirin yanlış olduğunu ileri sürüyor. 2009 tarihli <em>Coercive Control: How Men Entrap Women in Personal Life </em>(Baskıcı Kontrol: Erkekler Kadınları Özel Hayatta Nasıl Tuzağa Düşürür) adlı kitabında şöyle diyor Stark: ‘Bu kitap, kadınlara yönelik fiziksel şiddeti, maruz kalanların bakış açısından inceliyor ve neredeyse sadece erkekler tarafından, kadın bireylere hükmetmek için uygulanan, süreğen fiziksel şiddetle eşit derecede üç önemli taktiği –yani sindirme, tecrit ve denetlemeyi– iç içe geçiren, hesaplı kitaplı, art niyetli bir davranış biçimi olarak yeniden tanımlıyor… İstismarcı erkeklerin verdiği asıl hasar fiziki değil siyasi; bu, bireylik ve vatandaşlık için olmazsa olmaz hak ve imkânlardan mahrum bırakılmışlığı ortaya koyuyor.’”</p><p><strong>Bu yazı, ilk olarak 17 Nisan 2024 tarihli <em>Kapsül Spor</em> bülteninde yayımlanmıştır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=736250272ee9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alev Almış Bir Mondo Duplantis’in Portresi]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/alev-alm%C4%B1%C5%9F-bir-mondo-duplantisin-portresi-5e811a08c2b4?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5e811a08c2b4</guid>
            <category><![CDATA[athletics]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <category><![CDATA[armand-duplantis]]></category>
            <category><![CDATA[mondo-duplantis]]></category>
            <category><![CDATA[pole-vault]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Sep 2025 14:31:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-21T01:33:36.302Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E8v9s88Q_jZsFsFmr8nKmQ.jpeg" /><figcaption>Mondo Duplantis</figcaption></figure><p>Spor seyrederek büyüyen bir çocuk olarak, sırıkla atlamanın içime işlemesinin biraz zaman aldığını itiraf etmeliyim. Atletizm buluşmalarındaki ‘en yüksek’ irtifada gerçekleşen bu müsabakaların, Olimpik idealdeki üçlemeye matuf bir çekiciliği olduğu ilk günden aşikârdı. Ancak uzun bir süre bu cazibeye direndiğimi hatırlıyorum; Dick Fosbury’nin izinden giden yüksek atlamacıları ya da kum havuza doğru ağır çekimdeymiş gibi seken üç adımcıları seyretmekten her zaman daha fazla keyif alırdım.</p><p>Bahsi geçen yıllarda, 37 ekran televizyonumun hafta sonları tek adresi olan NTV’den kulağıma çalınan sesler, pek de aynı fikirde değil gibiydi. Kameralar sırıkla atlamacılara çevrildiğinde, Kenan Onuk ve Cüneyt Koryürek’in (ve daha sonra onlardan el alan, Onuk tedrisatından geçmiş başka spikerlerin ve yorumcuların) neredeyse farklı bir ritme girdiğini hissederdiniz.</p><p>Gözlerinin daha güçlü biçimde parladığını, seslerinin bulduğu o yeni frekanstaki hayranlığı duyumsar gibi olurdunuz. Onların bu ‘tuhaf’ spora, havadaki bu tuhaflığa benden bu denli farklı bakmalarının nedeni ne olabilirdi? Basit bir cevabı var. Çünkü onlar, Sergey Bubka’yı izlemişlerdi.</p><h3><strong>Havada bir tuhaflık var</strong></h3><p>Paris Olimpiyatları’nda sırıkla atlama finali başlıyor. Sporcular 5.50 metrede şanslarını denerken, bir kenarda stadyumdaki müzikle beraber ritim tutan mavi eşofmanlı, saçlarıyla ve elmacık kemikleriyle Timothée Chalamet’yi andıran başka bir sporcuyu görüyoruz. O anda devam eden rekabetten tamamıyla kopuk bir gerçeklikte salınıyor gibi.</p><p>İlk atlayışı için eşofmanlarını çıkardığında, çıta 5.70 metreye çıkmış bile. Günün madalya sınırı olduğu anlaşılan 5.90’ı pas geçiyor, 5.95’le Olimpiyat altınını garantilediğinde ise sanki Stade de France’ın 80 bin kişilik kalabalığının karşısında değil de Louisiana’da çocukluğunun geçtiği evin arka bahçesinde antrenman yapıyormuş gibi görünüyor.</p><p>Şimdi çıta 6.25 metrede. Tüm sporcular atlayışlarını bitirmiş, çoğu eşofmanlarını giyip günün muhasebesini yapıyor. Bir sporcunun –Chalamet’yi andıranın– mesaisi daha bitmedi. Armand ‘Mondo’ Duplantis, üçüncü hakkında dünya rekoru yüksekliğine çekilmiş çıtanın üzerinden, vücuduyla arasında güvenli bir mesafe bırakarak süzülüyor ve Olimpiyat altınını yeni dünya rekoruyla perçinliyor. Bubka’nın parlak özgeçmişinde bile yer almayan bir başarı…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NlThrGZTuoK3hd2AOszDLg.jpeg" /><figcaption>Çıta artık 6.30&#39;da (Tokyo, 15 Eylül 2025)</figcaption></figure><p>Erkekler dünya rekorunu tam 35 kez kıran Sergey Bubka, 1988 yazında kariyerinin tek Olimpiyat madalyasını kazanacağı Seul’e gitmeden önce <em>Sports Illustrated</em>’ın meşhur yazarlarından Gary Smith’le buluştuğunda şöyle demişti: “Sırıkla dünyadaki herkesten daha yükseğe çıkabileceğimi biliyorum. Bu, tüm madalyalardan daha mühim.”</p><p>Mondo Duplantis –babası ve antrenörü Greg Duplantis’in bir zamanlar rekabet içine girdiği– Bubka’nın ulaşılmaz görünen rekorlarını geliştirirken, henüz 24 yaşında ikinci Olimpiyat altınını boynuna geçirdi bile.</p><p>Sadece rekorları değil, birçoklarının tuhaf bulduğu bu sporun gördüğü ilgiyi de yeni bir seviyeye taşımayı hedefliyor: “Evet, sanırım tuhaf bir spor bu. Bu konuda çok tarafsız olduğum söylenemez ama dünyada sırıkla atlamadan daha eğlenceli bir şey yok bence. Egzotik, neredeyse sirklerden çıkma bir spor ve çok özel. Hızlı olmalısınız, güçlü olmalısınız; zirveye çıkmak için tüm bunların doğru bir kombinasyonuna ulaşmalısınız. İnsanlar bunu bazen gözden kaçırıyor. Umarım iyi bir iş çıkarmaya devam eder ve bu sporu ileri taşıyabilirim. Bu sporun göz önünde olmaya devam etmesini istiyorum.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*edUs3Ydu7Hc9q8IqoaHydQ.jpeg" /><figcaption>5 yılda 14 dünya rekoru</figcaption></figure><h3><strong>Geçmişten geleceğe, Bubka’dan Duplantis’e bir köprü</strong></h3><p>Olimpiyat şampiyonu Duplantis’i Stade de France zemininde bırakıp geçmişe dönelim. Sevgili Caner Eler ve Ozan Can Sülüm’ün Eurosport yayınındaki aşina seslerinden, tekrar, Kenan Onuk ve Cüneyt Koryürek’in uzaklaşan seslerine doğru bir yol bulmaya çalışalım. Sırıkla atlamanın özel bir spor olduğunu ne zaman idrak etmiştim? Yine basit bir cevabı işaret eden sarih, keskin bir hatıram var: Yelena Isinbayeva’yı ilk kez dünya rekoru kırarken izlediğimde.</p><p>Beni yakalayan, içime işleyen ilk sırıkla atlamacıydı Isinbayeva; Bubka’ya teğet geçmiş bir jenerasyon için eşsiz bir fırsattı. Eksik parçayı nihayet bulmuştum. Onuk ve Koryürek’in ne demek istediğini nihayet anlamaya başlamıştım. Isinbayeva dünya rekorunu Sydney 2000’in altın madalyalısı Stacy Dragila’dan devraldığında 21. yaşının ilk günlerindeydi. Temmuz 2003’ten Ağustos 2005’e kadar 13 kez rekor kırdı, kadınlarda çıtayı 4.82’den 5.05’e taşıdı.</p><p>Tarihte beş metreyi aşan ilk kadın, o günlerde paraya düşkün olmakla ve ‘dünya rekoru kırma takvimini’ cüzdanını en çok şişirecek biçimde dizayn etmekle suçlanıyordu. Seksenli yıllarda Bubka da benzer eleştirilerle karşılaşmıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yyxfW4PheHw1DwYPRKUFoA.jpeg" /><figcaption>Yelena Isinbayeva</figcaption></figure><p>2005 yılında Bubka’nın efsanevi antrenörü Vitali Petrov’la çalışmaya başlayan Isinbayeva, ertesi yıl <em>The Guardian’</em>dan Donald McRae’ye verdiği mülakatta Bubka’nın 35 dünya rekoru sayısını hedeflediğini söylemişti. Bunu bir tür açgözlülük olarak görenlerin ithamlarını kulak arkası ediyor, ticari değil sportif sebepleri olduğunu ileri sürüyordu: “Sadece kıskanç insanlar böyle şeyler söylerler. [Uzun atlamacı] Bob Beamon’ın 1968’deki rekorunu hatırlayın. Kesinlikle müthiş bir atlayıştı, olağanüstü bir dereceydi. Ama sadece bir kereliğine alev almış küçük bir kıvılcım gibiydi. Benim başıma da bunun gelmesini istemiyorum. Ben ateşimin yanmaya devam etmesini istiyorum.”</p><p>Isinbayeva’ya inanmayı seçmiştim. Şimdiki gibi enformasyona boğulmadığımız yıllarda, onu santim santim geliştirdiği rekorlar için ekranda belirdikçe görüyor, bir yeniyetme olarak atlayış öncesi sırığıyla konuşma ritüeline bayılıyor, o günkü adıyla Golden League’den her yeni rekoru karşılığında yüklü para ödülleri kazanmasından mutluluk duyuyor ve hayatıma devam ediyordum. Henüz Vladimir Putin’le yan yana geldiklerini bile görmemiş, homofobik açıklamalarına tesadüf etmemiştim.</p><p>McRae’yle söyleşisinden sonra Isinbayeva, dört rekor daha kırdı. Beijing 2008’de, Duplantis’in yaptığını yapıp, yeni dünya rekoruyla (5.05) ikinci Olimpiyat altınını kutladığında ne Kenan Onuk ne de Cüneyt Koryürek hayattaydı. Rusya sporundaki devlet destekli doping gerçeğinin gölgesinde –burada yönetici olarak da rol almış olmasına rağmen– Isinbayeva’nın kadınlar sırıkla atlamadaki 5.06’lık mevcut dünya rekoru, akıllara şüphe düşüren rekorlardan biri değil.</p><h3><strong>Ersu’nun kaderi, Ersu’nun vaatleri</strong></h3><p>Yelena Isinbayeva, bu tuhaf spora gözlerimi ikinci kez açmamı sağlamıştı. Bunu yapmaya muktedir bir şampiyondu. Eminim ki Mondo Duplantis de bugün farklı bir kuşağa aynı şeyleri hissettiriyor.</p><p>Gary Smith, Sergey Bubka’yı Seul’e yolcu ettikten sonra yazdığı makalede şu satırlara yer veriyor: “Batı dünyasında insanların Bubka’nın ‘bir sistemin ürünü’ olduğunu söylediğine şahit olacaksınız. Büyük sanatçılar ve büyük sporcular, bir ürün değildir. Onlar yaratıcıdır.” Sonra Bubka’nın, bir sistemin ürünü olmadığına ama kesinlikle bir sistemin desteğini hissettiğine değiniyor.</p><blockquote>“Bir sırıkla atlama sanatçısı olmak istiyorum. Yeni ve eşi benzeri görülmemiş bir şey yaratmak, insanlık için engelleri aşmak istiyorum. Bu sporu yüreğimin en derininden yapıyorum.”</blockquote><p>Bubka’nın bu sözleriyle bugüne geri dönelim. Bir sistemin desteğini hissetmediğinden emin olabileceğiniz Türkiye rekortmeni Ersu Şaşma da o gün Stade de France zeminindeydi. Bronz madalyayı avucunun içinden kaçırdığını bilmenin verdiği hayal kırıklığıyla, eşofmanlarını üzerine geçirmiş ve kendisi gibi 1999 doğumlu Duplantis’in insanlık için yeni ve eşi benzeri görülmemiş engellere meydan okumasını seyrediyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0v0ZEqJeg9SpGQded1yQKg.jpeg" /><figcaption>Ersu Şaşma</figcaption></figure><p>Ruhan İşim’in 23 yıllık Türkiye rekorunu, antrenörsüz çıktığı ilk müsabakada yeniledikten sonra çıtayı her gün daha yukarıya taşıyan Ersu’nun, bir sporcunun yaşayabileceği en kötü senaryoyla lanetlendiğini, tüm spor hayatını, branşında herkesten farklı bir mükemmellik seviyesine eriştiği aşikâr bir şampiyonun gölgesinde geçireceğini düşünebilirsiniz. Böyle düşünmeyin. Ersu’nun ateşinin yanmaya devam edeceğinden ve etrafında, bilhassa köklü bir atletizm geleneğinden yoksun ülkesinde, her geçen gün yeni kıvılcımlar yakacağından şüpheniz olmasın.</p><p>Ersu’yu Duplantis’le yan yana görecek, bu sayede bu sporla tanışacak veya bu spora başka bir gözle bakmaya başlayacak çocukları şimdiden hayal edebiliyorum.</p><p><strong>Bu yazı, ilk olarak 11 Ağustos 2024 tarihli <em>Kapsül Pazar</em> bülteninde yayımlanmıştır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5e811a08c2b4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sicim Teorisi: Tenis Üzerine (2023)]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/sicim-teorisi-tenis-%C3%BCzerine-2023-abe0556c8812?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/abe0556c8812</guid>
            <category><![CDATA[david-foster-wallace]]></category>
            <category><![CDATA[string-theory]]></category>
            <category><![CDATA[sicim-teorisi]]></category>
            <category><![CDATA[tennis]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Apr 2024 11:30:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-06T21:54:31.498Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mneJE-PO-LtwSILzQdHu3Q.jpeg" /><figcaption>Sicim Teorisi (2023)</figcaption></figure><p><strong>Siren Yayınları tanıtım metninden:</strong></p><blockquote>Bir yanda çağımızın en önemli yazarlarından David Foster Wallace, diğer yanda Roger Federer ve Tracy Austin gibi efsaneleriyle muazzam bir spor dalı, başlı başına bir dünya: Tenis.</blockquote><blockquote>Büyük hayaller, kortlarda geçen uzun saatler, kazanılan zaferler, beklenmeyen düşüşler; nice acılar, nice merhemler. <em>Sicim Teorisi</em>, David Foster Wallace’ın tenis yazılarını bir araya getiriyor ve bu spora erken yaşlarda gönül vermiş yazarın gözünden sadece bir spor analizi değil, bir yaşam alegorisi sunuyor. Sporla aşkı, efsanelerle fanileri, klişeyle aşkınlığı beraberce ele alan <em>Sicim Teorisi</em>, David Foster Wallace’ın yaratıcı zihninin kıvılcımlarını gözler önüne seren, ilham verici bir metin.</blockquote><blockquote>Oyuna hazır mısınız?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dxlWMlWcAdZJ89tCzOqRYQ.jpeg" /><figcaption>David Foster Wallace</figcaption></figure><p><strong>Denemeler:</strong></p><p><strong>Önsöz</strong> (Yazar: John Jeremiah Sullivan)</p><p><strong>Kasırga Geçidi’nde Türev Sporu</strong> (<em>A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again</em>, 1997)<br>İlk kez Aralık 1991’de “Tennis, Trigonometry, Tornadoes: A Midwestern Boyhood” başlığıyla <em>Harper’s Magazine</em>’de yayımlanmıştır.</p><p><strong>Tracy Austin Nasıl Kalbimi Kırdı?</strong> (<em>Consider the Lobster and Other Essays</em>, 2006)<br>İlk kez Ağustos 1992’de “Tracy Austin Serves Up a Bubble Life Story” başlığıyla <em>The Philadelphia Inquirer</em>’da yayımlanmıştır.</p><p><strong>Seçim, Özgürlük, Kısıtlılık, Neşe, Grotesklik ve İnsani Tamamlanmışlıkla İlgili Birtakım Şeylerin Paradigması Olarak Tenisçi Michael Joyce’un Profesyonel Sanatkârlığı</strong> (<em>A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again</em>, 1997)<br>İlk kez Temmuz 1996’da “The String Theory” başlığıyla <em>Esquire</em>’da yayımlanmıştır.</p><p><strong>Amerika Açık’ta Demokrasi ve Ticaret</strong> (<em>Both Flesh and Not</em>, 2012)<br>İlk kez Eylül 1996’da “Democracy and Commerce at the U.S. Open” başlığıyla <em>Tennis</em> dergisinde yayımlanmıştır.</p><p><strong>Kutsal Bir Deneyim Olarak Federer</strong> (<em>Both Flesh and Not</em>, 2012)<br>İlk kez Ağustos 2006’da “Federer as Religious Experience” başlığıyla <em>The New York Times</em>’da yayımlanmıştır.</p><p><em>Siren Yayınları, Kasım 2023, 192 sayfa, Paperback (13,5 cm × 19,5 cm)</em></p><p><strong>Yazar: </strong>David Foster Wallace<br><strong>Çeviri:</strong> Cem Pekdoğru &amp; İnan Özdemir<br><strong>Yayın Yönetmeni:</strong> Sanem Sirer<br><strong>Yayın Koordinatörü:</strong> Erol Aydın<br><strong>Şef Editör:</strong> Yankı Enki<br><strong>Editör:</strong> Müge Çavdar<br><strong>Kapak Tasarım:</strong> Nazlım Dumlu<br><strong>Özgün Adı:</strong> String Theory (David Foster Wallace Literary Trust, 2012)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PpRhPnF3uur3l_MPc9jD3A.jpeg" /></figure><p><strong>Türkçe edisyona dair eleştiri yazıları:</strong></p><p><strong>Kasırga Geçidi’nde David Foster Wallace<br></strong>Taylan Taftaf, <a href="https://www.k24kitap.org/kitaplar/sicim-teorisi-tenis-uzerine-939">K24 Kitap</a>, 4 Ocak 2024</p><blockquote><em>Sicim Teorisi</em> benim için Wallace’la tenis dünyasını gezdiğim, onunla birlikte Kanada Açık ve Amerika Açık turnuvalarını izlediğim, bu sırada da onun gençliğindeki tenis deneyimini, oyuna dair sahip olduğu ‘içeriden’ bilgileri, profesyonel turun üst sıralarına çıkmak için canını dişine takan sayısız isimsiz tenisçinin kıyasıya bir mücadeleye giriştiği, televizyonların göstermediği, izleyicilerin ilgilenmediği, gayet sert ve soğuk dünyayı dinlediğim bir seyahat oldu.</blockquote><blockquote><em>Socrates</em>’ten tanıdığımız İnan Özdemir ile Cem Pekdoğru’nun birlikte çevirdikleri, tenis bilgilerinin ötesinde okuyucu için aşikâr olan titizlikleri sayesinde ve belli ki hummalı bir çalışmanın sonucunda ortaya beş nefis makalenin çıktığı, (dilimizdeki yegâne iki Wallace kitabının yayıncısı olan) Siren Yayınları tarafından geçtiğimiz kasım ayında yayınlanan ve John Jeremiah Sullivan’ın –Petrarca, Shakespeare alıntılarıyla bezeli– okumaya değer önsözüyle açılan <em>Sicim Teorisi </em>2023’ün en güzel sürprizlerinden biri oldu.</blockquote><p><strong>Tenis, sadece tenis değildir<br></strong>Ali Bulunmaz, <a href="https://2yaka.org/tenis-sadece-tenis-degildir/">2Yaka.org</a>, 13 Ocak 2024</p><blockquote><em>Sicim Teorisi</em>’ndeki yazılarıyla Wallace, yaşam-tenis ilintisi kurup “insanın var oluşuna ve kaderine uygun bir metafor” nitelemesinin izinden giderek bu spor dalının efsane isimlerini, alışılagelmiş kullanımları ve farklı yaklaşımları kendi tutkusuyla birleştiriyor.</blockquote><blockquote>Sayılar, backhand ve forehand’ler, ace’ler, teknolojinin son harikası raketler ve kortlar, her şey gibi tenisin de dibine kadar gömüldüğü neoliberal ekonomi, seyirciler, yıldızlar, parlayamamış oyuncular, geometri, matematik ve hangi yöne gidip hangi yönden geleceği pek kestirilemeyen top… Wallace’ın tenis ve yaşam hikâyelerinde bunların her biri bazen ön planda bazen de yan rollerde.</blockquote><p><strong>Tenis?</strong><br>A. Erkan Koca, <a href="https://serbestiyet.com/featured/tenis-183662/">Serbestiyet</a>, 6 Ekim 2024</p><blockquote>Romanla, diyelim bir futbol maçı arasındaki tek fark, denilebilir ki birincisini kurmaca olmasına rağmen gerçek gibi algılamamız, ikincisini ise oldukça gerçek olmasına rağmen kurmaca gibi görmemizde yatar. Bittiğinde her ikisi de aynı etkiyi bırakır, her ikisinde de hayatın sıradan gerçekliğine geri dönmeyi pek istemez, duygusal bir noksanlık hissine kapılırız. Oysa oyundan alınacak esas tat, belki de duygularda değil düşüncelerde gizlidir. Ve en iyi spor yazıları, genellikle edebiyatçıların içinden gelir. Uruguaylı yazar Eduardo Galeano’nun <em>Gölgede ve Güneşte Futbol</em>’u (Can Yayınları), nasıl da futbolda yaşanabilecek neredeyse bütün duyguları düşünceye dönüştürerek yitip gitmeyen bir lezzete çevirir. Duyguların geçiciliği en çok oyun sonrasında hissedilir!</blockquote><blockquote>Kendisi de eski bir tenisçi olan David Foster Wallace’ın <em>Sicim Teorisi: Tenis Üzerine</em> (Siren Yayınları, çev: Cem Pekdoğru &amp; İnan Özdemir) kitabı da Galeano’nunkiyle aynı soydan; ince, nüktedan ve düşüncelerle yüklü…</blockquote><p><a href="https://www.atlaspublishinglab.com/post/yilin-kitaplari-2023-i-kisim"><strong>ATLAS Publishing Lab 2023 Yıl Soruşturması</strong></a> (Erol Aydın)</p><blockquote><em>Sicim Teorisi</em>, kendisi de bir dönem bu sporla uğraşmış Wallace’ın en doğrudan, en samimi kitabı bence — burada sorguladığı mesele, insanın sınırlarına dair sorduğu soru, onun yazınının temelini oluşturuyor.</blockquote><p><strong>Tenis asla tenis değil</strong>, <a href="https://10haber.net/spor/cem-pekdogru-ve-inan-ozdemir-ile-sicim-teorisi-uzerine-309671/">10Haber.net</a> (Kutluhan Kocadağ, 9 Aralık 2023)</p><blockquote>Wallace’ın dip notlarda Agassi’ye karşı neredeyse temelsiz bir ergen öfkesine sahip olması yer yer güldürse de tenis üzerine yazılmış en güzel şeylerden biri.</blockquote><blockquote>Hayatına 2008&#39;de son vermese günümüzdeki (özellikle Covid zamanı) Ben Rothenberg vs Djokovic geriliminden daha lezzetlisini bir sürü oyuncuyla (selam olsun sana Kyrgios) bizlere deneyimletirdi.</blockquote><blockquote>Severek izlediğim/okuduğum/dinlediğim çevirmen ikilimizin çevirisinden bir örnekle de finali yapalım: “Bu noktada Brooke Shields’ın Agassi’ye kıyasla epeyce uzun ve kayda değer ölçüde kılsız olduğunu, bir de ikisini yan yana dururken yakından görmenin Sigourney Weaver’ı Danny DeVito’nun kolunda görmeye benzediğini belirtmek yerinde olabilir.”</blockquote><blockquote>— Anıl, <a href="https://www.goodreads.com/book/show/200178929-sicim-teorisi">Goodreads.com</a></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=abe0556c8812" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Merter, Sıfır Yılı (Basket İstanbul)]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/merter-s%C4%B1f%C4%B1r-y%C4%B1l%C4%B1-basket-i%CC%87stanbul-0db2eec53214?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0db2eec53214</guid>
            <category><![CDATA[basketbol]]></category>
            <category><![CDATA[efes-pilsen]]></category>
            <category><![CDATA[anadolu-efes]]></category>
            <category><![CDATA[aydın-örs]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Feb 2024 18:21:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-23T16:23:38.140Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1012/1*tRuPjGl5t03V8GVBN6sV4w.jpeg" /><figcaption>Efes Pilsen oyuncuları, Merter’deki meşhur Aydın Örs antrenmanlarından birinde (1994)</figcaption></figure><blockquote>“Türkiye’de basketbolun merkezi daima İstanbul olmuştur, doğru. Ama Türkiye’de basketbolu, Ankara’ya uğramadan anlatamazsınız.” — Aydın Örs</blockquote><p><em>Basket İstanbul </em>kitabının sayfalarında turuncu topun sergüzeştine tanıklık ederken ana üssümüz hep İstanbul oldu. Gelgelelim basketbol tarihimizi yeni baştan yazacak bir süreç, oyunculuk kariyerinin tamamını Ankara’da geçirmiş bir ismin 37 yaşında İstanbul’a taşınıp, Efes Pilsen altyapısına adım atmasıyla başlayacaktı.</p><p>Aydın Örs’ün hikâyesinin kırılma noktalarından biri, o günlerde Avrupa basketbol hiyerarşisinde bir çıkış yolu bulmak adına henüz emekleme adımlarını atan basketbolumuz için de bir kırılmayı imleyecekti. 19 Şubat 1992’de Mehmet Baturalp koçluğundaki Paşabahçe kadrosu, Efes Pilsen’i 100–89’luk skorla geçerek Türkiye Kupası’nda yarı finale adını yazdırdı. Bundan üç gün sonra Paşabahçe ve Efes Pilsen, bu kez Türkiye Ligi’nde karşı karşıya geldiler. Sonuç değişmedi; Paşabahçe, rakibini bu kez de 101–86 ile sürklase etti. Maç sonunda Pano Natof, yıllar boyu yol arkadaşlığı ettiği Aydın Örs’ü aradı ve ertesi sabah kulüpte buluşmak üzere sözleştiler.</p><p><em>O geceden sabaha uzanan süreci önce Kaan Kural’ın Basket İstanbul’daki “Basketbolun İkinci Miladı” yazısından aktaralım.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vZFvJBVNjNLmfynKF97d4g.jpeg" /><figcaption>Aydın Örs</figcaption></figure><p><strong>Liyakatle Yükselmek</strong></p><p>Belki içinde yetiştiği şehir kültürünün de etkisiyle –pek çok üst düzey spor insanının aksine– yüksek hırslarla bezenmemişti Örs. Elbette bu, başarılı olmak için gereken çabayı ortaya koymayacağı anlamına gelmiyordu ama başarıda diğerlerinin önüne çıkmak gibi bir kaygısı da hiçbir zaman olmadı. Oyunculuk kariyerinden sonra koçluğa yöneldi ve altyapılarda göreve başladı. Eğer çok özel bir bağlantınız ya da arkanızda bıraktığınız çok ışıltılı bir oyunculuk kariyeriniz yoksa, yeni bir koçun doğal rotası bu şekilde ilerler. Örs için de her bir basamağı doğal süreç içinde tırmanmak, liyakatle yükselmek her şeyden daha önemliydi. Yolculuğa ilk basamaktan başlamış, ortaya koyduğu işlerle merdivenleri birer birer çıkmaya başlamıştı. Ancak meslektaşlarından bir farkı vardı. O, merdivenin bir yerinde durmayı tercih etti.</p><p>Türkiye’nin en güçlü altyapı programına sahip Efes Pilsen’de altyapı sorumlusu ve genç takım koçu olduktan sonra, onu çağıran bir sonraki basamağın A takımda asistan koçluğa geçmek yahut ligde daha küçük hedefler taşıyan bir takımda başantrenörlük pozisyonuna talip olmak olduğu aşikârdı. Örs de zaman içinde bu yönde teklifler almasına rağmen, yıllar yılı altyapı antrenörlüğü basamağında kalmayı seçmişti. Genetik kodlarına işlemiş o iş ahlâkını, hayatta ve parkede yolunu bulmaya çalışan genç oyunculara aktarmaktan daha büyük bir tatmin kaynağı düşünemiyordu. Dışarıdan bakıldığında, bunu bir kariyer zirvesi olarak görmeyebilirsiniz. Maddi koşullar açısından da durumun bu olmadığının altını çizmeye gerek yok. Lakin nihai hedefler ve kişisel motivasyonlar, her zaman evrensel hiyerarşi kuralları ya da maddi koşullar doğrultusunda gelişmez. Örs’ün Efes Pilsen ve milli takım altyapılarındaki görevinden çok memnun olduğu her halinden belliydi. Ta ki 1991–92 sezonunun ortasına kadar…</p><p>O sezona başantrenörlük pozisyonunda 33 yaşındaki Halil Üner’le başlayan Efes Pilsen, profesyonel kariyerlerinin başındaki genç Amerikalılar Kenny Green ve Mark Stevenson’la takviye edilmiş ama büyük oranda kendi bünyesinden yetiştirdiği yerli oyunculardan kurulu bir takımdı. Green çok etkili olsa da Stevenson’da istediğini pek de bulamayan Efes, gençliğin sancılarını da yaşamış ve sezona kötü bir başlangıç yapmıştı. Şubat ayında, Mehmet Baturalp’in çalıştırdığı Paşabahçe karşısında biri kupa biri lig olmak üzere iki farklı mağlubiyet aldıktan sonra Halil Üner, 22 Şubat 1992 tarihinde istifasını yönetime sundu. Sezonun bitimine beş maç kalmıştı, 21 maçta 12–9’luk bir dereceyle play-off mücadelesine tutunmaya çalışan Efes Pilsen’i kâbus gibi bir fikstür bekliyordu. Sezon sonuna bu kadar az kalmışken yeni bir koç getirmenin pek faydası olmayacağını düşünen yönetim, bir kez daha Örs’ün kapısını çalıyordu. Önemli bir çoğunluğu altyapıdayken Örs’ün tedrisatından geçmiş genç oyuncuların, eski antrenörleriyle daha rahat iletişim kurabileceğini düşünüyorlardı.</p><p><em>Şimdi de Basket İstanbul kitabı için Aydın Örs ile 12–19 Ekim 2022 tarihlerinde yaptığımız mülakatlara uzanalım…</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rEdEpDzmCM5O_M1HnLWOug.jpeg" /><figcaption>Aydın Örs</figcaption></figure><p><strong>Gece Gelen Telefon</strong></p><p>1986–87 sezonunda Aydan’ın [Siyavuş] yerine, Yugoslav koç Rusmir Halilovic’i getirdiler. Onunla da <em>çalışmak durumunda kaldım</em> diyeyim. Sonra Aydan geri döndü. İkinci döneminde, eskisi gibi değildi maalesef. Şeker problemi vardı ama yemek, onun için bir tutkuydu. Bu yüzden de bazen çok çabuk yorulurdu.</p><p>1990–91 sezonunda Aydan bir kez daha ayrıldı. Önce –resmî ağızdan olmasa da– A takım antrenörlüğü için beni şöyle bir yokladılar. Aynı dönemde, Halil Dağlı da Fenerbahçe için nabzımı yokluyordu. Derken Efes Pilsen’in başına Halil Üner geçti. Genç milli takımda çalışırken, benim yardımcı antrenörlüğümü yapmıştı Halil. Pano’ya [Natof] gidip, “Tamam, artık ben altyapıya geri dönüyorum” dedim. O sezon A takıma hiç karışmadım, hatta maçların çoğuna gitmiyordum bile. İlk sezon öyle geçti, takım çeyrek finalde elendi. İkinci sezon iyice teklemeye başladılar…</p><p>Benim pozisyonumda “kulisçi” bir antrenör olsaydı, 1986–87 sezonunda A takım antrenörlüğünü çoktan almıştı. Ama benim bu konulara yaklaşımım bellidir, meslektaşlarıma hiçbir zaman bunu yapmadım. Görevinin başında olan bir koç varsa, ona saygı duymak gerekir. O sezon Halilovic devamlı hata yapıp yönetimden fırça yiyordu. Ben de sabah-akşam Pano’yla aynı otomobilin içindeydim ve sürekli adamı savunmak durumunda kalıyordum, “Herkesin bir tarzı vardır” diyerek. Pano benimle beraberken, o sırada antrenman yaptıran Halilovic’i yanımıza çağırıp “Hiç savunma çalıştırmıyorsun, bu nasıl iş?” diye hesap sorabiliyordu mesela. Yerin dibine geçiyordum.</p><p>Pano, Halilovic’le ilgili eleştirilerinde haksız sayılmazdı aslında. Zaten bu işi çok iyi bilirdi. Yıllarca Aydan’la çalıştı, çoğu zaman gelip benim altyapıdaki idmanlarımı izlerdi. Halilovic’in antrenmanlardaki eksikliğini, takımdaki Amerikalılarla kötü iletişimini fark etmişti. Ama ilkelerim gereği, görevdeki koçun yanında durmam gerekiyordu. Çok zorlandım, itiraf edeyim.</p><p>1991–92 sezonuna Efes Pilsen çok kötü başladı, yıllar sonra neredeyse play-off dışında kalınacaktı. Şubat ayında da –biri kupa, biri lig olmak üzere– iki maçta Paşabahçe karşısında bozguna uğradılar. Bu maçların ikincisi, cumartesi günü oynandı. Ben evdeydim, maça gitmemiştim. Akşam Ergin [Ataman] aradı, Halil’in yardımcısıydı o sezon. “Abi hazır ol, Halil Abi’yi gönderdiler” dedi. Telefonu kapattım, içimden bir ‘eyvah’ çektim. Haberler benim için kötüydü çünkü kendimi sezon sonuna hazırlamıştım ben. Halil’den önce bana A takımı teklif ettiklerinde, mevcut kadroyu kendi oyun anlayışıma uygun bulmadığımdan reddetmiştim. Ama bu süreçte, benim altyapıdan yetiştirdiğim oyuncuların aldıkları süreler ve sorumluluklar artmıştı. Artık gözüm kesiyordu yani, o grupla neler yapabileceğimi hayal etmeye başlamıştım.</p><p>Gece telefon bir kez daha çaldı, bu sefer arayan Pano’ydu. “Baba, yarın kulüpte bir konuşalım, olur mu?” dedi. O gün önümde iki yol olduğu açıktı. Ya bu görevi kabul edecektim ya da ayrılacaktım kulüpten. Tuncay Bey de sezonun gidişatından çok endişeliydi, takım play-off yarışından kopmak üzereydi. Beş maç kalmıştı ve belalı bir fikstür vardı.</p><p>Görevi kabul ettim, hemen takımı topladık. “Devamlı kamp yapacağız” dedim ilk olarak, Kenny Green’in nasıl baktığını görmeliydiniz. Ama şaka yapmıyordum. Ertesi gün Merter’deki Güneş Otel’de kampa girdik, sabah-akşam antrenmanlara başladık. Kadrodaki Ufuk Sarıca, Volkan Aydın, Gökhan Güney, Altar Tunçkol, Oktay Öztürk, Mustafa Kemal Bitim, Tarık Sarıçoban gibi oyuncular altyapı çıkışlıydı. Taner Korucu’yla ilişkimiz zaten ilk altyapı antrenörlüğü deneyimlerime, Ankara günlerine kadar uzanıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TW4nxqweWMIXpjVntwsRfg.jpeg" /><figcaption>Tamer Oyguç, Larry Richard ve Volkan Aydın, 1993–94 Şampiyon Kulüpler Kupası’ndaki Joventut Badalona maçından</figcaption></figure><p>Ertesi hafta, son şampiyon Fenerbahçe’nin karşısına çıktık. Çetin Hoca [Yılmaz] koç, Doğan [Hakyemez] da idareci. Ama o takımı sürklase ettik, 14 sayı farkla öne geçmiştik. Yetiştiler, birkaç hakem düdüğüyle maçı dengeye getirdiler, sonunda bir sayıyla kaybettik. Soyunma odasında oyuncuların çoğunu ağlarken buldum. “Kaldırın kafanızı, biz şampiyonuz” dedim o gün onlara. Hakikaten inanmıştım.</p><p>Lider bir koç, önce kendisi inanmalıdır. Sonra hedefe odaklanmalı, takımını da ikna etmelidir. Zaten liderlik, grubu ikna etme sanatıdır. Ben hep böyle düşündüm. O takıma da toplu olarak mesajımı vermiştim. Bir yandan da acayip çalışmaya başlamıştık, özellikle de savunma tarafına. Günde dört saat antrenman yapıyorduk. Kamptan tesise, tesisten kampa. Lig maçlarından önceki gün tek antrenmana indiriyordum sadece.</p><p>Geriye kalan dört maçı kazandık; Kolejliler, Çukurova ve Galatasaray play-off için doğrudan rakiplerimizdi, hepsini yendik. Beşiktaş’ı da yendik. Hatta Çukurova’yı Aydan çalıştırıyordu, son maçta da onları mağlup edip dördüncü bitirdik.</p><p>Play-off ilk tur eşleşmemiz belli oldu, rakip TOFAŞ’tı. Müthiş bir takımdı TOFAŞ, bir kere Pete Williams onlardaydı. O yıllarda statü gereği, son maçın nerede oynanacağı sayı averajına göre belirlenirdi. 5 sayıyla kaybettik, 2 sayıyla kazandık. Dolayısıyla son maç için Bursa’ya gidiyoruz. Herkes çok gergin. Pano zaten hep çok heyecanlıdır; aynı odada kalıyoruz, beni uyutmuyor. O Bursa deplasmanı, Pano’yla aynı odada kaldığımız son seyahat olmuştur zaten. Ertesi gün, sahada müthiş bir Kenny Green var. Bloklar, orta mesafeden sırtı dönük oyunlar… Ama rakip de sert, maç uzatmaya gidiyor. Uzatmada Taner, 9–10 metreden iki üçlük yolluyor ve 79–71 kazanıp tur atlıyoruz. Hakikaten çok önemli maçtı bizim için, her şeyin başlangıcıydı.</p><p>Yarı finalde bir kez daha Fenerbahçe karşısına çıktık. Daha maçın birinci dakikasında, baktım, Doğan ve Çetin Hoca santraya çıkmış, hakeme itiraz ediyorlar. Fenerbahçe’nin öyle bir baskısı da vardı tabii ki. Bunu görünce dedim ki, bu iş böyle gitmez. Bir pozisyon sonra ben de potanın oraya kadar gittim, hakem teknik faul çalamadı. Başantrenör olarak ilk sezonumdu ama o şekilde mücadele etmem gerektiğini anlamıştım.</p><p>İlk maçta kazandık, ikinci maçta Fenerbahçe son dakikalara 7–8 sayı önde girdi. Kutlamalara başlamışlardı. Sonra farkı üç sayıya indirdik. Altar faul çizgisine gitti; birinciyi attı, ikinciden önce bana baktı. Kaçırması gerekiyordu. Fenerbahçe’nin ribaund yerleşiminde, Güray Kanan ile Larry Richard arasında bir karışıklık oldu sanırım. Altar kaçırdı, ribaundu alıp basketi attık, bir de faul yaptılar. Bir sayı öne geçtik ve finale çıktık.</p><p>Finalde Batur Abi’nin çalıştırdığı Paşabahçe’yle karşılaştık, o da çok kaliteli bir takımdı. Batur Abi, Orhun Ene ve Engin Bayav’la Eczacıbaşı’nda da şampiyonluk yaşamıştı zaten. Onlara bir de Harun [Erdenay] eklenmişti, iyi Amerikalıları da vardı. Ligi ikinci bitirmişlerdi. Fakat onları da 3–1 ile geçtik, şampiyon olduk. Takım müthiş savunma yapıyordu, Güneş Otel’deki kampın meyvelerini toplamaya devam ediyorduk. Bir hafta sonra, Ankara’da Cumhurbaşkanlığı Kupası’nda da yine Paşabahçe’yi yendik.</p><p>Tabii her şampiyonluk önemlidir ama 1991–92 şampiyonluğu, kariyerimin devamı için bana ayrı bir özgüven aşılamıştır. Gençlerde de dört Türkiye şampiyonluğu kazanmıştım ama burası farklı bir seviyeydi. Sezon içinde 25–30 fark yediğimiz takımları sırayla mağlup ederek uzanmıştık kupaya. Hem de o kadar genç bir takımla…</p><p><em>Kapanış için bir kez daha Kaan Kural’ın makalesini ziyaret edelim…</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Z3Yon5cUUvU347PT00PgRg.jpeg" /><figcaption>Aydın Örs, 1996 Koraç Kupası’yla poz veriyor</figcaption></figure><p><strong>İstavrit Avlayan Bir Balıkçı Köyüne Orkinos Kovalamayı Öğretmek</strong></p><p>Örs’ün Şubat 1992’de o Efes Pilsen takımını devralmasının sebebi olan Ufuk Sarıca ve Volkan Aydın gibi genç öğrencileri, yıllarca Türk basketbolunun çıkardığı elit oyuncuların başında geldi. Eczacıbaşı’ndan gelen Tamer Oyguç da büyük bir kariyer sıçraması yaptı. Petar Naumoski belki zaten bir yıldız olacaktı ama zirveye o Efes Pilsen yapısı içinde ulaştı. Yine genç takımdan gelen zıpır Mirsad Türkcan da yeteneklerini başarıya kanalize etmeyi bu yapı sayesinde öğrendi. Ancak Örs’ün asıl başarısı, yani sihirli değneğinin dokunduğu yer, Efes Pilsen’in ve oyuncularının çok ötesine geçiyor.</p><p>Aydın Örs, Türk basketbolunda bir zihniyet değişimini temsil ediyor. Sadece kendi çevresine değil, ülke içindeki rakiplerine ve dolayısıyla tüm Türkiye’ye dokunan bir zihniyet değişimi. Örs öncesi dönemin aksine, artık savunmada %80 gayretin yeterli olmadığını herkesin kabul ettiği ve zamanla içselleştirdiği bir anlayış… Lütfi Arıboğan’ın bir zamanlar “Lüksemburg’dan az koşuyoruz” diye şikâyet ettiği noktadan, rakiplerin “kanal tedavisi” prosedürüne benzettiği bir savunma eforuna ulaşmaktan bahsediyoruz. Efes Pilsen çıtayı belirledikçe, eforunu ve odağını artırdıkça, bu Fenerbahçe’ye, Ülkerspor’a, Türk Telekom’a, Karşıyaka’ya ve diğerlerine sıçradı. Efes Pilsen’de Örs’ün asistanlığını yapan Ergin Ataman ve Oktay Mahmuti, ilk önce Lacivert-Beyazlı ekibi vadedilmiş topraklara, Final Four’a taşıdılar, sonrasında farklı takımlarla onlarca uluslararası başarı elde ettiler.</p><p>Örs’ün elinde belki gerçekten bir sihirli değnek yoktu, hiçbir zaman olmadı. Beraber çalıştığı insanlara balık vermek yerine balık tutmayı öğreterek, hatta istavrit avlayan bir balıkçı köyüne orkinos kovalamayı göstererek yaptı bu basketbol devrimini Aydın Örs. Türk basketbolunun paydaşları olarak, bugün kendisine minnetimizi ancak gösterdiği hedeflere daha güçlü gitmeye çalışarak sunabiliriz.</p><p><strong>* 2023 tarihli <em>Basket İstanbul</em> kitabında yer alan “Basketbolun İkinci Miladı” (Kural, ss. 404–425) ve “Altyapılarda Bir Don Kişot” (Pekdoğru, ss. 426–447) yazılarından alıntılanmıştır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0db2eec53214" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İki Aydan’ın Hikâyesi (Basket İstanbul)]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/i%CC%87ki-aydan%C4%B1n-hik%C3%A2yesi-basket-i%CC%87stanbul-e32f959df8a4?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e32f959df8a4</guid>
            <category><![CDATA[eczacıbaşı]]></category>
            <category><![CDATA[melih-erçin]]></category>
            <category><![CDATA[efe-aydan]]></category>
            <category><![CDATA[necati-güler]]></category>
            <category><![CDATA[aydan-siyavuş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Jan 2024 13:10:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-28T19:02:00.139Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_GjIh_vnE0dnOJHEj-zkRQ.jpeg" /><figcaption>1978–79 Eczacıbaşı basketbol takımı (Ayaktakiler: Orhan Tuncer, Nedim Esgin, Efe Aydan, Emir Turam, Ron Haigler, Kemal Akıncı, Erdoğan Barlı, Koç Aydan Siyavuş. Oturanlar: Necati Güler, Cem Akdağ, Melih Erçin, Ahmet Sarı.)</figcaption></figure><p>2022’nin yağmurlu bir kış günü, Levent Tenis Kulübü’nde eski milli basketbolcular <strong>Melih Erçin</strong> ve <strong>Necati Güler</strong>’le buluşuyoruz. 1981’de Balkan Şampiyonası ve “Çalenç” zaferleriyle Türkiye’de basketbola yeniden hayat veren o özel takımın kadrosunda da bulunan ikiliyle, <strong>Eczacıbaşı’nda kazandıkları altı şampiyonluğu konuşacağız</strong>. Buluşma yerimize yaklaşık bir kilometre mesafede bulunan, bugün üzerinde şatafatlı bir alışveriş merkezi yükselen arsaya döneceğiz onlarla birlikte.</p><p>Basketboldaki “three-peat” kavramı, Pat Riley tarafından 1988 yılında icat edilmişti. İki kez üst üste şampiyon olmuş, koçluğunu yaptığı Los Angeles Lakers takımının sezon sonunda üçlemeyi tamamlayacağını dile getirirken ortaya atmıştı bu tabiri. Ama bunu başaran, Michael Jordan’ın liderliğindeki Chicago Bulls olacaktı. Doksanların başında etkileyici bir üçleme yapan Bulls, Jordan’ın basketbola ara verdiği dönemde zirveden uzaklaşıyor, süper yıldızları tekrar parkelere döndüğünde, ikinci üçlemeyi de tamamlıyordu. Basketbol tarihinin en çok eskitilen –sonunda bir de belgesel serisine dönüşen– bu başarı hikâyesini, aslında Türkiye topraklarında, Levent’teki bir fabrika arsasından köklenen özel bir takım, yaklaşık 15 yıl önce yaşamıştı.</p><p>Necati Abi ve Melih Abi’nin hasbihâlini dinlerken, ömür çizgimin teğet geçtiği o dönemi daha iyi anlamaya çalışacağım. Onlara durmadan sorular yöneltip rol çalmak yerine, birkaç saatliğine görünmez olmayı ve iki dostun eski günleri yâd eden sohbetine dışarıdan kulak vermeyi tercih edeceğimden eminim. O yüzden bu yazıyı, bir diyalog olarak kurgulayıp öyle sunacağım. Eczacıbaşı’nın diğer müesseselere öncülük ederek basketbol tarihimizi değiştiren yatırımını, fabrika içinde kurulan spor tesisini, şampiyonluk hikâyelerini, yetmişlere ve seksenlere damga vuran Aydan &amp; Aydan birlikteliğini ve son olarak da eski bir hanedanlıktan miras kalanları beş perdede aktaracağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ehYD_9XntVdm-PBMnaWi6w.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş</figcaption></figure><p><strong>BÖLÜM IV:<br>Melih Erçin ve Necati Güler, iki Aydan’ı anlatıyor…</strong></p><p><strong>Necati Güler:</strong> Antrenmanlarında çok farklı şeyler yapardı Aydan Abi [Siyavuş], icatçı bir tarafı vardı. Mesela bizim çekiştiğimiz Beşiktaş takımı, sert oynayan, savunma ağırlıklı bir takımdı. Battal’ın [Durusel] önderliğinde, rakibi durdurmak için kurallar içinde her şeyi yaparlardı. Bu yüzden de Beşiktaş maçlarına hazırlanırken antrenmanda hücum takımı beş kişi, savunma takımı altı kişi dizilirdi.</p><p><strong>Melih Erçin:</strong> Dedim ya, İTÜ’de Elektrik Mühendisliği Fakültesi’ni kazanmıştı. Çok enteresan, parlak bir zekâsı vardı. Bir de o zamanlar Türkiye’de bu işleri öyle uzun uzadıya inceleyen, taktik kitapları okuyan, analiz yapan çok fazla antrenör yoktu. Aydan Abi ilk sayılırdı bu anlamda. Tabii iş kitap okumakla da bitmez; müthiş bir zekâ olunca o taktikleri geliştirir, maçta uygulanabilecek hale getirirdi. Giden maçı, oyuncu değiştirip çevirebilirdi. Bir gün, hiç unutmuyorum, Ankara’daki bir Final Grubu maçında Aytek’i [Gürkan] bizim Ahmet Sarı’ya tutturdu. Efe [Aydan] bir önceki maç atıldığı için cezalıydı. Ahmet o gün 37 sayı attı, olacak iş değil!</p><p><strong>NG:</strong> Antrenmanda altı kişiye karşı hücum ederken, Beşiktaş maçında bunun bire bir olarak yaşanacağını biliyorduk. Aydan Abi’ye ilk günden itibaren çok güveniyorduk. Türkiye’de hiç görülmemiş paternleri uygulardı. Biz 40 dakika <em>fast break</em> oynamaya çalışırdık. Tabii bugünkü basketbol temposunun yanına yaklaşamaz, belki onda biridir bizim oynadığımız. Ama felsefe olarak, emin ol, bugünküler bizimle aşık atamazdı. Topu büyük bir süratle dolaştırırdık. Mesela Meliço’yu sağ forvette ararız hep gözlerimizle, en iyi oradan şut sokacağını biliriz. Herkes birbirinin en güçlü, en zayıf yanlarını ezbere bilir.</p><p><strong>ME:</strong> Adamın ortaya çıktığı ilk Kadıköyspor takımını düşünelim. Aile olarak o kulüpte görev yapıyorlardı. Aydan Abi o takımı yıldız seviyesinden aldı, A takım seviyesinde de birinci lige çıkardı. Ne kadar farklı, ne kadar özel bir zihin olduğunu o günlerde tüm basketbol kamuoyu anlamıştı. Zaten bu yüzden altyapı milli takımlarını ona teslim ettiler. O Kadıköyspor takımının çok mütevazı bir kadrosu vardı; Ali Kurt, Ahmet Kurt, Utku Olcay, Turhan Büyükmete ve Apostol Natof’u hatırlıyorum. 1972–73’te yükseldiler ve ligin kaliteli takımlarına kök söktürdüler. Hepsi Aydan Abi’yle çalışarak kendini geliştirmiş, basketbolu ondan öğrenmişti. Başka türlü bir basketbol oynuyorlardı, öyle bir tam saha pres Türkiye liglerinde daha önce görülmemişti mesela.</p><p><strong>NG:</strong> Bizim şampiyon kadrolardaki durum da farklı değildi. Erdal Abi [Poyrazoğlu], Nuri Abi [Tan] ve Doğan’ı [Hakyemez] bir tarafa koyacak olursak, Meliço’dan başlayarak, bize her şeyi o öğretmiştir. Bütün bir jenerasyonu Aydan Abi yetiştirmiştir. Biz bunu inkâr edersek, komik duruma düşeriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aGkyiude55nJVmklgJM8Lg.jpeg" /><figcaption>Efe Aydan (1981 Çalenç Turu, Finlandiya galibiyetinden sonra)</figcaption></figure><p><strong>ME: </strong>Benim için<strong> </strong>Türkiye’de basketbolun miladı, 1981 senesidir. A milli takımla, Spor Sergi’de literatüre “Çalenç Turu” olarak geçen Avrupa Şampiyonası eleme maçları oynadık. Maçlara bilet bulamazdınız. Finlandiya’yı uzatmada yenip, yıllar sonra şampiyonaya katılma hakkı kazandık. Efe o gün 31 sayı attı. Maç sonunda elinde bayrakla omuzlara alındığı o ânın fotoğrafı, Türkiye’de basketbolun yükselişinin posteri olmalıdır. Aynı yılın sonunda Sofya’da Balkan Şampiyonu olduk. Ve tüm bunlar yaşanırken TRT, <em>Beyaz Gölge</em> dizisini yayınlamaya başladı. O da ülkedeki basketbol sevgisine acayip bir ivme kazandırdı. Ama bana göre bu yükselişin mihenk taşı, Efe Aydan’dır. Çadırdaki direktir Efe.</p><p><strong>NG:</strong> Eczacıbaşı’ndaki bu çekirdek, milli takıma da taşınmıştı. Melih, ben, Efe, Mehmet [Döğüşken], Erman [Kunter] — hepimiz aynı jenerasyonun parçasıyız, 1954–1956 arası değişir doğum yıllarımız. Bu çekirdeğe 1950 doğumlu Doğan Hakyemez de eklemlenmişti. Birbirimizi çok iyi tamamlardık. Mesela Efe solak olduğu için, ben hayatım boyunca hiçbir zaman sağa açılmadım. Sahanın sol tarafında bir pozisyon alırdım hücuma çıkarken. Çünkü bilirdim ki Efe ribaundu aldığı gibi sola eğilir, sola pas atar. Efe askerden dönünce, 1982’de Fenerbahçe’ye transfer oldu. İlk maçını arkadaşlarımla beraber seyretmeye gitmiştim. Maç başladı, Efe ribaundu aldı, sola attı, orada kimse yok… Yanımdakilere dedim, bakın Efe bu topu bana attı!</p><p><strong>ME:</strong> Efe’nin hayattaki her şeyi, Aydan Siyavuş’tur. Efe’nin yediğinden içtiğine, gezdiğinden tozduğuna, ailesinden evliliğine, basketbolundan antrenmanına kadar her şeyi, Aydan Abi’den gelir. Ve mükemmel bir oyuncu çıkardı aslan kardeşimden hakikaten! Efe’nin boyu 2,03–2,04 seviyesindedir. O boyuyla Bulgaristan’daki Glouchkov’la, Yunanistan’daki Kastrinakis’le, Çekoslovakların devleriyle boğuştu durdu. Büyük bir cengâverdi, hepsiyle göğüs göğüse çarpıştı yıllarca oğlan. Tırmanışa geçtiğimiz yıllarda, hepimizi tabiri caizse sırtında taşıdı. Türk basketbolunun hakiki hamalıdır Efe, çok yürekli çocuktur. Fizik olarak müthiş kuvvetliydi, çok da iyi zıplardı. Mesela aynı jenerasyondan Kara Mehmet de etkili bir pivottu, atletti, sahayı iyi koşardı. Ama onda Efe’deki savaşçı karakter yoktu.</p><p><strong>NG:</strong> Efe bizim o 1981’deki büyük başarıları kazandığımız milli takımımızın karakterini en iyi temsil eden isimdi. Onun öyle yürekli oynadığını görmek, bize farklı bir motivasyon sağlıyordu. Arkamızda onun olmasına güveniyorduk. Hatta Aydan Abi bunu taktik olarak kullanırdı; bazı oyuncuları belli bir noktaya kadar iyi müdafaa eder, sonra Efe’nin kucağına bırakırdık. Efe de bloğu yapıştırırdı.</p><p><strong>ME: </strong>Milli takımın bizim jenerasyona kadar gördüğü en uzun oyuncu, Hüseyin Alp’ti. Ama tabii rahatsızlığı sebebiyle boyu o kadar uzamış bir ağabeyimizdi. Yavaş, çok koşamayan bir pivottu. Hepimiz çok severdik, “Yavru kurtlar” diye seslenirdi bize. Sonra Zeki Tosun geldi, bizim jenerasyonda Efe ve Mehmet onu takip ettiler. Bu isimlerin en uzunu 2,05 civarındaydı. İçlerinde en özel olanı, kesinlikle Efe’ydi. Boğuştuğu adamları görsen var ya, metre metre! Kendini bulamazsın adamların içinde yani. Avrupa’nın bütün devleriyle savaşırdı; ribaund alır, sayı atar, blok yapardı. Gıkını çıkarmazdı çocuk.</p><p><strong>NG:</strong> Efe’yi o dönem ligimize gelen Amerikalı pivotlarla bile mukayese edemezsin. Mukayese kabul etmez yani!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1mMtARnjxStpaRPvEXoKVg.jpeg" /><figcaption>Efe Aydan (1977–78 Şampiyon Kulüpler Kupası, Çekoslovak şampiyonu Zbrovojka Brno karşısında)</figcaption></figure><p><strong>ME:</strong> Bir de bir kez bile “Ben Efe’yim, size ne oluyor, pası bana vereceksiniz” dememiştir. Aydan Abi onu öyle yetiştirmiş çünkü küçüklüğünden beri. Aydan Abi de “Efe’yi ben yetiştirdim, o oynayacak, pas verin Efe’ye” diyebilirdi ama demedi. Oyundaki paternler gereğince top içeri verilecekse, Efe’ye indirmemizi isterdi. Ama iki hata yaparsa yahut egoistlik sergilerse, Efe de dokunulmaz değildi. Hemen kenara çağırır, fırça atardı. Kralını dinlemezdi yani, müthiş otorite kurardı. Nuri Tan da olsa, Doğan Hakyemez de olsa aynısını yapardı. Aydan Abi, kendi düzeninin dışında bir şey olmasına asla müsaade etmezdi. Mesela o dönemlerde Erman’a kimse ahkâm kesemezdi diğer takımlarda. Erman topu alır atardı, bağırır çağırırdı istediği gibi. Aydan Abi hariç.</p><p><strong>NG:</strong> İlk sezonunda Efe’ye ceza verdiği bir maç vardı galiba hatta, değil mi Meliço?</p><p><strong>ME:</strong> Evet, Karşıyaka maçından önce. Antrenmanda takım kaptanı Nuri Tan’la arasında bir tatsızlık olmuştu sanırım. Aydan Abi hemen olaya el koydu. Topladı hepimizi, “Yarın maça Efe çıkmayacak, ona göre hazırlanın” dedi. Gittik Şakir Bey’e [Eczacıbaşı], toplantı istedik, yalvar yakar ikna ettik. Efe özür diledi de öyle kadroya döndü.</p><p><strong>NG:</strong> Onların arasındaki, çok özel bir ilişkiydi. John Wooden’ın çok mühim bir lafı var: “İyi koç, oyunu öğretir. Mükemmel bir koç ise, oyun aracılığıyla hayatı öğretir” diye. Aydan Abi ve Efe’nin ilişkisi de o hesap…</p><p><strong>ME:</strong> Efe’den sonra en çok da benim hayatıma dokunmuştur. Çünkü ben orada kalıcıydım. Neredeyse 1971’den 1985’e kadar, genç milli takımlardan başlayarak hep Aydan Abi’yi gördüm antrenör olarak. İstanbul Erkek Lisesi’nde birkaç ağabeyimizden öğrenmiştik ilk olarak basket oynamayı. Altıncı sınıf öğrencisi, hazırlık sınıfındakinin antrenörüdür ama orada, öyle düşün. İstanbulspor’dayken elime gelen topu atardım, her maç rakip potaya 30 sayı yollardım, kimse de bana ne yapıyorsun demezdi. Bütün <em>fundamental </em>eğitimimi Aydan Abi’den aldım; teknik-taktik detaylar, maç hazırlığı, strateji ve motivasyon… Motivasyonda da farklı bir seviyeydi, psikolojik olarak seni öyle bir doldururdu ki sahaya çıktığında rakibini ısırmak isterdin. Bir de bana hep güvenmiştir. Daha 20–21 yaşlarındayken, A milli oyuncuları kenarda oturtup beni ilk beş çıkarırdı.</p><p><strong>NG:</strong> Biz oraya geldiğimizde sadece kabiliyetli çocuklardık, Aydan Abi bizi oyuncu yaptı. İşin özeti bu…</p><p><strong>* 2023 tarihli <em>Basket İstanbul</em> kitabında yer alan “Bir Diyalog: Fabrika Arsasından Yükselen Hanedanlık” yazısından alıntılanmıştır. (s. 366–372)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PQ75xbt4Bx_oERKBgnFnbw.jpeg" /><figcaption>Necati Güler ve Melih Erçin (2022, Levent)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/844/1*0weBU9InL-tA-ZcWXqsfpw.jpeg" /><figcaption>Efe Aydan ve Aydan Siyavuş</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*sKusSiOYTYIMQUZRKsLSWw.jpeg" /><figcaption>Efe Aydan, Kareem Abdul-Jabbar, Doğan Hakyemez (1976)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*nur6ohnsw5HBz3-oLp7tQQ.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş ve Yalçın Granit</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*YfmEZBBcTvIWrXBE9LY6zw.jpeg" /><figcaption>1977–78 sezonundan bir Eczacıbaşı ilk beşi: Mehmet Döğüşken, Efe Aydan, Frank Card, Nuri Tan, Doğan Hakyemez</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/898/1*c5TxGTS1xpYhW-O0VohNmA.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6rBI8-S9DIwpG_zaR2CjdA.jpeg" /><figcaption>Melih Erçin, jübilesinin ardından Eczacıbaşı kulüp müzesinde (1987)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/898/1*eMKit5Ce8DiSA4EYlBQNIw.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş ve Emir Turam</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tsTHqOOJ87m7hm5xwyVoaA.jpeg" /><figcaption>1981–82 Eczacıbaşı basketbol takımı (Soldan sağa: Ahmet Sarı, Turhan Koray, Necati Güler, Melih Erçin, Hakan Ertaç, Hakan Büyükbayrak, Engin Bayav, Ekrem Erdem, Ron Haigler, Efe Aydan, Mark Haymore.)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/935/1*hffJEnElwmuIVSglkFPOiQ.jpeg" /><figcaption>A milli basketbol takımı, 1981&#39;de Avrupa Karması’yla yapılan bir özel maç öncesinde</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wegCmx8iOEnT3kvJf0xCuA.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kcph8ermxYXP15QLcTyT3A.jpeg" /><figcaption>Eczacıbaşı basketbol takımı, fabrika bahçesinde fotoğraf çekiminde</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eMeFGP7mYYrtvy12aHrsxg.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş, Yalçın Granit, Turgay Demirel, Doğan Hakyemez ve Çetin Yılmaz, EuroBasket 1993 elemelerinde</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/950/1*QFcRHlRnwG9ErxTiAdHyuQ.jpeg" /><figcaption>Aydan Siyavuş, Harun Erdenay ve Orhun Ene</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e32f959df8a4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Basket İstanbul (2023)]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/basket-i%CC%87stanbul-2023-7d3591cff149?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d3591cff149</guid>
            <category><![CDATA[basketball]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[basket-i̇stanbul]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Nov 2023 11:29:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-13T01:21:31.303Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oZQcgocK85hD7AsrEata6Q.jpeg" /><figcaption>Cem Pekdoğru ve Aydın Örs, 2022</figcaption></figure><p><strong>İstanbul İçerik Atölyesi tanıtım metninden:</strong></p><p><em>Basket İstanbul</em>, yaklaşık 120 yıl önce Boğaziçi’ne Rumeli Hisarı’ndan bakan Amerikan mektebi Robert Kolej’in bahçesinden yola çıkıp, erkek ve kadın basketbolunda Avrupa’nın en büyük kupalarının İstanbul’un çeşitli bölgelerindeki tam teşekküllü spor salonlarının parke zeminlerinde havaya kaldırıldığı bugünlere doğru, Türkiye’nin çok sevdiği turuncu topun peşinden ilerliyor.</p><p>İstanbul’un basketbola beslediği kolektif sevgi yıllar içinde büyürken, bu çalışmanın girizgâhında ülke olarak bu oyunla ilk tanışıklıklarımızı ziyaret etmek ve basketbolun “kurucu babalarına” saygı duruşunda bulunmak istedik. Kitabın ilk kısmında Ahmed Robenson’dan Rupen Semerciyan’a, Naili Moran’dan Yakovos Bilek’e, Turgut Atakol’dan Osman Solakoğlu’na, Yalçın Granit’ten Mehmet Baturalp’e birçok öncü ismin hayat hikâyelerini detaylandırıyor, bu hayatlarda basketbolun İstanbul’daki ilk günlerine dair ipuçları buluyoruz. Bebek’ten Beyoğlu’na uzanıyor, basketbolda ilk kulüpleşme emarelerini gösteren Rumların, Musevilerin ve Ermenilerin kurduğu takımların halkevlerindeki şampiyonluk mücadelelerini takip ediyoruz. Dünya ikinci kez sürüklendiği büyük savaşın yaralarını sarmaya çalışırken, İstanbul Ligi’nin emekleme yıllarında gözlerini potalar altındaki başarıya çeviren Kurtuluş, Beyoğluspor, Vefa, Modaspor, Beykoz gibi semt takımlarını yâd ediyoruz; Galatasaray’ın ülke çapında “Yenilmez Armada” olarak nam salan kadrosunun oluşum sürecini, futboldaki rekabeti parkelere taşımak için ilk adımlarını atan Fenerbahçe ve Beşiktaş’ın varoluş mücadelesini ve onlara eklenen Darüşşafaka, İstanbul Teknik Üniversitesi gibi şehrin “okullu” takımlarını da farklı yazılarda mercek altına alıyoruz.</p><p>İkinci kısımda Gümüşsuyu’ndaki İTÜ Spor Salonu’nun yıllanmış parkelerinden Taksim Meydanı’na çıkıyor, Spor Sergi jenerasyonunu selamlıyoruz. 1966–67 sezonuyla beraber başlayan Deplasmanlı Basketbol Ligi’ndeki mücadele, basketbolun İstanbul’un ve Türkiye’nin popüler kültürünün değişmez bir parçası haline geleceğini müjdelerken, o yıllara damga vuran “müzelik” oyuncuları ve âdeta birer hanedanlık kuran İTÜ, Eczacıbaşı gibi özel takımları yakın plana alıyoruz. 1950’li yıllarda Türk basketbolcusunun standartlarını yukarıya çekip Avrupa sayı krallığı listelerinde ve Paris Racing formasıyla boy gösterdiği <em>L’Equipe</em> gazetesinin sayfalarında bıraktığımız Yalçın Granit’i bu vesileyle tekrar ziyaret ediyoruz; gerek İTÜ ve Eczacıbaşı’nda, gerekse de milli takımlarımızda uluslararası başarıya giden yolda bir antrenör ve basketbol düşünürü olarak yaptığı katkıları hatırlıyoruz. Bir gazetenin <em>Yurttan Haberler</em> köşesinde keşfedilen Sivaslı bir “gardıropçu” nasıl oldu da Türk basketbolunun seyrini değiştirdi? 2,15’lik Hüseyin Alp’in potalar altında ve Yeşilçam setlerinde ilerleyen ilginç hikâyesini de bu kitabın sayfalarında okuyacaksınız. Ondan bayrağı devralan ve spor sayfalarında futbolcu arkadaşlarından rol çalmaya başlayan Efe Aydan ve Erman Kunter’in bıraktığı izleri hatırlayacak; Türkiye’nin yetmişli yıllarda tanıştığı sıra dışı bir karakteri, rekortmen koç Aydan Siyavuş’u da Eczacıbaşı basketbolunun emektar oyuncuları Melih Erçin ve Necati Güler’in anılarıyla tanımış kadar olacaksınız. Siyah-beyaz renklere gönül verenlerin ezbere saydığı 1974–75 kadrosunu, Battal Durusel’i ve çabucak “bizden biri” olan Tom Davis’i unutmak ne mümkün… Atlantik’in karşı kıyılarından ülkemize gelip Türk basketboluna önemli katkılar vermiş bazı spor emekçilerini de bu kısımda anmaya çalıştık.</p><p>Üçüncü kısımda sahne değişiyor… Basketbol yavaş yavaş Avrupa’da da spor endüstrisinin önemli bir paydaşı haline gelmeye başlarken, Türk basketbolunun denizaşırı algısının güçlenmesine yardımcı olan öncü isimlere uğruyoruz bu son kısımda. Merter’de sessiz sedasız Türk basketbolunun ikinci miladına hazırlanan Aydın Örs’ün ilk başantrenörlük günlerinden, Abdi İpekçi Spor Salonu’ndaki tıklım tıklım tribünlere ve 1996 Koraç Kupası zaferine bir solukta geliyoruz. Galatasaray futbolunda Jupp Derwall’in yarattığına benzer bir etkiyi kadın basketbolumuz için gerçekleştiren Betsy Bailey de özel bir teşekkürü hak ediyor. Bailey gibi Türkiye’den uzak topraklarda doğmuş olsalar da bu basketbol devriminin önemli birer parçası olmuş Petar Naumoski ve Zeljko Obradovic de… 2000’lere gelinirken fondaki müzik de değişiyor; <em>12 Dev Adam</em> marşının ezgisi eşliğinde önce Avrupa Şampiyonası’nda sonra (bugünkü adıyla) Dünya Kupası’nda kazanılan gümüş madalyaların arka planını, birinci dereceden tanıklarından dinliyoruz. Sonra erkek milli takımımızın yapamadığını başarıp, Türkiye’yi basketbolda altmış yıl uzak kaldığı Olimpiyat sahnesine kavuşturan <em>Potanın Perileri</em> fenomeninin ortaya çıktığı yıllara gidiyoruz. Ve hikâyenin sonunda, Ataköy, Maslak ve Ataşehir’deki çeşitli spor salonlarında, Avrupa’nın en büyük kupalarını havaya kaldıran basketbol kulüplerimizin, Türk basketbolcuların ve antrenörlerin silüetleri var. Aydın Örs’ün mirasını yaşatmak için çabalayan bu isimleri andıktan sonra, 2020’li yılları Anadolu Efes’in başında üst üste iki EuroLeague şampiyonluğu kazanan Ergin Ataman’la beraber selamlıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*Dzsw46z9cg-xl_O54eGJFQ.jpeg" /><figcaption>Basket İstanbul (2023)</figcaption></figure><p><strong>Koordinatör:</strong> Cem Pekdoğru</p><p><strong>Yazarlar:</strong> Alp Bacıoğlu, Buğra Balaban, Can İşbakan, Cem Pekdoğru, Erdi Tiran, Fatih Dilber, Fethi Aytuna, Furkan Karasoy, İnan Özdemir, İsmail Şenol, Kaan Kural, Mehmet Yüce, Murat Murathanoğlu, Nazım Alpman, Sevecen Tunç, Sinan Güler, Şevket Furkan Erbay, Tanju Baran, Uygar Karaca, Volkan Günak, Yiğiter Uluğ</p><p><strong>Arşiv Tarama:</strong> Evren Ertem</p><p><strong>Teşekkürler: </strong>Abbas Bozkurt, Ahmet Melik Subaşı, Ali Granit, Atakan Karakaplan, Aydın Örs, Ayhan Abayhan, Bağış Erten, Barış Kuyucu, Barış Saydam, Begüm Çapraz, Berke Göl, Betsy Bailey, Birsel Vardarlı Demirmen, Can Öz, Caner Eler, Cem Akdağ, Cem Kayıran, Cenk Renda, Cihansever Yeşildağ, Cihat İlkbaşaran, Cihat Levent, Cüneyt Erden, Çağlar Şavkay, Çağrı Turhan, Deniz Aksoy, Duygu Erözbek, Ekrem Memnun, Emir Alkaş, Emir Turam, Erdem Uygur, Ergin Ataman, Erman Kunter, Ersin İleri, Faruk Akagün, Faruk Çağan, Fehmi Sadıkoğlu, Gökçe Dayı, Gökhan Taşdıvar, Göksu Bulut, Hakan Demir, Haşim Tankut, Hüsnü Çakırgil, İbrahim Kutluay, İlhan Özgen, İlker Üçer, İpek Birol, İsmail Türküsev, K. Mehmet Kentel, Kaan Bolat, Kemal Erdenay, Kemal Solakoğlu, Kerem Atabeyoğlu, Koray Gürtaş, Kubilay Kahveci, Maurizio Gherardini, Mehmet Durupınar, Melih Erçin, Mirsad Türkcan, Murat Toklucu, Murat Yosmaoğlu, Nadir Vekiloğlu, Necati Güler, Necip Kapanlı, Nur Danişmend, Orhun Ene, Ömer Harmankaya, Savan Zorlu, Savaş Birdal, Sema Atakol Kasapoğlu, Seyfi Kuştimur, Seyhan Kesim, Şengün Kaplanoğlu, Tamer Oyguç, Tanıl Bora, Teoman Güray, Tilda Acar, Tolga Öngören, Tuncer Kobaner, Ünal Özüak, Üner Erimer, Varujan Yakupoğlu, Yusuf Erboy</p><p><em>İBB Yayınları, Kasım 2023, 568 sayfa, Hardcover (21,5 cm × 26 cm)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J-i2iGUthpSLByHSUUcFrA.jpeg" /></figure><p><a href="https://www.goodreads.com/book/show/201217526-basket-i-stanbul">GOODREADS</a><br><a href="https://www.amazon.com.tr/Basket-%C4%B0stanbul-Alp-Bac%C4%B1o%C4%9Flu/dp/6259956991">AMAZON</a><a href="https://www.istanbulkitapcisi.com/basket-istanbul"><br>İSTANBUL KİTAPÇISI</a> <br><a href="https://www.pandora.com.tr/kitap/basket-istanbul-ciltli/872387">PANDORA</a><br><a href="https://www.simurgkitabevi.com/basket-istanbul-2023">SİMURG KİTABEVİ</a><br><a href="https://www.kitapambari.com/basket-istanbul-ciltli">KİTAP AMBARI</a><br><a href="https://www.nadirkitap.com/kitapara_sonuc.php?kelime=%22Basket+%DDstanbul%22">NADİR KİTAP</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d3591cff149" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayal Sarayları]]></title>
            <link>https://medium.com/@pekdogru/hayal-saraylar%C4%B1-62eea821d4d6?source=rss-27aab4f1bdbf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62eea821d4d6</guid>
            <category><![CDATA[céline-sciamma]]></category>
            <category><![CDATA[cem-pekdoğru]]></category>
            <category><![CDATA[sight-and-sound]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Pekdogru]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Jan 2023 17:56:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-28T15:25:50.071Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*jHLaq5PgQ0Fb3FnpCUvcxQ.jpeg" /><figcaption>Cinema Utopia, Cergy</figcaption></figure><p>Sinemayı yaşamımın merkezine yerleştirmeye karar verdiğimde on üç yaşındaydım ve muhtemelen ömrümün en büyük kriziyle boğuşmaktaydım: <em>ergenlik</em>.</p><p>Ailemizde tevarüs eden büyük bir sinema kültürü vardı; en başta da beni erken yaşlarda tüm o müzikallerle, Fred Astaire ve Cary Grant’le, Amerikan komedileriyle ve klasiklerle tanıştıran büyükannem… On üçüme geldiğimde, çoktan, tüm hayatımı sinema biletlerine yetecek kadar para kazanmak üzere tasarlamıştım.</p><p>Şanslıydım, çünkü büyüdüğüm yerde, yani Paris’in kuzeybatı banliyölerinde kurulmuş Cergy adındaki “yeni şehirde” –2007 yılında <em>Naissance des pieuvres</em>’ü de burada çekecektim– müthiş bir gösterim programına sahip bir “arthouse” sinema salonumuz vardı. Bu sinemanın adı Utopia’ydı; sonradan öğrendiğime göre, ilki 1976’da Avignon’da açılmış dokuz bağımsız sinemadan mürekkep bir ağın parçasıydı. Utopia’nın yalnızca beş perdesi vardı ama düzinelerce film gösterirlerdi. Koca bir hafta boyunca aynı filmi döndürüp durmaktansa, her perdede her gün farklı bir gösterim yapmayı tercih ediyorlardı.</p><p>Genellikle yeni filmler gösterirlerdi. Ve ben de hepsini izlemek için orada olurdum. Ken Loach filmleriyle bu sinemada tanıştım, Clint Eastwood’un yönettiği <em>Yasak İlişki</em>’yi (The Bridges of Madison County, 1995) burada gördüm. Eski filmleri gösterdikleri de olurdu… <em>Metropolis</em>’i (1927) de ilk kez Utopia’da izlemiştim.</p><p>Utopia, kendine özgü bir görselliği olan mekânlardandı: her yer kırmızı kadifeyle kaplıydı ve buna güçlü bir ahşap kokusu eşlik ederdi. Gerçekten bir sinema salonunda olduğunu hissederdin. Gerçekten özel hissederdin.</p><p>Haftada üç filme gidecek kadar cep harçlığı çıkarabilmeye başlamıştım. O günlerde tek tabancaydım ama sinema salonundayken yalnızlığımı daha az hissediyordum. Krzysztof Kieslowski’den <em>Üç Renk: Mavi</em>’yi (Trois couleurs: Bleu, 1993) izlediğimde, ilk kez, sinemanın hayatımın tutkusu olacağını duyumsamıştım. İlk kez bir yönetmenin sıradaki filmini bekler olmuştum ve –eğer yanlış hatırlamıyorsam– ilk kez yanımda ailemden biri olmadan sinemaya gidiyordum.</p><p>Bu da en az filmler kadar mühimdir; sinemaya nasıl gittiğin, tüm o deneyim… Bisikletimi çıkarıp yola koyulduğumu hatırlıyorum. Yağmurlu bir gündü. Sinema, evimize sekiz kilometre mesafedeydi. Evet, sinemaya ilk kez o gün kendi başıma gittiğimden neredeyse eminim. Bir bakıma, hayatımda ilk kez kimseye ihtiyaç duymadan, kendi başıma bir karar verdiğimi hissetmiştim. Evden çıktığımda yağmur yağıyordu ve üzerimde mavi bir palto vardı. Film ile hayatım arasında bir bağ kurduğumu anımsıyorum. Sinemada yalnızca kendime bir sığınak bulmamıştım, oradaki her şey hayatıma bir şekilde sirayet edecek kadar güçlü görünüyordu.</p><p>Paris’te sinemaya gitmeye başlamam, daha ileriki yaşlarıma tekabül ediyor. Cergy, Paris’in merkezine otuz kilometre uzaklıktadır — yakın olduğunu düşünebilirsiniz ama gençlik yıllarında o işler öyle yürümüyor. Müze ziyaretleri için senede yalnızca iki kez Paris’e gidebiliyordum. Beni ilk defa Latin Mahallesi’ne sürükleyen de, o günlerde hayal kurmamı sağlayan yegâne şey, yani sinema salonları olmuştu. <em>İkiz Tepeler: Ateşte Benimle Yürü</em>’yü (Twin Peaks: Fire Walk with Me, 1992) Latin Mahallesi’ndeki sinemada gördüğümü hatırlıyorum; öncesinde diziyi seyretmemiştim ama fena bir başlangıç değildi. Diziyi seyretmediğim için, Laura’nın babası tarafından tecavüze uğradığını bilmiyordum (<em>spoiler</em> için özür dilerim!) ve ilkin pek bir şey anlamamıştım. Gelgelelim, salondan çıktığım gibi atmosferin değiştiğini hissetmiştim. Sinemanın bu yanını çok önemsiyorum; yaşamlarımızda salt “bir ruhsal konum” olarak var olmamasını, başlı başına bir yaşam biçimi olmasını.</p><p>Birkaç hafta önce, <em>Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi</em>’nin (Portrait de la jeune fille en feu, 2019) özel gösterimi için Utopia’daydım. Pek de iç gözlemci biri olduğumu söyleyemem ama o sahneye çıktığımdaki hislerimin gücünü neyle kıyaslayabilirim, bilmiyorum — filmlerimin Cannes’da gösterilmesinden bile öte bir şeydi benim için. Çünkü o salondayken, geçmişimle yan yanayım. Ne kadar yol aldığımı görebiliyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S7rvqjr5tRDMt8w4UyzOhQ.jpeg" /><figcaption>Portrait de la jeune fille en feu, 2019</figcaption></figure><p><strong>Bu çeviriyi ilk olarak Haziran 2020’de, </strong><a href="https://yazihaneden.com/2020/06/hayal-saraylari/"><strong>Yazıhane’de</strong></a><strong> yayınladığımda girişe aşağıdaki kişisel notu iliştirmişim.</strong></p><p>Üzerinden daha fazla zaman geçtiğine yemin edebilirim. Ama hayır, 2019’un Aralık ayının son günleriydi. Bir zamanlar yaşadığı şehre beklenmedik bir ziyaret yapan bir Fransızla buluşmak, birkaç kadeh şarap eşliğinde belki biraz makarna yemek için sözleşmiştik.</p><p>Gelgeç biriydi. Karar süreçlerine ihtiyaç duymazdı, hevesler çoğu zaman tek başına yeterliydi. O heveslerden birinin bir sonucu olarak, işte buradaydım, spesifik olmak gerekirse, Moda’da. Bir başkasının sonucu olarak, o sırada Romanya uçuşu için check-in yapmakta olduğunu ise ertesi gün öğrenebilecektim.</p><p>Buluşmadan ümidimi kestiğimde rezervasyonumuzu iptal ettim ve Kadıköy Sineması’na doğru yürüdüm. İyi bir film görme hevesiyle.</p><p>Hayatımın ilk otuz yılında, Kadıköy Sineması’yla gerçek anlamda bir bağ kurabildiğimi hissetmemiştim. 2019’un Aralık ayının son günlerinde, 20:30 seansında, <em>Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi</em> bunu değiştirdi. İki saat içinde her şey ters yüz olmuştu… Vadedilmiş buluşma, gorgonzola kremalı ev yapımı gnocchi ve geceye dair muhtelif hevesler görünürden kaybolmuş, gömülü oldukları yerden ancak sinemanın çıkarabileceği hisler boşlukları doldurmuştu.</p><p>Birkaç hafta sonra, <em>Sight &amp; Sound</em>’un Ocak sayısının sayfalarında başka bir Fransızla buluştuk. Derginin, tehdit altındaki sinema salonlarına dikkat çekmek ve destek olmak için başlattığı “Dream Palaces” köşesinin konuğu, 20:30 seansındaki filmin yönetmeni Celine Sciamma’ydı ve Isabel Stevens’a Cergy’deki ergenlik yıllarında hayal kurmasını sağlayan bir sinemadan bahsetmişti.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62eea821d4d6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>