<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ceren Akkol on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ceren Akkol on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@pollyanne?source=rss-3f4a60e74451------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*QNxMvWBRVBmzVJ_JYhIOog.jpeg</url>
            <title>Stories by Ceren Akkol on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@pollyanne?source=rss-3f4a60e74451------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 17:18:18 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@pollyanne/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Okumak ve Okutmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@pollyanne/okumak-ve-gurur-duymak-%C3%BCzerine-e7b631b00215?source=rss-3f4a60e74451------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7b631b00215</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ceren Akkol]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 May 2019 16:34:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-03T03:25:01.424Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*wh55uf7elLjGrnrwWsAwuw.jpeg" /></figure><p>Dün eşimin arkadaşları ve eşleriyle bir sohbet ortamında beraberdik. Benim için yeni bir ortam. Kimseyi tanımıyorum ve haliyle kimse de beni tanımıyor.</p><p>Konu kitaplardan ve okumaktan açıldı. Ben çocuklara kitap tavsiye ettim, oğlumun kitapları olduğunu ve onlara da uygun kitaplar bulabileceğimden bahsettim. Buraya kadar her şey normal. Tuhaf olan annelerin kendi okumaları, aslında okumamaları üzerine verdikleri tepkiydi. Ben kitaplardan bahsederken bir anne gülerek, “Hiç kitap okumadığım için bahsettiğiniz kitapları da bilmiyorum.” şeklindeydi. Diğer anne de benzer bir gülümseme ile diğerine destek verdi. Bu arada bahsettiğim kitaplardan biri Namık Kemal’in İntibah adlı eseri. En azından lise sıralarında bir kez de olsa duymuşuzdur hepimiz.</p><p>İlk defa karşılaştığım ve bir daha karşılaşmak istemediğim bu kişilere yorum yapmadım, sadece bana göre oldukça büyük anlamlar içeren küçük bir tebessüm gönderdim.</p><p>Buradan şunları söylemek istiyorum. Kitap okumamanın hiçbir bahanesi yok. Hele ki “Kitap okumuyorum.” demeyi marifet saymanın, onunla gurur duymanın hiçbir anlamı yok. Yapmayın lütfen! Bu ülkenin okuyan nesillere ihtiyacı var. Okuyun ve okutun. Sonra da çocuğunuzla, eşinizle, kendinizle okuduğunuz için, evinize kitap yetiştiremediğiniz için gurur duyun. Yapılan istatistikler Türkiye’de bireylerin kitap okumak için ortalama yedi dakika harcadığını gösteriyor. Zamanın neredeyse sekiz saatini internette harcayan bireyler sadece yedi dakikalık bir süre ayırıyorlar kitap okumak için. Ayrılın ekranların başından, biraz kitaplarla yaşayın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YcEMCX1DsAA0_4-_ojoW6g.jpeg" /></figure><p>Çocuklarınızın Survivor izlemesini, bahsettiğim anne gibi, keyifle anlatmayın. “Oğlan azıcık okur da, kız hiç okumaz.” demeyin. Çok yazık, çok üzülüyorum o çocuklar için. Ve evet ben oğluma kitap yetiştiremiyorum, bununla da gurur duyuyorum.</p><p>Geleceğimiz için bu okuma mücadelesini vermeliyiz. Okuyun ve okutun.</p><p>Sevgiler…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7b631b00215" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“10 yaşında bir çocuk.]]></title>
            <link>https://medium.com/@pollyanne/10-ya%C5%9F%C4%B1nda-bir-%C3%A7ocuk-a7f9a7507aa6?source=rss-3f4a60e74451------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a7f9a7507aa6</guid>
            <category><![CDATA[ödev]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ceren Akkol]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Nov 2017 13:03:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-15T13:07:27.303Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/521/1*S-cMY0xR765NiQ8Q7G9IPg.gif" /></figure><p>“10 yaşında bir çocuk. 8 ya da 13 de olabilir farketmez. Sabah 7.00’de uyanır, hazırlanır, evden çıkar ve belki de servise biner. Varsayalım saat 9.00’da ilk ders zili çalar ve akşam saat 16.30’a kadar da derslerle devam eder. Çocuk eve gider. Yorgundur ve haliyle biraz dinlenmek ister. Fakat her öğretmen az olduğunu düşünerek ödev verir fakat şunu düşünmez ki tüm derslerin ödevleri birleşince sayfalarca ödev olur. Çocuk dinlenmek ve ödevlerini bitirmek arasında gelir gider. Biraz ödev yapmaya karar verir. Bitirir ve sıkılır. Çocuktur, oyun oynamak ister. Biraz oyun oynar. Aklına kalan ödevleri gelir ve üzülür. Çünkü oyun oynamaya devam ederse ödevler asla yetişmeyecektir. Belki de öğretmenlerinden biri tarafından ödevini yapmadığı için arkadaşlarının içinde rencide edilecektir. (Olamaz demeyin, yaşadık bu durumu.) Ödevlerine devam eder. Anne ve baba eve gelir, yemek zamanıdır. Yemek sonrası ödevlere tekrar döner çocuk ama aklı da anne ve babasının izlediği televizyondadır. Çocuk yorulmuştur; ödev yapmak istemez, tv izleyip anne ve babasıyla zaman geçirmek, oyun oynamak ister. Çünkü o sadece bir çocuktur. İsyan eder ve sırf ödevler yüzünden mutsuzdur; okuldan nefret eder. Bu arada anne ve baba da günün yorgunluğunu atmak için TV izlemek ister ancak çocuklarının etkilenmesini de istemezler. &quot;</p><p>Eğitim sistemimizden önemli bir kesitti bu anlattığım örnek. Kimi öğretmenlerin çok ödev vermeyi eğitim zannettiği bir düşünce ve sistem bu. Beni yanlış anlamayın. Hiç ödev verilmesin demiyorum. O gün okulda anlatılan konuyla ilgili 2 sayfalık test makuldür mesela. İnanın verilen 20 sayfalık ödev çocuğu okuldan uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramıyor. Evde oluşan gerginlik ve huzursuzluk da cabası. Kısacası ödevler tüm aileyi içine alan kocaman bir soruna dönüşüyor.</p><p>Çözüm Milli Eğitim Bakanlığı’nda görünüyor. Bana kalırsa değil. Bir süre önce zaten Milli Eğitim tarafından ödevler yasaklanmıştı diye hatırlıyorum. Bu durumda çözüm okul idarelerinde olmalı.</p><p>Laf çok uzadı ben de yoruldum. Eğitim kesinlikle minimum seviyede ödevli hale gelmeli, Milli Eğitim Bakanlığı sık sık okulları bu konuda denetlemeli, öğrenci ve velilere anket yapılıp kim ne istiyor net bir şekilde öğrenmeli. Hem ben de merak ediyorum kim ne istiyormuş.</p><p>Sonuç: Ödevsiz Eğitimi destekliyorum ve aşağıdaki kampanyalara destek vermenizi yürekten rica ediyorum.</p><p>1- <a href="https://www.change.org/p/milli-e%C4%9Fitim-bakanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-%C3%A7ocuklar-oyun-ile-b%C3%BCy%C3%BCr-%C3%B6dev-ile-de%C4%9Fil?recruiter=437311914&amp;utm_source=share_petition&amp;utm_medium=copylink&amp;utm_campaign=share_petition&amp;utm_term=share_facebook_responsive">Çocuklar oyun ile büyür, ödev ile değil!</a></p><p>2- <a href="https://www.change.org/p/milli-e%C4%9Fitim-bakan%C4%B1-ismet-y%C4%B1lmaz-b%C3%BCt%C3%BCn-g%C3%BCn-okulda-ders-yapan-%C3%B6%C4%9Frencilere-%C3%B6dev-verilmesin?recruiter=437311914&amp;utm_source=share_petition&amp;utm_medium=copylink&amp;utm_campaign=share_petition&amp;utm_term=share_page">Bütün gün okulda ders yapan öğrencilere ödev verilmesin.</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a7f9a7507aa6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>