<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Paweł Opydo on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Paweł Opydo on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@popydo?source=rss-36994acc9287------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Cs0FLrfy2KLPKqff9p4tlg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Paweł Opydo on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@popydo?source=rss-36994acc9287------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 16:34:29 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@popydo/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[„Mission: Impossible — Fallout” ssie]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/mission-impossible-fallout-ssie-b72831d80dfe?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b72831d80dfe</guid>
            <category><![CDATA[fallout]]></category>
            <category><![CDATA[tom-cruise]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[recenzja]]></category>
            <category><![CDATA[mission-impossible]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Aug 2018 13:57:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-13T14:02:41.273Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aJlY_DW5ZTP152N-q-68YQ.png" /></figure><h4>Tom Cruise walczy (nadal) z kryzysem wieku średniego pokazując, że mimo 56 lat na karku jest w stanie zrealizować najbardziej przeciągnięte i nudne sceny akcji w historii kina szpiegowskiego.</h4><p>Okej, zacznijmy od początku. Widziałem „Mission: Impossible — Fallout” i nie pamiętam kiedy ostatnio mój odbiór tak bardzo rozminął się z ogólnym odbiorem recenzentów. Średnią ma niesamowitą — niektórzy wręcz piszą, że to nowe „Fury Road”, perełka kina akcji, taka doskonale zrealizowana piguła adrenaliny… a tymczasem film jest naprawdę niezbyt dobry.</p><p>Znaczy jasne, wszyscy wiemy, że Tom Cruise robi tam te wszystkie pojechane rzeczy naprawdę, bez kaskaderów i tak dalej — i za to szacun. Brawo, fajnie, naprawdę szanuję. Ale w poprzednich filmach też robił i nie była to ich jedyna zaleta. A tu w zasadzie jest.</p><p>Pamiętacie scenę ze wspinaniem się po wieżowcu i burzą piaskową z „Ghost Protocol”? No to w „Fallout” czegoś takiego nie uświadczycie. Tym razem bowiem dostajemy wycieczkę bo najbardziej ogranych sekwencjach akcji tego gatunku. Mamy więc pościg samochodowy, mamy gonienie się helikopterami, mamy jakieś wyskakiwanie z samolotu, napad na więzienny konwój… Ogólnie: nic, na co moglibyśmy spojrzeć i powiedzieć: „Tego pomysłu jeszcze w kinie akcji nie było!”. Przeciwnie, nasuwa się raczej „Widzieliśmy to już milion razy”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E-nWS6IK1zANjFkFEup4Jg.jpeg" /><figcaption>Tom Cruise jest jak taki stary milioner, który wynajmuje aktorów, żeby grali jego kolegów i razem przeżywali specjalnie zaaranżowane przygody w amazońskiej dżungli, na końcu których będzie mógł uratować życie któregoś z nich i przy okazji świat.</figcaption></figure><p>Ale to nie byłby wielki problem, gdyby nie to, że te wszystkie sceny są koszmarnie przeciągnięte. Znaczy wyobraźcie sobie, że scena akcji jest przeciągnięta do granic możliwości, a potem jeszcze ją przedłużcie o 20%.</p><p>Wygląda to tak, jakby Tom Cruise był tak dumny ze swoich osiągnięć, że nie pozwolił na wycięcie choćby jednej nagranej sekundy. Wiecie, jeśli w przeciętnym filmie tego typu bohater uciekający na motocyklu przed policją przejeżdża przez ruchliwe skrzyżowanie, to w „Fallout” przejedzie przez podobne skrzyżowania pięć razy — i za każdym razem nic nie będzie z tego wynikało.</p><p>Doprowadzone jest to do takiego absurdu, że — nie zmyślam — w filmie jest sekwencja, gdzie przed dobre dziesięć minut Tom Cruise biegnie. Biegnie z punktu A do punktu B. Nikt go nie goni. Nikt przed nim nie ucieka. W zasadzie nie trafia na żadne przeszkody. Po prostu siedź widzu i oglądaj, jaki Tom Cruise jest wysportowany. Znaczy jasne, brawo Tom, ale mogłeś wrzucić po prostu jakieś selfie z siłowni na Instagrama, nie musiałeś filmu kinowego nagrywać.</p><p>Albo to: bohater wspina się po linie. Oczywiście nie może nam umknąć ani sekunda wysiłku Toma — więc trwa to niemiłosiernie długo. Wspina się i wspina i wspina, kawałek po kawałku. Napięcie zerowe, bo wiemy przecież, że nie spadnie i się nie zabije. Więc siedzimy i patrzymy jak Tom Cruise po raz kolejny przemieszcza się z punktu A do punktu B, tylko tym razem w pionie.</p><p>A jak już się wespnie to… spada i zaczyna się wspinać od początku. Kurwa, serio. No chciałem wyjść z kina.</p><p>Do tego scenarzysta miał wyraźny problem z przeplataniem akcji z fabułą, w efekcie czego dostajemy na zmianę krótkie segmenty fabularne i sceny akcji bez większego kontekstu. Przy tym historia jest tu w zasadzie żadna, a jak się zacznie o niej chociaż trochę myśleć to bardzo szybko dojdziemy do wniosku, że nie ma żadnego sensu. Ja wiem, że to film akcji — ale ta jest wyjątkowo bezczelna w absurdalnie irracjonalnych zachowaniach bohaterów.</p><p>A jakby tego było mało, to w końcowej części film jeszcze postanawia pozachwycać się postacią głównego bohatera, więc ni z tego ni z owego zaczyna się masturbacja tym, jaki Tom… przepraszam, jaki Ethan jest cudowny, bohaterski, jak się poświęca, jak bez niego świat by upadł. Że był zdradzany, ale zawsze wracał, by dbać o dobro świata. Postaci mówią o tym z łzami w oczach, słuchający płaczą, ale Ethan nie dostrzega swojej wielkości. Jest skromny. Ba, przeprasza — mimo, że właśnie po raz kolejny uratował ludzkość. Wielki człowiek.</p><p>Ten film powinien się nazywać „Tom Cruise Kontra Kryzys Wieku Średniego 2: Tym Razem Aż Dwie Kobiety, Których Mógłby Być Ojcem” (pierwszą część mogliście zobaczyć w kinie pod alternatywnym tytułem „Mumia”).</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b72831d80dfe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Czas wycofać się z Facebooka]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/czas-wycofa%C4%87-si%C4%99-z-facebooka-e25f681cc379?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e25f681cc379</guid>
            <category><![CDATA[social]]></category>
            <category><![CDATA[facebook]]></category>
            <category><![CDATA[internet]]></category>
            <category><![CDATA[praca]]></category>
            <category><![CDATA[media-społecznościowe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 May 2018 15:13:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-06T10:36:13.888Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Dostałem bana na Facebooku. Ponieważ nie był to mój pierwszy raz, to tym razem na 30 dni. Nie piszę tego, żeby się Wam żalić – skłoniło mnie to raczej do prześledzenia polityki serwisu w tym zakresie i przemyślenia swojej obecności w nim.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pww_s8zCeZvh4fZvsi-Xsg.png" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/photos/wn-KYaHwcis?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Jesus Kiteque</a> on <a href="https://unsplash.com/search/photos/macbook?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Pierwsza kwestia to to, za co bana dostałem. Dostałem go za jakiś autoironiczny post sprzed dwóch lat. Facebook słusznie uznał, że kogoś w nim obrażam – nie zorientował się jednak, że samego siebie.</p><p>To jednak najmniejszy problem. Większy jest taki, że według obecnej polityki serwisu odwołanie się w takiej sytuacji jest w zasadzie niemożliwe. To znaczy dosłownie: dostałem informację, że bardzo im przykro, ale nawet jeśli konto zostało zablokowane niesłusznie, to nie odniosą się w żaden sposób do moich zarzutów i w zasadzie piszę to odwołanie dla własnej przyjemności. Zresztą przeczytajcie sami:</p><blockquote>Aby zachować bezpieczeństwo na Facebooku, niekiedy blokujemy pewne treści lub działania. Powiadom nas, jeśli uważasz, że popełniliśmy błąd. Wprawdzie nie możemy sprawdzać poszczególnych zgłoszeń, ale przekazane opinie pomogą nam usprawnić sposoby zapewniania bezpieczeństwa na Facebooku (…)</blockquote><blockquote>Zdajemy sobie też sprawę, że ta blokada może być przykra. W trosce o to, aby Facebook był otwarty i przyjazny, staramy się uniemożliwiać przypadkowe wykorzystywanie Facebooka do niewłaściwych celów, nawet jeśli Twoim zdaniem podjęte przez Ciebie działania były dopuszczalne.</blockquote><p>Niemiłe są też konsekwencje, bo zablokowanie prywatnego konta na Facebooku oznacza również niemożliwość obsługiwania fanpage z tego konta i niemożliwość korzystania z Messengera.</p><p>To ostatnie jest w moim mniemaniu najbardziej absurdalne, bo z jakiegoś powodu w ramach kary za napisanie publicznego posta (już nieważne, czy przyznanej słusznie czy nie) uniemożliwia mi się komunikację ze znajomymi.</p><p>Tak czy siak wniosek jest jeden: najpopularniejszy serwis społecznościowy na świecie działa w tym momencie tak, że nie macie pojęcia w którym momencie odetnie Was od narzędzi pracy i kontaktu ze znajomymi (bez możliwości odwołania się) – np. dlatego, że pisząc o rowerach użyjecie słowa na „p”, za które ban jest przyznawany z automatu. Czas się zabezpieczyć.</p><h3>Ej, ale nie jestem orędownikiem jakiegoś stylu życiu offline, czy coś</h3><p>Żeby nie było. Uwielbiam internet. Korzystam z niego codziennie i zawsze mnie bawią ludzie, którzy odcinają się od serwisów społecznościowych, bo „prawdziwe życie jest tam, za oknem”. Nie o to chodzi. Walić „prawdziwe życie poza internetem” – prawdziwe życie jest tam, gdzie chcesz żeby było.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ncOgqRfVz43yo4puMAHalw.jpeg" /><figcaption>Tekst ilustrują moje zdjęcia z Berlina. Więcej znajdziecie <a href="http://www.instagram.com/popydo">na Instagramie</a>. Ironiczne, co? Spokojnie, pracuję nad tym.</figcaption></figure><p>Chodzi tutaj o podstawowy instynkt samozachowawczy. Skupianie się tylko i wyłącznie na Facebooku (a przypominam, że są również właścicielem m.in. Instagrama, Messengera i WhatsApp) w połączeniu z ich dość wątpliwą polityką dotyczącą banów (pt. „mamy was gdzieś”) to proszenie się o krzywdę.</p><p>Opowiem Wam jedną historię. Kiedyś Facebook zablokował mi konto, bo uznał, że moje nazwisko nie jest prawdziwe (jest, gdyby ktoś miał wątpliwości). Wiecie, ktoś mnie zgłosił, czy coś. Nie mogłem korzystać z komunikatora ani obsługiwać fanpage, dopóki nie wysłałem im dokumentów potwierdzających, że naprawdę można się nazywać „Opydo”.</p><p>Wiecie co w tym najzabawniejsze? Że do tego samego konta miałem podpiętą kartę płatniczą na dokładnie to nazwisko, za pomocą której płaciłem za reklamy na Facebooku.</p><p>Sprawdzenie tego byłoby dla nich banalne. Mają w bazie moje imię i nazwisko. Mają imię i nazwisko z mojej karty. Widzą, że dane na karcie są prawidłowe, bo nią płacę. Wystarczy porównać te dane. Nawet jeśli nie z automatu, to dać możliwość zweryfikowania konta za pomocą danych z karty. Jestem w końcu płacącym klientem, nie?</p><p>Otóż nie. Bo Facebook ma to gdzieś. To jest fakt. Pomijam ocenę tego faktu, bo – nie wiem – być może mają tak wielu użytkowników, że koszt sprawdzania tych danych byłby większy niż straty poniesione przez banowanie klientów biznesowych. Nie jestem tu, żeby oceniać moralność serwisu społecznościowego – ale to potwierdza, że oni naprawdę mają nas (i nasze dobro) głęboko w dupie.</p><h3>Okej, to co robię?</h3><p>Uznałem, że zminimalizuję swoją obecność na Facebooku. Albo inaczej: zoptymalizuję ją. Moim celem nie jest bowiem w gruncie rzeczy korzystać z Facebooka mniej, rezygnując z możliwości, które mi daje. Moim celem jest korzystać z niego mądrzej, efektywniej i bez niepotrzebnego ryzyka. Dla własnego dobra.</p><p>Jedną z pierwszych rzeczy, które zrobiłem, było ograniczenie listy znajomych, których posty wyświetlają mi się na tablicy. Być może wiecie, że istnieją dodatki do przeglądarek, które wyłączają tablicę w ogóle – ale nie o to mi chodziło. Chodziło o to, żebym na Facebooku czytał rzeczy, które faktycznie mnie obchodzą.</p><p>Podzieliłem sobie znajomych na trzy grupy:</p><ul><li>Ludzie, z którymi utrzymuję regularny kontakt i faktycznie chciałbym czytać wszystko co wrzucają. Najbliższa rodzina, ekipa Podsluchane.pl, przyjaciele z którymi regularnie się widuję. Przy ich nazwiskach kliknąłem gwiazdkę (to tak magiczna funkcja Facebooka, dzięki której nie omijają mnie żadne posty tych osób).</li><li>Ludzie, z którymi mam rzadszy kontakt, ale pamiętam, że czasem interesują mnie wrzucane przez nich posty. Tę część zostawiłem algorytmowi.</li><li>Zdecydowanie największa grupa: ludzie, których posty w gruncie rzeczy mam gdzieś. Jacyś dalsi znajomi, koledzy z podstawówki, cokolwiek. Przestałem ich obserwować.</li></ul><p>Zauważyłem, że marnuję na Facebooku masę czasu scrollując przez posty, których równie dobrze mógłbym nie widzieć. Zorientowałem się, że 99% mojego timeline to rzeczy tworzone przez osoby z trzeciej grupy. Było tych treści tyle, że za każdym razem kiedy wchodziłem na Facebooka widziałem coś nowego – tyle że rzadko było to dla mnie faktycznie znaczące.</p><blockquote>Miałem poczucie, że przez 99% czasu przeglądam treści, które w gruncie rzeczy mnie nie obchodzą, żeby dokopać się do tych paru postów, które są dla mnie ważne.</blockquote><p>Żeby nie było, to nie są ludzie, którymi gardzę, albo coś takiego. Mowa o osobach, które autentycznie lubię – po prostu nie mam potrzeby utrzymywania z nimi kontaktu przez cały czas, skoro poza Facebookiem też tego nie robię. Nie wyrzuciłem ich z listy znajomych, po prostu uznałem, że będę obserwował tylko tych, na których postach faktycznie mi zależy.</p><p>Wyłączenie obserwowania u 99% ludzi z listy znajomych oznaczało, że po wejściu na Faceboka widzę trzy posty, które są dla mnie istotne, a poniżej… rzeczy, które już widziałem. A to oznacza, że mam znacznie mniejszą potrzebę korzystania z serwisu, jednocześnie nie tracąc żadnej wartości. Po prostu zoptymalizowałem to, co widzę.</p><h3>Co dalej?</h3><p>Do rozmów zacząłem korzystać z Messenger.com. To oczywiście nadal ten sam komunikator co na Facebooku, ale wchodząc na niego przez tę stronę nie jestem natychmiast kuszony postami, reklamami, grupami i tak dalej. Messenger to najpopularniejszy komunikator wśród moich znajomych. Nie jestem w stanie z niego zrezygnować, ale – po raz kolejny – postanowiłem zoptymalizować moje korzystanie z niego.</p><p>Aplikację Facebooka na telefonie na razie schowałem do jakiegoś katalogu, żeby nie kusiła, ale rozważam jej całkowite usunięcie i w razie potrzeby korzystanie z wersji przeglądarkowej. Bateria telefonu z pewnością byłaby mi za to wdzięczna, ale Facebook z punktu widzenia UX to straszne gówno, więc nie wiem, czy byłbym w stanie się obyć bez niej (połowa rzeczy, które działają w aplikacji nie działają w wersji przeglądarkowej, a połowa rzeczy, które działają w aplikacji do obsługi fanpage nie działa w aplikacji Facebooka).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tuh9uz8T83XJrsY-EmGoCw.png" /><figcaption>Tekst ilustrują moje zdjęcia z Berlina. Więcej znajdziecie <a href="http://www.instagram.com/popydo">na Instagramie</a>. Ironiczne, co? Spokojnie, pracuję nad tym.</figcaption></figure><p>Tworzę też nowe dane logowania w serwisach, do których dotąd byłem zalogowany Facebookiem. W razie czego.</p><p>Zacząłem też usuwać swoje posty. Nie że scrolluję i wywalam wszystko, to by było zbyt upierdliwe. Zaglądam jednak na tę fajną stronę z podsumowaniem rzeczy, które pisałem tego samego dnia w poprzednich latach. Czytam, przypominam je sobie, zapisuję co zabawniejsze „wspomnienia”… i na koniec wszystko wywalam. Jeśli nic mi nie wypadnie, to w ciągu 365 dni usunę całą treść opublikowaną na moim profilu.</p><p>Facebook to dla mnie nadal miejsce pracy, ale kolejnym punktem będzie dywersyfikacja narzędzi, z których korzystam do kontaktu z widzami i słuchaczami. Póki co rolę zbawiciela pojawiającego się na horyzoncie odgrywa YouTube, który od pewnego testuje tablicę i możliwość pisania postów (z ankietami, obrazkami i tak dalej) dla subskrybentów. Na razie działa to tak sobie, ale wygląda obiecująco. Przy tym trzeba pamiętać, że Google to takie same korpo jak Facebook.</p><h3>Jak pewnie widzicie…</h3><p>…to nie są jakieś rewolucyjne zmiany czy nowe pomysły. Po prostu dotarło do mnie, że nadszedł ten moment, w którym korzystanie z Facebooka jako serwisu społecznościowego jest zwyczajnie zbyt ryzykowne.</p><p>Zabawne jest też to, że normalnie pewnie napisałbym taki tekst na Facebooku – ale kto wie, może dostałbym za to kolejnego bana. Ale czuję, że trochę brakowało mi pisania, więc może będę się tu pojawiał częściej (ale niczego nie obiecuję).</p><p>A, no i ten tekst puszczam bez korekty, bo mi się nie chce, więc jak coś to wybaczcie błędy (albo nie wybaczajcie, będę w stanie z tym żyć).</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e25f681cc379" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego „Minecraft” to doskonała gra?]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/dlaczego-minecraft-to-doskona%C5%82a-gra-620919a818d7?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/620919a818d7</guid>
            <category><![CDATA[kreatywność]]></category>
            <category><![CDATA[gry]]></category>
            <category><![CDATA[minecraft]]></category>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[edukacja]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Jun 2017 12:26:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-30T12:26:41.407Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mk2xztQg4mDF_Za4ezWUAA.jpeg" /></figure><h4>Wyszedłem na chwilę z „Minecrafta”, żeby napisać Wam, dlaczego powinniście grać w „Minecrafta”.</h4><p>O co chodzi z tą grą?! Z jednej strony jest nazywana cyfrową wersją klocków LEGO i podawana jako przykład produkcji uwalniającej kreatywność, z drugiej — stała się symbolem zabawy dla dzieciaków, której fanami są nastolatkowie i w ogóle gimbaza. Postanowiłem sprawdzić, jak jest naprawdę.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/840/0*L4oSfVUDvmS11ZbQ.jpg" /></figure><p>No dobra, to nie do końca tak, bo w sumie wiedziałem, skąd się biorą te skrajne opinie. Ta pierwsza dotyczy raczej faktycznej gry, ta druga: społeczności, która się wokół niej utworzyła, a konkretnie całej masy nastoletnich youtuberów stawiających wirtualne klocki (no pun intended) i oglądanych przez setki tysięcy rówieśników.</p><p>W każdym razie: kupiłem, zainstalowałem, uruchomiłem. Kilka dni później miałem zamek, okręt, farmę, kilka kopalni i pełną zbroję płytową. „Minecraft” to gra absolutnie cudowna, wciągająca i satysfakcjonująca, zwłaszcza jeśli gracie ze znajomymi. Postaram się w kilku zwięzłych punktach opowiedzieć Wam dlaczego.</p><h3>Bo daje nieograniczone możliwości</h3><p>Wyobraźcie sobie, że dostajecie nieskończoną ilość klocków LEGO rozsypanych na nieskończenie wielkiej podłodze i jedno zadanie: zbudować coś fajnego. Mniej więcej tak zaczyna się „Minecraft”.</p><p>Oczywiście to tylko jeden z elementów gameplayu, bo żeby np. zbudować twierdzę z kamienia, trzeba ten kamień najpierw wykopać, po drodze ryzykując walkę z zombie. Wcześniej zresztą potrzebujemy odpowiednich narzędzi, które musimy sobie zrobić, a żeby je zrobić — potrzebujemy warsztatu, który musimy sobie zbudować. Jak? Nie wiadomo. Trzeba kombinować.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*0J4QuZzxHDC4twSO.jpg" /></figure><p>Efekt jest jednak taki, że prędzej czy później w tej grze możecie zbudować wszystko. Chcecie mieszkać na wielkim galeonie? Nie ma problemu. Zbudować średniowieczną twierdzę? Spoko. Wieżowiec ze szklanymi ścianami? Okej.</p><p>Są <a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://westeroscraft.com">goście</a>, którzy odtwarzają świat „Gry o tron” w „Minecrafcie” (gdzieś obok powinny być screeny). Ogranicza Was tylko wyobraźnia… no i wolny czas.</p><h3>Bo wymaga wyobraźni</h3><p>À propos wyobraźni: bez odpowiednich jej pokładów do „Minecrafta” nie podchodźcie. No i dobrze! Wiecie, dlaczego uwielbiam staroszkolne RPG w rodzaju „Baldur’s Gate” czy „Fallouta”, a współczesne hity jak „Mass Effect” czy „Dragon Age” zupełnie mnie nie jarają? Bo gdy powstawały te pierwsze, możliwości graficzne były ograniczone, więc wymagały użycia wyobraźni, a to wciągało.</p><p>„Minecraft” idzie tą samą drogą. Na pierwszy rzut oka widać, że oprawa wizualna jest tu raczej umowna, ale zupełnie nie o to chodzi. To, co znajdziemy w tej grze, zależy w dużej mierze od tego, co sobie wymarzymy i co postanowimy stworzyć, a to jest nie tylko wspaniałe, ale też zadziwiająco rzadko spotykane we współczesnych tytułach.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*2EjL2giM0DDUT5MK.jpg" /></figure><h3>Bo jest prosty w obsłudze</h3><p>Wiele razy powtarzałem, że najlepsze gry są „easy to learn, hard to master”. Dokładnie tak działa „Minecraft”. Zrozumienie podstaw jest tutaj banalne. Ot, tu jest ekwipunek, tak wybierasz przedmiot, a tak go używasz. Serio, dwie minuty i wiecie, jak poruszać się po świecie gry. Żadnych skomplikowanych mechanik, rozbudowanych menu, wymagających tłumaczenia elementów interfejsu.</p><p>Oczywiście im dalej w las, tym więcej komplikacji, ale nie wynikają one z trudności w obsłudze gry, tylko z tego, że mamy coraz więcej możliwości, jesteśmy w stanie stworzyć coraz więcej wynalazków, stawiamy sobie coraz bardziej wyśrubowane cele („Hej, a co, jakbyśmy zbudowali tu taką ogromną wieżę i sprawdzili, co jest na horyzoncie?”).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*gwqDX8yOqg8AnKzf.jpg" /></figure><h3>Bo daje radość odkrywania</h3><p>Ponieważ podstawy są proste, gra nie prowadzi nas za rękę — a ponieważ nie prowadzi nas za rękę, to samodzielne odkrywanie nowych możliwości daje masę satysfakcji.</p><p>Trudno mi nawet porównać to do czegokolwiek. Działa to tak, że układając odpowiednie rzeczy w odpowiedniej konfiguracji (w specjalnej kostce 3 × 3 pola), tworzymy nowe przedmioty. Na przykład: ułożenie wzoru wędki z patyków i sznurków daje nam wędkę, ułożenie z desek kwadratu pustego w środku daje nam skrzynię i tak dalej. Wzory są logiczne, ale jednocześnie jest ich cała masa.</p><p>Z drugiej strony: podobną radość daje eksplorowanie świata. To uczucie, kiedy dziura obok Waszej bazy okazuje się wejściem do ogromnej, pełnej lawy jaskini chronionej przez szkielety z łukami, na której dnie znajdziecie cenne minerały — bezcenne.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*v0O7mDnTp-uB-eyY.jpg" /></figure><h3>Bo fantastycznie się w nią gra ze znajomymi</h3><p>No właśnie: jeśli chcecie spróbować „Minecrafta”, to koniecznie namówcie do tego paczkę znajomych. Wspólne budowanie bazy, przygotowywanie się do walki z atakującymi w nocy potworami, eksplorowanie świata i tak dalej to świetna, satysfakcjonująca zabawa, która z pewnością dostarczy Wam całej masy radości.</p><h3>Czyli podsumowując…</h3><p>…nie dajcie się zwieść pozorom. Nie dajcie sobie udowodnić, że to niewarta uwagi gra dla dzieci. „Minecraft” nie pasuje do żadnej definicji, nie ma scenariusza, dialogów, instrukcji. To, co zrobili twórcy, to danie graczom klocków i powiedzenie: bawcie się. A zabawa jest przednia.</p><p>Zagrajcie koniecznie, jeśli będziecie mieli okazję, umówcie się ze znajomymi na Skype, otwórzcie piwo, zbudujcie razem coś fajnego, pokonajcie parę potworów. Gwarantuję, że nie będziecie żałować.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=620919a818d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yerba mate: co to jest i jak to działa?]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/yerba-mate-co-to-jest-i-jak-to-dzia%C5%82a-c56892ac8127?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c56892ac8127</guid>
            <category><![CDATA[dieta]]></category>
            <category><![CDATA[jedzenie]]></category>
            <category><![CDATA[zdrowie]]></category>
            <category><![CDATA[yerba-mate]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 31 May 2017 20:54:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-01T17:30:41.710Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-_TcMmI_eVP5X19JXeAluQ.jpeg" /></figure><h4>W Polsce kojarzy się chyba głównie z dziwnym napojem, który pije ten rasista z telewizji — ale z yerba mate zdecydowanie warto się zapoznać bliżej.</h4><p>Zrobiłem test wśród znajomych. Zapytałem ich, z czym im się kojarzy yerba mate. Zaskakująco wielu nie miało absolutnie pojęcia, o co chodzi, skojarzenia reszty krążyły wokół herbaty, „napoju pobudzającego” i czegoś absolutnie obrzydliwego. Tropy niezłe, ale niezbyt precyzyjne.</p><p>Yerba mate to napar z ostrokrzewu paragwajskiego, popularny głównie w Ameryce Południowej. Tyle w kwestii podstaw. W praktyce jest to nieco bardziej skomplikowane.</p><p>Istnieje wiele odmian suszu, tworzonych z mieszanek różnych ziół. Do tego — w zależności od sposobu zaparzenia — zyskujemy zupełnie inne właściwości napoju. Wszystko to wpływa na smak. Chyba mało kto przepada za „czystą” yerba mate, ale jeśli chcecie wiedzieć, w jakich sferach się poruszamy, to porównałbym to do bardziej intensywnej i aromatycznej wersji zielonej herbaty. Pewnie zależy to od gustu, ale mnie smakuje — przy czym to nie jest coś, co pijemy jak colę, czyli dla słodkości. Yerba mate to ziołowy aromat, goryczka i tak dalej.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kYFc6y3wSGkxE-2RWVdlHA.jpeg" /></figure><p>Czy yerba mate faktycznie pobudza? Tak, ale w inny sposób niż kawa. O ile kawa daje duży, jednorazowy zastrzyk energii, o tyle mate popija się powoli przez wiele godzin, co rusz uzupełniając naczynie wodą. Dzięki temu utrzymuje nas w stanie lekkiego, ale stałego pobudzenia i uczucia świeżości. Oczywiście jeśli nie próbujecie tego pierwszy raz, bo wtedy nierzadko występuje „efekt wiewiórki” ;)</p><p>Picie yerba mate zmniejsza też uczucie głodu, więc jeżeli macie problem z podjadaniem słodyczy po nocach — powinniście to docenić. A właśnie, przy okazji nocy — o ile u większości ludzi wypicie kawy wieczorem powoduje bezsenność, o tyle z mate nie ma tego problemu. Jeśli — po raz kolejny — nie jest to dla Was jeden z pierwszych razów.</p><p>Napój ma też bardzo dobre właściwości zdrowotne — pod warunkiem, że nie wypijecie jakiejś przegiętej ilości. Udowodniono pozytywny wpływ yerba mate na przemianę materii, na poprawę odporności i obniżenie poziomu cholesterolu. Gwoli ścisłości: napar może też… zwiększać ryzyko zachorowania na raka, ale dotyczy to wyłącznie krajów, gdzie jest spożywany w niesamowitych ilościach (czyli głównie Argentyny) — traktujcie to więc jako ciekawostkę, a nie coś, co jest w jakikolwiek sposób groźne. Zresztą, to jeden z kilku powodów, istotne są też m.in. duże ilości palonej nikotyny.</p><p>Dobra, tyle podstaw. Jeśli zaciekawiłem Was w jakiś sposób tym tematem, to w dalszej części przeczytacie o kilku kluczowych rzeczach, które trzeba wiedzieć, żeby spróbować yerba mate.</p><h3>Ekwipunek</h3><p>Muszę Was uprzedzić: przygotowanie yerba mate wymaga trochę uwagi. Samo w sobie nie jest trudne, ale należy zaopatrzyć się w trochę sprzętu i znać kilka zasad, które np. przy zaparzaniu herbaty nie mają większego znaczenia.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/860/1*3pAnx2TuWfMGOtxuAEX27A.jpeg" /></figure><p>Zasadniczo zestaw do yerba mate składa się z trzech elementów: naczynia ze zwężoną szyjką (mate), specjalnej rurki (bombilla) i termosu. Ten ostatni służy oczywiście do uzupełniania naparu wodą, która cały czas powinna utrzymywać podobną temperaturę. Nie zalewajcie mate świeżo przegotowaną wodą: pozwólcie jej nieco ostygnąć, powiedzmy do 80°C. W innym przypadku wszystko zepsujecie. Kiedy nabierzecie doświadczenia, możecie zacząć eksperymentować np. z zalewaniem suszu zimną wodą, ale na start polecam trzymać się standardu.</p><p>Za to, co napiszę, pewnie kilka osób by mnie pobiło, ale na początek powinien Wam wystarczyć zwykły dzbanek, uzupełniany raz na jakiś czas gorącą wodą dla zachowania temperatury.</p><p>Mate i bombilla to elementy mocno ze sobą powiązane. Problem polega bowiem na tym, że yerba mate nie można mieszać. O tym, w jaki sposób dobrze ją zaparzyć, napiszę za chwilę. Na tym etapie trzeba wiedzieć dwie rzeczy: naczynie, z którego pijecie, musi mieć specjalny kształt, a rurka musi być zakończona sitkiem, dzięki któremu będziecie pili napar, a nie jedli trawę.</p><p>Naczynie możecie zwykle kupić w dwóch wersjach: naturalnej (z prawdziwej, wydrążonej w środku tykwy) i ceramicznej (rzadziej metalowej). Zdecydowanie polecam Wam na początek to drugie. Tykwa jest upierdliwa, wymaga odpowiedniego przygotowania (sam proces pierwszego oczyszczenia trwa od 24 do 48 godzin), a jeśli zapomnimy ją wyczyścić, to łatwo ją zepsuć. Może też pękać albo przeciekać. Owszem, mate z tykwy smakuje nieco inaczej, jest bardziej aromatyczna, ale zdecydowanie na początek polecam wybrać praktyczniejsze rozwiązanie.</p><p>Bombilla, czyli rurka do picia — możecie kupić bambusową lub metalową. Ta pierwsza jest tańsza, kosztuje dosłownie kilka złotych (to po prostu podziurawiony na końcu kawałek bambusa), ale oszczędzać w tym wypadku nie warto. Szybko się niszczy, zatyka etc. — to w zasadzie produkt „jednorazowy”. Jeśli chodzi o metalową, to w skrócie: im droższa, tym lepsza i łatwiejsza w czyszczeniu. Na start kupcie coś porządnego za około 40 zł.</p><p>Wiem, że część ludzi zdecydowanie przedkłada walory smakowe picia przez bambus (znowu: smakuje naturalniej i bardziej aromatycznie) nad praktyczność wersji metalowej. Najlepiej kupcie obie i sprawdźcie, która odpowiada Wam bardziej.</p><h3>Susz</h3><p>Dobra, ekwipunek już mamy, teraz najważniejsze: susz, z którego przygotujemy napar. To już kwestia gustu. Do wyboru macie setki różnych odmian: zawierających trawę cytrynową, suszone owoce, guaranę i cokolwiek sobie wymarzycie. Do tego część ludzi lubuje się w słodzeniu yerba mate miodem (ja nie polecam).</p><p>Na początek fajnie kupić kilka różnych odmian i poszukać „swojego” smaku. Uwierzcie, mogą smakować tak różnie, że eksperymentowanie jest wskazane. Najlepiej oczywiście, jeśli w okolicy macie stacjonarny sklep z herbatami, gdzie sprzedawca pozwoli Wam powąchać suszu prosto z puszki — to zdecydowanie lepsza opcja niż próbowanie w ciemno. W innym razie pozostaje Wam internet. Wybierzcie po prostu kilka wariantów w mniejszych opakowaniach i się pobawcie.</p><h3>Przygotowanie</h3><p>Dobra, mamy już sprzęt i susz, czas na przygotowanie naparu. Tak jak pisałem wyżej, sam proces zaparzania jest nieco bardziej skomplikowany niż zalanie herbaty gorącą wodą. Wspomniałem już o tym, że naparu nie wolno mieszać ani zalewać wrzątkiem. Jedźmy więc po kolei.</p><p>Pierwszy krok to wybór ilości suszu, którą chcemy wykorzystać. Na początek nasypcie — powiedzmy — połowę naczynia. Co sobie będziecie żałować.</p><p>Teraz zaczyna się skomplikowana część. Musicie wlać wodę tak, żeby trafiła pod nasypany do tykwy susz i wypchnęła go na wierzch. Jak? Najbardziej powszechny sposób jest taki, żeby przechylić naczynie i odsypać zawartość na jeden bok, a potem — już trzymając je pionowo — lać wodę po ściance z drugiej strony. Zanim to zrobicie, włóżcie jeszcze do środka rurkę.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*p1aRUxEnjfjBKZK2.png" /></figure><p>To, co widzicie powyżej, to przygotowany przeze mnie dawno temu obrazek, który powinien ułatwić zrozumienie procesu. Szare pole to oczywiście susz. Najpierw wsypujemy go do naczynia, potem odsypujemy na jego jedną stronę (i wsadzamy bombillę), na koniec po przeciwległej ściance (w tym wypadku tej po prawej stronie) wlewamy wodę.</p><p>Susz pod wpływem wody pod spodem powinien nieco spęcznieć i stworzyć coś w rodzaju powłoki na samej górze. Za pomocą rurki będziemy pili przefiltrowany wywar ze spodu naczynia. Oczywiście z kolejnymi zalaniami struktura całości będzie się stopniowo rozpadać, ale to coś, na co nie ma za bardzo rozwiązania. Jedyne, co możecie zrobić, to starać się uzupełniać wywar ostrożnie i cierpliwie.</p><h3>Spróbujecie?</h3><p>Yerba mate to napój o oryginalnym, gorzkawym, ziołowym smaku. Do tego ma masę odmian. Części ludzi nie zasmakuje w ogóle, część się w nim zakocha — ale tak czy siak warto spróbować. Jeżeli akurat przypadnie Wam do gustu, to nie tylko będziecie mieć świetną zabawę przy testowaniu kolejnych smaków, ale też Wasz organizm nie powinien narzekać na wpływ naparu na zdrowie.</p><p>Mam nadzieję, że tym tekstem w jakiś sposób zachęciłem Was do spróbowania yerba mate. Smacznego!</p><p><em>Robię rzeczy w internecie. Czytam złe książki na YouTube, tweetuję różne głupoty i </em><a href="http://soundcloud.com/zombie-vs-zwierz"><em>wymądrzam się w podcaście</em></a><em>. Oglądaj </em><a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=pawelopydo"><em>mój kanał</em></a><em>, </em><a href="http://www.facebook.com/pawelopydo"><em>polub fanpage</em></a><em> i śledź mnie </em><a href="http://www.twitter.com/popydo"><em>na Twitterze</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c56892ac8127" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego filmowe kobiety ze sobą nie rozmawiają?]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/dlaczego-filmowe-kobiety-ze-sob%C4%85-nie-rozmawiaj%C4%85-8cdd65e53cb?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8cdd65e53cb</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[społeczeństwo]]></category>
            <category><![CDATA[kino]]></category>
            <category><![CDATA[kinematografia]]></category>
            <category><![CDATA[feminizm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 May 2017 19:43:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-30T19:43:38.447Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5kPjl34hMi2ef750vwttbw.jpeg" /></figure><h4>„Gwiezdne wojny”, „Władca pierścieni”, „Avengers” — w tych filmach żadna kobieta nie rozmawiała z inną.</h4><p>W 1985 roku amerykańska rysowniczka komiksów Alison Bechdel opisała żartobliwy test sprawdzający, w jaki sposób poszczególne filmy traktują kobiety. Sprowadza się on do spełnienia trzech bardzo prostych warunków i choć na pierwszy rzut oka wydają się oczywiste, to zaskakująco wiele produkcji ma z nimi ogromny problem.</p><p>Coś, co miało być dowcipem, w pewnym momencie zaczęło być traktowane zupełnie poważnie, choć nie bez pewnych kontrowersji. Starano się również odgadnąć, dlaczego tak wiele filmów nie jest w stanie przejść testu Bechdel, i wyszło na to, że to nie do końca czysty przypadek.</p><h3>Na czym to polega?</h3><p>Całość jest bardzo prosta. Żeby zdać, film musi spełnić trzy warunki. Po pierwsze, muszą się w nim znaleźć co najmniej dwie postaci kobiece. Po drugie, muszą ze sobą rozmawiać. Po trzecie, tematem rozmowy musi być coś innego niż mężczyźni.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KaJxlwRvIRkshyXlC1yfRQ.jpeg" /></figure><p>Przy tym istotny jest pewien szczegół: rozmowa w warunku numer dwa oznacza wymianę zdań. Czyli nie liczy się, jeśli wypowiedź rzucona przez bohaterkę w kierunku innej pozostaje bez odpowiedzi (a coś takiego często się zdarza jako element filmowej ekspozycji).</p><p>Do testu trzeba oczywiście podejść z pewnym dystansem, bo zdarzają się filmy, które nie mogą go spełnić, np. jeśli środowisko albo fabuła zwyczajnie uniemożliwiają wprowadzanie żeńskich postaci. Jednocześnie według statystyk sprawdzianu nie zdaje prawie połowa filmów, ale tylko 10% odpada z powodu braku kobiet. Aż 23% produkcji po prostu nie pozwala swoim bohaterkom rozmawiać.</p><h3>Na przykład…</h3><p>Zanim przejdę do wyjaśnienia, skąd to wszystko się bierze, powiem Wam o paru filmach, które testu nie przeszły. Z reguły nie zwracamy na to uwagi, ba, często jesteśmy tak przyzwyczajeni do hollywoodzkich archetypów, że w ogóle o tym nie myślimy.</p><p>Pierwszy przykład z brzegu: klasyczna trylogia „Gwiezdnych wojen”. Nie zdaje, bo… w ciągu żadnego z tych filmów nie widzimy ani jednego dialogu pomiędzy kobietami. W ogóle. Z tego samego powodu zresztą testu nie przeszła inna znana seria — „Władca pierścieni”. Znowu mamy kilka postaci kobiecych i żadna z nich nigdy nie odzywa się do innej.</p><p>Trochę inaczej jest z ostatnią kinową częścią „Harry’ego Pottera”: tu pojawia się masa pań, ale — po raz kolejny — nie rozmawiają ze sobą. Przy czym w kilku momentach zwracają się do siebie (jak pani Weasley i jej słynne „bitch” w kierunku Bellatrix), ale nie otrzymują odpowiedzi, co — jak pisałem wcześniej — nie stanowi dialogu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/840/1*MeFYs4D6A1lzg34UDvun4A.jpeg" /></figure><p>Nasi ulubieni superbohaterscy „Avengers” też testu nie przechodzą: kobiety w ogóle ze sobą nie rozmawiają. Z drugiej strony Marvelowi i tak idzie lepiej niż kiedyś, bo choć np. pierwszy „Iron Man” i pierwszy „Kapitan Ameryka” testu nie zdały, to kolejne części obu serii już tak. „Strażnicy Galaktyki” również.</p><p>Zabawnym przykładem jest „X-Men: Przyszłość, która nadejdzie”. W teorii w filmie znajduje się scena, w której Mystique rozmawia z kobietą na lotnisku, ale umysł tej kobiety jest kontrolowany przez Xaviera, więc… w praktyce rozmawia z nim.</p><p>Ciekawa historia wiąże się z „Pacific Rim”. Film technicznie testu nie przechodzi, ale wywołało to szerokie dyskusje — w końcu wprowadził jedną z najbardziej charakterystycznych i silnych postaci kobiecych w ciągu ostatnich lat. Zainspirował więc do stworzenia alternatywnego testu: Mako Mori Test, który zakłada, że filmowi wystarczy jedna kobieta, o ile posiada indywidualny wątek i nie jest jedynie postacią wspierającą dla bohatera męskiego. Czyli — jak widać — do każdego tytułu należy podejść indywidualnie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kBaXkLtV-Qom36nG2rMu1w.jpeg" /></figure><h3>Dlaczego tak jest?</h3><p>Jeżeli zaczniecie zwracać uwagę na te trzy kwestie, to zauważycie, że nawet jeśli filmy test przechodzą, to liczba postaci kobiecych jest zaskakująco niska. To znaczy czasem jest ku temu powód (tak samo jak zdarzają się filmy pełne samych kobiet), ale bardzo często takiego powodu nie ma — po prostu świat jest zapełniony przez facetów.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/840/1*9mqqvu_zRcp3b_JnHx4sWQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/840/1*M1cMpSg4EQ8vGvOdCThhog.jpeg" /></figure><p>Okazuje się, że problemy z testem Bechdel wynikają ze sposobu nauczania szkół filmowych. W Hollywood ktoś policzył, że najlepiej sprawdzają się filmy, w których główną rolę stanowi biały mężczyzna, więc targetem scenariuszy są biali mężczyźni. Dlatego warunkiem koniecznym przy wprowadzaniu innych postaci jest to… żeby za bardzo nie zwracały na siebie uwagi. Jeżeli już kobiety muszą ze sobą rozmawiać, to najlepiej niech rozmawiają właśnie o mężczyznach.</p><p>Zastanawiam się, czy to nie działa tak, że żyjemy w patriarchalnym społeczeństwie, gdzie to panowie decydują, na co rodzina idzie do kina, więc robi się filmy dla nich — i koło się zamyka. Czy to coś złego? Trudno powiedzieć, bo rozumiem stanowisko producentów, którzy przede wszystkim chcą zarobić i niekoniecznie poczuwają się do promowania jakichkolwiek idei. Z drugiej strony wydaje mi się, że warto o tym mówić, bo dopiero jeśli odpowiednio długo będziemy powtarzać: „Hej, chcemy też fajnych postaci kobiecych i silnych protagonistek”, to może w końcu przyniesie to skutek.</p><p><em>Robię rzeczy w internecie. Czytam złe książki na YouTube, tweetuję różne głupoty i </em><a href="http://soundcloud.com/zombie-vs-zwierz"><em>wymądrzam się w podcaście</em></a><em>. Oglądaj </em><a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=pawelopydo"><em>mój kanał</em></a><em>, </em><a href="http://www.facebook.com/pawelopydo"><em>polub fanpage</em></a><em> i śledź mnie </em><a href="http://www.twitter.com/popydo"><em>na Twitterze</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8cdd65e53cb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego warto przeczytać „Rudego Dżila” Tolkiena?]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/dlaczego-warto-przeczyta%C4%87-rudego-d%C5%BCila-tolkiena-454b6b154382?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/454b6b154382</guid>
            <category><![CDATA[tolkien]]></category>
            <category><![CDATA[fantasy]]></category>
            <category><![CDATA[książki]]></category>
            <category><![CDATA[literatura]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 May 2017 11:32:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-19T13:17:15.653Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8vZDoIofM8qnmOH-Me3sGQ.jpeg" /></figure><h4>Jestem kojarzony raczej z pastwieniem się nad literaturą niekoniecznie wysokich lotów, więc dziś dla odmiany chciałbym Wam coś polecić.</h4><p>J.R.R. Tolkien kojarzy Wam się prawdopodobnie głównie ze Śródziemiem, „Władcą Pierścieni” i byciem tym kolesiem, który przewraca się w grobie <a href="http://www.opydo.pl/2014/12/hobbit-bitwa-pieciu-armii-recenzja/">oglądając „Hobbita”</a>. Twórczość Brytyjczyka jednak na tym się nie kończy i choć bardzo cenię jego najbardziej znane powieści, to regularnie wracam do czegoś zupełnie innego: opublikowanego w roku 1949 opowiadania „Rudy Dżil i jego pies”.</p><blockquote>Przeczytanie tej krótkiej historii zajmie Wam dosłownie kilkadziesiąt minut.</blockquote><p>Jasne, jednym z powodów jest oczywiście to, że pozycja ma kilkadziesiąt stron, ale jednocześnie: choć nie jest największym dziełem Tolkiena jeśli chodzi o skalę, dopracowanie, albo objętość, to po prostu… najfajniej się to czyta.</p><p>Zadziwiająco wiele osób o tym opowiadaniu w ogóle nie słyszało, a jeśli słyszało, to po prostu nie czytało. Dlatego dziś chciałbym Was krótko zachęcić do sięgnięcia po „Dżila”, zwłaszcza, że pochłonięcie go powinno zająć dosłownie kilkadziesiąt minut. Dlaczego warto? Powodów jest przynajmniej kilka.</p><h3>Bo ma cechy najlepszych bajek</h3><p>Wszyscy mamy pewnie jakieś ulubione baśnie opowiadane nam w dzieciństwie, w których odważny rycerz zabijał królewnę i ratował smoka. Wiecie jaki jest ich największy problem? Że znamy je na pamięć. Opowiadanie Tolkiena ma to do siebie, że w doskonały sposób odtwarza klimat tych historii, jednocześnie będąc czymś zupełnie nieznanym. Gwarantuję Wam: czytając to będziecie się czuli tak jakbyście na chwilę wrócili do dzieciństwa i sięgnęli po raz pierwszy do twórczości Andersena.</p><h3>Bo bawi się konwencją</h3><p>Myliłby się jednak ten, kto tolkienowskie opowiadanie uznałby za zwyczajną baśń dla dzieci. Jeśli czytaliście „Hobbita” to pewnie wiecie, że autor lubi pobawić się konwencją i gdzieniegdzie wrzucić coś, co do niej zupełnie nie pasuje. W „Rudym Dżilu” jest podobnie: historia pozornie opiera się na ogranych kliszach, ale w pewnym momencie niemal każdą z nich zostaje wywrócona do góry nogami. Nie chcę podawać przykładów, żeby nie psuć Wam zabawy, ale uwierzcie: to jednocześnie klasyczna bajka i jej parodia.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F_ojQ45jziJEv-lg9ycVnA.jpeg" /></figure><h3>Bo stanowi ciekawą krytykę zachowań społecznych</h3><p>Czytając to opowiadanie jako nastolatek odebrałem je zupełnie inaczej, niż czytając je teraz.</p><p>Jak każda dobra pozycja tego typu, „Rudy Dżil” ma zarówno warstwę zrozumiałą dla młodszych odbiorców jak i taką, która będzie ciekawym dodatkiem dla nieco starszych. W tym wypadku: pastiszem i krytyką całej masy zachowań społecznych, psychologii tłumu, marketingu (sic!)… a nawet rzeczy, które w bardziej znanych powieściach autora były kluczowe, jak ślepa rycerskość i przesadny niekiedy patos.</p><h3>Bo jest bardzo, bardzo brytyjska</h3><p>Akcja „Rudego Dżila”, dość nietypowo dla Tolkiena, ma miejsce w alternatywnej, średniowiecznej wersji Wielkiej Brytanii, w której psy mogą mówić a smoki prowadzić negocjacje handlowe. Jeśli więc należycie do tej grupy ludzi, która wyspami, ich kulturą i historią jest zafascynowana, to czytając powinniście się czuć jak u siebie. Świat jest tu brytyjski, narracja brytyjska i humor brytyjski. À propos humoru…</p><h3>Bo jest bardzo zabawna</h3><p>…to po prostu jest to pozycja cholernie śmieszna. W taki lekki, pozytywny, absurdalny sposób. Mam wrażenie, że Tolkien napisał to na kolanie i brak wiszącego nad głową ciężaru w rodzaju mitologii Śródziemia sprawił, że wyszło coś, co po prostu cudownie się czyta z uśmiechem na twarzy. „Rudy Dżil” daje zwyczajnie masę dobrej zabawy — i to jest najprostszy i najważniejszy powód, żeby po niego sięgnąć.</p><h3>Czytajcie!</h3><p>Wiem, że tytuł tego opowiadania brzmi jak coś bardzo infantylnego, co raczej wolelibyśmy podarować dziesięcioletniemu kuzynowi, ale jeśli macie akurat wolne pół godziny to warto do niego zajrzeć. Nie jest to bowiem pozycja superambitna i zmuszająca do myślenia, ale zdecydowanie ma szansę poprawić Wam humor i wprowadzić w dobry nastrój.</p><p>Tyle ode mnie na dziś i na koniec pytanie do Was: macie podobne książki w swojej bibliotece? Takie, do których regularnie wracacie bo po prostu są fajne, nawet jeśli bardzo dobrze je pamiętacie? Dajcie znać.</p><p><em>Robię rzeczy w internecie. Czytam złe książki na YouTube, tweetuję różne głupoty i </em><a href="http://soundcloud.com/zombie-vs-zwierz"><em>wymądrzam się w podcaście</em></a><em>. Oglądaj </em><a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=pawelopydo"><em>mój kanał</em></a><em>, </em><a href="http://www.facebook.com/pawelopydo"><em>polub fanpage</em></a><em> i śledź mnie </em><a href="http://www.twitter.com/popydo"><em>na Twitterze</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=454b6b154382" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Siedem rzeczy, które ułatwiają rozmowy z programistami]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/siedem-rzeczy-kt%C3%B3re-u%C5%82atwiaj%C4%85-rozmowy-z-programistami-1d75d18115b1?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1d75d18115b1</guid>
            <category><![CDATA[praca]]></category>
            <category><![CDATA[workflow]]></category>
            <category><![CDATA[komunikacja]]></category>
            <category><![CDATA[it]]></category>
            <category><![CDATA[programowanie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 May 2017 12:14:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-29T12:14:04.837Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Tk9PsnlmYN4t0KDKC-Nwtw.jpeg" /></figure><h4>Krótki poradnik dla ludzi nie-technicznych na temat tego, jak ułatwić pracę innym.</h4><p>Zgłaszanie błędów to dla nas codzienność. Możemy pracować w firmie internetowej i informować programistów o bugach, możemy szukać pomocy z technicznymi aspektami naszych blogów na forach czy facebookowych grupach… Żyjemy w czasach, w których każdy zna średnio półtora programisty i trzy osoby, które się za nich uważają.</p><p>Pracując przez osiem lat w portalu internetowym nauczyłem się jak ważna jest efektywna komunikacja pomiędzy ludźmi „technicznymi” (czyli również bazodanowcami, developerami i tak dalej) a całą resztą. O ile jednak ci pierwsi mniej-więcej wiedzą jak interpretować język laika, to ci drudzy zwykle nie mają pojęcia jak mogą pomóc drugiej stronie zrozumieć problem.</p><p>Dlatego dziś na blogu kilka prostych porad w tej kwestii. Powinny się przydać jeśli kiedyś będziecie potrzebowali pomocy, zarówno prywatnie jak i np. w pracy — bo zaskakująco częstym problemem firm jest komunikacja na linii biznes-IT.</p><h4>Opisuj co się dzieje, a nie swoją interpretację tego</h4><p>Zacznę od czegoś, co wydaje mi się pozornie nieznaczącym, ale bardzo powszechnym i istotnym problemem. Ludzie z jakiegoś powodu starają się dostarczyć od razu swoją interpretację problemu, a nie opis objawów.</p><blockquote>Ludzie z jakiegoś powodu starają się dostarczyć od razu swoją interpretację problemu, a nie opis objawów.</blockquote><p>Bazodanowiec z którym kiedyś pracowałem powiedział, że to tak jakby iść do lekarza i zamiast mówić „panie doktorze, mam kaszel i temperaturę” powiedzieć „panie doktorze, mam zapalenie płuc”. Niby to może być prawda, ale niekoniecznie.</p><p>Pracowałem kiedyś nad serwisem automatycznie proponującym użytkownikom treści, które mogą ich zainteresować. W pewnym momencie dostałem od znajomej zgłoszenie: mechanizm nie działa. Klika powiadomienia i nic się nie dzieje. Poszukaliśmy, posprawdzaliśmy — i nic, u nas wszystko okej. Poszedłem więc do niej, żeby zobaczyć błąd na własne oczy. Okazało się, że kliknęła powiadomienie prowadzące do strony, która akurat padła — dlatego wyświetliła jej się biała plama. Tyle, że problem leżał po stronie tej strony, nie naszego produktu. Znajoma naprowadziła nas na zły trop bo przyszła z gotową diagnozą zamiast opisać co się dzieje i w jakim momencie.</p><p>To co piszę wydaje się na pierwszy rzut oka proste, ale w praktyce wymaga pewnego samozaparcia, bo popełniamy ten błąd odruchowo.</p><h4>Zdobądź jak największą wiedzę zanim zgłosisz problem</h4><p>68% błędów jest rozwiązywanych przez zresetowanie przeglądarki albo komputera. Wymyśliłem tę liczbę, ale zdecydowanie powinniście te dwie rzeczy zrobić przed dokonaniem zgłoszenia. Ale to nie wszystko.</p><p>Warto sprawdzić, czy na innym urządzeniu błąd się powtarza — być może to kwestia sprzętu, a nie np. błędu w oprogramowaniu czy serwisie. Jeżeli pracujecie w firmie: poproście o sprawdzenie kogoś spoza niej, bug może wynikać z problemów w sieci wewnętrznej. Testując stronę internetową sprawdźcie czy błąd występuje pod wszystkimi przeglądarkami, a jeżeli nie — to pod jakimi.</p><p>Lepiej to zrobić wcześniej i w razie pojawienia się takiej potrzeby mieć gotową odpowiedź, zamiast mówić „zaraz sprawdzę” i latać między komputerem a telefonem.</p><h4>Podaj jak najwięcej informacji</h4><p>Ogólnie: im więcej informacji i przykładów tym lepiej. Zaskakująco wiele rzeczy jest istotne, choć wydają się zupełnie bez znaczenia.</p><p>Podam Wam przykład. Spotkałem się kiedyś z bugiem, który występował tylko… przy portalowych newsach z jednej z imprez sportowych. Dlaczego? Bo tytuł każdego z nich zaczynał się od skróconej nazwy tej imprezy, w której występował trzyliterowy zlepek znaków powodujący błąd. Niektóre bugi są abstrakcyjne, więc każdy szczegół może być istotny.</p><p>W jakim momencie nastąpił problem? Czy w międzyczasie coś się zmieniło, nawet bardzo mały szczegół? Jak produkt zachowuje się na różnym sprzęcie czy pod różnymi przeglądarkami? Wszystko to może mieć znaczenie.</p><h4>Nie próbuj używać języka, którego nie rozumiesz</h4><p>Bardzo dziwna i zarazem niespodziewanie powszechna rzecz: zdarza się, że ludzie próbują za pomocą eksperckiego języka udawać, że mają jakąś wiedzę w temacie, o którym nie mają bladego pojęcia. Problem w tym, że często brzmi to śmiesznie.</p><blockquote>Im więcej bzdur powiecie próbując udawać eksperta, tym więcej pytań będzie potrzebne, żeby zrozumieć o co Wam chodzi.</blockquote><p>W mojej poprzedniej pracy standardem były wiadomości od użytkowników pisane w takim tonie. Wiecie, ktoś nie był w stanie wysłać dziadkom zdjęć z wakacji, bo przekroczył maksymalny rozmiar załącznika — pisał wiec coś w rodzaju „wasz serwer nie działa, po zarejestrowaniu nie instaluje wiadomości na moim systemie, powinniście naprawić bazę danych!”. Co oczywiście absolutnie nic nie znaczy.</p><p>Ale nie chodzi tylko o użytkowników udających ekspertów, ale też zwyczajnych, rozsądnych ludzi. Mamy taki mechanizm w mózgu, że jeżeli ktoś do nas mówi trudnym językiem, to próbujemy się do niego dostosować i udawać, że wiemy o co chodzi. Tutaj to tylko przeszkadza. Jeśli nie macie technicznej wiedzy: mówcie najprościej jak potraficie. Możecie podkreślić, że to nie sfera Waszej działalności, wiec opis może być nieprecyzyjny. Jeżeli czegoś nie rozumiecie: poproście o wytłumaczenie i tak dalej i tak dalej.</p><p>Im więcej bzdur powiecie próbując udawać eksperta, tym więcej pytań będzie potrzebne, żeby zrozumieć o co Wam chodzi.</p><h4>Pokaż krok po kroku co się dzieje i opisz jakiego działania oczekujesz</h4><p>Najlepsza sytuacja jest oczywiście w momencie, w którym macie programistę pod ręką, możecie go posadzić przed kompem i pokazać co jest nie tak. Ale nie zawsze się da.</p><p>Waszym celem jest umożliwienie drugiej stronie odtworzenia błędu, albo — jeśli ten jest na tyle specyficzny, że to nie wchodzi w grę — przedstawienie go na tyle dokładnie, żeby dało się go zrozumieć na ślepo. Pamiętajcie, że im bardziej logiczny jest opis problemu, tym łatwiej go ogarnąć.</p><p>Spróbujcie zacząć od podania jak największej ilości danych (jak często pojawia się problem, na jakim sprzęcie, pod jaką przeglądarką itd.), a potem opisania w punktach drogi jaką przechodzicie i w którym miejscu różni się ona od tego czego oczekujecie.</p><h4>Nie myśl „na chłopski rozum”</h4><p>Jeśli nie znasz technicznych aspektów produktu nad którym pracujesz albo z którym masz problem, to nie próbuj ich zrozumieć „na logikę”. To trochę wiąże się z punktem pierwszym, ale ma znacznie szerszy kontekst.</p><p>Wielokrotnie spotykałem się z myśleniem w stylu „jeszcze rano było ok a teraz nie, ja nic nie robiłem czyli na chłopski rozum musieliście coś zepsuć”. To tak nie działa. Nie działa to też tak, że każdy programista, bazodanowiec i developer to magik, który powinien w okamgnieniu wszystko naprawić a jeśli nie, to znaczy, że się nie zna. Często najtrudniejszym elementem rozwiązania problemu jest jego zrozumienie.</p><p>Im bardziej skomplikowany produkt tym więcej ma pod maską mechanizmów, których istnienia w życiu byście się nie spodziewali.</p><h4>Zrozum narzędzie do zgłaszania błędów, z którego korzystasz</h4><p>To bardzo ważna rzecz, ale dotycząca tylko niektórych przypadków. Firmy często korzystają z różnych mechanizmów do zgłaszania błędów. Z reguły sprowadzają się one do jakiegoś systemu zarządzania ticketami (czyli zgłoszeniami) — przypisywania ich konkretnym osobom, ustalania ich ważności, statusu i tak dalej. Jeżeli coś takiego działa w miejscu, w którym pracujecie — ten punkt jest dla Was.</p><p>Im większy projekt tym bardziej istotne jest bowiem utrzymanie porządku w takim systemie. Błędy są zgłaszane, następnie ustalana jest ich ważność, potem są naprawiane i wracają do zgłaszającego. Jeśli ten potwierdzi, że wszystko działa: ticket jest zamykany.</p><p>Często zdarza się, że masę czasu pochłania sprzątanie, bo pracownicy nie potrafią z systemu korzystać, dodają zduplikowane błędy albo nie weryfikują swoich zgłoszeń zapominając o ich istnieniu w momencie naprawienia. Jeśli pracujecie z tego typu mechanizmem: poproście kolegów o szybkie wytłumaczenie jak działa. Ułatwi to pracę zarówno Wam jak i im.</p><h3>Przede wszystkim…</h3><p>…pamiętajcie, że w większości przypadków obu stronom zależy na jak najszybszym rozwiązaniu problemu, a efektywna komunikacja po prostu to upraszcza. To nie jest tak, że ktoś Was nie rozumie bo jest złośliwy.</p><p>Z reguły jako osoby z zewnątrz widzimy tylko wierzchołek góry lodowej. Końcowy efekt masy linijek kodu i setek zapytań. To może wpływać na optykę sugerując, że „przecież to tylko mały błąd” i napisanie „nie działa” to wystarczająco dokładna informacja. Tymczasem z drugiej strony siedzi ktoś, kto musi się w tym babrać i to często na ślepo, na podstawie mało precyzyjnego opisu problemu.</p><p>Będzie lepiej dla nas wszystkich, jeśli będziemy sobie taką pracę nawzajem ułatwiać :)</p><p><em>Robię rzeczy w internecie. Czytam złe książki na YouTube, tweetuję różne głupoty i </em><a href="http://soundcloud.com/zombie-vs-zwierz"><em>wymądrzam się w podcaście</em></a><em>. Oglądaj </em><a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=pawelopydo"><em>mój kanał</em></a><em>, </em><a href="http://www.facebook.com/pawelopydo"><em>polub fanpage</em></a><em> i śledź mnie </em><a href="http://www.twitter.com/popydo"><em>na Twitterze</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1d75d18115b1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nic na Facebooku nie dzieje się „samo”]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/nic-na-facebooku-nie-dzieje-si%C4%99-samo-80346d675263?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/80346d675263</guid>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <category><![CDATA[bezpieczeństwo]]></category>
            <category><![CDATA[likejacking]]></category>
            <category><![CDATA[facebook]]></category>
            <category><![CDATA[spam]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 May 2017 20:22:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-28T20:22:02.613Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WOOIbLaP2eFZy7RMH2IhUg.jpeg" /></figure><h4>Czas spojrzeć prawdzie w oczy: jeżeli jakieś dziwne rzeczy pojawiają się na Facebooku, to jest to prawdopodobnie Wasza wina.</h4><p>Ta sytuacja spotkała zapewne większość z Was. Ni z tego, ni z owego znajomy wrzuca na Facebooka jakiś dziwny status albo wysyła Wam w wiadomości prywatnej tajemniczy link. Zapytany, o co chodzi, zaczyna się tłumaczyć: to nie ja, to samo się zrobiło, pewnie jakiś wirus.</p><p>Otóż nie. Internet tak nie działa. Facebook tak nie działa.</p><blockquote>Jeśli na Waszym wallu pojawia się coś, czego nie powinno tam być, to w najlepszym wypadku jest to Wasz brak ostrożności, a w najgorszym: głupota.</blockquote><p>Przy okazji <a href="http://www.opydo.pl/2015/04/tysiace-przypadkowych-debili-oznacza-sie-jako-bezpieczni-w-trakcie-trzesienia-ziemi-w-nepalu/">niedawnej sprawy</a> oznaczania się jako „bezpieczni podczas trzęsienia ziemi w Nepalu” też masa ludzi twierdziła, że to się stało samo, że oni nic nigdy (ani ich znajomi) i w ogóle nie wiadomo, o co chodzi — i że to pewnie znowu „Facebook sam zrobił”. A prawda jest najprawdopodobniej trywialna. Weszli, zobaczyli jakiś komunikat i nie chcąc się nim zajmować — wdusili zielony przycisk. W końcu nie ma co czytać, trzeba wejść na tablicę i obejrzeć najnowsze zdjęcia kotów.</p><p>Uwierzcie: Facebook to nie magiczne pudełko, w którym coś pojawia się z powietrza i które złośliwie Wam dokucza. Jeśli na Waszym wallu pojawia się coś, czego nie powinno tam być, to w najlepszym wypadku wynika to z Waszego braku ostrożności, a w najgorszym: z głupoty.</p><h3>Jak to działa?</h3><p>Gwarantuję: jeżeli ktoś z Waszych znajomych nagle zapostował dziwny link w rodzaju „Umieścili w internecie wideo z nocy ślubnej” albo „Zobacz, jak bawią się nastolatki” z półnagą dziewczyną w miniaturce, to najpewniej zadziałał tu podobny mechanizm, jak przy okazji Nepalu.</p><p>Ktoś buszował sobie po Sieci, nagle zobaczył tego rodzaju tytuł i krew przeniosła mu się z mózgu do penisa. Kliknął. Pojawił się komunikat: „Potwierdź swój wiek”. Znowu kliknął, w końcu trzeba zobaczyć. Coś tam jeszcze wyskoczyło. Wpisz miasto, naciśnij „L” (czyli skrót do facebookowego lajka, ale to pewnie przypadek), stań na rzęsach i obróć się trzy razy wokół własnej osi. Zrobił to wszystko, bo przecież musi zobaczyć te obiecane cycki!</p><p>A potem zdziwienie: coś się pojawiło na tablicy, coś się wysłało do znajomych. Oczywiście: samo, jakżeby inaczej.</p><p>No właśnie nie, nie samo. Jeżeli na tablicy znajomego księdza pojawił się link do wideo z nastolatkami uprawiającymi seks, to najprawdopodobniej on sam wcześniej kliknął w ten link (i nie, nie wymyśliłem tego przykładu).</p><p>Tak działa tzw. likejacking. Polega na ukrywaniu przycisków „Lubię to!” np. pod klawiszem potwierdzania wieku albo w ramach jakiegoś komunikatu. Nie zawsze nabranie się na taki trik wynika z głupoty, często to po prostu brak ostrożności (rady, jak sobie z tym radzić, znajdziecie niżej).</p><p>Zupełnie inną kategorią jest wykorzystywanie przez spamerów aplikacji. Przykład: nasz internetowy mądrala widzi na Facebooku jakieś cycki, konkurs z „niezafoliowanym iPhone” do wygrania czy cokolwiek podobnego. Klika. Strona każe mu potwierdzić wiek. Pojawia się komunikat: „Aplikacja chce uzyskać dostęp do Twojego wieku, miejsca zamieszkania, listy znajomych i uzyskać zgodę na publikowanie postów / wysyłanie wiadomości bez Twojej wiedzy”. Ale wiecie: kto by tam czytał, przecież nagroda czeka! Przy aferze z Nepalem masa ludzi twierdziła, że nie było tam wcale przycisku „Nie ma mnie w zagrożonym obszarze” — a był. Po prostu go nie zauważyli, bo zamiast patrzeć na to, co robią, klikają w to, co jest najbardziej kolorowe.</p><p>Nasz mało rozgarnięty internauta wyraża oczywiście zgodę na wszystko, po czym jego tablica zostaje zasypana dziwnymi treściami. No ale oczywiście: samo się zrobiło. Nie jego wina.</p><h3>Jak sobie z tym radzić?</h3><p>W internecie trzeba umieć się poruszać, tak jak na ulicy. Wiemy, że nie należy brać cukierków od obcych w ciemnej alejce. Podobnie to działa w Sieci. Poniżej znajdziecie kilka rad na temat tego, jak ostrożnie podejść do tego, w co klikamy.</p><ul><li>Ogólnie: nie klikajcie w porno na Facebooku. Po prostu. Uspokójcie się, serio.</li><li>Jeżeli klikniecie w śmieszny obrazek z nieznanego sobie serwisu, to zachowajcie ostrożność, zwłaszcza jeżeli po wejściu zobaczycie jakiś dziwny komunikat (np. konieczność potwierdzenia wieku). Jeżeli naprawdę Wam zależy, to najlepiej skopiujcie link, otwórzcie okno przeglądarki w trybie incognito (każda ma taką opcję — tworzy ona nową „instancję”, w której nie jesteśmy nigdzie zalogowani, która nie zapisuje się w Historii i która znika jak tylko ją zamkniemy) i tam sprawdźcie zawartość.</li><li>Jeżeli strona każe Wam zrobić coś dziwnego (np. wpisać swoje miasto, potwierdzić wiek dwukrotnie, wklepać jakąś kombinację klawiszy), to prawdopodobnie jest to likejacking.</li><li>Zwłaszcza alarmująca powinna być prośba o dwukrotne kliknięcie czegoś. Facebook ma rzeszę zabezpieczeń przed mechanizmami likejackowymi, wśród których istnieje np. wymóg potwierdzenia, jeżeli przycisk „Lubię to” jest na stronie zagnieżdżony w podejrzany sposób. Potwierdzenia dokonuje się klikając w niego drugi raz. Jeżeli zobaczycie na podejrzanej stronie jakiś komunikat wymagający zamknięcia podwójnym kliknięciem to możecie równie dobrze zamknąć zakładkę.</li><li>Serio, nie klikajcie w porno na Facebooku.</li><li>Nie logujcie się za pomocą Facebooka do każdej strony, która o to prosi.</li><li>Jeżeli już logujecie się Facebookiem do jakiejś strony, to czytajcie dokładnie, o jakie uprawnienia prosi. Pamiętajcie, że prośba o możliwość publikowania statusów przez aplikację jest wyświetlana osobno i nie jest obowiązkowa, tzn. możecie udzielić jej dostępu do swoich podstawowych danych i jednocześnie odmówić możliwości postowania.</li><li>Zaprzyjaźnijcie się z „Dziennikiem aktywności”. To lista wszystkich czynności, które odbywają się na Waszym profilu. Jeżeli dana strona wzbudzi Wasze podejrzenia, to zajrzyjcie tam i upewnijcie się, że nie wygenerowała jakiejś niepożądanej akcji.</li><li>Sprawdzajcie co jakiś czas <a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=https://www.facebook.com/settings?tab=applications&amp;section=all">listę aplikacji podpiętych do Waszego profilu</a>i pozbywajcie się tych, z których nie korzystacie. Im mniej aplikacji, tym mniejsza szansa, że któraś z nich jest dziurawa i Wam zaszkodzi.</li><li>Z tym porno mówię poważnie — duża część tego typu problemów bierze się z tego, że ktoś z wywieszonym ozorem klika w jakieś cycki i w głowie ma tylko: „Tak, tak, zgadzam się na wszystko!”.</li></ul><p>W skrócie: bezpieczne poruszanie się po internecie wymaga zwykle zdrowego rozsądku i jako tako dokładnego czytania komunikatów, które nam się wyświetlają. To nie jest duży wysiłek, a przynajmniej oszczędzimy sobie wstydu.</p><p><em>Robię rzeczy w internecie. Czytam złe książki na YouTube, tweetuję różne głupoty i </em><a href="http://soundcloud.com/zombie-vs-zwierz"><em>wymądrzam się w podcaście</em></a><em>. Oglądaj </em><a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=pawelopydo"><em>mój kanał</em></a><em>, </em><a href="http://www.facebook.com/pawelopydo"><em>polub fanpage</em></a><em> i śledź mnie </em><a href="http://www.twitter.com/popydo"><em>na Twitterze</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=80346d675263" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Czy rozumiemy ikony, z których korzystamy?]]></title>
            <link>https://medium.com/@popydo/czy-rozumiemy-ikony-z-kt%C3%B3rych-korzystamy-5c15c934a3d3?source=rss-36994acc9287------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c15c934a3d3</guid>
            <category><![CDATA[polska]]></category>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <category><![CDATA[ios]]></category>
            <category><![CDATA[mobile-design]]></category>
            <category><![CDATA[instagram]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Paweł Opydo]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2017 12:53:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-24T12:53:08.636Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*knK1Wtb6kg7IpuSaV-3SSA.png" /></figure><h4>Moda na minimalizm w designie doprowadziła do tego, że korzystamy z ikon, których znaczenia w gruncie rzeczy nie rozumiemy.</h4><p>W designie aplikacji i stron internetowych doszliśmy do etapu, w którym wszystko oparte jest na ikonach. O ile nie mamy z tym kłopotu, jeśli stopniowo poznawaliśmy ich znaczenie, o tyle problem zaczyna się w sytuacji, w której niekoniecznie jesteśmy „digital native” i niekoniecznie korzystamy z komputera czy smartfona przez większą część dnia.</p><p>Pół biedy, jeśli ikona jest tylko graficznym dodatkiem do napisu. Gorzej, jeśli jest jedyną formą przedstawienia nam treści. Czasem designerzy decydują się na kompromis: podpis wyświetla się po najechaniu na obrazek myszą. Trudność zaczyna się przy urządzeniach dotykowych, bo tam… no, nie ma myszy.</p><h3>Z czego wynika problem?</h3><p>Zacznę od dupy strony i od tego, z czego w sumie biorą się problemy, których przykłady podam niżej. Tylko uwaga: nie mówię, że opisane zjawiska są złe same w sobie. Mówię tylko, że to, co z nich wynika, wymaga przemyślenia i rozsądku.</p><ul><li>Moda na minimalistyczny design — niestety, podporządkowanie wszystkiego kwestiom wizualnym prowadzi do tego, że jesteśmy zasypywani nie do końca oczywistymi, ale przepięknymi ikonkami. Interfejs oparty na nich wygląda ładniej niż tekstowy, jest bardziej przejrzysty i tak dalej.</li><li>Moda na flat design — dawno, dawno temu ikony były oparte na skojarzeniach z przedmiotami ze świata rzeczywistego. Zapisywanie na dyskietce symbolizowała dyskietka, tworzenie dokumentu — pusta kartka. Potem skeuomorfizm wyszedł z mody, a ikony zaczęły ewoluować. W efekcie przestały nawiązywać do czegoś znanego ze świata zewnętrznego, a zaczęły być symbolami samymi w sobie — niekoniecznie zrozumiałymi.</li><li>Rozwój aplikacji mobilnych — telefon to, po pierwsze, mniej miejsca np. na opisy, po drugie: brak myszki, o czym wspominałem wcześniej. Do tego projektanci dążą do unifikacji interfejsów, więc strony internetowe coraz częściej przypominają aplikacje mobilne.</li></ul><h3>Na czym polega problem?</h3><p>Najłatwiej będzie po prostu podać przykłady. Na początek prośba: czytając ten tekst, pomyślcie, jak pokazane ikony rozumieliby Wasi rodzice i dziadkowie. Spróbujcie porzucić myśl, że przecież jesteście ich nauczeni na pamięć, i zastanówcie się, jak na to wszystko zareagowałby nowy użytkownik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*dgNbiEkb1wXmyzl4.png" /><figcaption>Każda z tych ikon oznacza coś zupełnie innego.</figcaption></figure><p>Spójrzcie na trzy ikony powyżej. Pierwsza to standardowy „hamburger”, ikona rozwijająca menu (zwykle z boku). Symbolizuje jakąś tam listę, widać ją również u mnie na blogu. No dobra, trzy kreski to lista. Czy niedzielny użytkownik, jeśli w ogóle wpadnie na to znaczenie, połączy automatycznie listę z menu? Nie wydaje mi się.</p><p>Druga ikona to… przeniesienie e-maila na wybraną listę w Mailbox. W porządku, tam lista i tu lista. Tyle że znaczenie zupełnie inne. Tym razem nie otwiera się żadne menu, to po prostu przycisk przenoszący wiadomość gdzie indziej.</p><p>Trzeci symbol to… przesuwanie rzeczy na liście ulubionych kontaktów na iPhone. To pierwotne znaczenie tej ikony; w interfejsach dotykowych stanowiła taki „uchwyt”, za pomocą którego przenosi się dany obiekt. Niestety wygląda identycznie jak „hamburger”, a robi coś zupełnie innego.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*q_VBEoUV03lqW1vY.png" /><figcaption>Upraszczając symbole doszliśmy do etapu, w którym trzy kropki mogą spełniać zupełnie różne funkcje.</figcaption></figure><p>O, a teraz kropki. Pierwsza ikona to rozwinięcie listy widgetów w Gmailu. Logiczne, nie? Druga to „uchwyt” umożliwiający zmianę długości menu… też w Gmailu. Serio, te przyciski znajdują się obok siebie i robią dwie zupełnie różne rzeczy.</p><p>Trzecia ikona to „uchwyt” do przesuwania obiektów na liście grup w Messengerze. Jak widać, trzy kreski nie wystarczyły, trzeba pomieszać jeszcze bardziej.</p><p>Pomijając sam fakt braku jakiejkolwiek logiki w tym wszystkim: wytłumaczcie swoim rodzicom, że różne układy kropek pozwalają na zrobienie różnych rzeczy w internecie. Czy to alfabet Morse’a?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*ng_09GCEJELc8be0.png" /><figcaption>Te trzy ikony pochodzą z tej samej aplikacji, a jednak każda oznacza coś zupełnie innego.</figcaption></figure><p>Trzy powyższe ikony również pochodzą z interfejsu Gmaila. Pierwsza to oczywiście odpowiadanie na e-maile. Piszę „oczywiście”, choć nie bardzo wiem, jak miałbym wytłumaczyć komuś, dlaczego strzałka w lewo oznacza odpisywanie na wiadomość.</p><p>Druga ikona to… powrót do skrzynki odbiorczej. No bo to przecież logiczne: zaokrąglona strzałka odpowiada na e-maile, kanciasta wraca do skrzynki.</p><p>Trzecia ikona wyświetla e-mail znajdujący się wyżej na liście. Tu muszę przyznać: trochę wyrwałem ją z kontekstu, ale zrobiłem to świadomie. Wykorzystywanie strzałek do czegoś innego niż wskazywanie kierunku (w tym wypadku: poprzednia/kolejna wiadomość) doprowadza do sytuacji, w której nawet ich pierwotna forma budzi zastanowienie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*EKWxz5Wetzrati4M.png" /><figcaption>Ikony z ludzikami to prawdziwa plaga. Mogą oznaczać w zasadzie cokolwiek.</figcaption></figure><p>Ludziki! Wszędzie małe, szare ludziki! Pierwsza ikonka pochodzi z Messengera i powoduje przejście do listy grup. Jakby nie było, piktogram przedstawia jakąś grupę. Druga pochodzi z Facebooka i symbolizuje… zaproszenia do listy znajomych. No tak, w końcu zaproszenia otrzymujemy od ludzi (i sporadycznie od psów). Zwróćcie uwagę, że mowa o dwóch produktach należących do tej samej firmy!</p><p>Trzecia ikona jest z Twittera i pozwala na… zmianę konta, z którego korzystamy. Serio, trudno na to wpaść, o ile nie jest się Jarosławem Kaczyńskim przelogowujacym się na konto Andrzeja Dudy.</p><p>To tylko trzy przykłady, ale uwierzcie: ikony z ludzikami to plaga. Są wszędzie i symbolizują zupełnie różne rzeczy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*0GdPce3ZnR8m8Vdp.png" /><figcaption>Minimalizm w designie prowadzi do tego, że ikony nie kojarzą się w zasadzie z niczym… poza samymi sobą.</figcaption></figure><p>A to zestaw ikonek, których sam nie rozumiem. Pierwsze dwie pochodzą z Twittera, ostatnia z Gmaila. Numer jeden to oznaczenie wszystkich wiadomości jako przeczytane — nie pytajcie o interpretację. Numer dwa to statystyki: w sumie jakieś słupki, całkiem niegłupie, tyle że dokładnie w ten sam sposób wyglądają ikony symbolizujące dźwięk w odtwarzaczach. Trzecia ikona to symbol menu z listą aplikacji w wersji Google; widać panowie z Mountain View uznali, że trzeba wprowadzić jeszcze więcej zamieszania w tej kwestii.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*NA13zI2iGSLQUAcT.png" /><figcaption>Kreski, kropki…</figcaption></figure><p>Na koniec bonus: spróbujcie na podstawie pozyskanej dotąd wiedzy odgadnąć do czego służą ikonki z Instagrama, znajdujące się na obrazku powyżej. Zastanówcie się. Macie to? No to czytajcie.</p><p>Pierwsza to nie żadne menu, tylko opcja wyświetlająca zdjęcia w pełnym rozmiarze. Druga to też nie menu, tylko wyświetlenie siatki z fotografiami. Trzecia to przycisk umożliwiający udostępnienie obrazka na Facebooku lub Twitterze. Czapki z głów.</p><h3>Co teraz?</h3><p>Tyle przykładów chyba wystarczy, co? Ikony są coraz bardziej minimalistyczne, coraz częściej podobne zupełnie do niczego i coraz trudniej wyjaśnić ich znaczenie. A przede wszystkim: są zupełnie niespójne. Kiedy dekadę temu widzieliśmy ikonę dyskietki to bez klikania doskonale wiedzieliśmy, do czego służy. Teraz widząc trzy kreski musimy najpierw spróbować i zapamiętać.</p><p>Możecie oczywiście powiedzieć, że przecież korzystamy z tych interfejsów na co dzień i je rozumiemy. Jasne, po prostu się ich uczymy, nawet podświadomie. Wiemy, co znajduje się pod przyciskiem trzech kropek na Instagramie, bo wielokrotnie z tego korzystaliśmy. Tyle, że zadaniem ikon powinno być ułatwienie zrozumienia interfejsu, a nie jego komplikowanie.</p><p>Wydaje mi się, że w kwestii wykorzystania piktogramów trochę zapędziliśmy się w kozi róg. Mówię „my”, bo mam świadomość, że sam popełniam podobne błędy. Ikony są wszędzie, nie są zunifikowane, a przedkładanie wyglądu nad czytelność doprowadza do tego, że trzeba się ich wręcz uczyć metodą prób i błędów.</p><p>A potem się dziwimy, że trzeba pięćdziesiąty raz wyjaśniać rodzicom, jak odpowiedzieć na e-mail. Może to nie oni są niekumaci, tylko my, bo wymyśliliśmy sobie, że strzałka w lewo oznacza odpisanie na wiadomość i to ma być rzekomo oczywiste?</p><p><em>Robię rzeczy w internecie. Czytam złe książki na YouTube, tweetuję różne głupoty i </em><a href="http://soundcloud.com/zombie-vs-zwierz"><em>wymądrzam się w podcaście</em></a><em>. Oglądaj </em><a href="http://www.opydo.pl/rdir.php?link=http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=pawelopydo"><em>mój kanał</em></a><em>, </em><a href="http://www.facebook.com/pawelopydo"><em>polub fanpage</em></a><em> i śledź mnie </em><a href="http://www.twitter.com/popydo"><em>na Twitterze</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c15c934a3d3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>