<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Praburaam Jayaraman on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Praburaam Jayaraman on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*bw4Q-CMJnhEfbxYkcF5pUA.jpeg</url>
            <title>Stories by Praburaam Jayaraman on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 18:31:44 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@praburaamjayaraman/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Lost]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/lost-1ed0f1c096b4?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ed0f1c096b4</guid>
            <category><![CDATA[hunted]]></category>
            <category><![CDATA[immigrants]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 Apr 2019 14:01:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-30T14:01:50.011Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*-5hEP1qgyIKEj-Q8uE1oTw.jpeg" /></figure><p>I’m in the woods<br>I could almost sense that<br>Blind folded , hands tied backwards<br>Forehead bleeding , legs still trembling</p><p>I’m in the woods<br>The warmth , the silence, this scary silence !</p><p>Don’t know who put me here<br>Don’t know if I lost my hearing</p><p>Uh the blind fold is loosening up<br>I’m possibly on a no man’s land<br>Or the last man on the land<br>I will know soon , but wait<br>what if ?</p><p>What if a giant mammoth is staring at me<br>What if a vicious cobra starts hissing at me<br>A wild bear ? A cunning hyena ? A ferocious leopard?<br>Or all at once ? Waiting for me to open my eyes<br>See my fright, smirk on it and have their way ?</p><p>No,Animals don’t feed on someone’s fear<br>Fear doesn’t satiate their hunger.</p><p>Fine then, I will make my final plea</p><p>“ Oh ! Residents of the neighbourhood!<br>Hear me out !<br>I’ve not come here to take your jobs<br>Nor to preach about my gods</p><p>Neither to loot, plunder or intend any harm !<br>Nor rip off the glorious history of your kingdom !</p><p>All I ask before I fall is<br>a six foot space under the sun and breath the last air of freedom !”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ed0f1c096b4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Krishnagiri Elections 2019]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/krishnagiri-elections-2019-ebe453f6ece7?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ebe453f6ece7</guid>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Apr 2019 06:56:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-13T06:56:55.364Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Parliamentary candidates Analysis</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*xQQS5hUsZJ4--xf-f9ayjw.jpeg" /></figure><p>Out of 15 candidates contesting in the elections, 10 are independent candidates. Not much could be found about them online and their educational qualification and nature of profession are bit unclear. Is educational qualification really required for our representative? Well not exactly, but given the nature of the role, it would be good to have.</p><p>So the top 5 candidates, each belonging to the different party are taken into consideration.</p><p><strong>Basic Info</strong></p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/aadaa340dc89893dc6536be5d184e20a/href">https://medium.com/media/aadaa340dc89893dc6536be5d184e20a/href</a></iframe><p>The main source for this analysis, is from the interviews conducted to the candidates by the YouTube channel <a href="https://www.facebook.com/MyKrishnagiri/">My Krishnagiri</a> (<a href="https://www.youtube.com/channel/UClKJGlVPpYhGtZf6sAFPMJQ">https://www.youtube.com/channel/UClKJGlVPpYhGtZf6sAFPMJQ</a> <a href="https://www.facebook.com/MyKrishnagiri/">https://www.facebook.com/MyKrishnagiri/</a>). A similar set of questions were asked and their answers are neatly captured.</p><p><strong>K.P. Munusamy</strong></p><p>Our first candidate needs no introduction. 2 time MLA (1991, 2011) / 1 time MP of Krishnagiri. Former Minister of Rural Development (2011–2014) of Tamil nadu ( sacked from the ministry and key party positions by then CM J.Jayalitha). Former District secretary of AIADMK party Member of various parliamentary committee during 12th Loksabha</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FBN3j-t6KZNY%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DBN3j-t6KZNY&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FBN3j-t6KZNY%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/76d59a70c75f95a9903c553d5d41d23c/href">https://medium.com/media/76d59a70c75f95a9903c553d5d41d23c/href</a></iframe><p><strong>Analysis </strong>: The answers given and the views expressed are very abstract, not much could be really analysed</p><p><strong>Goods / Not so Goods </strong>: Common guys, Every one from Krishnagiri knows about the candidate :p. Dissatisfaction would be the one word</p><p><strong>Ganeshakumar</strong></p><p>Ganeshakumar has been a Govt contractor and been a member of AIADMK, now AMMK. In terms of previous positions held, this is first time(from whatever info i have got).</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fx1v8UEoeg2I%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dx1v8UEoeg2I&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fx1v8UEoeg2I%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/f2dd2be82877975616f1373718c96709/href">https://medium.com/media/f2dd2be82877975616f1373718c96709/href</a></iframe><p><strong>Analysis :</strong> The Grasp of the limitations of the MP power is really good. His view point on the railroad that might affect certain sections must be taken into consideration. One of the really good point made was converting granite waste into value added products is not just an interesting thought but also could be a win win solution in more than one way. Second point of channelizing south pennar water is also decent</p><p><strong>Goods / Not so Goods</strong> : Well, how much would be able to exercise his duties out of the party is a really big question (Thiyaga thalaivi chinnamma ngradhu thaan konjam illa rombave 😶). Freedom within the party is also a factor. Sometimes i feel he is one dimensional / specific to one section of the constituency.</p><p><strong>Dr A Chellakumar</strong></p><p>Chellakumar is bit new to our constituency (he contested last time also). He was two times MLA (Anna nagar constituency -1991, T Nagar constituency — 1996). After which he has been focussing more on the party and was part of top level bodies with in Congress, specifically desk incharge of party affairs in Goa. It seems he is close to Congress president Rahul Gandhi (Wikipedia says so :p <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/A._Chellakumar">https://en.wikipedia.org/wiki/A._Chellakumar</a> )</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FSnYFX5tWT-Q%3Fstart%3D79%26feature%3Doembed%26start%3D79&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DSnYFX5tWT-Q&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FSnYFX5tWT-Q%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/48980e62b12c24e53a8e8b603a2883e4/href">https://medium.com/media/48980e62b12c24e53a8e8b603a2883e4/href</a></iframe><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FoCdIOlJB_10%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DoCdIOlJB_10&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FoCdIOlJB_10%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/262dcc8ca8535a7dc5d8642c76438881/href">https://medium.com/media/262dcc8ca8535a7dc5d8642c76438881/href</a></iframe><p><strong>Analysis: </strong>The most important good aspect i see in him is the overall picture he is having. Clarity in answers and honest about things that he has not studied. Also his approach (the one he says so) on getting things done from government officials is practical (unlike others who answered) and actually would work.</p><p>Like the approach on bangalore waste water being dumped here is clearly inclusive. The rail road alternative or the perfume/flower extracts industry ideas are really good ( uh waste mgmt concerns, well that’s for another debate).</p><p><strong>Goods / Not so Goods :</strong> Well, the candidate could really be a better statesman as he already has national contacts (This would help in many ways for a MP). Seeing his patience and inclusive nature (yes in this interview alone). Also his earlier track records (as he mentions) seems good. Yes he is outsider, but for a good statesman, this shouldn’t ideally be the problem. As said in my FB posts our state/local body problems should not be a major factor in MP selection.</p><p>The only issue i see is the 3 criminal cases (5 mentioned officially, by nature it’s 3). Out of which one is a defamation case that can be completely ignored. Remaining 2 are quarrying above over &amp; above permitted limits (3 cases) and the other one is trespassing poramboke (not occupying).</p><p>Again, i don’t have the case details to understand whether he is the primary accused or co conspirator. We should really understand his involvement , before completely writing him off. How much of his this comes under misuse of power is the thing that should concern. We can actually do that online by the way.</p><p><a href="https://www.casemine.com/judgement/in/56ea7a36607dba36e945695a">Dr. Chellakumar, M.L.A. v. Public Prosecutor, Salem | Madras High Court | Judgment | Law | CaseMine</a></p><p>If someone from legal background can get the case numbers/details, we ourselves can check and infer more</p><p><strong>Madhusoodhanan N</strong></p><p>Another interesting first time candidate, Madhusoodhanan (<a href="http://marumoli.com/madhusudhanan-natarajan-an-it-professional-to-contest-for-ntk-in-krishnagiri-district/">http://marumoli.com/madhusudhanan-natarajan-an-it-professional-to-contest-for-ntk-in-krishnagiri-district/</a>) is an IT professional, Youngster, humble family background — an ideal youth politician persona that we all would dream.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FgYoW9hlHgIY%3Fstart%3D2%26feature%3Doembed%26start%3D2&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DgYoW9hlHgIY&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FgYoW9hlHgIY%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3a44769373651bf9b49c446182ca6094/href">https://medium.com/media/3a44769373651bf9b49c446182ca6094/href</a></iframe><p><strong>Analysis :</strong> I feel a genuine sincerity in his answers. But honestly that is the only impressive feat. There seems to be a lack of clarity in many things. Say all the ideas look like a part of happy ending movie. Wake up to reality people. Things like assigning officers to constituency problem — a vague idea and understanding of how much an MP can actually exert rights over district administration.</p><p>Or take the matter of mud roads instead of tar roads (mazhaikalathula andha mannu road la chitrundhu iyauveenga nu ezhiya tamil pillagaluku vilakuna romba nalla irukumney) Or alternative to granite 😮 — one may say that’s thinking about the permanent solution, sadly not a pragmatic one considering the current situation. (Not to ridicule the idea of thinking out of the box)</p><p>All these are what we could say an ideal utopian green society. But lets think of it, we cannot completely erase the system/socio-economic society that has been built. What is needed to go forward is what we should think, in doing so also maintaining the ecological balance. Like the idea Ganeshakumar gave on handling granite waste are the most pragmatic and logical ones.</p><p><strong>Goods / Not so Goods :</strong> The biggest problem I say is not being realistic about the system. We all could feel your anger on things not being right and sincere intentions in working towards it. I personally would request you to contest in local body elections, work for next 5 years in that role and understand the nitty gritties of the system(not just for that, more of local representation is needed at that level — where corruption and lethargy are a plague). Also, please do proper technical groundwork on solutions your party boasts. Because your party may or may not sustain brother, but you could be our leader. To do that you need to come from ground up.</p><p><strong>Srikarunya Subramanyam</strong></p><p>Last candidate to comment on is Srikarunya Subramanyam, Propierator and Director of RightAngle solutions (don’t think the company is active now). Former gen secretary — National association for blind,karnataka. Member of Autism Society India, Member of Rotary Bangalore Abilities</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*P364ssWM8nI-84XlD5g2pQ.jpeg" /></figure><p>Analysis: Sadly, no interviews or public profiles to be found, not even on the party website maiam.com . For a party that was so applauded for the Maiam Whistle app, this comes as a shocker. All that one could get is his Guinness record video on YouTube (not of our primary concern now).</p><p><strong>Goods / Not so Goods</strong> — Nothing much to comment. Active volunteering for physically challenged looks good. But couldn’t find much about him online.</p><p><strong>Conclusion</strong></p><p>That’s all folks. We have 2–3 interesting candidates, whom you vote is your own personal choice. But please make a thought through decision.</p><p>If you find more facts about listed or missed candidates, please add them to the comments section.</p><p>Thanks for reading ! Happy Voting !!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ebe453f6ece7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[அம்பிகாபதியின் கடைசி கவிதை]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/%E0%AE%85%E0%AE%AE%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%AA%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%9F%E0%AF%88%E0%AE%9A%E0%AE%BF-%E0%AE%95%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%88-3c42d063c0ed?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3c42d063c0ed</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 26 Feb 2019 12:27:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-26T12:27:56.172Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*pQdEGmIq3CgSPWzGCZn-Fg@2x.jpeg" /></figure><p>அன்பின் அமரா,</p><p>நாம் காதலிக்க துவங்கிய கணமே</p><p>என் கழுத்திற்கு கத்தி வந்துவிட்டது</p><p>மரணத்தை மாலையாக அணிந்த பின்னே</p><p>நின் மணிகழுத்தில் முத்தங்கள் இட்டேன்</p><p>நின் பாசாங்கற்ற பாசத்தின் முன்</p><p>பாசக்கயிறுகள் இற்றுப்போகும் என் பின்பணியே</p><p>வெண்முகிலே கண்ணீர் மழை பொழியாதே</p><p>செண்பகமே நானின்றி வாடாதே</p><p>காலம் நம் காதலை எழுத காத்திருக்கிறது கண்மணி, விடைகொடு ..</p><p>விடைகொடு .. ஹும்..</p><p>அன்று காதலை சொன்ன அந்தியிலும் இதே சொற்களை சொன்ன நினைவு</p><p>விடை… கொடு !</p><p>நான் உவமைகளற்று நிற்பதே</p><p>நின் புன்னகைகளோடு குழையும்</p><p>வெட்க குறும்பு பார்வைகளில் தான்</p><p>அதே பார்வையோடு விடைகொடு விழியே !</p><p>காலன் காதலை ஒருபோதும் வென்றதில்லை</p><p>கவிஞனையும் ஒருபோதும் வென்றதில்லை</p><p>கலங்காதே காஞ்சனையே</p><p>கரம்கோர்ப்போம் பின்னொரு பிறவியில்</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3c42d063c0ed" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[பெயர் – கவிதை , உயரம் – சில அடிகள்]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/%E0%AE%AA%E0%AF%86%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%88-%E0%AE%89%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B2-%E0%AE%85%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-f2980fdb392a?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2980fdb392a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Feb 2019 13:29:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-20T13:29:10.193Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/667/1*Trd9viFGR9kyyUkKeU8sbg@2x.jpeg" /></figure><p>கவிதை ஒரு வீட்டுப்பாடம்</p><p>காலை விழித்து மாலை முடங்கும்</p><p>இயந்திரமாக மாறாமலிருக்க</p><p>இயற்கை ஆசான் எழுதச்சொன்ன வீட்டுப்பாடம்</p><p>கவிதை ஒரு காதல் கடிதம்</p><p>வாழ்வில் நீங்கா இடம் பிடித்த</p><p>சின்ன சின்ன அழகிய கணங்களோடு</p><p>உண்டான பதின்மகாதலுக்கு எழுதியது</p><p>கவிதை ஒரு தாலாட்டு</p><p>காதலி கண்ணுறங்க எழுதியது</p><p>சாக்லேட் சாறால் மை ஊற்றி முத்தங்கள்</p><p>சேர்த்து விடிய விடிய எழுதி படித்தது</p><p>கவிதை ஒரு தற்கொலை கடிதம்</p><p>நொறுங்கிப்போன மனதின் கனவுச்சில்களை</p><p>அள்ளிய போது கிழிந்த கைகளால்</p><p>ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட எழுதியது</p><p>கவிதை நான் சுயநினைவுடன்</p><p>எழுதிய உயில் , நான் மறைந்தபின்</p><p>எனை நேசிக்கும் சுற்றமும் நட்பும்</p><p>சுகிக்கப்போகும் சொத்து</p><p>கவிதை காணாமல் போனவர்கள்</p><p>பற்றிய அறிவிப்பு பலகை – சமயங்களில்</p><p>எனை நானே கண்டு கொள்கிறேன் !</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2980fdb392a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[சரிதல்]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/%E0%AE%9A%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%8D-2413c692ef3d?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2413c692ef3d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Feb 2019 14:45:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-13T14:45:19.391Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/580/1*qk2hk_SDErMdZTHfDQstQw@2x.jpeg" /></figure><p>ஜன்னல் கண்ணாடியில் படர்ந்த மழைத்துளி சரிவது போல</p><p>உன் நெற்றி தீண்ட இட்ட முத்தம்</p><p>இடறி இதழில் விழுவதும்</p><p>புவியீர்ப்பு அன்றோ !!!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2413c692ef3d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[புண்ணை மடத்தி]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%A3%E0%AF%88-%E0%AE%AE%E0%AE%9F%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF-df81c04ae3b2?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/df81c04ae3b2</guid>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <category><![CDATA[தமிழ்-கவிதை]]></category>
            <category><![CDATA[tamil-kavithai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Feb 2019 17:16:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-08T17:16:33.141Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*MnaSDjuww6zngWQCPjIgYw.jpeg" /></figure><p>உன்னை பாத்ததால</p><p>உடைஞ்சி சிதறுறேன்</p><p>என் உசுர முழுங்கி</p><p>நீயும் போவதெங்க ??</p><p>புலருங் காலையில</p><p>புண்ணை மரசோலையில</p><p>ஒய்யார நடைபோட்டு</p><p>ஒயிலா நீயும் போவதெங்க ??</p><p>ஆகாய தாமரைய</p><p>அல்லி முடிஞ்சி</p><p>பூ வண்டுகள</p><p>பிரிக்குமோன்னு பயந்து</p><p>பாதம் தரையில படாம</p><p>பளிங்கு கொலுசு குலுங்காம</p><p>நீயும் போவதெங்க ??</p><p>தேவி உன்னை பாக்கத்தான்</p><p>உன் நடைக்கு நிழலாகத்தான்</p><p>ஏழுமலை ஏறி வந்தேன்</p><p>ஏக்கத்துல நானும் வாட</p><p>ஏறிடாம நீயும் போவதெங்க ??</p><p>உன்னை பாத்ததால</p><p>உடைஞ்சி சிதறுறேன்</p><p>என் உசுர முழுங்கி</p><p>நீயும் போவதெங்க ??</p><p>நெத்தி பொட்டுல அடிச்சது போல</p><p>நித்தம் நீயும் மொறைக்குற</p><p>பத்தி பத்தியா பாட்டு படிச்சும்</p><p>ஒத்தி ஒதுங்கிதான் நடக்குற</p><p>பாரம் தான் தாங்காம</p><p>பூ நெஞ்சி வெடிச்சி</p><p>பொன்னான ரத்தம்</p><p>பூமியில விழுகுதடி உன்</p><p>பாதை தேடி வருகுதடி</p><p>கொதிக்கிற இளரத்தமடி</p><p>அந்த வெப்பத்துல கலந்த</p><p>எங்காதல் புரியுதா?</p><p>உன்னை பாத்ததால</p><p>உடைஞ்சி சிதறுறேன்</p><p>என் உசுர முழுங்கி</p><p>நீயும் போவதெங்க ??</p><p>பதறி தான் நிக்கிற</p><p>பாவ பார்வை வீசுற</p><p>சிதறி கிடக்குற என்னை</p><p>சேத்தி தான் கொடுக்குற</p><p>உங்கண்ணுல என் முகம்</p><p>கொட்டாம நீ பாக்க</p><p>மேகத்துல நடக்குறேன்</p><p>வானத்துல பறக்குறேன்</p><p>கிறக்கத்துல அரை கணம்</p><p>சொக்கி போய் கெடக்க</p><p>சுதாரிச்சி நீயும் கெளம்பிப்போற</p><p>உச்சி வேலை பித்தம் தலைக்கேற</p><p>உன்னை பாத்ததால</p><p>உடைஞ்சி சிதறுறேன்</p><p>என் உசுர முழுங்கி</p><p>நீயும் போவதெங்க ??</p><p>முதுகொடிஞ்சி மூப்பேறுன</p><p>தென்னங் கெழடுங்க உன்</p><p>கன்னங்கிள்ள அலையுதுங்க மாமன்</p><p>பார்வையில பொசுங்கி பொருமுதுங்க</p><p>பொழுது சாயும் நேரமாச்சு</p><p>பொலம்பி நானும் கலச்சாச்சு</p><p>உத்தமன் நானுன்னு சொல்ல</p><p>மொத்தமா காலுல விழுகுறேன்</p><p>கண்ணாடி கண்ணுல நீ தொவைக்க</p><p>எஞ்சாயம் வெளுக்குது</p><p>கள்ளம் கபடம் இல்லாத உங்காலுல</p><p>என் பாவம் கரையுது</p><p>நாளைக்கும் வருவேன் நல்லசேதி</p><p>நீ சொல்லுவனு நம்பி</p><p>என் உசுர முழுங்கி</p><p>நீயும் போவதெங்க ??</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=df81c04ae3b2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[இது புத்தன் காலம் II]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/%E0%AE%87%E0%AE%A4%E0%AF%81-%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AE%AE%E0%AF%8D-ii-c0d7cdf97c2c?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c0d7cdf97c2c</guid>
            <category><![CDATA[urban-stories]]></category>
            <category><![CDATA[tamil-story]]></category>
            <category><![CDATA[தமிழ்-கதைகள்]]></category>
            <category><![CDATA[millennials]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Feb 2019 16:58:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-08T16:58:30.223Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>அத்தியாயம் இரண்டு — முதல் மழை</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kgIPff1ck7SZSuqILbkt7Q.jpeg" /></figure><p>“அரைநாள் தானே லீவு போட்டேன்! அதுக்குள்ள எப்டினே கரெக்ட் பண்ணீங்க ??” அடுத்த நாள் காலை ஆபீஸில் நுழைந்ததும் நாராயணன் கேட்டான்.</p><p>“யாரை?” பதில் தெரிந்தும் கேட்டேன்.</p><p>“அதான் அந்த பொண்ணு கண்ணம்மாவ! எப்டினே? ஒரே பன் ஆமே !!!, பேக்கரிலே இருந்த அண்ணா சொன்னாரு”</p><p>“டேய் கரெக்ட் லாம் பண்ணல.. ஷி இஸ் எ… எ பிட் இன்ட்றீகிங் , அவ்ளோதான், நத்திங் மோர் ”</p><p>“இப்படியே எதுனா இங்கிலிஷ் பட டைட்டிலா அடிச்சிவிடுங்க!!” என்று அழுத்துக்கொண்டான்.</p><p>“அது இருக்கட்டும் ! சார் என்ன என்ன கோமாளித்தனம் பன்னிவெச்சிருந்தீங்கனு தெரியுமா?” என்று அன்றைய நாளுக்கான திட்டங்களை விளக்கிக்கொண்டிருந்தேன். “மார்னிங் அருண் !” என்று புன்னகையோடு உள்ளே நுழைந்தாள். “குட் மார்னிங் !! ஹவ் எ நைஸ் டே” என்று பதில் வணக்கம் வைத்தேன்.</p><p>“நான்கூட நைஸ்ங்க !!” என்று முறைத்தான் நாராயணன். அவரவர் பணிகளுக்குள் மூழ்கினோம். எனக்குள் மட்டும் ஒரு மாற்றம். வலது புறம் திரும்பும் போதெல்லாம் அவள் மேல் ஓரப்பார்வை படர்வதை தவிர்க்க முடியவில்லை. ஏதோ ஒன்று அவளிடம் பேச வேண்டும் என்று ஆவல் தூண்டியது. இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் பார்க்கும் அதே பெண் தான். இன்று மட்டும் நுண்ணறிவு ஏன் இவள் இருப்பை உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கிறது. எல்லாம் அந்த டைரி செய்த வினை.</p><p>அப்படி அதில் இருந்தது ஒன்றும் சிதம்பர ரகசியம் இல்லை. பாரதி, ஆஸ்கார் வைல்டு, ரூமி என்று பரிச்சயபட்டவர்களின் பரிட்சயப்பட்ட வரிகள் தான் டைரி முழுதும் இருந்தது. அவள் வாழ்க்கை பதிவோ, புனைவோ ஏதும் இல்லை. ஆனால் அந்த டைரியில் எனக்கு வேறொன்றும் தெரிந்தது — கண்கள். தேடல் நிறைந்த கண்கள். மேதாவிலாசங்களையும், சித்தாந்தங்களையும் சிலாகிக்கும் கண்கள். இந்த கண்களுக்குள் இத்தனை ரசிகர பார்வையா என்ற எண்ணத்தொடங்கியதும் , ஏதோ ஓர் புள்ளியில் அவளுடன் பயணிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் தொற்றிக்கொண்டது.</p><p>மதியம் 3 மணி. உண்ட களைப்பில், மானிட்டரை வெறித்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்வை மங்கத் தொடங்கிய போது…,</p><p>“அருண்.. ஒரு சின்ன ஹெல்ப், ஈவ்னிங் ப்ரீயா…?”</p><p>“ம், சொல்லுங்க”</p><p>“போரம் வரைக்கும் வரணும்.. நீட் டு கெட் சம் புக்ஸ் பார் மை ப்ரெண்ட்ஸ் யங்கர் ப்ரதர்… தி கம்ப்யுட்டர் ஒன்ஸ்”</p><p>“ம்… போஸ்ட் 6 ஒரு கால் இருக்கு, கேன் வீ கோ நவ்?”</p><p>“ஸ்யூர் போலாம்” என்று ஸ்கூட்டி சாவி கையில் எடுத்தாள்</p><p>வாசல் வரை சென்றபின் , “கிவ் மீ ஏ மினிட்” என்று சொல்லி நாராயணனை நோக்கி திரும்பினேன்.</p><p>“ ஐ வில் வெய்ட் டவுன் ஸ்டேர்ஸ்”</p><p>அவள் படியிறங்க தொடங்கினாள்<em>. “</em>அந்த டிஃப்க்ட்க்கு என்ன பண்ணறன்னா….” முழுதாய் முடிப்பதற்குள் நெற்றிக்கு நேராக கைக்கூப்பினான்</p><p>“போதும்,, கெளம்புங்க “ என்று முறைத்தான். அவனை வெறுப்பேற்றும் விதமாக சிரித்துவிட்டு நடந்தேன்</p><p>*****</p><p>போரம் மால் , கோரமங்களாவின் அடையாளங்களில் ஒன்று. ஓசூர் மெயின் ரோட்டில், கோராம்களாவயும், மடிவாளாவாயும் பிரித்தும் பிணைத்தும், மூன்று தளங்களுடன், அகண்டு விரிந்து கம்பீரமாக நிற்கும் தளம். திரையரங்குகள், கடைகள், உணவகங்கள் என்று அனைத்தும் பொழுதுபோக்குகளும் ஒருங்கிணைந்த தளம். நவ நாகரீக இளமை பட்டாளத்தின் வார இறுதி புகலிடம். பேச்சு, சிரிப்பு, ஊடல், கூடல், களிப்பு என்று எப்போதுமே பரபரக்கும் இவ்விடமும் ஒருவித திருவிழாவே. உலகமயமாக்கலுக்கு பின் மேற்குலகங்களை பார்த்து இந்திய பெருநகரங்கள் அப்பிக்கொண்ட ஒப்பனைகளுள் ஒன்றுதான் இந்த மால்கள் என்று நண்பன் அடிக்கடி சொல்லுவான். எனக்கு அதில் முழு உடன்பாடு இல்லை. தொன்றுதொட்டு வரும் சந்தை கலாச்சாரத்தின் நவீன மறுபதிப்பே இவைகள் என்றே தோன்றும்.</p><p>இப்பொழுதும் அந்த எண்ணம் தோன்றாமல் இல்லை. “ஹெல்மெட்ட கொடுங்க, நான் வண்டியில வெச்சிடுறேன்” என்றாள் ஸ்காட்டியின் சைடு ஸ்டான்ட் போட்டபடி.</p><p>ஏதோ நினைவு வந்தவனாய் தலையில் இருந்த சிவப்பு நிற பில்லியன் ஹெல்மெட்டை கழற்றி கொடுத்தேன். இருவரும் மாலின் அடித்தளத்திலிருந்து முதல் தளத்திற்கு சென்றோம். அதன்பின் பரமபத ஏணிகளை போல் மூளைக்கொன்று இருக்கும் எஸ்கேலேட்டர் படிகள் மாறி மாறி ஏறி இரண்டாம் தளத்தை அடைந்தோம். சற்று நடந்ததும் நாங்கள் நாடி வந்த லாண்ட்மார்க் புத்தக கடை தென்பட்டது. உள் நுழைந்தோம். புத்தக கடைகளுக்கென்றே இருக்கும் தனி மனம் எங்களை வரவேற்றது.</p><p>“வாட்ஸ் ஹி அப்டூ? .. ஐ மீன் உங்க ப்ரெண்டோட பிரதர்” என்றேன்</p><p>“ஹி இஸ் ன் கிளாஸ் எயிட், ஆனா சரியான கீக். எப்போ பாத்தாலும் ஏதாவது எலக்ட்ரானிக் பொருள கைல வெச்சிட்டு ஏதாவது பண்ணிடே இருப்பான்.. துறு துறுனு !” சொல்ல சொல்ல அவள் கண்கள் ஒளிர்ந்தன.</p><p>“சோ ஒரு எடத்துல உக்காந்து படிக்கிற டைப் கிடையாது”</p><p>“யா ரைட்!” என ஆமோதித்தாள்.</p><p>பதினைந்து நிமிட தேடலுக்கு பின் கிடைத்தது நான் தேடிய “காம்புடஷனல் பேரி டேல்ஸ்”. இது சரியாக இருக்கும் என்று யோசித்தவனாய் கண்ணம்மாவை தேடினேன். அகப்படவில்லை. நானிருந்த புத்தக ரேக்குகளை விட்டு சற்று வெளியே வந்ததும் கண்ணில் பட்டாள். கடையின் ஒரு மூலையில் படிப்பதற்காக நாற்காலிகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. வெள்ளை நிற மேசையை சுற்றி வெள்ளை நிற நாற்காலிகள், ஒன்றினில் அமர்ந்தபடி தீர்க்கமாக புத்தகம் ஒன்றை வாசித்து கொண்டிருந்தாள்.</p><p>அருகில் சென்று எதிரில் அமர்ந்தேன். அவள் கவனித்ததாக தெரியவில்லை. அவள் படிக்கும் புத்தகத்தை நோட்டம் விட்டேன். “Gulzar — Pluto poems” என்று அட்டை படத்தில் அச்சிடப்பட்டிருந்தது.</p><p>“பொய்ட்ரில ஆர்வம் அதிகமோ ??” என்றேன் அறியாதவன் போல</p><p>“ஓ.. நீங்களா?” என்றாள் சட்டென கவனம் கலைந்தவளாய், “ம், கவிதைகள் மேல கொஞ்சம் ஈர்ப்பு அதிகம் தான்”</p><p>“ஏன் அப்டி? எனி ரீசன்ஸ் ?”</p><p>“பக்கம் பக்கமா படிச்சி ஒரு உணர்வ உள்வாங்கிறத விட , சில வரிலேயே அதே உணர்வ தந்துரும் கவிதைங்க. கற்பனை, வலி, அழகியல்னு கவிதைங்க கொஞ்சம் ஸ்பெஷல் தான்”</p><p>“ம் இன்டெரெஸ்டிங் !” என்றேன் புருவங்களை உயர்த்தியபடி , “நானெல்லாம் நுனிப்புல் டைப் , எப்பயாச்சு படிப்பேன், நீங்க எப்படி? புத்தகப்புழுவா?”</p><p>“அய்யயோ! அவ்ளோ பெரிய படிப்ஸ்லாம் இல்லங்க, என்ன இம்ப்ரெஸ் பண்ற புக்ஸ் மட்டும் படிப்பேன்,</p><p>பேசிக்கலி அந்த புக் என்ட பேசணும்” என்றாள்</p><p>“புக் பேசணுமா? .. சரி தான்” என்றேன் மென்சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு</p><p>“ஹலோ, என்ன? இதையும் ஆட்டோ பின்னாடி எழுதணுமா ? போய் எழுதிட்டுவாங்க !” என்றாள் கோபமாக</p><p>“சாரிங்க! திடீர் தீடீர்னு தத்துவ மோட்க்கு போயிடறீங்களா ! அதான்!” என்றேன் சிரித்தபடி</p><p>“உங்கள !!!” என்று புன்னகைத்தாள்</p><p>“பை தி வே, இந்த புக் உங்க பிரின்டோட பிரதர்க்கு சூட் ஆகும்” என்று கையில் இருந்த புத்தகத்தை நீட்டினேன்.</p><p>“காம்புடஷனல் பேரி டேல்ஸ் ! டைட்டில் சௌண்ட்ஸ் இன்டெரெஸ்ட்டிங்” என்று புத்தகத்தை முன்னும் பின்னுமாக புரட்டி பார்த்தாள்</p><p>“சரி கெளம்புவோமா, எனக்கு 6க்கு கால் இருக்கு” என்றேன் நாற்காலியை விட்டு எழுந்தபடி</p><p>“ஸ்யூர் போலாம்” என்று புத்தகத்தை மூடியபடி எழுந்தாள்.</p><p>*****</p><p>மீண்டும் எஸ்கேலாட்டரை அடைந்தோம். இம்முறை பரமபத பாம்புகளை தேடி இடம் வலமாக மால்-ஐ சுற்றினோம். தளமெங்கும் கண்ணாடி கடைகள், மின்னும் பதாகைகள், சலுகை அறிவிக்கைகள் என நுகர்வு நுண்ணறிவை சீண்டியபடி இருந்தன. அப்பொழுது “எக்ஸ்கியூஸ் மீ !” என்று ஒரு பெண் குரல் கேட்டு திரும்பினேன்.</p><p>20 வயது மதிக்கத்தக்க பெண். மெரூன் நிற டாப்ஸும் நீல நிற ஜீன்ஸ்ம் அணிந்திருந்தாள். அவளது நிறம் அவள் வட இந்திய பூர்வீகத்தை பறைசாற்றியது.</p><p>“கேன் யு டேக் எ பிக்சர் ஆப் அஸ்?” என்றாள் தன்னை விட்டு இரண்டடி தூரத்தில் இருந்த இளைஞனை சுட்டிகாட்டியபடி.</p><p>“ஸ்யூர்” என்றதும் என் கையில் ஸ்மார்ட் போன் ஒன்றை திணித்தாள். திணித்துவிட்டு அந்த இளைஞன் அருகில் சென்று நின்றுகொண்டாள். கேமரா கண்கள் வழியே பார்த்தபோது, அவள் அவன் வலக்கையை இறுக்கப்பற்றிக்கொண்டிருதாள், அவன் தோள்களின் மீது அவள் தலை சாய்த்துகொண்டாள். அவள் கண்களில் காதலும் அவன் கண்களில் கர்வமும் நிறைந்திருந்தது.</p><p>“ஓகே டன் !” என்று போனை நீட்டினேன். “தேங்க்ஸ்” என்று சிறு புன்னகை உதிர்த்தாள். அவர்களை கடந்து நடந்தேன். இதையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள் கண்ணம்மா. அவள் கண்களில் ஒரு வித சலனம்.</p><p>“இஸ் எவெரிதிங் ஆல்ரைட் கண்ணம்மா?” என்றேன்</p><p>“யா பைன்! வாங்க போலாம்” என்று முகம் மலர்ந்தாள்.</p><p>தரை தளம் அடைந்தோம்.“ஓ காட்!!! அங்க பாருங்க” என்று நுழைவாயிலை நோக்கி கை நீட்டினாள். சடாரென மழை இறங்கியிருந்தது. மாலின் வரண்டாவில் அரட்டை அடித்துக்கொண்டிருந்தோர், பார்க்கிங் முடித்து வந்தோர் என அனைவரும் வேக வேகமாக மாலுக்குள் நுழைந்தனர்.</p><p>“சுத்தம்…!!” என்று அழுத்துக்கொண்டேன்</p><p>மழை விடுவதாக தெரியவில்லை. செல்போனை எடுத்து மணி பார்த்தேன். 5:30 என பளிச்சிட்டது. என்ன செய்வதென்று யோசித்தேன். வேறு வழி தோன்றுவதாக தெரியவில்லை. இன்றைய கால்-ஐ தள்ளிவைப்பதொன்றே வழி என தீர்மானித்தேன். அபிஷேக்கிற்கு தெரிந்ததும் வருத்தப்படுவார். ஆனால் என்ன செய்வது. ஏன் அவள் அழைத்ததும் , வர சம்மதித்தேன். இன்றைய கால் மிக முக்கியமானது. நாளைக்கு பார்க்கலாம் என்று சொல்லி இருக்கலாம்.</p><p>இ-மெயில் அனுப்பிட இன்டர்நெட்டை ஆன் செய்தேன். செல்போன் அதிர்ந்தது. ஒன் நியூ மெயில் என நோட்டிபிகேஷன் காட்டியது. உடனடியாக ஓபன் செய்து மட மடவென வாசித்தேன். இன்றைய கால் நாளைக்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டதாக எழுதியிருந்தது. “ஸ்யூர் நாட் எ ப்ரொப்லெம்” என்று பதில் அளித்துவிட்டு , நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன்.</p><p>“என்னாச்சு? திடீர்னு டென்ஷன் ஆகிடீங்க” என்றாள் கவலையோடு</p><p>“ஒண்ணும் இல்லைங்க, இட்ஸ் சால்வுட் நௌ! ஆனாலும் மழைக்கும் எனக்கும் என்னிக்கும் ஏழாம் பொருத்தம் தான்”</p><p>“அப்படி என்னங்க வெறுப்பு, அதுவும் மழை மேல”</p><p>“மழைக்கும் எனக்கும் டைமிங் சுத்தமா செட் ஆகாது.சின்ன வயசுல இருந்தே கிரிக்கெட் விளையாட ஆசையா கெளம்பறப்போ, நைட் ஷோ முடிச்சிட்டு பிரெண்ட்ஸோட ஜாலியா நடந்து வரப்போ, இன்டெர்வியூக்கு கெளம்பறப்போனு எப்பவுமே என் பிளான் எல்லாத்தையும் சொதப்பிடும். எனக்கும் மழைக்கும் அப்படி ஒரு ராசி”</p><p>“ஓகே இப்போ என்ன பண்றது?” சற்று இடைவேளை விட்டு “மாலோட அந்த எண்ட்ல ஒரு ccd இருக்கு, அங்க போவோமா ?” என்றாள்.</p><p>“போலாமே, இந்த வெதர்கு காபி நல்லா தான் இருக்கும்” என்றேன்.</p><p>*****</p><p>நாங்கள் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்திலிருந்து மாலின் மறுமுனையில் இருந்தது அந்த காபி ஷாப். உள்ளே சென்று இரு காப்பச்சினோ, வெஜ் பர்கர் ஆர்டர் செய்துவிட்டு, வெளியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் வந்து அமர்ந்தோம்.</p><p>அமர்ந்த சில நிமிடங்களில் இருதயம் பொறிக்கப்பட்ட இரு காபி கோப்பைகள் எங்கள் முன் வைத்துவிட்டு நகர்ந்தாள் அந்த இளம் பெண் , எங்கள் சம்பிரதாய “thank you” களை கடந்துவிட்டு. அவள் அணிந்திருந்த கருநிற டீ ஷிர்டின் பின்புறம் இருந்த ஸ்மைலி அதற்கு புன்னகைப்பது போல் தோன்றியது.</p><p>“என்ன டென்ஷனோ! பாவம், சிரிக்காம கூட போறாங்க !” என்று சலித்துக்கொண்டேன்.</p><p>“கண்டிப்பா ஒரு பொண்ணுக்கு புக் செலக்ட் பண்ணி கொடுக்க வந்து மழைல மாட்னா டென்ஷனா இருக்காது !!” என்றாள் குறும்பாக</p><p>மெலிதாக புன்னகைத்தேன்.</p><p>காபி கப்பை கையில் எடுத்தேன், காபி வாசம் முகர்ந்தபடியே கொஞ்சம் சுவைத்து மேசை மேல் வைத்தேன். சற்று பின்புறம் சாய்ந்தபடி அமர்ந்தேன். மழை இப்பொழுது ஆர்ப்பாட்டங்கள் குறைத்து சீராக பொழிந்து கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரம் மழையை வெறித்துகொண்டிருந்தேன். காபி ஷாப்பெங்கும் அமைதி நிலவியது.</p><p>“இட்ஸ் போரிங் !” என்றேன் சலிப்புடன்.</p><p>“போரிங் ஆ….. ஹும்” என்று கையில் இருந்த காபி கப்பை மேசைமேல் வைத்தாள்.</p><p>“ஒரு கேம் விளையாடுவோமா?” என்றாள் ஆர்வமாக</p><p>“கேம்மா ??..” என்று முன்னோக்கி அமர்ந்தேன்.</p><p>“ஆமா ! என் மொபைல்ல கொஞ்சம் சாங்ஸ் இருக்கு, நான் ஷாபுள்ல போட்டிருவேன். நான் நெக்ஸ்ட் பட்டன் அழுத்துனதும் ரேன்டம்மா ஒரு சாங் பிலே ஆகும். அந்த சாங் கேட்டவுடனே உங்க ஞாபகத்துக்கு என்ன வருதோ அத சொல்லணும். சிமிளார்லி நீங்க எனக்கு சாங் பிலே பண்ணனும். இதுவும் truth or dare மாரி தான், சோ நோ லைஸ் ! ஓகே வா?”</p><p>“ஓகே!” என்றேன் எனக்கும் ஆர்வம் தொற்றிக்கொள்ள</p><p>உடனே தன் ஹாண்ட்பாக்கில் இருந்து மொபைல் போனையும் வெள்ளை நிற ஹெட்போன்ஸ்சையும் எடுத்தாள். “இந்தாங்க !” என்று ஹெட்போன்ஸ்ஸின் ஒரு முனை என்னிடம் நீட்டினாள், மறுமுனையை அவள் காதுக்குள் சொருகிக்கொண்டாள்.</p><p>“ஓகே பிரஸ்ட் நானு” என்றபடி ஒரு பாடலை பிலே செய்தாள்.</p><p>“தரை இறங்கிய பறவை போலவே, மனம் மெல்ல மெல்ல அசைந்து போகுதே ! கரை ஒதுங்கிய நுரையை போலவே, என்னுயிர் தனியே ஒதுங்குகிறதே” என்று ஒலித்தது.</p><p>“ஓகே… ஈரம் படம் , சுசித்ரா வாய்ஸ். நான் காலேஜ் படிச்சப்போ பிரிஎண்ட்ஸோட நைட் ஷோ பாத்த படம். பேய் படங்கறதுனால செகண்ட் ஷோ தான் போவோம்னு போனோம். இதுல சரக்கு வேற. திரும்பி வர்றப்போ போலீஸ்கிட்ட மாட்டிகிட்டோம். யார்ட்டயும் காலேஜ் ஐடி கூட இல்ல. அப்பறோம் எல்லார்கிட்டயும் இருந்த காசெல்லாம் சேத்து 500 ரூபா லஞ்சம் கொடுத்துட்டு எஸ்கேப் ஆனோம். திரும்பி ஹாஸ்டல் போக பஸ்ஸுக்கு கூட காசில்லை. 3 கிலோமீட்டர் நடந்தே போனோம். ஹும் காலேஜ் வாஸ் சோ மச் பன்”</p><p>“நைஸ் ! இப்போ உங்க டர்ன் “ என்றபடி போனை நீட்டினாள். நான் பிலே செய்தேன்.</p><p>“ஒரு பனித்துளி பனித்துளி பனித்துளி எனை சுடுவது சுடுவது ஏனோ ! என் சூரியன் சூரியன் சூரியன் அதில் உருகுது உருகுது ஏனோ !” என்று ஒலித்தது.</p><p>“கண்ட நாள் முதல், மிருஸ் பெவரிட் பிலிம். மிரு என்னோட காலேஜ் ரூம்மேட். இந்த படம்னா அவளுக்கு உயிரு. ஒரு நூறு தடவையாவது பாத்திருப்பா. இப்போ ஜெர்மனில இருக்கா, ஹையர் ஸ்டடிஸ். ஷி இஸ் எ வெரி குட் பிரின்ட். ஐ மிஸ் ஹேர் எ லாட் ”</p><p>“கிரேட், கண்ட நாள் முதல் எனக்கும் பெவரிட் தான்” என்றேன் மொபைலை அவளிடம் தந்தபடி</p><p>“சஞ்சாரம் செய்யும் கண்கள் என்மேலே சாயும் சாயும் அதனாலே தேகம் எங்கும் தீக்காயம் !” என்று ஒலித்தது அடுத்த பாடல் .</p><p>“இந்த பாட்டு கேட்டிருக்கிறேன் பட் ஞாபகம் வர்ற மாரி எதுவும் இல்ல, பிரித்விராஜ் படம் பேரு ஞாபகம் இல்ல… கொஸ்டின் பாஸ்” என்றேன்.</p><p>“அப்போ வேற பாட்டு போடுறேன்” என்றபடி மீண்டும் பிலே செய்தாள்.</p><p>பாடல் ஒலிக்க தொடங்கியது. “தம்தன தம்தன கண்கள் சந்தம் சொல்ல , தம்தன தம்தன கண்கள் சந்தம் சொல்ல , இதயத்தின் மொழியால் இப்போது எழுதுங்கள் பல்லவியை !”</p><p>கண்கள் மெல்ல இருள தொடங்கியது. சுற்றமெல்லாம் மங்க தொடங்கியது. பாட்டுளுக்குள் மூழ்க தொடங்கினேன், நினைவுகள் ஒரே பெயரை மீண்டும் மீண்டும் காதுகளுக்குள் முணுமுணுத்தது. அந்த பெயர் கல்பனா. அவளின் முகம் மின்னி மின்னி மறைந்தது. குட் லக் அருண் என்று அவள் சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் ரீங்காரமிட்டது.</p><p>“அருண் !!! யு ஆல்ரைட் !” என்ற குரல் கேட்டு விழித்தேன்.</p><p>“யா பைன் ! இது குரு, மணிரத்னம் படம் , தலைவன் ஏ ஆர் ரகுமான் மியூசிக்”</p><p>“ஓ ரகுமான் பேனா நீங்க !”</p><p>“ஹும், இந்த பாட்டு எனக்கொரு தீவிர ரகுமான் பேன் பிரின்ட ஞாபக படுத்திடிச்சி”</p><p>“ஹும் நண்பனா இல்ல நண்பியா” என்றாள் குறும்பு பார்வையோடு</p><p>“இதுக்கு நீங்க டைரக்டாவே கேட்டிருக்கலாம்”</p><p>“சொல்லக்கூடாது, பர்சனல்னா வேணாம்”</p><p>“அப்படியெல்லாம் இல்லைங்க, என்னோட எக்ஸ் கேர்ள்பிரின்ட். ஷி வாஸ் எ ரெஹ்மானியாக். அவளுக்கும் எனக்கும்மான ரிலேசன்ஷிப்புக்கு இந்த பாட்டு தான் பேஸ்மென்ட்.”</p><p>“இன்டெரெஸ்ட்டிங் எப்படி?”</p><p>நான் சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.</p><p>*****</p><p>நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னர். தலைசிறந்த ஐடி கம்பெனி ஒன்றில் காலடி எடுத்து வைத்தேன். இது தான் முதல் நாள். நான் படித்ததோ சிவில் இன்ஜினியரிங், வேலை பார்க்க வந்திருப்பதோ ஐடி நிறுவனம். துறை சார்ந்த பனி எல்லோர்க்கும் அமைந்து விடுவதில்லை. கிடைத்த வேலையை கொண்டு முன்னேறி விடலாம் என்ற கனவோடு என்னை போல் ஆயிரம் பேர் வந்திருந்தனர். முதல் நாள் “orientation programme”. பெரும் அரங்கமொன்றில் நிறுவனத்தின் வரலாறு, கொள்கை கோட்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் எச் ஆர் விளக்கிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது தான் அவளை முதன் முதலாக பார்த்தேன்.</p><p>கல்பனா! அன்றவள் இளம் பச்சை நிற சுடிதார் அணிந்து இருந்தாள். பார்த்தவுடன் ஈர்க்கும் கலையான முகம். வசீகர கண்கள். வர்ணனைகளுக்குள் அடங்க மறுக்கும் அழகு. உடல்மொழியில் ஓர் கம்பீர ஆளுமை இருந்தது.</p><p>தாமதமாக வந்திருந்ததால் பெண்கள் அமர்திருந்த வரிசையில் அவளுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. என் அருகில் இருந்த இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள். ஒன்றிரண்டு முறை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தேன். நான் பார்ப்பதை அவளும் பார்த்தாள். அழகி என்று மனதுள் சொல்லிக்கொண்டேன்.</p><p>அன்றைய நாள் முடிந்தது. மறுநாள் ட்ரைனிங் பற்றி அறிவித்தனர். கம்ப்யூட்டரின் அடிப்படிகளே சரிவர தெரியாத என்னை ஜாவா பேட்ச்சில் சேர்த்திருந்தனர். ட்ரைனிங்கில் அடிப்படைகளை பற்றிய பயிற்சியும் வழங்கப்படும் என்று சீனியர் ஒருவர் சொன்னதை நினைத்து மனதை தேற்றிக்கொண்டேன்.</p><p>அடுத்த நாள் கிளாஸுக்குள் நுழைந்தேன். முதல் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஒரு வித மகிழ்ச்சி. பார்வைகள் பரிமாறிக்கொண்டோம். எனக்கு கடைசி வரிசையில் இடம் காத்திருந்தது.</p><p>முதல் வாரம் முழுதும் மிக கொடுமையாக சென்றது. நடத்தப்படும் எதுவும் எனக்கு புரிந்த பாடில்லை. இதில் முதல் வரிசை ஆர்வக்கோளாறுகள் வேறு. பாடம் நடத்தும் முன்னரே பதில் சொல்வது. ட்ரெயினரிடம் நல்ல பெயர் வாங்க போட்டி போடுவது என்று வெறுப்பேற்றிகொண்டிருந்தனர். மிகவும் குழப்பத்துக்கு உள்ளானேன். இந்த வேலை எனக்கானதில்லை என்றே தோன்றியது. எல்லாவற்றிலும் வெறுப்பே தோன்றியது. இதனால் எனக்கு யாரிடமும் பழக பிடிக்கவில்லை. ஒரே ஆறுதல் அவள் மட்டுமே. கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில் எல்லாம் அவளை பார்த்தேன். ரசித்தேன். பேசவேண்டும் என்று தோன்றும், ஆனால் முயற்சிக்கவில்லை. அவளை சுற்றி இந்த முதல் பெஞ்ச் ஆர்வக்கோளாறுகள் வேறு.</p><p>இந்த நிலையில் தான் எங்கள் ட்ரெயினர் மாற்றப்பட்டார். பைஜூ எங்கள் கிளாஸுக்கு ட்ரெயினராக வந்தார். மலையாளி. மிகவும் நல்லவர். தான் செய்யும் வேலையை ரசிக்கும்படி செய்ய வேண்டுமென்று நினைப்பவர். அவர் கற்பிக்கும் விதம் என்னை வெகுவாக கவர்ந்தது. எனக்குள்ளும் ஆர்வம் வந்தது.</p><p>அன்று வெள்ளிக்கிழமை. எல்லாரும் பைஜூவிற்காக காத்திருந்தோம். வந்தார்.</p><p>“பிரெண்ட்ஸ், டுடே லேட் அஸ் சீ சம்திங் இன்டெரெஸ்ட்டிங் ! இம்பர்ட்டண்ட் அஸ் வெள் !”</p><p>எல்லாரும் அவரையே உற்று பார்த்தோம்.</p><p>“வாட் இஸ் எ டீம் ?” என்றார் எல்லோரையும் பார்த்தபடி</p><p>“A team is a group of people who work together” என்று வேகமாக பதிலளித்தான் ஆர்வக்கோளாறு ஒருவன்.</p><p>“No, A team is a group of people who trust each other” என்று கம்பீராமாக சொன்னார் பைஜூ.</p><p>“உங்க டீம் தான் உங்களோட ஸ்ட்ரென்த். ஒரு நல்ல டீமால பெரிய பெரிய சவால்களையும் சுலபமா ஜெயிக்க முடியும். அதுதான் டீம் ஸ்பிரிட். One for all and all for one !! மொதல்ல உங்க டீம பத்தி நல்லா தெரிஞ்சிக்கணும்”</p><p>“ஓகே , லெட்ஸ் டூ சம் டீம் பில்டிங் ஹியர் !” என்று கூறியபடி ஒரு ச்சேரை இழுத்து டையஸில் வைத்தார்.</p><p>“யு , கம் ஹியர்” என்று கைகளை நீட்டினார். எல்லாரும் திரும்பி பார்க்க நான் மட்டும் திடுக்கிட்டேன். அவர் அழைத்தது என்னை தான்.</p><p>தயங்கி தயங்கி சென்றேன். “வாட்ஸ யுவர் நேம்?” என்றார் தோளில் கை போட்டபடி.</p><p>“அருண்.. சார் !” என்றேன் சற்று பதற்றத்துடன்.</p><p>“ரிலாக்ஸ் அருண் ! ஹவ் எ சீட்” என்று என்னை அமரச்செய்தார்.</p><p>“இப்போ அருண பத்தி நாமெல்லாம் தெரிஞ்சிக்க போறோம். இவர்கிட்ட நீங்க என்ன கேள்வி வேணா கேக்கலாம். ஆனா அது இன்டெரெஸ்ட்டிங்கா இருக்கனும். எவ்ளோ மார்க்கு, எங்க படிசீங்க இப்படிலாம் கேள்வி கேட்டா கிளாசை விட்டு வெளிய அனுப்பிச்சிடுவேன். கமான் லெட்ஸ் ஸ்டார்ட்”</p><p>“புடிச்ச ஹீரோ யாரு” என்று கேட்டான் ஒருவன்.</p><p>“இதையே கேளுங்கடா, சரி சொல்லுங்க அருண்” என்று அழுத்துக்கொண்டார் பைஜூ.</p><p>“கமல்ஹாசன்” என்றேன்</p><p>“ஹாபீஸ் என்னென்ன?” என்றான் முதல் பெஞ்ச் ஆர்வக்கோளாறு ஒருவன்.</p><p>“மியூசிக் தான் ! சம்டைம்ஸ் கேக்கறது , சம்டைம்ஸ் பாட்றது”</p><p>“ஓ வீ ஹவ் எ சிங்கர் ஹியர்” என்றார் பைஜூ உற்சாகமாக.</p><p>“பிரஸ்ட் க்ரஷ்?” என்றான் இன்னொருவன்</p><p>“+2 மாக்ஸ் டீச்சர் ரம்யா” என்றேன் புன்முறுவலோடு.</p><p>அனைவரும் சிரித்தனர். வகுப்பு முழுதும் ஒருவித உற்சாக அலை வீசியது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கூண்டுக்குளிருந்து வெளியே வந்தனர். கல்பனாவை பார்த்தேன், அவளும் ரசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.</p><p>“அருண், ஒரு பொண்ணோட போன் உங்க கிட்ட கிடைக்குது. என்ன பண்ணுவீங்க ?” என்றாள் கல்பனா அருகிலிருந்த பெண்.</p><p>“இன்டெரெஸ்ட்டிங் கொஸ்டின் !” என்றார் பைஜூ</p><p>சற்று யோசித்தேன். “ஹும்… அவங்க மியூசிக் பிளேயர் ஓபன் பண்ணி, பிலேலிஸ்ட பாப்பேன்” என்றேன்</p><p>“ஸ்மார்ட் அன்செர்” என்று முதுகை தட்டினார் பைஜூ.</p><p>“பாட்டு ஒண்ணு பாடுங்க !” என்றாள் கடைசி வரிசையில் இருந்த பெண்</p><p>“பாட்டு… அது வந்து ….” என்று இழுத்தேன்.</p><p>“ஏன் அருண் ஸ்டேஜ் சின்னதா இருக்கோ, இங்கெல்லாம் பாட மாட்டிங்களோ?” என்றார் பைஜூ</p><p>“இல்ல சார்.. அது வந்து”</p><p>“கோ சிங்கர் யாரவது வேணுமா?”</p><p>நான் முழித்தேன்.</p><p>“ஓகே அருண் கூட யார் வேணாலும் பாடலாம் , நீங்க இருந்த எடத்துல இருந்தெய் பாடலாம்.” என்றார் அனைவரையும் பார்த்து</p><p>என்னுள் ஒரு புது வித வேகம் பிறந்தது. கல்பனாவை இம்ப்ரெஸ் செய்திட வேண்டும் என்று ஒரு வேகம்</p><p>பாட தொடங்கினேன்.</p><p>“ தம்தன தம்தன கண்கள் சந்தம் சொல்ல , தம்தன தம்தன கண்கள் சந்தம் சொல்ல , இதயத்தின் மொழியால் இப்போது எழுதுங்கள் பல்லவியை !”</p><p>“ஹே மாண்புறு மங்கையே நில்லாயோ ! செம்மாதுளை வாய் திறந்து சொல்லாயோ ! ஹே மாண்புறு மங்கையே ! ஹே மாண்புறு மங்கையே ! ஹே மாண்புறு மங்கையே !”</p><p>அப்பொழுது நான் சற்றும் எதிர்பாரா கணத்தில்.</p><p>“ஏன் கலிதொகை மொழியில் பாடுகிறாய் , ஏன் குறுந்தொகை தமிழை தேடுகிறாய் , என் பாமர மொழியில் பாடாயோ ?” என்று பாடினாள் கல்பனா என் மனம் புரிந்தவளாய்.</p><p>மனம் துள்ளி குதித்தது. இதய துடிப்பு மும்மடங்கு வேகமாக துடித்தது.</p><p>“கண்கள் பார்த்தேன் கவி ஆனேன், இன்னும் பார்த்தால் எங்கே போவேன்</p><p>உன்னாலே கம்பன் தாண்டுவேன் “ என்றேன் அவளை உற்று பார்த்தபடி</p><p>தலை கவிழ்ந்தாள். “ஹே மாண்புறு மன்னவா ! ஹே மாண்புறு மன்னவா ! ஹே மாண்புறு மன்னவா !” என்று குழைந்தாள்.</p><p>பாடினோம், எங்களுக்குள் பேசினோம். அவள் குரலின் தனித்தன்மை என்னை விண்ணைத்தாண்டி பறக்க செய்தது. இடத்தை விட்டு எழுந்து வந்தாள்</p><p>“தம்தன தம்தன கண்கள் சந்தம் சொல்ல , தம்தன தம்தன கண்கள் சந்தம் சொல்ல , இதயத்தின் மொழியால் இப்போது எழுதுங்கள் பல்லவியை !” என்று இருவரும் பாடினோம். இணைந்தது எங்கள் குரல்கள் மட்டுமல்ல எங்கள் இதயங்களும் தான்.</p><p>கரவொலிகள் அடங்க ஓரிரண்டு நிமிடங்கள் ஆனது. நான் அவளை பார்த்தேன், அவள் என்னை பார்த்தாள்.</p><p>*****</p><p>“அப்படி ஆரம்பிச்சது எங்க லவ் ஸ்டோரி….” என்று சொல்லி முடித்தேன். இமை கொட்டாமல் கவனித்து கொண்டிருந்தாள். இம்முறையும் அவள் முகத்தில் ஒரு சலனம், அதே சமயம் கண்களில் ஆர்வமும் இருந்தது.</p><p>“அப்புறம் என்ன ஆச்சி?” என்றாள்</p><p>“அது இன்னொரு நாளைக்கி !” என்றபடி காபி கப்பை கையில் எடுத்தேன். கடைசி சொட்டு வரை குடித்தேன். என் செல்போன் அலறியது.</p><p>நாராயணன். “அண்ணா, நான் கிளம்பறேன், சாவி கீழ கொடுத்திட்டுப்போறேன் வாங்கிக்கங்க “ என்றான்</p><p>“ஓகே டா”</p><p>“அப்புறம் என்ன நாள் புல்லா கடலையா?”</p><p>“போன வெக்ரியா” என்று போனை கட் செய்தேன். மணி 8:30 என பளிச்சிட்டது செல்போன்.</p><p>மழை நின்றுவிட்டு , வானம் மெலிதாக தூறியது.</p><p>“மழை விட்டுருச்சி, போலாமா ?” என்றேன்</p><p>“ஹும்” என்றபடி எழுந்து எனக்கு முன் நடந்தாள்.</p><p>“கண்ணம்மா!” என்றழைத்தேன்</p><p>சென்றுகொண்டிருந்தவள் நின்று தலையை திருப்பி என்னை பார்த்தாள்.</p><p>“பை தி வே , யு ஹவ் எ ஒண்டெர்புல் பிலேலிஸ்ட் !” என்றேன்</p><p>மெலிதாக பற்கள் பளிச்சிட புன்னகைத்துவிட்டு திரும்பினாள். நடக்க தொடங்கினாள். நானும் பின்தொடர்ந்தேன். மழை நின்ற மண் வாசம் காற்றெங்கும் பரவ தொடங்கியது.</p><p>*****</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c0d7cdf97c2c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[இது புத்தன் காலம்]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/%E0%AE%87%E0%AE%A4%E0%AF%81-%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AE%AE%E0%AF%8D-ba6dab0cbaae?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ba6dab0cbaae</guid>
            <category><![CDATA[தமிழ்-கதைகள்]]></category>
            <category><![CDATA[urban-stories]]></category>
            <category><![CDATA[millennials]]></category>
            <category><![CDATA[tamil-story]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Feb 2019 16:53:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-08T16:53:03.179Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>அத்தியாயம் ஒன்று — காபி</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U8pziwATA6RqkK0kp8RSDw.jpeg" /></figure><p>“சார், இல்லி ரைட்டா ? லெப்டா ?”</p><p>“சார் ????”</p><p>இருட்டில் இருந்து கண்கள் மெல்ல மெல்ல ஒளியை உள்ளவங்க தொடங்கியது .. “ரைட் ஓகி !!!” என்று மீண்டும் இமை கவிழ்த்தேன்.. முழுதாக மூடா இமைகளினுடே பாதை தெரிந்தது.. கார் வைப்பர் வேகமாக இருபுறமும் கண்ணாடியில் படர்ந்த தூறல் துளிகளை ஒதுக்கி கொண்டிருந்தன.. மழை நின்றும் கருமேகங்களின் கூட்டம் மொத்த நகருக்கும் சாம்பல் நிறம் பூசியது. சாலை முழுக்க வாகன நெரிசல் , எரிச்சலூட்டும் ஹார்ன் சத்தம், சற்றும் குறையா கார்பன் நெடி.. மீத தூக்கமும் பறிபோனது.</p><p>“ஏன் டிராபிக் சார் !!!” என அழுத்துக்கொண்டார் அந்த உபேர் டிரைவர் .</p><p>“ம்” என்று தலையசைத்து விவாதங்களுள் நுழையாமல் முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்</p><p>பெங்களூரின் மற்றுமொரு பரபரப்பான பகுதியின் மற்றுமொரு பரபரப்பான நாள். எழுபதுகளுக்கு முன் ஆள் நடமாட்டம் பெரிதுமின்றி இருந்த கோரமங்களா தான் இன்றைய பெங்களூரின் முக்கிய அடையாளங்களுள் ஒன்று. ஓசூர் ரோடு , அவுட்டர் ரிங் ரோடு, 80 பீட் ரோடு ஆகியவைகளின் திரிவேணி சங்கமமாக இருப்பது. மால்கள், மருத்துவமனைகள், கல்லூரிகள், குடியிருப்புகள் என பல தளங்களை கொண்டிருப்பது. புறநகர் என்பது துளியும் தெரியாமல் சகல வசதிகளுடன் இருப்பதால் இப்பகுதியில் மக்கள் கூட்டத்திற்கு குறைவே இல்லை. உலகமயமாக்கலும், IT பெருவளர்ச்சியும், சங்கமிக்கும் வடதென் இந்திய கலாச்சாரமும் கோரமங்களாவை இளைஞர்களின் ஹாங்கவுட் மையமாக மாற்றியது.</p><p>என்னை போன்று இன்னும் சிலருக்கோ இது கனவுகளை வேட்டையாடும் களம். ஸ்டார்ட்டப்களின் களம். பிளிப்கார்ட், ஓலா, ஸ்மோடோ என்று விஸ்வரூப வளர்ச்சி எடுத்த ஸ்டார்ட்டப்கள் , பல இளைஞர்களின் கண்களை கட்டிப்போட்டது. முட்டி மோதி வெற்றியடைந்த கதைகள் பலரை உசுப்பியது.. இந்த பேரலையில் மூழ்கி முத்தெடுக்க துணிந்த ஆயிரக்கணக்கானோரில் நானும் ஒருவன். சில காயங்கள், சில தடுமாற்றங்கள், பல இழப்புகள் என்று இந்த ஓராண்டு காலம் உருண்டததெல்லாம் கனவுபோல் கடந்தது. கொடுங்கனவு…</p><p>மெல்ல மெல்ல நடை பழகும் குழந்தை போல இந்த பாதையின் நெளிவு சுளிவுகள் இனங்கொள்ள முடிந்தது. கிடைத்த கடைசி வாய்ப்பை பயன்படுத்தி எப்படியேனும் வெல்ல வேண்டும். ஆம் வெற்றி , வெற்றி மட்டுமே இங்கு உதவும்.நான் இழந்த எல்லாமும் மீண்டும் கிடைத்துவிடும். எல்லாமும் கல்பனாவை தவிர !!!</p><p>செல்போன் அலறியது.</p><p>“ண்ணா !! எங்க இருக்கீங்க? நான் புது ஆபீஸ் கிட்ட வந்துட்டேன்! நீங்க வர எவ்ளோ நேரம் ஆகும்? ஹவுஸ் ஓனர் இன்னும் அரைமணி நேரத்துக்குள்ள கெளம்பிடுவாராம்” — என்னை பேச விடாமல் பேசி முடித்தான் நாராயணன்.</p><p>“ஆன் தி வே டா , 5 மினிட்ஸ்” என்றேன். “ஓகே..” என்று கட் செய்தான் .</p><p>நாராயணன் என் காலேஜ் ஜூனியர். நான் வேலையை விட்டு தனியாக ஸ்டார்ட்டப் தொடங்கிய நாள் முதல் என்னுடன் இருக்கிறான். கலகல பேர்வழி. வேலையில் சுட்டி என்றாலும் இடைவிடாது பேசி தீர்ப்பான். சமயங்களில் கடிந்துகொண்டாலும், இந்த பயணத்தில் என்னுடைய ஒரே வழித்துணை இவன் தான்.</p><p>ஒரு வழியாக கோரமங்களா நான்காம் ப்ளாக் வந்து சேர்ந்தேன். மரங்கள் நிறைந்த வீதி. கண்ணை பறிக்கும் கண்ணாடி வீடுகளுக்கு நடுவே, பழமை மாறாமல் வெண்மஞ்சள் நிறத்தில் மிளிர்ந்தது நான் செல்ல வேண்டிய வீட்டு எண் 64. மூன்று அடுக்கு வீடு. கீழ் தளத்தில் வீட்டு உரிமையாளரும் அவர் குடும்பமும் வசித்தனர். மேல் இரு தளங்களும் வாடகைக்கு விடப்பட்டிருந்தன. காரை விட்டு இறங்கி, உள்ளிருந்து கபோர்டுகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அடுக்கினேன். எங்கிருந்தோ நாராயணன் வந்தான். “ண்ணா ! இதை நான் பாத்துக்கிறேன் , நீங்க போய் ஹவுஸ் ஓனர்ட்ட சாவி வாங்கிடுங்க” என்றான் என் கையிலிருந்த UPS பாக்ஸை வாங்கிக்கொண்டே .</p><p>வீட்டின் நுழைவாயிலில் சிகப்பு நிற இரும்பு கேட்டில் கை ஊன்றியபடி, காத்திருந்தார் 35 மதிக்கத்தக்க நவீன். இந்த வீட்டின் உரிமையாளர். அனைவருக்கும் பெயர் தெரியும் IT கம்பெனி ஒன்றில் மேனேஜர். பார்மல் முழுக்கை சட்டை , ஐயன் செய்த பார்மல் பாண்ட் , சமீபமாக பாலிஷ் இடப்பட்ட ஷூக்களுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்</p><p>“ஹலோ நவீன்..” என்று வலக்கை நீட்டினேன்</p><p>“ஓ ஹாய் அருண் ! வெல்கம் !!” என்று கைகுலுக்கினார். “வாங்க மேல போகலாம்..” என்று தன் வீட்டு வாயிற்கதவை திறந்தார்.</p><p>உள்ளே நுழைந்ததும் இடப்பக்கம் நான்கடி எடுத்து வைத்து வலப்பக்கம் திரும்பினால், ஒராள் மட்டுமே நடக்க கூடிய இரும்பு படிக்கட்டுகள். வாயிற்கதவை போன்றே சிகப்பு நிற பூச்சு. படிகள் முடியும் இடத்தில், வலப்பக்கம் திரும்பி நேரே நடந்தார். பின் தொடர்ந்தோம். நான்கடியில் இருந்தது நாங்கள் இனி உழைத்து தீர்க்கபோகும் அலுவலகம். செங்கற்கள் அடுக்கி வெய்ததுபோல் எஸ்ட்டேரியர் டிசைன். வலமிருந்து இடம் முழுதும் மேலொன்றும் கீழொன்றுமாய் ஜன்னல்கள். அனைத்தும் உள்ளஇருப்பதை மறைக்கும் கருநீல கண்ணாடி ஜன்னல்கள். அவற்றின் முடிவில் எட்டடி உயரமும், 4 அடி நீளமும் கொண்ட மரக்கதவு. அதன் பின் மீண்டும் 2x3 அடுக்கு கருநீல ஜன்னல்கள். கதவிற்கும் இடப்புற ஜன்னல்களும் இணையும் பகுதியில் ஓர் போர்ட்ரைட் ஓவியம். நடராஜர் அண்ட பேரண்டத்தில் நடமாடும் பின் புலத்தில் இருந்தது. நவீன் கதவை திறந்தார்.</p><p>ஒரு நீண்ட ஹால், அதன் இடப்புற மூளையில் சிறியதாய் ஒரு பாத்ரூம். அதன் எதிர் மூலையில் ஒரு மாற மேசை , அதில் சிறிய மைக்ரோ வேவ் அவன், சிறிய பிரிட்ஜ் என ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஹாலின் ஜன்னல் ஒட்டிய பகுதியை ஒட்டி 1x3 க்யுபிகல் அமைக்க பட்டிருந்தது. கடைசி க்யுபிகல் மட்டும் சற்றே நீண்டிருந்தது. அதில் சில புத்தகங்கள், கருநிற ஜிகினா தாளில் செய்யப்பட்ட பேப்பர் பெண் சிலை, INDEPENDENT என பொறிக்கப்பட்ட காபி கப். அதனை ஒட்டிய வலப்புற சுவற்றில் போஸ்டர் ஒன்று ஒட்டப்பட்டிருந்தது. கருநிற பின்னணியில் வெள்ளி நிறத்தில் கேமப்லாஜ் (Camouflage) என்று அச்சிடப்பட்டிருந்தது.</p><p>“ஸோ , நவீன் யாரோட நாங்க இந்த ஒர்கிங் ஸ்பெஸ ஷேர் பண்ணப்போறோம் ?” மும்முரமாய் முதல் க்யுபிகளில் நியூஸ்பேப்பரை மாற்றிகொன்றிருந்தவரிடம் கேட்டேன்.</p><p>“யா, ஷி இஸ் கேபி (KB), மஸ்ட் பி ஹியர் எனிடைம் !! அவங்க ஒரு பிரீலான்ஸ் டிசைனர்..“ என்று பதிலளித்தார், நான் கேட்காத கேள்விக்கும் சேர்த்து.</p><p>ஷி என்றதும் நாராயணன் முகத்தில் பளிச்சென பிரகாசம். அதை கண்டும் காணாமல் “ஒ குட்” என்றேன். சடாரென கதவை திறந்து உள்ளே வந்தார் அந்த பெண். “ஹாய் நவீன் !” என்று சொல்லிக்கொண்டே. “ஹே கேபி ! யுவர் நியூ கோ ஒர்க்கர்ஸ் ஆர் ஹியர்” என்று எங்களை அறிமுக படுத்தினார் நவீன்.</p><p>“ஹை ! ஐ அம் நாராயணன்” என்று தானாக கை கொடுத்தான், செயற்கையான சிரிப்போடு. “ஹலோ, நைஸ் டு மீட் யு” என்று கைகுலுக்கினாள்.</p><p>“அண்ட் திஸ் இஸ் அருண், அவர் CTO” என்று என்புறம் திரும்பினான். “ஹலோ அருண் !” என்று கைகுலுக்கினாள்.கருப்பு நிற முழுக்கை சட்டை, பேடட் ப்ளூ ஜீன் அணிந்திருந்தாள். தோளிலே, வெண்ணிற கைப்பை. கழுத்தை ஒட்டிய வெள்ளி செயின். மாநிறம். ஒப்பனைகள் இல்லாத முகம். பார்வையில் ஓர் தனி ஆளுமை இருக்கத்தான் செய்தது.</p><p>“சாரி , உங்க பேர்?” என்றேன் பார்மல் ஆன புன்முறுவலோடு.</p><p>“ஒ மை பேட் , அம் கண்ணம்மா” என்றாள். சற்று நம்ப முடியாமல் “ஒ நைஸ்… நல்ல தமிழ் பெயர்.. யுநீக் !!” என்றேன்</p><p>“தேங்க்ஸ், இதுக்கு நீங்க என் அப்பாவ தான் அப்ரீசியேட் பண்ணனும்” என்றாள்</p><p>“அவர் பேரென்ன பாரதியாரா ?” என்று அசட்டு ஜோக் அடித்தான் நாராயணன். “இல்லைங்க ! பாக்கியராஜ் …” என்று அலட்சியமாக ஒரு நொடி பார்த்துவிட்டு , “யு கைஸ் கேரி ஆன்” என்று மெல்ல நகர்ந்தாள்.</p><p>“நானும் கிளம்பறேன், எனக்கு ஆபீஸ்க்கு டைம் ஆச்சு, கால் மீ பார் எனிதிங் யு மே நீட்” என்று நவீன் விடைபெற்றார். “மாடர்ன் பொண்ணோட பேரு கண்ணம்மா பாக்கியராஜ் !!… ஹும் , என்ன மட்டமான காம்பினேஷன் இது ??“ என்று என் காதருகே முணுமுணுத்தான் நாராயணன் . பொய்யாக முறைத்தேன். கார்டுபோர்டு பெட்டிகளுள் துழாவ தொடங்கினான். அவ்விடம் தன் லேப்டாப் ஆன் செய்துகொண்டே தன் டைரியை புரட்டினாள். நானும் என் டெஸ்க்டாப் செட் செய்ய துவங்கினேன்,,</p><p>*****</p><p>அடுத்த இரு வாரங்களும் வேலை சுமுகமாக இருந்தது. காலை 8 மணிக்கு ஆபீஸ் வருதல், 11 மணி காபி, 2 மணி மதிய உணவு, மீண்டும் 5 மணி காபி என்று இடைவெளி விட்டு இரவு 11–12 வரை வேலை என்று கடிகாரமாய் சுற்றினோம். தினமும் காலை 9 மணியளவில் அபிஷேக்கிடமிருந்து அழைப்பு வரும்.</p><p>அபிஷேக் என்னுடைய பார்ட்னர். கலிபோர்னியாவில் வசிக்கும் இந்தியர். பெரிய வங்கியில் சீனியர் மார்க்கெட்டிங் மேனேஜர். எங்களுடைய ஸ்டார்ட்டபின் CEO. முதலீடு செய்த கனவான். என் மீது அதீத நம்பிக்கை கொண்டவர். அனைத்தும் இழந்து நின்ற சமயம் அரவணைத்தவர். அவருடைய ப்ராடக்ட் இடியாவை தான் நானும் நாராயணனும் வடிவமைத்து கொண்டிருந்தோம். வேலை நேரம் போக மற்ற நேரம் அவரும் இதில் உழைத்தார்.</p><p>அன்று அழைப்புக்கு பதில் இ மெயில் ஒன்று வந்தது. “ஹை அருண் , கெஸ் வாட்? காட் ஏன் அப்பாய்ண்ட்மென்ட் வித் எ லீடிங் பின் டெக் சிஇஒ..திஸ் தர்ஸ்டே.. நீட் சம் மாடிபிகேஷன்ஸ் டு அவர் POC. ஹவ் மைலேட் யு தி டீடைல்ஸ். கேட்ச் யு லேட்டர்.” என்று சுருக்கமாக விஷயத்தை சொன்னது. இரண்டு நாட்களுக்குள் இம்ப்ரெஸ் செய்திடும் மாதிரி செயலி ஒன்றை தயார் செய்ய வேண்டும். கடினம் தான் என்றாலும், தவர விடக்கூடாத வாய்ப்பு. இதற்கான செயல் திட்டத்தை நாராயணனிடம் விளக்கி கொண்டிருந்தேன், வழக்கமாக நாங்கள் காபி குடிக்கும் பேக்கரியில் நின்றுகொண்டு. நான் சொல்வதை கவனித்து கொண்டிருந்தவனின் பார்வை என்பின்னால் இருந்த ரோட்டின் ஓரம் சென்றது. கை நீட்டி புன்னகைத்தான். யாரென திரும்பினேன். சிறிதாய் எங்களை பார்த்து மென் புன்னகை செய்துவிட்டு கடந்தாள் கண்ணம்மா.</p><p>“செம ஹெட் வெயிட் ண்ணே இந்த பொண்ணுக்கு !!” என்று புலம்ப தொடங்கினான்.</p><p>“ஏன் அப்படி சொல்ற? உன்ன கண்டுக்க மாட்டேங்கிறாளா?” என்று அவனை சீண்டினேன்.</p><p>“இல்ல ண்ணே, நெறய கேள்விப்பட்டேன்.!! சரிஇல்லண்ணே !!! இந்த பொண்ணு பத்தி நெறய ரூமர்ஸ்.. நவீன் அம்மா சொன்னாங்க” என்று பேச தொடங்கினான்.</p><p>“டாய், சும்மா தேவை இல்லாத விசயத்துல எல்லாம் தலையிடாத!! நம்ம வேலைய மட்டும் பார்ப்போம்” என்று கடிந்து கொண்டேன். சட்டென அமைதியானான். “சரி சரி, கோச்சிக்காத !! நம்ம டெமோவா முடிச்சிட்டு இதை பத்தி பேசுவோம்!!” என்று சமாதானப்படுத்தினேன்.</p><p>*****</p><p>இரவு மணி 1 ஐ தொட்டது. நாராயணன் கண்கள் சுருங்க கீபோர்டின் மேல் விழுந்தான். “நாராயணா! நீ போய் தூங்கு, நான் பாத்துக்கிறேன்” என்று அவனை எழுப்பினேன். “சாரி ண்ணே கடைசி நேரத்துல ஒரு பக், நான் கொஞ்சம் முன்னமே டெஸ்ட் பண்ணிற்காணும்.” என்றவனிடம், “இட் ஹப்பென்ஸ், நீ கெளம்பு” என்று அனுப்பி வைத்தேன். அவன் சென்று ஒருமணி நேரம் ஆகியும் எந்த வழியும் தோன்றவில்லை. இரவுக்குள் இதை முடிக்காவிட்டால், நாளை அபிஷேக்கின் டெமோ பெரும் சொதப்பல் ஆகிவிடும் என்ற எண்ணமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு யோசனை பிறந்தது, அதை செய்யலிட்டு பார்த்தேன். டெமோ ஓட தொடங்கியது. சபாஷ் என்று என்னை நானே பாராட்டிக்கொண்டேன். ஒரு முறை எல்லாவற்றையும் சோதித்து பார்த்துவிட்டு கிளம்பலாம் என்று எத்தனித்தேன். மணி 3.</p><p>இரவில் வேலை செய்வதின் மிக பெரிய சவால் 3–4 வரும் தூக்கத்தை தாண்டிட வேண்டும், கண் அயரவே கூடாது. 4 மணிக்கு மேல் உடலில் ஒரு வித சுறுசுறுப்பு வந்துவிடும். ஸ்டார்ட்டப் அனுபவம் சொல்லி கொடுத்த பாடங்களில் இதுவும் ஒன்று. தூங்காமல் இருக்க இருக்கையை விட்டு எழுந்து நடக்க துவங்கினேன். ஆஃபிஸின்னுல்லே இங்கும் அங்கும் நடந்தேன், கைகளை மடக்கி நீட்டி , கழுத்தை இடவலமாக சுழற்றி என்னை நானே தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள ப்ரயத்தனப்பட்டேன். சட்டென ஏதோ ஒன்று என் கண்ணில் பட்டது. அது கண்ணம்மாவின் டைரி. மாலை கிளம்பும் அவசரத்தில் மறந்து விட்டால் போலும்.</p><p>ஏதோ ஓர் இனம் புரியா ஆர்வம் என்னை பற்றிக்கொண்டது. அடுத்தவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் தலையிடுதல் முறையா என்ற தர்க்கம் தோன்றாமல் இல்லை. இரவு 3 மணிக்கு தரகங்களுக்கு என்ன வேலை என்று சாக்குசொல்லிக்கொண்டு அந்த டைரியை கையில் எடுத்தேன். முதல் பக்கத்திலிருந்த முதல் வாசகம் “My soul is from elsewhere, I’m sure of that, and I intend to end up there” — Rumi என்று எழுதி இருந்தது. மேலும் படித்தேன் , மணி ஆறை தொட்டது.</p><p>ஏதோ நினைவு வந்தவனாய் திரும்பினேன். எனது சிஸ்டம் FATAL EXCEPTION என்று அலறிக்கொண்டிருந்தது. சடாரென டைரியை எடுத்த இடத்தில் வைத்துவிட்டு கீபோர்டு மீது பாய்ந்து வேலையை தொடர்ந்தேன். நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. எல்லாவற்றையும் சரி செய்ய மணி காலை 7:30 ஆனது. அபிஷேக்கிற்கு மெயில் தட்டி விட்டு அப்படியே டேபிலில் சரிந்தேன். தூக்கம் என்னை எப்படி கவ்வியது என்று அறியேன்.</p><p>*****</p><p>“அருண்..! அருண் ..!” என்னை யாரோ உலுக்கியது போல் இருந்தது. மங்கலாக ஒரு உருவம் மெல்ல மெல்ல குவிந்தது. அந்த உருவம் கண்ணம்மா.</p><p>“சாரி டு வேக் யு அப்!! மணி 12 ஆகுது நீங்க ஒன்னும் சாப்பிடாத மாதிரி தெரியுது, இட்ஸ் நாட் குட் டு ஸ்கிப் புட் !!!” என்று அக்கறையாக விசாரித்தாள். “நாராயணன் வரலியா?” . “ஐ ஹாவென்ட் சீன் ஹிம் சின்ஸ் மார்னிங்” என்று பதிலளித்தாள். மெல்ல எழுந்து பாத்ரூமை நோக்கி சென்றேன். உள்தாழிட்டுக்கொண்டு , நீரால் பொளீர் பொளீர் என முகம் கழுவினேன். கைகுட்டையால் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். கண்ணம்மா தன வேலையில் பரபரப்பானாள். செல்போன் எடுத்தேன் 12 மிஸ்ட் கால்ஸ், நாராயணன் ஜூனியர் என்று காட்டியது.</p><p>“யு ஆல்ரைட் ?” என்று சட்டென திரும்பி கேட்டாள். “திங்க் சோ, டெட்லைன் பிரஷர், அதான் தூங்கிட்டேன்.” என்றேன். “தட்ஸ் பேட்… உங்கள மாறி சாப்ட்வேர் மக்கள் ஹெல்த்ல கவனம் செலுத்தறதே இல்ல. யு நீட் எ காபி ஆர் சம்திங் ? காட் மை ஸ்கூட்டி !! ஐ கேன் ட்ராப் யு அட் தி பேக்கரி” என்றாள் கனிவாக. “யெஸ்.. ஒரு காபி சாப்பிட நல்லா இருக்கும்னு தோணுது.. 5 மினிட்ஸ், மெயில் மட்டும் செக் பண்ணிட்டு வரேன்ங்க, போலாம்“ என்றேன் . “ஓகே..” என்று மீண்டும் தன் வேலையை தொடர்ந்தாள்..</p><p>*****</p><p>நல்லதொரு காபி என்பது அதன் நெடியிலே பரவசப்படுத்த வேண்டும். உட்கொள்ளும் ஒவ்வொரு கணமும் உடலெங்கும் புது வெப்பம் பாய்ச்சிட வேண்டும். கொஞ்சம் கார்ப்பு, அதனினும் கொஞ்சம் சர்க்கரை என சரிவிகிதத்தில் இருத்தல் வேண்டும். ஏதுமற்ற நிலையில் வெற்றிடத்தில் சவம் போல் இருப்பவனை மீண்டும் வாழ வைக்கும் அமுதம் காபி. அப்படியொரு அதியற்புத காபி ஒன்றை பருகி கொண்டிருதேன். எதிரில் அவள் அமர்ந்திருந்தாள், தன செல்போக்குள் மூழ்கியபடி. இந்த பெண்ணுக்குள் இன்னும் எத்தனை எத்தனை ஆச்சர்யங்கள் இருக்குமோ!!. ஒரு நிமிடம் அவள் டைரி பக்கங்குளுக்குள் சென்று வந்தேன். சிறிய பரவசப்புன்னகை ஒன்று பூப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை.</p><p>“இப்போ பெட்டரா பீல் பண்றீங்களா?” சட்டென்ன என் எண்ணவோட்டங்களை மறித்து கேட்டாள்</p><p>“பீலிங் எ லாட் பெட்டர், தேங்க்ஸ் !” என் பார்மல் புன்னகைகள் ஏதுமின்றி.</p><p>“இப்படி தான் இருக்குமோ இந்த IT லைப், எப்போ தூங்கிறோம் எப்போ எந்திரிக்கிறோம் எதுவுமே தெரியமா!!! நல்ல வேலை அம் நாட் இண்டு திஸ் !”</p><p>“அப்படினு சொல்ல முடியாதுங்க, இட்ஸ் ஆல் அபௌட் பேஸ்ஸன்! சமயங்கள்ல இது மாதிரி பிரஷர் இருக்கும். பட் எந்த வேலைல தான் கஷ்டம் இல்லை ??? பை தி வே, நீங்க ஏன் டிசைனர் ஆனீங்க ?”</p><p>“ஒரு கிரேட்டிவ் கிரேஸ்னால. தனியா ஸ்டுடியோ ஆரம்பிச்சி 2 வருஷம் ஆகுது ! தவிர நிறங்கள் மேல ஒரு தனி ஈர்ப்பு !”</p><p>“இன்டெரெஸ்ட்டிங் ! ஆனா நீங்க ப்ளாக் தான் ரொம்ப ப்ரீபெர் பண்ணுவீங்க போல? உங்க பிராண்ட் லோகோ, பேப்பர் ஆர்ட்னு எல்லாத்துலயும் ப்ளாக் ஷேட்ஸ் தான் அதிகமிருக்கு..”</p><p>“ட்ரு! ஏன்னா ப்ளாக் இஸ் தி பரபக்ட் கேன்வாஸ்!! எல்லா நிறத்துக்கு பின்னாடியும் ஒரு கதை இருக்கும், ஆனா கருப்பு நிறத்துக்கு பின்னாடி வெறுமை மட்டும் தான் இருக்கும். அத பின்புலமா யூஸ் பண்றதால, மத்த நிறங்கள கொஞ்சம் எலிவேட் பண்ணி காட்டும்… வெறுமையோட சிறப்பே சுத்தி இருக்கிற சின்ன சின்ன விஷயத்தை கூட அழகா காட்றதுதான்…”</p><p>“ப்பாஆஆ… கவித கவித !! இத ஆட்டோ பின்னாடியே எழுதலாமே !!”</p><p>சற்றும் எதிர்பாராதவளாய்.. “ஹே கால வாருறீங்க பாத்தீங்களா..” என்று முறைத்தாள்</p><p>“இல்லங்க நல்ல பிலோஸோபி தான், டக்குனு உங்கள்ட இருந்து எதிர் பாக்கல, … ஹா ஹா..” என்று மீண்டும் சிரித்தேன் ,</p><p>“நீங்க ஜோக் எல்லாம் அடிப்பீங்களா ?”</p><p>“இல்லை பட் பொண்ணுங்கள கலாய்க்கிறது மட்டும் கொஞ்சம் நாச்சுரலா வரும்…” என்று புன்னகைத்தேன்</p><p>“பார்ரா…!!! இந்த பையனுக்குள்ளயும் ஏதோ இருந்திருக்கு பாரேன்” என்று குறும்பாய் சிரித்தாள்,</p><p>சிரித்தேன், சிரித்தோம் !!! இருவரும் அணிந்திருந்த மெச்சுரிட்டி முகமூடி சற்றே அவிழ தொடங்கியது.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ba6dab0cbaae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Goat and the colorless bird]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/the-goat-and-the-colorless-bird-8790be54a170?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8790be54a170</guid>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <category><![CDATA[existentialism]]></category>
            <category><![CDATA[short-story]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Feb 2019 16:25:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-08T16:25:36.711Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/231/1*Ae-ULwf0rJLuJVDQLwnVcQ@2x.jpeg" /></figure><p>I always wanted to be that bird, the colorless one !</p><p>Flying high in the sky, painting herself with</p><p>the whole spectrum of colors every now and then</p><p>She looked fiery red while crossing the sun</p><p>flawlessly white in the clouds, oceanic blue in the clear skies</p><p>She looked magical when she flew in the rains</p><p>flapping her transparent wings faster</p><p>Uh, I want to be that bird, that colorless one !</p><p>Not many in the herd could see her</p><p>The Old bucks who ever did never spoke of her</p><p>“It’s just a mirage ! Goats can’t become birds and fly” –</p><p>the whole herd would yell interrupting my admiration.</p><p>So I fled my herd following her trial</p><p>and its been seven long summer days</p><p>First came the meadows</p><p>Delicious Shrubs, broader tree shades</p><p>Green, green and green everywhere</p><p>Then came the desert</p><p>dry, thirst, starvation with no oasis to revert</p><p>sand, dust and sand everywhere</p><p>Crossing which came the mighty mountains</p><p>with steep rocks and a cloudy top</p><p>climbed, climbed and I climbed – blue, white and blue everywhere</p><p>Coming down from the mountain came the river</p><p>soothing and chilling at the start</p><p>deepening, suffocating as i moved further</p><p>swam, swam and i swam – water, water and water everywhere.</p><p>At last, I reached the terrain bleeding</p><p>I see a path that ends and the bird is nowhere to be seen</p><p>hardly remember where i missed</p><p>wobbling, wobbling and i’m wobbling – A red dusky sky</p><p>red, blood and red everywhere.</p><p>Closing my eyes, holding my breath, i ran the last mile</p><p>faster and faster until i could no longer</p><p>with heart pounding, I stood at the edge of a cliff</p><p>Gasping, Opened my eyes and i saw</p><p>nothing, nothing and absolute nothing.</p><p>My eyes were starting to doom, dark black and dark everywhere</p><p>legs could no longer stand. I fell hard on the ground</p><p>My body is being torn apart by claws — vultures I presume</p><p>Hearing a distinct scream, i opened my eyes again</p><p>for the one last time, I saw,</p><p>Paving way across the vultures</p><p>came the bird engulfing the sun light in all its golden glory</p><p>Ah!!! i just wanted to be that bird, the one that is colorless !</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8790be54a170" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Birth]]></title>
            <link>https://medium.com/@praburaamjayaraman/birth-a6f2696bfbf4?source=rss-4fbaf59bea4f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6f2696bfbf4</guid>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <category><![CDATA[soul-searching]]></category>
            <category><![CDATA[existential-crises]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Praburaam Jayaraman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Feb 2019 14:28:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-08T14:40:15.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/324/1*9YtAjfR6Ow0eikqDls6VUw@2x.jpeg" /></figure><p>My very first birth was a fish</p><p>Sailing across the depths of oceans</p><p>Hardly been few nautical miles a shark ended it Before I could even make a wish</p><p>Fins become feathers in my next birth</p><p>Had the whole blue sky to lurk around</p><p>But, In a stratospheric attempt , i fell</p><p>higher the flight harder the descent – miserably bleeding on muddy earth</p><p>Cautiously, the third time ,I chose the terrain</p><p>Crawled, hopped, tread, jumped and ran</p><p>Sometimes to hunt, sometimes to be hunted.</p><p>Took me decades and a dozen births to grasp the food chain</p><p>The last time , I was pragmatically convinced to be a human</p><p>The master of the world who thwarted most survival fights</p><p>with his brains than brawns, had harnessed every resource for his species</p><p>Yet, he kept running</p><p>Running from what he is to what he is not or the vice versa</p><p>Living half baked comparing , judging, framing mundane rules for others and sometimes himself</p><p>Dies multiple time in one single life – the imbecile human</p><p>Had enough of it, when I went into my last human sleep.</p><p>My spirit was numb, Never wanting birth again,until I woke up reluctantly to a new dawn</p><p>I had no wings, fins or legs</p><p>Neither size, shape or color</p><p>but I could fly and float</p><p>Rhyme with the flora of the woods</p><p>Resonate with the waves of the ocean,</p><p>Echo with the rage of waterfalls, boulder rolls, explosion of the clouds</p><p>Wise men picked me up with their bamboos, strings, keys and drums</p><p>Embedded me with their elegantly curated voices out of their never ending creativity.</p><p>One ounce of their own souls into words</p><p>In this new birth ‘m a song – a seal of music &amp; lyrics</p><p>I bring smile, i bring tears,</p><p>I heal broken hearts and muffled heads</p><p>I give dreams, I give hopes</p><p>I evoke catharsis and cleanse some poor souls</p><p>As long as souls want to outreach, I’m gonna live forever.</p><p>Everytime am sung, i’m born afresh</p><p>Uh, A meaningful birth atlast</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6f2696bfbf4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>