<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Pineapple Apple on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Pineapple Apple on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@pskkustudent?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*cJFEC97lgkN8Wq2J9SlzfA.jpeg</url>
            <title>Stories by Pineapple Apple on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@pskkustudent?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 20:49:39 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@pskkustudent/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ชีวิตที่เปลี่ยนผ่าน]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99-f47fe9980153?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f47fe9980153</guid>
            <category><![CDATA[pskkustudent]]></category>
            <category><![CDATA[prn]]></category>
            <category><![CDATA[บทสัมภาษณ์]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pineapple Apple]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Feb 2021 09:41:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-28T10:13:42.213Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong><em>“ประสบการณ์ชีวิตและการลงมือทำนั้นสำคัญมาก </em></strong><em>การที่เราเรียนสูงอาจจะไม่สามารถตอบโจทย์ชีวิตได้ทั้งหมด พี่มองว่าเกรดและใบปริญญาเหมือนเป็นตัวชี้วัดความรับผิดชอบของเราซะมากกว่า ระหว่างทางเราควรใช้เวลาให้คุ้มค่า เก็บเกี่ยวทุกประสบการณ์ </em><strong><em>ในชีวิตมันไม่มีอะไรที่เราทำแล้วเรียกว่าเสียเวลาหรอกนะ ทุกอย่างมันสอนอะไรบางอย่างให้เราเสมอนั่นแหละ”</em></strong></blockquote><p>หลายครั้งเราไม่สามารถมองเห็นทางออกของปัญหาได้จากจุดที่เรายืนอยู่ ดังนั้นการได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้ใหญ่ซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมา อาจช่วยให้เราเข้าใจและตื่นรู้มากขึ้น วันนี้เราจะพาทุกคนมาพูดคุยกับ อาจารย์จริงใจ อารีมิตร อาจารย์ภาคเทคโนโลยีเภสัชกรรม คณะเภสัชศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น อาจารย์ผู้มีจิตตั้งมั่นว่าจะสร้างคน เพื่อสร้างสังคมที่ดี ผ่านคำบอกเล่าระหว่างทางการเติบโตที่อบอุ่นไปด้วยเรื่องราวอันน่าประทับใจ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mdl0TqJWajhb0zCF5wBL9A.jpeg" /></figure><h4><strong>โชคดีจังที่ได้เรียนเภสัชฯ</strong></h4><p>ตอนที่พี่จะสอบเอนทรานส์ ได้ทำการเลือกคณะที่ถูกใจไว้คือ คณะทันตแพทยศาสตร์ และได้ใส่คณะที่มีคะแนนรองลงมาเผื่อไว้ นั่นคือ คณะเภสัชศาสตร์ ผลออกมาตามโชคชะตา เราได้คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตอนนั้นพี่เข้าไปโดยไม่รู้เลยว่าคณะนี้เรียนอะไรบ้าง แต่คุณแม่บอกพี่ว่า “ลูกโชคดีนะที่ได้เรียนในสิ่งที่ยังไม่เคยรู้” คุณแม่พี่เป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมาก ท่านไม่เคยมองว่าอะไรเป็นปัญหาเลย แต่มองว่ามันเป็นความท้าทายใหม่ที่เราต้องก้าวข้ามไปให้ได้ เหมือนกับคำพูดที่ว่า <strong>“เส้นทางหลังภูเขามักสวยงามเสมอ”</strong></p><p>ช่วงสองปีแรกในคณะเภสัชฯ พี่ก็เรียนได้ไม่ค่อยดีนัก อาจจะยังไม่รู้ลึกซึ้งว่าเราต้องการอะไร เคยไปเรียนวิชาสถิติที่คณะบัญชี ตอนนั้นได้คะแนนออกมาต่ำกว่าเกณฑ์มาก ถึงขั้นอาจารย์ที่สอนบอกว่า ควรจะไปทำการถอนรายวิชาถ้าไม่อยากติด F แต่ด้วยความที่มีกุนซือข้างกายที่ดี อย่างคุณแม่ จึงทำให้พี่ไม่ท้อแท้ต่ออุปสรรคตรงหน้า มองมันเป็นสิ่งท้าทาย ทำให้สามารถสอบผ่านวิชานั้นมาได้โดยไม่ติด F จนกระทั่งปี 3 ได้มาเจอวิชาทางภาคเคมี ก็รู้สึกได้เจอสิ่งที่ตัวเองชอบ เห็นโครงสร้างเคมีน่ารักไปหมด การย้ายอะตอมและการเขียนสมการปฎิกิริยาเคมี การท่อง SAR (Structure activity relationship คือ การดูโครงสร้างของยาว่ามีความสัมพันธ์กับการออกฤทธิ์อย่างไร) ของสารกลายเป็นของเล่นที่แสนสนุก ตอนนั้นแหละที่พี่รู้สึกว่าเราโชคดีมากที่ได้มาเรียนเภสัช จนมาถึงปี 5 ที่จะต้องเลือกสาย พี่เลือกสายควบคุมและประกันคุณภาพ มันเป็นสายที่เน้นเรียนเกี่ยวกับการตรวจสอบคุณภาพและวิเคราะห์สารต่าง ๆ โดยใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ สาเหตุหลักก็คือสายนี้เรียนแล้วเข้าใจ เรียนแล้วเราทำได้ดี เรารู้สึกอยากจะรู้ทุกครั้งที่อาจารย์สอน เลยเป็นข้อสรุปได้ว่า หากเราทำในสิ่งที่เรารัก เราจะไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด และแน่นอนว่าเราย่อมทำมันได้ดี จนในที่สุดพี่ก็เรียนจบพร้อมคว้าเกียรตินิยมอันดับ 2 มาได้แบบไม่ทันตั้งตัว รู้อีกทีเพื่อนบอกว่า เกรดเรา ได้เกียรตินิยมนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/525/1*8QMsgYA1TFkevpH1ohCR7A@2x.jpeg" /></figure><h3><strong>ที่ทำงานคือเวทีแสดงของเรา</strong></h3><p>หลังเรียนจบ เด็กเภสัชต้องเลือกสถานที่ที่จะต้องใช้ทุน ตอนนั้นพี่ตั้งใจเลือกในกรุงเทพฯ เพราะว่าเป็นคนกรุงเทพฯ ไม่อยากเดินทางไปไหน เป็นคนไม่กล้าที่จะไปไหนคนเดียวไกล ๆ จึงเลือกใช้ทุนที่องค์การเภสัชกรรม (Government Pharmaceutical Organization ; GPO) ที่นี่เหมือนเป็นเวทีให้พี่ได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาจริง ๆ นะ เพราะเราได้ไปทำในตำแหน่งเภสัชวิเคราะห์ตัวยาสำคัญ ตรงกับที่ได้เรียนมาตอนปี 5 เลย ในเนื้องาน ต้องทำการตรวจสอบวัตถุดิบที่จะนำไปใช้ผลิตยาว่าผ่านมาตรฐานของสารตรงตามที่กำหนดในตำรายาอ้างอิงหรือไม่ เช่น USP ( United States Pharmacopeia) ในขั้นตอนนี้วัตถุดิบทุกอย่างที่จะนำมาใช้ในการผลิตยาจะต้องผ่านมือเราหมด มันเป็นเหมือนเราเป็นด่านแรกที่ต้องตรวจสอบ เพื่อรับประกันว่า ตัวยาสำคัญและวัตถุดิบต่างๆที่จะนำไปใช้ในการผลิต ผลิตภัณฑ์ยานั้นมีคุณภาพหรือไม่ โดยส่วนตัว ชอบงานนี้มากค่ะ</p><p>ถ้าถามว่าเหตุการณ์ตราตรึงใจในการทำงานที่ GPO เหรอ…มีวันหนึ่งผู้ลักลอบค้าฝิ่นถูกจับได้ ทางตำรวจจึงเอาฝิ่นจำนวนมากซึ่งเป็นของกลางมาทำลายที่องค์การเภสัชกรรม มีฝิ่นบางส่วนถูกอนุญาตให้นำมาใช้เป็นสารมาตรฐานในการวิเคราะห์ได้ เราต้องเป็นคนลงไปเอาของกลางนี้มาวิเคราะห์ ต้องเจอฝิ่นเป็นกองใหญ่ ๆ กลิ่นแรงมาก เหตุการณ์นี้พี่รู้สึกว่าตื่นเต้นดี อยากเจอแบบนี้บ่อยๆ เพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย<em> (หัวเราะ)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T1MAYjKpf-6wGy86u5lRjA.jpeg" /></figure><h4><strong>ก้าวข้ามความกลัว</strong></h4><p>ที่ GPO เราคิดว่าที่ทำงานนี้ เหมาะกับเรามาก คนรอบตัวเราดี น่ารักทุกคน แต่แล้วชีวิตก็จะต้องเปลี่ยนอีกโดยเราไม่รู้ตัว หลังจากทำงานที่องค์การเภสัชกรรมได้ 2 ปี ก็มีคนชวนพี่ให้ไปเรียนต่อปริญญาโท ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าถ้าเรียน คงเรียนในไทยนี่แหละ เพราะว่าเป็นคนกลัวชาวต่างชาติที่พูดภาษาอังกฤษมาก ตั้งแต่เล็ก ๆ แล้ว กลัวจนคุณแม่บอกว่า ชาตินี้คงไม่ได้ไปไหนนอกจากอยู่ประเทศไทย เลยคิดว่าจะหาทุนเรียนละกันจะได้ไม่ต้องรบกวนครอบครัว แต่แล้วชะตาชีวิตก็หนีไม่พ้น มีคนมาบอกว่า รัฐบาลญี่ปุ่นมีทุนเรียนฟรี ไม่มีข้อผูกมัด ที่เรียกว่าทุน Monbukagakusho: MEXT เลยคิดว่าทุนนี้แหละที่เราต้องการ ด้วยไม่ต้องใช้ภาษาอังกฤษ โดยตอนนั้นลืมคิดไปว่า ภาษาญี่ปุ่นเราไม่ได้เลย แม้แต่นิดเดียว ตอนนั้นก็กลัวและไม่กล้าสมัคร แต่อาจเป็นเพราะคำสอนของคุณแม่ที่บอกว่า “จงกล้าในขณะที่กลัว” เลยคิดอย่างเดียวว่า ต้องลองเลยทำการยื่นใบสมัครทุน โดยมีอาจารย์ที่เคยได้ทุนนี้มาก่อนเป็นคนเขียน Recommendation letter (จดหมายแนะนำ) เพื่อใช้ในการยื่นทุนให้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fEU5ZKjJ7p8DB6yt5gb1Qw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*PEz_APJJc-AGsl3VSo1f5g@2x.jpeg" /></figure><p>การสอบชิงทุนครั้งนี้รับเพียง 60 คนทั่วประเทศ หลังจากพี่ยื่นใบสมัครไปเรียบร้อย พี่ก็รู้สึกว่าอย่างน้อยเราได้ลงมือทำแล้ว ครั้งหนึ่งชีวิตคนเรามันก็ต้องลองเสี่ยงดูบ้างเนอะ สุดท้ายผลก็คือพี่คว้าทุนมาได้ ตอนนั้นตื่นเต้นมากพร้อมกับความรู้สึกกลัว ว่าเราจะรอดหรือไม่ ซึ่งสิ่งที่สัมผัสได้คือ การได้ไปใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่น มันเปลี่ยนแปลงชีวิตพี่จากคนที่ไม่กล้าทำอะไรคนเดียวให้สามารถพึ่งพาตัวเองได้ ได้ฝึกทักษะการเอาตัวรอด การปรับตัวในสถานการณ์คับขันต่าง ๆ และยังได้วัฒนธรรมดี ๆ ติดตัวกลับมาใช้จนถึงปัจจุบัน เช่น การอ่อนน้อม การประหยัด ตรงต่อเวลา ความขยันขันแข็ง อดทน การซื่อสัตย์ต่อวิชาชีพและการทำงาน ต้องขอบคุณช่วงระยะเวลา 5 ปีของการการเรียนต่อปริญญาโทและปริญญาเอกที่ญี่ปุ่นในครั้งนี้มากจริง ๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*zV-Qs3hEoIR5h9GorEn8dg@2x.jpeg" /></figure><p>จากชีวิตที่พี่เล่ามาตั้งแต่เรียนปริญญาตรีจบจนได้ทุนไปเรียนจนจบปริญญาเอก จะว่าไปมันเป็นเพราะโอกาสนะ โอกาสก็เหมือนวงล้อชิงโชคที่หมุนตลอดเวลา เราไม่มีทางรู้เลยว่าเราจะได้โอกาสไหนมาหรือเสียโอกาสไหนไป หรือโอกาสมันจะมาเมื่อไหร่ เพราะเวลามันมา มันไม่ได้บอกเราล่วงหน้า แต่สิ่งที่เราทำได้เพียงอย่างเดียวคือ จะจับมันไว้หรือจะปล่อยมันไป ฉะนั้นอย่าเสียเวลาไปกับการกลัวและไม่กล้าเลยค่ะ แม้สุดท้ายอาจไม่สำเร็จ แต่อย่างน้อยที่สุดเราก็ได้ลอง ได้ทำ ได้ใช้โอกาสที่ไม่รู้ว่าจะมาอีกเมื่อไหร่ มาเติมเต็มให้กับชีวิตเรา แล้วมันจะมาช่วยให้เราเอาชนะความกลัวในใจตัวเองได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QYiucK9mvL9nmUs9rp-eNw.jpeg" /></figure><h4><strong>คุณค่าที่ประเมินค่าไม่ได้</strong></h4><p>จากวันแรกที่จบปริญญาเอก แล้วกลับมาประเทศไทยตอนนั้นรู้ได้เลยว่า ที่ประเทศไทยหางานบริษัทเอกชนยากมากสำหรับคนจบปริญญาเอกในสายวิชาชีพเภสัชฯ ถ้าไม่ใช่การทำงานในสายอาจารย์ เพราะว่าพี่ใช้เวลาในการหางานประมาณ 6 เดือน กว่าจะมีบริษัทเรียกตัว เพราะที่ทำงานส่วนใหญ่จะรับคนที่มีประสบการณ์เฉพาะเรื่องนั้นเลยซะมากกว่า เลยทำให้เราได้แง่คิดว่า<strong><em> “ประสบการณ์ชีวิตและการลงมือทำนั้นสำคัญมาก” </em></strong>การที่เราเรียนสูงอาจจะไม่สามารถตอบโจทย์ชีวิตได้ทั้งหมดถ้าเรายังไม่ได้ลงมือทำ พี่มองว่าเกรดและใบปริญญาเหมือนเป็นตัวชี้วัดความรับผิดชอบของเราซะมากกว่า มันเป็นใบเบิกทางให้เราตอนสมัครงานเท่านั้น เพราะว่าคนที่สัมภาษณ์งานเราเค้าไม่รู้จักเรานอกจาก รู้จักเราผ่านเอกสารที่เรายื่นและการคุยกันในระยะเวลาสั้นๆ ดังนั้น เลยอยากบอกน้อง ๆ รุ่นหลังว่า ระหว่างทางเดินชีวิตของเรา เราควรใช้เวลาให้คุ้มค่า เก็บเกี่ยวทุกประสบการณ์<strong><em> “ในชีวิตมันไม่มีอะไรที่เราทำแล้วเรียกว่าเสียเวลาหรอกนะ ทุกอย่างมันสอนอะไรบางอย่างให้เราเสมอนั่นแหละ”</em></strong></p><p>สุดท้ายพี่ก็ได้เข้าทำงานบริษัท Medica Innova ซึ่งเป็นบริษัทในเครือ T. O. Chemicals (1979) โดย Medica Innova เป็นบริษัทที่เรียกว่าเป็น Contract Research Organization ที่รับจ้างทำการวิจัยและพัฒนายา รวมไปถึงการเตรียมเอกสารและข้อมูลต่าง ๆ ในการขึ้นทะเบียนตำรับยาให้กับลูกค้า และได้มีส่วนร่วมในการนำสูตรตำรับไปผลิตในขนาดผลิตจริง หรือเรียกว่า Technology transfer ให้กับลูกค้าในโรงงานผลิตด้วย ในช่วง 4 ปีแรก พี่ทำงานที่นี่ ในตำแหน่ง Project Leader ในการพัฒนาสูตรตำรับยา ได้ประสบการณ์ความรู้ถึงขั้นตอนกว่าจะได้ผลิตภัณฑ์ยา ต้องผ่านอะไรบ้าง ได้ลงมือทำจริง ค้นข้อมูลจริง ต้องลงไปประสานงานกับทางโรงงานผู้ผลิตจริง เป็นประสบการณ์ที่เงินซื้อไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่มีโอกาสเข้ามา หลังจากนั้น ได้รับการ Promote ขึ้นเป็น New Drug Development Manager โดยรับผิดชอบตำรับยาใหม่ ซึ่งเป็น ยาพ่น ทั้ง Metered dose inhaler และ Dry powder inhaler รู้สึกท้าทายมาก ได้รับงานพัฒนาตำรับยาที่ไม่ใช้ Conventional dosage form ทั่วไป และมีโรงงานผลิตยาเพียงไม่กี่แห่งที่ทำยานี้</p><p>ตลอดระยะเวลา 8 ปี ในการทำงานที่บริษัทนี้ พี่รู้สึกสนุกและเติบโตขึ้นเยอะมาก ยิ่งได้เห็นยาพ่น ที่เราเริ่มลงมือวิจัยสูตรยามาตั้งแต่แรกกับมือได้รับการขึ้นทะเบียนยา ได้ถูกนำไปผลิตวางจำหน่ายเป็นเจ้าแรก พี่ภูมิใจมากและ<strong><em>รู้สึกได้ว่า ชีวิตเภสัชกรของตัวเองนั้นมีคุณค่ามากเพียงใด</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*VgVfF5yNF2pqeS7eDx4Pzg.jpeg" /></figure><h3><strong>จุดอิ่มตัวที่พอดี</strong></h3><p>ต่อมาชีวิตพี่ ก็เปลี่ยนอีกรอบ เมื่อต้องย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น หลังจากได้ใช้ชีวิตบนเส้นทางเภสัชกรที่ทำงานในภาคอุตสาหกรรมมาหลายปี พี่ก็รู้สึกว่าอยากจะนำความรู้และประสบการณ์ของเราไปสอนคนอื่นต่อ อยากจะสร้างคนที่จะมาทำหน้าที่เภสัชกรทางด้านอุตสาหกรรมการผลิตขึ้นมาแทนที่เราและต้องดีกว่าเรา พี่จึงตัดสินใจมาเป็นอาจารย์ที่ภาคเทคโนโลยีเภสัชกรรม คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยได้รับการช่วยเหลือและแนะนำจากอาจารย์ผู้มีเมตตาหลายท่าน</p><p>วันแรกที่ได้เข้ามาเป็นอาจารย์ก็ยังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดีให้นักศึกษาจบไปแล้วสามารถทำงานในสายวิชาชีพนี้ได้ ทุกครั้งที่พี่สอน พี่จึงพยายามถ่ายทอดประสบการณ์ทั้งหมดของตัวเองให้กับนักศึกษาอย่างเต็มที่ เพราะพี่อยากให้ทุกคนเข้าใจเนื้อหาอย่างถูกต้องและสนุกไปกับการเรียนรู้ พอได้ยืนอยู่จุดนี้ พี่ก็เหมือนได้กลับมาในระบบการศึกษาอีกครั้ง พี่รู้สึกประหลาดใจมากที่ว่านักศึกษาแทบทุกคนเรียนโดยมีเกรดเป็นเป้าหมายหลัก แต่พี่อยากบอกเด็ก ๆ ทุกคนว่าคะแนนไม่ใช่ทุกอย่าง มันเป็นเพียงตัวชี้วัดความรับผิดชอบในบทบาทนักเรียน/นักศึกษาของเราเท่านั้น แต่ไม่ได้เป็นตัวตัดสินความสามารถการทำงานในสนามจริงของเราเลย</p><p>พี่ไม่เคยมีความคิดที่ว่า “เด็กคะแนนไม่ดี = คนล้มเหลวในชีวิต” สิ่งสำคัญคือเราควรเป็นคนรอบรู้ แม้ไม่ชอบก็จงค้นหาความชอบในนั้นให้เจอ พยายามพาตัวเองให้ผ่านเกณฑ์ให้ได้ หากได้เจอวิชาที่ชอบหรือแขนงที่สนใจ จงมุ่งมั่นทำมันให้ดี คนเราทุกคนมีความถนัดแตกต่างกัน เพื่อนเราเก่งวิชา A เราอาจเก่งวิชา B ฉะนั้นอย่าเสียเวลาเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นเลย พี่เองก็เพิ่งพบว่าตัวเองชอบภาคเคมีมาก ๆ ตอนปีสาม ตอนนั้นพี่จึงมุ่งมั่นเอาดีด้านเคมี แต่ก็พยายามประคองตัวเองในวิชาอื่นด้วยเช่นกัน</p><p>คำถามสำคัญอีกคำถามหนึ่งในเส้นทางการเป็นนักเรียนก็คือ<em> </em><strong><em>“เวลามีโอกาสเข้ามา เราได้ลองคว้าไว้หรือไม่” “เราได้มีประสบการณ์นอกห้องเรียนบ้างไหม”</em></strong> แม้สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับเกรด แต่มันเกี่ยวกับทักษะชีวิตของเราแน่นอน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q8JWCgWJyiyKE5B2g0DIuA.jpeg" /></figure><h4><strong>เภสัชขอนแก่นในความทรงจำ</strong></h4><p>พี่พบว่านักศึกษาเภสัชฯ ขอนแก่นมีศักยภาพมากเลยนะ พี่รู้สึกว่าถ้าเขามีคนแนะนำที่ดี ได้รับการสนับสนุนจากคณะอย่างเต็มที่ เด็กทุกคนจะมีอนาคตที่สดใสแน่ ๆ พี่รู้สึกมีความสุขมากที่ได้เป็นอาจารย์ที่นี่เพราะเด็กน่ารัก การที่มีนักศึกษาเข้ามาคุยกับพี่ มันก็เป็นการเปิดมุมมองใหม่ให้พี่ด้วย เพราะเขามองในมุมมองที่ต่างจากเรา พี่ได้เรียนรู้จากเด็ก เด็กก็ได้เรียนรู้จากพี่เหมือนกัน</p><p>แม้ด้านหนึ่งพี่จะรับบทบาทเป็นอาจารย์ แต่อีกด้านหนึ่งพี่ก็ได้รับมอบหมายให้ทำงานที่ตัวเองเคยทำมาก่อนที่จะมาขอนแก่น เป็นงานที่เรารัก นั่นก็คือได้รับมอบหมายให้ดูแลสถานที่ผลิตผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร เครื่องสำอาง ยาแผนโบราณ และน้ำดื่ม ของคณะเภสัชฯ ขอนแก่น ในความเป็นจริง การเป็นอาจารย์จะมีงานมากมายจนบางครั้งก็รู้สึกเหนื่อย แต่งานดูแลสถานที่ผลิตต่างๆเป็นจุดที่เติมพลังชีวิตให้พี่ ทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตได้คุ้มค่าและมีความหมายมากจริง ๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ThqDqOSv4qmI5NGFqXcVJA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tYRi2P8YHtgeQO_CPpuXqg.jpeg" /></figure><h4><strong>สิ่งเล็ก ๆ จากใจจริง</strong></h4><p>พี่เป็นคนไม่ตัดสินใครจากคำพูดของคนอื่น แต่ละคนก็เหมือนหนังสือเล่มหนึ่งที่มีทั้งคนอ่านแล้วชื่นชอบ คนอ่านแล้วไม่ถูกใจ ถ้าพี่เชื่อคำของคนอื่นว่าหนังสือเล่มนี้ไม่น่าอ่าน พี่ก็คงไม่แม้แต่จะหยิบมันขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าพี่ตัดเสียงของคนอื่นได้ พี่ก็จะหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน ถ้ามันไม่ดีก็วางลง แต่ถ้ามันดี พี่คงดีใจที่ตัวเองไม่ได้ฟังเสียงของคนอื่นจนพลาดหนังสือเล่มดี ๆ เล่มนี้ไป</p><p>เรื่องนี้เป็นแนวคิดที่สำคัญมากสำหรับชีวิตและสังคมปัจจุบันซึ่งมีเสียงภายนอกเต็มไปหมด มีข่าวสาร และข้อมูลมีมากมายให้เราได้เปิดอ่าน ฉะนั้นอย่าเชื่อเพียงเพราะคนอื่นเขาพูดกันว่าอย่างนั้น เราควรตรึกตรองด้วยตัวเอง/สัมผัสกับสิ่งนั้นด้วยตัวเอง อีกอย่างก็คือการเลือกคบเพื่อน เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนรอบตัวเรานั้นมีอิทธิพลกับชีวิตและจิตใจเรามากแค่ไหน คบคนดี เราก็ดีตามเขา คบคนไม่ดี เราก็ไม่ดีตามเขาเช่นกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ewhvqCu-UxKGGJC02Iuqmg.jpeg" /></figure><h4><strong>หนึ่งชีวิต สองบทบาท</strong></h4><blockquote>ชีวิตเส้นทางเภสัชกร เส้นทางที่ผลิตยาใช้ได้จริงจนวางจำหน่ายเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยได้</blockquote><blockquote>ชีวิตเส้นทางอาจารย์ อาจารย์ผู้มีแรงบันดาลใจที่จะสร้างบุคลากรคุณภาพ เพื่อสังคมที่ดี</blockquote><p>นิยามของความสำเร็จอาจไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ สำหรับอาจารย์จริงใจ นิยามความสำเร็จคือการที่เราสามารถก้าวข้ามความกลัวของตัวเอง มีความสุขกับชีวิตและสิ่งที่เราทำ ได้ดึงศักยภาพสูงสุดของตัวเองออกมาสร้างประโยชน์แก่ผู้อื่นและสังคม</p><p>ขอให้ทุกคนเอาชนะความกลัวในใจ ค้นหาสิ่งที่รัก ลงมือทำ</p><p>…แล้วก็อย่าลืมมีความสุขกับทุกช่วงของชีวิตด้วยนะคะ❤️</p><p>บทสัมภาษณ์ในโครงการ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>เล่าเรื่อง : ดร.จริงใจ อารีมิตร</p><p>เขียนเรื่อง : นศ.ภ.ศุภนิดา เดชอ่อนพันธุ์</p><p>ภาพถ่าย : นศ.ภ.ธัญญารัก คำทวี /นศ.ภ.ปัญจธนา สาธิตอภิวันท์ /</p><p>นศ.ภ.ธกฤต เติมวิสิฐกุล</p><p>เรียบเรียง : นศ.ภ. สุนารี ชาจันทึก / ฐิติพร ลี</p><p>ร่วมแสดงความคิดเห็นและเสนอแนะได้ทาง : <a href="https://forms.gle/CFvLGvNPtdZsGjsU9">https://forms.gle/CFvLGvNPtdZsGjsU9</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f47fe9980153" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99-f47fe9980153">ชีวิตที่เปลี่ยนผ่าน</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99">pskkustudent</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เปิดใจ เปิดโอกาส เปิดโลก เด็กเภสัชกับชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยน]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%88-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%82%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%AA-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99-38d3ed157872?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38d3ed157872</guid>
            <category><![CDATA[pskkustudent]]></category>
            <category><![CDATA[prn]]></category>
            <category><![CDATA[บทสัมภาษณ์]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pineapple Apple]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 31 Jan 2021 09:28:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-01T01:02:07.693Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong><em>“…แรงบันดาลใจของพี่คือการได้ไปต่างประเทศ เพราะมันเหมือนเป็นการเปิดประตูบานใหม่ให้เราเจอสิ่งที่เราไม่เคยได้เจอมาก่อน ความฝันสูงสุดในชีวิตของพี่ก็คือได้เที่ยวรอบโลก มันเลยทำให้พี่มานั่งคิดกับตัวเองว่า แล้วสิ่งใดที่จะตอบโจทย์ความฝันอันสูงสุดของชีวิตพี่ได้ โดยที่เราสามารถทำหน้าที่ของเราไปด้วยในช่วงเวลาเดียวกัน และสุดท้ายพี่ก็ค้นพบว่า การหาทุนไปต่างประเทศนี่แหละคือคำตอบ”</em></strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F7xu10WLV0vrwoJwzIZ_gw.jpeg" /></figure><p>นศ.ภ.ปัญจธนา สาธิตอภิวันท์ (พี่ไชน่า) นักศึกษาเภสัชศาสตร์มหาวิทยาลัย ขอนแก่น ชั้นปีที่ 5 ภาคนานาชาติ อดีตฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ สโมสรนักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จากจุดประกายความคิดที่อยากเปิดโอกาสใหม่ ๆ ให้ตัวเอง ทำให้พี่ไชน่าเริ่มต้นวางเป้าหมายและเส้นทางชีวิตในแบบที่ไม่เหมือนใคร</p><h3><strong>ครั้งหนึ่งในบราซิล</strong></h3><p>ช่วงม.ปลาย พี่มีโอกาสได้ไปใช้ชีวิตที่ประเทศบราซิล ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนในโครงการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม (AFS Intercultural Exchange Programs) ตอนนั้นตั้งใจเลือกประเทศที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษ เพราะเราคุ้นเคยกับภาษาอังกฤษอยู่แล้ว เลยอยากเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้ภาษาอื่นๆ ดูบ้าง จึงตัดสินใจเลือกประเทศบราซิลที่มีภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาหลักในการสื่อสาร พอมองย้อนกลับไป พี่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆ ที่มีโฮสต์และเพื่อนที่เข้าใจและคอยให้กำลังใจเราตลอดช่วงเวลาที่อยู่ที่นั่น ผ่านรูปแบบของการให้ลองและเรียนรู้อะไรใหม่ๆ สอนภาษาจนทำให้สามารถสื่อสารในชีวิตประจำวันได้อย่างสนุกสนานเลย แบบพูดคุยเป็นภาษาโปรตุเกสได้เป็นชั่วโมงเลย</p><p>พี่คิดเสมอว่าชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนมันเป็นโอกาสที่หาไม่ได้บ่อยๆ พี่จึงเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้และเปิดใจรับสิ่งใหม่ๆ ที่อาจมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีปะปนกันไป สำหรับพี่มันก็เป็นสีสันของชีวิตดีนะ ทุกครั้งที่นึกย้อนกลับไป ก็รู้สึกเสมอว่าช่วงนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิตเลยหละ เพราะหลังจากได้ใช้ชีวิตที่บราซิลประมาณหนึ่งปี พอกลับมาพี่ก็รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเองหลายๆ อย่างที่เห็นได้ชัดเจนมาก พี่กล้าที่จะใช้ชีวิตมากขึ้น กล้าตัดสินใจ กล้าที่จะคิดนอกกรอบ อย่างสร้างสรรค์มากขึ้น สุดท้ายนี้พี่อยากบอกกับเรื่องราวเหล่านั้นว่าขอบคุณเหตุการณ์และประสบการณ์ที่ดีหลายๆ อย่างที่เข้ามาในชีวิตนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*gcyNAdJKgM1s76PBGBDQkg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HW3ZSraSTDQB6SNSSzpYWw.jpeg" /></figure><h3><strong>สาส์นจากผู้เป็นแม่</strong></h3><p>ก่อนวันสัมภาษณ์ เพื่อคัดเลือกนักศึกษา คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น แม่พูดกับพี่ประโยคหนึ่งว่า</p><p><strong><em>“หมอหนึ่งคน ช่วยชีวิตคนไข้ได้ทีละคน แต่เภสัชหนึ่งคน อาจสามารถคิดค้นยาและอาจช่วยเหลือคนทั้งโลกได้ในเวลาเดียวกันได้”</em></strong></p><p>ประโยคนี้ของแม่ตราตรึงอยู่ในใจพี่มาตลอด ทำให้พี่เริ่มครุ่นคิดและวางแผนเส้นทางการศึกษาของตัวเองอย่างจริงจัง</p><p><strong><em>“หลังจากเรียนจบแล้ว เภสัชอย่างเราสามารถทำงานรูปแบบไหนได้บ้าง”</em></strong></p><p>ในที่สุดพี่ก็ได้ค้นพบ “เภสัชศาสตร์ สาขาเภสัชอุตสาหการ” ด้วยความที่อาจเป็นคนชอบความเงียบสงบและมีเวลาได้อยู่กับตัวเองคนเดียว กอปรกับความหลงใหลในการทำการทดลอง ห้องปฎิบัติการ และเครื่องแก้ว พี่จึงตัดสินใจเลือกเรียนสายนี้ และอีกเหตุผลที่สำคัญ คือ ด้วยทางคณะเภสัชศาสตร์แห่งนี้มีการส่งนักศึกษาไปแลกเปลี่ยน เพื่อเรียนรู้การเป็นเภสัชกรสาขาต่างๆ ในประเทศที่หลากหลาย และหนึ่งในนั้นคือประเทศโปรตุเกส ด้วยความที่สามารถพูดภาษาโปรตุเกสได้ จึงทำให้พี่ยิ่งมั่นใจว่านี่แหละเป็นหนึ่งในเส้นทางที่จะเดินไปสู่เป้าหมายของชีวิตที่ตั้งไว้ จากการนำความรู้ที่มีอยู่มาต่อยอดและพัฒนาให้ดีขึ้นกว่าที่เป็น ตลอดเวลาที่ทำได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ueF6rRSItzGODmqLNJ5AIw.jpeg" /></figure><h3><strong>โอกาสมีไว้ให้ไขว่คว้า</strong></h3><p><strong><em>“If you’re going to do something, do it big.”</em></strong></p><p>-ถ้าคุณจะลงมือทำอะไรสักอย่าง จงทำมันให้ใหญ่-</p><p>ถ้าเรามีความฝันที่จะทำอะไรซักอย่าง วาดฝันนั้นให้ใหญ่ โดยเริ่มจากการตั้งเป้าหมาย จากนั้นก็ออกเดินทางและลงมือทำให้เต็มที่ นี่เป็นหนึ่งในแนวคิดที่พี่นำไปปรับใช้กับการดำเนินชีวิตในหลายๆ ด้าน</p><p>ในวันนี้ พี่ฝันว่าจะได้ไปทำงานต่างประเทศ แล้วอะไรหละคือสิ่งที่พี่ต้องทำ เพื่อสานฝันนั้นให้เป็นจริง</p><p>ทุกอย่างในชีวิตจะมีก้าวแรกเสมอ และแล้วช่วงปิดเทอมหลังจบปี 1 ก็มาถึง พี่ได้มีโอกาสได้เข้าร่วมกิจกรรมการสัมมนาด้านเภสัชกรรมในโครงการ 16th APPS 2017 (Asia Pacific Pharmaceutical Symposium) ณ ประเทศไทย ที่มีรูปแบบกิจกรรมจะเป็นไปในเชิงการแลกเปลี่ยนความรู้ ความคิดเห็นและทัศนคติทางด้าน เภสัชกรรม ในงานนี้พี่เป็น staff ฝ่าย photo</p><p>ในช่วงเวลาใกล้เคียง ของปีเดียวกัน พี่ได้รับทุนสนับสนุนจากทางคณะเภสัชฯ ของเราในการเข้าร่วม 63rd IPSF World Congress 2017 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศไต้หวัน โดยมีจุดประสงค์หลักของกิจกรรมคือการจัดการประชุมด้านเภสัชกรรม ที่มีผู้เข้าร่วมเป็นนักศึกษาเภสัชฯ และเภสัชกรจากทั่วโลก คราวนี้พี่ไปเป็น participant (ผู้เข้าร่วม)</p><p>ทั้งสองโครงการ ได้เปิดประสบการณ์ของพี่ในมุมของวิชาชีพมากขึ้น พี่ได้เห็นหลากหลายแง่มุมของการเป็นเภสัชกร มันทำให้พี่กลับมานั่งคิดอีกครั้งว่า ‘เป้าหมายของเราในวิชาชีพนี้ คืออะไร’</p><p>ช่วงปี 3 ในระหว่างทางที่กำลังค้นหาว่าเส้นทางของเราในอนาคตคืออะไร พี่ก็ได้มีโอกาสลงเรียนวิชา International pharmacy profession experience ซึ่งเป็นวิชาเลือกของคณะที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาเภสัชฯ ชั้นปีที่ 2 และ 3 เลือกเรียนได้ โดยวิชานี้จะเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้ไปแลกเปลี่ยนดูงานยังประเทศต่างๆ และหนึ่งในนั้นคือประเทศโปรตุเกส ซึ่งพี่เลือกประเทศนี้อย่างไม่ลังเลเลยล่ะ การได้ไปโปรตุเกสและได้เรียนรู้ความเป็นไปของวิชาชีพเภสัชกรรมในประเทศนี้ มันกลายเป็นจุดกำเนิดของแรงบันดาลใจในการก้าวเดินไปข้างหน้าและตอกย้ำความมั่นใจว่า บรรยากาศเหล่านี้แหละ คือคำตอบของพี่สำหรับคำถามที่ว่า เป้าหมายของพี่ในวิชาชีพนี้คืออะไร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RrrC0UWwtULNfglJo6jDXg.jpeg" /></figure><h3><strong>ตอบคำถามตัวเอง</strong></h3><p>ย้อนกลับไปเมื่อเข้าสัมภาษณ์ทุนสนับสนุนในการไปเข้าร่วม IPSF ที่ประเทศไต้หวัน มีกรรมการท่านหนึ่งถามพี่ว่า</p><p><em>“ถ้าได้ทุนนี้ไปแล้ว หลังจากกลับมาจะทำประโยชน์อะไรให้คณะ” </em>และสิ่งที่พี่ตอบกลับไปคือ</p><p><em>‘ถ้าเราได้รับโอกาสนี้มาแล้ว เราจะนำเอาประสบการณ์ที่ได้รับมาถ่ายทอดให้ผู้อื่นที่มีความสนใจในด้านนี้ จะเป็นผู้ริเริ่มการสร้างโอกาสที่ดีเหล่านี้ให้ผู้อื่นได้ไปลองสัมผัสดูด้วย’</em> เผื่อเขาเหล่านั้นจะเกิดแรงบันดาลใจในเส้นทางด้านวิชาชีพนี้</p><p>พี่พยายามค้นหามาตลอดว่าพี่จะสามารถทำอะไรบ้าง กระทั่งถึงช่วงปี 4 พี่ได้มีโอกาสเข้ามาทำงานในสโมสรนักศึกษา คณะเภสัชฯ ในตำแหน่งฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ของคณะ ซึ่งงานส่วนใหญ่ของพี่คือการดูแลนักศึกษาในโครงการทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่ได้ทุนสนับสนุนในการแลกเปลี่ยนดูงานระหว่างประเทศ ร่วมกับอาจารย์และเจ้าหน้าที่ฝ่ายวิเทศฯ ประสานงาน ประชาสัมพันธ์โครงการ ฯลฯ และการทำงานตำแหน่งนี้เองที่พี่คิดว่ามันเป็นคำตอบของคำถามที่ว่า<em> “ถ้าไปแลกเปลี่ยนแล้วจะกลับมาทำประโยชน์อะไรให้คณะ”</em> ในตอนนั้น</p><p>มากกว่าการทำงานในฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ พี่ได้เรียนรู้วิธีการทำงานและเรียนรู้ในการรับมือและจัดการปัญหาจากมุมมองที่หลากหลายมากขึ้น สิ่งนี้สอนให้พี่เรียนรู้ที่จะทำงานร่วมกับผู้อื่นมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเลย เพราะทุกครั้งที่ทำงานคนเดียว เราสามารถกำหนดมาตรฐานการทำงานของตัวเองได้สูงเท่าไหนก็ได้ แต่สำหรับการทำงานเป็นทีม มันเหมือนเป็นการแชร์ไอเดียในการทำงานร่วมกัน เราจะให้ตัวเองเป็นศูนย์กลางและคาดหวังให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ใจเราต้องการทุกครั้งไม่ได้ ตัวเราเองจึงจำเป็นต้องมีการปรับตัวเข้ากับผู้อื่น รู้จักบริหารคนให้เป็น แบ่งงานให้ถูก แล้วจึงจะสามารถวางแผนงานได้เป็นขั้นตอน และพาตัวงานให้บรรลุวัตถุประสงค์ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m_474S3rcCFh8CCv9rwTug.jpeg" /></figure><h3><strong>Life is a trip</strong></h3><p>หลังจากผ่านการทำงานอย่างหนักหน่วงมา พี่ได้ไป road trip ที่นิวซีแลนด์ กับครอบครัว แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ยังรู้สึกเหนื่อยกับอะไรบางอย่าง อาจเป็นเพราะต้องไกลจากน้องชาย ผู้ซึ่งเปรียบเสมือนที่พึ่งพิงทางใจของพี่ ที่ตอนนั้นไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนอีกประเทศหนึ่งอยู่ … จนในวันที่ 31 ธันวาคม 2018 เหมือนเป็นวันแห่งการเริ่มเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของพี่ ต้องขอบคุณบุคคลนิรนามท่านหนึ่งที่มาเตือนสติพี่ในวันนั้น และจากเรื่องราวและเหตุการณ์ในตอนนั้น มันทำให้พี่กลับมานั่งคิดกับตัวเองว่าพี่ต้องรักตัวเองมากขึ้น และต้องสร้างความเข้มแข็งให้ตัวเองด้วยตัวของตัวเอง</p><p>พี่เริ่มจากการให้เวลากับตัวเองได้นั่งคิดทบทวนหลายๆ อย่างที่มีและเกิดขึ้น จนในที่สุดพี่มองเห็นและยอมรับถึงข้อผิดพลาดและจุดบกพร่องในตัวเองมากมาย พี่ใช้เวลาในการหาแนวทางในการแก้ไขสิ่งที่สามารถทำได้ให้ได้มากที่สุด เปิดใจให้ตัวเองได้เรียนรู้และเข้าใจสิ่งต่างๆ กว้างขึ้น และพยายามพัฒนาตัวเองให้เป็น the better version of myself อยู่ตลอดเวลา พี่ใช้เวลาในการ trial and error (ลองผิดลองถูก) นับครั้งไม่ถ้วนเลยสำหรับพี่ และก็คงจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ นะ แต่ทุกครั้งที่พี่ค้นพบอะไรบางอย่างในตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น มันทำให้พี่ยิ่งมีกำลังใจที่จะทำให้พี่มีความสุขกับตัวเองได้มากขึ้นเรื่อยๆ</p><p>ระหว่างเส้นทางการ trial and error ของพี่ พี่ค้นพบว่าสิ่งที่สำคัญมากที่สุด ก็คือ การลด ego และ เปิดใจรับฟังสิ่งที่ผู้อื่นมาเตือนเรา อาจจะเป็นสิ่งที่เราทำไม่ถูกต้อง หรืออะไรก็ตาม และเราจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับการเลือกผู้คนที่จะเข้ามาในชีวิตของเรา เพราะคนรอบตัวเราเป็นปัจจัยที่สำคัญมาก ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่จะทำให้ตัวเราเลือกเดินและพัฒนาตนเองไปในเส้นทางไหน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0cngtt6_O6_BBQnnF2xYMw.jpeg" /></figure><h3><strong>ตัวฉัน = ความสุข</strong></h3><p><strong><em>“คนทุกคนควรมีความสุขได้ด้วยตัวเอง ยืนได้ด้วยสองขาของตัวเอง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเองในปัจจุบันและตัวเองในอนาคตด้วย”</em></strong></p><p>พี่ใช้เวลาประมาณหนึ่งปีกว่าในการค้นพบความคิดนี้ พี่เรียนรู้ว่าเราต้องสร้างและมีความสุขกับตัวเองก่อน ถึงจะสามารถแบ่งปันความสุขให้ผู้อื่นได้ ถ้าเรารักตัวเองอย่างเหมาะสมและมีความสุขกับตัวเองมากพอ เราถึงจะแชร์ความรักและความสุขให้คนอื่นได้ สิ่งเหล่านี้มันก็ไม่ได้จะอยู่ตลอดไปนะ เราต้องไม่หยุดที่จะเรียนรู้และพัฒนาไปเรื่อย ๆ เพื่อให้เรารักและมีความสุขกับตัวเองอยู่เสมอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YuiGlO7JjtJDYyO2dUok1g.jpeg" /></figure><h3><strong>ขอบคุณคณะ</strong></h3><p>ชีวิตมหาลัยของแต่ละคนก็แตกต่างกันออกไป มันอยู่ที่ว่าเราจะไขว่ขว้าหาโอกาสต่างๆ ที่ยื่นมาให้เราได้มากน้อยเพียงใด และเราจะสามารถคว้าโอกาสไหนไว้ได้บ้าง .. พี่มานั่งมองย้อนกลับไป ยังคิดเลยว่าถ้าไม่ได้อยู่เภสัชขอนแก่น ชีวิตมหาลัยของเราจะเป็นยังไง อาจจะมีหรือไม่มีโอกาสได้ทุนไปแลกเปลี่ยนต่างประเทศมากมายแบบนี้ สำหรับพี่แล้ว คณะเปรียบดั่ง Provider (ผู้จัดหา) สำหรับโอกาส และเป็นเหมือน connector (ตัวกลาง) ในการเพิ่มพูนประสบการณ์ชีวิตให้กับนักศึกษา และมหาวิทยาลัยก็อาจเป็นเหมือน simulated society (สังคมจำลอง) ที่ทำให้เราได้มีพื้นที่ในการสัมผัสกับการใช้ชีวิต ได้เรียนรู้การทำงานและการอยู่ร่วมกับผู้อื่นที่มี background อันหลากหลาย ได้ร่วมแบ่งปันประสบการณ์ให้กัน ทำให้เราได้รู้จักและเรียนรู้ผู้คนและสร้างมิตรภาพดี ๆ ให้แก่กัน ก่อนที่จะต้องออกไปเผชิญโลกที่ใหญ่ขึ้น เมื่อถึงวันที่เรามีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น</p><blockquote>“ให้เวลา และ feedback ตัวเอง เพื่อเป็นการสร้างโอกาสให้ตนเองได้เรียนรู้อยู่ตลอดเวลา หาจุดสมดุลของตัวเองให้เจอ .. ถ้าเมื่อใดที่เราเริ่มมองเห็นแต่ปัญหา ไม่เห็นทางออก มันคงเป็นสัญญาณที่บอกกับตัวเราว่าเราควร pause ตัวเองและมองดูสิ่งต่างๆ ให้กว้างขึ้น จากนั้นจึงเริ่มหาแนวทางในการแก้ไข</blockquote><p>สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องราวที่มนุษย์เราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต เพราะชีวิตของเรานั้นต้องมีการเติบโตขึ้นในทุกๆวัน เหตุการณ์ สภาพแวดล้อม และเงื่อนไขในชีวิตจึงเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ดังนั้นเราควรสร้าง mindset ที่เหมาะกับตัวเราและเป็นไปในทางที่ดี พร้อมทั้งเรียนรู้ที่จะรู้จักและยอมรับตัวเองว่าสิ่งใดที่ทำให้เรามีความสุข สิ่งใดที่ทำให้เราไม่มีความสุข … สุดท้ายนี้ เรียนรู้ที่จะรักตัวเองให้มาก ๆ เพราะเมื่อเรารักตัวเองมากพอ เราถึงจะสามารถหยิบยื่นความรักของเราให้ผู้อื่นได้ด้วยความยินดี”</p><p>หวังว่าเรื่องราวเหล่านี้จะให้บางอย่างกับผู้อ่านทุกคน ให้ได้เริ่มเรียนรู้ที่จะมีความสุข สร้างความสมดุลให้กับตนเอง และเติบโตไปพร้อม ๆ กันนะคะ</p><p>บทสัมภาษณ์ในโครงการ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>เล่าเรื่อง : นศ.ภ. ปัญจธนา สาธิตอภิวันท์</p><p>เขียนเรื่อง : นศ.ภ.ศุภนิดา เดชอ่อนพันธุ์</p><p>เรียบเรียง : นศ.ภ. สุนารี ชาจันทึก / ฐิติพร ลี</p><p>ร่วมแสดงความคิดเห็นและเสนอแนะได้ทาง : <a href="https://forms.gle/bDYvn21G7qBvRAnFA?fbclid=IwAR2Up_3UEgBitEGZs2BNoW12yGFRPnJGQo46Uv0bUozclCAcLJDqebboKW0">https://forms.gle/bDYvn21G7qBvRAnFA?fbclid=IwAR2Up_3UEgBitEGZs2BNoW12yGFRPnJGQo46Uv0bUozclCAcLJDqebboKW0</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38d3ed157872" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%88-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%82%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%AA-%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99-38d3ed157872">เปิดใจ เปิดโอกาส เปิดโลก เด็กเภสัชกับชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยน</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99">pskkustudent</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ศิลปะการใช้ชีวิตนอกห้องเรียน]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99-59cc34e9d87d?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/59cc34e9d87d</guid>
            <category><![CDATA[บทสัมภาษณ์]]></category>
            <category><![CDATA[pskkustudent]]></category>
            <category><![CDATA[prn]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pineapple Apple]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Dec 2020 12:23:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-30T12:23:02.458Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“…จุดเริ่มต้นของเราทุกคนควรเกิดจากการหาจุดยืนตัวเองให้เจอ ชีวิตเราไม่ได้มีเพียงโอกาสเดียว คนทุกคนมีทางเลือกใหม่เสมอ…”</blockquote><p>บทความพลังใจส่งท้ายปี 2020 ที่จะพาทุกคนไปเปิดมุมมองความคิดของนักกิจกรรมตัวยงแห่งเภสัชขอนแก่น จากผู้ชนะการแข่งขัน YTSA ( Young Thai science ambassador ปี 2018 ) จนคว้ารางวัลที่ 1 ระดับประเทศ ทำให้ได้ค้นพบจุดยืนและเป้าหมายชีวิตด้านอื่นของตัวเองมากขึ้น</p><p>มาร่วมตกตะกอนความคิดจากประสบการณ์ชีวิตของพี่มัสมั่น มัญชรี แสงเมือง นักศึกษาเภสัชศาสตร์ชั้นปีที่ 4 ภาคอินเตอร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ไปพร้อมกันเลยค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LKLZcargY5jINSvTqmUYAA.jpeg" /></figure><p>จุดสมดุล</p><p>ด้วยความที่พี่เป็นคนชอบคุยและคุยเก่ง คนรอบตัวก็จะมองว่าเราเป็นคนเจรจาเก่ง จึงอยากให้พี่ลองทำอะไรเกี่ยวกับด้านนิเทศดู พี่ได้ลองทำสารคดีของกบนอกกะลาช่วงม.ปลาย เป็นระยะเวลา 3 ปีค่ะ แน่นอนว่าพี่ต้องไปสัมภาษณ์คนจำนวนมาก ระหว่างทางมันก็ไปได้ด้วยดีนะ แต่พี่เริ่มรู้สึกเหนื่อยเวลาที่ต้องทำงาน เจอปัญหากับคนอื่นบ้าง พี่ถึงได้รู้ว่าแม้ตัวเองจะมีความสามารถด้านนิเทศ แต่ไม่อยากทำงานในแวดวงนี้ แม้ในสายตาคนอื่นเขามองว่าเราทำได้ดี แต่ตัวพี่กลับรู้สึกไม่ได้พัฒนาตัวเองเลย เพราะเหตุนี้พี่เลยลองเปลี่ยนแนวดู</p><p>เนื่องจากพี่ชอบวิทยาศาสตร์ พี่จึงเปลี่ยนเป้าหมายจากนิเทศมาเภสัชแทน ตอนเข้ามาพี่ก็ลองหาจุดยืนในคณะว่าตัวเองควรจะอยู่ตรงไหนดี หาจุดสมดุลเพื่อเราจะได้มีแรงมีเวลาไปทำสิ่งที่ชอบด้วย พี่จึงได้เริ่มทำกิจกรรมเกี่ยวกับการสื่อสารทางวิทยาศาสตร์ โดยตอนแรกพี่ได้ไปแข่ง Fame lab ซึ่งผลก็ยังไม่เป็นที่พอใจ จึงไปแข่งอีกงานหนึ่งชื่อว่า Young Thai science ambassador ปี 2018 แล้วคว้าที่ 1 มาได้ งานนี้ทำให้พี่หาจุดยืนของตัวเองได้แล้วว่า พี่อยากจะเป็นนักสื่อสารทางวิทยาศาสตร์และกลับมาเป็นอาจารย์ที่คณะ อยากพูดเนื้อหาวิทย์ที่ยากและซับซ้อนให้นักเรียนฟังเข้าใจได้ง่าย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TGQpilJaO5y6uxpsq62Uig.jpeg" /></figure><p>จริง ๆ แล้วพี่รู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จในฐานะนักศึกษาแล้วนะ เราได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากจะใช้ นิยามความสุขในชีวิตแต่ละคนนั้นแตกต่างกันออกไป พี่รู้สึกว่าถ้าเราชอบอะไร เราก็ควรที่จะลองทำมันไปเลย เพราะถ้าเราชอบจริง ๆ เราจะไม่มีวันเบื่อ โดยส่วนตัวพี่เป็นคนโฟกัสกับสิ่งที่ทำมากกว่าผลลัพธ์ที่ได้ เราไม่จำเป็นจะต้องเดินให้เท่าทันคนอื่นเพื่อที่จะประสบความสำเร็จ เราสามารถเดินช้ากว่าเขาเล็กน้อย แต่เราไปประสบความสำเร็จเรื่องอื่นหรือเรามีประสบการณ์มากขึ้นก็ได้ สุดท้ายทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการจัดการเวลา (time management) ของเราด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*G2vIdK4J8iuKZkI4vkkuKw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6k_LiWvkM9d0ht9ZBizNDQ.jpeg" /></figure><h3>ชีวิตคือการทดลอง</h3><p>พี่สามารถพูดได้เต็มปากเลยนะว่า “ชีวิตของมนุษย์คือการทดลอง” เพียงแค่ตัวแปรการทดลองของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน ฉะนั้นคนเราจะเป็นอะไรก็ได้ที่เราอยากจะเป็น พี่ขอเปรียบเทียบตัวเองว่าเป็น “หลักฐานที่มีชีวิต (a walking evidence) ” แล้วกันนะ อย่างพี่เองก็จะตั้งเป้าหมาย (goal) ไว้ทุก ๆ 5 ปี จากนั้นก็ทำ goal check list ตรวจสอบตัวเองไปด้วย</p><p>คำหนึ่งที่พี่ไม่ชอบเลยตอนเด็กคือคำว่า “อาบน้ำร้อนมาก่อน” เพราะคำนี้เราถึงไม่มีสิทธิ์โต้แย้งกับคนที่เขาพูด ตอนนั้นพี่คิดว่าโตไปพี่จะทำสิ่งที่ผู้ใหญ่เขาเคยบอกเราไว้ว่าทำไม่ได้หรอกให้สำเร็จ ผู้ใหญ่ที่มีอิทธิพลมากกับพี่คนหนึ่งก็คือคุณแม่ เพราะคุณแม่เป็นคนที่ชอบท้าทายพี่ตลอด จนพี่ติดนิสัยว่าเวลามีคนมาท้า เราจะไม่ยอม เพราะสำหรับพี่…</p><h3>“ทุกอย่างมันเป็นไปได้หมด (Nothing is impossible.)”</h3><p>ครั้งหนึ่งมีทุนจากประเทศญี่ปุ่น (Jasso) พี่ก็รู้ตัวว่าตัวเองเกรดไม่ดี เกรดไม่ถึงเกณฑ์ ไม่มีสิทธิ์สมัครเลยด้วยซ้ำ แต่พี่ไม่ถอดใจ พี่ไปสมัครอีกทุนหนึ่งที่เหมือนกับ Jasso ชื่อทุน IAESTE เป็นทุนฝึกงานเชิงเทคนิค ด้วยความที่เภสัชมันเป็นสายวิทยาศาสตร์ พี่จึงได้ไปฝึกงานต่างประเทศ ได้เงินเดือน แถมตอนสมัครไปแล้วได้ที่ 1 ของประเทศด้วย สิ่งนี้มันยิ่งทำให้พี่เชื่อมั่นมากขึ้นว่าทุกอย่างมันเป็นไปได้หมดจริง ๆ การที่เราถูกปฏิเสธจากที่หนึ่ง มันไม่ได้แปลว่าเราไร้ความสามารถหรอกนะ</p><h3>ปัญหา = ปริศนา</h3><p>เวลาท้อพี่จะรู้สึกว่าทำไมโลกโหดร้ายกับพี่จังเลย แต่พี่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตคือปัญหานะ เวลาที่เสียใจ พี่จะคิดว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่วคราวเท่านั้น ความสุขก็เช่นเดียวกัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่พี่พยายามไขว่คว้าทุกอย่างเอาไว้ หาสิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอเพื่อเติมเต็มชีวิตตัวเอง</p><p>เวลามีคนมาแสดงความคิดเห็น พี่ก็จะไม่ใส่ใจมันมากจนเกินไป ถ้าเขาพูดไม่ดีกับเรา ให้ลองตั้งใจพิจารณาว่าสิ่งที่เขาพูดมามันเป็นความจริงหรือไม่ ถ้าเป็นความจริง ให้เรานำสิ่งที่เขาตำหนิมาพัฒนาและปรับปรุงตัวเอง ยิ่งถ้าเป็นคนไม่สนิทมาตำหนิพี่ พี่ยิ่งรู้สึกว่าดีเลย เพราะถ้าเป็นคนสนิทกัน การไปแสดงความคิดเห็นกับอีกฝ่าย อาจทำให้เราเสียความสัมพันธ์นั้นไปเลยก็ได้ แต่ถ้าเป็นคนแปลกหน้า พี่ก็รู้สึกว่าเราไม่เห็นเสียหายอะไร แถมเรายังได้เห็นมองเห็นมุมมองจากคนอื่นด้วยว่าเขาคิดกับเราอย่างไร</p><p>ฉะนั้นในเมื่อเรารู้ตัวว่าเราไม่ได้เป็นคนดีตลอดเวลา เราจึงไม่ควรคาดหวังให้คนอื่นเขามองเราว่าดีตลอดเวลาเช่นกัน ให้เราลองแก้ไขจุดที่เขาเห็นว่าเราไม่ดี เพราะสิ่งที่ผิดพลาดคือการกระทำ การกระทำเป็นสิ่งที่เราสามารถแก้ไขได้ พี่รู้สึกว่าปัญหาคือปริศนา มันมีไว้เพื่อให้เราแก้ ดังนั้นจึงไม่สายเกินไปที่จะลงมือทำอะไรสักอย่าง เราใช้ชีวิตโดยที่บอกตัวเองว่ายังมีพรุ่งนี้เสมอ แล้วเราจะทำอย่างไรให้ตัวเราในวันพรุ่งนี้ไม่รู้สึกเสียใจล่ะ พี่ว่าหากเราตอบคำถามนี้ได้ ชีวิตแต่ละวันก็น่าพอใจมากแล้วนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AevGQQMo4XUup_AfNY50Ww.jpeg" /></figure><h3>พลังใจสร้างได้จากตัวเรา</h3><p>ทุกสิ่งล้วนไม่จีรัง สุดท้ายแล้วไม่มีใครหรอกที่จะอยู่กับเราได้นานที่สุดเท่ากับตัวเราเอง มันเลยทำให้พี่ยอมรับและเข้าใจสัจธรรมที่ว่า <strong>“ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เราแข็งแกร่งได้ หากตัวเราไม่แข็งแกร่งเอง” </strong>กำลังใจที่ดีที่สุดก็คือกำลังใจจากตัวเรานั่นแหละ</p><p>สิ่งที่หล่อหลอมให้พี่เป็นพี่ในทุกวันนี้อาจจะเป็นเพราะพี่เติบโตมาในครอบครัวที่เชื่อมั่นในตัวพี่ก็ได้มั้ง สิ่งหนึ่งที่พี่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ๆ ก็คือการได้เกิดมาในครอบครัวที่พร้อมสนับสนุนเรา ทำให้พี่เลือกได้เสมอว่าจะทำหรือไม่ทำสิ่งใด เพราะพ่อ แม่ และพี่ก็ยังคงรักเราเสมอ พี่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า แม้พี่จะเป็นคนจิตใจแข็งแกร่งมากแล้ว เป็นคนที่มีความคิดว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็ยังเหลือตัวเองอยู่นะ” แต่ครอบครัวก็มีอิทธิพลต่อพี่มาก อยู่ดี ถ้าเราไม่มีคุณพ่อ คุณแม่ และพี่ที่เชื่อในตัวเราขนาดนี้ เราอาจจะไม่เชื่อมั่นในตัวเองขนาดนี้ก็เป็นได้</p><p>อีกเรื่องหนึ่งก็คือ <strong>“การตัดสินใจของเราในอดีต เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้วจากตัวเราในตอนนั้น”</strong> เราต้องเชื่อมั่นในตัวเองว่าเราได้เลือกทางที่ดีที่สุดแล้ว แม้เราจะย้อนเวลากลับไปได้ แต่เชื่อไหมว่าพวกเราส่วนใหญ่ก็คงเลือกเดินทางเดิมกันอยู่ดีนั่นแหละ ฉะนั้นอย่าไปคิดแทนตัวเองในอดีตเลย ความคิดของเราเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ตัวเราในวันนี้จะคิดเหมือนตัวเราในเมื่อวาน</p><p>เพราะการที่เราชอบหมกมุ่นกับความผิดพลาดในอดีต มันเลยมีประโยคที่ว่า “รู้อย่างงั้น” “รู้อย่างงี้” “ไม่ทำอย่างนู้นอย่างนี้ดีกว่า” ฯลฯ (ซึ่งมันก็ไม่ได้ช่วยทำให้เรารู้สึกดีขึ้นสักกะนิดเลย ว่าไหม) อย่าเสียดายหรือจมกับอดีตนานเกินไป เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น ปัจจัยและเงื่อนไขทุกอย่างมันคงทำให้เราตัดสินใจอย่างนั้น สิ่งที่เราทำได้ก็คือ<strong>อยู่กับปัจจุบัน และทำสิ่งตรงหน้าให้ดีที่สุด</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*iP1y8H7q84P0FUB2FEZ5EQ.jpeg" /></figure><h3>แหงนหน้าขึ้นหน่อยสิ</h3><p>เวลาเจอเรื่องแย่ ๆ พี่อยากให้เราลองเงยหน้ามองพระจันทร์ดู เราจะเห็นว่าบางวันพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว บางวันพระจันทร์เต็มดวง มีเดือนมืดเดือนหงายบ้าง แต่เราลืมคิดไปหรือเปล่าว่าที่จริงแล้วพระจันทร์ไม่เคยไม่เต็มดวงเลย พระจันทร์ก็เต็มดวงอยู่ตลอด เราแค่มองมันจากโลกในวันเวลาที่ต่างกันเท่านั้นเอง เราจึงคิดว่าพระจันทร์เขาไม่มีค่า ไม่มีใครมองเห็นเขา แต่วันที่พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่าง เขาก็ดูสวย ดูสดใสดีนะ</p><p>ฉะนั้นถ้ามีใครมาต่อว่าเราหรือมองไม่เห็นคุณค่า มองไม่เห็นความพยายามของเรา ก็ให้คิดซะว่าตัวเราเป็นพระจันทร์ก็ได้ เราเป็นพระจันทร์ที่เขามองจากมุมของเขาอย่างเดียว เพราะแบบนี้พี่จึงอยากบอกว่าไม่มีใครหรอกที่จะมาเข้าใจเราได้ 100% เพราะสิ่งที่เราเจอ สิ่งที่เราทำ ความรู้สึกที่เราต้องเผชิญ เขาอาจจะไม่เคยสัมผัสมันเลยก็ได้ ถ้าวันไหนที่เรารู้สึกโดดเดี่ยว ให้เรารู้ไว้เลยว่าเรายังมีตัวเราอยู่เสมอ ทุกครั้งที่พี่เศร้า พี่ก็จะให้กำลังใจตัวเองด้วยการนึกถึงเรื่องพระจันทร์นี่แหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Nb_7LSilhiG0gUUMAGMm4w.jpeg" /></figure><h3>เส้นทางชีวิตในคณะ</h3><p>พี่มองว่าสิ่งที่เด็กทุกคนควรได้รับจากการศึกษาคือโอกาสและทางเลือก มันไม่ใช่ว่าการที่เขาไม่ชอบเส้นทาง A เขาจะไม่มีเส้นทาง B C D ให้เลือกเลย มันยังมีเส้นทางชีวิตให้เลือกเดินอีกมากมาย เพียงแค่คนส่วนใหญ่อาจจะยังไม่รู้ว่ามีอยู่เท่านั้นเอง พี่ขอบคุณคณะเภสัชที่ทุกคนพร้อมสนับสนุนเรา อาจารย์มักบอกพี่เสมอว่าอาจารย์เข้าใจว่าการที่พี่อยู่ที่นี่ มันอาจจะไม่ใช่ชีวิตแบบที่พี่ชอบทั้งหมด แต่อาจารย์ก็เชื่อมั่นว่าพี่เอาตัวรอดได้ การมีผู้ใหญ่ที่เข้าใจเรา ทำให้พี่มีแรงฮึดในการเรียนคณะนี้</p><p>ความอบอุ่นและเอาใจใส่ที่พี่ได้รับจากอาจารย์ มันเป็นแรงผลักดันหนึ่งที่ทำให้พี่อยากกลับมาเป็นอาจารย์ด้วย พี่อยากเป็นส่วนหนึ่งในการสนับสนุนเด็กที่เขารู้สึกอยากเปลี่ยนตัวเอง เพราะเด็กที่เปลี่ยนมาเรียนคณะนี้อาจมีหลายคนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะหรือไม่ได้ชอบขนาดนั้น แต่พี่อยากบอกเขาว่าเราไม่จำเป็นว่าเราจะต้องเอาความสามารถตัวเองมาใช้ในเรื่องเรียนอย่างเดียวเสมอไป เราสามารถนำความเป็นตัวเองมาเป็นเข็มทิศในการหาจุดยืนที่เหมาะสม จากนั้นก็หาเวทีที่จะได้เผยทักษะความสามารถของตัวเองออกมา</p><h3>พลังเล็กของสังคม</h3><p>พี่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขจากข้างในมากพอสมควรเลย เพราะแบบนี้เวลาที่พี่เห็นคนอื่นมีปัญหา พี่จึงอยากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ล่าสุดพี่คิดโครงการ Together we can ขึ้นมา เพราะช่วงที่เกิดโรคระบาดในประเทศไทย พี่รู้สึกว่าเราเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่เราก็อยากจะทำประโยชน์ให้สังคมบ้าง จุดเริ่มต้นจึงเริ่มจากการที่พี่คุยกับเพื่อนว่าเรามาทำโครงการกันไหม ตอนแรกเราจะขายหน้ากากอนามัย แต่สุดท้ายเปลี่ยนใจมาขายเสื้อ พี่เริ่มไปขอทุนสนับสนุนจาก IFMSA คณะแพทย์ได้เป็นประธานโครงการไป พี่คิดไว้ว่าจะขายเสื้อให้ได้สัก 2,000 ตัวแค่นั้นเอง แต่ตอนนี้โครงการได้ขยายไปทั่วประเทศแล้ว เหลือแค่ภาคกลางภาคเดียวเท่านั้น เงินทั้งหมดที่ได้จะนำไปกระจายช่วยเหลือโรงพยาบาลที่เป็นศูนย์รักษาโควิดประจำจังหวัด จังหวัดละ 10,000 บาท ทั้งหมด 77 จังหวัด อีกอย่างโครงการนี้พี่ได้แบ่งงานให้เข้ากับคนด้วย (put the right man in the right job) ทำให้โครงการเติบโตไปได้เร็ว พี่ดีใจมากที่ตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือสังคมและพัฒนาโครงการดี ๆ แบบนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*hRcY1G60m7N515Jw0cvrHA.jpeg" /></figure><p>ทุกคนมีความชอบและความฝันที่แตกต่างกัน ค้นหามันให้เจอและทำมันให้สุดกำลัง หวังว่าทุกคนจะได้เดินทางในเส้นทางที่ใช่ และทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่ถ้ายังไม่เจอก็ไม่เป็นอะไรหรอกค่อยๆค้นหามันต่อไป ขอให้ทุกคนมีพลังใจเต็มเปี่ยมในการใช้ชีวิตด้วยก้าวที่เติบโตและดีขึ้นไปพร้อมกันนะคะ💓</p><p>บทสัมภาษณ์ในโครงการ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>เล่าเรื่อง : นศ.ภ. มัญชรี แสงเมือง</p><p>สัมภาษณ์/เขียนเรื่อง : นศ.ภ.ศุภนิดา เดชอ่อนพันธุ์</p><p>ถอดบทความ : นศ.ภ.อภิญลักษณ์ แซ่เตีย</p><p>เรียบเรียง : นศ.ภ. สุนารี ชาจันทึก / ฐิติพร ลี</p><p>ร่วมแสดงความคิดเห็นและเสนอแนะได้ทาง:</p><p><a href="https://forms.gle/8JQDvReiPwT1mpGe6?fbclid=IwAR1IbLDNnQA2lMbmMEeGSI3Hf2_Q6ye2iarTg6iG8J8I1spginfh6e9AXIE">https://forms.gle/8JQDvReiPwT1mpGe6?fbclid=IwAR1IbLDNnQA2lMbmMEeGSI3Hf2_Q6ye2iarTg6iG8J8I1spginfh6e9AXIE</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=59cc34e9d87d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99-59cc34e9d87d">ศิลปะการใช้ชีวิตนอกห้องเรียน</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99">pskkustudent</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ความสุขของชีวิตเภสัชกรบนเกาะกูด]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%82%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B8%94-d4b11d9e8c2e?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d4b11d9e8c2e</guid>
            <category><![CDATA[prn]]></category>
            <category><![CDATA[บทสัมภาษณ์]]></category>
            <category><![CDATA[pskkustudent]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pineapple Apple]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 14 Nov 2020 07:55:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-14T11:00:33.409Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>“เราจะพูดดีกับทุกคนตรงหน้าของเรา เวลาพี่จ่ายยาพี่ก็จะยิ้มแย้มให้คนไข้ เพราะคนไข้เขาก็มาด้วยปัญหาสุขภาพกายอยู่แล้ว เราก็อยากจะช่วยเติมเต็มสุขภาพจิตเขาให้ดีกลับไป”</em></blockquote><p>พี่แคล เภสัชกรหญิง จิราณี ภักดีณรงค์ อดีตรุ่นพี่ศิษย์เก่า Rx 32 ปัจจุบันทำงานเป็นเภสัชกรประจำโรงพยาบาลเกาะกูด โรงพยาบาลแห่งเดียวบนเกาะ มาร่วมเปิดมุมมอง เรียนรู้ความสุข การทำงาน ชีวิต ผู้คนและความอบอุ่นของเกาะแห่งนี้ไปพร้อม ๆ กับพี่แคลกันเลยค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*N9viJ34S5knpP0OEnH32QA.jpeg" /></figure><h3><strong>คลื่นซัดสาด</strong></h3><p>เมื่อมาถึงปลายทางของชีวิตการเรียน เราก็มีหลายเส้นทางให้เลือกเดิน ซึ่งเหตุผลที่ทำให้พี่แคลตัดสินใจมาทำงานที่เกาะกูดเพราะเป้าหมายคือการทำงานในโรงพยาบาลขนาดเล็ก</p><p>“ช่วงฝึกงาน พี่ฝึกโรงพยาบาลเอกชนมาโดยตลอด ส่วนตัวพี่ก็รู้สึกชอบนะ แต่บังเอิญรุ่นของพี่เป็นรุ่นสุดท้ายที่โรงพยาบาลรัฐจะเปิดให้สามารถเข้าบรรจุเป็นข้าราชการได้ พี่เลยลองสมัครดู พร้อมตั้งใจจะเลือกทำงานในโรงพยาบาลขนาดไม่ใหญ่มาก เพราะพี่อยากทำงานกับคนจำนวนน้อย ๆ ตอนนั้นประเทศไทยเหลือโรงพยาบาลขนาดเล็กแค่ประมาณ 3 แห่ง หนึ่งในนั้นมีโรงพยาบาลเกาะกูด ซึ่งมีเตียงบรรจุเพียง 10 เตียง พี่จึงตัดสินใจมาทำงานและใช้ชีวิตหลังเรียนจบที่จังหวัดตราด”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M2q7fMYXWSlvGZ6IrWgMvQ.jpeg" /></figure><h3><strong>กระแสน้ำอุ่น</strong></h3><p>พี่รู้สึกว่าการได้ทำงานในโรงพยาบาลขนาดเล็ก ทำให้งานเราไม่หนักจนเกินไป เราจึงมีเวลาดูแลคนไข้ของเราอย่างละเอียดและทั่วถึง เวลาการรักษาแต่ละเคสของเราก็จะนานกว่าโรงพยาบาลขนาดใหญ่ เราไม่จำเป็นต้องรีบปิดเคสเพียงเพราะมีคนไข้คนอื่นรอเราอยู่ แบบนี้มันทำให้เรารู้จักและสนิทกับคนไข้แต่ละคนมากยิ่งขึ้น บนเกาะกูดมีคนอยู่น้อย เวลาพี่เดินไปไหนมาไหน <strong>คนไข้ที่เคยมาโรงพยาบาล เขาก็จำเราได้ เขาทักทายเรา เขาชอบที่เราบริการเขาดี ใส่ใจเขา มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้พี่มีความสุขมาก อีกอย่างหนึ่งคือพี่รู้สึกว่าคนเกาะกูดอยู่แบบพึ่งพาอาศัยกัน มันอบอุ่นมากเลยล่ะ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Njxxu2tgSEUgbY28ioa6sg.jpeg" /></figure><h3><strong>เกาะเล็ก สุขล้น</strong></h3><p>ณ โรงพยาบาลบนเกาะแห่งนี้ สิ่งที่จะช่วยขับเคลื่อนชีวิตเราให้มีกำลังใจในการทำงานต่อไปได้ในทุกๆวัน อย่างหนึ่งมาจากความสัมพันธ์ที่ดีของผู้ร่วมงาน</p><p>ตอนแรกที่พี่มาทำงานที่นี่ ก็มีเภสัชกรรุ่นพี่ประจำการอยู่เรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นหนึ่งปีพี่เขาก็ย้ายออกไป พี่จึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าห้องยา หน้าที่ของหัวหน้าห้องยา ก็คือดูแลคลังยา จัดปริมาณยาให้พอกับคนไข้สำหรับสามเดือน ตอนนั้นพี่ชวนรุ่นน้องเภสัชขอนแก่นคนหนึ่งให้มาประจำอยู่ด้วยกัน โรงพยาบาลเกาะกูดเลยมีเภสัชกรสองคนมาช่วยกันทำงาน</p><p>ความสุขอย่างหนึ่งในการทำงานที่นี่เลยนะ คือการทำงานเป็นทีมสหวิชาชีพ เนื่องจากที่นี่เป็นโรงพยาบาลขนาดเล็ก ทุกคนในโรงพยาบาลจึงมีบทบาทหน้าที่อย่างชัดเจน เช่น แพทย์ที่มาประจำก็จะเป็นแพทย์จบใหม่ intern เขาจะยินดีรับฟังเรา เราก็สามารถปรึกษาปัญหาการใช้ยากับเขาได้โดยเราก็จะคุยกันอย่างมีเหตุผลและเคารพซึ่งกันและกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vp4wFlqoacHl7Ho8gI1qzQ.jpeg" /></figure><h3><strong>ก้อนหินบนหาดทราย</strong></h3><p>โรงพยาบาลเกาะกูดเป็นโรงพยาบาลขนาดเล็ก ดังนั้นโครงสร้างระบบในองค์กรบางจุดจึงยังไม่มีเสถียรภาพเท่าที่ควร พี่จึงเข้ามาปรับปรุงแก้ไข ซึ่งเป็นเรื่องที่ท้าทายมากอย่างหนึ่ง เพราะส่วนนี้พี่ต้องทำงานร่วมกับคนอื่นและต้องใช้เวลาด้วย เนื่องจากบุคลากรบางคนที่เขาทำงานที่นี่มานาน การที่เราจะเข้ามาเปลี่ยนแปลงได้ทันที คงเป็นไปไม่ได้ เราเลยต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ทุกคนยอมรับนั่นเอง</p><p>อย่างปัญหาหนึ่งที่เจอก็คือ ห้องยานอกเวลา ปกติที่นี่เภสัชกรจะประจำการตั้งแต่ 08.00–20.00 น. หลังจาก 20.00 น. พยาบาลจะเป็นคนทำหน้าที่ประจำแทน พี่เลยเข้ามาเปลี่ยนระบบนิดหน่อย เพื่อไม่ให้พยาบาลทำงานหนักจนเกินไป โดยเราจะให้พยาบาลจ่ายได้เฉพาะยาที่ไม่อันตรายเรามีตู้ยานอกเวลาขึ้นมาใส่เฉพาะยาที่จำเป็นจริง ๆ จากนั้นก็ประสานงานกับคุณหมอว่า <em>“ถ้าจะสั่งยาที่ไม่ได้อยู่ในรายการยานอกเวลาทางโรงพยาบาลจะต้องให้เภสัชกรเป็นคนจ่าย และต้องให้คนไข้มารับยาในเวลาทำการเท่านั้น”</em> แบบนี้จะทำให้เภสัชกรสามารถตรวจสอบตัวยาก่อนที่จะจ่ายยาให้คนไข้ได้ จุดนี้เราก็ทำขึ้นมาเพื่อให้คนไข้ปลอดภัยและได้รับประโยชน์ที่สุด</p><p>เรื่องนี้พี่ก็ปรับใช้จากแนวทางการดำเนินชีวิตของตัวพี่เองเลยนะเพราะทุกครั้งที่เจอปัญหา พี่จะบอกตัวเองเสมอว่า<strong><em> “ทุกปัญหามีทางแก้” </em></strong>พี่จะพยายามหาจุดที่แก้ไขได้และลงมือทันที เพราะถ้าเราจมปลักกับปัญหาโดยที่ไม่พยายามทำอะไรเลย ปัญหามันก็จะอยู่กับเราไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IcqdhzLbG6q0Lxq7cWeC2g.jpeg" /></figure><h3><strong>แสงน้ำประกายส่อง</strong></h3><p>หลังจากใช้ชีวิตบนเกาะแห่งนี้มาได้ระยะหนึ่ง ที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงที่ทำงานอีกต่อไป แต่กลายเป็นเหมือนบ้านอีกหลังหนึ่งของพี่แคลไปแล้ว</p><p>พี่เป็นคนที่ยึด mindset หรือหลักความคิดนี้ไว้เสมอว่า<em> “เราจะพูดจาดีกับทุกคนตรงหน้าของเรา เวลาพี่จ่ายยาพี่ก็จะยิ้มแย้มให้กับคนไข้ เพราะคนไข้เขาก็มาด้วยปัญหาสุขภาพกายอยู่แล้ว เราก็อยากจะช่วยเติมเต็มสุขภาพจิตเขาให้ดีกลับไป”</em> ซึ่งเราก็ได้ยินคนไข้ตอบกลับมาเสมอว่า <em>“เภสัชน่ารักจัง” “อยากให้อยู่ไปนาน ๆ จัง” </em>เวลาเราได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกปลื้มใจว่าคนไข้เขารับรู้ถึงความจริงใจของเราและอยากให้เราอยู่ที่นี่กับเขาต่อไป ถือเป็นเรื่องน่ารัก ๆ เรื่องหนึ่งที่ทำให้เราประทับใจผู้คนบนเกาะนี้</p><h3><strong>ชีพจรลงเท้า</strong></h3><p>ในบางครั้งเราอยู่ในจุดที่อิ่มตัว หลายๆปัญหาในชีวิตมันดูเหมือนจะมีทางตัน ช่วงนั้นเราจะต้องหยุด โดยการออกไปลองค้นหาสิ่งใหม่ๆ</p><p>การสร้างแรงบันดาลใจของพี่คือการออกไปเดินทาง เพราะระหว่างเดินทาง เราจะได้พบเจอสิ่งใหม่ ๆ คนใหม่ ๆ สถานที่ใหม่ ๆ เราจะหยุดปัญหาของเราไว้ข้างหลังก่อน ความคิดของเราจะเริ่มคิดหาวิธีแก้ไขที่สร้างสรรค์ขึ้น ไม่ตกอยู่ในวังวนของความกังวล การเปลี่ยนสังคม สภาพแวดล้อมบ้างในบางครั้ง ก็ทำให้พี่พบเจอความหมายของชีวิตนะ เพราะการได้พูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนอื่นที่เขาไม่ได้อยู่ในแวดวงหรือสถานที่เดียวกันกับเรา มันก็เหมือนเป็นการเปิดโลกใบใหม่อีกใหม่ ที่ช่วยเพิ่มมุมมองชีวิตแบบใหม่ให้กับตัวพี่เอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JeF1Q6T4ntMih4Te0QnUsQ.jpeg" /></figure><h3><strong>สายธารสู่มหาสมุทร</strong></h3><p>หลังจากได้ออกไปใช้ชีวิตในสังคมใหญ่ ทำให้เราได้โตขึ้น แต่ถ้ามองกลับมา เราก็อยากบอกขอบคุณสังคมเล็กที่เราเคยยืนอยู่</p><p>เวลาโรงพยาบาลมีผู้ป่วยชาวต่างชาติเข้ามา เขามักจะชมว่าพี่พูดภาษาอังกฤษเก่งจัง เรียนมาจากที่ไหน สิ่งนี้ทำให้พี่รู้สึกภูมิใจนะที่ตัวเองเรียนจบเภสัชขอนแก่น ภาคอินเตอร์มา ที่นี่ช่วยสอนภาษาอังกฤษให้กับพี่ จนพี่สามารถจบออกมาใช้ภาษาอังกฤษในการทำงานได้ ทุกคนก็ชื่นชมเรา ต้องขอบคุณเภสัชขอนแก่นที่ทำให้เรามีความเป็นมืออาชีพในด้านภาษามาก ๆ และอีกสิ่งหนึ่งที่พี่ได้รับจากคณะเลยคือ<strong> “โอกาสที่ดี” </strong>พี่เคยได้รับโอกาสไปฝึกงานร้านยา ประเทศโปรตุเกส โอกาสนี้ทำให้พี่รู้จักการทำงานของระบบต่างประเทศ พี่ได้เรียนรู้ทั้งด้านยาและรูปแบบการทำงานที่ดี ซึ่งพี่ก็ได้นำสิ่งเหล่านี้มาปรับใช้ในองค์กรของโรงพยาบาลเกาะกูดด้วยนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e0xD8n5actPkJ7Kku5fGMA.jpeg" /></figure><blockquote>พี่อยากจะฝากถึงน้อง ๆ ทุกคนที่กำลังเรียนอยู่ บางทีน้องอาจยังไม่รู้หรอกว่าเภสัชขอนแก่นให้อะไรกับเราบ้าง แต่เมื่อน้องจบมาแล้ว น้องจะรู้สึกขอบคุณอาจารย์ที่สอนเรา ขอบคุณมิตรภาพดี ๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย ขอบคุณประสบการณ์ที่หล่อหลอมให้เราเป็นเภสัชกรที่ดี และช่วงเวลานี้จะเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดของการเป็นนักศึกษาเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นค่ะ</blockquote><p>บทสัมภาษณ์ในโครงการ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>เล่าเรื่อง : ภกญ.จิราณี ภักดีณรงค์</p><p>เขียนเรื่อง : นศ.ภ.ศุภนิดา เดชอ่อนพันธุ์</p><p>ภาพถ่าย : นศ.ภ.ธัญญารัก คำทวี</p><p>เรียบเรียง : นศ.ภ. สุนารี ชาจันทึก / ฐิติพร ลี</p><p>ร่วมแสดงความคิดเห็นและเสนอแนะได้ทาง:</p><p><a href="https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScnI6gR0iiifLTM0WLVtJTkQVVw7XNeJsGSVQFIm7NOjvGTSQ/viewform?usp=send_form">https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScnI6gR0iiifLTM0WLVtJTkQVVw7XNeJsGSVQFIm7NOjvGTSQ/viewform?usp=send_form</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d4b11d9e8c2e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%82%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B8%94-d4b11d9e8c2e">ความสุขของชีวิตเภสัชกรบนเกาะกูด</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99">pskkustudent</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[จากนายกสโมสรนักศึกษาเภสัชขอนแก่นสู่บริษัทยาชั้นนำของโลก]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%B1%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-4d2cf57a40f1?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4d2cf57a40f1</guid>
            <category><![CDATA[บทสัมภาษณ์]]></category>
            <category><![CDATA[pskkustudent]]></category>
            <category><![CDATA[prn]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pineapple Apple]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Oct 2020 10:56:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-11T12:30:18.286Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“สิ่งหนึ่งที่เป็นจุดเปลี่ยนหลักในชีวิตมหาวิทยาลัยของพี่คือ การได้รับตำแหน่งนายกสโมสรนักศึกษาจากคะแนนเสียงของทุกคนครับ สิ่งนี้ทำให้พี่มีกำลังใจในการผลักดันและลงมือทำกิจกรรมของคณะร่วมกับเพื่อน ๆ และทีมงาน สิ่งสำคัญจากการดำรงตำแหน่งนี้คือการได้ทำงานเป็นทีม ได้ทำงานกับเพื่อนที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คอยช่วยกันเปลี่ยนแปลงและพัฒนากิจกรรมเดิมที่มีอยู่แล้วให้ดียิ่งขึ้น”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zmT904W-eIwXZ94WlbdLUQ.jpeg" /></figure><p>พี่แยม นายปริญญา ขินหนองจอก นายกสโมสรนักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปีการศึกษา 2558 อดีตรุ่นพี่ศิษย์เก่า Rx 31 ปัจจุบันทำงานอยู่ที่ GlaxoSmithKline Thailand (GSK) บริษัทยาที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของโลก</p><p>กว่าจะมาถึงจุดที่ใครหลาย ๆ คนเรียกได้ว่า “ประสบความสำเร็จในชีวิต” นั้น ระหว่างทางย่อมเจอกับปัญหาและอุปสรรคมากมาย แต่สิ่งเหล่านี้ก็ทำให้ตัวเราได้เรียนรู้ ทดลองเปลี่ยนแปลง และพัฒนาเป็นคนที่มีศักยภาพมากขึ้น</p><p>คอลัมน์นี้เราจะพาทุกคนมาเปิดมุมมองความคิดและการใช้ชีวิตของพี่แยมไปพร้อม ๆ กันค่ะ</p><p><strong>Q: พี่แยมเป็นเด็กสายกิจกรรม แถมยังมีผลการเรียนดีเยี่ยมอีกด้วย พี่แยมแบ่งเวลาในการเรียนและการทำกิจกรรมอย่างไรบ้างคะ</strong></p><p>A: สำหรับพี่ การที่เราจะต้องทำอะไรเพิ่มสักอย่างที่ไม่ใช่หน้าที่หลัก ทักษะสำคัญที่เราต้องมีคือ การจัดการเวลา (time management) การที่เราเป็นนักเรียน/นักศึกษา หน้าที่หลักของเราคือการเรียน ดังนั้นการเรียนจะต้องเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก (first priority) พี่จึงใช้วิธีตั้งใจเรียนในห้องให้มากที่สุด เพราะเมื่อเราสามารถทำความเข้าใจเนื้อหาเวลาเรียนได้แล้ว ตอนที่เราอ่านทบทวนเตรียมตัวสอบก็จะใช้เวลาน้อยลง นอกจากนี้การทำกิจกรรม เราก็ต้องแบ่งและตั้งเวลาให้ชัดเจนว่าจะต้องเสร็จแต่ละงานเมื่อไหร่ ตอนไหน อีกอย่างคืออย่าเหมาทำทุกอย่างคนเดียวครับ ต้องรู้จักแบ่งงานให้สมาชิกในทีม เพื่อให้ผลงานออกมามีประสิทธิภาพมากที่สุด</p><p><strong>Q: สิ่งที่เราชาวเภสัชขอนแก่นรู้จักกันดีว่าเป็นผลงานที่พี่แยมสร้างชื่อเสียงให้แก่คณะของเราเป็นอย่างมากคือการได้รับรางวัลชนะเลิศและได้เป็นตัวแทนประเทศไทยไปเข้าร่วมแข่งขัน Famelab ในงาน Cheltenham Science festival ประเทศอังกฤษ อยากทราบว่าอะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พี่แยมได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการนี้</strong></p><p>A: ตอนนั้นจะว่าเป็นโอกาสที่ดีมากในชีวิตพี่เลยก็ได้นะ ช่วงนั้นพี่อยู่ปี 5 อาจารย์ก็กำลังหาคนไปแข่งรายการนี้เพราะเขามาเปิด audition ที่ขอนแก่นพอดี ซึ่งตรงกับช่วงที่พี่เป็นนายกสโมฯอยู่ พี่ก็พยายามหาเพื่อนไปแข่งแล้วนะ แต่ไม่มีใครไปเลย พี่จึงตัดสินใจเป็นตัวแทนคณะซะเอง บวกกับพี่เห็นว่างานนี้มันน่าสนใจดีด้วย รายการนี้เขาเริ่มจากให้เราอธิบายความรู้วิทยาศาสตร์หัวข้อยาก ๆ อะไรก็ได้ให้ผู้ฟังเข้าใจได้ง่ายภายใน 3 นาที ตอนนั้นพี่พูดเรื่อง personalized medicine เป็นการปรับใช้ยาให้เข้ากับข้อมูลพันธุกรรมส่วนบุคคล ซึ่งเป็นเรื่องสายสุขภาพ มันจึงเข้าถึงคนทั่วไปได้ง่าย พี่ว่าหัวข้อนี้น่าสนใจและเป็นงานวิจัยที่น่าจะมีส่วนสำคัญในการรักษาผู้ป่วยในอนาคตด้วย ตอนนั้นพี่พยายามพัฒนาตัวเองในทุก ๆ ด้านเลย ทำให้มีความพร้อมอยู่เสมอ บวกกับอาศัยความกล้าของตัวเอง พี่จึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันรายการนี้ครับ</p><p>ดังนั้นเวลามีโอกาสเข้ามา พี่จะพยายามคว้าไว้และตั้งใจทำมันอย่างดี บางครั้งก็ไม่ต้องรอพร้อมหรอกครับ แต่ให้ลองทำไปก่อน เพราะเราก็จะได้เรียนรู้จากมันอยู่ดี อีกอย่างพอเรากลับมามองตัวเองในอดีตจะได้ไม่รู้สึกเสียใจว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ลงมือทำ เพราะหลาย ๆ ครั้งคนที่ได้โอกาสไป เขาอาจจะไม่ได้พร้อมเท่าเราหรอกครับ เขาอาจจะแค่กล้ามากกว่าเราเท่านั้นเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MPzpRbiUChMwuayPD9tCOA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/958/1*lh_HfRBhDmRgrxKqVpfTLg.jpeg" /></figure><p><strong>Q: การที่พี่แยมเป็นคนชอบทำงานที่มีความท้าทายและชอบทำสิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ เมื่อถึงช่วงเวลาที่ต้องเลือกทางเดินของชีวิต ทำให้พี่แยมตัดสินใจเข้าทำงานในอีกบทบาทหนึ่งของเภสัชกรที่ไม่ใช่การทำงานในโรงพยาบาลด้วยหรือเปล่าคะ</strong></p><p>A: โดยส่วนตัวพี่ชอบความท้าทาย ชอบรู้จักคนใหม่ ๆ อยู่แล้ว บวกกับพี่ได้พูดคุยกับรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่งที่ทำงานในบริษัทยานี้อยู่แล้วโดยบังเอิญ พี่เลยรู้สึกว่าการทำงานในบริษัทยาก็น่าสนใจเหมือนกัน แถมพี่ก็ไม่เคยทำมาก่อนด้วย พี่จึงมาสมัครทำงานสาย business ครับ</p><p><strong>Q: พี่แยมพอเล่ารายละเอียดเหตุการณ์ตอนสมัครและสอบสัมภาษณ์เข้าบริษัทยา GSK ในโครงการ Future Leader Program หน่อยได้ไหมคะ</strong></p><p>A: รอบแรกบริษัทจะคัดเลือกจาก resume ที่เราส่งไปครับ รอบต่อมาคือให้เราทำแบบทดสอบวัดระดับความรู้ รวมถึง analytic skill &amp; attitude (ทักษะการคิดวิเคราะห์และทัศนคติ) รอบสุดท้ายคือสอบสัมภาษณ์แบบ face to face (รอบนี้จะคัดเลือกผู้สมัครเหลือเพียง 10 คน จาก 200 คนครับ) เขาจะสัมภาษณ์เราในเชิงการแก้ปัญหาจากโจทย์หรือเคสที่เขาเตรียมมาครับ มันเป็นรอบที่แข่งขันกันดุเดือดมากจริง ๆ นะ <em>(หัวเราะ)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*QpMiJNsG3rq2be9q0-BkhQ.jpeg" /></figure><p><strong>Q: หลังจากพี่แยมผ่านการสัมภาษณ์จนได้เข้ามาทำงานที่นี่แล้ว การทำงานของพี่เป็นอย่างไรบ้างคะ</strong></p><p>A: เพราะโครงการ future leader program ที่พี่สอบสัมภาษณ์เข้ามานั้น เขาหวังว่าอยากสร้างผู้นำขององค์กร ผู้นำที่มีความคิดสร้างสรรค์ มีความคิดนอกกรอบ ปีแรกที่พี่เข้ามาทำงานคือเป็นผู้แทนยาครับ ปีต่อมาพี่ได้ทำงานด้านการตลาด (marketing) ปีที่ 3 พี่ได้เลื่อนไปทำงานใน special project ครับ เป็นการดูแลแบรนด์เวชภัณฑ์เกี่ยวกับยาพ่นหอบหืด ซึ่งมันก็แล้วแต่คนว่าใครจะได้อยู่ตำแหน่งไหน เพราะบริษัทจะติดตามและประเมินศักยภาพการทำงานของเราเรื่อย ๆ พี่ว่าโครงการนี้ดีนะ เขาจะให้โอกาสเราได้พัฒนาตนเองอยู่ตลอด โดยมีรูปแบบงานที่หลากหลายมากให้เราได้ลงมือทำ แถมเขายังมีพี่เลี้ยง(mentor) ที่คอยให้คำปรึกษาเราอีกด้วย</p><p><strong>Q: ในระยะเวลาเกือบ 3 ปีที่ได้ร่วมงานกับ GSK พี่แยมได้พบเจออะไรบ้างคะ</strong></p><p>A: เริ่มจากการเป็นผู้แทนยาก่อนเลย การเป็นผู้แทนยาก็คือการเสนอขายยาให้คุณหมอ ซึ่งเราจะต้องขายโดยอ้างอิงงานวิจัยหรือ evidence base จึงให้ความรู้สึกต่างจากการขายของทั่วไป หลาย ๆ คนอาจจะเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับการเป็นผู้แทนยามาบ้าง ไม่ว่าจะเป็นงานที่ต้องมีการดูแลลูกค้า ไปทานข้าวบ้าง ไปส่งที่สนามบินบ้าง เพราะถือเป็นการบริการลูกค้า ตอนแรกที่เริ่มงานพี่ก็ยังปรับตัวไม่ค่อยได้นะ แถมยังโดนดูแคลนจากคนรอบข้างอีก พี่เลยเกิดคำถามกับตัวเองว่าทำไมถึงเลือกทำงานที่ใคร ๆ ก็ทำได้ มันทำให้พี่เศร้าไปสักพักเลย แต่พอพี่ลองคิดอีกมุมหนึ่ง <strong>งานนี้มันทำให้เราได้เห็นโลกอีกด้านหนึ่ง โลกที่กว้างขึ้น จากที่พี่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เก่งแล้ว แต่พอมาทำงานในจุดนี้กลับพบว่ามีคนที่เก่งกว่าเราอีกตั้งมากมาย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นงานไหน เราก็สามารถเรียนรู้และเติบโตจากมันได้เสมอ </strong>พี่จึงผ่านจุดเศร้านั้นมาได้ มันยังทำให้พี่ลดอัตตาหรืออีโก้ของตัวเองลงด้วยนะ เพราะในโลกแห่งความเป็นจริง ความเก่งที่คนเขาว่ากันมันก็วัดที่ความสามารถในการทำงานมากกว่า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*t5XmHHSi42uOiULI9jjb3w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*woUntIDO3dsyPRHS632EAw.jpeg" /></figure><p><strong>Q: เวลาที่พี่แยมเจอปัญหาเข้ามาในชีวิต มีวิธีรับมืออย่างไรบ้างคะ</strong></p><p>A: แต่ก่อน(สมัยเรียน)พี่เป็นคนค่อนข้างมั่นใจในตนเอง ไม่ค่อยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น จึงเลือกที่จะเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว แต่พอมาถึงวัยทำงาน เรามีภาระหน้าที่เพิ่มมากขึ้น แน่นอนว่าปัญหาก็เพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน วิธีรับมือกับปัญหาของพี่ก็คือการเปลี่ยนมุมมองครับ ลองมองว่าปัญหาคือเรื่องธรรมดาที่ทุกคนต้องเจอ คิดซะว่า trouble is a friend (ปัญหาคือมิตรสหาย) ครับ คนเราไม่ควรจมปลักกับปัญหา แต่ควรมองหาทางออกของปัญหาแทน อีกอย่างก็คือไม่เก็บความรู้สึกเอาไว้คนเดียว ควรระบายกับคนรอบข้าง หรือปรึกษาผู้ที่เคยประสบปัญหาแบบนั้นมาก่อน และที่สำคัญก็คือ <strong><em>การโฟกัสที่เป้าหมายของตนเอง</em></strong>มันจะทำให้เราไม่ท้อแท้กับอุปสรรคที่เข้ามาในชีวิต และมีกำลังใจที่จะเดินหน้าต่อไปครับ</p><p><strong>Q: ถ้ามองในมุมมองของคนที่ทำงานแล้วนั้น บางทีปัญหาที่เข้ามามันกระทบจิตใจของเราจนเราอยากล้มเลิก หลายคนบอกไว้ว่าสิ่งที่จะช่วยให้พลังใจกลับมาได้ ก็คือการสร้างกำลังใจให้ตนเอง สำหรับพี่แยม พี่แยมสร้างกำลังใจให้ตนเองอย่างไรคะ</strong></p><p>A: ทำไมคำถามตรงกับพี่ตอนนี้จังเลย (หัวเราะ) การทำงานโดยปกติแล้วย่อมมีแรงกดดันอยู่เสมอ ยิ่งเราอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น ความคาดหวังจากคนรอบข้างก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน เพราะปัญหาหรือความกดดันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ วิธีสร้างกำลังใจของพี่ก็คือ “ย้อนกลับไปที่ที่เดิม” มันคือการถามตัวเองว่าเป้าหมายของเราคืออะไร มองไปที่จุดเริ่มต้นว่าทำไมเราถึงอยากทำในสิ่ง ๆ นั้น รวมถึงการรับพลังบวกจากสิ่งรอบข้าง เช่น การอ่าน feedback คำชมจากลูกค้า การทำกิจกรรมที่ชอบ พยายามมองหาความสุขระหว่างการทำงานให้เจอ อีกทั้งการทำตัวเองให้เป็นน้ำไม่เต็มแก้ว พร้อมที่จะเรียนรู้ ปรับปรุงตนเองตลอดเวลา สิ่งนี้จะทำให้เรามีกำลังใจพัฒนาตนเองอยู่เสมอ</p><p><strong>Q: เมื่อพี่แยมได้ก้าวขึ้นไปมองโลกในมุมมองที่กว้างมากขึ้น ถ้ามองกลับมาอะไรคือความแตกต่างในการทำงานตอนเป็นนายกสโมสรนักศึกษากับการทำงานในบริษัทใหญ่คะ</strong></p><p>A: ตอนอยู่ในคณะก็จะเป็นรูปแบบงานของนักศึกษาที่เรามีความรู้สึกอยากทำและสนุกกับการทำงานกับเพื่อน ๆ แต่พอมาทำงานในบริษัทจริง ๆ ก็จะให้ความรู้สึกเชิงธุรกิจที่ต้องมีผลตอบแทน มีการแข่งขันที่สูง เราต้องแข่งกับเพื่อนร่วมงานและแข่งกับบริษัทอื่น แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันในการทำงานทุกรูปแบบก็คือ เราต้องมีเป้าหมายในการทำงาน และมีตัวชี้วัดผลที่ชัดเจน เพื่อให้งานบรรลุผลตามที่ตั้งเอาไว้</p><p><strong>Q: ในฐานะศิษย์เก่า ความประทับใจในคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นของพี่แยมคืออะไรคะ</strong></p><p>A: พี่มองว่าสิ่งหนึ่งที่คณะให้มาตลอดคือ “โอกาส” ซึ่งเป็นสิ่งสนับสนุนที่ดีมากกับพวกเราทุกคนเลยนะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทุนการศึกษา หรือโอกาสในการพัฒนาตนเอง เช่น กิจกรรมแลกเปลี่ยนต่างประเทศ อีกทั้งยังมีบรรยากาศการเรียนที่อบอุ่น เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน มีอาจารย์ รุ่นพี่ เพื่อน ที่คอยให้ความช่วยเหลือทั้งในเรื่องการเรียน เรื่องส่วนตัว เรื่องกิจกรรม พี่ว่ามันเป็นประสบการณ์และความทรงจำที่ดีมากในช่วงชีวิตมหาลัยที่นึกถึงทีไรก็ยังอบอุ่นใจอยู่เสมอ</p><p><strong>Q: อยากให้พี่แยมฝากอะไรถึงน้อง ๆ ในคณะหน่อย</strong></p><p>A: พี่อยากฝากเรื่อง “การเปิดโอกาสให้ตนเอง” กับ “พยายามเป็นคนที่พร้อมเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ” ละกันครับ อยากให้น้อง ๆ เตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับทุก ๆ โอกาสที่มันจะเข้ามา พี่รู้สึกว่าคณะของเราเป็นคณะที่อบอุ่น อยากให้น้องเก็บเกี่ยวความสุขในวัยเรียนไว้ เพราะเป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำที่มีคุณค่ามาก ๆ ตอนพี่มีเวลาว่าง พี่เองก็ชอบกลับมาพบปะกับอาจารย์บ้าง สุดท้ายนี้ขอให้ทุกคนมีความสุขกับทุกก้าวย่างของชีวิตครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/723/1*_7WOZD33qh7xSb3XdRdOGA.jpeg" /></figure><p>หวังว่าผู้อ่านทุกท่านจะพบเจอกับแนวทางในชีวิตของตัวเอง และมีความสุขกับการใช้ชีวิตในทุกวันนะคะ^^</p><blockquote><strong>“บางครั้งก็ไม่ต้องรอความพร้อม ขอแค่ให้มีความกล้าที่จะลงมือทำ </strong>คว้าทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาในชีวิต พร้อมที่จะเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ คุณเองก็สามารถประสบความสำเร็จในทางเดินชีวิตของตัวเองได้เช่นกัน”</blockquote><p>คอลัมน์หน้าของ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>เราจะพาไปพบใครในคณะเภสัชขอนแก่นอีกนั้น อย่าลืมติดตามกันในเดือนหน้านะคะ และสามารถร่วมพูดคุย feedback บทความนี้กันในแบบประเมินได้เลย</p><p>ทุกกำลังใจของทุกคนจะช่วยให้พวกเราสร้างสรรค์โครงการดี ๆ อย่างนี้ต่อไป<strong>❤</strong>️</p><p>บทสัมภาษณ์ในโครงการ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>ผู้ให้สัมภาษณ์ : ภก.ปริญญา ขินหนองจอก<br>ผู้เขียน/สัมภาษณ์: นศ.ภ. ศุภนิดา เดชอ่อนพันธุ์<br>ถอดบทความ : นศ.ภ. ทัศยาภรณ์ ไทยทะนุ<br>พิสูจน์อักษร : นศ.ภ. สุนารี ชาจันทึก / ฐิติพร ลี</p><p>ร่วมแสดงความคิดเห็นและเสนอแนะได้ทาง: <a href="https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScFPa6LWB8r4OfG1xl9Ns5M7IbKyGc5PKrYMbcu4CtSZ1Upow/viewform">https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScFPa6LWB8r4OfG1xl9Ns5M7IbKyGc5PKrYMbcu4CtSZ1Upow/viewform</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4d2cf57a40f1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A9%E0%B8%B1%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-4d2cf57a40f1">จากนายกสโมสรนักศึกษาเภสัชขอนแก่นสู่บริษัทยาชั้นนำของโลก</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99">pskkustudent</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ใช้ชีวิตอย่างไรให้กลายเป็นที่ 1 ของประเทศ]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8-2c7da4531b62?source=rss-2e9b3b44bc62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c7da4531b62</guid>
            <category><![CDATA[บทสัมภาษณ์]]></category>
            <category><![CDATA[prn]]></category>
            <category><![CDATA[pskkustudent]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Pineapple Apple]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2020 10:46:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-11T12:34:40.987Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“อันนี้ถือเป็นความสำเร็จอย่างหนึ่งนะครับ ก็มองว่าความสำเร็จนี้มาจากความพยายามของเราที่ผ่านมา แล้วก็มันไม่ใช่แค่เราพยายามเพียงคนเดียว แต่มันเกิดจากคนรอบข้างมากมายหลายคนที่เราพยายามไปด้วยกันจนกลายมาเป็นความสำเร็จในครั้งนี้”</blockquote><p>พี่เจมส์ นศ.ภ.สถาพร กองธรรม ปี 6 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น<strong> ผู้สอบได้คะแนนรวมเป็นอันดับ 1 ของประเทศในการสอบสภาเภสัชกรรมประจำปี 2562 (การสอบความรู้เพื่อขอขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมตามเกณฑ์สมรรถนะร่วมของหลักสูตรเภสัชศาสตร์) </strong>ที่ผ่านมา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4RuU6RADgs-LBGhw5l3O4Q.jpeg" /></figure><p>พี่เจมส์เล่าให้ฟังถึงทัศนคติในการใช้ชีวิตตลอด 6 ปีในรั้วมหาวิทยาลัยว่า…</p><p>“เราตั้งใจมาเรียน เราเข้ามาที่นี่เพื่อมาเรียน มาใช้ชีวิต มาหาประสบการณ์จากการทำกิจกรรมกับเพื่อนหรือกับมหาวิทยาลัย ดังนั้นทัศนคติที่มีก็แค่ <strong>ให้ลงมือทำทุกอย่างให้มันเต็มที่ </strong>การเรียนก็ตั้งใจเรียน เมื่อมีโอกาสอะไรเข้ามาก็รับมันเอาไว้ คือกิจกรรมอะไรที่เราสามารถทำได้ก็ทำ ประมาณนี้ เมื่อผ่านช่วงเริ่มแรกไป เราก็ต้องเรียนมากขึ้น ยิ่งปีสูงขึ้นก็มีทัศนคติอย่างอื่นเข้ามาเพิ่ม มันทำให้ได้รู้จักถึงวิชาชีพเภสัชกร เราไม่ได้เรียนเพื่อจบออกไปแค่นั้น เรายังต้องนึกถึงเกี่ยวกับจรรยาบรรณวิชาชีพด้วย เรามาเรียนเพื่อให้เรามีความรู้และจะได้เอาความรู้มาใช้ในบทบาทหน้าที่เภสัชกรได้อย่างเต็มที่ <strong>อย่าให้มีคำว่า ไม่รู้ ที่จะทำให้บทบาทหน้าที่เภสัชกรของเราบกพร่องไป”</strong></p><p>โดยพื้นฐานพี่เจมส์เป็นคนที่เปิดรับทุกโอกาสในชีวิต ทำให้เรามักจะเห็นพี่เจมส์จากงานต่างๆ ในฐานะตากล้องของสโมสรนักศึกษา เราเลยสงสัยว่าพี่เจมส์เข้ามาทำงานนี้ได้อย่างไร</p><p>“ก็จากที่พี่ชอบถ่ายภาพอยู่แล้ว ปีหนึ่งก็จะมีกิจกรรมที่ทุกคนได้ทำร่วมกัน โดยงานหลัก ๆ ของปีหนึ่งก็คือค่าย pharmhouse ที่นักศึกษาเภสัชปี 1 จัดให้กับน้อง ม.6 ที่สนใจที่จะเข้าคณะเภสัชฯ พี่ก็คิดว่าสิ่งที่พี่ทำได้ดีและอาจจะเป็นประโยชน์ให้กับกิจกรรมนี้ก็คือการถ่ายภาพ พี่เลยตัดสินใจเริ่มเป็นช่างภาพในกิจกรรมนั้น หลังจากนั้นก็มีกิจกรรมอื่น ๆ ของคณะ ซึ่งพี่ก็ได้รับหน้าที่นี้มาตลอด โดยเฉพาะเวลาออกค่ายต่าง ๆ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นช่างภาพ”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6DISi33UeuSwlZioINSHNw.jpeg" /></figure><p><em>ซึ่งพี่เจมส์ก็ได้ให้คำนิยามกับการถ่ายภาพไว้ว่า มันเป็นเหมือนสิ่งบันทึกความทรงจำของเรา การบันทึกภาพนับเป็นการบันทึกที่ดีอย่างหนึ่ง ดังนั้นเวลาถ่ายภาพ พี่เจมส์จะถ่ายโดยพยายามให้องค์ประกอบในภาพมีเรื่องราว และไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายเป็นตัวอักษรใด ๆ เพิ่มเติม</em></p><p>พี่เจมส์ไม่เพียงถ่ายรูปได้ดีเท่านั้น พี่เจมส์ยังได้เป็นหนึ่งในผู้วาดรูปประกอบในหนังสือภาพลายเส้นของภาควิชาเภสัชเวทและพิษวิทยาอีกด้วย</p><p>“ตอนนั้นเป็นการวาดภาพลายเส้นพรรณไม้ เพื่อประกอบการเขียนหนังสือของอาจารย์ในคณะเนี่ยแหละครับ เป็นงานที่ท้าทายอีกชิ้นหนึ่งเลยที่มีโอกาสได้รับมาทำ ที่พี่รับมาทำเพราะว่ามันจะช่วยพัฒนาทักษะอีกด้านหนึ่งของพี่ขึ้นมาได้ สุดท้ายแล้วพอเราทำมันสำเร็จ ก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับเวลาที่เราอดทนและก็พยายามทำมัน”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fA7oawHm-DGMntnFbPN_PA.jpeg" /></figure><p>คุยมาจนถึงตอนนี้ก็ทำให้สัมผัสได้เลยว่าพี่เจมส์นั้นเป็นคนที่มีความอดทนและมุ่งมั่นตั้งใจกับทุกอย่างที่ได้ลงมือทำ แล้วพี่เจมส์สร้างสมดุลในชีวิตได้อย่างไร</p><p>“จริง ๆ มันก็ไม่ได้ดีพร้อมกันทุกอย่าง เพราะว่าชีวิตมันก็ทุลักทุเลบ้างในบางครั้ง <em>(หัวเราะ)</em> แต่ว่าเราก็ต้องสร้างสมดุลให้มันพอที่จะดำเนินไปได้การสร้างสมดุลที่สำคัญของพี่จึงเป็นการจัดการเวลา สำหรับคนเรามีการจัดการเวลาไม่เหมือนกันหรอก แล้วแต่ว่าใครจะให้ความสำคัญเรื่องอะไรแต่สำหรับพี่แล้วก็จะแบ่งเป็นแค่การจัดการเวลาทำงานและเวลาพักผ่อนในส่วนการทำงานก็อาจจะมีการลงรายละเอียดไปแต่ละกิจกรรม ส่วนเวลาพักผ่อน ก็คือให้ความสำคัญในการให้เวลากับตัวเอง มีเวลาพักให้ตัวเอง เวลาพักก็อาจจะไปเดินเล่นข้างนอก ไปออกกำลังกายบ้าง ออกเดินทางที่ใหม่ ๆ ออกไปถ่ายภาพ หรือทำงานอดิเรกที่เราสนใจอยู่ตอนนั้น เพราะว่ามันเหมือนเป็นการให้รางวัลตัวเองไปด้วย เพื่อเราจะได้ไม่เกิดความเครียดสะสมและมีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตในวันต่อ ๆ ไป นอกจากนี้ถ้ามีโอกาสอื่นหรือมีโอกาสอะไรเข้ามา หากเราสามารถทำได้ก็ควรที่จะรับมันเอาไว้เพราะว่าประสบการณ์หรือโอกาสที่มันเข้ามาตรงนี้จะถือเป็นกำไรชีวิตของเรา”</p><p>แต่ในบางครั้งชีวิตเราก็อาจจะเสียสมดุลไปบ้าง เมื่อถึงตอนนั้นเราก็ต้องหยุดและกลับมาทบทวนตัวเอง คนเราทุกคนล้วนต้องมีแหล่งและวิธีในการสร้างแรงบันดาลใจของตัวเอง ซึ่งวิธีหนึ่งที่พี่เจมส์ใช้สร้างแรงบันดาลใจได้ดี คือ การเดินทาง</p><p>“เวลาเดินทางทำให้พี่ได้ข้อคิดอย่างหนึ่งกับชีวิตว่า….ชีวิตของเราก็เหมือนการเดินทาง <strong>เป้าหมายของเราให้มองไว้คร่าว ๆ พอให้เรามองเห็นว่าตัวเองกำลังเดินทางอยู่ในทิศทางที่ถูกต้องหรือเปล่า ไม่ได้เดินหลงออกจากเป้าหมายใช่ไหมแค่นั้น เพราะว่าถ้าเรายึดติดกับเป้าหมาย เราจะยิ่งเหนื่อยและท้อขึ้นไปอีก หากมัวแต่กังวลว่าเมื่อไหร่จะถึงเป้าหมายสักที มันก็ยิ่งทำให้เราเป็นทุกข์มากกว่าเดิม </strong>พี่อยากให้เราลองกลับมามองรอบตัวเรา ดูสิว่ามันเป็นยังไง เรียนรู้มัน แชร์ประสบการณ์กับมันว่าที่ผ่านมาเราประสบความสำเร็จอะไรมาตั้งมากมาย เก็บเกี่ยวประสบการณ์กับการเดินทางเอาไว้ จะทำให้การเดินทางของเรานั้นมีคุณค่าและมีความหมายมากขึ้น ชีวิตการเรียนก็จะเหมือนกันนะ เป้าหมายการเรียนของเราก็คือจบการศึกษาใช่ไหม ขอแค่เราตระหนักว่าสิ่งนี้เป็นเป้าหมายของเรา และตัวเราในตอนนี้กำลังเดินทางไปหามันอยู่ก็พอ จากนั้นให้เรากลับมาใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน เรียนรู้ประสบการณ์ในปัจจุบันให้คุ้มค่า สุดท้ายเมื่อเราไปถึงเป้าหมาย เราจะมีความทรงจำต่าง ๆ มากกว่าความสำเร็จของเราเพียงอย่างเดียว”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_BY-M7DFSxT6rzFPnjG6xQ.jpeg" /></figure><p><em>เพียงแค่เดินให้ช้าลง รับรู้สิ่งต่าง ๆ รอบตัวให้มากขึ้น เก็บทุก ๆ วันเป็นความทรงจำในชีวิต แบบนี้แต่ละวันของเราก็จะเป็นช่วงเวลาที่มีความหมายและมีคุณค่า นี่เป็นกุญแจสำคัญดอกหนึ่งที่ทำให้พี่เจมส์ประสบความสำเร็จด้านการเรียนมาได้ถึงขั้นนี้</em></p><p>เมื่อเราพูดถึงการเตรียมตัวสอบสภาของเด็กเภสัช ขอนแก่นแล้ว ทางคณะมีส่วนสำคัญอย่างมากในการเตรียมความพร้อมให้กับนักศึกษาโดยเริ่มมีการเตรียมตัวตั้งแต่ช่วงปิดเทอมของปี 3</p><p>ทางคณะก็จะเริ่มจัดติวเนื้อหาให้ เราลองมาฟังพี่เจมส์พูดถึงกิจกรรมนี้กันหน่อยดีกว่า</p><p>“ในตอนนั้นทางคณะก็มีจัดติว มีรุ่นพี่ มีเพื่อนรุ่นเราติวให้ แล้วก็มีการลองฝึกทำข้อสอบ สิ่งแรกที่เราสามารถทำเพื่อเตรียมตัวสอบก็คือเข้าร่วมพวกนี้ให้หมด พร้อมอ่านหนังสือเพิ่มเติม เราก็อาจจะสงสัยว่าเราควรจะต้องเตรียมตัวอ่านอย่างไร ใช่ไหม โดยส่วนตัวพี่ก็เริ่มจากการอ่านเกณฑ์ก่อนสอบ เพื่อดูว่าเราจะแบ่งน้ำหนักในการอ่านแต่ละเนื้อหาอย่างไร เมื่อพี่ศึกษา คัดเลือกเนื้อหา วางแผนกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว เราก็สามารถไปวางแผนการอ่านหนังสือเพิ่มเติมกับเพื่อนแล้วช่วยกันติว ผลัดกันติว ก็ถือเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แถมทำให้เรากับเพื่อนได้สนิทกันมากขึ้นด้วย เพื่อนก็เป็นตัวช่วยที่สำคัญมากครับในการช่วยเราเตรียมตัวสอบสภา นอกจากนี้คณะก็จะจำลองข้อสอบ MCQ หรือ OSPE ให้อยู่เรื่อย ๆ ทำให้พวกเรามีความมั่นใจและความพร้อมในการสอบสภาของจริงมากขึ้นครับ”</p><p><strong>ในการสอบครั้งแรกของพี่เจมส์ถือได้ว่าอยู่ในจุดสูงสุดของความสำเร็จขนาดนี้ แล้วตั้งความหวังอะไรกับการสอบครั้งที่ 2 บ้าง</strong></p><p>“สำหรับครั้งที่ 2 ก็หวังว่าอยากให้เพื่อน ๆ ทุกคนสอบผ่านไปด้วยกันก็คือสอบผ่านกัน 100% ดังนั้นเพื่อนทุกคนก็ต้องช่วยประคองกันไป เวลามีใครท้อหรือใครเหนื่อยก็ช่วยให้กำลังใจกัน ไม่ทิ้งกัน แบบนี้พี่คิดว่าเราจะผ่านกันได้ทุกคนครับ อันนี้คือความหวังของพี่ ซึ่งก็คือความหวังของทุกคนในรุ่นด้วย”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4XLTAwvopsHzkZu32hJuZQ.jpeg" /></figure><p>เราคงจะได้เห็นความเป็นหนึ่งเดียวกันของพี่ ๆ ทุกคนในรุ่น Rx34 ที่ช่วยกันเรียนหนังสือ จัดทำโครงการแต่ละโครงการของคณะออกมาได้เป็นอย่างดี ซึ่งการที่เราจะลงมือทำงานสักชิ้นให้สำเร็จได้นั้นจะต้องเกิดจากทัศนคติที่ดีต่อเพื่อน อาจารย์และสถาบัน เลยอยากจะถามมุมมองความคิดของพี่เจมส์ว่า เภสัชขอนแก่นให้อะไรกับพี่เจมส์บ้าง</p><p>“เภสัชขอนแก่น ถึงแม้จะเป็นคณะที่ไม่ได้ใหญ่มากเหมือนคณะอื่นที่มีคนมากเป็นหลายร้อยคน แต่ก็ทำให้เรารู้จักเกือบทุกคนในคณะ อาจารย์ก็ใจดี เป็นกันเองกับนักศึกษา โดยรวมแล้วเภสัชขอนแก่นถือเป็นบ้านที่อบอุ่นหลังหนึ่งเลยครับ มาเรียนที่นี่ก็อุ่นใจได้ว่าเราจะไม่เหงาหรือโดดเดี่ยวแน่นอนครับ เพราะว่ามีทั้งเพื่อน รุ่นพี่รุ่นน้อง อาจารย์และมีกิจกรรมต่าง ๆ มากมายที่ให้เราได้ทำอยู่ตลอด พี่รู้สึกขอบคุณสถานที่แห่งนี้ที่เป็นเบ้าหลอมสำคัญทางความคิดและสติปัญญา ทำให้ชีวิต 6 ปีที่ผ่านมาของพี่นั้น เป็นหนึ่งในช่วงเวลาของชีวิตที่มีคุณค่า”</p><p>การมีเป้าหมาย การหาโอกาส การสร้างสมดุลในชีวิต จัดลำดับความสำคัญ และลงมือทำอย่างมีความสุข อีกทั้งเพื่อนและคณาจารย์คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นถือเป็นกุญแจสำคัญ ที่ช่วยขับเคลื่อนให้ชีวิตของพี่เจมส์ประสบความสำเร็จในการสอบจนกลายเป็นผู้ที่มีคะแนนสอบเป็นอันดับ1ของประเทศในครั้งนี้ หวังว่าเคล็ดลับและเรื่องราวของพี่เจมส์จะเป็นตัวจุดประกายและเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อ่านนำไปปรับใช้และเดินทางไปยังเป้าหมายของตัวเองได้สำเร็จดังที่ตั้งใจนะคะ</p><p>บทสัมภาษณ์ในโครงการ PRN [Pro re nata] เมื่อชีวิตต้องการ “แรงบันดาลใจ” ให้อ่าน</p><p>ผู้ให้สัมภาษณ์ : นศภ. สถาพร กองธรรม<br>ถอดบทความ : นศภ. อภิญลักษณ์ แซ่เตีย<br>ผู้เขียน : นศภ. ศุภนิดา เดชอ่อนพันธุ์<br>ผู้ตรวจทาน : นศภ. สุนารี ชาจันทึก<br>ภาพถ่าย : นศภ. สถาพร กองธรรม</p><p>ร่วมแสดงความคิดเห็นและเสนอแนะได้ทาง: <a href="https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSd4ci5mWdEkAdNhs0R6726yvn-Lv_FHjTkWH4prZViVhcyf6Q/viewform">https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSd4ci5mWdEkAdNhs0R6726yvn-Lv_FHjTkWH4prZViVhcyf6Q/viewform</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c7da4531b62" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99/%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8-2c7da4531b62">ใช้ชีวิตอย่างไรให้กลายเป็นที่ 1 ของประเทศ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%B8%AA%E0%B9%82%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A8%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A0%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%99">pskkustudent</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>