“Ink Made of Invisible Struggles”.

There is a war no one applauds, no headlines write its name, no medals hang upon its walls, yet every writer knows its flame.

It begins in quiet, ordinary rooms, where chairs grow cold and nights grow long, where thoughts arrive like restless storms and silence feels both weak and strong.

A writer sits where time feels bent, between the “almost” and the “never said,” chasing words that slip like smoke, from a heart that’s always half half-fed.

The world may call it “just a page,” a harmless game of ink and pen, but they don’t see the trembling hands that try to start, erase, begin again.

Some days the mind is a crowded train, too many thoughts, no place to breathe, ideas knocking at locked doors, and no key shaped for what they need.

Other days it is an empty street, no footsteps echo in the brain, a desert where the muse once lived, and nothing comes but dull, soft pain.

And still they write.

Not because it’s easy, not because it always flows, but because inside the breaking chest, something quietly still knows—

that words are bridges over silence, over grief that cannot speak, over nights when hope feels distant, and strength feels far too weak.

A writer learns to live in contradiction: to smile while storms are in the sky, to build whole worlds from shattered pieces, and learn to answer “why?” with “why?”

They know rejection like an old friend, who knocks, then sits, then never leaves, a stack of “no”s on fragile dreams, a weight that slowly bends their sleeves.

Yet still they return to broken pages, like farmers to unfertile ground, planting seeds in empty soil, trusting growth will still be found.

There are nights when ink feels heavier than lead, when every sentence bleeds and shakes, when even breathing feels like editing, and every thought is full of breaks.

They question: “Am I enough to shape this voice? Is what I feel worth being heard?” And in that silence of self-doubt, they fight for just one honest word.

Outside, the world keeps moving forward, unaware of inner war, but writers live in double layers— what is seen, and what is more.

The more is where the pain is stored, the more is where the truth resides, the more is where unfinished poems hide like tides that never subside.

They carry grief in metaphor, joy in fragments, hope in lines, turning wounds into paragraphs, and scars into rhyming signs.

Even happiness is rewritten, filtered through reflective pain, because nothing stays untouched for long when everything becomes a lane—

a path that leads to deeper meaning, even when the meaning hurts, even when the ink is heavy, and every truth slowly asserts:

“To write is to be undone, and then rebuild again from ash, to lose yourself in every draft, and call the breaking, ‘flash.’”

There are moments of rare creation, when lightning strikes the tired mind, and suddenly the scattered chaos forms a shape the heart can find.

And in that brief, glowing miracle, the writer forgets the cost, for every hour of emptiness feels worth what has been lost.

But even joy is temporary, like sunlight on a winter floor, and soon the doubts come knocking softly, asking what the writing was for.

Still they continue—foolish, faithful, scribbling futures from decay, knowing not all storms are punished, some are simply “the way.”

For every writer is a traveler with no map but inner flame, walking through emotional weather that never stays the same.

They are architects of feeling, builders of invisible lands, holding galaxies in notebooks, with trembling, human hands.

And no one sees the hidden labor: the rejections, nights, and fears, the rewrites done at 3 a.m. with exhausted, burning tears.

Yet still they write.

Because something deeper calls them, not fame, nor praise, nor gold, but a quiet need to turn the chaos into something that can hold.

To give shape to what is shapeless, to name what has no name, to survive the weight of feeling by transforming it to flame.

So if you see a writer silent, staring long at empty air, know a universe is forming from a struggle no one shares.

For every line you read as “simple,” every poem you think is light, was once a battle fought in darkness, to bring meaning into sight.

And maybe that is all they ask for: not perfection, not applause, just a moment where their silence is understood without a cause.

Because writers are not just storytellers, they are survivors of the mind, turning pain into something living, so the world can read and find—

that even in the deepest struggle, where no easy answers stay, there is beauty in the breaking, and strength in what they say.

And still, when the world forgets the writer’s name,
the words remain—quiet, unshaken, alive.

Not as proof of talent, but proof of endurance,
that even broken souls can learn how to survive.

Because in the end, a writer is not remembered for ease,
but for everything they carried without being seen.

And if no one ever understands their silence,
the page always will.

Thanks for reading…

​Anksiyete aslında kaygı bozukluklarının genel adıdır. Kendi içerisinde birçok alt türe ayrılır. Anksiyete için "hastalık" kelimesini kullanıp kullanmamak konusunda pek emin değilim fakat sağlıklı olma durumunu bozduğu kesin.

Toplumda genel olarak "anksiyete" dendiği zaman gözlemlediğim kadarıyla akla ilk sosyal anksiyete geliyor. Bunun yanında PTSD (Travma Sonrası Stres Bozukluğu) ve panik atak da anksiyete bozukluklarından birkaç tanesi olarak sayılabilir.

​Günümüzde ise "anksiyete" kelimesi özellikle gençler arasında ve sosyal medyada çok farklı bağlamlarda kullanılır hâle geldi. Basit ve günlük hayatımızda yaşamamız normal olan kaygı ve özellikle utanç gibi duyguları ifade etmek için anksiyete kelimesini kullanmak çok yaygınlaştı. Özellikle sosyal anksiyete üzerinden yapılan "Ya kanka benim anksiyetem var, ben soramam ki!" gibi kullanımlar hastalığın tüm gerçekliğini zedeliyor.

​İnsanlar anksiyetenin ne olduğunu bilmediği veya küçümsedikleri için (Ki maalesef psikolojik rahatsızlıklar zaman zaman hiç ciddiye alınmıyor.) bu kullanım onları "havalı" veya normal hissettiriyor. Ama aslına baktığımız zaman anksiyete yaşaması çok zor bir durum. Mesela sosyal anksiyete yaşayan insanların bir kısmı evden bile çıkamayacak, iletişim kuramayacak hale gelebiliyorlar. Ayrıca yine şakası çok yapılıp gerçekliği görmezden gelinen PTSD de aynı şekilde hissetmesi çok ağır bir bozukluk.

​Ben şahsen deneyimlediğim ve durumun ciddiyetini de göstermek amacı ile PTSD konusunu derinleştirmek istiyorum... PTSD bir travma veya durum sonrasında benzeri tetikleyiciler meydana geldiği zaman kişinin aynı travma veya durumu yaşama / benzeri bir durumla karşılaşma ihtimali üzerine yaşadığı yoğun tetikte olma hali, korku, kaygı şeklinde açıklanabilir. Bazen çok basit görünen bir olay, söz veya ortada bir durum yokken bile kriz yaşayabiliyor insan. Bu kriz genelde önce yavaş başlayıp yükselen bir kaygı ile ortaya çıkıyor. Herkeste değişebilir tabii bu durumlar fakat kendim için baktığım zaman yoğun kaygı sonrasında titreme, ateşlenme, kekeleme, bir yerde duramama, terleme gibi fiziksel olarak zorlayıcı olan bu durumların hepsini görüyorum. Yani buradan kastettiğim şey şu: Anksiyete sadece psikolojik değil fiziksel olarak da insanı çok zorluyor.

​Bu durumun yani anksiyete kelimesinin sakız gibi herkesin ağzında bu kadar rahat dolanmasının sebebi biraz da bilgisizlik olsa gerek... Bu durum sadece hastalığın ciddiyetini bozmak ile kalmıyor aynı zamanda yaşayan kişilerin kendini kötü hissetmesine, hatta bazı insanların yardım almaktan çekinmesine sebep olabiliyor.

Sonuç olarak, kelimelerimizi seçerken daha dikkatli davranmamız gerekiyor. 'Anksiyete' ya da 'PTSD' gibi terimleri sadece birer moda ikonu veya geçici bir huzursuzluğun ifadesi olarak kullandığımızda, bu durumlarla her gün gerçek bir savaş veren, acı çeken insanların mücadelesini görünmez kılıyor ve resmen yok sayıyoruz. Unutmayalım ki; bir başkasının 'havalı' bulup üzerine yakıştırdığı bir kelime, bir başkasının hayatını zorlaştıran en ağır yükü olabilir. Belki de empati kurmaya, önce kullandığımız dilin ciddiyetini kavrayarak başlamalıyız.

Okuduğunuz için teşekkür ederim…

​Based on my observations, when people say "anxiety" in general society, social anxiety is usually the first thing that comes to mind. Beside this, PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) and panic attacks can also be counted as types of anxiety disorders.

​Nowadays, the word "anxiety" has started to be used in very different contexts, especially among young people and on social media. It has become very common to use it to express feelings like simple daily stress or embarrassment, which are normal to experience in everyday life. Specifically, phrases used regarding social anxiety, like "Hey friend, I have anxiety, I can’t ask that!" undermine the entire reality of the disorder.

​Because people do not know what anxiety really is or they underestimate it (and unfortunately, psychological disorders are often not taken seriously), this usage makes them feel "cool" or normal. But in reality, living with anxiety is a very difficult situation. For instance, some people with social anxiety can reach a point where they cannot even leave their homes or communicate with others. Similarly, PTSD—which is often joked about and its reality ignored—is an extremely heavy disorder to experience.

​I personally want to dive deeper into the topic of PTSD to show the seriousness of the situation... PTSD can be described as a state of intense hypervigilance, fear, and worry that occurs when a person faces a trauma or a similar situation, or the possibility of re-encountering it through "triggers." Sometimes, a person can experience a crisis over a seemingly simple event, a word, or even when there is no apparent reason. These crises usually start slowly and emerge with rising anxiety. Of course, these situations vary for everyone, but when I look at myself, I see all these physically challenging symptoms like tremors, fever, stuttering, inability to stay still, and sweating following intense anxiety. What I mean is this: Anxiety is not just psychological; it also strains a person physically.

​The reason why the word "anxiety" is tossed around so casually like "chewing gum" is probably due to a lack of knowledge... This situation not only damages the seriousness of the disorder but also causes those living with it to feel worse and even hesitate to seek help.

​In conclusion, we need to be more careful with the words we choose. When we use terms like "Anxiety" or "PTSD" simply as fashion icons or expressions of temporary discomfort, we make the struggle of people who fight a real war every day invisible—we literally ignore them. Let’s not forget; a word that one person finds "cool" and adopts can be the heaviest burden that makes another person’s life harder. Perhaps we should start practicing empathy by first understanding the gravity of the language we use.

Thank you for reading and for your time.

ÖNCELİKLE: SU STRESİ NEDİR?

Şimdi hayal edin… Tüm gün çalıştınız ve yoruldunuz. Masada 10 kişi oturuyorsunuz. Herkes çok susamış durumda ama masaya sadece 5 bardak su geliyor. Herkes sudan içmek istiyor fakat herkese yetecek kadar su mevcut değil ve insanlar suyu içmek için kavga etmeye başlıyor… Hah! İşte su stresi dediğimiz şey de tam olarak bu. Yani bir bölgede suya olan talebin su miktarından fazla olması şeklinde de açıklayabiliriz.

SU STRESİ OLAN BÖLGEYE NE OLUR?

Su stresi etkili olan bölgelerde sadece insanlar değil, başta bitkiler olmak üzere tüm canlılar derinden etkilenir. Öncelikle bitkileri ele alalım. Bitkiler hareketsiz varlıklar oldukları için diğer canlılara göre su stresinden daha fazla etkilenirler. Yeraltı suyunun ve yağmurların azalmasıyla bitkilerin suya erişimi kısıtlanır. Bitkiler köklerinden su çekemezlerse içlerindeki su basıncını (turgor basıncı) düzenleyemezler; yani dik duramaz ve solarlar. Su stresi yaşanan bölgelerdeki bitkiler ise yeterince su alamadıkları için hayatta kalma amacıyla daha az büyür, daha kısa saplara sahip olur, yaprakları buharlaşma ile su kaybını azaltmak için daha dar yüzeye sahip olur veya dikenleşir, kökleri suya ulaşmak için daha fazla uzar… Fakat bunca önlemi almasına rağmen suya ulaşımı azalan veya yok olan bitki, yapraklarında bulunan ve $CO_2$ alımına yarayan “stoma” adındaki gözeneklerini kapatır. Yani içindeki suyu kaybetmemek ve hayatta kalmak için fotosentez yapmayı bırakır. Fotosentezi bırakan bitki ise aç kalır ve bir süre sonra ölür.

Peki hayvanlar? Hayvanlar sadece susuz mu kalır? Hayır… Maalesef su stresi altındaki bir bölgede yaşayan bazı hayvanlar, temiz suya erişim olmadığı veya az olduğu için kirli sulardan içerler. İçinde kimyasal atıklar ve zehirli maddeler olan suları içen hayvanlar hastalanır, genetik özellikleri zarar görür ve ölürler. Ayrıca birçok hayvan susuz bölgelerden su olan bölgelere göç etmeye başlar. Bu göç hareketleriyle birlikte habitat bozulur. Habitatın bozulmasıyla birlikte bozulan besin zinciri nedeniyle ise birçok tür yok olma tehlikesi ile karşılaşır.

Şimdi biraz da insanların göreceği zararlara bakalım. Evet, öncelikle susuzluk var. Su az veya var olan suyun bir kısmı kirli ise günlük işlerimizde kullanabileceğimiz ve hatta içebileceğimiz su miktarı daha az olacaktır. Bilinçsiz kullanımın devam etmesiyle ise su miktarı iyice azalacaktır. Peki, su iyice azalırsa ne olur? İnsanlar su olan bölgelere göç etmeye başlar. Bu yoğun göçler ise maalesef toplum yapısında anlaşmazlık ve huzursuzluğa neden olur. Hatta durum vahimleştikçe su savaşları gibi olaylar da ortaya çıkma tehlikesiyle karşımızdadır.

Yani nereden bakarsak bakalım su stresi doğadaki hiçbir canlıya fayda sağlamamakta ve doğayı derinden etkilemektedir.

GELECEĞİN PANİK ATAĞINI DURDURMAK:

Son yüzyılda dünya nüfusunun üç kat, su tüketiminin ise yedi kat arttığı rapor edilmiştir. Maalesef son yıllarda tam 25 ülke su konusunda çok uç noktalarda. Biz de bu sıralamada yıllık kişi başına düşen 1.313 m³ miktar su ile 39. sırada yer almaktayız. Yani bizim ülkemiz de su stresi altında olan bölgelerden bir tanesi. Maalesef Türkiye’nin etrafı denizlerle kaplı olduğu için insanlar su bakımından zengin olduğumuzu düşünüyor. Fakat Türkiye gerçekten böyle giderse birkaç on yıl içerisinde su fakiri ülkelerden birisi olma yolunda ilerliyor.

Bizler de bu durum karşısında elimizden geleni yapmalıyız. Ne kadar klişe de olsa ileriki yıllarda zor günler yaşamamak için yapmamız gereken şey su tasarrufu. Madem lafı geçti, hatırlatayım… Su tasarrufu için uygulamamız gereken basit fakat uzun vadede geleceğimiz için çok önemli olan bazı günlük davranışlar:

• Dişlerimizi fırçalarken suyu kapatıp kullanacağımızda geri açmak.
• Bulaşık makinesini tam doldurmadan çalıştırmamak.
• Banyoda gereksiz yere uzun vakit geçirmemek.
• Sebze ve meyve yıkarken kullanılan suyu bir kapta toplayıp bahçeye/çiçeklere dökmek.
• Sızdıran veya damlatan muslukları tamir ettirmek.

Aslında dönüp baktığımız zaman suyu ne kadar gereksiz kullanıp boşa harcadığımızı görebiliriz. Oysa artık bir damla suyun bile çok büyük önem arz ettiği bu devirde; o masada susuz kalmamak için bugün hepimizin yapması gereken şey biraz daha bilinçli davranmak olacaktır. Geleceğimiz ve doğanın düzeni bizim ellerimizde.

Okuduğunuz için teşekkür ederim…

Öncelikle şarkı hakkında biraz bilgi vererek başlayacağım... Şarkı Chester Bennington tarafından 1990'lı yıllarda yazıldı. "...No Sun Today" albümü içerisinde 1997 yılında yayınlandı. Şarkının teması tamamen toplumsal bir eleştiri üzerine kurulu.

Benim üzerine düşünüp yazı yazmak istediğim dize ise şu şekilde:

A man's brain is deranged
So we think he's insane

Bu dizede bahsedilen şey aslında yaşadığı olay, travma veya benzeri bir durumdan hatta belki de genetik yakınlıktan kaynaklı olarak beyin kimyası bozulmuş olan insanlara toplumun direkt "deli" etiketi yapıştırması.

Aslında insanlar bu etiketleme işini bence korktukları için yapıyorlardı. Sonuçta insan beyni belirsizliği sevmez ve bilmediği şeyleri onu güvende hissettirecek ve ondan uzaklaştıracak şekilde etiketler. ​O insanın yaşadığı şeyi anlamlandırıp nedenini anlamak yerine "deli" deyip görmezden gelmek daha kolaydır sonuçta.

Maalesef ki bu günümüzde de durumu küçümsemek veya kişinin hissettiği duyguların içini boşaltmak gibi tavırlar sergilenerek yapılıyor. Normal olarak görülenin dışına çıktığınız anda size ilginç etiketlemeler yapıyorlar veya dalga geçip acınızı yok sayıyorlar. Aslında en büyük sorun da bu. Şunu asla anlamıyor insanlar; psikolojik olarak zor şeyler yaşamak için aşırı büyük olaylara, travmalara gerek yok. Bir insan için kolayca görmezden gelinebilecek bir durum başkası için çok ağır olabilir. Ayrıca insanın içinde kalanlar, söyleyemediği şeyler, adını koyamadığı duygular birikir ve bu birikmeyi boşaltabileceği bir alan olmazsa birikenler bir süre sonra kişiyi sıkıştırır. Sonuçta bir şeyi doldurmak için önce boşaltmak gerekir. Bazen de bu mümkün olmaz. Kişi kendi taşımak ister / anlatırsa yük olacağını sanır... Bu gibi bir durumdan dolayı bunalmış olan ve kendi içinde sıkışan bir insanın yaşadıkları ile alay etmek ona büyük saygısızlık değil midir? Basitçe "ilgi çekmeye çalışma" veya "abartma sen de ne olacak?" gibi cümleler ile yaşadıklarını küçültmek insanın daha da çok içine kapanmasına neden olmaz mı? İnsanların bir kısmı bunu gerçekten vicdansız olduğu için yapsa da bir kısmı da kendi acıları ile yüzleşmek istemediği için başkalarını da küçük görerek yapıyor.Oysa asıl cesaret, bir başkasının karanlığına bakabilmekte yatıyordur değil mi ?

​Keşke böyle olmasa, keşke insanlar psikolojinin de sağlık olduğunu kavrayabilseler. İşte Chester da hayatı boyunca bu konuya vurgu yapmaya çalıştı, insanların onu herhangi bir şekilde etiketleyeceğinden korkmadan her an bu konu üzerinden yazdı sözlerini... Açık açık anlattı yaşadıklarını, şarkıları ile insanların sesi oldu...

Bugün onun doğum günü ve onu bu yazı ile anmak istedim. O artık aramızda olmasa da, kendi içinde sıkışmış hisseden her ruh için bıraktığı melodiler hala birer nefes görevi görüyor.

Öncelikle Chester’a ve daha sonrasında okuyan herkese teşekkür ederim.
​

It doesn’t matter when your down.

And when you look at me with your eyes.

That smile on your face it seems

happy.

Are you happy?

(The syndrome- Grey Daze)

​Günümüzde genel olarak insanlar hep toplumda "pozitif" olarak görülen şeylere yöneliyorlar. Sürekli bir pozitif ve mutlu olma çabası içindeler. Sanırım pozitif, mutlu, aşırı düzenli ve "mükemmel" rutinlere sahip olmaya çalışıp hayatın acı yüzünden kaçıyorlar. Pozitif olmak acı ile yüzleşmekten daha kolay görünen bir yol. Oysa hayat hep pozitiflikten ibaret değil, ki olamaz da. Fakat bazen de kötü olduğumuzu kabul edip ona göre davranmamız gerekmez mi?

​İşte metal müzik de tam burada ortaya çıkıyor. Baktığımız zaman çoğunlukla metal müzik toplumun konuşmaya yanaşmadığı ve insanların kendilerinden bile sakladıkları yönleri ile yüzleşmeyi anlatan sözlere sahip. Yani gerçekten toplumda veya insanın iç dünyasında yaşadığı sıkıntıların ortaya estetik bir şekilde dökülmesi de diyebiliriz. Bazen öfkeyi, bazen de yorgunluğu, bıkkınlığı anlatmak için atılan çığlıklar, sert gitar riffleri... Hepsi aslında bazen hepimizin yaşadığı, biz yaşamasak da başka insanların derinden yaşadıklarını anlatmak için… Ne kadar çoğunlukla tüm acımızı halının altına süpürsek de, yüzleşmediğimiz sürece onlardan kurtulmak mümkün olmayacaktır. Hatta yapısı gereği ağır duyguları işlemesi nedeni ile istemeseniz bile içinizde bastırdıklarınız ile yüzleşiyorsunuz. Ayrıca bazı isim koymakta zorlandığınız duyguları ifade etmeyi kolaylaştırma yönü de var. Tüm bu nedenler doğrultusunda, metal müzik dinlemek insana cidden derin bir katarsis sağlıyor. Toplumun pozitif dayatmaları karşısında tüm sorun ve problemleri "yalnız değilsin" doğrultusunda bu müzik yardımıyla duymak insanı daha iyi hissettiriyor.

​Toplum bu pozitif olma duruşunda ne kadar ısrar ederse etsin şunu unutmamak lazım: Her gün güneşli olmak zorunda değil.

​Okuduğunuz için teşekkür ederim...

https://open.spotify.com/track/3dxiWIBVJRlqh9xk144rf4?si=06d0uVkDRZqJv1bAUHbJhw

​Yardım istemek neden zor gelir ki insana? Oysa çok basit. Sadece iki adım yürüyüp iki kelime söylemekten ibaret. Ama bu senaryoyu uygulamak için aylarca niye düşündün ki? Gerçekten zor olan şey yardım istemek miydi? Yoksa yıllardır içselleştiğin ve parçan haline gelen acıdan kurtulmak mı?
​Sanırım gerçekten acısız bir hayat hem çok güzel hem de sürekli hayalini kurduğum bir şey. Fakat acımdan ayrılırsam benden geriye ne kalır ki? Bu düşünce tek başına yardım butonuna basmanı zorlaştırmaya yetiyor zaten. Acımı seviyorum, aynı zamanda nefret ediyorum. Acıyı romantize etmemem gerek ama boşluğunu ne ile dolduracağım? En büyük sorunu da: Bazen beni o kadar çok kısıtlıyor ki! Odağım, çevremle ilişkim, derslerim... Üstüne tüm vaktimi boş geçirdiğim için gelen o huzursuz his...

​
​O his öyle bir döngüye sokuyor ki insanı, bir şeyler yapıp hem rahatlamak hem de başarmanın verdiği hazzı yaşamak iyi gelir diye düşünüyorsun fakat zihinsel ve fiziksel yorgunluk izin vermiyor... Bu sefer de isteyip yapamadığın için rahatsız oluyorsun. Oysa yardım istemeyi deneyip, destek alıp acısız bir hayat yaşamaya başlamak; onca düşünce içinde boğulup kendi kendini çökertmekten daha kolay ve doğru değil mi?

​Ne zaman yardım için harekete geçmeye çalışsam zihnim şunu unutuyor: "Yardım istemek lüks değil, ihtiyaç."

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Etrafınıza bir bakın, bulunduğunuz ortamı ve rolleri düşünün. Ailenizin yanında olduğunuz kadar kendiniz olduğunuz başka bir yer bulamazsınız. Ne durumda olursa olsun, hayatınızda çoğu insandan geriye kalan ve sizi asla bırakmayacak tek yer ailenizdir. Kimse sizi, ailenizde olduğu gibi “siz” olarak kabul etmez. En basitinden okulda, bazı arkadaş ortamlarında veya iş hayatında ne kadar kendiniz olabiliyorsunuz? Hep bir sınırlama, hep bir kısıtlama ve kurallar... Sizin siz olmanızı imkansız kılan birçok engel mevcut bulunuyor. Fakat gerçekten aile ortamına gelince insan o kadar rahatlıyor ki... Kendi evi, kendi odası, ailesi... Ben de bunun kıymetini yaklaşık altı yıl kadar önce yaşadığım bir olaydan sonra fark ettim aslında. İş ile alakalı birkaç sebepten kaynaklı parçalanmıştık maalesef. Tam dört yıl boyunca babamdan ayrı yaşadık. Dört yıl dile kolay gerçi... İnsan yaşamayınca, ayrılığın ve tanımadığın bir yerde bir parçan eksik şekilde yaşamanın ağırlığını çözemiyor. O zamanlar daha küçüktüm zaten, kendimi yeni yeni tanıyordum; hepimiz gibi ayrılıktan ben de fazlasıyla etkilenmiştim.

Yine soğuk ve sessiz bir Cuma akşamıydı ve o hafta babam gelemeyecekti. Zaten iki haftada bir kez falan görebiliyorduk birbirimizi. Tabii benim de içim bayağı burkuktu, hayal kırıklığı ile yanıyordu. Olayın öncesinde telefonda konuşmuştuk, fiziksel olarak birlikte olamamanın açığını sesimizle kapatıyorduk. Telefonu kapatalı beş dakika olmamıştı. Kardeşim koşarak gelip “Ablacım salona gel çabuk, bak babam geldi!” diye bağırdı. İnanmamıştım. Çünkü eğer inanırsam ve bu sadece kötü bir şaka çıkarsa yıkılırdım. Çok kısa bir süreydi, evet. Ama içimde onun dediğine inanan ve inanmayan iki taraf resmen savaşa girmişti bile. Bir yanım “Ya gerçekse?” diye umutla ve anlık kalbime sızan heyecan ile doluydu. Diğer taraf ise baskın kalmaya çalışıyor, “İnanma,” diyordu. “Hem imkansız, az önce telefonla konuştun, nasıl gelebilir ki?” diyerek inanmamı ve hayal kırıklığına uğrayıp dağılmamı engellemeye çalışıyordu. “Yalan söyleme bana, babam bu hafta gelmeyecek,” demiştim ve koridora doğru yönelmiştim. Kaçmak istemiştim aslında; o an içimle yaptığım savaşı kimseye göstermek istememiştim. Fakat birden koridordan sağa dönmemle birlikte hayatımda yaşadığım en büyük şaşkınlığı yaşamıştım: Babam karşımdaydı! Uzun süre sonra ilk kez gözlerim dolmuştu. Hâlâ hatırladıkça gözlerimi dolduran tek olay budur...

O anki hissi anlatmak benim için o kadar güç ki... Umutsuzluk üstüne gelen yoğun mutluluk. Saf mutluluk... Kelimelere sığmaz. O gün aslında anladım; gerçekten aile bir başka oluyor. O birliktelik, beraberlik, huzur ve en önemlisi güven duygusu insanın kendisini “tam” hissetmesini sağlıyor. Her zaman tabii ki her şeyin mükemmel olması imkansız. İllaki aileme anlatamadığım, zor şeyler hissettiğimde paylaşmaktan kaçındığım (ki ben genelde paylaşmam) , bazen onlardan nefret ediyor gibi hissettiğim, bazen onlardan ayrı kalmak istediğim zamanlar ve düşünceler oldu. Fakat ne zaman ve ne olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım veya ne hissedersem hissedeyim, yine ailem olmadan eksik kaldığımı hissediyorum. Benim için yaptıkları fedakârlıklar, hobilerim için verdikleri destekler, akademik hayatım için en az benim kadar çabalamaları ve beni en iyi şekilde yaşatmak için yaptıklarını düşündükçe kendimi hep daha iyi hissediyorum.

Gerçekten bize en çok değer ve kıymeti ailemizden başka kimse yeterince veremiyor. O uzun ve zorlu yılların ardından yeniden ailemle birlikte yaşıyor olmam çok büyük bir nimet. Ve asıl olarak bu süreç sonrası beni en çok olgun ve rahat hissettiren şey; gerçekten dünyadaki tek varlığımın ve güvenli alanımın ailem olduğunu fark etmiş olmamdı. İyi ki bir ailem var, iyi ki hep yanımdalar...

​Öncelikle herkes yoğun duyguları kaldıracak yapıda değildir. Çünkü herkes farklı çevrede, farklı şekilde yaşıyor, büyüyor. Bu durum da insanların duygular ile olan bağını oluşturuyor.
​Şimdi konuya gelirsek; duygu taşımak istemeyen insanlar genellikle yoğun duygular yaşamamış veya zorluk görmemiş insanlar oluyor. Aslında ağır duyguların insanı nasıl ezdiğini anlayamıyorlar. Ne yapacaklarını çok bilmedikleri için kaçışı karşı tarafı "güçlendirmek" ile buluyorlar.
​Mesela; "Sen çok güçlüsün, yıllarca üstesinden geldin şimdi de kalkarsın", "İyi olmaman için neden yok, sadece pozitif ol önüne bak" gibi ifadeler sadece söylenip sonra bırakıldığı zaman insan daha yalnız hissediyor. Karşıdakinin yapması gereken tek şey aslında bazen sadece; "İyi misin?", "İyi olmak zorunda değilsin, ama buradasın ve değerlisin" demektir. Ki insanlar bunu genelde fark etmezler ve kişiyi kendisi ile bırakırlar. Oysa soracakları basit bir soru, basit bir söz, davranış, minicik bir ilgi bile problemi olan kişinin iyileşmesinde büyük bir adımdır.​

Derinleştirirsek...​Yoğun duygusal durum yaşayan kişiler; bazen bazı basit şeyleri abartıyormuş gibi veya ortada bir şey yokken mutsuz, keyifsiz duruyormuş gibi gelebilir. Fakat sorun onların abartması falan değil, insanların (o durumu yaşamayanların) öyle görmesidir. Artık kişiye en basit söz bile ağır gelebilir. Çünkü zaten kendisini yetersiz ve gereksiz görüyordur ve bunun üstüne çevreden gelen (basit de olsa) kaba sözler, anlayışsız davranışlar eklenir ve kişiyi daha büyük bir uçuruma, boşluğa sürükler. Bu boşluk da kişi için iyi değildir. Eğer başa çıkamazsa kaçmak için kötü, yanlış ve hoş olmayan yollara sürüklenebilir.

​Bunu engellemek için de sanırsam insanların bencillikten biraz kurtulması lazım. Herkes çıkarı kadar karşıdakine yakınlaşıp sonra bırakıyor maalesef. Ama bunun önüne geçilmesi lazım... Zor... Belki imkansız .Aslında belki de sadece biraz daha ilgi bu insanları kurtarabilir. Görmezden gelip uzaklaşmak yerine ne yapacağınızı bilmeseniz de o kişiye yaklaşsanız; aslında hem farklı bir dünya hem de belki bir insana ilaç, yaşamı için su olacaksınız. Emin olun o kişi size yük olmaz, sınırı bilir ama azıcık da sizin çabanız gereklidir...

Okuduğunuz için teşekkür ederim …