<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Rattasapa Meeprapai on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Rattasapa Meeprapai on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@rattasapameeprapai?source=rss-6c642bf34228------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*yQqiOxMpygasoYP_.</url>
            <title>Stories by Rattasapa Meeprapai on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@rattasapameeprapai?source=rss-6c642bf34228------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 12:44:13 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@rattasapameeprapai/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ความหมายของ ‘ข้าราชการ’: ในหน่วยงานที่ทำทุกอย่างให้คำ ๆ นี้มีความหมายสำหรับทุกคน (Cut Version)]]></title>
            <link>https://medium.com/@rattasapameeprapai/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%B3-%E0%B9%86-%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%99-cut-version-2312c4db5201?source=rss-6c642bf34228------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2312c4db5201</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rattasapa Meeprapai]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Apr 2020 05:07:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-01T07:30:16.031Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pUeKw6aaGDwrIuumZlsl9A.jpeg" /><figcaption>สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี</figcaption></figure><blockquote>ผมถูกสอนให้รู้ถึงความหมายของข้าราชการตั้งแต่วันแรกว่า “ข้าราชการน่ะ มันไม่รวย มันไม่ดัง แต่ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด”</blockquote><p>ทุกคนต่างก็มีภาพและมุมมองของคำว่า ‘ข้าราชการ’ แตกต่างกันออกไปตามประสบการณ์ในชีวิตที่ได้พบเจอมา หรือที่หลาย ๆ คนมักใช้คำว่า ‘ภาพจำ’ ในการอธิบายสิ่งต่าง ๆ ในมุมมองของตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนอาจมีภาพจำของคำว่าราชการในมุมมองที่ดีหรืออาจไม่ดีก็ได้ นั่นไม่แปลกอะไรเลย</p><p>ผมเองก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่เติบโตมากับโต๊ะทำงานของพ่อที่เป็นข้าราชการครู ที่เรียกว่าเติบโตมากับโต๊ะทำงาน ก็เพราะตั้งแต่เริ่มจำความได้ ภาพจำของคำว่าข้าราชการในช่วงชีวิตวัยเด็กของเราจะเต็มไปด้วยเสียงเครื่องพิมพ์ดีด เสียงเครื่องปริ้นท์หัวเข็มที่ดังสนั่นทุกครั้งที่สั่งพิมพ์ และการปูผ้านอนข้าง ๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์ที่ทำงาน ที่เวลาหันไปมองเมื่อไหร่ก็จะเห็นพ่อตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ตัวหนังสือลงบนโปรแกรม ‘ราชวิถี’ อยู่เสมอแม้จะเป็นวันหยุดก็ตาม</p><p>แต่ก่อนเราไม่เข้าใจอะไรเลยถึงภาพจำในตอนนั้น ไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้คืออะไร เรารู้แค่ว่าเราจะได้เหรียญ 5 บาท หนึ่งเหรียญมาหยอดกระปุกออมสินทุก ๆ ครั้งที่เราสามารถจิ้มตัวอักษรบนแป้นพิมพ์ได้ครบทุกตัวอักษรตามที่พ่อเขียนใส่กระดาษมาให้</p><p>ทั้งหมดนี้คือภาพจำของคำว่าข้าราชการในวัยเด็กของผม</p><blockquote>“ตอนนั้นผมกำลังสนุกกับการทำงานพิเศษหรือที่คนชอบเรียกกันว่า ‘ฟรีแลนซ์’ และไม่คิดว่าข้าราชการจะเป็นคำตอบของวิศวกรคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย”</blockquote><p>ย้อนไปกลับไปช่วงที่กำลังเรียนปริญญาตรีในสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ตอนนั้นผมกำลังสนุกกับการทำงานพิเศษหรือที่คนชอบเรียกกันว่า ‘ฟรีแลนซ์’ และไม่คิดว่าข้าราชการจะเป็นคำตอบของวิศวกรคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย ทำไมข้าราชการไม่ใช่คำตอบของคนสมัยใหม่ที่เราชอบเรียกกันว่า Gen Y คำตอบสั้นและเรียบง่ายมาก ‘ค่าตอบแทนที่น้อยเกินไป’</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/901/1*AY4aGZwyzQSgRXhj-PHLvA.png" /><figcaption>ค่ำคืนที่ต้องเร่งเขียนโปรแกรมส่งงานให้ลูกค้าจนถึงเช้า ก่อนจะออกไปเรียนต่อทันทีโดยไม่ต้องนอน เป็นวงจรชีวิตที่สนุกและดูจะเป็นปกติมากที่สุดในตอนนั้น</figcaption></figure><p>ผมที่ยังคงสนุกกับงานฟรีแลนซ์ที่เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับค่าตอบแทนที่มากพอสมควร ทำให้ผมยิ่งสนุก และเป้าหมายในชีวิตของผมหลังจากเรียนจบก็ยิ่งชัดเจน ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าข้าราชการเลยแม้แต่น้อย</p><p>ต่อมาผมสอบติดทุน UIS ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือทุนที่จะให้ไปเรียนต่อต่างประเทศในระดับปริญญาโทด้วย</p><blockquote>“เด็กต่างจังหวัดที่ไม่เคยไปต่างประเทศ ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเครื่องบิน การได้ยินคำว่าเรียนต่อต่างประเทศถือเป็นเรื่องไกลตัวและไม่เคยอยู่ในความคิดมาก่อน”</blockquote><p>เด็กต่างจังหวัดที่ไม่เคยไปต่างประเทศ ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเครื่องบิน การได้ยินคำว่าเรียนต่อต่างประเทศถือเป็นเรื่องไกลตัวและไม่เคยอยู่ในความคิดมาก่อน การตัดสินใจยอมรับเงื่อนไขการเป็นข้าราชการเพื่อโอกาสในการเรียนต่อนั้นจะดีหรือไม่ เป็นคำถามที่ตัดสินใจอยู่นานพอสมควร ซึ่งสุดท้ายผมก็เลือกที่จะคว้าโอกาสนั้นไว้</p><p>หน่วยงานที่ผมจะได้เข้าทำงานหรือที่เราเรียกกันว่า ‘บรรจุ’ ทันทีหลังจากเรียนจบ คือสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ซึ่งเราไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย เราสับสนด้วยซ้ำคิดว่าอยู่ที่รัฐสภา เพราะอะไรที่มีคำว่ารัฐมนตรีคงจะเกี่ยวกับรัฐสภาแน่ ๆ แอบคิดดีใจได้ทำงานในที่ที่มีชื่อเดียวกับชื่อเรานี่คงจ้าบไม่เบา ซึ่งในความจริงแล้วที่ทำงานอยู่ที่ทำเนียบรัฐบาล</p><p>จะไหวไหมเนี้ย…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/0*6gXM6E2YbrFM3AWe" /><figcaption>เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ก็เรียบร้อยเพียงพอแล้วกับงานวิศวกรของผมเมื่อปี 2556</figcaption></figure><p>เราได้รับแจ้งวันที่ให้เข้าไปทำงานวันแรกจากเจ้าหน้าที่บริหารงานบุคคล พร้อมกับกำชับว่าแต่งตัวให้เรียบร้อยที่สุด เพราะต้องไปพบกับเลขาธิการคณะรัฐมนตรีด้วย ซึ่งการนักศึกษาวิศวะในตอนนั้น เรียบร้อยที่สุดคือรองเท้าผ้าใบ กางเกงยีนส์ที่ขาดน้อยที่สุดซึ่งไม่แน่ใจว่าซักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ และเสื้อยืดที่คอไม่ย้วยนั่นก็สุภาพพอแล้ว เราเลยคิดว่า วันนี้ต้องสุภาพกว่านั้น เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มสลับเทาอ่อน กางเกงสแลค รองเท้าหนัง ก็คงจะเพียงพอ</p><p>ถ้านึกไม่ออก ให้นึกภาพโฆษณาเสื้อเชิ้ต GQ White ได้เลย แบบนั้นแหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mfyps-GEe4zza1K9F-fudw.png" /></figure><p>เราเข้ารายงานตัวกับ HR ที่ทำงาน ก่อนจะไปรายงานตัวกับเลขาธิการคณะรัฐมนตรีในขณะนั้น เราถูกตำหนิเล็กน้อยว่าเสื้อไม่เรียบร้อย นับเป็นคัลเจอร์ช็อค หรืออาการที่เราเรียกกันว่า “ปลาช็อกน้ำ” ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มชีวิตข้าราชการ คำถามวนเวียนในหัวว่านี่ยังไม่เรียบร้อยอีกเหรอ นี่เรียบร้อยที่สุดในชีวิตแล้วนะครับ…</p><p>แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือประโยคที่ท่านให้โอวาทในตอนนั้น เหมือนโจทย์ที่อยู่ในใจเรานับตั้งแต่วันที่เราเริ่มทำงาน เป็นปฐมบทของการเริ่มต้นที่ยิ่งสร้างความข้องใจสงสัยถึงความหมายของคำว่าข้าราชการไปอีก</p><blockquote>“ข้าราชการน่ะ มันไม่รวย มันไม่ดัง”</blockquote><p>ท่านบอกว่า ข้าราชการมี 3 ข้อที่ต้องพึงระลึกไว้เสมอ อย่างแรก “ข้าราชการน่ะมันไม่รวย” ในใจเราเกิดคำถามทันที ทำแล้วไม่รวยแล้วจะทำไปทำไมล่ะ ชีวิตก็ต้องกินต้องใช้นะ ก่อนที่ท่านจะอธิบายต่อไปว่าข้าราชการเงินเดือนมันมีเท่านี้ ไม่มีทางที่จะรวยได้</p><p>วันแรกก็ต้องเริ่มปลงให้ได้ซะแล้ว…</p><p>อย่างที่สอง “ข้าราชการน่ะมันไม่ดัง อยากดังไปเป็นพี่เบิร์ด”</p><p>ก็จริงแหละ ใช่ไหมล่ะ แฟนจ๋าาาา ฉันมาแล้วจ้ะ</p><p>ท่านอธิบายต่อไปว่า ข้าราชการไม่จำเป็นต้องดัง เราก้มหน้าก้มตาทำงานของเราให้ดีที่สุด ไม่ต้องพูดเยอะ ให้ประเทศชาติได้ประโยชน์จากผลงานของเราแทนความดังดีกว่า</p><p>จบสองข้อแรก วิศวกรคอมพิวเตอร์หนุ่มน้อยป้ายแดงยิ่งสับสนมากกว่าเดิม รวยก็ไม่รวย โด่งดังก็ไม่ใช่ แล้วราชการนี่มันคืออะไรกันแน่</p><blockquote>“ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วราชการจะดูแลเราและครอบครัว”</blockquote><p>คำสอนอย่างที่สาม “ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วราชการจะดูแลเราและครอบครัว” ประโยคนี้น่าจะเป็นความหมายเดียวในตอนนั้น เพราะพ่อของผมกำลังป่วยหนักและต้องลาออกจากราชการ ซึ่งพอดีกับที่ผมเริ่มเข้ารับราชการ</p><p>เพื่อน ๆ ก็จะแวะเวียนมาถามไถ่ตลอดว่าใช้ทุนหมดแล้วหรือยัง เมื่อไหร่จะลาออก ชวนไปทำงานด้วย เงินเดือนได้มากกว่าที่ผมได้ตอนนี้แน่นอน 3–4 เท่า</p><p>ผมชอบพูดติดตลกว่า ผมโชคดีเหลือเกินที่ผมเกิดมาไม่เคยรวย เลยยังนึกไม่ออกว่าจำเป็นต้องรวยหรือเปล่า เป็นคำพูดที่ผมมักใช้ปฏิเสธความหวังดีเหล่านั้นไป</p><blockquote>ผมคือ “เสือ”</blockquote><p>จนถึงตอนนี้ ทำงานมาแล้วเกือบ 6 ปี จนเราเริ่มเข้าใจความหมายของ 3 ข้อที่ได้ยินตั้งแต่วันบรรจุ หน้าที่หลักของผมคือเป็นนักวิชาการคอมพิวเตอร์ ดูแลด้านความมั่นคงปลอดภัยคอมพิวเตอร์ (Cyber Security) เป็นหลัก ผมมีเพื่อนร่วมงานที่ดี ผมได้รับความเคารพและไว้วางใจจากทุกคน มีหัวหน้าที่ให้ผมมีอิสระในแบบของเสือที่อยากออกล่าอะไรก็ออกไปล่าเลย เข้าทำงานได้แบบยืดหยุ่น (Flexible) ซึ่งดูจะเป็นเรื่องแปลกของหน่วยงานราชการไทย อยากทำอะไรทำ อยากคิดโปรเจคอะไรลงมือเลย อะไรดี อะไรไม่ดี เราคุยกันที่ด้วยหลักวิชาการ มีอุปสรรคอะไรในการทำงาน ถ้าระบบ IT ช่วยได้ และเราสามารถที่จะทำได้ ก็ลงมือทำไปเลย</p><p>ยกตัวอย่างเช่น ระบบสำรองข้อมูลกลางเพื่อใช้ในการจัดเก็บไฟล์เอกสารสำหรับเสนอเรื่องเข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรีในลักษณะการจัดเก็บไฟล์แบบกลุ่มเมฆ (Cloud Storage) เพื่อแก้ไขปัญหาการสูญเสียไฟล์เอกสารสำคัญจากภัยไซเบอร์ และความยุ่งยากในการเข้าถึงไฟล์เอกสารสำคัญจากเครือข่ายภายนอกสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ซึ่งเรามีข้อจำกัดในหลาย ๆ อย่าง เช่น เราจัดเก็บเอกสารต่าง ๆ บน Cloud ของเอกชนไม่ได้ ทำให้เราเข้าถึงไฟล์จากนอกหน่วยงานไม่ได้เลย ถ้าต้องการไฟล์อะไรสักอย่างก็ต้องขับรถเข้ามาที่ทำงาน ดูไม่ใกล้เคียง Thailand 4.0 สักเท่าไหร่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/353/1*Sziw7aeLzztDPCt02lButA.png" /><figcaption>ระบบ SOC Cloud ที่พัฒนาขึ้นจากซอฟต์แวร์ Open Source</figcaption></figure><p>ในเมื่อเราใช้ของคนอื่นไม่ได้ ก็ลงมือทำเองก็ได้นี่ เราลองผิดลองถูกจนสุดท้ายเราก็พัฒนาระบบ Cloud Storage ของเราเองได้ และตั้งชื่อเล่นตามชื่อหน่วยงานของเราในภาษาอังกฤษว่า SOC Cloud ที่เวลาอ่านเร็ว ๆ จะใกล้เคียงกับคำว่า ‘เซาะกราว’ ซึ่งน่ารักดีทีเดียว</p><p>ระบบดังกล่าวจะจัดเก็บไฟล์ไว้บนระบบ Cloud ของสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี และเข้ารหัสเพื่อให้ข้อมูลได้รับความปลอดภัยสูงสุด ผู้ใช้งานสามารถเข้าถึงไฟล์ได้ทั้งจากสมาร์ทโฟน แทบเล็ต และคอมพิวเตอร์ ไม่ว่าจากที่ใด ๆ ในโลกใบนี้</p><p>วันนี้ทุกคนที่สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีค่อย ๆ เรียนรู้ SOC Cloud ค่อย ๆ ขยับมาใช้งานระบบนี้มากขึ้น และล่าสุดกำลังขยายให้คณะรัฐมนตรีได้ใช้งานในช่วงการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 นี้ด้วยเช่นกัน</p><p>เราได้ยินคำขอบคุณ ได้ยินเสียงตอบรับที่ทำให้เรามีกำลังใจ แต่นี่ไม่ใช่งานที่สำคัญทั้งหมดของผมหรอกนะครับ</p><blockquote>ผมคือ “นักวิชาการน้ำ” ?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dj-xeYn60ToAYVAKXyP5qg.png" /><figcaption>‘แก่งละว้า’ แก้มลิงสำคัญของจังหวัดขอนแก่นที่แล้งจัด และเป็นอีกหนึ่งสิ่งสำคัญที่ทำให้สถานการณ์น้ำท่วมชุมชนบ้านไผ่คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว จากเหตุการณ์น้ำท่วมในอีก 2 เดือนถัดมา</figcaption></figure><p>ผมมีอีกหน้าที่สำคัญที่ไม่เกี่ยวอะไรกับคอมพิวเตอร์เลยจนที่ทำงานมักจะแซวว่าผมไม่ใช่นักวิชาการคอมพิวเตอร์หรอก ผมคือ “นักวิชาการน้ำ”</p><p>ผมมีหน้าที่คอยติดตามสถานการณ์น้ำ ทั้งภัยแล้งและน้ำท่วม ลงพื้นที่ไปคุยกับเกษตรกรในทุก ๆ เดือน จนเราเข้าใจคนเหล่านั้น เราเข้าใจความสำคัญของน้ำ เรารู้ว่าถ้าเขาไม่มีน้ำ เขาก็ทำอาชีพของเขาไม่ได้ เขาทำงานไม่ได้เขาก็ไม่มีเงิน</p><blockquote>ไม่ว่าผลโดยตรงหรือโดยอ้อม เราจะทำให้เขา หรือ ‘ประชาชน’ มีชีวิตที่ดีขึ้น</blockquote><p>จนมาถึงวันนี้ วันที่คำว่า “รวย” และคำว่า “ดัง” มันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการมากที่สุดจริง ๆ กลายเป็นผลของงานต่างหากที่เราคาดหวังที่จะได้เห็น เป็นสิ่งที่เรากลับมีความสุข เพราะเรารู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เราทำ เราทำไปเพื่ออะไร ไม่ว่าผลโดยตรงหรือโดยอ้อม เราจะทำให้เขา หรือ ‘ประชาชน’ มีชีวิตที่ดีขึ้น</p><p>จนถึงวันนี้ สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี และผู้คนของที่นี่ ได้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถให้ผมได้ภายใต้ขอบเขตของกฎและระเบียบของข้าราชการ ไม่ว่าจะเป็นความสำคัญ ความมีตัวตน ความยอมรับ และรางวัล ‘ข้าราชการดีเด่น’</p><p>และวันนี้ (1 เมษายน 2563) หรือวันข้าราชการพลเรือน สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีได้คัดเลือกผมให้เป็นข้าราชการดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2562 เพื่อยกย่องและเชิดชูเกียรติให้กับผม ซึ่งแม้ว่าไม่ใช่รางวัลที่มีมูลค่าเป็นเงินทอง แต่นี่คือเกียรติประวัติที่มากที่สุดที่หน่วยงานจะให้ได้กับข้าราชการคนหนึ่งแล้ว</p><p>ช่วงเวลาเกือบ 6 ปี มีคำตอบหลาย ๆ อย่างให้กับผมมากขึ้น จนความหมายของคำว่า ‘ข้าราชการ’ ในรูปแบบของผมมันเริ่มชัดเจนมากขึ้น ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมพ่อของผมต้องทำงานมากกว่าคนอื่น ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมคนที่สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ซึ่งมีคนเก่ง ๆ มีนักเรียนทุนเต็มไปหมด ยังคงเลือกที่จะทำงานหนักแม้จะได้รับผลตอบแทนที่น้อยกว่าเอกชนหลายเท่าตัว ‘ไม่รวย และไม่ดัง’ ความหมายนั้นเรียบง่ายมาก</p><blockquote>เพราะทุกคนที่อยู่ตรงนี้ อยากทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด ให้คำว่า ‘ข้าราชการ’ ไม่ได้มีความหมายเฉพาะกับตัวเอง แต่ให้ความหมายนี้มีกับทุก ๆ คน โดยเฉพาะประชาชน</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2312c4db5201" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ความหมายของ ‘ข้าราชการ’: ในหน่วยงานที่ทำทุกอย่างให้คำ ๆ นี้มีความหมายสำหรับทุกคน]]></title>
            <link>https://medium.com/@rattasapameeprapai/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%84%E0%B8%B3-%E0%B9%86-%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%99-8c0db6046b49?source=rss-6c642bf34228------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c0db6046b49</guid>
            <category><![CDATA[ทำเนียบรัฐบาล]]></category>
            <category><![CDATA[ข้าราชการ]]></category>
            <category><![CDATA[สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rattasapa Meeprapai]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Apr 2020 01:19:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-01T07:28:59.957Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>ความหมายของ ‘ข้าราชการ’: ในหน่วยงานที่ทำทุกอย่างให้คำ ๆ นี้มีความหมายสำหรับทุกคน (Uncut)</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pUeKw6aaGDwrIuumZlsl9A.jpeg" /><figcaption>สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี</figcaption></figure><blockquote>ผมถูกสอนให้รู้ถึงความหมายของข้าราชการตั้งแต่วันแรกว่า “ข้าราชการน่ะ มันไม่รวย มันไม่ดัง แต่ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด”</blockquote><p>ทุกคนต่างก็มีภาพและมุมมองของคำว่า ‘ข้าราชการ’ แตกต่างกันออกไปตามประสบการณ์ในชีวิตที่ได้พบเจอมา หรือที่หลาย ๆ คนมักใช้คำว่า ‘ภาพจำ’ ในการอธิบายสิ่งต่าง ๆ ในมุมมองของตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนอาจมีภาพจำของคำว่าราชการในมุมมองที่ดีหรืออาจไม่ดีก็ได้ นั่นไม่แปลกอะไรเลย</p><p>ผมเองก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่เติบโตมากับโต๊ะทำงานของพ่อที่เป็นข้าราชการครู ที่เรียกว่าเติบโตมากับโต๊ะทำงาน ก็เพราะตั้งแต่เริ่มจำความได้ ภาพจำของคำว่าข้าราชการในช่วงชีวิตวัยเด็กของเราจะเต็มไปด้วยเสียงเครื่องพิมพ์ดีด เสียงเครื่องปริ้นท์หัวเข็มที่ดังสนั่นทุกครั้งที่สั่งพิมพ์ และการปูผ้านอนข้าง ๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์ที่ทำงาน ที่เวลาหันไปมองเมื่อไหร่ก็จะเห็นพ่อตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ตัวหนังสือลงบนโปรแกรม ‘ราชวิถี’ อยู่เสมอแม้จะเป็นวันหยุดก็ตาม</p><p>แต่ก่อนเราไม่เข้าใจอะไรเลยถึงภาพจำในตอนนั้น ไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้คืออะไร เรารู้แค่ว่าเราจะได้เหรียญ 5 บาท หนึ่งเหรียญมาหยอดกระปุกออมสินทุก ๆ ครั้งที่เราสามารถจิ้มตัวอักษรบนแป้นพิมพ์ได้ครบทุกตัวอักษรตามที่พ่อเขียนใส่กระดาษมาให้</p><p>ทั้งหมดนี้คือภาพจำของคำว่าข้าราชการในวัยเด็กของผม</p><blockquote>“ตอนนั้นผมกำลังสนุกกับการทำงานพิเศษหรือที่คนชอบเรียกกันว่า ‘ฟรีแลนซ์’ และไม่คิดว่าข้าราชการจะเป็นคำตอบของวิศวกรคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย”</blockquote><p>ราว 15 ปีให้หลังจากนั้น จะเรียกว่าโชคดีชะตาหรือความบังเอิญก็คงได้ ตอนนั้นผมกำลังเรียนปี 3 ‘หงส์’ ซึ่งปัจจุบันเป็นภรรยาของผม ก็ได้ข่าวมาว่ามีเปิดสอบราชการที่สอบได้ตั้งแต่ตอนเรียน ผมที่ไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่แฟนพูดในตอนนั้นเท่าไหร่ รู้แค่ว่าเขาอยากไปลองสอบดู เผื่อจบมาจะได้มีงานทำในทันที และแน่นอนว่าเขาต้องการคนไปสอบเป็นเพื่อน ผมก็พยักหน้าเออ ออ ห่อหมกไปเรื่อย ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แฟนผมก็จัดการกรอกใบสมัครให้เสร็จสรรพโดยที่ผมไม่รู้อะไรเท่าไหร่ รู้แค่ว่าวันไหนต้องนั่งรถไกลจากบางมดไปสอบที่เมืองทองธานี รู้เท่านั้นจริง ๆ เพราะตอนนั้นผมกำลังสนุกกับการทำงานพิเศษหรือที่คนชอบเรียกกันว่า ‘ฟรีแลนซ์’ และไม่คิดว่าข้าราชการจะเป็นคำตอบของวิศวกรคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย</p><p>ทำไมข้าราชการไม่ใช่คำตอบของคนสมัยใหม่ที่เราชอบเรียกกันว่า Gen Y คำตอบสั้นและเรียบง่ายมาก ‘ค่าตอบแทนที่น้อยเกินไป’</p><p>ผมตอบคำตอบในข้อสอบไปตามที่คิดว่ามันคงจะถูก คำถามตั้งแต่ข้อแรกจนถึงข้อสุดท้ายไม่มีอะไรเกี่ยวกับวิศวกรคอมพิวเตอร์แม้แต่น้อย ยิ่งชัดเจนว่าสายงานของเราคงไม่เหมาะกับการเป็นข้าราชการ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/901/1*AY4aGZwyzQSgRXhj-PHLvA.png" /><figcaption>ค่ำคืนที่ต้องเร่งเขียนโปรแกรมส่งงานให้ลูกค้าจนถึงเช้า ก่อนจะออกไปเรียนต่อทันทีโดยไม่ต้องนอน เป็นวงจรชีวิตที่สนุกและดูจะเป็นปกติมากที่สุดในตอนนั้น</figcaption></figure><p>ผมที่ยังคงสนุกกับงานฟรีแลนซ์ที่เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับค่าตอบแทนที่มากพอสมควร ทำให้ผมยิ่งสนุก และเป้าหมายในชีวิตของผมหลังจากเรียนจบก็ยิ่งชัดเจน ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าข้าราชการเลยแม้แต่น้อย</p><p>“รูทสอบติดนะ” ผมได้รับโทรศัพท์จากหงส์ในขณะที่นอนหลับอยู่บนรถระหว่างที่แม่ผมกำลังขับรถข้ามจังหวัด ผมที่งัวเงีย ๆ ก็เริ่มตั้งสติได้ว่าก่อนหน้านั้นไปสอบอะไรมา ก่อนที่จะงงอีกครั้งหลังจากหงส์พยายามอธิบายถึงการสอบนี้อีกครั้งว่า “ถ้ารูทผ่านสัมภาษณ์ รูทจะได้ไปเรียนต่อโทที่ต่างประเทศด้วยนะ”</p><blockquote>“เด็กต่างจังหวัดที่ไม่เคยไปต่างประเทศ ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเครื่องบิน การได้ยินคำว่าเรียนต่อต่างประเทศถือเป็นเรื่องไกลตัวและไม่เคยอยู่ในความคิดมาก่อน”</blockquote><p>เด็กต่างจังหวัดที่ไม่เคยไปต่างประเทศ ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเครื่องบิน การได้ยินคำว่าเรียนต่อต่างประเทศถือเป็นเรื่องไกลตัวและไม่เคยอยู่ในความคิดมาก่อน การตัดสินใจยอมรับเงื่อนไขการเป็นข้าราชการเพื่อโอกาสในการเรียนต่อนั้นจะดีหรือไม่ เป็นคำถามที่ตัดสินใจอยู่นานพอสมควร ซึ่งสุดท้ายผมก็เลือกที่จะคว้าโอกาสนั้นไว้</p><p>หน่วยงานที่ผมจะได้เข้าทำงานหรือที่เราเรียกกันว่า ‘บรรจุ’ ทันทีหลังจากเรียนจบ คือสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ซึ่งเราไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย เราสับสนด้วยซ้ำคิดว่าอยู่ที่รัฐสภา เพราะอะไรที่มีคำว่ารัฐมนตรีคงจะเกี่ยวกับรัฐสภาแน่ ๆ แอบคิดดีใจได้ทำงานในที่ที่มีชื่อเดียวกับชื่อเรานี่คงจ้าบไม่เบา ซึ่งในความจริงแล้วที่ทำงานอยู่ที่ทำเนียบรัฐบาล</p><p>จะไหวไหมเนี้ย…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/0*6gXM6E2YbrFM3AWe" /><figcaption>เสื้อยืด กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ก็เรียบร้อยเพียงพอแล้วกับงานวิศวกรของผมเมื่อปี 2556</figcaption></figure><p>เราได้รับแจ้งวันที่ให้เข้าไปทำงานวันแรกจากเจ้าหน้าที่บริหารงานบุคคล พร้อมกับกำชับว่าแต่งตัวให้เรียบร้อยที่สุด เพราะต้องไปพบกับเลขาธิการคณะรัฐมนตรีด้วย ซึ่งการนักศึกษาวิศวะในตอนนั้น เรียบร้อยที่สุดคือรองเท้าผ้าใบ กางเกงยีนส์ที่ขาดน้อยที่สุดซึ่งไม่แน่ใจว่าซักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ และเสื้อยืดที่คอไม่ย้วยนั่นก็สุภาพพอแล้ว เราเลยคิดว่า วันนี้ต้องสุภาพกว่านั้น เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มสลับเทาอ่อน กางเกงสแลค รองเท้าหนัง ก็คงจะเพียงพอ</p><p>ถ้านึกไม่ออก ให้นึกภาพโฆษณาเสื้อเชิ้ต GQ White ได้เลย แบบนั้นแหละ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mfyps-GEe4zza1K9F-fudw.png" /></figure><p>เราเข้ารายงานตัวกับ HR ที่ทำงาน ก่อนจะไปรายงานตัวกับเลขาธิการคณะรัฐมนตรีในขณะนั้น เราถูกตำหนิเล็กน้อยว่าเสื้อไม่เรียบร้อย นับเป็นคัลเจอร์ช็อค หรืออาการที่เราเรียกกันว่า “ปลาช็อกน้ำ” ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มชีวิตข้าราชการ คำถามวนเวียนในหัวว่านี่ยังไม่เรียบร้อยอีกเหรอ นี่เรียบร้อยที่สุดในชีวิตแล้วนะครับ…</p><p>แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือประโยคที่ท่านให้โอวาทในตอนนั้น เหมือนโจทย์ที่อยู่ในใจเรานับตั้งแต่วันที่เราเริ่มทำงาน เป็นปฐมบทของการเริ่มต้นที่ยิ่งสร้างความข้องใจสงสัยถึงความหมายของคำว่าข้าราชการไปอีก</p><blockquote>“ข้าราชการน่ะ มันไม่รวย มันไม่ดัง”</blockquote><p>ท่านบอกว่า ข้าราชการมี 3 ข้อที่ต้องพึงระลึกไว้เสมอ อย่างแรก “ข้าราชการน่ะมันไม่รวย” ในใจเราเกิดคำถามทันที ทำแล้วไม่รวยแล้วจะทำไปทำไมล่ะ ชีวิตก็ต้องกินต้องใช้นะ ก่อนที่ท่านจะอธิบายต่อไปว่าข้าราชการเงินเดือนมันมีเท่านี้ ไม่มีทางที่จะรวยได้</p><p>วันแรกก็ต้องเริ่มปลงให้ได้ซะแล้ว…</p><p>อย่างที่สอง “ข้าราชการน่ะมันไม่ดัง อยากดังไปเป็นพี่เบิร์ด”</p><p>ก็จริงแหละ ใช่ไหมล่ะ แฟนจ๋าาาา ฉันมาแล้วจ้ะ</p><p>ท่านอธิบายต่อไปว่า ข้าราชการไม่จำเป็นต้องดัง เราก้มหน้าก้มตาทำงานของเราให้ดีที่สุด ไม่ต้องพูดเยอะ ให้ประเทศชาติได้ประโยชน์จากผลงานของเราแทนความดังดีกว่า</p><p>จบสองข้อแรก วิศวกรคอมพิวเตอร์หนุ่มน้อยป้ายแดงยิ่งสับสนมากกว่าเดิม รวยก็ไม่รวย โด่งดังก็ไม่ใช่ แล้วราชการนี่มันคืออะไรกันแน่</p><blockquote>“ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วราชการจะดูแลเราและครอบครัว”</blockquote><p>คำสอนอย่างที่สาม “ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วราชการจะดูแลเราและครอบครัว” ประโยคนี้น่าจะเป็นความหมายเดียวในตอนนั้น เพราะพ่อผมกำลังป่วยหนักและต้องลาออกจากราชการ ซึ่งพอดีกับที่ผมเริ่มเข้ารับราชการ</p><p>เพื่อน ๆ ก็จะแวะเวียนมาถามไถ่ตลอดว่าใช้ทุนหมดแล้วหรือยัง เมื่อไหร่จะลาออก ชวนไปทำงานด้วย เงินเดือนได้มากกว่าที่ผมได้ตอนนี้แน่นอน 3–4 เท่า</p><p>ผมชอบพูดติดตลกว่า ผมโชคดีเหลือเกินที่ผมเกิดมาไม่เคยรวย เลยยังนึกไม่ออกว่าจำเป็นต้องรวยหรือเปล่า เป็นคำพูดที่ผมมักใช้ปฏิเสธความหวังดีเหล่านั้นไป</p><blockquote>ผมคือ “เสือ”</blockquote><p>จนถึงตอนนี้ ทำงานมาแล้วเกือบ 6 ปี จนเราเริ่มเข้าใจความหมายของ 3 ข้อที่ได้ยินตั้งแต่วันบรรจุ หน้าที่หลักของผมคือเป็นนักวิชาการคอมพิวเตอร์ ดูแลด้านความมั่นคงปลอดภัยคอมพิวเตอร์ (Cyber Security) เป็นหลัก ผมมีเพื่อนร่วมงานที่ดี ผมได้รับความเคารพและไว้วางใจจากทุกคน มีหัวหน้าที่ให้ผมมีอิสระในแบบของเสือที่อยากออกล่าอะไรก็ออกไปล่าเลย เข้าทำงานได้แบบยืดหยุ่น (Flexible) ซึ่งดูจะเป็นเรื่องแปลกของหน่วยงานราชการไทย อยากทำอะไรทำ อยากคิดโปรเจคอะไรลงมือเลย อะไรดี อะไรไม่ดี เราคุยกันที่ด้วยหลักวิชาการ มีอุปสรรคอะไรในการทำงาน ถ้าระบบ IT ช่วยได้ และเราสามารถที่จะทำได้ ก็ลงมือทำไปเลย</p><p>ยกตัวอย่างเช่น ระบบสำรองข้อมูลกลางเพื่อใช้ในการจัดเก็บไฟล์เอกสารสำหรับเสนอเรื่องเข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรีในลักษณะการจัดเก็บไฟล์แบบกลุ่มเมฆ (Cloud Storage) เพื่อแก้ไขปัญหาการสูญเสียไฟล์เอกสารสำคัญจากภัยไซเบอร์ และความยุ่งยากในการเข้าถึงไฟล์เอกสารสำคัญจากเครือข่ายภายนอกสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ซึ่งเรามีข้อจำกัดในหลาย ๆ อย่าง เช่น เราจัดเก็บเอกสารต่าง ๆ บน Cloud ของเอกชนไม่ได้ ทำให้เราเข้าถึงไฟล์จากนอกหน่วยงานไม่ได้เลย ถ้าต้องการไฟล์อะไรสักอย่างก็ต้องขับรถเข้ามาที่ทำงาน ดูไม่ใกล้เคียง Thailand 4.0 สักเท่าไหร่</p><p>ในเมื่อเราใช้ของคนอื่นไม่ได้ ก็ลงมือทำเองก็ได้นี่ เราลองผิดลองถูกจนสุดท้ายเราก็พัฒนาระบบ Cloud Storage ของเราเองได้ และตั้งชื่อเล่นตามชื่อหน่วยงานของเราในภาษาอังกฤษว่า SOC Cloud ที่เวลาอ่านเร็ว ๆ จะใกล้เคียงกับคำว่า ‘เซาะกราว’ ซึ่งน่ารักดีทีเดียว</p><p>วันนี้ทุกคนค่อย ๆ เรียนรู้ ค่อย ๆ ขยับมาใช้งานระบบนี้มากขึ้น เราได้ยินคำขอบคุณ ได้ยินเสียงตอบรับที่ทำให้เรามีกำลังใจ แต่นี่ไม่ใช่งานที่สำคัญทั้งหมดของผมหรอก</p><blockquote>ผมคือ “นักวิชาการน้ำ” ?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dj-xeYn60ToAYVAKXyP5qg.png" /><figcaption>‘แก่งละว้า’ แก้มลิงสำคัญของจังหวัดขอนแก่นที่แล้งจัด และเป็นอีกหนึ่งสิ่งสำคัญที่ทำให้สถานการณ์น้ำท่วมชุมชนบ้านไผ่คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว จากเหตุการณ์น้ำท่วมในอีก 2 เดือนถัดมา</figcaption></figure><p>ผมมีอีกหน้าที่สำคัญที่ไม่เกี่ยวอะไรกับคอมพิวเตอร์เลยจนที่ทำงานมักจะแซวว่าผมไม่ใช่นักวิชาการคอมพิวเตอร์หรอก ผมคือ “นักวิชาการน้ำ”</p><p>ผมมีหน้าที่คอยติดตามสถานการณ์น้ำ ทั้งภัยแล้งและน้ำท่วม ลงพื้นที่ไปคุยกับเกษตรกรในทุก ๆ เดือน จนเราเข้าใจคนเหล่านั้น เราเข้าใจความสำคัญของน้ำ เรารู้ว่าถ้าเขาไม่มีน้ำ เขาก็ทำอาชีพของเขาไม่ได้ เขาทำงานไม่ได้เขาก็ไม่มีเงิน</p><blockquote>ไม่ว่าผลโดยตรงหรือโดยอ้อม เราจะทำให้เขา หรือ ‘ประชาชน’ มีชีวิตที่ดีขึ้น</blockquote><p>จนมาถึงวันนี้ วันที่คำว่า “รวย” และคำว่า “ดัง” มันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการมากที่สุดจริง ๆ กลายเป็นผลของงานต่างหากที่เราคาดหวังที่จะได้เห็น เป็นสิ่งที่เรากลับมีความสุข เพราะเรารู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เราทำ เราทำไปเพื่ออะไร ไม่ว่าผลโดยตรงหรือโดยอ้อม เราจะทำให้เขา หรือ ‘ประชาชน’ มีชีวิตที่ดีขึ้น</p><p>จนถึงวันนี้ สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี และผู้คนของที่นี่ ได้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถให้ผมได้ภายใต้ขอบเขตของกฎและระเบียบของข้าราชการ ไม่ว่าจะเป็นความสำคัญ ความมีตัวตน ความยอมรับ และรางวัล ‘ข้าราชการดีเด่น’</p><p>และวันนี้ (1 เมษายน 2563) หรือวันข้าราชการพลเรือน สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีได้คัดเลือกผมให้เป็นข้าราชการดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2562 เพื่อยกย่องและเชิดชูเกียรติให้กับผม ซึ่งแม้ว่าไม่ใช่รางวัลที่มีมูลค่าเป็นเงินทอง แต่นี่คือเกียรติประวัติที่มากที่สุดที่หน่วยงานจะให้ได้กับข้าราชการคนหนึ่งแล้ว</p><p>ช่วงเวลาเกือบ 6 ปี มีคำตอบหลาย ๆ อย่างให้กับผมมากขึ้น จนความหมายของคำว่า ‘ข้าราชการ’ ในรูปแบบของผมมันเริ่มชัดเจนมากขึ้น ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมพ่อของผมต้องทำงานมากกว่าคนอื่น ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมคนที่สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ซึ่งมีคนเก่ง ๆ มีนักเรียนทุนเต็มไปหมด ยังคงเลือกที่จะทำงานหนักแม้จะได้รับผลตอบแทนที่น้อยกว่าเอกชนหลายเท่าตัว ‘ไม่รวย และไม่ดัง’ ความหมายนั้นเรียบง่ายมาก</p><blockquote>เพราะทุกคนที่อยู่ตรงนี้ อยากทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด ให้คำว่า ‘ข้าราชการ’ ไม่ได้มีความหมายเฉพาะกับตัวเอง แต่ให้ความหมายนี้มีกับทุก ๆ คน โดยเฉพาะประชาชน</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c0db6046b49" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>