<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Arnold Reyneveld on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Arnold Reyneveld on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@reyneveld?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*Fai5_8-5V2YfaCQ5.jpeg</url>
            <title>Stories by Arnold Reyneveld on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@reyneveld?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 07:44:48 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@reyneveld/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Jouw deelname aan ‘Vanuit het Hart’]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/jouw-deelname-aan-vanuit-het-hart-3b6cc5d54efd?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3b6cc5d54efd</guid>
            <category><![CDATA[podcasting-tips]]></category>
            <category><![CDATA[podcasting]]></category>
            <category><![CDATA[audacity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Nov 2020 21:05:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-30T21:05:20.279Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Tips voor het maken van een optimale geluidsopname</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cXyPOseMV8XCjHWzCCQ8yw.png" /></figure><p><strong>Om de luisteraars van </strong><a href="https://open.spotify.com/show/24DwTfhnmVnSZxrOuT64tb?si=lxjGhWaTT9GnP0kMHXmX6g"><strong>Vanuit het Hart</strong></a><strong> een optimale luisterervaring te kunnen bieden, nemen we alle stemmen in onze podcast apart op. In deze korte instructie lees je hoe je, met de middelen die jij tot je beschikking hebt, een kwalitatief goede opname kunt maken.</strong></p><p>Door deze opname in de montage te combineren met de opnamen van andere deelnemers, is het voor de luisteraar net alsof het gesprek in één ruimte plaatsvond.</p><h3>Voorbereiding</h3><p>Voor de podcastopname heb je twee apparaten, een losse microfoon en wat gratis software nodig. Voor het gesprek met de andere deelnemers maak je gebruik van een telefoon of tablet. Je eigen geluidsopname maak je met een laptop, met daaraan gekoppeld je microfoon.</p><p>Verderop in deze handleiding vind je daar meer informatie over. Allereerst geven we je graag wat tips die bijdragen aan een goede geluidsopname:</p><ul><li>Zoek een ruimte die niet te veel galmt. Het helpt als een ruimte vol met meubels staat en bijvoorbeeld ‘zachte’ oppervlakken heeft. Denk daarbij aan vloerbedekking of gordijnen.</li><li>Schakel alle apparaten uit die geluid maken en de opname zouden kunnen verstoren. Denk aan airconditioning, ventilatie, klokken, wekkers enzovoorts.</li><li>Zet je telefoon en andere apparaten op ‘niet storen’ om onbedoelde notificatiegeluiden tijdens de opname te voorkomen.</li><li>Plaats de microfoon op ongeveer 15 centimeter van je gezicht. Een statiefje voor de microfoon kan daarbij helpen. Probeer tijdens het gesprek de afstand tot de microfoon zoveel mogelijk gelijk te houden. Het is dus belangrijk dat je een comfortabele positie vindt.</li></ul><h3>Software</h3><p>Ter voorbereiding vragen we je om het gratis programma <a href="https://www.audacityteam.org/">Audacity</a> te downloaden en te installeren. Dit programma gebruik je om de opname op te slaan. Heb je Audacity geïnstalleerd? Volg dan onderstaande korte instructie voor het instellen van het programma en je microfoon.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FRu-E3ekjuF8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DRu-E3ekjuF8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FRu-E3ekjuF8%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9567709a15e28991f34b144e98d0a0a1/href">https://medium.com/media/9567709a15e28991f34b144e98d0a0a1/href</a></iframe><h3>Voor de opname</h3><p>Klaar voor de opname? Zorg ervoor dat je lekker ontspannen bent en wat te drinken bij de hand hebt. Om niets aan het toeval over te laten hier nog even de belangrijkste aandachtspunten:</p><ul><li>Staat de microfoon op de juiste positie?</li><li>Kloppen de instellingen in Audacity?</li><li>Heb je de opnamefunctie van Audacity aangezet?</li></ul><p>Alles gereed? Dan gaan we er een leuk gesprek van maken! En kom je een keer niet uit je woorden: dat overkomt de beste wel eens. Geen probleem…het belangrijkste is dat we er gewoon een leuk gesprek van maken.</p><h3>Na de opname</h3><p>Was het een mooi gesprek? Dan zijn er nog een paar stappen nodig om dat voor de eeuwigheid te bewaren. Dit zijn ze:</p><ul><li>Stop de opname in Audacity door op ‘stop’ te klikken.</li><li>Exporteer de opname als 24-bit WAV-bestand. Hieronder zie je welke instellingen je daarvoor moet kiezen:</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1016/1*k94GxaaXgB3PqXkCsLooQA.png" /></figure><p>Stuur het WAV-bestand vervolgens via <a href="https://studioreyneveld.wetransfer.com/">Wetransfer</a> naar Arnold. Dankjewel alvast! En kom je er niet uit? Vraag ons dan gerust om hulp!</p><p><strong><em>Reinout en Arnold </em></strong>| <em>hosts van de podcast ‘</em><a href="https://open.spotify.com/show/24DwTfhnmVnSZxrOuT64tb?si=lxjGhWaTT9GnP0kMHXmX6g"><em>Vanuit het Hart</em></a><em>’</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3b6cc5d54efd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het hobbelige zandpad op weg naar succes]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/het-hobbelige-zandpad-op-weg-naar-succes-8a319d5cd6c9?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8a319d5cd6c9</guid>
            <category><![CDATA[kommaarop]]></category>
            <category><![CDATA[photographer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Feb 2016 10:08:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-02-05T10:12:54.626Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Er was eens een amateurfotograaf. Die maar al te graag ‘professional’ genoemd wilde worden. Hij ploeterde. Jaar in. Jaar uit. En werd ook echt beter. Maar of hij nou zo blij was met elke stap vooruit? Het was het allemaal net niet. Maar waarom toch niet?</strong></p><blockquote>“Ik weet dat ik iets kan. Ik weet dat als de omstandigheden er zijn en er is scherpte in mijn hoofd, dat ik iets kan”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/0*hntBdjp2q8UN-GtN.jpg" /><figcaption>A photographers learning curve (afbeelding via <a href="http://www.bailwardphotography.com/blog/photography-image-rating-systems-photographer-thoughts/">bailwardphotography.com)</a></figcaption></figure><h4>Een goed belichte foto</h4><p>Ken je dat moment? Dat je die stoffige spiegelreflexcamera die al jaren in de kast ligt, ineens weer oppakt. De camera die je ooit kocht toen je eerste kind geboren werd maar die je vervolgens in de kast gooide omdat je te druk was met luiers wisselen en flesjes geven. De accu is nog niet helemaal leeg en het geheugenkaartje zit er gelukkig ook nog in. Je zet ’m aan. Drukt op de ontspanknop.</p><p><em>Bliep. Klik.</em></p><p>Waardeloos. Lijkt nergens op.</p><p>Maar je geeft niet gelijk op en neemt de camera steeds vaker mee. Maakt nog wat foto’s. Drukt op knopjes. Draait aan wieltjes.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*MTxZwmmoPcMsJy04ipDoBw.jpeg" /><figcaption>Eentje uit de archieven van studio reyneveld: een straatportret dat ik heel lang geleden maakte tijdens een evenement in het Betuwse Buren.</figcaption></figure><p>En ineens, op een zondagmiddag, kijk je vol verbazing naar het schermpje achterop je camera: je dochter (die al lang geen baby meer is) kijkt met fonkelende ogen in de camera. Met dezelfde gedistingeerde glimlach als haar moeder.</p><p>Je hebt geen idee waarom. Maar ineens is daar die geweldige foto. Die je nooit voor ogen had gehouden. Maar zó goed gelukt.</p><h4>Hoe doen die fotografen dat toch?</h4><p>Het is de eerste stap van veel fotografen. Ontdekken dat de camera een magisch instrument is. Waarmee je gedachten kan vangen. Gevoelens kunt weergeven. Zo ging het bij mij ook ongeveer. Al werd ik vooral gegrepen door de techniek: lichtgevoelig papier dat door wat te goochelen in een donkere kelder een nieuwe wereld liet zien. Dat was het begin. Ik dacht toen al heel wat te kunnen. Maar eigenlijk was het <em>next to nothing</em>.</p><h4>Van kopiëren kun je leren</h4><p>Vertel eens: wie was jouw ultieme held uit de Hitkrant? Voor welke DJ zette jij altijd de radio aan? Wie wilde je zijn in Baywatch? Ik wist het wel hoor. En in de fotografie wist ik het ook. Ik zag het werk van <a href="http://stephanvanfleteren.com/">Stephan Vanfleteren</a>, <a href="http://www.corbino.nl/">Corb!no</a>, <a href="http://www.doomernik.com/">Merlijn Doomernik </a>en anderen. En wilde ook dat werk maken. Dus zocht ik alles uit: welke film (het is al even geleden…) ze gebruikten. Met welke camera’s ze werkten. Of ze al dan niet met studiolicht werkten en zo ja: hoe dan. En ik ging ze imiteren: kocht dezelfde camera’s. Dezelfde film. Probeerde hetzelfde licht te benaderen. Alles om maar net zulk groots werk te maken.</p><p>Het mislukte. Keer op keer.</p><p>Want wat ik ook probeerde: het kwam niet eens in de buurt van het werk dat mijn idolen maakte.</p><p>Maar ik leerde er wel van.</p><h4>Loslaten is het nieuwe vasthouden</h4><p>Het succes kwam pas toen ik niet meer keek naar mijn idolen. Eigenlijk niet meer wist hoe ik verder moest groeien. En <em>in arren moede</em> op gevoel ging werken. En toen, na veel omzwervingen, ontdekte ik het:</p><p>De rafelrandjes.</p><p>Dat ik de kwetsbare kant vaak de mooiste kant vind.</p><p>Je kunt rustig zeggen dat toen het kwartje viel. Alsof alles wat in de jaren bedacht, bekeken en geschreven had, ineens samen kwam. Later kwam ik in een presentatie toevallig <a href="http://www.marketingfacts.nl/topic/simon-sinek">de Golden Circle van Simon Sinek</a> tegen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/0*lstDn2-UWHs2tQF9.jpg" /><figcaption>The Golden Circle (afbeelding via: <a href="http://rechtwel.nl/blog/tag/simon-sinek/">rechtwel.nl)</a></figcaption></figure><p>Dat was fijn. Zonder me ervan bewust te zijn, was ik jaren op zoek geweest naar de kern. En had ’m dus gevonden. Want door na te denken over wat ik echt belangrijk vond, ging ik automatisch werk maken dat daarbij paste. Teksten schrijven die dat ondersteunde. En werd ik gevonden door opdrachtgevers die juist dát zo in mijn werk waarderen.</p><h4>Voldoening</h4><p>Door vast te houden aan mijn <em>why</em> (wat overigens enorm makkelijk is als je ’m eenmaal gevonden hebt) maak ik nu beter werk dan ooit. En is die hobby, die ooit in die donkere kelder begon, uitgegroeid tot een (mag ik dat zeggen?) succesvolle onderneming. De ontdekking van toen was het begin van het succes.</p><p>Nog steeds kijk ik naar het werk van anderen. Het blijft goed over je eigen muurtjes heen te kijken. Altijd. Maar de voldoening van die eerste goede foto…die heb ik nooit meer kunnen evenaren.</p><p><em>Tot zover mijn tweede blog in het kader van </em><a href="https://twitter.com/search?q=%23kommaarop"><em>#kommaarop</em></a><em>, waarin bloggers op hetzelfde moment over hetzelfde onderwerp bloggen. Het ondewerp deze keer: de ultieme truc tot succes. Meer succesverhalen lezen? Dan kan ik je van harte de blogs van onder andere Agnes, Tessa, Miranda en Sonja aanbevelen. </em><a href="https://kommaarop.wordpress.com/2016/01/22/de-ultieme-truc-tot-succes/"><em>Check ze (in de loop van de dag) allemaal</em></a><em>.</em></p><p>Ik maak portretten en vertel verhalen. In beeld en woord. Van creatie tot publicatie. Mijn portfolio en blog vind je op <a href="http://studioreyneveld.nl/">studioreyneveld.nl</a>. Maar soms blog ik over andere dingen. Die stukjes vind je dan hier.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8a319d5cd6c9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Niet elke gek is geniaal]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/niet-elke-gek-is-geniaal-e673f9c50e79?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e673f9c50e79</guid>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[borderline]]></category>
            <category><![CDATA[entrepreneurship]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 25 Jun 2015 06:40:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-07-15T15:44:24.386Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9OJ6DV_hCfHRv8OfQXrtqA.jpeg" /></figure><h4>Een kijkje in het brein van een zelfstandige zónder personeel, maar mét mentale mankementjes</h4><p><strong>Ondernemen leek me zo simpel als creatieve geest. Klantje zoeken, kunstje doen, factuurtje sturen en cashen. En tussen de kunstjes door chillend in de lentezon met een <em>tarwegrassapje</em> op het terras hangen. Ik zag het al helemaal voor me. Tot die creatieve geest net zo wisselvallig bleek te zijn als het weer…</strong></p><p>Nee. Ondernemen als <em>fucking </em>borderliner is geen makkie. Kom bij mij niet aan met ‘buiten je comfortzone treden’ want ik stap er elke dag tien keer uit. En weer in. En dat kan ik nog verdomd snel ook. Al levert dat, heel onhandig, nog wel eens wat rare gezichten op. Verzachtende van dit alles: ik geloof in wonderen. Want het mag gerust een wonder heten dat ik een succesvol bedrijf heb opgebouwd met al die ellende in mijn rugzakje.</p><p>Waarom dat soms zo lastig is? Ik doe een boekje open en noem vijf dingen.</p><h3>1. Het is nooit, maar dan ook écht nooit goed genoeg</h3><p>Zwart-wit denken. Er zijn genoeg mensen die er last van hebben, maar borderliners kunnen er pas echt wat van. En dat gaat ver. Zo probeer ik bij elke opdracht mijn beste foto ooit te maken.</p><p>“Tot zover niets mis” hoor ik je denken…</p><p>Het punt is dat ik in mijn soort portretwerk juist heel erg afhankelijk ben van anderen. En van wat ik op locatie aantref. Meestal kan ik dingen wel redelijk naar mijn hand zetten, maar lang niet altijd. Sterker nog: vaak is het zoeken naar een compromis. Waar ik inmiddels best bedreven in ben trouwens.</p><p>Maar…</p><p>Die beste foto ooit komt er niet.</p><p>Nooit.</p><p>En in meer dan de helft van de gevallen ben ik zelf absoluut niet tevreden over wat ik maak. Moet je je voorstellen: een bakker die dag in dag uit “dit brood is niet te vreten!” roept. Nou…dat dus. Er zijn genoeg momenten geweest dat ik dacht: “en nu zet ik alle apparatuur op Marktplaats”. Nooit gedaan uiteindelijk. Want zoals ik ooit in wanhoop opschreef: “jarenlang streef je ernaar iets te kunnen. En áls je het dan eenmaal kan, zie je het niet meer…”</p><p>Soms zie ik het niet meer. En ga ik ervan uit dat het wel zal kloppen.</p><blockquote>Twee tabletten humor, een capsule zelfspot en een paar druppels relativeringsvermogen.</blockquote><h3>2. Het is om te janken</h3><p>Het is heel prettig als je, als ondernemer, emotioneel stabiel bent. Dat je je niet snel uit het veld laat slaan en niet te snel ergens in doordraaft vanuit een kinderlijk enthousiasme.</p><p>Maar…</p><p>Een beetje saai is het wel. Denk ik.</p><p>Maar ik ken dan ook alleen de andere kant. De achtbaan van euforie naar het zwarte gat en weer terug. In recordtijd. Dat vermoeit. Dat sloopt. Alsof ik in de kamer des levens alle hoeken krijg te zien en ondertussen door blijf rennen.</p><p>En dan die tranen.</p><p>Het zal vast niet heel mannelijk klinken, maar bij sommige onderwerpen (en dat zijn er meer dan je denkt), krijg ik de tranen in mijn ogen. Ik zei het destijds in het interview met Jessica Villerius (voor <a href="http://www.beschadigd.nl/">Beschadigd</a>) ook al: ik ben een zachtgekookt ei. En dat is prima. Want ik maak het beste werk als ik tot op het bot geraakt word.</p><h3>3. Is dit alles…wat er is?</h3><p>Liefst zou ik de hele dag groots en meeslepend leven. De wereld een stukje veranderen. Indruk maken. Dingen doen die écht iets betekenen. Onbezonnen maar vastberaden keuzes maken. Mensen inspireren. En — vul maar een willekeurig cliché in — voor elkaar krijgen.</p><p>Maar niets van dat alles.</p><p>Er waren tijden dat ik mijn bestaan vooral een last vond voor deze wereld. Die tijd is gelukkig voorbij maar het knaagt nog steeds: iets wezenlijks willen bijdragen, maar niet verder komen dan een goedbedoelde poging daartoe. En dat reken ik mezelf behoorlijk aan.</p><p>Eigenlijk best stom. Toch?</p><p>Vertel mij wat.</p><blockquote>“Jarenlang streef je ernaar iets te kunnen. En áls je het dan eenmaal kan, zie je het niet meer…”</blockquote><h3>4. Ne me quitte pas</h3><p>Nog zo’n dingetje: verlatingsangst. Ik zal je niet vermoeien met mijn privébesognes, maar zakelijk heb ik er nogal eens last van. Is het je als opdrachtgever wel eens opgevallen dat ik mails altijd heel snel beantwoord. Dat, als jij A vraagt, ik zonder morren B en C ook nog even voor je doe. En D nog even nastuur?</p><p>Natuurlijk…het is ook gewoon klantgericht zijn. Anderen behandelen zoals je zelf graag behandeld wil worden. En heel misschien ook wel een beetje het principe van <em>underpromise, overdeliver</em>. Maar om heel eerlijk te zien: ik ben als de dood dat je op een bepaald moment het bijltje er bij neergooit. Iemand anders belt. Onze samenwerking beëindigt. Omdat ik niet reageer. Niet snel genoeg reageer. Of verkeerd reageer. Of omdat je, daar is ‘ie weer, iemand heb gevonden die veel betere en mooiere foto’s maakt.</p><p>Bij elke mail die binnenkomt, denk ik allereerst aan een doodsvonnis. En durf ik soms niet eens je mail te lezen…</p><h3>5. Lange mouwen</h3><p>Ik twijfelde even of ik ’m zou noemen. Toch maar wel. Want er zijn genoeg mensen, al dan niet borderliner of gezegend met een ander psychisch smetje die zichzelf beschadig(d)en. En om heel eerlijk te zijn: dat vond ik zelf nooit zo’n probleem. Lang verhaal, maar ik vond het vooral een prima oplossing. Handig was het (mind you…verleden tijd dus) overigens niet. Als ik weer eens, hartje zomer, ergens stond te fotograferen met lange mouwen. Dat het zweet me uitbrak. Niet vanwege de hitte. Maar vooral uit angst dat mensen mijn ‘probleem’ zouden ontdekken.</p><p>Inmiddels is dat ‘probleem’ geen probleem meer. Zijn de littekens eigenlijk niet meer dan ansichtkaarten uit een vervelende periode die ik desondanks niet had willen missen. Maar ik ben me er nog dagelijks bewust van. Dus kom ik een keertje met lange mouwen binnen? Het zou kunnen dat het buiten koud is. Maar het kan ook zijn dat mijn zelfvertrouwen even tot het vriespunt gedaald is.</p><p>Is het dan echt allemaal zo’n drama? Nou…nee hoor. Ik kan inmiddels prima met mezelf door één deur. Het kost soms moeite maar gelukkig beschik ik inmiddels over de beste medicijnen: Twee tabletten humor, een capsule zelfspot en een paar druppels relativeringsvermogen. Drie maal daags…innemen met water.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*cmuwADwgk02jCx4iSdXgcQ.jpeg" /></figure><p><em>Ik maak portretten en vertel verhalen. In beeld en woord. Van creatie tot publicatie. Mijn portfolio vind je op </em><a href="http://www.studioreyneveld.nl/"><em>studioreyneveld.nl</em></a><em>.</em></p><p><em>Ik blog regelmatig over mijn werk op </em><a href="http://blog.studioreyneveld.nl/"><em>blog.studioreyneveld.nl</em></a><em>. En soms over andere dingen. Die stukjes vind je </em><a href="http://medium.com/@reyneveld"><em>hier op Medium</em></a><em>.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e673f9c50e79" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zie me als mens. En zie hoe kwetsbaar ik ben.]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/zie-me-als-mens-en-zie-hoe-kwetsbaar-ik-ben-236282bd0866?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/236282bd0866</guid>
            <category><![CDATA[psychiatry]]></category>
            <category><![CDATA[tv-series]]></category>
            <category><![CDATA[self-harm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Mar 2015 11:15:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-03-05T11:15:33.123Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>Ik weet nog hoe ik het mijn therapeut elke keer vertelde. En als ik dat niet deed omdat ik het vergat of het liever niet ter sprake bracht, vroeg ze er wel naar.</strong></h4><blockquote><strong>“Hoe is het nu in je hoofd? Snelweg of zandpad?”</strong></blockquote><h4>In mijn hoofd waren gedachten als auto’s. Soms reden ze comfortabel over een zesbaans snelweg. Maar niet als het slecht ging. Dan moest alles over een hobbelig zandpad. Kwamen gedachten vast te zitten in het mulle zand. Botsten ze. En hoe ik ook keek, wat ik ook probeerde. Ik zag alleen die file aan gedachten en wist geen uitweg.</h4><h4>Ik wil niet schrijven</h4><p>Het is woensdagavond. Een dag voor de derde aflevering van <a href="http://www.npo.nl/beschadigd/26-02-2015/KN_1667120">Beschadigd</a>. Ik pieker me suf waarover ik moet schrijven. Want eigenlijk wil ik niet schrijven. Mijn gedachten zitten heel ergens anders. Met mijn hoofd zit ik bij Cindy, Kelly, Kirsten, Sanne, Niels en Maurice. Ze werken net als ik mee aan de vierdelige serie van Jessica Villerius. Ik ken ze nog maar kort. Heb ze een enkele keer gesproken. Maar ze voelen als vrienden. Omdat we iets heel persoonlijks delen.</p><p>Ik durf het alleen niet hardop tegen ze te zeggen. Bang dat ik iets raars zeg. De slungel die op z’n fiets tegen de wind beukte, had geen vrienden. En ruim 20 jaar later weet die slungel nog steeds niet wanneer je iemand nou eigenlijk een vriend mag noemen.</p><p><a href="https://medium.com/p/f5ee4db228cc"></a></p><p>Ik maak me druk omdat zij, net als ik, nog dagelijks in gevecht zijn met zichzelf. En ik weet me geen raad. Liefst zou ik mijn eigen problemen vergeten en iedereen stuk voor stuk helpen. Koste wat het kost.</p><p>Maar ik kan het niet, hoe graag ik ook wil.</p><p>Te kwetsbaar. Te dichtbij.</p><h4><strong>Boosheid</strong></h4><p>Gedachten malen. In mijn hoofd verandert de snelweg langzaam in een zandpad en ik merk hoe de duisternis aan me trekt. Hoe mijn stemmings-wisselingen weer toenemen. Hoe verlatingsangst opnieuw aan me vreet. En hoe ik de drang om mezelf te beschadigen of iets geks te doen steeds moeilijker kan weerstaan. De verleiding wordt te groot. Ik probeer de spanning een andere uitweg te geven. Ga zitten schrijven in de nacht. En dan neemt de boosheid tijdens het schrijven bezit van me op een manier die ik nog niet ken.</p><p>Ik heb de neiging elk ziekenhuis, elke instelling binnen te lopen om te roepen dat er geen taboe is. Dat ze vooral gewoon normaal moeten doen Bij elke patiënt opnieuw. Maar normaal doen? Wat is eigenlijk normaal?</p><h4>1.320 woorden vol onmacht</h4><p>Het wordt een uur. Het wordt twee uur. Het wordt drie uur. Maar dan is het af. 1.320 woorden vol boosheid over behandelaars en medici die in veel gevallen de problemen juist erger maken. In mijn derde blog, dat die donderdag online gaat, haal ik ook een uitspraak van Inge aan:</p><p><em>“Als oud-hulpverlener in de GGZ schaam ik mij nu voor mijn attitude toen.”</em></p><p><a href="https://medium.com/p/5f2e2212ac78"></a></p><p>Ook tijdens het rondsturen van het blog op social media haal ik die tekst aan. En dan, donderdagmiddag, gaat de telefoon. Inge. De manier waarop ik haar woorden gebruik, confronteren haar met vervelende herinneringen. Voor ik het weet zit ik ruim een half uur met haar te praten. We delen onze ervaringen. Onze frustratie en onmacht over de zorg voor kwetsbare mensen. En dan blijkt Inge een heel bijzonder verhaal te hebben. Ik besluit haar te interviewen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fEGNUnymQOf-zgXKNIwHlg.jpeg" /></figure><p><strong>In ons telefoongesprek vertelde je dat je schrok van mijn blog.</strong><br>“Omdat ik beide kanten ken. Tot ’98 werkte ik als hulpverlener in de klinische GGZ. Daarna ben ik, met wat omzwervingen, via <a href="http://www.compassiemetjezelf.nl/">mijn eigen organisatie</a> mensen gaan helpen die een eetstoornis hebben. Maar sinds mijn dertiende kampte ik zelf ook met een eetstoornis. En later beschadigde ik mezelf. Jouw verhaal haalde al die herinneringen weer omhoog. Dat was confronterend en moeilijk.”</p><p><strong>Welke herinneringen bedoel je dan?</strong><br>“In de <a href="http://www.npo.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118">eerste aflevering</a> vertelt Cindy dat ze ooit gehecht moest worden. En toen tientallen hechtingen zonder verdoving kreeg omdat ze volgens de arts had laten zien wel tegen de pijn te kunnen. Dat deed me denken aan mijn werk in de GGZ en maakte me kwaad. Omdat je 25 jaar later als cliënt blijkbaar nog steeds niet gezien wordt en nog steeds rotopmerkingen naar je hoofd geslingerd krijgt. Alsof we met z’n allen nog niets geleerd hebben.”</p><p><strong>Want…?</strong><br>“Dat was precies de mentaliteit die ik en mijn collega’s in de GGZ 25 jaar geleden hadden. Het was een periode waarin veel nieuwe ‘ziektes’ ontdekt werden. Borderline was er daar een van. Maar ook seksueel misbruik en eetstoornissen leken veel vaker voor te komen. Op een gegeven moment kreeg veel van de opgenomen vrouwen de diagnose Borderline, waren seksueel misbruikt, en beschadigde zichzelf.”</p><p><strong>Hoe keken jullie daar als hulpverleners naar?</strong><br>“We vonden het een negatieve manier van aandacht vragen. Een achterlijke manier om met je spanningen om te gaan. Sommigen zagen het zelfs als suïcidaal gedrag. Als er een cliënt werd binnengebracht met de diagnose Borderline dachten wij al: die zal zichzelf wel beschadigen. En om dat te voorkomen, werd iemand bijvoorbeeld met de polsen vastgelegd aan het bed, of moesten mensen een separeer in. Moet je je voorstellen…”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YaGce8pI9hCbDIgXwBWrTw.jpeg" /><figcaption>Inge, geportretteerd op Utrecht Centraal (foto: <a href="http://www.studioreyneveld.nl/">studio reyneveld</a>)</figcaption></figure><p><strong>Kun je je nog de eerste keer herinneren dat je als hulpverlener met zelfbeschadiging in aanraking kwam?</strong><br>“Ik zat in de kliniek op een kantoortje te werken en er kwam een cliënt naar me toe. Ze had zichzelf net beschadigd en moest verbonden worden. Ik gooide haar twee rollen verband toe en heb haar het kantoor uitgebonjourd. In dat kantoor stond een ijzeren prullenbak. Daar heb ik uit onmacht, frustratie en ontreddering tegenaan staan trappen. Hoe kún je! Waarom moet je het op deze manier oplossen! Doe normaal! Dat is alles wat ik dacht.”</p><p><strong>Kon je die frustratie, of wat het met jou deed, delen met collega’s?</strong><br>“Ik begreep het niet goed en reageerde zoals mijn collega’s reageerden. Eigenlijk wisten we met z’n allen ook niet goed wat het was. Dat voelde niet goed maar er was geen ruimte om het te bespreken. Dat wil zeggen: je kon het een keer noemen, maar je moest er niet over bezig blijven. Ook al bleef je er last van houden. Dus werd het maar doodgezwegen. In dat opzicht ben ik blij dat voor veel situaties tegenwoordig protocollen bestaan en er ook in opleidingen aandacht voor is. En dan zijn er natuurlijk de ervaringsdeskundigen.”</p><p><strong>En dan besluit je ineens de GGZ te verlaten.</strong><br>“Nee. Het overkwam me. Op een dag werd er een meisje met een eetstoornis binnengebracht. Ik weet nog precies hoe de ruimte eruit zag waar we zaten. En ik zie haar nog zo voor me: vier jaar jonger dan ik, kort rood haar, rood bloesje en een spijkerbroek. Nu ik er aan terugdenk, ruik ik zelfs haar parfum weer. Bij de intake vertelde ze haar verhaal. En ineens besefte ik: dit is mijn levensverhaal. Dit is het verhaal dat ik al die tijd heb weggestopt. Het was als het doek dat valt na een theatervoorstelling: ineens kwam het eruit en mijn wereld stortte in.”</p><p><strong>Wat gebeurde er dan?</strong><br>“Ik was compleet van slag en weet niet eens meer hoe ik thuis ben gekomen. Ik heb een maand ziek thuis gezeten, vechtend tegen de angst, schaamte, teleurstelling en frustratie. Toen kon ik het verhaal weer wegstoppen en ben ik naar een uitzendbureau gegaan.”</p><p><strong>Wegstoppen klinkt, als ik het zo mag zeggen, niet echt als de beste oplossing. Zeker iemand die eerder in de GGZ werkte zou beter moeten weten toch?</strong><br>“Ben ik met je eens. Maar ik kon de confrontatie met mezelf niet aan. Dat kwam pas later. En toen kwam dus ook de therapie pas, waardoor ik het probleem achter de eetstoornis en de zelfbeschadiging op kon lossen.”</p><p>“Uiteindelijk bleken die twee heel veel met elkaar te maken te hebben. Er waren momenten dat ik in de knel kwam met mijn eigen gevoel en gedachten. Ik was dan heel gespannen en raakte in een soort vacuüm. De enige manier om daar vervolgens uit te komen, was door een eetbui of door mezelf te beschadigen. Maar dat leverde vervolgens weer een gevoel van schaamte op. Dat hield die beladen situatie in stand waardoor het keer op keer gebeurde.”</p><p>“Toen ik in de GGZ werkte, was ik me overigens totaal niet bewust van die problemen. Ik was een gezellige dikkerd die niet in de gaten had dat ze een enorm probleem had. En door zo druk te zijn met het redden van andere mensen kwam ik niet aan mezelf toe. Onbewust hield ik mezelf daar heel lang mee op de been.”</p><p><strong>Zou dat nu anders gaan?</strong></p><p>“Ja enorm! Werken in de klinische GGZ is voor mij een gepasseerd station, maar ik weet zeker dat ik met de kennis en ervaring van nu een veel betere hulpverlener zou zijn.”</p><p><strong>Waarom denk je dat?</strong></p><p>“Omdat ik door mijn ervaringen weet hoe kapot en kwetsbaar iemand kan zijn die een eetstoornis heeft en/of zichzelf beschadigt. En omdat ik door alles wat ik heb meegemaakt, nu weet hoe ik die mensen een veilige omgeving kan bieden. Een omgeving waarin ze zich als mens gezien voelen. Een omgeving waarin hun probleem mag bestaan, in welke vorm dan ook. En waar veroordeling uitblijft.”</p><p><strong>Daarmee zeg je impliciet dat dat in de huidige hulpverlening niet of onvoldoende gebeurt.</strong></p><p>“Ik weet het niet. Daarvoor sta ik er nu te ver vanaf. Maar in de zorg zie je steeds meer de nadruk liggen op productiviteit en kostenbesparing. Als ik heel eerlijk ben, maak ik me enorm zorgen om de meiden die ik begeleid bij hun eetstoornis. Ik vraag me af of ze straks nog wel de zorg kunnen krijgen die ze nodig hebben.”</p><p><strong>Wat is volgens jou het allerbelangrijkste nu?</strong></p><p>“Alles is in feite samen te vatten in drie basisregels:</p><p><strong>“Alles draait om menselijkheid</strong>. Komt iemand naar je toe die zich beschadigd heeft: verzorg niet alleen de wonden, maar verzorg ook de mens. En wees je daarbij bewust van de afhankelijkheid. Als behandelaar ben jij degene met de medicatie. Met de sleutels. Die bepaalt wat er gebeurt. Maak dat mensen zich gelijkwaardiger kunnen voelen.”</p><p><strong>“Durf naar je gedrag als hulpverlener te kijken</strong>. Schrik je ergens van? Weet je niet hoe te reageren? Roep dan een collega. En wees duidelijk naar je cliënt dat jij op dat moment niet de hulp kan bieden die je zou willen bieden. Verzorg de mens, maar verzorg ook jezelf.”</p><p><strong>“Geef mensen het oprechte gevoel dat je ze gezien hebt</strong>. Als mens. Het hoeft niet altijd zo hard. Vertel het als je je zorgen heb gemaakt. En geef mensen, wat er ook gebeurd is, altijd het gevoel dat je ze gezien hebt en dat ze er mogen zijn.”</p><p>“Weet je wat het is? Je kunt eigenlijk pas kwetsbare mensen helpen als je beseft dat je zelf kwetsbaar bent…”</p><p><em>Met haar bedrijf </em><a href="http://www.compassiemetjezelf.nl/"><em>Compassie voor jezelf</em></a><em> geeft Inge persoonlijke ondersteuning aan mensen met een eetstoornis. Dat doet ze vanuit haar ervaring met en specifieke kennis over eetstoornissen.</em></p><h3>Mijn verhaal</h3><p><em>Ik vind het belangrijk om het taboe rond psychische problemen te doorbreken. Daarom heb ik meegewerkt aan de vierdelige serie </em><a href="http://www.beschadigd.nl/"><em>Beschadigd</em></a><em> van Jessica Villerius. </em><a href="http://www.npo.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118"><em>Vanaf donderdag 12 februari vier weken lang elke donderdagavond te zien op NPO3</em></a><em>.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*usY59--2AiEtlvylqZojVA.jpeg" /></figure><p><em>Gedurende de serie vertel ik wekelijks over wat ik meemaak rond de serie en wat de openheid met me doet. Dit is het vierde en laatste deel in de reeks.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=236282bd0866" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jezelf beschadigd? Stel je niet zo aan zeg!]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/jezelf-beschadigd-stel-je-niet-zo-aan-zeg-5f2e2212ac78?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5f2e2212ac78</guid>
            <category><![CDATA[tv]]></category>
            <category><![CDATA[psychiatry]]></category>
            <category><![CDATA[self-harm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Feb 2015 19:25:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-02-25T22:37:21.871Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>“Jezelf beschadigd? Stel je niet zo aan zeg!”</h2><h3><strong>Prachtig zou het worden: samen het taboe doorbreken. Ons diepste geheim vertellen. De vloer aanvegen met alle misverstanden.</strong></h3><h3><strong>Geen blad voor de mond nemen. De pijn een stem geven. De littekens laten zien. Alle schaamte overwinnen om óns verhaal te vertellen. Voorbij jouw misvattingen. Voorbij onze littekens.</strong></h3><p>Prima. En mán, wat heeft het inmiddels een stortvloed aan indrukwekkende verhalen, spontane bekentenissen en waardering opgeleverd. Maar ik ben pislink.</p><h4><strong>De huisarts in Feijenoord</strong></h4><p>Ik herinner me het als de dag van gisteren. Die oom in Rotterdam. Voor mij als provinciaal boerke toch een onmetelijk grote stad. Vol enge mensen en grote gevaren. Toch kwam ik er vaak. In een statig huis in de wijk Feijenoord. Voor de deur altijd de drukte van langsrazende auto’s en trams. Dag en nacht. Altijd oppassen. Op de stoep blijven. En in de achtertuin de rust. De ruis van de stad. Voor mijn gevoel heel ver weg.</p><p>Ik dwaal af.</p><p>Die oom, die was huisarts. Een nobel vak, en dat maakte hem een nobel man. Bekommerde zich om iedereen. Gevraagd en ongevraagd. En je kon ‘m altijd bellen. Dat deed mijn moeder dus ook. Als onze eigen huisarts weer eens iets had geroepen waar mijn moeder het hare van dacht. Of als ze vertwijfeld de praktijk weer eens verliet. Ik keek naar ‘m op. En niet alleen omdat ‘ie bij elke deur altijd een beetje moest bukken…</p><p>Helpen. Altijd.</p><p>Later in mijn jeugd liep ik toevallig tegen de <a href="http://nl.wikipedia.org/wiki/Eed_van_Hippocrates">Eed van Hippocrates</a> aan. Aha-erlebnis. Vandaar dat al die huisartsen zo met iedereen begaan waren! Vandaar die barmhartigheid! Het was die eed. Niet helemaal waar natuurlijk, want ik geloof wel degelijk dat ook die oom het met de beste intenties deed. Dat merkte ik aan alles. Hij wilde mensen helpen. Hoe dan ook.</p><p>Hij moet ze haast wel gezien hebben als huisarts. Daar in die Rotterdamse huisartsenpraktijk. Littekens. Wonden. Dezelfde mensen. Week in. Week uit. Missschien zat ‘ie tijdens het spreekuur ook wel eens radeloos op de rand van zijn behandeltafel. Zich afvragend hoe hij dat teruggetrokken meisje toch moest helpen. Wat er toch speelde in het hoofd van de jongen die wekelijks met lange mouwen in de wachtkamer zat. Eigenlijk zou ik ‘m eens moeten vragen wat hij in dat soort gevallen dacht. En deed.</p><p>Oh wacht. De Eed.</p><blockquote><strong>“Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten.”</strong></blockquote><blockquote><strong>“Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.”</strong></blockquote><h4>Kokend van woede</h4><p>Ik heb het niet meegemaakt. In mijn zwartste dagen hoefde ik gelukkig nooit naar een huisarts. Nooit naar een ziekenhuis. Ik beschadigde mezelf altijd heel bewust. Minutieus. Bijna met chirurgische precisie. En tegelijk met als doel zoveel mogelijk schade aan te richten. Steeds erger. Om te straffen. Te ontladen. Zodat met elke druppel bloed die vloeide, de pijn in mijn hoofd verdween en de realiteit weer bezit van me nam.</p><p>Vijf weken geleden begon dat bloed voor het eerst te koken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yeX4LiYeOgBWbdxTYqE1vw.jpeg" /><figcaption>Kargadoor. De locatie waar we voor het eerst de serie konden zien. Bron: Wikipedia (Alexander) CC BY-SA 3.0</figcaption></figure><p>Samen met een kleine vijftig lotgenoten en verwanten zit ik in een donker zaaltje, ergens langs de Utrechtse Oude Gracht.</p><p>Achter in de zaal een tafel vol kannen koffie en thee. Kopjes. Glazen. Voorverpakte koekjes. Iedereen onwennig draaiend op een stoel. Hier en daar een clubje. Een enkeling weggedoken in zijn smartphone.</p><p>Ik ook.</p><h4>Zonder verdoving</h4><p>Samen wachten we op de eerste aflevering. Niet wetend wat het met ons doet. Want om een geheimpje te verklappen: zelfs de aanblik van wonden kan genoeg zijn om terug te vallen. <em>Don’t feed the bad wolf.</em></p><p>De eerste aflevering is net tien minuten bezig als het me te veel wordt. Ik wil naar buiten lopen. Wegrennen. Ademhalen. De spanning in de zaal, de aangrijpende verhalen in de serie, het grijpt me naar de keel. Maar ik blijf zitten. Bijt door. Want dit is zoals het is. Ook ik moet hier doorheen.</p><p>Halverwege die eerste aflevering kijken we naar het verhaal van Cindy. Over waarom het bij haar soms mis gaat. En hoe het vervolgens, áls ze om hulp roept, soms nog verder mis gaat. Zoals die ene keer.</p><p>47 hechtingen. Zonder verdoving.</p><blockquote>“Omdat je de pijn nu toch wel gewend bent.”</blockquote><p>Het is voor het eerst dat ik tranen in mijn ogen krijg van boosheid. Razend ben ik. Van lotgenoten wist ik wel dat de ervaringen met betrekking tot het (laten) behandelen van wonden heel wisselend waren. Maar wat ik niet wist, was dat het meer regel dan uitzondering is. Nog steeds. In <em>fucking</em> 2015. Want weken later, tijdens en na die eerste uitzending op TV, komen de ervaringen uit de meest onverwachte hoeken. Maar allemaal even schokkend…</p><blockquote><em>In de wachtkamer bij de spoedeisende hulp. Even voordat de dienstdoende arts je iets te ferm de hand schud en je daarmee willens en wetens nóg meer pijn doet:</em></blockquote><blockquote><strong>“Jij hebt jezelf verwond, dus je kunt nog best even wachten tot we met de anderen klaar zijn”</strong></blockquote><blockquote><em>Bij de intake in de GGZ-instelling:</em></blockquote><blockquote><strong>“We willen je best helpen, maar dan ga je eerst een contract ondertekenen dat je jezelf niet meer beschadigt”</strong></blockquote><blockquote><em>Bij de huisartsenpost waar je helaas wekelijks komt:</em></blockquote><blockquote><strong>“We hebben eigenlijk geen tijd voor jouw soort mensen. Echte patiënten gaan voor. Maar okay…kom maar langs als het echt niet anders kan”</strong></blockquote><blockquote><em>Op de crisisopvang:</em></blockquote><blockquote><strong>“Deze vorm van aandachttrekken accepteren we niet”</strong></blockquote><h4>Stop met veroordelen</h4><p>Artsen, verpleegkundigen, behandelaars: hoe kúnnen jullie? Wat jullie doen, is kwetsbare mensen een klap in het gezicht geven. Kwetsbare mensen bij wie zelfbeschadiging op dat moment de enige manier is om met stress en traumatische ervaringen om te gaan. Niet de beste manier, maar dat weten die mensen zelf ook wel.</p><p>Het is mensen kwetsen op het moment dat dat het meest pijn doet. Vierkant tegen de eed in die je ooit zo hoog had zitten. Het is het moment waarop die kwetsbare mensen niet meer nodig hebben dan een beetje begrip. Iemand die gewoon vraagt hoe we ons voelen. Iemand die vraagt wat we nodig hebben om weer tot rust te komen en onszelf te kunnen zijn.</p><p>Dat is alles.</p><p>Is het onkunde? Onbegrip? Onwil? Omdat het pure aandachttrekkerij is? Waarom toch? Wat het ook is…zie alsjeblieft in dat het anders is. Stop met veroordelen. Luister alsjeblieft naar al je collega’s die wél begrip kunnen opbrengen. Ze zijn er. Echt. Maar stop met staren. En kijk naar wie we werkelijk zijn.</p><p>Want vergissen is menselijk.</p><p>Een eed breken misschien ook nog.</p><p>Maar mensen niet willen helpen omdat je ze niet begrijpt…</p><p><em>“Als oud hulpverlener GGZ schaam ik mij nu voor mijn attitude toen. Negeren was het beleid. Toen werd het gezien als een verkeerde manier van aandacht vragen. Dit gedrag werd niet getolereerd.”</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FkqTyGsG-ndw%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DkqTyGsG-ndw&amp;image=http%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FkqTyGsG-ndw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/375336e5d4979924b36fe629a5541206/href">https://medium.com/media/375336e5d4979924b36fe629a5541206/href</a></iframe><h3>Mijn verhaal</h3><p><em>Dit is waarom ik doe wat ik doe. Dit is mijn verhaal. Dit is waarom ik ervan overtuigd ben dat schoonheid overal te vinden is. Dat schoonheid misschien zelfs bestaat bij de gratie van ellende. En dat je die ‘rafelrandjes’ dus ook best mag zien.</em></p><p><em>Ik vind het belangrijk om het taboe rond psychische problemen te doorbreken. Daarom heb ik meegewerkt aan de vierdelige serie </em><a href="http://www.beschadigd.nl/"><em>Beschadigd</em></a><em> van Jessica Villerius. </em><a href="http://www.npo.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118"><em>Vanaf donderdag 12 februari vier weken lang elke donderdagavond te zien op NPO3</em></a><em>.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*usY59--2AiEtlvylqZojVA.jpeg" /></figure><p><em>Gedurende de serie vertel ik wekelijks over wat ik meemaak rond de serie en wat de openheid met me doet.</em></p><p><em>De aanleiding deze week: het nieuws dat de </em><a href="https://www.landelijkmeldpuntzorg.nl/burger/home"><em>Inspectie voor de Gezondheidszorg</em></a><em> een </em><a href="http://www.beschadigd.nl/#!politiek/c1agp"><em>onderzoek</em></a><em> is gestart naar misstanden in de behandeling en bejegening van mensen die zichzelf beschadigen of beschadigd hebben.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5f2e2212ac78" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[En toen kwam de geest uit de fles…]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/en-toen-kwam-de-geest-uit-de-fles-7d41816faf10?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d41816faf10</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Feb 2015 08:11:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-02-19T08:11:42.024Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><em>Mijn ervaringen van afgelopen week bij het doorbreken van het taboe op psychische problemen.</em></h3><p><strong><em>Het is dinsdagavond, even voor half tien. We zitten op een bankje aan de rand van het Rembrandtplein en ik zit te beven van spanning. Elke vezel in m’n lijf is opgefokt en ik weet me er geen raad mee. Voor het eerst in maanden wil ik die pijn in mijn armen weer voelen. Maar het kan niet. Ik kan het niet. Niet hier. Niet omdat ik een verhaal moet vertellen. Niet nu. Gewoon niet.</em></strong></p><p>Vierentwintig uur eerder zit ik me thuis stuk te bijten op het meest persoonlijke blog dat ik tot dan toe geschreven heb. Het voelt goed om te schrijven, maar ik durf het niet te publiceren. Bang dat ik voor gek word versleten. Bang voor afwijzing. Bang voor eenzaamheid. <em>As usual</em>.</p><p>Ik laat het door anderen lezen. Schrap alinea’s. Verbouw zinnen. Tot diep in de nacht. Het is 3.00 uur als ik naar bed ga en daarmee een van mijn belangrijkste ‘preventieregels’ overtreed: <em>altijd vóór 00:00 op bed liggen</em>. De onzekerheid blijft. Moet ik dit wel in de openbaarheid gooien? Maar het voelt alsof er geen weg terug is. En wat dan nog. Anders gebeurt het door de serie wel. Met moeite val ik in slaap. Dit moet ik vertellen. De woorden blijven door mijn hoofd malen. Maar dinsdagochtend om 9.00 uur gebeurt het: dat meest persoonlijke blogje ooit gaat live.</p><h3>Arnold Reyneveld on Twitter</h3><p>&quot;Jezelf snijden? Da&#39;s toch iets voor tienermeisjes?&quot; Mijn verhaal over de slungel die de oorlog overwon: https://medium.com/@reyneveld/de-slungel-die-zijn-eigen-oorlog-overwon-f5ee4db228cc?source=tw-f0f79c5b9ed-1423554611547 ... #beschadigd</p><blockquote>“Hallo wereld! Ik heb borderline en snij mezelf. Maar ik ben niet gek hoor!”</blockquote><p>En dan gaat het hard.</p><p>Er komen zoveel reacties binnen dat ik niet eens in staat ben om alles te lezen. Het blijft maar komen. En het kost moeite om me nog te concentreren op andere dingen. Nou ja, voor zover ik me nog kán concentreren tijdens mijn werk.</p><p><strong>Dit is de dag</strong></p><p>Nadat ik een interview voor een personeelsblad heb afgenomen, pak ik de trein naar het Mediapark. In de trein lees ik alle lieve berichten die binnenkomen. Bekenden en wildvreemden die het knap vinden dat ik zo open ben. Dat ik ‘hun’ verhaal vertel. Dat ik ‘het verschil maak’.</p><p>Zelf vind ik het helemaal niet knap. Ik vind er eigenlijk niets van. En weet niet beter. Zo zou het toch altijd moeten zijn? Bij aankomst in Hilversum overweeg ik, half verdoofd van de spanning en al de aandacht, heel even een selfie op social media te gooien met onderschrift ‘<em>opnieuw verwarde man op Mediapark gesignaleerd</em>’.</p><p>Toch maar niet. Het is al verwarrend genoeg zo.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fw.soundcloud.com%2Fplayer%2F%3Fvisual%3Dtrue%26url%3Dhttp%253A%252F%252Fapi.soundcloud.com%252Ftracks%252F191638439%26show_artwork%3Dtrue&amp;url=https%3A%2F%2Fsoundcloud.com%2Freyneveld%2Fdit-is-de-dag-11-februari-2015&amp;image=http%3A%2F%2Fa1.sndcdn.com%2Fimages%2Ffb_placeholder.png%3F1424171142&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=soundcloud" width="500" height="500" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/64e3f2e23742b61befdbc251e9d1bff5/href">https://medium.com/media/64e3f2e23742b61befdbc251e9d1bff5/href</a></iframe><p>Dan is Radio 1 aan de beurt. Samen met een redacteur loop ik via de nieuwsvloer van de NOS naar de radiostudio. Voor mij een heiligdom. Ik voel me heel even de kleine jongen die in een snoepwinkel komt. Bij <a href="http://www.eo.nl/ditisdedag/radio/item/kwart-jongeren-snijdt-zichzelf-15/">Dit is de Dag</a> vertel ik presentator Tijs van den Brink samen met Jessica Villerius over de problemen waar ik tegenaan liep. En tegenaan loop.</p><blockquote><strong>“Ben je er nu vanaf?”</strong></blockquote><blockquote><strong>“Nee. Ik zeg liever dat het nu gestopt is. Maar die barrière om mezelf niets aan te doen is voor altijd weg. Ik moet er bewust voor kiezen mezelf niet te beschadigen. En als ik heel hard mijn best doe, lukt dat.”</strong></blockquote><p>De openheid levert me zelfs tijdens de uitzending complimenten op. Weer zijn mensen lovend over mijn openheid. Ik bedank ze voor de complimenten. Eigenlijk was dit best leuk om te doen. Ik ben trots maar besef nauwelijks wat ik zojuist gedaan heb. Kijk op mijn horloge. Telefoon rammelt weer als een dolle. Het houdt maar niet op. En het is tijd om door te reizen naar Amsterdam. Want na de radio is nu de TV aan de beurt. Onderweg pak ik nog snel een appel en een gevulde koek. Preventieregel 2 wordt gebroken: <em>goed eten in alle omstandigheden.</em></p><p><strong>Bevend van spanning</strong></p><p>Dan is het even voor half tien. Bevend van spanning zit ik daar op dat bankje op het Rembrandtplein. Ik, de held die zo nodig open moest zijn over zijn best bewaarde geheim, weet het even niet meer…</p><p><em>De hele wereld weet het nu. Vanaf nu heb ik een stempel. Of ik wil of niet. Geen weg terug. En over een uur zit ik ook nog bij RTL Late Night aan tafel. Kan ik dit wel?</em></p><p>M’n hoofd is te vol om ervan te genieten. Ik maak me zorgen. Over wat ik ga vertellen. Wat de wereld denkt. Wat het doet met ‘mijn soort’ mensen. Het grijpt me naar de keel. Alle plotselinge aandacht voor ‘<a href="http://www.beschadigd.nl/">Beschadigd</a>’ maakt dat mijn stemming vaker dan ooit wisselt. Van <em>‘yes…we did it!’</em> naar <em>‘wanhopige sneuneus!’</em> en weer terug in een fractie van een seconde. Het ene moment ben ik er trots op dat ik zo open mijn verhaal vertel. Om het volgende moment te beseffen dat er geen weg terug is. Dat ik een melaatse ben. Maar veel tijd om erover na te denken geef ik mezelf niet. Dit is zoals het is. Mooier dan dit wordt het niet. En ik ga er maar al te graag in mee. Kom maar op! Ik weet niet hoe het zal gaan, maar ik stort me er gewoon vol in.</p><p>Tot zover regel 3.</p><p><em>Structuur vasthouden en zelf altijd de regie houden over je gedachten en gevoelens.</em></p><p>Maar dan gebeurt er iets geks.</p><p>Als ik het hotel binnenloop waar RTL Late Night gemaakt wordt, komt er een soort rust over me heen. Of is dit hetzelfde wat ik bij sommige portretopdrachten heb: alle afleiding even uitsluiten en me richten op wat echt belangrijk is? De rest even parkeren? Onzeker sta ik met een glas rode wijn tussen allemaal bekende nederlanders. De uitzending nadert. Ik probeer niet te veel op te vallen. Zo belangrijk ben ik immers niet, en zo voel ik me al helemaal niet. Ik probeer alleen maar verder tot rust te komen en mijn verhaal op orde te krijgen.</p><p>Dan verschijnt er een gezicht in de deuropening.</p><p><em>“Tien minuten tot uitzending!”</em></p><p>Judith is de Moeder Theresa van de tafelgasten vanavond. Zij zorgt ervoor dat iedereen op tijd naar de visagie gaat, tussendoor wat te drinken krijgt, van een microfoon wordt voorzien en op tijd klaarstaat voor de uitzending. Haar hartelijkheid is overweldigend en maakt dat het laatste restje zenuwen verdwijnt als sneeuw voor de zon. Later die avond zal ik haar nog uitgebreid spreken. Opgelucht, trots en ontladen.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fo_r-fyOWFIA%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Do_r-fyOWFIA&amp;image=http%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fo_r-fyOWFIA%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/234b1842b4127e13aad2ec85a76abbeb/href">https://medium.com/media/234b1842b4127e13aad2ec85a76abbeb/href</a></iframe><blockquote><strong>“Ik was al langere tijd neerslachtig en het werd alleen maar slechter. De spanning in mijn hoofd nam toe. Ik weet nog goed dat ik op een gegeven moment in de keuken stond en de spanning bezit van me nam. Daar is het begonnen…”</strong></blockquote><p>Wijntje. Dankjewel Frank! Proost. Wat ging het goed hè? Nog een wijntje. Top gedaan hoor! Taxi rijdt voor. Knap van je! Maar ik wil niet weg. Ik wil dit blijven voelen. Maar weet dat het niet eeuwig kan duren. Pak de taxi (dank RTL!) naar huis. En kruip wederom om 3.00 mijn bed in.</p><p><em>Regel 1. Alweer.</em></p><p>De dagen erna duurt de gekte voort. Lof alom. Alweer. Maar de serie en alle verhalen kleven aan me. Ik kan geen afstand nemen. Voel me gespannen. Gesloten. Eenzaam. Alles komt weer terug. En ik ben bang terug te vallen. Sinds maanden heb ik weer het idee dat ik op een randje balanceer. En niet goed weet hoe ik van dat randje af moet komen. Weer stabiele grond onder mijn voeten kan voelen. De spanning blijft door mijn lijf gieren. En ik merk dat ik de verleiding steeds moeilijker kan weerstaan.</p><p>Dan is het donderdagavond. En begint de <a href="http://www.npo.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118">eerste aflevering</a>…</p><h3>Jessica Villerius on Twitter</h3><p>Here we go. Ons nieuwe kind #beschadigd, nu op @NPO3</p><h3>Mijn verhaal</h3><p><em>Dit is waarom ik doe wat ik doe. Dit is mijn verhaal. Dit is waarom ik ervan overtuigd ben dat schoonheid overal te vinden is. Dat schoonheid misschien zelfs bestaat bij de gratie van ellende. En dat je die ‘rafelrandjes’ dus ook best mag zien.</em></p><p><em>Ik vind het belangrijk om het taboe rond psychische problemen te doorbreken. Daarom heb ik meegewerkt aan de vierdelige serie </em><a href="http://www.beschadigd.nl/"><em>Beschadigd</em></a><em> van Jessica Villerius. </em><a href="http://www.npo.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118"><em>Vanaf donderdag 12 februari wekelijks te zien op NPO3 om 22.05 uur</em></a><em>.</em></p><p><em>Gedurende de serie vertel ik wekelijks over wat ik meemaak rond de serie en wat de openheid met me doet.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*usY59--2AiEtlvylqZojVA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d41816faf10" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De slungel die zijn eigen oorlog overwon]]></title>
            <link>https://reyneveld.medium.com/de-slungel-die-zijn-eigen-oorlog-overwon-f5ee4db228cc?source=rss-f0f79c5b9ed------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f5ee4db228cc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Arnold Reyneveld]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Feb 2015 15:31:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-03-12T11:15:32.094Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Het is een koude winterdag in december 1990. De weilanden liggen vol sneeuw. Midden in de polder beukt een slungelige jongen op een krakkemikkige damesfiets tegen de snijdende wind in. Zou hij de veerpont nog halen? Hij trekt z’n muts nog wat verder naar beneden. Zet een tandje bij. Kop in de wind. Op naar de oversteek.</strong></h3><p>Die slungel, dat ben ik. Elke dag fiets ik daar. Maar zo doelgericht als ik door de polder fiets, zo doelloos voelt het leven. Vrienden heb ik niet. Of zo voelt het niet. Altijd eenzaam. Elke dag een opgave. Maar ik weet niet beter. Fiets maar verder. Beuk maar door. En dan nog gaat het mis. De nerd van de klas kan de schijn niet langer ophouden: mijn rapportcijfers duiken omlaag waardoor ik gedwongen word een andere opleiding te kiezen. En terwijl ik niet eens weet wat te kiezen, wordt mijn stiefvader ziek. En de eenzaamheid groter dan ooit.</p><p>Ik weet me geen raad. Fiets maar verder. Beuk maar door.</p><h4><strong>Tijd voor iets anders</strong></h4><p>Jaren later denk ik het allemaal op de rit te hebben. Mijn jeugd vol vervelende herinneringen heb ik achter me gelaten. In het dorp waar ik opgroeide, kom ik liever niet meer. Gesloten boek. Ik heb een goedbetaalde baan met auto van de zaak en ben getrouwd met mijn werk. Een betere afleiding voor het leven lijkt niet te bestaan. Tot die woensdagmorgen. Dan zeg ik mijn baan op. Spontaan. Na zeven jaar. Zonder overleg thuis. Van de één op de andere dag ben ik het zat. Het is tijd voor iets anders.</p><p>Maar ik heb geen idee wat.</p><h3><strong>Zeven jaar later</strong></h3><p>De slungelige jongen is inmiddels wat ouder geworden. Steviger ook. Als creatieve geest heb ik inmiddels een goedlopend bedrijf. Mijn uit de hand gelopen fotografiehobby brengt me meer dan ik ooit had durven dromen. Ik heb alleen geen idee hoe dat komt. Denk er ooit wel achter te komen. Maar mijn zwakke zelfbeeld knaagt en knaagt en knaagt. De gedrevenheid wordt een kunstje. En dat kunstje mislukt steeds vaker. Ik misluk steeds vaker. De dagen lijken steeds zwaarder te worden. Steeds langer te duren. Donker. Elke fotografie-opdracht lijkt een examen. Waar ik keer op keer voor zak. Vind ik.</p><p>Dan gaat het mis.</p><p>Mijn vriendin heeft het niet gelijk in de gaten. De rest evenmin. Dag in dag uit ga ik gewoon door met mijn werk. Word vader. En nog een keer. Trouw met mijn grote liefde. Hoeveel geluk kan een mens eigenlijk dragen? Maar van binnen is het oorlog. Kost het me elke dag meer moeite om uit bed te komen en sleep ik mezelf door de dag heen. Soms, heel soms, lijkt de dood verleidelijk om de hoek te kijken. Een spelletje met me te spelen. Mijn leven is een toneelvoorstelling geworden. Maar hoe langer ik op het toneel des levens sta, hoe slechter ik acteer.</p><blockquote>“Een psychische aandoening treft bijna de helft (om precies te zijn 42,7%) van de Nederlanders ooit in zijn of haar leven. Er rust nog een groot taboe op psychische aandoeningen als borderline, depressie, een angststoornis, autisme.Ook bestaan er veel vooroordelen over mensen met een psychische aandoening. Sterker nog, er is sprake van een fenomeen dat nog nadeliger is dan de klachten zelf: stigmatisering. Mensen met een psychische ziekte, hebben er dus eigenlijk een tweede ziekte bij.”</blockquote><p>Bron: <a href="http://psychiatrie-nederland.nl/nieuws/psychiatrische-aandoeningen-stigmatisering-en-de-invloed-van-media/">PsyNed</a></p><p>Soms komt die oorlog naarbuiten. Snij ik mezelf of doe andere gekke dingen. In het begin voorzichtig. Bang. Maar hoe slechter ik me voel, hoe meer het gebeurt. Zoveel dat ik me inmiddels een junk van mijn eigen lichaam voel: hoe meer pijn ik voel, hoe meer rust het geeft en hoe meer ik het gevoel heb dat ik leef. Tot het niet meer gaat. Het krassen mijn leven beheerst. En niet langer mijn verslaving vervult. De onschuldige knipoogjes naar de dood zijn inmiddels een stil verlangen geworden. Waarom is het leven zo moeilijk? Waarom is de dood toch zo verleidelijk? En tegelijk zo onbereikbaar?</p><h3><strong>De brief</strong></h3><p>Voor mijn vriendin is dan de maat vol. Ze ziet me alleen maar verder achteruitgaan. Even daarvoor heeft ze de wonden ontdekt en vreest dat ik zelf niet bij machte ben om een oplossing te verzinnen.</p><p><em>“Ik ga nu een afspraak bij de huisarts voor je maken”.</em></p><p>En op een donderdagmiddag zit ik aan het bureau van de huisarts. Tussen ons een pot verse thee. En een brief. Mijn hoofd zit zo in de knoop dat ik het maar opgeschreven heb. Bang om dingen te vergeten. Bang om mijn verhaal niet goed te kunnen vertellen. Bang om straks zonder hulp weer buiten te staan. In die snijdende kou.</p><p>Mijn huisarts leest de brief. Mompelt binnensmonds. Kijkt over zijn leesbril heen en ziet dat het mis is.</p><p><em>“Bloedonderzoek en psychiatrisch onderzoek. Ik laat je helemaal door de molen halen.”</em></p><p>Ik vind het best. Al moet ik een jaar een kliniek in. Als het maar helpt. Als de oorlog maar uit mijn hoofd gaat. Bij het bloedprikken moet ik voor het eerst ruw door alle schaamte heen. Op een dinsdagmorgen loop ik de lege wachtkamer binnen. En net als ik wil gaan zitten, klinkt er een vriendelijke stem van achteruit de ruimte: “loop maar gelijk door”. Heel even voel ik me op mijn gemak. Maar dat duurt niet lang. “Rol je mouw maar op” zegt de verpleegkundige en terwijl ik beschaamd mijn mouwen opstroop, zie ik in mijn ooghoeken een blik vol ongeloof.</p><p><em>“Waarom toch jongen?”</em></p><p><em>“Omdat ik niet zonder kan. Omdat ik niet…omdat ik het niet meer weet.”</em></p><p><em>“Je hebt hulp nodig. Zo kun je niet door blijven lopen.”</em></p><h3><strong>Het statige herenhuis</strong></h3><p>De uitkomst van het psychologisch onderzoek maanden later geeft me houvast: borderline. Ik geloof het niet. Herken me niet in die afstandelijke papieren diagnose. Maar de therapeut weet langzaam tot me door te dringen. Elk gesprek een stapje verder. Gaanderweg besef ik het zelf ook: de zelfbeschadiging is niet het probleem. Dat is die verdomde borderline.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*U20xVHGcXgnMJ4ISvATMBg.jpeg" /><figcaption>De wachtkamer</figcaption></figure><p>Daarna ga ik elke week trouw naar dat statige herenhuis in de stad, aan de rand van het water. Druk op het belletje rechtsboven. Wacht tot de deur opengaat. Loop de krakende trap op en ga zitten in de wachtkamer. Tot ik met klamme handen van spanning de spreekkamer in mag. Onzeker over welke open zenuw deze keer weer aan de beurt is. Week in, week uit.</p><p>Twee jaar later loop ik het statige herenhuis uit en trek de deur extra stevig achter me dicht. De therapie heeft me weer op de rails gezet. Wat 20 jaar geleden begon als een ongemakkelijk leeg gevoel, bleek uiteindelijk een flinke dobber te zijn. Maar het is me gelukt. Ik heb mijn eigen handleiding geschreven. Heb het leven weer lief. Het is een definitief afscheid en ik neem me voor om hier nooit meer terug te komen.</p><h3><strong>Verward? Verdacht!</strong></h3><p>Wat me tijdens de behandeling en daarna opvalt, is de moeite die het kost om een luisterend oor te vinden. Het blijft me verbazen dat praten over psychische problemen voor veel mensen zo lastig is. Kanker moet je overwinnen (sic) door een berg op te fietsen. ALS stop je door een emmer ijswater over je kop te gooien. Maar met een stoornis ben je gek. Verward. Kaap je het NOS-journaal. En is verward per definitie verdacht.</p><p><em>“Laten we het er maar niet over hebben. Het komt wel goed jongen!”</em></p><p>Dat weiger ik. Dus ben ik er open over. Ik kan er hooguit anderen een dienst mee bewijzen. Die openheid maakt veel los: het levert bijzondere verhalen op. Maar soms schrikken mensen van mijn verhaal. Snappen het niet. Of de openheid keert zich onbedoeld tegen me.</p><blockquote>“Waarom wisten wij niets? Waarom heb je ons dat nooit verteld? Je had het toch gewoon op tafel kunnen gooien.”</blockquote><p><em>Yeah right</em>. Dan kom ik in contact met documentairemaakster <a href="http://www.poshproductions.nl/">Jessica Villerius</a>. Eerder maakte ze al documentaires over eetstoornissen. Over Patricia die kampt met haar meervoudig persoonlijkheidssyndroom. Haalde ze hele schoolklassen letterlijk over de streep. En nu maakt ze een serie over zelfbeschadiging.</p><h4>De onzekere openheid</h4><p>Ik twijfel. Ben bang voor gek versleten te worden. Maar gun niemand wat ik zelf heb moeten doormaken. Dus doe ik mee. Ik blijk de problemen heel goed onder woorden te kunnen brengen. Zo goed zelfs dat ik uitgenodigd word om op radio en TV over het probleem te vertellen. Het is precies waarvoor ik het doe: de openheid over psychische aandoeningen bevorderen en het begrip voor zelfbeschadiging vergroten. Maar heel even voel ik me weer die slungelige jongen, beukend tegen de wind in.</p><blockquote>“Wie zit er nu eigenlijk op mijn verhaal te wachten?”</blockquote><p>De stilte voelt veilig. De eenzaamheid vertrouwd. Maar daar help ik zeker niemand mee. Dus vertel ik mijn verhaal. Doodeng. Bang voor alle reacties die komen. En moeilijker dan alles wat ik daarvoor deed.</p><p>Het is het waard.</p><p>Want ik zocht geen aandacht. Ik was niet gek. Maar in gevecht met mezelf. En ik was niet alleen…</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FkqTyGsG-ndw%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DkqTyGsG-ndw&amp;image=http%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FkqTyGsG-ndw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/39736f01eacadf7f2b800bc1b64756bf/href">https://medium.com/media/39736f01eacadf7f2b800bc1b64756bf/href</a></iframe><h3>Mijn verhaal</h3><p><em>Dit is waarom ik doe wat ik doe. Dit is mijn verhaal. Dit is waarom ik ervan overtuigd ben dat schoonheid overal te vinden is. Dat schoonheid misschien zelfs bestaat bij de gratie van ellende. En dat je die ‘rafelrandjes’ dus ook best mag zien.</em></p><p><em>Ik vind het belangrijk om het taboe rond psychische problemen te doorbreken. Daarom heb ik meegewerkt aan de vierdelige serie </em><a href="http://www.beschadigd.nl/"><em>Beschadigd</em></a><em> van Jessica Villerius. </em><a href="http://www.npo.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118"><em>Vanaf donderdag 12 februari wekelijks te zien op NPO3 om 22.05 uur</em></a><em>.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*saQHjyumTRNpqNGNm7mZtA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f5ee4db228cc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>