<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Rik Kleuver on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Rik Kleuver on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@rikkleuver?source=rss-c658a7517452------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*A82Zj0EW5fGohFlu.jpeg</url>
            <title>Stories by Rik Kleuver on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver?source=rss-c658a7517452------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:30:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@rikkleuver/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Acht muntjes]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/acht-muntjes-4c2bfbaea160?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4c2bfbaea160</guid>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Dec 2015 09:16:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-12-02T09:20:52.224Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Twee weken geleden. Ik zit in de bieb en lees een e-mail van de organisator van een literaire avond waar ik verhalen kom vertellen. Hij is een goede organisator: hij stelt zijn sprekers tijdig op de hoogte en hij geeft ze acht muntjes om op de avond zelf drank mee te halen. Acht muntjes, dat is het meeste dat ik ooit heb gekregen voor het vertellen van een paar verhalen. Ik luister door mijn oordoppen naar drie heel populaire nummers van Drake en beweeg mijn bovenlichaam net genoeg dat het past bij mijn mate van euforie, maar dat mijn overbuurman net niet geïrriteerd opkijkt.</p><p>In de aanloop naar de avond word ik echter meer en meer zenuwachtig en onzeker. Op de dag van het optreden trek ik het niet meer en besluit de organisator te mailen. Ik leg mijn situatie uit en zeg dat ik het lastig vind om mezelf een houding te geven op de avond. Waar ik vooral moeite mee heb is mijn kleding. Ik heb al een paar weken geen was gedraaid en mijn garderobe is enorm geslonken. Ik vraag hem of hij misschien tips voor me heeft, of dat ik misschien iets van hem kan lenen. De organisator reageert heel snel en stelt me gerust. Hij zegt dat hij meestal voor een iets chiquere look gaat, met een strikje of een das, maar dat hij dat vooral goed aan vindt sluiten bij zijn rol als presentator. Hij zegt dat ik gewoon lekker aan moet trekken waar ik me prettig in voel, ook al heeft het een tijdje in de wasmand gelegen.</p><p>Onderaan de mail staat het telefoonnummer van de organisator. Ik maak drie verschillende foto’s van drie verschillende outfits en stuur ze via Whatsapp naar de organisator. Nu duurt het iets langer voordat ik antwoord krijg. Misschien vind hij het allemaal niks, denk ik. Na een uur zonder antwoord stuur ik nog een vierde foto van een vierde outfit. Of-ie deze dan wel mooi vindt. Na twee minuten zegt de organisator: ‘Doe die eerste maar.’ Ik doe het outfit van de eerste foto aan en kijk lang naar mezelf in de spiegel. Ik heb me niet geschoren. ‘Moet ik me scheren?’, vraag ik aan de organisator. ‘Staat dat betrouwbaarder?’ Hij zegt niets terug. Ik zeg: ‘Of zal ik nog even snel naar de kapper? Ik ga naar een heel goede kapper, het Haartheater, op de Weteringschans, ken je die? Ze zijn wel duur. Kan ik misschien die acht muntjes inruilen voor een deel van de rekening van de kapper? Is dat normaal, doen meer sprekers dat?’</p><p>Het scherm van mijn telefoon is nu helemaal groen en achter elk bericht staan twee blauwe vinkjes. Na vijf minuten word ik gebeld door een vreemd nummer, een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. Ze zegt dat de literaire avond niet meer doorgaat vanwege het stormachtige weer en een gebrek aan belangstelling, maar dat ze het Facebookevent nog wel online houden om eventuele imagoschade te voorkomen. Voordat ik haar kan vragen hoe alle andere mensen dan kunnen weten dat het niet meer doorgaat, hangt ze op.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4c2bfbaea160" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mannetje]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/mannetje-ce89a1286f6d?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ce89a1286f6d</guid>
            <category><![CDATA[twitter]]></category>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Oct 2015 17:35:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-19T17:35:06.960Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aan het begin van de dag waarop Wes en Yolanthe de eerste foto van hun zoon Xess Xava met de wereld deelden, fietste ik van huis naar universiteit en zag een bekend gezicht. Het was mijn mannetje. ‘Iedereen heeft een mannetje’, heeft mijn slimste vriend mij ooit verteld. ‘Een mannetje is iemand die je niet kent, die niet bij je in de buurt woont, maar die je nét iets te vaak ziet, in de stad, op de fiets, bij de broodjeszaak.’ Volgens mijn slimste vriend zijn mannetjes meestal man, maar heel soms vrouw. ‘Het gaat erom dat je kan zeggen: “Wat een gek mannetje is dat. Die zie ik wel erg vaak in de stad.”’ Mijn slimste vriend heeft zijn bijnaam niet cadeau gekregen.</p><p>Mijn mannetje is in de dertig, kaal, en heeft een punthoofd. Hij heeft een ringbaardje. Hij rijdt op een vouwfiets. Hij controleert nooit het meest actuele weerbericht en is daarnaast heel erg slecht in het voorspellen van het weer door naar de lucht te kijken. Soms is het bijvoorbeeld oktober, maar heel erg lekker weer. Dan heeft hij toch een dikke, gewatteerde jas aan. Hij zweet zich dan rot en fietst heel driftig, in een veel te lage versnelling, boos op zichzelf. Mijn mannetje heeft geen vriendin, althans, dat denk ik, en als hij die wel heeft vraagt hij haar nooit voordat hij de deur uitgaat: ‘Schat, wat denk jij, is het winterjassenweer of kan ik gewoon een jackie aan?’</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ce89a1286f6d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[General Motors]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/general-motors-43bee501e802?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43bee501e802</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 24 Feb 2015 14:06:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-02-24T14:06:21.801Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‘David Bowie was een popidool. Hij maakte het album <em>Young Americans</em>, ik vind dat een uitzonderlijk mooie naam voor een album.’ Ik zeg dit tegen Clarice Jackson uit Reading, Pennsylvania. Clarice is jong en Amerikaans, ze rijdt dus al auto maar Bowie kent ze niet. We zitten samen op de veranda voor het huis van Clarices ouders, voor de veranda staat een auto van General Motors. Ik vertel waarom ik de albumtitel zo goed vind. Twee woorden, drie keuzes: bijvoeglijk naamwoord, zelfstandig naamwoord, ontbrekend lidwoord. ‘Right,’ zegt Clarice, ‘cool. Have you ever been to Paris?’</p><p>Ik vraag me af hoe het is om een Amerikaanse te zijn. Dan zou ik misschien nooit in Parijs geweest zijn, en zeker niet in Lisse — ik zou Sneek niet kennen, en Hulst al helemaal niet.</p><p>Ik ben een Nederlander: koffie met een scheutje melk, later wil ik een Volvo.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43bee501e802" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eventjes klaar met de drank]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/eventjes-klaar-met-de-drank-bc7f3964fb4c?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bc7f3964fb4c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Jan 2015 10:58:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-01-08T10:58:10.363Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Eventjes klaar met de drank</strong></p><p>Toen ik opstond op maandagochtend 5 januari wees nog niets erop dat ik voorlopig eventjes klaar zou zijn met de drank, maar later die dag leerde ik de ware betekenis van het woord ‘protestants’ kennen.</p><p>Ik zat voor het eerst in het nieuwe jaar weer in de collegebanken en had ook dit jaar tijdens de feestdagen de fles niet kunnen laten staan. De docent sprak over Vincent van Gogh, deze bleek een protestant, althans qua werkethiek. Ik veerde op want dat wilde ik ook zijn. Ik wilde een hardwerkende kunstenaar zijn en Trouw lezen, de krant van mijn grootouders. Zij zeiden dingen als: ‘de Volkskrant is voor katholieken en de Telegraaf, die waren fout.’ (Over het NRC zwegen ze altijd. Mijn opa en oma waren melkveehouders die zelf kaas maakten.)</p><p>Op het projectorscherm verscheen Van Goghs schilderij <em>De aardappeleters. </em>‘Van Gogh liet zich inspireren door de godvrezende karakters uit de Victoriaanse romans die hij zo graag las’, vertelde de docent. ‘Er zit weinig kleur in. Wij protestanten –’ hij keek de collegezaal rond ‘weten dat kleuren niet deugen. Daar zit frivoliteit in’.</p><p>Deze woorden maakten een enorme indruk op mij: er werd gescholden met het woord ‘frivool’, wanneer hoor je dat nog. In de daaropvolgende twee dagen onthield ik me van de drank en ander seculier exces. Over Van Goghs ongekende drankzucht repte de docent overigens geen woord, maar dat staat hier volgens mij los van.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bc7f3964fb4c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een fiets]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/een-fiets-8be47e457895?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8be47e457895</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Nov 2014 13:29:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-26T13:29:16.455Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Na lang aandringen had mijn buurman Tip een lelijke fiets gekocht van een slanke West-Afrikaan. De transactie vond plaats op het Waterlooplein in Amsterdam — het was al donker — en ging gemoeid met een som van twintig euro. Tip liet zich wel vaker bij de neus nemen.</p><p>Hij en ik delen een portiek, bovenaan een stenen trap. Zijn vrouw is dood en ik moet de mijne nog ontmoeten. Elke dinsdag blijf ik bij hem eten. Aan de eettafel zitten we dan meestal zwijgend, twee mannen in een warm huis. Vaak staat er Chopin op — Tip noemt hem altijd Freek.</p><p>Het barrel stond al maanden voor zijn huis en dus ook voor het mijne, ergerlijk in de weg. Gisteren vroeg ik Tip om de sleutel en die gaf hij mij. Ik liep naar buiten, de portiektrap af en ontdeed de fiets van het slot. Toen liep ik weer naar boven, waar mijn buurman mij stond op te wachten. Hij zei bedankt en ging naar binnen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8be47e457895" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Statiegeld]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/statiegeld-934f232ecd65?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/934f232ecd65</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Nov 2014 20:51:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-16T20:51:08.065Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Laatst ontving ik een uitnodiging voor een verjaardag. Onder de formaliteiten aangaande plaats en datum schreef de jarige: ‘Laten we “de glazen tegen elkaar stukslaan,” zoals, geloof ik, Slauerhoff eens schreef.’ Omdat Slauerhoffs sterfdag al meer dan zeventig jaar geleden is, fronste ik eerst en downloadde daarna de Verzamelde Werken van de dichter. Toen de download compleet was, doorzocht ik het document op trefwoorden uit de versregel maar werd teleurgesteld.</p><p>Wat de jarige overkwam, overkomt mij dagelijks. Flarden tekst dringen zich dan aan mij op, ik kan de auteur of het stuk niet noemen, en zelfs niet waar en wanneer ik de woorden gelezen of gehoord heb. De meesten van deze flarden zijn passanten, maar er is één zin die mij al jarenlang achtervolgt. Ik verklein mijn zoekgebied stukje bij beetje, ben een digitale speurneus maar geen piraat. Het zou nog Voskuil kunnen zijn of Alberts, maar Du Perron is het bijvoorbeeld zeker niet. De regel gaat als volgt (denk ik):</p><p>‘Hij hief zijn glas met een zeker dedain.’</p><p>Even nadat ik de regel leerde kennen verving ik ‘hief’ door ‘hefde’. Dat loopt lekkerder, vind ik. Het lijkt mij logisch dat ik tijdelijk over deze woorden mag waken, er mee mag doen wat ik wil, ik heb statiegeld betaald. Voordat ik deze woorden terugvind op schrift kan ik ze niet retourneren aan hun eigenaar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=934f232ecd65" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geheimen]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/geheimen-c59b777428c6?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c59b777428c6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 Nov 2014 12:26:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-12T12:26:04.701Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>In de ochtend van 11 november jl. reed er een rode vuilniswagen met afgesloten laadruim in zuidelijke richting over de Vijzelstraat in Amsterdam. Ik fietste er net achter. Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door de tekst VERTROUWDVERNIETIGEN.nl, dat samen met wat officieel uitziende veiligheidslogo’s op de zijkant van de wagen afgedrukt stond. De wagen behoorde toe aan de besloten vennootschap Brantjes Data-Vernietiging te Haarlem. Al het voorgaande stemde mij diep tevreden: geheimen op papier in een digitale wereld.</p><p>Natuurlijk volgde ik de vuilniswagen, rechtsaf, de Keizersgracht op. Mijn grootste fantasie, op dat moment, was dat de chauffeur hierna meteen weer rechtsaf zou slaan, de Nieuwe Spiegelstraat in, en dat hij zou stilhouden voor de zijingang van het kantoor van Moszkowicz. (Op 11 november wist ik nog niet dat de burelen-Moszkowicz in mei 2014 verhuisd zijn.) De wagen, echter, stopte al voordat het de Nieuwe Spiegelstraat bereikt had, voor een kantoor met op de gevel GarantiBank International N.V. – een naam, waarvan ik later leerde dat deze verwijst naar een Turks financieel instituut, misschien nog wel beter dan Moszkowicz, dus.</p><p>Ik koos positie aan de overkant van de gracht, stak mijn kraag op en dacht aan A.L. Snijders. Die zei: ‘mijn hele leven streef ik er naar om louche genoemd te worden’. Ik keek naar de vuilniswagen. De chauffeur had net op een knopje gedrukt waardoor het rolluik, dat de papieren geheimen tegen de wereld beschermt (of is het andersom?), omhoog bewoog. Ik zag dat de chauffeur samen met een gedrongen, Turkse veiligheidsbeambte een papiercontainer uit de garage van het kantoor haalde, en die leegde in de wagen. Toen ging het rolluik weer dicht. Al die tijd hoopte ik dat ze me zagen, de chauffeur en de veiligheidsbeambte, maar dat deden ze niet, althans niet merkbaar. De volgende ochtend ben ik weer gegaan.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c59b777428c6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[IBM]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/ibm-f45d529996a0?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f45d529996a0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 06 Nov 2014 09:54:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-06T09:54:18.533Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>In het café ontmoet ik een Engelsman die de afkorting tot de grootste en meest waardevolle uitvindingen van de mens rekent. Hij was in de jaren tachtig werkzaam geweest bij IBM, zegt hij. Ik knik want ik weet wat IBM betekent, ik ben zélf een Westers product.</p><p>De Engelsman, hij heet Evan, vertelt mij dat men ooit heeft berekend dat IBM miljarden dollars heeft bespaard doordat op een gegeven moment, medewerkers aan de telefoon de afkorting in plaats van de volledige bedrijfsnaam gingen gebruiken. Het afkorten ging eerst gepaard met enige gêne maar na een tijdje werd er tijdwinst geboekt. ‘Tel al deze seconden bij elkaar op, vermenigvuldig het met een gemiddeld IBM-salaris en je komt op miljarden uit’, zegt Evan grijnzend.</p><p>In 1987 is hij er mee uitgescheeën. Hij bekent aan mij het grote zwaktepunt van zijn favoriete stijlfiguur: het maakt betekenis inwisselbaar. IBM was namelijk in de wandelgangen ook een afkorting voor Institute of Broken Marriages. Over die beredenering moet ik ’s avonds bij thuiskomst nog eens goed nadenken, maar ik weet nu ook wat hij bedoelt en dus knik ik begripvol.</p><p>Tegenwoordig plakt hij posters op in steden voor diverse opdrachtgevers. Soms heeft hij klussen in Holland. Om zijn werkzaamheden onder te brengen heeft Evan een B.V. opgericht, hij is de enige vennoot.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f45d529996a0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Europa]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/europa-dda30465743a?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dda30465743a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Oct 2014 15:13:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-04T15:31:49.350Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>De vrienden van mijn vader zijn procureur geweest of verkoper van assurantiën, eentje was er notaris en eentje directeur-generaal bij Buitenlandse Zaken – diens vader, op zijn beurt, was van de laatste generatie Indiëgangers en had vier klerken onder zich.</p><p>Ik ben ZZP’er en schrijf stukken voor de krant. Een linkse krant, zegt mijn vader, maar hij maakt zich zorgen om mijn pensioen. Als ik hem zie krijg ik goedbedoeld advies: ik moet in vaste dienst gaan en een huis kopen, zo veel mogelijk overwaarde creëren. Ik lach dan zenuwachtig.</p><p>Sommigen van mijn vaders vrienden wonen in een zorgvilla, de meesten wonen nog thuis, ze doen ’s middags een dutje. Elke eerste zondag van de maand komen ze bijeen. In gedachten zie ik ze op een gazon zitten en bij het invallen van de schemer verplaatsen naar de serre, ze drinken wijnen van het Europese vasteland.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dda30465743a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Stok]]></title>
            <link>https://medium.com/@rikkleuver/stok-72f462ba7ce0?source=rss-c658a7517452------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72f462ba7ce0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Rik Kleuver]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Sep 2014 16:19:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-09-10T16:19:08.877Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Afgelopen zomer bezocht ik, samen met een vriend, India. In Jodphur, provincie Rajasthan, verbleven we in een schitterend en eeuwenoud haveli. Het huis was blauw geverfd – men schijnt daar in die stad een gewoonte van te maken.</p><p>Rajasthanen houden van handwerk, ik ook, mits terdege. In de wirwar van souvenierverpatsertjes viel één bedrijf mij op: dat van Raju. Het relaas zijnes levens speelt zich uitsluitend af binnen het gebied van de oude muren van de stad. Bamboe bewerkte en verkocht hij: de zaken liepen goed. Van zijn buren had hij namelijk niets te duchten. Zij waren fietsenmaker, barbier of pottenbakker.</p><p>Raju hield zijn zaak in een zijstraat van een groot plein. Het daadwerkelijke winkeltje annex werkplaats zoals wij dat vanuit het Westen (her)kennen – met muren en een dak dus – was een klein vertrek met een oude maar solide werkbank. Gereedschap hing er aan de wand en de televisie, die onafgebroken aanstond, toonde kinderseries in het Hindu.</p><p>Maar Raju’s bedrijvigheid vond voornamelijk plaats op het niemandsland vóór zijn zaakje: een afgebakend stukje straat waar torenhoge stengels bamboe tegen elkaar aanleunden. Er stonden twee tafels: aan de ene werkte hij, op de andere stalde hij zijn koopwaar uit. Dagenlang was hij met zijn mes in de weer. Zijn lemmet had een merkwaardige vorm: ik had het nog nooit ergens gezien. Hij kerfde de sierlijkste patronen in het bamboe en zijn sortiment was breedvoerig: hij maakte servettenhouders, deurklinken en poederdoosjes, om eens wat te noemen. Toch omvatte zijn ambacht niet alleen prullerige hebbedingetjes – integendeel.</p><p>De politie van Jodhpur was namelijk met afstand zijn grootste afnemer. Kijk, de dienders hanteren hier geen pistolen maar bamboestokken: minder zwaar, even ongenadig. Elk kwartaal krijgt Raju de politiechef op de thee, accepteert nederig het mandaat dat zijn familie weer voor drie maanden in eten voorziet en sluit dan voor een week of twee zijn winkel. Het is een gang van zaken die Raju tevreden stemt.</p><p>Ik trof Raju op een dinsdag. Verveeld gleed mijn oog over de vruchten van zijn ambacht die op het tafeltje waren uitgestald. Toen keek ik per ongeluk de werkplaats in, waar Raju’s twee zoontjes elkaar onder luid gekakel van het televisiestel te lijf gingen met stokken van bamboe. Ik herkende de stengels meteen, want eerder op mijn reis had ik een vreemd soort fascinatie ontwikkeld voor de knullige onverschilligheid van het Indiase politiekorps.</p><p>Ik vroeg aan Raju of ze te koop waren, en hij schudde nee. Op woensdag kwam ik terug, en stelde de vraag opnieuw. Hij vroeg driehonderd roepies, wat ik schappelijk vond.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72f462ba7ce0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>