<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Şeyma Ye on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Şeyma Ye on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@rseyma?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*py6Mpkb2fNRN9rjrioDMxQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Şeyma Ye on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@rseyma?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:19:25 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@rseyma/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Galway Otobüsü, Dublin Treni]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/galway-otob%C3%BCs%C3%BC-dublin-treni-51bf6860b656?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/51bf6860b656</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Sep 2025 16:38:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-16T17:32:03.532Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CAvehQ_3P_7PDpzkCM_7xw.png" /><figcaption>Galway Pier</figcaption></figure><p>Yazın son günlerinden, Galway’den Dublin’e dönen trenden merhabalar sevgili jurnalseverler. Birkaç mevsimdir yazamadığımın farkındayım, mazur görün, ihtiyaçlar hiyerarşisinin en temelinden, barınma eksikliğinden muzdariptim.</p><p>Daha önce burada bahsetmişimdir, annemin göçmen babamın yörük, üstüne üstlük ikisinin de öğretmen oluşundan. Bunlar yeter sebep midir yoksa bir de yerlerinde duramamaları etkilemiş midir bilmem, çocukluğum Bursa’dan Malatya’ya, ülkemizin bir yanından öbürüne taşınmakla geçti. Liseye geçtiğimde dokuz sene sürecek yurt hayatım başladı derken ev konseptinden iyice sıyrıldım. Sonrasını biliyorsunuz, Xiamen, İstanbul, Dublin…</p><p>Demem o ki taşınma meselesinin gediklisiyim. İnternette gördüğümüz asyalı influencerlar gibi el çabukluğuyla toparlanır, katladığım kolileri dolabın arkasından çıkarır, her şeyi taşınmaya hazır hale getiririm. Karınca gibi pıtı pıtı yeni yuvama taşır, her nereye ve ne kadar süreyle taşınmış olursam olayım, hemen evimserim.</p><p>Fakat bu yaz bir başka çarptı beni. Son üç ayda üç adres değiştirdim. Aralarda üç defa Türkiye’ye gidip geldim, bu gidiş gelişlerin birinde oradaki evimizi de taşıdık. Artık yaz bitti, Dublin’e döndüm dedim fakat birkaç hafta içerisinde de yeniden ve yine geçici bir eve taşınacağım. Okuması bile yorucu olmalı, yazması öyle çünkü. Geçen gün bir arkadaşım taşınmanın mental ağrısı çok zor, değil mi dedi empatik bir yerden. Fiziksel ağrısından mentaline sıra gelemedi, dedim. Ben bu yaz çok yoruldum arkadaşlar, hakikaten çok yoruldum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nqfJA2Bx9Mr9zntfBNOn8w.png" /><figcaption>Yazın kaldığım geçici evlerden birinin penceresi, Sandymount</figcaption></figure><p>Bu yüzden Dublin’e döner dönmez üstüme gelen bütün bu yorgunluklardan, değişikliklerden, ben ne yapıyorum rüzgarlarından sıyrılmak için, uyuyamadığım bir gecenin sabahında ilk otobüsle Galway’e kaçtım.</p><p>Uykusuz bir gecenin ardından, otobüsün tıngır mıngır salladığı koltuğumda mışıl mışıl bir yolculuk geçirdim. Otobüsten iner inmez, hafif bir ürpertiyle hem uyanmak hem yolumu bulmak için kıyıya doğru yürüdüm. Bir yere gittiğimde hep suyu merkez alırım. Göl, deniz veya okyanus, suyun kıyısındayken kendimi dünyanın merkezinde gibi hissederim. Zaten şehirler hep suyun civarına kurulur. Su neredeyse oradan başlar büyümeye evler. Bütün sokaklar, yollar hep en yakın denize çıkar. Galway’de de şehrin en merkezindeki caddeden aşağı doğru yürüyünce Galway’in suyuna, Atlantik kıyısına vardım. Kulaklıklarımı çıkardım, hırkama iyice sarındım, kıyı boyu yürüdüm. O kadar iyi geldi, öyle dinlendirdi ki. Yanımdan geçenlerin sohbetleri dalgaların sesine karıştı, kıyıdaki evlerin soluk renkleri çiseleyen yağmurun buharında eridi. İplerim gevşedi, adımlarım yavaşladı, seslerim dindi.</p><p>Her köşesini başka bir şarkıcının tuttuğu sokaklardan geçip Coffeewerk+Press’e girdim, yolu düşenlere de tavsiye ederim. Listemdeki kitapçıları dolaştım, fish&amp;chips yedim, yorulunca Eyre Park’ta bir ağacın altında biraz kitap okudum. Dönmeye yakın bir şeyler içmek için bir yere girdim. Şansıma cumartesi akşamları orada Silent Book Club toplanıyormuş. Grupların birlikte sessizce kitap okuyup ardından çay kahve, okudukları kitapları tartıştığı çok tatlı bir kitap kulübü konsepti. Ben de aralarına katıldım. Sohbet muhabbet derken dönüş vaktim geldi, onları orada bırakıp koşar adım trene yetiştim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Wv2rJVZTVTNZREi5hyr3ZA.png" /><figcaption>Galway Silent Book Club, The Secret Garden</figcaption></figure><p>İşte sevgili okur, bu satırları da dönüş yolumda, Galway’le Dublin’in arasında, adanın ortalarında bir yerlerinde yazıyorum. Zaten bu adaya taşındım taşınalı nereye gitsem aklımdan geçiyor ama Galway’de bir gün geçirdikten sonra emin oldum ki insanın bu coğrafyada işi gücü bırakıp yazası geliyor. Yazmayı iş güç edinesi geliyor.</p><p>Neyse ki işimiz okumak yazmak. O halde bütün bu taşınmalar olup biterken arada derede okuduklarımı yazayım. Ne zaman böyle gerçeklik algım biraz şaşsa, beden-mekan birliğimi sağlayamasam, bir rutine tutunurum. Bu yazımı tutkallayan da kitap okuma rutini oldu. Okumazsam aklımı yitirecekmişimcesine kitap okudum. İsim isim anmak gerekirse: önce Hermann Melville’in meşhur Moby Dick’ini tekrar okudum. İlk defa orta okulda okumuştum, muhtemelen kısaltılmış bir versiyonuydu ama yıllar boyu en sevdiğim kitap olmuştu. Yarım yamalak hatırladığım bu hikayeyi baştan tekrar okumak istedim, Storytel’den dinledim, ninni gibi geldi. Tam bir uyku öncesi kitabıymış meğer. Bitirince hızımı alamadım, Melville’in Benito Cereno kitabını da okudum. Bu da yazarın başka bir deniz hikayesi, bir novella. Bu kez olay bir koya demirleyen iki gemiden birinde, kölelerle efendiler arasında geçiyor. Psikolojik olarak inanılmaz yoğun, derin bir anlatımı vardı. Salim kafayla yeniden okumak isterim. Hemen ardından olmasa da bu yaz okuduğum diğer bir kölelik hikayesi de Göğü Delen Adam oldu. Yelkenlisiyle göğü delip Samoa’ya gelen ilk misyonerin hikayesi, kısa olmasına rağmen o kadar çok not aldım ki kitap bittikten sonra bir o kadar da kitap üzerine yazılan yazı okudum. Böyle sayfa sayfa not aldıran bir kitap da uzun zamandır kitap yazılarını takip ettiğim, çıkan ilk kitabını çok severek okuduğum edebiyat öğretmeni (ben bu yazıyı yazarken emekli oldu) Banu Yıldıran Genç’in ikinci kitabı Yan Yana Durduğumuz Zamanlar oldu. Sevdiğim yazarların kitap okurken neler düşündüğünü, zihninden neler geçtiğini, okuduklarının onlara neler hatırlattığını okumayı çok seviyorum. Ve bu şans öyle nadir ele geçiyor ki, yakalayınca kolay bırakamıyorum. Banu hocam da kitaplarla anılarını çok samimi bir yerden, hepimize farklı biçimde dokunan konularda birleştirmiş. Yas gibi hüzünlü bir konuyla başlıyor, kadın olmak, annelik gibi zor konularla devam ediyor. Fakat okudukça, başlarken içeride düğümlenen ipler bir bir çözülüyor. Çünkü anlıyoruz ki, yaşamak kolay değil, hep zordu. Ama bir değiliz. Birlikteyiz, yan yanayız.</p><p>Tesadüfen art arda okuduğum Halikarnas Balıkçısı’ndan Merhaba Akdeniz ve Ahmet Büke’nin Kırmızı Buğday’ı aynı yörede, benzer zaman dilimlerinde geçiyordu. Ege bölgesine ve yörenin köy hikayelerine epeyce doydum ve uzaklara, Şili’ye uzandım. Alejandro Zambra’dan Belgelerim ve ardından da Bir Noel Hikayesi’ni okudum. Yayıncılıkla ilgili kitaplar okurken herkes evine dönüp bekçi kapıyı içeriden kilitlediğinde, gizli bir anahtarla sessizce içeri girip yayınevini geziyormuş gibi hissediyorum. Sonrasında onlarca farklı yayınevinde çalışsam, farklı işler, projeler sebebiyle defalarca girip çıkmış olsam da bu hayalimde hep ilk çalıştığım yayınevinin Cağaloğlu’ndaki eski binası ve hatta eski bekçisi canlanır gözümde. Bu yaz bu hissi bir defa daha yaşadığım bir kitap daha okudum: dünyayı kasıp kavuran, İstanbul’daki Penguen kitabevi çalışanlarının rozetlerinden Dublin’deki Books Upstairs vitrinlerine kadar her yeri sarıya boyayan o kitap, Sarı Yüz. Kızmazsanız çok da başarılı bir proje olarak görüyorum. Belki bu kitaba ayrı bir yazı da yazarım, ama şimdi yerim dar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Dj0dEYy4hjis0lTjSd65kw.png" /></figure><p>Müsadenizle bu yaz beni en çok etkileyen kitaptan bahsetmek istiyorum: Meltem Gürle’den İrlanda Defteri. Neden etkilendiğimi izah etmeme gerek yok sanıyorum, yürüdüğüm sokaklarda geçen kitapları seviyorum. Hele ki çok sevdiğim bu şehrin ellerimden kayıp gidivereceği korkusuyla yaşadığım bir dönemde bu kitabı okumak beni çok etkiledi. Bu kitabı okurken burada yaşamasaydım çok üzülürmüşüm, diye düşündüm hep. Yıllar evvel, benzer deneyimlerle bu sokaklarda yürüyen birinin gözünden şehri okurken kendi İrlanda Defteri’mi düşündüm uzun uzun. Bir şehre, o şehrin insanlarına, yıllar boyu anlattıklarına dair çok keyifli bir okumaydı benim için. Etkisi hiç bitmesin istediğim için bitirir bitirmez Heinrich Böll’den Irish Journal’a başladım. Bundan yaklaşık yetmiş yıl evvel, buralar henüz dutlukken yaptığı İrlanda yolculuğunu anlatıyor Böll. Bazı şeyler hiç öyle olmamışçasına baştan aşağı değişmişken bazı manzaların Böll anlatırken zaman donuvermiş gibi birebir aynı kaldığını fark edince şaşırıyorum.</p><p>Han Kang’dan Agota Kristof’a, gidip gelirken araya birkaç kitap daha girdi, ama yazı uzadıkça uzuyor, burada bu ipin ucunu kaçırmadan bağlıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-QAQrCKadJvrNwQgs3jmtQ.png" /></figure><p>Çünkü ne dinledim kısmında bahsetmek istediğim özel bir konu var: <a href="https://open.spotify.com/show/0TvH1bq2nBDUiXu6GcjwDt?si=qBSL892JQQWI5Hl7sgJd-Q">Başıma Gelenler Podcast</a>. Dublin’e taşındığım ilk haftalarda tanıştığım, tanıştığımız günden itibaren neredeyse her hafta buluşup saatlerce sohbet ettiğimiz arkadaşım Feyza’yla bir podcast yayınına başladık. Göçmen iki kadın olarak kendi aramızda konuştuklarımızı biraz elini yüzünü düzeltip mikrofona anlatmaya karar verdik. Tabi ben bunları yazana kadar 10. bölümümüzü paylaştık bile. İlk bölümlerdeki heyecanımızı mazur görün, ama her bölümüyle hem süreci hem sonucu inanılmaz içimize sinen bir iş oluyor. Yazmayı seviyorum, e okumayı zaten, ama konuşmayı bu kadar sevdiğimi bilmiyordum. Bir de bölümlerde konuştuklarımız üzerine ufak ufak dinleyenlerle de konuşmaya başladıkça böyle birbirini arayan, bulan, anlayan, paylaşan bir topluluğa dönüşüyoruz. Bütün göçerleri, overthinkerları, çay-çekirdek sohbetçilerini, her sabah bir saat yol çekenleri, okurları, yazarları, dinlerleri bekleriz efendim.</p><p>Yaz biter sonbahara ererken, geceler uzar günler kısalırken, her şey huylu huysuz akıp giderken bir an durup arkamı dönüp geldiğim yola bakmış gibi hissettiğim bu yazıyı da sonlandırıyorum. Sonbaharda herkes için kendine ait bir oda diliyorum sevgili jurnalseverler. Mümkünse bol ışık alan, yüzü suya dönük.</p><p>Podcast Linki: <a href="https://open.spotify.com/show/0TvH1bq2nBDUiXu6GcjwDt?si=qBSL892JQQWI5Hl7sgJd-Q">https://open.spotify.com/show/0TvH1bq2nBDUiXu6GcjwDt?si=qBSL892JQQWI5Hl7sgJd-Q</a></p><p>Podcast Instagram Linki: <a href="https://www.instagram.com/basimagelenlerpodcast/">https://www.instagram.com/basimagelenlerpodcast/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=51bf6860b656" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/galway-otob%C3%BCs%C3%BC-dublin-treni-51bf6860b656">Galway Otobüsü, Dublin Treni</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Artık Nefesimizi Bırakabiliriz]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/art%C4%B1k-nefesimizi-b%C4%B1rakabiliriz-0f8fe98db1b7?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0f8fe98db1b7</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[dublin]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[jurnal]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Mar 2025 14:27:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-19T14:27:10.568Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zHgM0u6qhvWVtCe408VKCA.png" /><figcaption>September, Blackrock</figcaption></figure><h4>Şubat ayı jurnali</h4><p>İnanması güç ama güneşli ve sıcak bir Şubat gününden yazıyorum bu satırları sevgili jurnalseverler. Sündükçe sünen yağmurlu ve gri havanın ardından yaz gibi bir cumartesiden, ve bu güzel cumartesi havasının beni kolumdan tutup getirdiği bir yerden, Dublin’in güneyinden, <strong>Bray</strong>’den geliyor klavye tıkırtılarım. Biyolojik ve mental saatim yaşadığım şehirle senkronize mi oldu bilmiyorum ama bir şekilde ayımın yoğun dönemini gri günlerde tükettim. Güneşli günlere keyifle oturup yazı yazabildiğim günler denk geldi.</p><p>Geriye dönüp geçen birkaç haftaya baktığımda, bu ayı sürekli oradan oraya yetişmeye çalışarak geçirdiğimi fark ediyorum. Hem evimin hem işimin hem de rutinlerimin değişeceği bahar aylarına hazırlanıyorum. Pek huyum değildir kontrollü değişiklikler, daha ziyade hayatımdaki değişimlere maruz kaldığımı hissederdim bundan önce. Otuz yaşın getirisi mi yoksa yalnız geçirdiğim bu son bir yıl beni fark ettiğimden de fazla mı değiştirdi bilmiyorum ama ömrümde belki de ilk defa bu değişiklik rüzgarında savrulmadan ilerliyorum.</p><p>Merak etmeyin, bu yazı duygusal buhranlarımla ilgili olmayacak. Aksine baya baya yolda yürürken aniden sırıtmaya başlamalı bir dönemindeyim hayatımın. Dinlediklerimden, okuduklarımdan, yolda yürürken gördüklerimden, arkadaşlarımla sohbetlerimden, kendi kendime parklarda, sokaklarda yürümekten keyif alıyorum. Öyle planlı ve estetik şeylerden bahsetmiyorum sadece, baya baya bir yerden bir yere giderken otobüsün camından seyrettiğim şehri seviyorum. Bir iş çıkışı rastgele bir arkadaşımla buluşabilmeyi, sonra yürüyerek eve dönebilmeyi seviyorum. Eve döndüğümde ev arkadaşlarımla saçma sapan şeylere gülebilmeyi, benim kapının kilidini çevirdiğimi duyup kettleı çalıştırmalarını seviyorum. Yemek yaparken Yefan’ı aramayı, ona saatlerce günümü anlatmayı seviyorum. Ben baya baya hayatımı seviyorum. İlginç bir duygu. Genel olarak çok karamsar bir insan olmadım hiçbir zaman, ama bu sefer hakikaten kendimle, hayatımı kendi kendime getirdiğim yerde mutlu olduğumu hissediyorum. Hayatıma yazdığım bu aşk mektubunu daha fazla uzatmadan bu ay nereye gittiğime geçiyorum.</p><p>Bu ay Dublin’in güneyine doğru kıyı şeridinde epey bir vakit geçirdim. Önce yağmurlu ve soğuk bir günde Blackrock’a gittim. Hava o kadar soluk bir renkteydi ki denizle göğü birbirinden ayıran o çizgi bile kaybolmuştu. Üstüne üstlük o gün telefonda konuşurken fark etmeden epeyce bir yürümüşüm yağmurun altında. Artık montum iyice ıslanıp ürpertmeye başladığımda üşüdüğümü fark ettim ve telefonu kapatıp daha önceden not aldığım kafeye, <em>September’</em>a girdim. Kıyıya bakan, ufak bir mekan burası. Ortada kocaman bir ahşap masa, üzerinde ortamın renk paletini belirleyen kocaman bir çiçek demeti. Yanmaktan iyice erimiş mumların kapladığı dev bir şamdan ve tabi arkadan hafif hafif gelen tarçınlı çörek kokusu. Adeta gelenler oturup hikayeler, romanlar yazsın diye tasarlanmış bir alan. Belki hava o kadar gri olmasaydı bu kadar sıcak görünmezdi içerisi gözüme. Ya da o koca masada yanımda oturanlar keyifle sohbet etmek yerine tartışıyor olsaydı bu kadar romantik kokmazdı çörekler. Bütün ihtimaller doğru bir açıyla bir araya gelmiş ve kalemi elime tutuşturmuştu o gün. Ben oturdukça oturdum, yağmur yağdıkça yağdı. Hava iyiden iyiye kararmaya başladığında yağmura rağmen biraz daha yürüyüp öyle bindim beni eve götürecek otobüse. Tam da böyle anlarda ve böyle günlerde hayatımda keyif almadığım bazı anılarının silinip gittiğini hissediyorum. Hangi anılar olduğunu bilmiyorum, zaten silindiği için de hatırlamıyorum. Fakat benim içimdeki renk paletindeki koyu renklerin eksildiğini hissediyorum. Tabi hemen bir günde olmuyor bu fark ediş, zamanla ve emekle ortaya çıkıyor. O yüzden böyle kendi kendime buluşmaları, yazı-çizi kamplarını, yürüyüşleri çok önemsiyorum.</p><p>Bir de şimdi bu satırları yazdığım Bray’e geldim tabi. Burası Blackrock’ın daha güneyinde, küçük bir sahil kasabası, yazlıkçı yeri. Arada olsa olsa on beş gün olmasına rağmen Blackrock’a gittiğim günün aksine bugün tam bir yaz havası var. Buraya havalar biraz daha ısındığında yeniden gelmek istiyorum. Meşhur yürüyüş rotalarından birine, Bray-Greystone arasındaki kıyı şeridini yürümeye geldiğimde bahsedeyim buradan. Hem böylece Blackrock’ın ışığını kesmemiş oluruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/628/1*OX7wV3cvGywfnuM1o4cFsQ.png" /></figure><p>Şubat ayı ne okuduğumu yazmak için sabırsızlanıyorum. Uzun süren kafa karışıklığı, odaklanamama, iş okumalarından keyfi okumalara fırsat bulamamanın ardından doya doya okuduğum bir dönem oldu yılın en kısa ayı. Yakın zamanda kaybettiğimiz Selim İleri’nin <em>Yaşadınız, Öldünüz, Bir Anlamı Olmalı Bunun</em>, her ay mutlaka bir kitabını okumaya çalıştığım Suat Derviş’in <em>Bir Kış Gecesi</em>, popüler okumalardan <em>Rezonans Kanunu</em> derken her birini keyifle okuduğum/dinlediğim verimli bir okuma ayı geçirdim. İçlerinden en çok da Selim İleri’yi okurken keyif aldım. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın iç dünyasına bir yolculuk yaptıran, yer yer oturduğum yerden doğrulmama sebep olan etkileyici bir kitaptı. Zaten geçtiğimiz ay da Yakup Kadri’nin dönemdaş yazarlarının ince ince dedikodusunu yaptığı hatıralarını okumuştum, üzerine çok güzel denk geldi.</p><p>Mart ayında listemi biraz bekletip yeni okuma maceralarına yelken açmayı planlıyorum. Okunmayı beklenenler rafımı bitirme endişesiyle bazen güncel okumaları kaçırdığımı hissetmeye başladım çünkü. Bu konuda tavsiyelerinize, önerilerinize açığım sevgili kitapsever dostlarım.</p><p>Ne izledim/ne dinledim köşemiz bu ay yoğun. Dinlediğim kitapları buraya değil, ne okudum kısmına alıyorum, biliyorsunuz. (Bu konuda tartışmaya açığım, hodri meydan.) Geçen ay gibi bu ay da dinlediğim bazı podcastlerden bahsedeyim, açılışı da <em>Bu mu Yani? </em>ile yapayım. Arkadaş tavsiyesiyle henüz dinlemeye başlamıştım ki yayınlarını sonlandırma kararı aldıklarını öğrendim. Neyse ki altı sene durmadan sohbetlerini kaydetmişler de ben de en azından önümüzdeki birkaç sene hala yayın yapıyorlarmış gibi dinlemeye devam edebilirim. İki yakın arkadaşın sohbeti için entelektüel seviyesi yuksek bir terapiydi demiş biri ekşi sözlük’te, daha iyi ifade edemezdim, aynen katılıyorum. Her bölümde farklı bir konsepti ele alıp, samimi bir yerden “goygoy” yaparak ama bir yandan da bu goygoyu kaynaklarla nitelikli bir yerde tutmayı başarak bunca yıl bu işi sürdürmeleri kesinlikle büyük bir başarı. Bu podcaste veda etmiş olabilirler ama ben bu ikiliyi yeniden başka bir projede bir arada göreceğimize eminim.</p><p>Bir de<em> The Calmer You</em> dinliyorum bu sıralar. Sık sık anksiyeteyle ilgili kitaplardan, filmlerden bahsediyorum, hem burada hem sosyal medyada. Bu podcast’in de çıkış noktası anksiyete ile yaşamaya çalışanların elinden tutmak. Terapist Brotheridge, her bölümde anksiyetenin başka bir yönünü, o bölüme özel seçtiği konuğuyla birlikte çok samimi bir yerden ele alıyor. Kaygılarımız yüzünden vazgeçmek zorunda kaldıklarımıza, yetersizlik hissine, uyku bozukluklarına, endişelerin yönettiği günlük rutinlere ve aslında hepimizin farklı ölçüde ve şekilde deneyimlediği zorluklara dokunduğu bölümlerin insanı düşündüren, harekete geçme isteği uyandıran bir yönü var. En ihtiyaç duyduğunuz, başlığı en ilginizi çeken bölümden başlayarak dinleyebilirsiniz.</p><p>Böyle böyle kış aylarını bitiriyoruz sevgili dostlar. Bahar geldi, artık birkaç aydır tuttuğumuz nefesimizi yavaşça bırakabiliriz. Mecbur hissettiklerimizden çok keyif aldıklarımızı okuduğumuz, dinlediğimiz, yazdığımız bir bahar dolsun ciğerlerimize. Mart jurnalinde görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0f8fe98db1b7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/art%C4%B1k-nefesimizi-b%C4%B1rakabiliriz-0f8fe98db1b7">Artık Nefesimizi Bırakabiliriz</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yılın ilk jurnali: Hayata maruz kalmak, Tuhaf bir klastrofobi ve Bir podcast önerisi]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/y%C4%B1l%C4%B1n-ilk-jurnali-hayata-maruz-kalmak-tuhaf-bir-klastrofobi-ve-bir-podcast-%C3%B6nerisi-2fa4ec837c00?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2fa4ec837c00</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[dublin]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jan 2025 09:36:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-09T19:34:13.880Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Yılın İlk Jurnali: Hayata Maruz Kalmak, Tuhaf Bir Klostrofobi ve Bir Podcast Önerisi</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Sgkk6F8rbUQBi98eE17d4w.jpeg" /></figure><p>Soğuk ve fırtınalı bir ocak gününden merhaba sevgili jurnalseverler. Geçen hafta bugün, jurnal yazmaya oturdum. Planım hazırdı, kahvem önümdeydi, tabletimin şarjı vardı. Fakat yazmaya başlayınca kendi kendime laf lafı açtı. Derken ortaya başka bi yazı çıktı. Dublin’e gelişimin senesi dolmak üzereyken kafam <em>ben bu sene ne yaşadım</em> sorusunun alternatif cevaplarıyla doluydu. İster istemez kalemim aklıma kaydı. Yazdım da yazdım. Fakat bitirdikten sonra yazdığımı beğenmedim. Atmadım da satmadım da öylece taslakta kaldı. Belki bi gün yeniden okuduğumda beğenirim de paylaşmaya değer bulurum.</p><p>Neyse, biz yazımıza dönelim. Bugün yine planım, kahvem ve tabletim hazır bir şekilde jurnal yazmaya oturdum. St. Patrick Cathedral’in karşısında bir cafede, yola bakan bir masadan yazıyorum bu satırları. Dün, son yılların en büyük fırtınası <a href="https://www.bbc.com/news/articles/cqjvqpkq81lo">Storm Eowyn</a> nedeniyle evden dışarı çıkamadık. Böylece dün, Dublin’e taşındığımdan beri evden çıkmadan geçirdiğim ilk gün oldu</p><p>Yeni taşındığım yerlerde anlamsız bir klastrofobiye kapılırım. Yıllar evvel Ankara’da, okulda yurt odam değiştiğinde günlerce cam açık uyumuştum. O ayazda oda arkadaşımı buna nasıl ikna ettim hiç hatırlamıyorum. Birkaç gün sonra yurt görevlisi pencerenin gece rüzgardan açıldığını düşünüp tamirci çağırmıştı. Buraya geldiğimden beri de bilinçli bir şekilde olmasa da her gün başka bir sebeple dışarı çıktım. Hiçbir şey olmasa şöyle bir yürüyüp döndüm. Sonunda doğal şartlar iteledi de kaçtığımda kaldım dün. Bütün günü evde, hatta odamdan çıkmadan, sessizce geçirdim. Aksi gibi hakikaten sesimi de kaybettim. Birkaç gündür alarm veren boğazım iflasını ilan etti. İlk birkaç saat çok ciddiye almadım, toparlar diye bekledim. Fakat ertesi gün, yani ben bu satırları yazarken içtiğim kahvenin siparişini yazarak vermek zorunda kaldım. Doğal şartlar bu kez de beni sürekli ötelediğime, yazmaya itti.</p><p>Böyle zamanlarda, beni bir şeyler yapmaya yönlendiren “doğal şartlar” yoğunlaştığında kendimi hayatı yaşıyormuş gibi değil de, hayata maruz kalıyormuşum gibi hissediyorum. Kendi hayatımda edilgen olmak beni rahatsız ediyor. Kontrolü yeniden ele alabilmek için oturup anlamlı anlamsız planlar, listeler yapıyorum. Eskiden manyak mıyım ben der, bastırmaya gizlemeye çalışırdım bu saçma paniği. Şimdi kabul ediyorum, bana iyi hissettiren bir şeylerle dengelemeye çalışıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xVPipjr_PLCcaC6tyZCKyw.jpeg" /></figure><p>Bu ay nereye gittim kısmı hava şartları nedeniyle pek ilgi çekici olamadı. Bi yazı-çizi kampı planlıyorum önümüzdeki hafta için, trenle yakın rotalarda bir yere gideceğim. Ama onu da şubat jurnaline alırız artık. Bu ayın başında Türkiye’deydim, orijinal olmasa da burada bahsetmek için gayet makul bir yer olduğunu düşünüyorum. Son bir yılı yalnız geçirdiğimi düşünürsek, İstanbul’da Yefan’la, sevdiklerimle buluşmak, Yalova’da, evimde uyumak şu an gidebileceğim pek çok yerden daha cazip geliyor bana. Bu kez önceki gidişlerime göre biraz daha uzun kaldım, yirmi günün sonunda Dublin’e ve buradaki hayatıma dair her şeyi kafamdan tamamen silmiştim. Galerimde bir fotoğraf ararken burada kaldığım apartmanı gördüğümde çok minik bi gidip gelme yaşadım. İnsan ne çabuk alışıyor ve ne kadar da alışamıyor. Şimdiyse karşıma İstanbul’daki hayatıma dair bir fotoğraf çıktığında benzer bir duygu yaşıyorum. Sanki önceki hayatımdan bir sahne görmüşüm, aslında hiç orada yaşamamışım, bu ömrümü yalnızca burada geçirmişim gibi bir hisse kapılıyorum.</p><p>Tabi git-gellerde okuma listem de biraz karıştı. Geçen yılın son günlerinde dinlemeye başladığım ve hala bitiremediğim, dürüst olmak gerekirse çok da acele etmediğim bir kitapla başlayayım: Yakup Kadri’den Gençlik ve Edebiyat Hatıraları. Oldum olası mektup, jurnal ( :D ), günlük, anı okumayı çok severim. Sanki yazarın günlüğünü gizlice okuyormuşum gibi tuhaf bi heyecana kapılırım. Hele bir de bu kez Yakup Kadri gibi sevdiğim bir yazarın, sevdiğim diğer yazarların dedikodusunu yaptığı bir anı defteri olunca bitmesin diye yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara dinliyorum. Bu kitabı okumak yerine dinlediğim için de mutluyum, sanki Yakup Kadri bir kahve buluşmasında bizzat kendi anlatıyormuş gibi hissediyorum. Ayrıca zamanında sınav kaygısıyla isimlerini ve eserlerini ezberlediğimiz yazarların da bir hayatı olduğunu hatırlamak, belki özel sayılabilecek bazı sırlarını öğrenmek de içimde bi empati uyandırıyor. Bahsi geçen yazarların kitaplarını yeniden okuduğumda tanıdığım birinin kitabı çıkmış gibi hissediyorum.</p><p>Bir yandan da burada katıldığım kitap kulübüyle birlikte sevgili Gülfem Pamuk’un Kasame kitabını okumaya başladım. Kulüpte genellikle İrlanda edebiyatına yakın eserler seçiyoruz, fakat Gülfem Hanım’ın kitabı istisna. Kendisi aramızdan biri, Trinity College’da görev yapıyor. Kasame’yi okuduktan sonra bir de ondan dinleyeceğiz hikayesini. Kitabı henüz elime aldım sayılır. Hikaye on yedinci yüzyılda, Anadolu’nun ücrasında bir köye gelen bir meddahla başladı ve ilk sayfalardan itibaren beni içine aldı. Bitirdiğimde, belki de şubat jurnalinde, sizi yine güncellerim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/530/1*-5iLn83W3gp5G1PqoID2cg.png" /></figure><p>Ne izledim’i bu ay ne dinledim’le değiştiriyorum müsaadenizle. Bir süre önce, beynimi dinlendirecek, kalp atışlarımı yavaşlatacak bir şey ararken bir podcast keşfettim. <a href="https://podcasts.apple.com/ie/podcast/found-sound-for-january-morvern-graham/id1545833974?i=1000684317568">Found Sound</a>, bir parfüm markası olan Ffern’in bir projesi. Podcast’in sunucusu Alice Boyd o sakin sesiyle kulağımıza mevsimlerin getirdiği değişimleri, doğanın bize anlattığı hikayeleri, ağaçları, sahilleri, deniz kabuklarını fısıldıyor. Zaman zaman da bir misafiri oluyor yanında, mesela bu ay İskoçya kıyılarında bir sahilde yürürken çizer ve hikaye anlatıcısı Morvern Graham’la sohbet ediyor. Kulaklıklarımı taktığımda o tatlı sohbetin üçüncüsü olduğumu hayal ediyorum. Hakikaten bir sahilde yürüdüğüm hissine kapılıyorum. Yüzüme denizden hafif bir rüzgar çarpıyor, ayaklarımın altında taşlar gıcırdıyor, ileride güzel renkli bir deniz kabuğu görüyorum.</p><p>Evet sevgili jurnalsever, bu ayı da böyle kapatıyorum. Yıla bir yazıyla başladığım için mutluyum, daim olmasını diliyorum. Kimsenin sesini kaybetmediği, herkesin gür bir sesle korkmadan dilediği gibi konuşabildiği bir yıl olsun. Şubat jurnalinde görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2fa4ec837c00" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/y%C4%B1l%C4%B1n-ilk-jurnali-hayata-maruz-kalmak-tuhaf-bir-klastrofobi-ve-bir-podcast-%C3%B6nerisi-2fa4ec837c00">Yılın ilk jurnali: Hayata maruz kalmak, Tuhaf bir klastrofobi ve Bir podcast önerisi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sona Ermeyen Sonbahar]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sona-ermey-8fabe5bb3d7b?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8fabe5bb3d7b</guid>
            <category><![CDATA[jurnal]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Nov 2024 12:08:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-15T12:33:44.925Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Lb-Dt4aFcwB8iZg3nZ48IA.png" /></figure><p>Sürekli sonbaharmış ama yağmur yalnızca benim üzerime yağıyormuş gibi hissettiğim birkaç yılın ardından, gerçek manada sürekli sonbahar yaşayan ama yağmurumun altında şemsiyemle keyifle yürüyebildiğim bir yere taşındım. Yapraklarımı döktüm, sıkı sıkı tutmaya çalıştığım yüklerimi bırakıp kendimi beni savuran rüzgara bıraktım. Sıcak hissettiren bir diyara uçuracağını umarak. Bir yerde hemen sıcak hissedilir mi bilmem. Dünya üzerinde hiçbir yerin kimseye böyle bir vaadi de yok. Kendimi yine bir adada, bu kez kuzeyde, sonbaharın yalnızca kış arası verdiği bir yerde, Dublin’de buldum. İşte sevgili okur, aylar sonra gelen bu jurnali de Dublin’in de kuzeyinde, Howth denen bir balıkçı kasabasında yazıyorum.</p><p>Hayatta kalma modundan dışarı attığım ilk adım genelde yazmak olur. Buraya geleli sekiz ay oldu ve ben bugünlerde ilk kez durulduğumu, yerleştiğimi hissettim. Kendime bir lamba aldım, masamla dolabımın yerini değiştirdim, aylar sonra yemek pişirdim. Zihnimi meşgul edecek bir ses olmadan oturdum ve kendimle kaldım. Sekiz aydır yalnızdım ama ilk kez bugünlerde yalnız kalmayı başardım. Kulağa biraz depresif geldiğinin farkındayım ama aslında tam tersi, bütün bunlar, ve en başta da bu yazı, kendimi iyi hissettiğimin işaretleri.</p><p>Jurnal yazmak için her yeni bir sayfa açtığımda, daha önce yazdığım jurnallerden rastgele açıp okuyorum. Normalde yazılarıma bu kadar duygu dolu girmiyorum, hayatın akışında da duygularımı bu kadar yoğun hissetmiyorum. Ama ne zaman yazmaya uzun bir ara versem, önce minik bir duygusallaşıyorum. Mazur görün. Bu uzun mu uzun geri dönüş seremonisinden sonra adet olduğu üzere bu ay nereye gittim’le başlıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*D4GThtMGxdpl0h0nV-qZZQ.png" /><figcaption>Howth Summit Walk</figcaption></figure><p>Bu jurnale de ev sahipliği yapan Howth son zamanlarda gittiğim en güzel yerlerden biri. Dublin şehir merkezine trenle yarım saat uzaklıkta küçük bir balıkçı kasabası burası. Dublin’in en iyi fish&amp;chips yapan yerini ararken buldum burayı ama aslında yamacı dolanan yürüyüş rotasıyla biliniyormuş. İyi, dedim, önce bi’ yürürüm sonra da yiyeceğimi yer dönerim. Havanın güneşli ve sıcak olduğu nadir günlerden birinde atlayıp geldim ve elime bir harita alıp yamaca tırmanmaya başladım. Tırmandıkça manzaram güzelleşti. Yürüdükçe soğuk deniz kuşları, uzaklarda görünen cruise gemileri, eski bir deniz feneri çıktı karşıma. Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm… Seçmem gereken bir yön, dönmem gereken bir köşe, durmam gereken bir sebep olmadan yol beni götürdükçe yürüdüm. Birkaç saatlik yürüyüşün ardından yol beni döndürüp dolaştırıp yeniden kasabaya getirdi. Biri beni kollarımdan tutup ayaklarımı yerden kesmiş, etrafımda döndürüp döndürüp yere bırakmış gibi bir hisle başımın döndüğünü hatırlıyorum. Müthiş bir yorgunlukla nereye otursam diye bakınırken yalnızca hafta sonları kurulan Farmer’s Market’e girdim. Howth’a gelme bahanem, meşhur fish&amp;chipsçi de zaten hemen market’in yanındaydı. Birkaç saat oturdum, dinlendim güneş yerini rüzgara, epeyce kuvvetli bir rüzgara bırakırken trene binip eve döndüm. Ardından Howth’a birkaç kez daha gittim. Hatta ne zaman bunalsam, atladım buraya geldim.</p><p>Ne okudum kısmını yazarken hiç bu kadar zorlanmamıştım. Ekim ayında okumam gerekenler ve okumak istediklerim birbirine girdi. Suat Derviş’le Ursula, Sally Rooney’le Mo Yan zihnimdeki cümbüşte buluştu. İş için okuduğum kitaplar, e tabi bir de görünce ağzımın sulandığı kitaplar var ki o konuya hiç girmiyorum. Bu ayın konuğu olarak müsaadenizle Intermezzo’yu seçiyorum. Bu kitabın “fazla” popülerleştiğinin, dubai çikolatasına dönüştüğünün farkındayım. Fakat ben popüler kültüre karşı değilim, bir eserin veya hatta ürünün popülerleşmesinin onun değerini düşürdüğüne de inanmıyorum. Intermezzo’yu bir başyapıt olarak değerlendirmiyorum, ama edebi bir başarı olduğunu da inkar etmenin haksızlık olacağını düşünüyorum. Sıradan ve sıra dışı karakterleriyle, sonbaharda geçen hikayesiyle, hikayeyi ağırlayan Dublin’in tanıdık mekanlarıyla ben Intermezzo’yu severek okudum. Başka jenerasyonlarda başka hayatlar yaşayan, hayata dair başka hayaller kuran iki kardeşin, Ivan ve Peter’in babalarının ölümüyle bir başına kalmalarının hikayesini anlatıyor Rooney bu kitabında. Başkalıklarından sıyrılıp ve başkalıklarıyla birlikte yasta bir araya geliyorlar. Hayatlarındaki kadınlar, hayatlarındaki ilk kadının, annelerinin kurduğu hikayeyi anlatmaya devam ediyor. Rooney’nin dili ağır değildir, kolay okunur. Yeterince “edebi” ve “sanatlı” olmadığı için eleştirilir. Oysa sade bir metin yazmak hiç de kolay değildir. Ayrıca keyifle ve zorlanmadan okunmak niye yerilir, anlamam.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gEHdmKJzRVArHt5WKS6K3g.png" /><figcaption>Intermezzo by Sally Rooney, at Cloud Picker</figcaption></figure><p>Sally Rooney’i yazılarının yanında güncel olaylara duyarlı, genç ve kadın bir yazar olarak da destekliyorum. Dünyada olup bitene arkasını dönmeyen, ses çıkarmaktan endişe duymayan kaç yazar sayabiliriz?</p><p>Bu ay izlediklerimin listesi de okuma listem gibi karmaşık yoğun. Ben anlatmak için içlerinden Great British Bake Off’u sıyırıyorum. Evi otel gibi kullanan ev arkadaşlarım ayların ardından yerleşik hayat geçince birlikte bir rutin başlatalım dediler. Her salı akşamı saat sekizde çayımızı çekirdeğimizi alıp televizyonun karşısında Great British Bake Off’u seyretmek için buluşuyoruz. Halkın arasından seçilen amatör yarışmacılar her hafta belirli bir temada hamurişi tasarlayıp pişiriyor. Katılımcıların tarz, üslup ve aksan çeşitliliği o kadar zengin ki her hafta ortaya rengarenk bir sofra çıkıyor. Yemek programlarına ilgi duymam, Yemekteyiz ve Masterchef dahil bir bölüm izlediğimi hatırlamam. Ama tüm televizyon programları gibi yemek yarışmalarının da ülkemizde kaosla ve kavgayla reyting topladığını biliyoruz. Hatta yerli veya yabancı yarışma programlarıyla pek alakası olmayan ben bu kaostan beslenme durumunun bütün ülkeler için geçerli olduğunu zannediyordum. Ta ki Bake Off izlemeye başlayana kadar. Yarışmacılar, jüri, sunucular yarışma boyunca nazik ve keyifli bir iletişim halindeler, adrenalin kaostan değil aksiliklerden ve bu aksiliklerin çözümlenme sürecinden sağlanıyor.</p><p>Programın tek sıkıntısı izlerken açlıkla verdiğimiz siparişler, onu da bir noktada doyup çözeriz diye düşünüyorum.</p><p>Ne pişirdim, ne deneyimledim bölümlerini bu aylık es geçiyorum. Ayların ardından jurnal yazmaya başlayınca laf lafı açtı, uzattıkça uzattım. Birazını da gelecek aya bırakayım. Beni jurnallere dönmem için darlayan tüm okurlarıma teşekkür ediyorum. Ben de çok özlüyordum.</p><p>Sonbaharın son ayı hepimiz için güzel geçsin. Umalım ki bu ay, artık sonbahar gerçekten de sona ersin. Kasım jurnalinde görüşürüz sevgili jurnalseverler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8fabe5bb3d7b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sona-ermey-8fabe5bb3d7b">Sona Ermeyen Sonbahar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tibet’te Hacı Oldum]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/tibette-hac%C4%B1-oldum-5f563499e21a?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5f563499e21a</guid>
            <category><![CDATA[çin]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[tibet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Sep 2023 09:02:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-01T20:33:32.580Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/877/1*qd31Nl__qMKnXLVjMX8PWw.png" /></figure><p>Üç yıl önce Türkiye’ye dönüş yaptığımızdan beri hiç tekrar Çin’i ziyaret etme fırsatımız olmamıştı. İlk aylarda ve hatta yıllarda tazeliğini koruyan Çin anılarım gitgide bir hayal gibi hissettirmeye başlamıştı. Sanki hiç oraya gitmemişim, orada çalışmamışım, üç yaş altı arkadaşlar edinmemişim, orucumu suşiyle açmamışım gibiydi.</p><p>Geçtiğimiz aylarda nihayet Çin yeniden kapılarını açtı. Hemen bilet aldık ve haziranın ilk günlerinde Çin’in kuzeybatısına, Tibet-Qinghai platosuna doğru yola çıktık.</p><p>İlginçtir, gittiğimde de Türkiye’ye hiç dönmemişim gibi bir hisse kapıldım. Turist olarak gitmiş olsaydık belki tatil havasına kapılıp sosyal hayata karışmadan geri dönecektik fakat aile evinde kalınca ve bu ziyaret bir ayı bulunca bir noktada gerçekten Çin hayatımın hiç kesilmeden devam ettiğine ikna oldum. Markete gidince tadını sevdiğim tuhaf çikolataları hatırladım, pazarda meyve almak, bir iltifata cevap vermek, istediğim bir şeyi tarif etmek gibi günlük diyaloglarda beynimin paslanan Çince kısmı can havliyle güm güm atmaya başladı. Hele küçük çocuklarla konuşmam gerektiğinde otoriter ve şefkatli öğretmen sözcük paketi otomatik olarak yenilendi.</p><p>Kaldığımız bölge, Xining, Tibet nüfusunun yaşadığı en büyük şehirlerden biri. Karşıdan karşıya geçerken, alışveriş yaparken, lokal bir restoranda yemek yerken <em>chuba</em>’sıyla bir Tibetlinin karşınıza oturuvereceği bir yer. Ziyaret ettiğimiz bir hastanın odasını paylaştığı Tibetlinin mırıldandığı dualar, nereye gittiğimi anlamaya çalışırken tabelada gördüğüm Tibetçe işaretler, onca dükkan içinde vitrinini görür görmez içeri daldığım Tibet takıları satan dükkan sahibinin gülüşü… Daha önce Xining’e defalarca gitmiş olmama rağmen bu kez daha koyuydu Tibet’in rengi sanki.</p><p>Gelelim hacılık mertebesine. Qinghai Gölü, Tibet kültüründe insanların 12 Hayvanlı Takvime göre belli yıllarda ziyaret etme geleneğinin olduğu dört önemli yerden biri. At yılında dağları, Maymun yılında ormanları tavaf eden Tibet hacıları, Keçi yılında Qinghai Gölü başta olmak üzere gölleri tavaf ediyorlar. Bu sene Tavşan yılında olmamıza rağmen Qinghai Gölü ve etrafına kurulan tapınakları kendi dillerinde kendi tanrılarına dualar eden Tibetlilerle doluydu. Dua çarklarını çevirip, dua bayraklarının rüzgarda salınmasını izlerken ben de katıldım aralarına dilimde kendi dualarımla. Yaklaşık 4000 metre rakımdan mı, neredeyse bir deniz büyüklüğündeki gölden esip yüzüme vuran rüzgardan mı, yollarda karşılaştığımız beyaz, uzun tüylerini savurarak gezen Tibet öküzü sürüsü manzaralarından mı bilmem kendimi ne Türkiye’de ne Çin’de, bambaşka bir yerde hissettim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/877/1*9CIxdh0vWJIlrgV3Zrd-3g.png" /></figure><p>Dünyanın çatısında, zeminine gölün sularını sermiş tapınağın içinde dolaşırken gördüğüm tanrı heykeli herkesi ürkütüyor mu biraz? Göl kenarına oturup doğayı seyreden keşişler de göle bakınca benim gördüğümü mü görüyor? Her rengi doğanın bir elementini temsil eden ve şehrin tüm yüksek tepelerine asılmış bayraklarda hangi dualar yazıyor? Rüzgarın gücü yeter mi bayraklar dalgalandıkça duaları taşımaya tüm dünyanın insanlarına?</p><p>Dediklerini anlamasam da hikayelerini duymak için peşlerinden gittim keşişlerin, ayak izlerine denk getirdim adımlarımı, amin dedim dualarına içimden.</p><p>Hava kararırken diğer <em>hacı</em>larla birlikte Gobi Çölü’nün eteklerinden geçerek Qinghai Gölü’nden yaklaşık 100 kilometre uzaklıktaki Chaka Tuz Gölü’ne gittik. Tren raylarıyla bölünen bu sığ tuz gölü öyle iyi muhafaza ediliyor ki canım ülkemdeki olağanüstü güzellikteki göllerin hallerini hatırlamadan edemedim. Doğduğun coğrafyanın kaderin olması mevzu göller içinde geçerliymiş demek. İçimizde taşımaya alışkın olduğumuz bu hisle boğuşurken Muyao Luo Sangma, yani Tuz Tanrısı çıktı karşıma. Şans ve bereketin annesi olduğuna inanılan bu tanrının saçlarına takılsın diye Tuz Gölü’ne onlarca nilüfer çiçeği bırakılmış. (Bu romantikliği Tibetlilere nasıl kaptırdık inanamıyorum.) Etrafını saran renkli dua bayraklarıyla dans ederken eteklerini savuran bir kız gibi görünüyordu. Cengiz Han’dan Sun Tzu’ya tarihte takdir görmüş pek çok insanın tuzdan yapılmış, bembeyaz ve donuk heykelleri de eşlik ediyordu Tuz Tanrısı’nın renkli dansına.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/881/1*4ZSOYfgIWqR89fBP-K3aqg.png" /></figure><p>Tuz Gölü’nden otelimize dönerken, arabanın camından yavaş yavaş kararan göğün renginin sığ gölün üzerine yansımasını seyrederken nefesim yavaşladı, derinleşti. Her ne dilde, ne dinde ve nerede olursa olsun, bildiğimiz dünyadan biraz uzaklaşmak, bir adım geride durmak, yavaşlamak, sakinleşmek, fark etmek ne iyi gelirmiş insana.</p><p>İşte sevgili okur, bu benim haccımın hikayesi. Dünyamdan sıyrıldığım, bildiğimden ayrıldığım, bilmediğimin içinde kaybolduğum, somuttan ayrılıp soyuta daldığım, yavaşça yürüdüğüm, önümdekini izlediğim, bol bol göğü gözlediğim bir Tibet gezisi. Yediğim içtiğim benim oldu, gezdiğimi ve gördüğümü anlattım. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5f563499e21a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/tibette-hac%C4%B1-oldum-5f563499e21a">Tibet’te Hacı Oldum</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Leyleği Havada Gördüğüm Ay]]></title>
            <link>https://rseyma.medium.com/leyle%C4%9Fi-havada-g%C3%B6rd%C3%BC%C4%9F%C3%BCm-ay-6f682ac7aaed?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f682ac7aaed</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[jurnal]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Feb 2023 09:02:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-02T09:02:30.069Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/497/1*vT6BwP7yFU0WH1KQ8X5ViQ.png" /><figcaption>Amasra</figcaption></figure><p>İki aydır jurnallerin ilk cümlelerini ayın hasta geçirdiğim gün oranını anlatmak için kurmuşum. Yuvarlandığım hastalık çukuru o kadar derindi ki bütün kış öyle geçecekmiş gibi korkunç bir zanna kapılmıştım. Neyse ki geçen yılı paketlerken hastalıkları da sarmış oldum ve yeni yıla turp gibi girdim.</p><p>Bu ayın jurnali diğerlerinden biraz farklı olacak: daha çok gezdiğim, daha az okuduğum, epey bi izlediğim, aynı tarifleri denediğim, benzer şarklıları dinlediğim, karsız geçen bir ocak ay da n’apıp n’ettiğimi okumaya hazırsak başlıyoruz.</p><p>Ne okudum kısmını bu aya özel ne dinledim olarak değiştiriyorum, çünkü bu ay burnuma kitap kokusu değmedi (iş için okuduklarım hariç). Gelin görün ki kitabın her türüne kucak açmış ve özellikle de sesli kitapla epey haşır neşir bir okur olarak yıllar evvel basılı okuduğum <em>Harry Potter</em> (Azkaban Tutsağı) dinledim. <em>Friends, Gilmore Girls </em>gibi dizi izlerken eski bölümlerinden rastgele açtığımız diziler gibi kitaplarım var benim. <em>Harry Potter</em> da bunlardan biri. Son zamanlarda bir iş dolayısıyla sık sık bahsi geçti etrafımda, Storytel’de seslendiren de Tilbe Saran olunca hadi dedim, bu ay yol arkadaşım da Harry Potter olsun. Biraz keyfimi yerine getirince Suat Derviş maratonuma geri döneceğim.</p><p>Birkaç ay önce duruşuyla, kalemiyle, hikâyesiyle müthiş ilgimi çeken cumhuriyet dönemi kadın yazarlarından Suat Derviş’le ilgili bir dosya hazırlamaya karar verdim. Ondan fazla kitabını okudum, her birinde biraz daha acıktım, her kitapta başka ipuçları yakaladım. Sandığımdan çook daha uzun bir yol olacağını henüz fark ediyorum. Dosyamı oluşturdukça burada da paylaşacağım, bu konuyla ilgili her türlü bilgi ve öneriye açığım.</p><p>Bu ay kışa yakışacağı üzere epey bi’ battaniye/film keyfi yaptım. <em>Good Girls</em> dizisine başladım. Kendi hâlinde yaşayan üç annenin sıkı birer kriminale dönüşmesini anlatan eğlenceli bir dizi. Bilirsiniz, üç kadın karakter etrafında ne çekilse izlerim…</p><p>Daniel Craig’in başrolde olduğu keyifli bir dedektif filmi izledim: <em>Bıçaklar Çekildi</em>. Kafa dağıtmalık, yormayan, üçlü film maratonu gecelerinin ortanca filmi olmak için ideal bir yapımdı. Aynı gecenin üçüncü filmi de <em>Forrest Gump</em>’ın Hint uyarlaması <em>Laal Singh Chaddha</em>’ydı. Tom Hanks’in Amir Khan versiyonunu izlerken, filmin orijinalinde de olduğu gibi ve film maratonu gecelerinin üçüncü filminin kaderinde de yazıldığı gibi uyuyakaldım.</p><p>Tabi Liqin’le birlikte izlediğimiz <em>Our Blues</em> dizisine de devam ettim. Kore’nin küçük bir sahil kasabasında yaşayan bir grup arkadaş etrafında geçen bu hikayeyi izledikçe Uzak Doğu ülkelerindeki sosyal kodlar üzerine tartışıyoruz, bu yüzden çok yavaş ilerliyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/496/1*F1nWUbmDpyTuUHrSBrlJpQ.png" /><figcaption>Karaağaç Tren İstasyonu</figcaption></figure><p>Nereye gittim başlığının hakkını sırasıyla <strong>Edirne, Safranbolu, Amasra, Zonguldak</strong> ve <strong>Yalova</strong>’yla veriyorum. Önce seneni gezi dosyasını açmak için arkadaşlarla minik bir Edirne çıkarması yaptık. Edirne’ye üçüncü gidişim olmasına rağmen, şu an güzel sanatlar fakültesi olarak kullanılan Karaağaç Tren İstasyonu gibi daha önce görmediğim yeni yerler keşfettik. Kavala kurabiyemizi, ciğerimizi yedik, döndük. Edirne gezisi planlayanlara not: Selimiye Camii uzuuun bir tadilata girmiş…</p><p>Çin Yeni Yılı tatilini fırsat bilip Yefan’la yollara vurduk kendimizi. İlk durağımız Safranbolu’ydu. Hem öğrencilik yıllarımda arkadaşlarımla hem birkaç sene önce ailemle gidip keyifle gezdiğimi hatırladığım Safranbolu ne yazık ki çok değişmiş. Cinci Han gibi en bilindik turistik mekânlar restoran veya otel olmuş. Usuleten sokaklarında dolaşıp Tarihi Simit Fırını’ndan susamsız simidimizi yedik. Fakat kalmayı planladığımız bu eski kenti hava kararmadan terk ettik.</p><p>Tam gün batarken vardığımız Amasra umduğumuzdan da sıcak karşıladı bizi. Gece dalga sesleriyle uyuyabileceğimiz bir otele eşyamızı bıraktıktan sonra günü batırmak için sahile koştuk. Kocaman kayaların arasından Karadeniz’in kararmasını seyrettikten sonra dolaşa dolaşa bir balıkçıya gittik.</p><p>Sabah gün doğmadan Yefan’ın çizdiği trekking rotasında yaklaşık bir saatlik bir yürüyüşle bütün Amasra’yı gören bir tepeye tırmandık. Güneşin tepenin ardından usul usul doğmasını seyrederken omuzlarımın gevşediğini hissettim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0fOSKkG8KPDFe5SiVLCJGA.jpeg" /><figcaption>Zonguldak</figcaption></figure><p>Dönüş rotasını Karadeniz kıyılarından geçen yollarla çizdik. Zonguldak, Akçakoca gibi sahil kentlerine uğradık. Tünellerden geçtik, demli birer çay içtik, fındıklı çikolatalar yedik ve evimize döndük.</p><p>Bu geziye çıkmadan önce bu kadar ihtiyacım olduğunu fark etmemiştim. Çok iyi geldi. Ama her yolculuğu mental olarak sonlandırmam için Yalova’ya gitmem gerekti. Boşalttığım çantamı geri doldurup Yalova’ya geçtim. Annemle kız kıza takıldık, kedimin karnını okşadım, Yavuz’un motorunun tekeri patladı ve ben İstanbul’a geri döndüm. Yani, sevgili jurnalseverler, ben bu ay baya bi yoldan çıktım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pWp66bkiq_JSa1l55hsdcQ.jpeg" /><figcaption>Guotie</figcaption></figure><p>Uzun bir nereye gittimden sonra acıktığınızı düşünerek ne pişirdiğimden bahsediyorum. 2022’nin en iyi geleneksel yemekler listesine beşinci sıradan giren Çin lezzeti <strong><em>guotie</em></strong> yaptık. Kısaca tarif etmek gerekirse: mantı hamurunu içine havuç, kıyma, taze soğan, pırasa, zencefil, yıldız anason, sıchuan biberi, defne yaprağı, tarçın, soya sosu, susam yağı gibi zengin bir içle doldurup tavada az yağda kızartıyoruz. Hafif kızarınca da su ekleyip kapağı kapatıyoruz ve guotienin tavaya yapışmasını bekliyoruz. Guotie kelime olarak da <strong><em>tencereye yapışan</em></strong> anlamına geliyor. En son sıcak ve çıtır mantılarımızı soya sirkeli ve acı soslu sosumuza banıp banıp afiyetle yiyoruz. Bence listeye birinci sıradan girmeyi hak ediyordu.</p><p>İşte yeni yılın ilk ayı başıma bunlar geldi, sevgili okur arkadaşlarım. Yedim, içtim, gezdim, kaygılı kaygılı kar yağmasını bekledim. Neyse ki bu yazıyı yazdığım yılın son gününün son saatlerinde önümüzdeki günler için kar müjdesi aldım. Bol bol kar anlattığım bir şubat jurnali umuduyla, hoşça kalın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f682ac7aaed" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Muz kokulu, kumlu yazı]]></title>
            <link>https://rseyma.medium.com/muz-kokulu-kumlu-yaz%C4%B1-6f809e663e2b?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f809e663e2b</guid>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[jurnal]]></category>
            <category><![CDATA[tarif]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Jan 2023 09:02:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-24T13:47:19.682Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/976/1*POSVxn-C9rz4EeewqO4ruA.png" /><figcaption>Moda İskelesi</figcaption></figure><p>Yılın son ayının, aralığın jurnalini yazmaya oturmadan önce galerimde mini bir tura çıktım, adettendir. Kasımda şikayet ettiğim hastalığı aratmayan bir halde başlamışım aya. Yüksek ateş, titreme, dişimden parmağıma her yerimin ağrıdığı korkunç bir 2 hafta geçirmişim. Aslında sadece ben değil, ülkecek geçirmişiz, geçiriyoruz.</p><p>Bu ayı diğerlerinden ayıran şeylerden biri de birkaç yıldır düzenlenemeyen Tüyap kitap fuarının nihayet açılmasıydı. Fahiş stant fiyatlarından dolayı pek çok yayınevi katılamasa da yıllar sonra binlerce, hatta yüz binlerce kitapseverin bir araya gelmesi çok güzeldi. Eski arkadaşlarla karşılaşmak, yeni kitaplarla tanışmak, fuar koridorlarına yığılan öğrencilerin heyecanını duymak öleyazan yayıncılık sektörü emekçilerine (bkz ben) cansuyu oldu.</p><p>Kitap fuarı en son 2019’da düzenlenmişti, bense en son 2016’da katılmışım. Hatta 2016’daki fuar benim standın arka tarafına geçtiğim, okur değil de “kitapçı” olduğum ilk fuardı. 2017 fuarının açıldığı gün Çin’e doğru uçmaktaydım. Sonraki iki sene lokasyon sebepli katılamadım, ve sonraki iki sene de fuar açılmadı. Demem o ki, yıllar sonra kavuştuk. O yüzden türlü şikayetlerime rağmen çok güzeldi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/261/1*ZE9TIXoiEIhj2SWLwJnWuw.png" /></figure><p>Bu ay okuma listem azıcık kısır, ama içi dolu. Koca bir ay kasımda başladığım Ev romanını okudum (dinledim). Kitap biraz uzundu, kabul etmek lazım, ama normal şartlar altında bir haftalık bir okumaydı maksimum. Fakat ne kadar hevesle başlamış olsam da, başkarakteri kendim sansam da, yürümeli hikayelere bayılsam da kitap beni bir türlü içine almadı. Sabırla dinledim, dinledim, dinledim… 14 saat süren kitabın 8. saatinde gevşedi ancak omuzlarım. Son iki saat kalana dek rahatça dinledim, son saatlerde yine kayboldum gittim. Bana bu hisleri yaşatan kitap, uzun bir yürüyüş rotasında bedenen ve terapistinin odasında anlattığı anılarında evini arayan bir kadının hikayesi. Seher’in dünyanın sonu kabul edilen Camino de Santiago’ya yürüyüşü boyunca kayboluşlarını, evinin yolunu bulamayışlarını, evsiz kalışlarını ve tutunduğu evlerden koparılışlarını okudum. Unutma Dersleri, Unutma Beni Apartmanı gibi romanlarından da sevdiğim Nermin Yıldırım Seher’in rotasını yürümüş, kitabında da adım adım, taş taş, ağaç ağaç da anlatmış. Evini arama yolculuğu bir yana, yalnızca yürüyüş rotasının hatrına bir kere daha okmak istiyorum kitabı.</p><p>Bu ay izlediklerim daha çok kafa dağıtmalık, ateşli beynimi yormayacak şeylerdi. Her şeyden önce Gilmore Girls’ü bitirdiğim için biraz üzgünüm. Feel good dizimdi, yeri kolay dolmayacak (önerilerinize açığım). Sevgili arkadaşım Liqin’le bonding dizimiz Our Blues izlemeye devam ettim. Güney Kore’nin küçük bir balıkçı kasabasında, birbirini kalubeladan tanıyan insanlardan oluşan bir pazaryerinin etrafında dönen sosyal tabuları ve ilişkileri irdeleyen duygusal bir dizi. Efkarlı akşamlarımda açıp izlediğim bir dizi, hepi topu 20 bölüm olmasına rağmen üç aydır sündürüyorum, bu dizi de böyle bir dizi demek ki.</p><p>Bu ay nereye gittim kısmı epey neşeli. Ay itibarıyla freelance işlere ağırlık verdiğim bir döneme geçiş yaptığım için sevgili iş ortağımla kafe kafe, mekan mekan gezmişiz. En çok keyif aldığım yer de gün doğumuyla, gün batımıyla, kütüphanesiyle, kahvesiyle Moda İskelesi olmuş. Birkaç ay önce de Çinli bir arkadaşımı götürmüştüm, efil efil rüzgarında mest olmuştuk. Doyamamışım, birkaç kere daha gittim. Muhtemelen rutinimin bir parçası olacak, heyecanlıyım.</p><p>Bu ay bir de Kumburgaz’a gittim, yılbaşı akşamı. Birkaç arkadaş (on-on beş kişi) toplandık; oyunlar oynadık, şarkılar söyledik, plajda ateşin (telefon flaşları) üstünden atlayıp dilekler diledik… Enfes bir akşam geçirdik. Belki bir lokasyon önerisi olmadı ama burada da bahsi geçsin istedim.</p><p>Gelelim bu ay ne pişirdiğime… Hatırlarsınız, geçen ay bir de ne pişirdim başlığı eklemeye karar vermiştim. Bu ayın arifi de yapa yapa bıktırdığım, ama henüz tatmamış olan biri buldum mu da o bahaneyle hemen tekrar pişirdiğim Glütensiz Muzlu Çikolatalı Kek olsun. Buyrunuz tarife:</p><p>Üç yumurta ve yarım su bardağı esmer şekeri iyice çırptım. Üç yemek kaşığı tereyağ, bir yemek kaşığı hindistan cevizi yağı, birkaç damla vanilya, üç kaşık hindistan cevizi sütü, üç doruklu kaşık kakao ve üç yumuşamış muzu da ekleyip iyice karıştırdım. Yarım bardak glütensiz un ve iki kabartma tozuna kırdığım çikolata parçalarını ekledim (sütlü, bitter, beyaz) ve yallah fırına. 180 derecede yarım saat pişti. Yumuşacık, sıcacık, musmuzlu kekin kokusu bütün evi kapladı. Bu kekten bıkana rastladım ama sevmeyene hiç rastlamadım.</p><p>Yılın son ayı da muzlu kek kokusuyla, evini arayanları dinlemekle, sere serpe yatmakla geçti gitti. Çalışkan bir blogger olsaydım yılı değerlendirdiğim listeler hazırlardım ama ne yazık ki ben de henüz başkalarının listelerini okumakla yetiniyorum. Topu önümüzdeki seneye atıp hepimize muz kokulu, yumuşacık bir 2023 diliyorum. Ocak jurnalinde görüşürüz!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f809e663e2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tarçınlı Jurnal]]></title>
            <link>https://rseyma.medium.com/tar%C3%A7%C4%B1n-kokan-jurnal-796b028c1046?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/796b028c1046</guid>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[jurnal]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[tarif]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 07 Dec 2022 18:37:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-07T19:46:23.035Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/887/1*H4lxso7KTN1-tcG_TCDRSA.png" /></figure><p>Yine sonuna geldiğimizde başını unuttuğum bir jurnal için galerimi kurcaladım kasım yazısına başlamadan önce. Fotoğraflara bakarken ayımın görünmez bir paravanla ikiye bölündüğünü fark ettim: hastalık yarısı ve oradan oraya koştuğum yarısı. Hepimizin kulağına gelmiştir, bir virüs kardeşliği bizi sosyal hayattan ilelebet koparmaya ant içmiş gibi bir kuvvetle üstümüze saldırıyor son birkaç aydır. Ne yazık ki bizim ev de işgal edildi ve ateşli ağrılar içinde kıvrandığımız bi on gün geçirdik. Yefan’ın ateşlendikçe kat kat yorgan örtündüğü (bkz Çin tıbbı) benim ateşlendikçe soğuk sularla duş aldığım (bkz Türk tıbbı); Yefan ağrılandıkça ayva suyu içtiği (nereye bakmanız gerektiğini biliyosunuz) ben ağrılandıkça başımı sıkı sıkı sardığım (bu nereden geliyor hakikaten?) günlerin ardından ayaklandığımızda on gündür dayak yiyormuş gibi hissediyorduk. Neyse ki ayın ortasında virüs kardeşliği pılısını pırtısını toplayıp gitti. Ardında hatıra niyetine bir kuru öksürük bırakarak…</p><p>Ayın ikinci yarısında sadece koşmuşum. Gözümün bebeği Connective Works’le ne kadar yurt dışına odaklanıp bilgisayarda iş halledicez desek de yurt içinden gelen işler doğal bir şekilde arttıkça masadan kalkıp tabana kuvvet oradan oraya koşturmuşuz. Geçen hafta bir gün Instagram storylerimi “keeping up with the Connective Works” yayınına ayırdım ve gün içinde kat ettiğimiz yolların korkunçluğunu günümü dışarıdan izleyince fark ettim. Konsey (Esma ve ben) toplandı ve koşturma günlerimizi regüle etme kararı alındı. Bir dahaki ay daha sakin günler anlatıyor olacağım size.</p><p>Kendi dedikoduma fazla dalmadan okuma listeme geçeyim. Okuma listemi görünce neden lafı eveleyip gevelediğimi anlayacaksınız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*4Ut9fZbwrdCtGquNb-XabQ.jpeg" /></figure><p>Aralık ayı okuduklarım: <em>Babamın Bavulu</em>/Orhan Pamuk, <em>Ev</em>/Nermin Yıldırım (hâlâ okuyorum).</p><p>Kasım ayındaki okuma performansımı gösteremediğim için birazcık üzülsem de çabucak toparlanıyorum, çünkü bazı aylar böyledir: okumak için gereken kafa toparlanamayabilir.</p><p>Yine de Babamın Bavulu’ndan biraz bahsetmek isterim. Babamın Bavulu’nu birkaç yıl evvel okumuştum, Nobel ödüllü yazarın dört ödül konuşmasının derlendiği, sohbet tadında bir kitap. Bu ay tekrar okumamın, aslında dinlememin, sebebiyse Orhan Pamuk’un Storytel için kitabını bizzat seslendirmesi oldu. Seslendirme konusunda yazmada olduğu kadar usta olduğu söylenemez ama yine de yazdıklarını kendi sesinden dinleyince anlattıkları zihnimde çok daha farklı tınıdı. Sesli kitap “sevmeyenler” için de güzel bir davet diye düşünüyorum.</p><p>Kasımda izlediklerim nasıl bir araya gelip aynı ayda ve insanda kendine eyr buldu bilmiyorum ama şöyle listeleyebilirim:</p><p><em>Rüzgârda Salınan Nilüfer</em> (Mubi), orta-üst sınıf hayatından bunalıp yeni bir meşgale ararken yazar olmaya karar veren bir kadının hayatından birkaç haftaya ışık tutuyor. O kadar gerçek, o kadar sık karşımıza çıkan karakterler ki, keyifle izledim.</p><p><em>My Sunny Maad </em>(Mubi), üniversitede tanıştığı Afgan bir gençle evlenip Afganistan’a taşınan Çekyalı bir kadının gözünden Taliban devrimi sonrası ülkedeki toplumsal değişimleri animasyon formunda izledim. Kültürleri farklı bir gözden görmek hep ilgimi çekiyor.</p><p><em>Esrarengiz Canavar, İntikam, The Gray Man, Darlings</em> (Netflix) cuma akşamları Yefan’a eşlik ettiğim şiddet içerikli, aksiyon filmleri… Bu tarz filmler izledikten sonra mutlaka bir iki bölüm Gilmore Girls izleyip arınmadan uyumuyorum.</p><p><em>Julie&amp;Julia</em> (Netflix), blog yazmak, pişirmek, farklı kültürler gibi anahtar kelimelerle beni yakalayan bu uzun film birkaç on yıl arayla benzer tecrübeler edinen iki yemek yazarının hayatlarının farklı bir formda kesişmesini anlatıyor. Sahneleri, hikayesi ve renkleriyle tam bir kış filmi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/876/1*-puKlfNsdCd4Q8fX_R0-1Q.png" /></figure><p>Bu ay nereye gittim başlığına Lego Store’da arkadaşlarım ve kuzenlerimle kendi legolarımızı yaptığımı yazabilirim. Minik sarı kafaları birbirimize benzetmeye çalışmak çok güzeldi, beni çocukluğumuza götürdü. Çıkışında çeşit çeşit <em>Cinnamon Roll</em>’la donattığımız masada dedikodu eşliğinde sıcak sıcak yemek aklımda kalan en güzel kasım anlarından.</p><p>Bu aydan itibaren eklemeye karar verdiğim ne pişirdim başlığı için yazacak birkaç şeyim var. Julie&amp;Julia’dan aldığım ilhamla ve sevdiğim tatlıları pişirmenin bana verdiği “dinlenme” hissiyle ekledim bu başlığı. Umarım okurken size de iyi hissettirir. Bu ay ayın en sıcak anısına özel <em>Cinnamon Roll</em> pişirdim. Tarifi nereye koyacağımı bilemedim, belki büyüyünce kendi bloguna çıkar ama şimdilik yazının da sonuna geldiğim için buraya ekliyorum.</p><p>Tarifi birkaç kaynaktan harmanlayıp biraz da yorum katarak şu hâle getirdim:</p><p>Bir tatlı kaşığı mayayı yarım bardak ılık laktozsuz süt (veya hindistan cevizi sütü) ve bir tatlı kaşığı şekerle mayaladım. Bir yumurta, bir kocaman kaşık tereyağ, ve üç bardak unla iyice yoğurdum. Yumuşak ama yapışmayan bir kıvam aldığında Bir buçuk saat dinlenmeye bıraktım. Hamur kabardığında dikdörtgen şeklinde açıp içine tereyağ sürdüm. Yarım bardak kahverengi şekerle iki kaşık tarçını karıştırdım onu da hamurun içine sürdüm. Hamuru sıkıca rulo yapıp eşit parçalara bölüp bir tepsiye sıkıştırdım. Yarım saat daha dinlendirdikten sonra hop fırına. Onlar dinlenirken ısıttığım fırında 180 derecede 25 dakika pişirdim. Fırından çıkan Cinnamon Roll’lar ılırken, iki kaşık laktozsuz labneyi iki kaşık tereyağ, iki damla vanilya ve üç kaşık pudra şekeriyle iyice karıştırıp frosting hazırladım. Frostingi roll’lara sürüp üstüne ceviz serptim. Kokusuyla, tadıyla, yaparken dinlediğim podcastlerle bana kendimi çok iyi hissettirdi. Sakinleştirdi, dinlendirdi.</p><p>Bu ay hem uzun hem kısa hem yorucu hem keyifli bir aydı. Zaten kasımı nereye koyacağımı hiç bilemem. Bir sonraki ay kışı konuşacağız, umarım yerini bilen keyifli bir ay olur. Aralık jurnalinde görüşmek üzere tarçınseverler!</p><p><em>Bu yazı ilk olarak dinlenmetesisi.com’da yayımlanmıştır.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=796b028c1046" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kışa On Kala]]></title>
            <link>https://rseyma.medium.com/k%C4%B1%C5%9Fa-on-kala-a8a7c3ac184e?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a8a7c3ac184e</guid>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[anı]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[kış]]></category>
            <category><![CDATA[çin]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Nov 2022 18:41:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-27T18:41:47.542Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zx7FUDh0eA2d50zoeMFl6g.jpeg" /></figure><p>Denize atlamadan elimle burnumu kapatıp dalıp çıktıktan sonra geri açana kadar ne hissediyorsam öyle hissederim kış geldiğinde. Kendimi korumaya alırım, çabuk geçsin diye hafifçe sıkarım. O an hayatta kalmam için minimum ne gerekiyorsa onu yaparım. Yaz insanı olmam bir yana sıkı da bir kış düşmanıyım. Kış yaklaştıkça sıkılırım, bunalırım. Kış boyu oyalanacak bir uğraş ararım.</p><p>Geçen kış, kendinden önceki pek çoğunun aksine, geçirdiğim güzel kışlardan biriydi. Bana iyi gelmeyen şeylerden arındım. Arkadaşlarımla mini kış tatillerine çıktım. Salepime bol tarçın kattım. Kış filmleri seyrettim. Ukulele öğrendim. Neredeyse kışla barışacaktım.</p><p>Kışa on kala geçmiş kışlarımı hatırladım. En kışımı, hiç kışımı ve sevdiğim birkaç kış anısını andım. Havalar iyice soğumaya başlayıp ilk ağır gribimi atlatınca zencefil çayı içerken okumalık bir blog çıktı ortaya. Buyurun.</p><p>Ankara’da beş kış geçirdim. Her sene ekimde parmaklarıma geçirdiğim eldivene aralıkta bir kat daha ekledim. İçi yünlü çizmelerle, ponponlu atkılarla, ve ne kadar sarıp sarmalansan da örtülmedik bir yerden giriveren ayazla orada tanıştım. Yokuş inme fobimi ODTÜ’nün aylarca buzu çözülmeyen yokuşlarında kayıp düşerek edindim. Kışın Ankara’ya gelmek isteyenleri bir korkuluk gibi kaçırdım suğuktan kıpkırmızı olmuş burun fotoğraflarımla.</p><p>Sabah ben uyanmadan tostumu yapıp çayımı dolduran oda arkadaşlarım olmasaydı, veya hava soğuduğunda bütün arabalar kamunundur anlayışıyla gördüğü öğrenciyi arabasına alan kampüs vatandaşları, hele ki klimayı köklemeleri, eminim daha da soğuk hatırlardım Ankara’yı.</p><p>Kışlardan bir kış İsviçre’deydim. Alperen’le Interlaken’da sabah koşusu olmasa da (asla erken uyanamadık) uzun doğa yürüyüşleri yapıp çikolatacı keşiflerine çıktığımız bir emekli tatili yaptık. Karın ince ince yağışını seyrettik Alpler’in eteklerine. Kartpostal gönderdik sevdiklerimize, tren garında kestaneli tatlılar yedik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QgXcp2Zo5id9UsuGci4Ctg.jpeg" /></figure><p>Treni kaçırıp bir sonrakine binmeseydik ve torunlarının yılbaşı ziyareti için dağ evini süslemeye giden teyzeyle sohbete dalmayacak, yanlışlıkla Lucerne’de inmeyecek ve Maskeli Karnaval’ı hiç görmeyecektik. Köprünün kıyısına oturup tanıdığımız karakterleri saymaya çalışmayacaktık, tanımadığımız biri bizi kolumuzdan çekiştirip arkadaş grubuna almayacak ve biz saatlerce gülüş cümbüş sohbet etmeyecektik. Ve ben o kışı hatırlarken bir şeyler hep eksik kalacaktı.</p><p>Yalova’da çok kış geçirdim. Yazlık yerde yaşayanlar bilirler ki havalar soğumaya başladı mı caddeler tenhalaşır, denizden etrafa keskin bir yosun kokusu yayılır. Birkaç hafta öncesine kadar sabaha kadar kivi içip oyun oynadığın sahil mekanları sandalyelerini üst üste dizer. Ne okullar tatil olur yağan kardan ne yuvarlayıp atabilirsin önündekine.</p><p>Hayatımın en zor kışında, Yalova’da, bir an önce yaz gelsin de dolsun yine diye hızlı hızlı yürüdüğüm sokaklardan birinde annemle ufacık bir üçüncü nesil kahvecisinde bir elmalı turtayı bölüşmeseydik, o elmalı turta sıcacık olmasaydı, ya da kafenin sahibi bize birer kahve ısmarlamasaydı belki çok daha farklı hatırlardım Yalova’nın kışını.</p><p>Üç kış kaldım Çin’de. Kışın hiç uğramadığı, insanlarının kar görmediği, tropikal bir iklimde. Uslanmaz bir yazcı olarak en sevdiğim kışlarımdı. En serin gününde üstümüze bir hırka alırdık. Aralıkta pikniğe gider, ocakta buzlu çayla serinler, şubatta üç top dondurma yerdik. Çocuklar hevesini alsın diye yapay kar yağdırırlardı yılbaşı geldiğinde avmlere. Kardanadam yapmaya çalışırken erirdi köpükler sıcaktan, kıs kıs gülerdim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1WWvom0RU24oadGZJ66FGg.jpeg" /></figure><p>O kışlarda Çin Yeni Yılı geldiğinde Yefan’ın memleketine giderdik. Uzağa, yükseğe, Tibet’e. İşte o gidişlerin ilkinde, bir yere yemeğe giderken (başka türlü kimse beni o soğukta dışarı çıkaramaz) iki yüz metre yolu yürüyemeyince soğuktan birer kahve aldık elimize. Yüzüncü metrede kahvemin üzerinde buz tabakası oluşunca anladım -18’in ne demek olduğunu. Ve özür diledim Ankara’dan. Eğer Tibet’e hiç gitmeseydim ve yalnızca sıcak, tropik adamda geçirseydim kışlarımı, Çin denince başka şeyler anlatırdım.</p><p>Bu kış nasıl geçecek henüz bilmiyorum. Kendimi iyiye hazırlıyorum. İyi olsun diye hazırlanıyorum. Kış tatili planları yapıyorum, salep tarifleri topluyorum. Okunacak kitaplar rafımı hazırlıyorum. Acil durumda iç ısıtmalık dizi-film önerisi, okumalık kitabı, dinlenecek listeleri olanları yorum yazmaya, mesaj atmaya gerekirse beni aramaya davet ediyorum. Hepimize iyi kışlar, karımız bol olsun!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a8a7c3ac184e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alelade bir ekim]]></title>
            <link>https://rseyma.medium.com/alelade-bir-ekim-6ef85dd06c61?source=rss-2d58513a2ae9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6ef85dd06c61</guid>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[jurnal]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyma Ye]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Nov 2022 08:04:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-01T08:04:57.503Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ek_2COgLAnmPlLggT2pBPQ.png" /></figure><p>Rüzgar gibi geçen bir ayın, Ekim’in jurnalinden merhabalar. Sonbaharı ne kadar “sevdiğime” dair yazdığım son blog yazımdan sonra sonbaharı hakikaten sevmeye başladığımı fark ettim. Kendimi suçlu hissetmeli miyim? Sanki bu sene yapraklar daha kırmızı, hava o kadar da kasvetli değil ve ben henüz pek de üşümedim. Son ayında da gol yemezsek sonbahara bi’ şans vereceğim galiba.</p><p>Geçen ekimlerimi düşündüm, kayda değer bir şey hatırlayamadım. Ekim hep öyle böyle geçmiş, eylülden taşanlarla ve kasıma hazırlanmakla. Ekim demek ki böyle bir ay diyip geçiyorum bu ay nereye gittiğime.</p><p>On gün kadar önce çok güzel bir hafta sonu geçirdim. Cumartesi başlayıp pazar bitiveren minik bir yalova turu: her zamanki restoranımızda annemle yemek yediğimiz, sahilden yürüyerek eve döndüğümüz, kedimin kuyruğuyla oynarken bişeyler izlediğimiz ve mükellef bir pazar kahvaltısıyla sonlandırdığımız, her zamanki gibi psikolojimi derleyip toplayan, gergin omuz kaslarımı yumuşatan keyifli bi iki gündü. Pazar döner dönmez beş kız arkadaş bir arabaya doluşup çadır sinemasına gittik taa Kemerburgaz’a, “Üçüncü Mekan”a. Kocaman bir çadırda koltuklara yayılıp replikleriyle sık sık karşıma çıkan “Frances Ha” filmini izledik, patlamış mısır ve dumanı tüten çayla.</p><p>20li yaşlarının sonlarında hayatını “oldurmaya” çalışan Frances’in hayatıyla giriştiği duygusal mücadelenin hikayesini anlatıyor film. Arkadaşlıkları, aşkları, özgürlüğü öyle derin ve kavgası o kadar tanıdık ki. Umduğu gibi gitmediğinde bir şeyler, arkadaşları onu üzdüğünde, kalbi kırıldığında, hayal kırıklığına uğradığında, risk aldığında, kaybettiğinde, yeniden bulduğunda Frances hep güçlü, stabil. Ne istediğini bilen, kendiyle barışmanın bir yolunu bulmuş. Film bitse de Frances hala zihnimde yaşamaya devam ediyor. Zaman zaman eski bir arkadaşımmış gibi aklıma geliveriyor, hala aynı yerde mi çalışıyor diye düşünüyorum, Sophie’yle görüşüyorlar mı diye düşünüyorum…</p><p>Filmden çıktığım gibi Liqin’e mesaj attım. Benim Frances’imin Sophie’si. Belki bir tur da onunla beraber izleriz. Hiç görmediğim bir “an” üzerine günlerce analizini dinlerim.</p><p>Bu ay okuma listem beni mutlu ediyor: Suat Derviş’le başladım (okumadığım hiçbir eseri kalmayıncaya dek), <em>If the Cats Dissappeared from the World</em>’le devam ettim (pek benim kalemim olmasa da umulmadık bir şekilde keyif aldım), <em>Alametifarika</em>’yla yeni bir öykücüyle tanıştım ve Tanpınar’ın <em>Mahur Beste</em>’siyle ayı noktaladım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/390/0*ljCtCSdQSoe4D4Ws.jpeg" /></figure><p><em>Cats Dissappeared from the World’</em>de<em>, </em>beklemediği bir anda ömrünün sonuna geldiğini öğrenen bir postacının çaresizce hayata tutunma çabasını olabilecek en zarif anlatımıyla dinledim. Şeytan’la yaptığı anlaşmayla yeryüzünden silinmesini kabul ettiği her eşya onun ömrüne bir gün ekler. Filmler, telefonlar, saatler… Kaybolan her bir eşyanın yerini sevdikleriyle yaşadığı acı/tatlı hatıralara bırakır. Neyse ki başkarakterin sevdiklerini, anılarını kaybetmenin acısı, “bencil” kararının üzerine yüklediği duygusal gerginliği Şeytan’ın muzip tavırlarıyla dengelenmiş ve bu fantastik hikaye keyifli bir okumaya dönüşmüş.</p><p>Bu ay başıma açtığım yeni işler dolayısıyla onlarca çocuk kitabıyla tanıştım, sonbahar temalı bloglar yazdım, yıllardır görüşmediğim insanlarla kahve içtim, çikolatalı kurabiyeler pişirdim, Friends’e yeniden başladım. Sonbaharı sevmek için biraz uğraştım.</p><p>Kasımdan bana birkaç fincan tarçınlı salep, elimden bırakamayacağım hikayeler, arkadaşlarımla geçireceğim bolca vakit getirmesini diliyorum. Bir dahaki jurnalde, kışın ilk günlerinde görüşmek üzere.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6ef85dd06c61" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>