<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by runaway turk on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by runaway turk on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@runawayturk?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ac6O1BlTZoXdje1FLpGp1A.jpeg</url>
            <title>Stories by runaway turk on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@runawayturk?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 05:03:39 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@runawayturk/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir İşkence Metodu Olarak Kamboçya Düğünleri]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-i%CC%87%C5%9Fkence-metodu-olarak-kambo%C3%A7ya-d%C3%BC%C4%9F%C3%BCnleri-7200510d8a65?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7200510d8a65</guid>
            <category><![CDATA[kamboçya]]></category>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[düğün]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Aug 2018 13:04:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-26T13:04:47.638Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*mZyTJZ70qFGftr1G.JPG" /><figcaption>from <a href="http://fashioncambodia.blogspot.com/">http://fashioncambodia.blogspot.com</a></figcaption></figure><h4>Tam farklı kültürlere saygılı olacağım, bir sinir krizi geliyor</h4><p>Bu sabah, güzel bir cumartesi sabahı, saat 5:30&#39;da uyandım. Nedeni manyak CEO’lar gibi bu uyunası saatleri günümün en verimli vakitleri sayıp kahvemi yudumlayarak ajandama bakmak istemem değildi. Yok, ben de her normal insan gibi cumartesi sabahları uyandığımda saatlerde 9:30, hatta 10 gibi sayıları görmek isterim (yazar tosunlar gibi 12&#39;leri bile görüyordu).</p><p>Bunun yerine uyandığımda saatler 5:30&#39;u gösteriyordu, çünkü yeni taşındığım evin hemen yanında bir Kamboçya düğünü başlamıştı.</p><p>Bu Kamboçya düğünleri çok ilginç şeylermiş arkadaşlar. Geleneksel olarak en az üç gün üç gece sürüyorlarmış ve sabah 5:30 sıralarında başlayıp gece 12&#39;ye kadar sürüyorlarmış. Sürsün tabii, eğlensin gençler derdim, şu çalan müzikler olmasa. Hatta müzik demek fazla iddialı, son ses çalınan sesler kümesi diyeyim. Gün içinde hemen hemen aynı melodi gıy gıy çalınıyor, genelde iki saatte bir azıcık değişip biraz yeni bir gıy gıya dönüşüyor. Daha önce zevkler ve renkler farklıdır sözünün sınırlarının bu kadar genişleyebileceğini düşünmemiştim.</p><p>Şimdi benim bugün için, bu güzel cumartesi günü için planım tüm gün evde pinekleyip Avrupa Yakası izlemekti. Ama insan beş buçukta kalkınca, ne kadar tembellikle dolu olursa olsun planlarını hayata geçirmekte zorlanıyormuş. Ben de bilgisayarı açmaya bile üşendiğim iki saat boyunca gırç gırçlı sesleri dinleyerek tavanı izledim. Saat sekiz sularında internetten Kamboçya düğünlerini araştırdım ve yukarıda okuduğunuz bilgilere ulaşarak en az üç gün boyunca bu iki gencin hayatlarını birleştirmesinin benim hayatımın da bir parçası olacağını anladım. Avrupa Yakası’nı bu sesler eşliğinde izleyecektim artık.</p><p>İlk bölümü bitirdim, ikinci bölüme tıkladığımda yaşlı bilgisayarım klasik teklemelerinden birini yaşadı. Sık yaşanan bir durumdur ve normalde aramızda lafı olmaz ama bu sefer bir anda kendimi bilgisayara ufak bir yumruk atarken buldum. Bilgisayarın ekranı titrerken bir baktım ki ben acayip sinirliyim. O anki ruh halimin bir cumartesi sabahıyla alakası yok. Bilgisayar desen benden yediği yumruğun etkisiyle iyice elden gitmiş. Kesintisiz şekilde detone olan bir adamın gırç gırç sesleri eşliğinde aynı sloganı tekrarladığı bir müzik çalarken, acilen evden çıkmam gerektiğini anladım, yoksa kendim dizi karakterine dönüşüp ayna yumruklamalı sinir krizlerinden geçirecektim.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FXwLLH9EZiqc%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DXwLLH9EZiqc&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FXwLLH9EZiqc%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2df013b200d7bcb44d4679315fbb4e1d/href">https://medium.com/media/2df013b200d7bcb44d4679315fbb4e1d/href</a></iframe><p>Aynı melodiyi böyle tekrar tekrar çalmak düğün için ilginç bir tercih olsa da işkence yapmakta kullanıldığı bilinen bir yöntem. Hatta CIA’in gözaltına alınanlara hangi şarkıları aralıksız dinleterek işkence yaptığı da biliniyor. Son seste sürekli aynı şarkıyı dinlemek tüyler ürperten, insanları delirten bir psikolojik işkence yöntemi. Özellikle bugün dinlediklerimden sonra tüylerim ayrı ürperdi, benim gibi psikolojik bünyesi zayıf bir insan birkaç saat bile dayanamazdı bu yönteme. Bir de sanatçıların insanlar eğlensin diye yaptığı şarkıların bu amaçlara alet edilmesi onlar için de berbat bir durum olmuş, içlerinden bir çoğu yapılan bu işkenceleri protesto etmiş. Rage Against the Machine grubundan Tom Morello “Size yazıklar olsun. Benim yapılmasına katkıda bulunduğum müziğin insanlık suçlarında kullanılması midemi bulandırıyor. İşkenceye bir son vermeli ve Guantanamo’yu kapatmalıyız” demiş. Beyaz Saray da “Obama başa geçtiği gibi bu yöntemi kaldırdı, artık kullanılmıyor. Başkan ‘gelişmiş sorgulama yöntemleri’ni yasakladı.” demiş (Bunları hep Washington Post’tan öğrendim). Ama Trump denen eşşek geri getirmeyi planlıyormuş (Discovermagazine sitesinden öğrendim).</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FlZD4ezDbbu4%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DlZD4ezDbbu4&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FlZD4ezDbbu4%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/6f858c2ac9072e992d6d80e01ae499c2/href">https://medium.com/media/6f858c2ac9072e992d6d80e01ae499c2/href</a></iframe><p>Bunun yanında, işkencenin tamamen işe yaramaz bir sorgu yöntemi olduğu ve insanların işkenceden kurtulmak için doğru ya da yalan her şeyi söyleyeceği bilimsel olarak kanıtlanmış bir şeymiş. Hatta insan beyni bu tür zor şartlarda sorgulanırken, sorguya çeken kişinin sorduğu sorularla ilişkili yalan yanlış anılar bile ortaya çıkarabiliyormuş. Yani işkence gören bir kişiden doğruyu öğrenmek diye bir şey yokmuş, hatta söylediği hiçbir şeyin geçerliliği olmuyormuş (Bunu da discoverymagazine’den öğrendim).</p><p>Yeni Zelanda ise müzikli işkenceleri ilginç bir şekilde kullanmış. Ülkedeki alışveriş merkezlerinden biri, duvarlarını grafiti ile kaplayan gençlerden kurtulmak için sürekli olarak Barry Manilow’un Can’t Smile Without You şarkısını son ses çalmaya başlamış ve grafitici gençler gelmez olmuş. İşte o şarkı:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F3V_7-7myPxM%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D3V_7-7myPxM&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F3V_7-7myPxM%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/88be8f15ab93f27dc5c5de3c0e5150a2/href">https://medium.com/media/88be8f15ab93f27dc5c5de3c0e5150a2/href</a></iframe><p>Kamboçya düğününden git gide uzaklaşıyorum ama değil mi? Sonuç CIA’inkine biraz benzer olsa da bu düğündekilerin hiçbir kötü niyeti, işkence planı yok tabii. Hatta bir teyzeye dönüşüp oraya gitsem ve “Müziği biraz kısar mısınız evladım?” desem, bana ikram etmedikleri yemek içecek bırakmazlar ve acayip tatlı davranarak içimi suçluluk duygusuyla doldururlardı. Ama evde ikramlardan güvenli bir uzaklıkta otururken, Kamboçya’ya ilk taşındığımda şehrin Facebook grubunda gördüğüm “Evimin yanında devamlı düğün oluyor, bu yüzden erken taşınsam depozitomu geri verirler mi?” sorusuna da yepyeni bir anlayışla bakıyorum. Ve benim evin sokağında düğün sezonu başladıysa soruyorum: Benim depozitoyu geri verir misiniz kardeşim?</p><p>Sizi zamanında işkencelerde kullanılmış, ironik şekilde Kamboçya düğünlerine ilişkin hislerimi tercüme eden bir şarkıyla baş başa bırakıyorum:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FbWXazVhlyxQ%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DbWXazVhlyxQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FbWXazVhlyxQ%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/52b4629ad88b5666a366971551a5943e/href">https://medium.com/media/52b4629ad88b5666a366971551a5943e/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/mustafagerdan/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7200510d8a65" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-i%CC%87%C5%9Fkence-metodu-olarak-kambo%C3%A7ya-d%C3%BC%C4%9F%C3%BCnleri-7200510d8a65">Bir İşkence Metodu Olarak Kamboçya Düğünleri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bitmeyen Bir Şarkı: Doğum Günüm]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bitmeyen-bir-%C5%9Fark%C4%B1-do%C4%9Fum-g%C3%BCn%C3%BCm-69292883d92d?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69292883d92d</guid>
            <category><![CDATA[pasta]]></category>
            <category><![CDATA[doğum-günü]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kutlama]]></category>
            <category><![CDATA[şarkı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Jul 2018 04:03:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-01T04:07:51.709Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*znwbXtbfbL_hxcz7364S0w.jpeg" /><figcaption>Kolaj yapayım da iyice torununu gösteren anneanne gibi olayım</figcaption></figure><p>Her şey çalıştığım okulun müdüründen gelen bir mesajla başladı. Bizim okulda her ay, o ay doğum günü olan hocaların topluca doğum günü kutlanıyor ve beraber pasta kesiliyor. Bizim müdür de o mesajı atmıştı, hadi öğlen gelin de pasta yiyelim diye. Aylardan hazirandı ve doğum günüm yakındı.</p><p>O sabah sınıfa girdim ve sevinçten çıldırmış bir topluluk tarafından karşılandım. Meğerse sınıfımın diğer öğretmeni mesajı yanlış anlamış ve o günün doğum günüm olduğunu söylemiş benim çocuklara. Onlar da delirmiş tabii. İşte o heyecanın önünü alamadık ve aslında doğum günüm olmadığını söylesem de ertesi gün parti yapmaya karar verdik. Karar vermiş bulunduk.</p><p>Parti planımız, beraber kek yemek ve film izlemekten ibaretti. Bu yüzden kek yapmalıydım ama fırınım yoktu. Umudum “tencerede nasıl kek yapılır” sorusuna Google’ın getirdiği yanıtlardaydı. Epey de tarif vardı, onlardan birini gözüme kestirmiştim.</p><p>(Sevgili Medium ailesi, bu noktada bir gerçeği yazmam gerek. Okulda herkese keki ben yaptım dedim ama yazılı olarak yalan söylemek daha zormuş. Keki aslında erkek arkadaşım yaptı. Kek, kurabiye yapmayı hiç beceremem. Google aramasını gerçekten ben yaptım ama… V_V)</p><p>Neyse, biraz depresif görünen kekimle okula gidince ne göreyim. 7 yaşındaki, bacağıma gelen çocuklar dev bir parti organize etmiş. Pasta, mumlar, balonlar, içecekler, atıştırmalıklar… Gözlerime inanamadım. Ben bu parti işini benim çocukların film izleme bahanesi sanırken ciddi ciddi doğum günüm kutlanıyordu. Çok da eğlenceliydi üstüne. Çocuklar radyoaktif görünümlü içecekler içti, güldük eğlendik, film izledik. Bir sürü el yapımı doğum günü kartı aldım gün boyu.</p><p>Bu parti biteli bir buçuk ay kadar oldu. Partiden sonraki günlerde çocuklar sık sık “Öğretmenim bugün de kutlayabilir miyiz? diye soruyordu. Gün boyu kucaklanıp doğum günü kartları almaya devam ediyordum. Bir yandan doğum gününün öyle bir olay olmadığını anlatmaya çalışıp bir yandan da durumu gerçek doğum günümün (19 Haziran) gittikçe yaklaşmasına veriyordum. Ancak bugün 25 Temmuz ve bugünün doğum günü kartlarını aşağıda görebilirsiniz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*aR6xAMkVNNasP6ZmipGpgw.png" /><figcaption>Kendi öğrencilerim diye demiyorum, Kamboçya’nın en şirin çocukları bunlar</figcaption></figure><p>Galiba doğum gününün ne olduğunu baştan daha iyi anlatmam gerekiyordu, o noktada bir hata yapmış olabilirim. Ama o kadar da şeker bir şey ki şu noktada düzeltme yapmaya gönlüm elvermiyor. Bir de yılda bir kerecik doğum günü mü olurmuş ya?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/mustafagerdan/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69292883d92d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bitmeyen-bir-%C5%9Fark%C4%B1-do%C4%9Fum-g%C3%BCn%C3%BCm-69292883d92d">Bitmeyen Bir Şarkı: Doğum Günüm</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yabancı Ülkede Nasıl Mutsuz Olunur?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yabanc%C4%B1-%C3%BClkede-nas%C4%B1l-mutsuz-olunur-2075340a61b6?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2075340a61b6</guid>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <category><![CDATA[mutsuzluk]]></category>
            <category><![CDATA[ülke]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Jul 2018 03:49:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-07-23T07:06:48.292Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rJVYJn6RVVL5qApDWWtQVQ.jpeg" /><figcaption>şöyle yeşillikler içinde kendimizi harap etmeyelim canım</figcaption></figure><p>Sonunda oldu. Sonunda başardım. Tembellik etmeyi bıraktım, tanımadığım insanlara derdimi anlatmayı göze aldım ve klavyemi tamir ettirdim. Bunun getirdiği mutluluk ve yazılarımı özlediğini söyleyen arkadaşlarımın (iki kişi) verdiği yetkiye dayanarak yine üstüme vazife olmayan bir konuda fikir paylaşayım dedim. Hadi bakalım.</p><p>Daha önceki yazılarda biraz bahsetmiştim. Dört ay kadar önce Tayvan’dan Kamboçya’ya taşındım. Tayvan yaşamak için güzel bir ülkeydi ama vize almanın, o vizeyi uzatmanın zorluğunu Tayvan’ın yemeklerinin lezzetine oranladığımda bu kadar uğraşmak gereksiz kalıyordu. Üstelik sıkılmıştım.</p><p>Kamboçya ise tam tersine tüm yabancılara kucak açan, dolarları bayıldığın sürece ne yaptığına pek karışmayan bir ülke. Hatta eskiden daha da rahat kafalıymış. Neyse, bu kafa rahatlığını keşfedince uçağa atladım. Ve buraya gelince anladım ki birçok Türk arkadaş çoktan aynı şeyi keşfedip buraya gelmiş. Tayvan’da bir buçuk yılda tanışmadığım sayıda Türk arkadaşla burada birkaç haftada tanıştım (Nasıl tanıştın diye sorarsanız cevabım: Kafe ve restoranlarda Türkçe konuştuğunu duyduğum insanları rahatsız ederek). Hem çok güzel arkadaşlarım oldu, hem de Türkçemde gelişmeye başlayan o “Yha ummm…siz ona ne diordunuzz”u atmış oldum.</p><p>İşte böyle çeşitli Türk arkadaşlarla tanıştıktan ve onlardan da bolca bilgi aldıktan sonra, kendimde Kamboçya’da yaşayan Türkleri kazmaca ikiye ayıracak ışığı görüyorum.</p><ol><li>İşinde gücünde olan ya da bir şekilde işinde gücünde olma planı olanlar</li><li>Ekstra maddelerin de yardımıyla (Hadi o maddelere ben maydanoz diyeyim mesela) çok arabesk bir boşluğa düşen ve tüm gün maydanoz yiyerek kendini kaybedenler</li></ol><p>Tabii birinci grubun da burada yaşadığı sıkıntılar var ama ikinci gruptaki “padişah tarafından Fizan’a sürgün edilmiş” havası yok mesela. İkinci grupsa sadece Kamboçya’ya özgü değil. Daha az maydanozsuz, bol arabeskli versiyonu pek çok ülkede mevcut aslında.</p><p>Peki niye böyle büyük bir fark var kafamdan uydurduğum iki grup arasında?</p><p>Bence nedenlerden en büyüğü yurt dışından mucize beklemek. Kendi ülkende mutsuzken yurt dışına çıkınca dertlerinin bir bir çözüleceğini, ekonomik kriz ve baskıcı yönetimden kurtulunca kafanın tüy gibi hafif olacağını sanıyor insan bazen. Ama öyle olmuyor. Mutsuzluk yönetim biçimlerinden ve ülkenin halinden bağımsız olarak insanın başına bela olabilen bir şey. Sokaktaki yazıların farklı dilde olmasının getirdiği heyecan geçtikten sonra yine kendisiyle baş başa kalıyor insan. Her yerin yeni sorunu da oluyor üstüne. O yüzden yeni ülkelere doğru yola çıkarken gerçekçi beklentilerimizin olması ve yabancılık hissine hazır olmak önemli sanırım.</p><p>Diğer bir neden de bizim başka kültürlere “ÖFFF BU NE YAA?” diye bakmaya yatkınlığımız. Cidden ben bizim kadar yabancı kültüre empati kabızlığı yaşayan bir millet görmedim. Ya direkt kınarız, ya da dalga geçeriz. Sen çok mu farklısın, çok mu aydınlandın bu konuda? diye sorarsanız, tabii ki hayır. İki yıldır yurt dışındayım ama gün içinde sık sık içimden dört parmağımı başparmağımla birleştirip elimi sallayarak “Kardeşim bak neden böyle yapıyorsun?” demek geçiyor. Sonra, hafta sonları için favori aktivitem diğer Türk arkadaşlarla buluşup kültür çekiştirmek. Yani 40 yılda tek kelime Almanca öğrenmemiş bir Almancı kadar olmasa da o kabızlık bende de var. Ama işte bu da insanın kafasını rahat tutmasına engel olan bir şey.</p><p>Misafiri olduğumuz ülkeleri olduğu gibi kabul etsek, daha mutlu edecekse hafiften asimile olsak, yeni yerin güzel taraflarına odaklansak daha güzel olur aslında. Böyle yapınca, bir de beklentilerimizi gerçekçi tutunca her ülkeden bir şeyler kapıyoruz sonuçta (Size karşı ırkçılık yapan bir ülkedeyseniz o ayrı, o zaman gerçekten (çoğunluğu) eşşek gibi insanlar arasındasınız ve aralarında mutlu olmakta zorlanmakta sonuna kadar haklısınız).</p><p>Neyse arkadaşlar, iyice uzattığım bu yazıyı çok acıkmam sebebiyle hızla ve hepimize dünyanın her yerinde mutluluk dileyerek sonlayayım. Hatta en çok da en güzel insanları için endişelendiğim ülkemize mutluluk dileyeyim. Sağlıcakla arkadaşlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://www.youtube.com/channel/UCwZKCd0LIjDkVbPMt7-UOgQ?sub_confirmation=1"><strong>Youtube</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2075340a61b6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yabanc%C4%B1-%C3%BClkede-nas%C4%B1l-mutsuz-olunur-2075340a61b6">Yabancı Ülkede Nasıl Mutsuz Olunur?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ayrı İş Dünyalarının İnsanlarıyız]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ayr%C4%B1-i%CC%87%C5%9F-d%C3%BCnyalar%C4%B1n%C4%B1n-i%CC%87nsanlar%C4%B1y%C4%B1z-e3a8b72d898f?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3a8b72d898f</guid>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş-hayatı]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş-dünyası]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 May 2018 14:17:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-22T07:10:29.318Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mrqKNB8F36d0xFO8QG38yQ.jpeg" /></figure><p>Yine Medium’a uzun bir ara verdim. Geçtiğimiz aylarda klavyeme sulu yemek döktüm ve bunun sonucunda ı, ü harflerini kaybedince yazı yazmaktan biraz tiksindim açıkçası (i hate you ekran klavyesi). Bir de yeni bir ülkeye (Kamboçya) taşınınca değişik bir sorumluluk hissi bastırdı. Yani bu ülkeyle ilgili (vizesiydi, yaşam koşullarıydı…) çeşit çeşit bilgiler veren bir yazı yazmayı görevim saydım. Ama ne zaman elim “sınır kapısından aldığınız E tipi vize ile…” tadında cümleler yazmaya gitse, içim karardı. Meğerse ben insanlara gerçekten faydası dokunan şeyler yazmayı sevmiyormuşum. Ne yapalım, kusura bakmayın.</p><p>Başarısız yazılar yazmanın yanında, Kamboçya’da yeni bir iş buldum. İki aydır güzel güzel gidip geliyorum, genel olarak gayet hoş bir işim var. Yalnız bu çok uluslu bir ortamda çalıştığım ikinci iş oluyor ve bu ikinci işle birlikte çalışma kültürü farkları ve değişik dillerden doğan ilginçlikler iyice gözüme çarpmaya başladı.</p><p>Bu kültür ve dil farklarından gözüme en çok çarpanları üşengeçliğim ve Türkçe pratik eksikliğim el verdiğince derlemeye çalıştım. Bakalım.</p><p><strong>1) İş yerinde her daim aksanı anlaşılmaz ya da İngilizcesi az bir arkadaş olacak ve bu arkadaşın sizinle muhabbet etmek için tuhaf ve tükenmez bir hevesi olacak:</strong></p><p>Size awkwardlık denizlerinde yelken açtıracak bu tuhaf ve kaçınılmaz duruma hazır olun arkadaşlar. Bazen yarım saat anlamsız bir sohbete kapılıp gidiyorsunuz ya da kimi zaman yanınıza gelip bililip diye bir şey deyip gidiyorlar ve size de söylediklerinin çok önemli olmadığını ummak kalıyor. Bir de bu arkadaşlar BİRBİRİMİZİ ANLAMALİYİZ diye diretip çeviri uygulamalarına başvurursa elf gözlerinize “Sevgilim çift katmanlı tekerlek, o yüzden çok zayıf” gibi cümleler okutuyor. İşin kötü yani bu “anlaşılmazlar” ayni zamanda çok da tatlı insanlar oluyor genelde. Yani öyleler herhalde ama tam da bilemiyorsunuz, hiçbir lafları anlaşılmıyor ki.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*5b60EetXMcvusqZh." /><figcaption>aynen canım. from: theheartthrills.wordpress.com</figcaption></figure><p>Bu tür arkadaşlara karşı yapabileceğiniz şey, konuştuğunuz ortak dildeki “Hadi yaa” “Yapma beee” “Oha ciddi mi” gibi kalıpları öğrenip muhabbeti sürekli olarak bu kalıplarla beslemek. Sakin “pardon, ne dedin?” diye sormayın, sohbet kılığındaki bu girdaba daha da kapılmanın gereği yok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/220/0*BciSyUmfM2qVudpU.gif" /><figcaption>aslında sizi seviyor</figcaption></figure><p><strong>2) İş yerinde sizi hiç sevmiyormuş gibi görünen biri olacak. O arkadaş aslında “İş yerinde gülücük kullanmıyorum” kültüründen gelen biri (büyük ihtimalle):</strong></p><p>Çalıştığım yerde lafı kısa kesen, yüzde yüz işle ilgili konuşan beton suratlı biri varsa ve hele de bu kişi patronumsa, içgüdülerimin bu duruma cevabı tamambittibuişkadınsendennefretetmişkovulacaksınheraldekendinihazırlaolsunzatendeğişikbirişteçalışmakdagüzeloluramayaişbulamazsameyvah oluyor (#anksiyete). Siz de benim gibiyseniz, alnınızdan ter damlayarak “Ekiki ben de tuza bayılırım” gibi garip diyaloglara başvurup iki tarafa da işkence etmek yerine içinizi rahat tutun. İnsanların çalışma ortamındaki yakınlıkları çalışma kültürlerine göre çok büyük farklar gösteriyor. Profesyonel odunluğu nefretle karıştırıp gerilmeye gerek yok. O yüzden salın gitsin. Bir sure sonra aslında aranızın gayet iyi olduğunu fark ediyorsunuz. Ya da sizden gerçekten nefret ediyor. O durumda da salmak lazım aslında.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/786/0*f7Nz-IRUKUKOxbUY.jpg" /><figcaption>SAL (çok özür diliyorum skdjsal) from: <a href="http://www.anadoluyakasi.gen.tr/FotoGaleri/fotoDetay.asp?fotoID=1300&amp;fotoBaslik=kay%C4%B1k">anadoluyakasi.gen.tr</a></figcaption></figure><p><strong>3) İş yerinde her yaptığınızı düzeltmeye çalışan biri de olabilir. Yanından kaçın ama bozulmayın, onunki de kültürden olabilir:</strong></p><p>Bu durumu Tayvan’daki ilk işimde yaşamıştım. Önceleri ne yapsam 300 ton eleştiri alıyordum ve düzeltmem gereken noktalar önüme yığılıyordu. Başka bir ülkede ilk işim olduğu için başlarda “Dur düzelteyim madem” diyordum ama sonra fark ettim ki bu öneriler hiçbir şeyi daha iyi hale getirmiyordu. Ve sadece bana değil, tüm çalışanlara sürekli bir müdahale durumu vardı.</p><p>Tuhaf ama gerçek bilgi, Çinliler ile çalıştığınızda kafalarında çok katı bir doğru yol olduğunu ve alternatif yollara açılmakta gerçekten zorlandıklarını görebilirsiniz. Onların doğru yoluna tamamen uymanızı beklediklerini de görebilirsiniz. Bunu da kötü bir niyetle yapmıyorlar, sadece iş yaşamında farklı açılardan bakmakta zorlanıyorlar genelde. O nedenle dağlar kadar düzeltilecek nokta ile karşınıza çıkıp aklınızı alabilirler. Aylar süren bir he deyip geçme deneyiminin ardından yazıyorum, pek üstünüze alınmayın bence.</p><p>Anlayacağınız, kafede, barda, restoranda çok güzel anlaşabileceğiniz yabancılarla aynı yerde çalışmak o kadar da kolay olmuyor bazen. Yine de başka kültürden gelenlerle sohbet etmeye nasıl alışıyorsak, çalışmaya da alışıyoruz. Siz de böyle sorunlar yaşıyorsanız hiç dert etmeyin o yüzden.</p><p>Şimdilik üç madde ile sonluyorum bu yazıyı ama sizin de farklı kültürlerle ilgili deneyimleriniz veya gözlemleriniz varsa duymayı çok isterim.</p><p>Bir de ı, ü harflerim ile parantez işaretim olmaksızın yazdığım emek dolu bu yazıyı beğendiyseniz paylaşırsanız sevinirim.</p><p>Sağlıcakla kalın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://www.youtube.com/channel/UCwZKCd0LIjDkVbPMt7-UOgQ?sub_confirmation=1"><strong>Youtube</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3a8b72d898f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ayr%C4%B1-i%CC%87%C5%9F-d%C3%BCnyalar%C4%B1n%C4%B1n-i%CC%87nsanlar%C4%B1y%C4%B1z-e3a8b72d898f">Ayrı İş Dünyalarının İnsanlarıyız</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Yılda Elli Kitap: Şubat (14/50)]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-y%C4%B1lda-elli-kitap-%C5%9Fubat-14-50-5eb07eeadcad?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5eb07eeadcad</guid>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[hemingway]]></category>
            <category><![CDATA[goodreads]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Mar 2018 12:25:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-21T01:18:27.893Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8dcSa4QxMViy_m-DMkf4BA.jpeg" /></figure><p>Bu ayın başında radikal bir kararla Kamboçya’ya taşınmaya karar verdiğim için okumak ve yazmak epey zorlu hale geldi. Bu yüzden biraz gecikmeyle de olsa, karşınızda daha olaysız geçen Şubat ayının kitapları:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/268/0*CSbIdKXaWHsR1Pa-.jpg" /></figure><h4>1. The Girl On the Landing — Paul Torday (2009):</h4><p>Kitabın ana karakteri Michael Gascoigne, tam bir rutin adamı. Hatırı sayılır miktarda parası olmasına rağmen hemen her gün aynı şeyleri yapan, aynı şeyleri giyen ve aynı kulübe giden sıkıcı bir bey. Eşi Elizabeth de kendisiyle neye girdiğini bilerek evlenmiş, paradan yana dertleri olmamasına rağmen kendini evden dışarı atmak için çalışan bir kadın (Michael miras sayesinde çalışmıyor mesela). Birlikte dünyanın en heyecansız evliliğini oluşturmuşlar, yuvarlanıp gidiyorlar.</p><p>Ta ki bir gün, Michael misafiri oldukları evin bir portresinde genç bir kız görene kadar. Bu kızı hatırlıyor gibidir ama nereden olduğunu çıkaramaz. Tekrar baktığında kızı göremez ama o günden sonra Michael’ın tavırları değişmeye başlar. Spontane davranan, heyecan verici bir adama dönüşür yavaş yavaş. Aniden Roma’ya alınan biletler, sürprizler…Eşi doğal olarak önceleri çok mutludur, eşine yeniden aşık olur. Fakat sonra dolaplarında Michael’a ait kullanılmamış ilaçlar bulur.</p><p>Kitap Michael’ın değişimini her iki karakterin bakış açısından görmemizi sağlıyor. Belki de bu nedendendir ama çok garip ve tüyler ürpertici bir kitap olmuş. Hem de ucuz korkutucu numaralarla değil de tuhaf bir tekinsizlik havası vererek yapmış bunu. Ben çok beğendim ama herkese hitap etmeyebilir.</p><p>Goodreads puanı: 3.58</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/315/0*kyW3Eaa5AmFg6lUt.jpg" /><figcaption>ööööf -_-</figcaption></figure><h4>2. Hemingway’s Girl — Erika Robuck (2012):</h4><p>Hemingway ailesinin Florida’daki evinde hizmetçi olarak çalışmaya başlayan fakir ama gururlu genç kadın Hemingway’den çok etkilenir. Ama başka bir genç adam da (en azından henüz evlenmemiş biri) aklını çelmektedir. Genç kadın ne yapacaktır?</p><p>Şubat ayının en zayıf halkası bu kitap oldu. Normalde tarihi kurgu kitaplarına bayılırım. Su gibi okurum böyle kitapları. Ama Hemingway’s Girl ne yazık ki öyle olmadı. Yazar sağ olsun Hemingway’i çok araştırmış ve bence karakterini hiç tanışmamış biri olarak inanılır şekilde aktarmış. Ama ne yazık ki kendisinde herhangi bir yazım yeteneği yok sanırım (Aslında tekrar baktım, bu yazarın başka bir kitabını çok beğenmiştim). Açıkçası kitap Grinin Elli Tonu serisinin Hemingway versiyonu gibi olmuş. Ama içinde bulunduğu çağdan ötürü yasağımsı ilişkileri SÜREKLİ bir yüz kızarması, ateş basması ve ikilinin uzaktan birbirlerine hmfs hmfs diye bakmasından oluşuyor. Gerek klişe konusu, gerek anlatım tarzıyla “yazıklar olsun” listeme giren bu kitabı önermiyorum ve sıradaki kitaba geçiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/0*s2Tri9CcxJrFRH3d.jpg" /></figure><h4>3. Yemen’de Somon Avı (Salmon Fishing in the Yemen) — Paul Torday (2007):</h4><p>The Girl on the Landing’i okuduktan sonra Paul Torday’in diğer kitaplarına bakayım dedim ve öğrendim ki filmi de çekilen Yemen’de Somon Avı kitabını yazmış.</p><p>Kitabın ana karakteri Dr. Alfred Jones balıkçılık alanının en iyi bilim adamlarından ve aynı zamanda yine sevgisiz ve sıkıcı bir evlilik içinde. İngiliz bürokrasisinin oyunlarına kurban düşerek kendisini çok zor bir projenin içinde buluyor: Yemen’in vadilerinde somon avcılığını geliştirmek.</p><p>Bu kitap Paul Tordey’in stilinde yazılmış olsa da ilk okuduğum kitaptan tamamen farklı bir tondaydı. Daha komik ve taşlamalı bir üslubu vardı. İngiliz olsam daha çok hoşuma giderdi gibi geldi.</p><p>Goodreads puanı: 3.51</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/309/0*CNUCMHhtMhWE4xap.jpg" /></figure><h4>4. Dear Thing — Julie Cohen (2013):</h4><p>Dramanın oluk oluk aktığı böyle kitaplara hayır diyemiyorum. Aşk-ı Memnu’nun daha gerçekçi karakterli halini kitap olarak okumak gibiydi. Ve konusu da Aşk-ı Memnu’dan tamamen farklıydı. Neden Aşk-ı Memnu’yu örnek verdim bilmiyorum.</p><p>Neyse, kitabımızın üç ana karakteri var. Bunlardan ikisi Ben ve Claire, mük-kem-mel bir çift kendileri. Evde tek bir toz tanesi bulamayacağınız, herkesin tüm kıyafetlerinin her an ütülü ve temiz olduğu bir hayat yaşıyorlar. Tek sorun var, çocukları olmuyor. Ben’in en yakın arkadaşı da üçüncü ana karakter, Romily. Bu da kirli pasaklı, tatlı bir kadın. Zamanında kaza kurşunuyla çocuk sahibi oluvermiş ve hayatı boyunca Ben’e gizlice aşık halde yaşamış. Bir gün Romily bir salaklık yapıp “Ya isterseniz ben size taşıyıcı anne olayım, Ben’in spermlerini kullanırız olur biter.” diyor. Ve kitabın geri kalanını “YAPMA ANNEM, YAPMA CANIM” diyerek okuyorsunuz.</p><p>Böyle bir konudan güzel bir kitap, derin karakterler çıkarmak her yazarın yapabileceği bir şey değil. Aferin Julie’ciğim, öneriyorum.</p><p>Goodreads puanı: 3.91</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/274/0*D-a0pSYMmvhUu0Tq.jpg" /></figure><h4>5. More Than You Can Say — Paul Today (2011):</h4><p>Yine bir Paul Torday kitabıyla devam ediyoruz. Kitap, Orta Doğu’daki görevinden büyük travmayla dönmüş eski asker Richard Gaunt’un türlü serserilikleriyle başlıyor. Ama tabii yine de bir İngiliz beyefendisi, serseriliğini takım elbiseyle kulüplerde yapıyor. O kadar kumarbaz ki, birisi öğlene kadar Londra’dan Oxford’a kadar yürürsen kazandığın parayı ikiye katlarım deyince gece vakti yollara düşüyor. Ama kendisini Oxford’dan çok farklı dünyalarda buluyor.</p><p>Paul Torday çifte konu anlatmayı seven bir yazar ve bu kitabında İngiltere’nin Orta Doğu’daki askeri varlığına ne kadar karşı olduğunu görebiliyorsunuz. Ayrıca düz beyaz adama kıyasla Orta Doğu halkına çok daha fazla empati gösteriyor kendisi sanırım.</p><p>İlginç bir kitap.</p><p>Goodreads Puanı: 3.44</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/333/0*F0PtB1r1fxsR31OD.jpg" /></figure><h4>6. The Guinea Pig Diaries: My Life as an Experiment — A.J. Jacobs (2009):</h4><p>A.J. Jacobs’un bu kitabı, adını kendi hayatını çeşitli deneylerde kobay olarak kullanmasından almış. Mesela radikal dürüstlük diye bir felsefeyi denediği bir ay boyunca hiçbir şekilde yalan söylememiş, beyaz yalanlar dahil olmak üzere (bu bölümün adı “Bence şişmansın”, okurken gerildim). Ya da yine bir ay boyunca eşinin her ama her istediğini yapmış. Böyle çeşitli deneylerden ve deneylerden çıkardığı komik sonuçlardan oluşuyor kitap. Bence okuması keyifliydi.</p><p>Goodreads puanı:3.69</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/251/0*-9YVBRr8wAZDnW9N.jpg" /></figure><h4>Bir Gün (One Day) — David Nicholls (2009):</h4><p>Dexter ve Emma 15 Temmuz 1988&#39;de mezuniyet gününde tanışıyorlar. Mezun olup kendi yollarına gitmeden önce beraber geçirecekleri bir günleri var. Günün sonunda iletişimi koparmama kararı alıyorlar ve biz de 20 yıl boyunca bir gün, 15 Temmuz günü ilişkilerinin nerede olduğunu görüyoruz.</p><p>20 yıllık ilişkinin yılda tek günde anlatılması bence epey orijinal ve güzel olmuş. Kitabın hem eğlenceli ve zeki bir dili var, hem de karakterlerden birini zaman zaman bıçaklamak isteseniz de aynı zamanda haline üzülebiliyorsunuz. Böyle yazabilmek de ayrı bir yetenek.</p><p>Bu kitabın filmini yıllar önce izlemiştim, Anne Hathaway oynuyordu. Hem kitabı, hem de filmi öneririm.</p><p>Goodreads puanı: 3.77</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://www.youtube.com/channel/UCwZKCd0LIjDkVbPMt7-UOgQ"><strong>Youtube</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5eb07eeadcad" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-y%C4%B1lda-elli-kitap-%C5%9Fubat-14-50-5eb07eeadcad">Bir Yılda Elli Kitap: Şubat (14/50)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sizinkiler 200.000 yıl önce neredeymiş?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sizinkiler-200-000-y%C4%B1l-%C3%B6nce-neredeymi%C5%9F-1636dea97438?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1636dea97438</guid>
            <category><![CDATA[soy-ağacı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[e-devlet]]></category>
            <category><![CDATA[dna]]></category>
            <category><![CDATA[test]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Feb 2018 13:42:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-09T13:42:57.015Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d0p8miBXeg-_EO6d85YJQw.jpeg" /><figcaption>belki büyük büyük büyük büyük büyük…annem de Tayvan’ın çiçeklerini koklamıştır</figcaption></figure><p>E-devletten soy ağacımızı öğrenebilmek müthiş bir şey değil mi? Çok güzel bir iş yapılmamış mı? ❤ Ben de çoğumuz gibi bu tip bilgilere meraklı olduğumdan, duyduğumdan beri söz konusu sayfaya girmeye çalışıyorum. Ancak dün geceden beri uğraşmama rağmen, halen dedelerimin dedeleri neredendi öğrenemedim.</p><p>Fakat ikide bir sayfayı yenilerken atalarımızla ilgili başka bir güzelliği hatırladım. Belki duymuşsunuzdur. National Geographic’in Genographic Projesi, yolladığınız DNA örneğinden 200,000 yıl kadar geriye giderek, o günlerde atalarınızın nerede yaşadığına ve nerelere göç ettiklerine ışık tutuyor. Hatta hangi dahilerle uzaktan akrabalığınız olduğunu bile öğrenebiliyorsunuz.</p><p>Fakat baba tarafından aile ağacınızı detayıyla öğrenmek için Y kromozomuna ihtiyacınız olduğundan, kadınsanız (XX) ve erkek kardeşiniz (XY) varsa, kendisinin ağzına swab çubuğu sokuşturup daha detaylı sonuçlar alabilirsiniz.</p><p>Sonrasında bu sonuçları bağışlayıp bilimsel çalışmalarda kullanılmasına izin verebilirsiniz. Daha çok sonuç paylaşıldıkça aile ağaçları detaylanıyor ve yeni dallar oluşuyor. Üstüne insanlığın geçmişine dair yeni bilgiler ortaya çıkıyor. Çok güzel bir şey değil mi? Oturduğum yerden heyecanlanıyorum.</p><p>Gelelim üzücü kısmına. Genographic, e-devlet hizmetinin aksine paralı bir test ne yazık ki. Hatta tamı tamına 150 dolar istiyorlarmış, şimdi baktım. Yine de öğrenebileceklerimizi düşününce elimizin rahat olduğu bir sırada almaya değer. Kendimize süper bir doğum günü hediyesi çıkabilir buradan mesela.</p><p>Yazımı iyice reklama çevirmişken linki de şuraya bırakayım:</p><p><a href="https://genographic.nationalgeographic.com/">National Geographic Geno DNA Ancestry Kit | Human Migration, Population Genetics</a></p><p>Buradan benim anlatmaya üşendiğim her şeyi öğrenebilirsiniz. Size ve atalarınıza sevgilerle.</p><p>Instagram’dan takip etmek isterseniz:</p><p><a href="https://www.instagram.com/runawayturk/">Özge Erdem (@runawayturk) * Instagram photos and videos</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a><strong><em> </em>|<em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/mediumturkiye"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1636dea97438" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sizinkiler-200-000-y%C4%B1l-%C3%B6nce-neredeymi%C5%9F-1636dea97438">Sizinkiler 200.000 yıl önce neredeymiş?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İlgilisine Ufak Çince Bilgileri: Tonlar]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87lgilisine-ufak-%C3%A7ince-bilgileri-tonlar-16d5580c1dfd?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/16d5580c1dfd</guid>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[yabancı-dil]]></category>
            <category><![CDATA[çince]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 02 Feb 2018 20:52:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-02T20:52:17.133Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/625/1*NvTpaHammNXR_ixqENL32g.jpeg" /><figcaption>dördüncü tonu diktatör gibi görünmeden söyleyemiyorum</figcaption></figure><p>İş hayatının hırslı ve hevesli insanlarının İngilizceden sonraki bir numaralı tercihi, bir milyar dünyalının anadili Çinceye sizin de ilginiz varsa doğru yere geldiniz (Yazar Kızılay’da Çince dil kursu mu açacaktı?).</p><p>Ana dili Mandarin Çincesi olan Tayvan’da, bir buçuk yıldır bu dille yakın ilişkiler içindeyim. Her gün çevremde duyuyorum, üstüne dil kursuna gidiyorum. Bu süreçte paylaşmak istediğim birkaç ufak tüyom var. Bugün Çincenin en önemli noktalarından biri olan tonlardan bahsedeceğim biraz.</p><p>Çincede toplamda 4 farklı ton var. Bir yabancının mükemmele ulaşmasının epey imkansız olduğu bir nokta bu tonlar. Ve bana sorarsanız Çinceyi çetrefilli bir dil haline getiren tek şey de bu tonlar olur aynı zamanda, karakterler o kadar da sıkıntı değil. Çünkü tonlarda kötüyseniz, doğru heceleri seçseniz bile yerel halk sizi anlayamıyor. Bu bana başta çok garip gelmişti. Bir yabancı Türkçe konuştuğunda, ne kadar çat pat konuşsa da ne demek istediğini anlarız, değil mi? Tayvan’da ilk derdimi anlatma denemelerimde karşımdaki suratların soru işareti aldığını gördüğümde şaşırmıştım. “Tamam, güzel konuşmuyorum da hiç mi tahmin edilmiyor?” diye düşünüyordum.</p><p>Çince öğrenmeye devam ettikçe anladım ki Tayvanlılar bana gıcıklık yapmıyormuş. Tamamen hecelere bağlı bu dilde her hece tonlara bağlı olarak tamamen farklı anlamlar alıyor ve birden fazla heceyi yanlış tonda söylerseniz, cümleniz onlar için tamamen anlamsız hale geliyor. Ben derdimi biraz biraz anlatabilecek durumda olsam da tonları düzgün telaffuz etmenin yakınında bile değilim. Zaman geçtikçe tonlarım düzelse de biraz karmaşıklaşan her cümlem Tayvanlıların anlamak için çaba göstermesini gerektiriyor. Türkçemize çok uzak durumlar bunlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/785/1*TLm2NyzD3zdfggdkUpH-IA.png" /><figcaption>Dört tonun çizelgesi. Birinci ton düz ve tiz giderken, ikinci son anda ona ulaşıyor. Dördüncü biraz azarlar gibi. Üçüncü biraz bizim “ğ”nin dramatik söylenmiş hali gibi biraz.</figcaption></figure><p>Size bu farklı anlam olayını en klasik örneğiyle açıklayayım. “Ma” hecesini grafikteki ilk tonla (mā) söylerseniz “anne” anlamına geliyor. İkinci yükselen tonla söylerseniz (má) anlamı “keten”. Üçüncüyle söylediğinizde (mǎ) “at”, dördüncüde ise (mà) “azarlamak” anlamında. Bir de nötr ton var, biz nasıl söylersek öyle söyleniyor bu. Bunun anlamı bizdeki “mı/mi” soru edatıyla aynı. Farklı anlamdan geçilmiyor anlayacağınız.</p><p>Yani Çince öğrenirken yapılacak en iyi şey, ana dili Çince olan birinden öğrenmek olur. Zaten anadili olmadığı halde Çince öğretmeye kalkan donanımda ve yürek yemişlikte birine rastlamak da zor olacaktır.</p><p>Çinceye büyük ilginiz varsa ve olay yerinde öğrenmek istiyorsanız daha da iyi. Devamlı pratik yapma imkanı bulmanız sizi çok hızlandıracaktır (diğer tüm dillerde olduğu gibi tabii). Duyduğuma göre Çin’in bazı bölgeleri çok fazla “rrr” sesi kullandığı için anlaşılması biraz zor olabiliyormuş. Tayvanlılar da “ş” sesini çıkarmıyor hiç. Ama nereye giderseniz gidin okulunuz size İstanbul Türkçesinin Çince versiyonu olan Standart Çinceyi öğretecektir.</p><p>Umarım yazı ilginizi çekmiştir. Nelerle uğraştığımı duymak isterseniz Çince bir tekerleme:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F5TuVL3mlBR4%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D5TuVL3mlBR4&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F5TuVL3mlBR4%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/545367dfeef0b83cf52d3369bbcbf483/href">https://medium.com/media/545367dfeef0b83cf52d3369bbcbf483/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a><strong><em> </em>|<em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/mediumturkiye"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=16d5580c1dfd" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87lgilisine-ufak-%C3%A7ince-bilgileri-tonlar-16d5580c1dfd">İlgilisine Ufak Çince Bilgileri: Tonlar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Yılda 50 Kitap: Ocak (7/50)]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-y%C4%B1lda-50-kitap-ocak-7-50-e6714173280d?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e6714173280d</guid>
            <category><![CDATA[öneri]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[goodreads]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Feb 2018 04:27:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-01T05:33:36.133Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/1*JaO2fKHG_9SF3En0Yjs4hQ.png" /></figure><p>Bu sene amacım 50 kitap okumak. Hem motivasyon olsun, hem de kitapseverlere fikir olsun diye her ay sonunda okuduğum kitaplar hakkında iki çift laf etmeye çalışacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*Fga9Pk-HKnL1uXfW49JwsQ.jpeg" /></figure><ol><li><strong>11/22/63 — Stephen King (2011):</strong></li></ol><p>(Goodreads puanı:4.29)</p><p>Stephen King’le ergenlik yıllarımda Mahşer (The Stand) kitabını okuyarak tanışmıştım. Kitaptan o kadar etkilenmiştim ki, bu adam ne yazdıysa okumaya başlamıştım. Bu sayede anlamıştım ki Stephen King’den okuyacaksak güzel seçmek lazımmış. Bir kitabı müthiş yazıyor ama sonraki kitapta acayip saçmalayabiliyor. Adeta çevresinde adamcağıza “Stephen, lütfen katil arabalarla ya da katil bitkilerle ilgili kitap yazma:(” diyen biri kalmamış. Ama bu kitaba gelirsek, ben çok başarılı buldum.</p><p>Spoilersız özetlersek, kahramanımız bir tür zaman portalı kullanarak 1950&#39;lerin sonlarına zaman yolculuğu yapıyor. Tanıdığı insanların acılı geçmişlerini değiştirmekten, Kennedy suikastını önlemeye kadar çeşitli azimli planları var. Tabii geçmiş değiştirilmek istemiyor, her adımda kendisine yokuş çıkıyor. Ama bizimki çok azimli, çünkü mantığına göre Kennedy ölmeseydi Vietnam savaşı yaşanmazdı, dünya genel olarak çok daha güzel bir yer olurdu. Normalde tüm dünya sorunlarını Amerika’da düzelten kitapları itici bulsam da bu kitapta o sinir bozan üslup yoktu. Suikastların genel olumsuz etkisinden bahsediyordu kitap daha çok, Franz Ferdinand suikastıyla başlayan 2. Dünya Savaşı gibi mesela.</p><p>Dünyalığını çoktan yaptığı halde halen oturup 700–800 sayfa kitap yazan Stephen King’in bu kitabı da oldukça uzun. 800 küsur sayfa, vallahi büyük emek. Ama gözünüzü korkutmasın, çok akıcı. Öneriyorum ve listede ilerlemeye devam ediyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e4WiQbgrl1FnU2mXiDm4MQ.jpeg" /><figcaption>Asimov düğün fotoğrafçısı stilinin kurbanı iken</figcaption></figure><p><strong>2. Caves of Steel , the Naked Sun, the Robots of dawn— Isaac Asimov (1954, 1956, 1983):</strong></p><p>(Goodreads puanları: 4.14, 4.13, 4.13)</p><p>Bu ay Robot serisinden üç kitap okudum. Üçünün de temelde konusu aynı. Robotları sevmeyen polisimiz, robot partneri ile çeşitli cinayetleri çözmeye çalışıyor.</p><p>Asimov’un kurguladığı gezegenler ve gezegenler arası politikalar çok ilginç fakat muhabbetler ÖLÜMCÜL. Sonlara doğru “Tamam canım, evet mantık çok güzel, tamam mantıklısın YETER.” diyerek okudum. Bak yazarken düşününce içim daraldı.</p><p>Tabii 50&#39;li yıllarda bunları ne güzel düşünmüş, ne güzel bulmuş. Ama robotlara aşık değilseniz bu kitapları çok da önermiyorum. Bunlar yerine neler neler var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MictktyGA_0YQA1ZAZougg.jpeg" /></figure><p><strong>3. How to Live Safely in a Science Fictional Universe — Charles Yu (2010):</strong></p><p>(Goodreads puanı: 3.38)</p><p>Hikaye şöyle başlıyor. Kahramanımız, bir gün zaman makinasıyla kaçıp giden babasını bekliyor devamlı. Monoton bir hayatı var. Bu monoton hayatı şu şekilde mahvediyor: Zaman makinasını servise bırakırken gelecek versiyonuyla karşılaşıyor. Ve panikleyip gelecek versiyonunu öldürerek kendisini çirkin bir zaman döngüsünde buluyor.</p><p>Bizimki bu zaman döngüsünden kurtulmaya çalışırken bir yandan da geçmişini gözden geçiriyor ve babasını arıyor.</p><p>Tayvan asıllı yazarın ilk kitabıymış ve henüz Türkçeye çevirisi yapılmamış. Ama İngilizcesi akıcı ve kolay anlaşılır (fizik teoremli kısımlar hariç, oralar beyin yakıyor). Kitaba başladığımda çok hoşuma gitmişti. Bir Otostopçu’nun Galaksi Rehberi tadında eğlenceli bir üslubu vardı. Ama sonradan “aile ve akıp geçen zaman” konularına biraz fazla odaklandı ve kitap ağırlaştı. Keşke öyle yapmasaydı ama yine de anlatımı çok güzel ve çok tatlı kısımları var. Biraz öneriyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*wfaJ4Sg4uZFdPKRNIyFAkA.jpeg" /><figcaption>❤</figcaption></figure><p><strong>4. Dogs of Babel (Babil Köpekleri) — Carolyn Parkhurst (2003):</strong></p><p>(Goodreads puanı: 3.56)</p><p>Ocak ayının favorisi, gönlümün efendisi Babil Köpekleri, derdi çok büyük bir adam hakkında. Paul Bey bir akşam iş dönüşü evini polislerle dolu buluyor. Öğreniyor ki arka bahçelerindeki elma ağacına çıkan eşi, ağaçtan düşerek hayatını kaybetmiş. Polisler, düşme şeklinden dolayı olayın intihar değil kaza olduğunu anladıklarını söylese de Paul Bey bu tuhaf ölümü kabullenmekte zorlanıyor.</p><p>Sonra başka tuhaflıklar da keşfediyor. Mesela eşi ölmeden önce kitaplıktaki tüm kitapların yerlerini değiştirmiş ve kocaman bir biftek pişirip elleriyle yemiş (ya da köpeklerine vermiş). Tüm gün eşiyle takılan köpeklerinin görgü tanığı olduğunu fark eden Paul, neler olduğunu anlamak için köpekçiğe konuşmayı öğretmeye karar veriyor. Bir yandan da evliliklerini hatırlıyor bu süreçte.</p><p>Şimdi konusunu yazarken bile içim üzüldü. Ama okurken içinizi karartmayacak bir kitap bence. Buradan Carolynciğime kucaklar yolluyorum ve kitabı öneriyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/470/1*NP_LfVWkqgegKVF228eQBw.jpeg" /><figcaption>bu kitabın filmi de çekilmiş ama acayip kötü olmuş</figcaption></figure><p><strong>5. Before I Go to Sleep (Uyuyana Kadar) — S.J. Watson (2011):</strong></p><p>(Goodreads puanı: 3.88)</p><p>Bu kitabı öylesine seçmiştim ama çok güzel çıktı. Ufuklar açtığı falan yok ama KAÇ ANNEM KAAAÇ diyerek ve olayın içine girerek okuyorsunuz.</p><p>50 ilk öpücük filmini biliyorsunuzdur. Filmdeki kadın her sabah aynı güne uyanıyordu. Bu da onun korkutucu versiyonu. 47 yaşında bir kadın her sabah kendini 20lerinde zannederek uyanıyor. Eşini, hayatını, hiçbir şeyi hatırlayamıyor. Günlükleriyle ortaya çıkardığı tuhaf tutarsızlıklar var hayatında ama belki paranoya yapıyor, bilemiyoruz.</p><p>Bence İngilizler bu kadar kibar olmasaydı çok daha kısa bir kitap olabilirdi. Ama herkes o kadar görgülü ki insan kimseye psikopatlığı konduramıyor. Tam yolculukta, tatilde, bir çırpıda okumalık kitap. Bence okuyun yani.</p><p>Ocak ayının okumaları bu kadar. Umarım faydası olur. Sağlıcakla kalın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a><strong><em> </em>|<em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/mediumturkiye"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e6714173280d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-y%C4%B1lda-50-kitap-ocak-7-50-e6714173280d">Bir Yılda 50 Kitap: Ocak (7/50)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kuru Fasulye Sendromu]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kuru-fasulye-sendromu-b91f51a25027?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b91f51a25027</guid>
            <category><![CDATA[kuru-fasulye]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[sendrom]]></category>
            <category><![CDATA[etli-kuru-fasulye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Jan 2018 18:55:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-24T18:55:12.013Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7D_VVXWioEGxumXce78WvA.jpeg" /><figcaption>Bir yılbaşı gecesi Türkiye’nin ekmek banmalı tuzaklarına düştüm</figcaption></figure><p>2017 Türkiye’ye hiç gitmeden geçirdiğim ilk yıldı. Google’a Türkiye’ye en uzak ülke hangisidir yazıp ilk sonuca taşınayım demiş gibi (şimdi hakikaten baktım, en uzak ülke Yeni Zelanda’ymış) Tayvan’da yaşamaya başlayınca, kendi ülkeni ziyaret etmek zor oluyor. O kadar da zor değil aslında ama ne yalan söyleyeyim, yıl boyu Türkiye’yi pek özlemedim. Tüm seyahat şanslarımı Asya’yı eşek gibi dolaşmak için kullandım. Bir sürü güzel yer gördüm ve dediğim gibi, Ankara ayazında üşümediğim için pişman değildim.</p><p>(Kalpsiz kadın, peki ya ailen, arkadaşların?? diyebilirsiniz. Onları özledim valla. Ama uzun yıllar önce, ailemle en ideal, kibar ve sınırlara saygılı ilişkimizi aramızda en az 50 kilometre varken sürdürdüğümüzü fark ettim. Özellikle ailemle beş gün yüz yüze görüştükten sonra, o 50 kilometreyi şiddetle aramaya başlıyorum. Görüntülü görüşmelerdeyse şeker gibi geçiniyoruz. Arkadaşlarımla da sosyal medyada ne varsa kullanarak görüşmeye devam aynı şekilde.)</p><p>Neyse, işte böyle born to be wild bir yıl geçirdikten sonra (yazar çoğunlukla evde çikolata yiyordu), yılbaşında da son anda bir çılgınlık yapıp Taipei’ye gitme ve üstüne bir de cimrilik yapıp otelde kalacağımıza aynı gece otobüsle kendi şehrimize dönme planı yaptık arkadaşlarımla (şu an zaman yolculuğu yapabilsem gidip 30 aralık özgesine tokatı basarım). Gittik Taipei 101 binasının önüne. Oradaki 394832093529342 Tayvanlının arasına karışıp Çince geri sayım yaparak (8…9…7…5…6…3…2…1 diye saymak, sayamamak) yeni yıla girdik. Havai fişek gösterilerini izledik. Sahiden güzel yapmışlar bu arada. Gösteriden sonra 394832093529342 Tayvanlıyla aynı anda olay yerinden ayrılmak epey zor oldu ama olsun.</p><p>Bizim şehre dönmeden önce biraz eğlenelim diyerek gittiğimiz mekanda langırt masası vardı ve 2018 yılının ilk saatlerini langırt oyununda inanılmaz yetenekli olduğumu anlayarak geçirdim. Biliyorum kendimize inanılmaz yetenekli demek çok itici bir olay. Ama emeklemeye başladığımdan beri fiziksel aktivite gerektiren olaylarda rezalet ötesi performans sergilemiş biri olarak, hayatımda ilk defa el göz koordinasyonu gerektiren bir aktivitede süperdim. Yani ya ben süperdim ya da Tayvanlı rakiplerim çok kötüydü. İkincisi daha muhtemel ama kendime süper deyip geçiyorum müsaadenizle:DDDD</p><p>Gece bildiğiniz güzel geçiyordu. Birkaç saat sonra, hazır mekanda langırt oynayan herkeste nefret uyandırmışken, yavaş yavaş kendi şehrimiz Kaohsiung’a doğru yola çıkalım dedik. Otobüs garına vardığımızda yürümek zordu, çünkü insanlar yerlerde yatıyordu. Evsiz gibi de değillerdi ama yine de yerdeydiler. Kah telefonlarıyla oynuyor kah uyuyorlardı. “Bu Taipei’ye özgü yeni bir moda mı acaba?” gibi saf düşüncelerle bilet gişesine yöneldik ve orada olayın nedenini anladık. Bir sürü insan bizim gibi bir geceliğine Taipei’ye gelmişti ve tüm biletler bitmişti. En erken bilet sabah 6:50&#39;deydi. Aslında o bileti almayıp otel bakmalıydık ama o bileti aldık. Yere oturup diğer otel cimrilerinin arasına yayıldık. Diğer arkadaşlarım hemen usul usul uyumaya başladı ama benim gibi bir huzursuz asla optimum koşullar sağlanmadıkça uyuyamaz. O nedenle Türkiye’de kanallarda ne varmış diye baktım telefondan. O Ses Türkiye vardı. Çok kötüydü. Seçtikleri şarkılar, muhabbetler tüylerimi ürpertiyordu. Ama 15 dakika kadar izledim, belki kötü kısmına denk gelmişimdir. Neyse, televizyondan bir şey çıkmamıştı ama ben Türklü bir şeyler izlemek istiyordum. İşte o anda aklıma kuru fasulye geldi. Aslında son zamanlarda kuru fasulye-pilav ikilisi sık sık aklıma geliyordu. Açtım Youtube’u, kuru fasulye tarifi videolarını izlemeye başladım. Ve tüm Türkiye özlemim baraj kapaklarını o anda açtı. Kuru fasulyeyi sarmalar, sigara börekleri takip etti. Arkadaşlarım uyandığında şöyle bir manzarayla karşılaştı:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FMk7joJ3ekWIq8cHhT4PUQ.jpeg" /><figcaption>gurbet o’clock</figcaption></figure><p>Arkadaşlarımın beni yemek tarifi videolarından uzaklaştırmasıyla ruh halim düzeldi. Hepimizin bir tarafı tutulmuştu ama mutluyduk. Mutluyduk mutlu olmasına da, o kuru fasulye özlemi sinsice içimde kalmıştı.</p><p>Yılbaşından bugüne ileri saralım. Neredeyse bir ay oldu, ben hala sulu yemekleri önüme çekip EKMEK BANMAK istiyorum. Yoğurdumu kovayla almak, çubuk kraker yemek istiyorum (burada o da yok). Cici bebeyi sütle bulamaç haline getirip kaşık kaşık yemek istiyorum. Mercimek köftesini marulla sarmalamak istiyorum. En çok da ailemle oturup eski Türk filmleri izlemek istiyorum.</p><p>Sıla özlemi, gurbetlik? Artık her neysen, hayatıma Saniye Annenin etli kuru fasulye videosuyla girdiğin için sana da ayrıca teşekkür ediyorum.</p><p>Türkiye’yi ve fasulyeyi özleyen herkese sevgilerle:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FM0UV_Y2ggI0%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DM0UV_Y2ggI0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FM0UV_Y2ggI0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3a30a76211acccd5c3fced8455e0fbbf/href">https://medium.com/media/3a30a76211acccd5c3fced8455e0fbbf/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><strong><em>Blog ailemize sen de katıl! </em></strong>|<strong><em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin">Podcast</a>| <a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU">Slack</a> | <a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye">Facebook</a> | <a href="https://twitter.com/mediumturkiye">Twitter</a> | <a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/">Instagram</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b91f51a25027" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kuru-fasulye-sendromu-b91f51a25027">Kuru Fasulye Sendromu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tayvan mevsimleriyle]]></title>
            <link>https://medium.com/series/tayvan-mevsimleriyle-251302714d11?source=rss-e05b46dbf602------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/251302714d11</guid>
            <dc:creator><![CDATA[runaway turk]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Dec 2017 13:22:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-14T13:24:57.940Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wh8Qs437Qox4_O0NjSrmHw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wtaaDtQK4EBdJ47gPCGfwA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c-BmM8Ay6IEIQQEVi6mj4Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QITyFRhhaxOsKgAOzPhGfw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_Zfp-AQn66SZHzB2qOYvzA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=251302714d11" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>