<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Panupong Simto on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Panupong Simto on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@runmalware?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*jbqmBO0Cym4fPJIG.</url>
            <title>Stories by Panupong Simto on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@runmalware?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:34:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@runmalware/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ผมหยุดเขียนบทความที่ medium แล้วครับ]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/%E0%B8%9C%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-medium-%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A-1dc70f98678f?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1dc70f98678f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 16 Apr 2025 03:48:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-16T03:48:01.416Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ follower ทุกท่าน</p><p>วันนี้ 16 เมษายน 2568 (Wednesday 16 April 2025)</p><p>ผมขอประกาศว่า ผมจะหยุดเขียนบทความที่ medium นี้แล้วนะครับ ผมจะทำการเขียนบทความในเว็บไซต์ของผมเอง คือ <a href="https://www.runmalware.com/">https://www.runmalware.com</a></p><p>จะทยอยเขียนเรื่อยๆ ทั้งเรือง Cyber Security / Computer Architecture / Reverse Engineer</p><p>เหตุผลก็มีหลายอย่าง แต่หลักๆ คงเป็นเพราะอยากเรียบเรียงเรื่องราวไว้เยอะกว่านี้ซึ่ง medium ยังให้ไม่ได้</p><p>บทความเดิมๆ ที่ medium ที่ผมเคยเขียนไว้นี้ก็จะปล่อยไว้แบบเดิม แต่จะไม่เขียนอะไรใหม่เพิ่มแล้ว ต้องขออภัย follower ด้วยนะครับ และต้องกราบขอบคุณมากๆ ที่กดติดตาม / คอมเม้น / แชร์บทความ จาก medium ที่ผมเขียนไว้ ขอบคุณมากจริงๆ ฝากเว็บไซต์ผมด้วยนะครับ</p><p>ขอบคุณทุกท่านครับที่ติดตามครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1dc70f98678f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เพื่อตัวเอง 01: Windows User Mode vs Kernel Mode]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%87-01-windows-user-mode-vs-kernel-mode-772b623686e7?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/772b623686e7</guid>
            <category><![CDATA[edr-evasion]]></category>
            <category><![CDATA[windows-internals]]></category>
            <category><![CDATA[ภาษาไทย]]></category>
            <category><![CDATA[thai]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Oct 2024 16:48:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-30T16:48:50.585Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ</p><p>ปลายทางของซีรีย์ blog นี้คืออะไร ก็ติดตามกันเอา แล้วแต่ , อยากเขียนไว้ก่อนจะย้ายไปทำเว็บไซต์ตัวเองด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ส่วนใครไม่ถนัด หรือไม่ชอบแนวนี้ผมขออภัยด้วย เพราะอย่างที่บอก ซีรีย์นี้ผมจะเขียนเพื่อตัวเอง</p><p>กลับมา Windows กันเถอะ</p><p>Windows Kernel Mode กับ User Mode ไล่เรียงกัน</p><p>Computer Hardware ทำหน้าที่หลายอย่าง</p><p>CPU คิดเลข , Memory จำไว้ชั่วคราว ไฟดับก็หายไป , VGA ส่งออกจอภาพ , Network Card , ส่งข้อมูลไปให้เครื่องอื่นผ่าน Media , Hard disk เก็บข้อมูลถาวร ไฟดับข้อมูลก็ยังอยู่ , Sound แปลง digital เป็น analog เพื่อส่งเสียงออกลำโพง ฯ</p><p>มีโปรแกรมมากมาย สร้างขึ้นมาเพื่อให้ทำงานกับคอมพิวเตอร์ ในระดับที่ต่างกัน ทั้ง user mode และ kernel mode และเข้าถึงทรัพยากรได้แตกต่างกัน แค่ชื่อคงพอเดาออก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/0*a29iFwysteav_wU2.png" /><figcaption><a href="https://learn.microsoft.com/en-us/windows-hardware/drivers/gettingstarted/user-mode-and-kernel-mode">User Mode and Kernel Mode — Windows drivers | Microsoft Learn</a></figcaption></figure><p>แบบไวๆ</p><p>user mode = เข้าถึง hardware ได้จำกัด , ปลอดภัยกว่า</p><p>kernel mode = ใช้ทรัพยากรคอมพิวเตอร์ hardware ได้เต็มที่ , อันตรายกว่า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LKkMvT0VQnmWcMAIyjHekQ.png" /><figcaption>ฟอนต์ TH Sarabun new นะครับ !</figcaption></figure><p>ก็แปลว่า mode ในการรัน app มีการใช้ทรัพยากรที่ต่างกัน โดยมี kernel จัดการให้</p><p>สำหรับซีรีย์ใน blog นี้เราจะสนใจเกี่ยวกับเรื่อง security เป็นหลัก , การทำงานปกติของ process ใน kernel / memory และการกระโดดข้าม หรือหลบเลี่ยง (evasion) เพื่อใช้ประโยชน์ (exploit) ทรัพยากรได้สูงสุด จากจุดประสงค์อะไร ก็แล้วแต่</p><p><strong>execution file / program / process / thread</strong></p><p>execution file = binary file ที่วางไว้เฉยๆ ในสถานที่หนึ่งของ OS พร้อมที่จะถูกสั่งประมวลผล (execute)เช่น notepad.exe ถูกวางไว้ที่ C:\Program Files\WindowsApps\Microsoft.WindowsNotepad_11.2409.9.0_x64__8wekyb3d8bbwe\Notepad\</p><p>program = “คำสั่งที่อยู่ภายใน execution file” ที่จะให้ทำอะไรต่อมิอะไร เช่น ใน notepad.exe พอเรารันขึ้นมาเพื่ออ่านข้อความไฟล์ ข้างในนี้ก็มีฟังก์ชั่นที่สามารถที่จะ ค้นหา string ในไฟล์ text ได้ เพราะใน .exe มีการเขียน program นี้อยู่ในไฟล์นี้เอาไว้</p><p>process = หลังจากทำการรัน / ดับเบิ้ลคลิก / หรือ execute ตัว executable file ขึ้นมา ก็จะมีชุดคำสั่งเพื่อไปขอจอง memory จอง windows ที่แสดงขึ้นหน้าจอ , อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้อง (resource ต่างๆ) เช่น เราอาจจะเปิด notepad หลายๆ windows มันก็จะอยู่คนละ memory space กัน</p><p>thread = เป็นฟังก์ชั่นย่อยๆ ลงไปใน process อีกที ใช้สำหรับทำงานเล็กๆ ภายใต้ process นั้นๆ เช่น notepad.exe เปิดขึ้นมา แต่อาจจะมี thread ที่ทำอะไรสักอย่างให้</p><p>ตัวอย่าง thread ของ notepad.exe เปิดโดยใช้ process explorer จะเห็น 24960 เป็น MsSpellChecking ก็เดาได้ว่าเป็น Thread ที่ไว้สำหรับตรวจสอบคำผิด ที่ถูกเขียนไว้ช่วยผู้ใช้งานให้เขียนให้ถูกต้อง งานของมันเมื่อเจอผิดมันก็จะเป็นเส้นหยักๆ สีแดง ใต้คำๆนั้น แบบนี้เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*io4Or_JtSSVil2p4iMUZlQ.png" /></figure><p><strong>Memory Layout ระหว่าง user mode กับ kernel mode</strong></p><p>เอา user mode ก่อน</p><p>Windows จริงๆ แล้วอย่างที่บอก user mode ไม่ได้เข้าถึง hardware โดยตรง , การขอทรัพยากร (resources) เช่น memory นั้น ตัว Windows OS จึงเลือกใช้วิธีจัดการจองให้ผ่าน virtual address แทนหรือตำแหน่งแรมเสมือน , ไม่ได้ถูกจองเข้าไปใน physical memory จริง ๆ หน้าที่ในการจัดการ Memory เป็นของ OS , ซึ่ง Windows ก็เรียกสิ่งนี้่ว่า Paging System ,หรือ pages จะเรียกงี้ก็ได้ , หรือบางคนอาจจะเคยเจอ pagefile.sys นั่นแหละ มันก็ทำหน้าที่นั้นอยู่ (ก็เพราะ user mode ไม่ควรเข้าถึง hardware ได้โดยตรงไง , เหตุผลก็ตามตารางไง) โดย 1 pages จะมีขนาด 4096 bytes โดย default (4 KB) ซึ่งขนาด pages นั้นจะมากน้อยขึ้นอยู่กับ OS Setting ครับ คนที่เข้าใจก็จะไปปรับแต่งตรงนี้เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด แต่ Microsoft ก็ปรับ optimized มาให้แล้วเป็นค่าเริ่มต้น ตามรุ่นของ OS ที่ออกมาขาย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/385/0*hxDjRRiyqpJtLoNn.png" /><figcaption><a href="https://learn.microsoft.com/en-us/windows-hardware/drivers/gettingstarted/virtual-address-spaces">Virtual Address Spaces — Windows drivers | Microsoft Learn</a></figcaption></figure><p>โปรแกรม RamMap ของ sysinternals suit ก็ช่วยให้เรามองเห็นภาพรวม memory space ได้พอสมควร จะเห็นว่ามีสัดส่วนภาพ tab ของ pages ให้เราได้ดูด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X6D9xgxuUQCop9plrf7K7w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_B2zIACblS7GrMOZNEU-2A.png" /></figure><p>ทำให้เราเห็นว่าแต่ละ virtual address space ถูกจองโดย process อะไร นั่นเองครับ</p><p>อีกโปรแกรมชื่อว่า ProcessHacker เราก็สามารถดูรายละเอียดของ pages / memory ในแต่ละ process ได้ละเอียดเช่นเดียวกัน และยังบอกขนาดได้ด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*enxKWIt-kLjpC26SQ5sJZw.png" /></figure><p>ย้อนกลับไปนิดนึงครับ อย่างที่บอก หลังจากที่ ดับเบิ้ลคลิก หรือรัน .exe file แล้วจะเกิดการจองทรัพยากรเกิดขึ้น (เน้น ว่า user mode) ตัวโปรแกรมก็จะไปเรียก API ของ OS ให้มาช่วยจองให้หน่อย (เราไม่ต้องเขียนคำสั่งเองทั้งหมด , OS มี API เตรียมไว้ให้นักพัฒนาได้เขียน call ไปเรียกใช้ได้ง่ายๆ) , เพื่อโปรแกรมจะได้ใช้งานได้ เพราะเวลารันขึ้นมามันจะไปฝาก process ไว้ตรงไหนละ ก็ต้องแปลงร่างให้เป็น process ยืนหล่อๆ อยู่บน Memory ไง , ตัวอย่าง API ที่ไปเรียกให้ OS kernel ช่วยจองให้ ก็จะมีเบื้องต้นตามนี้และเน้นนะ ว่าแบบ virtual address space บน user mode</p><p>VirtualAlloc() — จอง memory ที่ process จะใช้<br>VirtualFree() — คืน memory ที่จองไปจาก VirtualAlloc เช่น อาจจะประมวลผลคำสั่งนั้นๆ เสร็จแล้ว ก็คืนไป<br>HeapAlloc() — ส่วนของ dynamic memory ที่จะถูกใช้บ่อยๆ (คนละสไตล์กับ stack) ซึ่งมีข้อดีหลายอย่าง , user mode ก็สามารถเรียก api นี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของโปรแกรมได้</p><p>MapViewOfFile() / UnmapViewOfFile()- ใช้สำหรับทำให้ไฟล์อยู่ใน virtual address space สามารถเข้าถึงได้เร็วกว่า ต่างจากเข้าผ่าน disk , Unmap ก็เอาออกเพื่อคืน memory</p><p>user mode จะมี segment มีการแบ่งสรรปันส่วน memory pages และ api ที่ยกมาก็นิดเดียว จริงๆมีอีกหลายอัน</p><p>.</p><p>.</p><p>ส่วน memory layout ของ kernel mode นั้น……….</p><p>แบบง่ายสุด = เข้าถึงได้ทุก address ของ memory จบ !</p><p>เราจะเห็นว่า</p><p>ถ้าโปรแกรมปกติ . โปรแกรมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์ ที่ดี ก็สามารถเขียนขึ้นมาใช้งานในระดับ user mode ได้ (เช่น Discord , notepad++) หรือแม้แต่โปรแกรมใหญ่ๆ อย่าง Microsoft Office</p><p>กลับกัน ถ้าเป็นการเขียนโปรแกรมขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์ที่ไม่ดี เช่น การเข้ามาเพื่อ ล็อคไฟล์งานของเราเพื่อเรียกค่าไถ่ (Ransomware) การเข้ามาใช้ทรัพยากรเครื่องเพื่อขุดเหรียญคริปโตโดยที่เราไม่ได้อนุญาต แล้วก็ส่งเงินเข้ากระเป๋าคริปโตตัวเอง (Crypto Malware) หรือเข้ามาสอดส่องพฤติกรรมของเราอย่างเงียบๆ ว่าเรากำลังทำอะไรบ้าง เข้าเว็บอะไรบ้าง เข้าไปถึงไฟล์ไหนบ้าง ซึ่งอาจจะมาจากการสอดส่องทั่วไป หรือมาจากเครื่องมือของรัฐบาลก็ได้ (Spyware) เป็นต้น หลากหลายจุดประสงค์นี้ถูกเรียกว่า Malicious Software คือโปรแกรมมุ่งร้าย และเราจะเรียกสั้นๆ ว่า Malware (มัลแวร์)</p><p>.</p><p>หลักใหญ่ใจความที่นักพัฒนา Malware ต้องทำมีแค่อย่างเดียวครับ คือทำยังไงก็ได้ ให้คนรัน executable file ที่อันตราย ที่เขาเขียนขึ้นมาให้สำเร็จให้ได้ โดยไม่สนวิธีการ จะโทรศัพท์หลอกคุย จะส่งอีเมลปลอม ฯลฯ สารพัดวิธี , ส่วน process อันตรายนั้น หากถูกรันสำเร็จแล้ว มันจะมีความสามารถ (capability) มากแค่ไหน หรือไต่ไปถึงไหน ไปทำอะไรได้นั้น ก็สุดแล้วแต่สิ่งที่เขียนขึ้นมาตามจุดประสงค์</p><p>ดังนั้น OS ระบบปฏิบัติการก็ต้องมีความปลอดภัยมากพอ ที่จะเอามา “ขายหาเงิน” ให้กับคน ไม่ใช่จะโดน malware บุกเข้ามาทำโน่นทำนี่ได้ง่ายๆ แบบนี้ก็ขายไม่ออก ทีมพัฒนา OS ก็ต้องเร่งทำนู่นนี่ป้องกันออกมา หนึ่งใน “เครื่องมือ” หลายๆ อย่าง ที่มีขายในท้องตลาดนั้น ที่ผมจะหยิบมาพูดใน blog ของซีรีย์นี้ คือเครื่องมือที่ชื่อว่า EDR ถ้าพูดให้สรุป แบบสั้นๆ เข้าใจง่ายที่สุด คือเครื่องมือที่จัดการตรวจจับ และป้องกัน Malware บางคนจะเรียก antivirus ก็ได้ (แต่ EDR มันทำได้มากกว่านั้น) / และเนื้อหาทั้งหมดจะเป็นเรื่อง EDR Evasion หรือการพยายามหลบการตรวจจับของ EDR ซึ่งเราก็ต้องเข้าใจ EDR ด้วยว่ามันทำงานยังไง โดย blog นี้จะเริ่มจาก ความแตกต่างของ user mode กับ kernel mode ก่อน</p><p>.</p><p>เมื่อมาถึงตรงนี้ก็จะพอมองออกแล้วว่า Malware Developer นั้น ต้องการที่จะรันไฟล์อันตรายของเขา บนเครื่องเหยื่อ ในระดับ kernel mode ให้ได้ เขาจะใช้เทคนิคหลายอย่าง เพื่อพยายามทำมัน ไม่ว่าจะเป็น หลอกให้รันในสิทธิ์สูง ตรงๆ หรือ รันในสิทธิ์ user mode ก่อนแล้วหาทางขยับเป็นสิทธิ์สูงทีหลัง (Privilege Escalation) หรือ ยิงโค้ดอันตรายผ่านเข้ามาใน network แล้วได้สิทธิ์สูง kernel mode เลย เพราะเขาอาจจะหาช่องโหว่ร้ายแรงมากเจอในเครื่องเหยื่อ และเขาก็พัฒนาโค้ดยิงนั้นได้ (Remote Code Execution) เป็นต้น</p><p><strong>user mode นั้นไม่ดีต่อ malware developer อย่างไร ?</strong></p><ol><li>EDR ทำงานใน Kernel mode , แทบจะทุกอย่างบน OS อยู่ในสายตาของ EDR</li></ol><p>ถ้าจะรัน malware บน user mode ตัว process ของ malware จะถูกจอง Resorces ใน pages ของ memory ที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นสัดส่วน และไปยุ่งกับ pages อื่นๆ ของ process อื่นๆ ไม่ได้เลย , ในขณะที่ EDR ที่ทำงานอยู่ตอนบูตเครื่องและได้เห็นทุกอย่างบน memory pages ถ้า process นั้นๆ เริ่มทำอะไรที่อันตราย , call api ที่ไม่ควรจะ call EDR ก็จะทำการ detect (ตรวจจับ) และ prevented (ป้องกัน) ทันที แถมยังรายงานไปยัง dashboard ของระบบภายในองค์กรเพื่อให้เครื่องอื่นๆ ได้เรียนรู้ไปอีก ดังนั้น malware developer จะไม่อยากรันไฟล์อันตรายบน user mode แต่ในหลาย กรณี ก็สามารถค้นหาเทคนิคเพื่อทำได้ เพื่อยกระดับสิทธิ์ ให้กระโดดเข้าไปใน kernel mode ทีหลัง , สุดท้าย ถ้าเป็น user mode ก็มีโอกาสสูงมากที่จะโดนตรวจจับได้ง่าย malware developer จึงเลือกที่จะหาทางไปให้ถึง kernel mode มากกว่า</p><p>2. ต้องการเข้าถึง Hardware แบบไม่ต้องแจ้งผู้ใช้</p><p>อย่างที่ผมเล่าไปบางที Malware Developer บางกลุ่ม (ส่วนมากเลย เช่น Ransomware / spyware) ต้องการให้ไฟล์อันตรายที่ตัวเองพัฒนา หลังจากรันแล้วก็ให้ส่งข้อมูลออกไปหาต้นทาง เช่น แอบมาส่องพฤติกรรม หรือกวาด user / password ในเครื่อง ฯ แต่ hacker นั่งอยู่ที่ต่างประเทศ เขาก็ต้องรับข้อมูลพวกนี้ทาง internet ผ่าน network , idea ของ malicious function นี้คือต้องส่งข้อมูลออกมาผ่าน network โดยไม่ให้ user รู้ ซึ่งวิธีที่จะทำได้คือการทำให้ malware process ติดต่อ hardware ได้โดยตรง , มีความเงียบ ไม่แสดงอะไรออกมาให้ user เห็น ซึ่งทำได้ใน kernel mode เท่านั้น ส่วนในระดับ user mode ถูกตรวจจับได้ง่ายมาก อย่าว่าแต่โปรแกรม EDR เลย พวกเราคนทั่วๆ ไปใช้โปรแกรมธรรมดา หรือ Task Manager ก็มองเห็นแล้ว</p><p>3. ต้องการฝังตัวไฟล์อันตรายให้รันทุกครั้งที่บูต</p><p>ในระดับ kernel mode โปรแกรมมากมายต้องติดต่อกับ hardware ให้ทำงานได้ เช่นพวก driver ต่าง ๆ มันก็จะถูกโหลดมาเลยตอนบูตเครื่อง , และมันก็ทำหน้าที่บริหารจัดการ hardware จริง ๆ มันก็สมควรได้รับการรันใน kernel mode , และ user ก็มักจะไม่ไปสนใจว่ามัน load driver อะไรมาบ้าง ดังนั้น malware developer จึงมีไอเดียที่จะติดตั้งตัวไฟล์อันตรายเข้าไปฝังตัว (Persistence) ให้มันบูตมากับเครื่อง ทุกๆครั้ง ไม่หายไปไหน ตัวอย่างนี้ก็แน่นอน เป็นอีกเหตุผลที่ต้องถูกใช้ใน kernel mode เหมือนกัน</p><p>4. ขอ kernel mode เพื่อต่อสู้กับระบบ ตรวจจับ และป้องกัน โดยเฉพาะ</p><p>ในยุคปัจจุบัน EDR / Antivirus ที่ดี จำเป็นที่จะต้องมีสิทธิ์สูงมาก เพื่อตรวจสอบและป้องกัน ทุกๆ ทรัพยากรของเครื่องได้ และทนทานต่อการงัดแงะ (Tampering) จาก process อื่นๆ ได้ (เพราะ EDR ก็ขายหาเงินจากคนเหมือนกัน) , Malware developer เขาก็รู้ ดังนั้นเขาก็ต้องเขียนโปรแกรมที่อันตราย ที่จะมาต่อสู้กับระบบ Detect &amp; Prevented นี้โดยเฉพาะ แล้วค่อยไปทำพฤติกรรมอันตรายทีหลังก็ได้ เช่น การพยายามจะ uninstall antivirus , การ inject process ของตัว edr / antivirus เพื่อให้ไม่ตรวจจับอะไรบางอย่าง , การทำ exclusion เพื่อบอกให้ edr / antivirus รู้ว่า พื้นที่ตรงนี้ปล่อยผ่านได้ … แน่นอน จะต่อสู้กันมันก็ต้องชกกันในระดับเดียวกัน , kernel mode จึงเป็นเรื่องที่ malware developer อยากพัฒนา malware ของตัวเองให้ไปให้ถึง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/280/1*aNXYZWIScsj-WPaGXoG1Nw.png" /><figcaption><a href="https://attack.mitre.org/">MITRE ATT&amp;CK®</a></figcaption></figure><p>ภาพ Tactic ที่ชื่อว่า Defense evasion คือการหลบหลีกการป้องกัน ซึ่งมี 43 เทคนิค (ภาพยาว cap มาไม่พอครับ) อยู่ใน MITRE ATT&amp;CK framework ซึ่งในทั้งหมดของ Tactic ของ framework นี้ part ของ defense evasion มีปริมาณ เทคนิค มากที่สุด, ถือได้ว่ามากกว่า part อื่นๆ แบบเห็นได้ชัด</p><p><strong>มีอะไรเพิ่มเติมใน user mode อีกบ้าง ?</strong></p><p><strong>System call</strong> หรือถ้าเรียกแบบเฉพาะเจาะจงบน Windows = System services Call อธิบายได้ว่า process ในระดับ user mode หากต้องการใช้ service / hardware ใดๆ เช่น โปรแกรมฟังเพลง สั่งให้เสียงออกลำโพง นี่ก็คือตัวอย่างการที่โปรแกรมต้องการเข้าถึง Hardware , แม้ในตอนแรกผมจะเล่าให้ทราบว่า process ใน user mode มันไม่สามารถติดต่อ Hardware โดยตรงได้ แต่จริงๆ แล้วมันทำได้แหละ ผ่านสิ่งที่เรียกว่า System service call (ต่อไปจะขอพิมพ์สั้นๆ ว่า syscall นะครับ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*waGgE40hniLKKQmo" /><figcaption><a href="https://github.com/VirtualAlllocEx/DEFCON-31-Syscalls-Workshop/wiki/04:-Chapter-2-%7C-Windows-OS-System-Calls">04: Chapter 2 | Windows OS System Calls · VirtualAlllocEx/DEFCON-31-Syscalls-Workshop Wiki</a></figcaption></figure><p>ในภาพตัวอย่าง มันก็เป็น notepad.exe หนิ มันเข้าถึง hardware ยังไงล่ะ ? คำตอบคือ ไฟล์ใน Notepad ก็ต้องถูกเขียนลง disk ใช่มั้ยครับ , Disk ก็คือ hardware ดังนั้นเมื่อต้องการจะเขียนให้ไฟล์มันถูก store ไว้ใน disk ก็ต้องใช้ฟังก์ชั่นเรียกเข้ามาเพื่อบอก kernel ว่าขอเขียนไฟล์เข้า disk หน่อย จึงเป็นไปตามรูปนั่นเอง และ ในจังหวะในภาพนี้ (สำคัญมาก) มันคือการ “Switch” จาก user-mode มาเป็น kernel mode ชั่วคราว แว้บนึงเท่านั้น แล้ว พอฟังก์ชั่นมัน return ค่ากลับผ่าน API ไป ก็กลับมาสู่ user mode เหมือนเดิม , process notepad.exe ก็ไม่ได้กระโดดเข้ามาใน kernel mode ด้วย , กระบวนการคือ แค่ OS มีกลไกการปิดกั้น และเลือกเฉพาะสิ่งที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้นมาให้ kernel mode จัดการให้ ไม่ได้เอามาทั้งหมด ในภาพจะเป็น flow ตามนี้</p><p>notepad.exe -&gt; kernel32.dll -&gt; kernelbase.dll -&gt; ntdll.dll -&gt; syscall และเขียนไฟล์ลง disk</p><p>และถ้า kernel จะจัดการ syscall จาก process ที่มากมายก่ายกองได้ยังไง ก็นอกจากจะมี SSN (System Service Number) แล้ว ก็ยังมี algorithm การจัดคิวประมวลผลของ CPU ด้วย , มาถึงตรงนี้ก็อาจจะเห็นอะไรแล้ว ใช่มั้ยว่า “จังหวะที่ขอเข้า kernel mode แป๊บนึง” ซึ่งก็คือ syscall นี่แหละ ก็มีโอกาสจะสร้างอะไร อันตรายๆ หรือขอสิทธิ์ สูงๆ ได้น่ะสิ , อืม มันก็ใช่ แต่คนเขียน OS เขาก็ต้องหาทางป้องกันไว้ด้วยเช่นกัน</p><p>เราจะเห็นได้ว่า API ที่ใช้ในระดับ kernel mode มักจะขึ้นต้นด้วย Nt เป็นส่วนใหญ่ อย่างในที่นี้ก็คือ NtCreateFile() ซึ่งตัวอักษร Nt ก็ย่อมาจากคำว่า Native นั่นเอง คือใช้ตรงๆ ไม่มีการแปลงอะไรเลย มันเลย Direct และเร็ว สุดๆ แต่ก็เสี่ยงสุดๆ เช่นเดียวกัน , malware จึงพยายามจะ call api พวกนี้ให้ได้ , เพราะตัวอย่างเราก็เห็นแล้ว ตอน call ด้วย NtCreateFile() เราไม่รู้ข้างหลัง Windows เลยว่ามันทำอะไร , แต่จริงๆ มันเขียนไฟล์ลง Disk ให้เราสำเร็จแล้ว เพราะ API นี้อยู่ใน kernel mode และมีสิทธิ์ถึง hardware แบบ Full นั่นแหละ</p><p><strong>Hook</strong></p><p>ถ้าแปลตามตัว คือการเกี่ยวเบ็ด หรือตกปลา , ในภาษา API computer ก็คล้าย ๆ กัน . ย้อนกลับไปนิดนึง ในตัวอย่างก่อนหน้า เราจะเห็นขั้นตอนการเรียก API ทีละสเต็ป ไปจนถึง kernel mode และกลับมา user mode อีกครั้ง , EDR ใช้เทคนิค เกี่ยวเบ็ด หรือตกปลา หรือ Hook นี่แหละ ในการ “ตรวจสอบ , ตรวจจับ พฤติกรรมน่าสงสัย (Malicious behavior detection from API Calls) ได้” โดยใช้เทคนิคในการ “ฉีด” ตัวเอง (injection, process inject) เข้าไปตรวจดู process อื่น ๆ , คือก็กูอยู่ใน kernel mode กูก็เก๋าพอตัว จึงทำได้ ! อารมณ์ประมาณนั้นเลย !!</p><p>มันเป็นยังไงครับ ? ก็ให้ภาพเล่าเลย จาก medium ของคุณ <a href="https://medium.com/u/a69b88a388c4">Kyle Mistele</a> , 🙏🙏❤❤ very good ดีมากครับภาพนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*WdvfNwjDGf0_TkRh.png" /><figcaption><a href="https://kylemistele.medium.com/a-beginners-guide-to-edr-evasion-b98cc076eb9a">A Beginner’s Guide to EDR Evasion | by Kyle Mistele | Medium</a></figcaption></figure><p>อธิบายได้ว่า เมื่อ EDR อยู่ใน kernel mode มันสามารถที่จะถูกสั่งฉีด (inject) ตัวเองเพื่อเข้าไปเฝ้าดูการเรียก API ที่ malware มักจะใช้บ่อย ๆ ในแต่ละ process ได้ , เราจะเห็นขั้นตอนที่ 2 ที่เขียนว่า jmp Instruction to EDR code คือพอ process ปกติกำลังจะเรียก Windows API จะถูกแทรกโดย EDR ก่อน (กระโดดไปตรวจด้วยคำสั่ง = jmp ในภาษา assembly) , ซึ่งก็จะมี EDR Function ในการตัดสินใจที่จะ flag เพื่อ return ค่า ว่า api ที่เรียกมานี้ปลอดภัย หรือไม่ปลอดภัย กับ พฤติกรรมนี้ เลยกลายเป็นข้อ 3 , จากนั้นหาก detection เจอก็จะหยุด หรือป้องกันการรัน API นี้ ในทางตรงกันข้าม หาก detection ไม่พบว่าอันตรายอะไรก็ส่งต่อไปยัง syscall ต่อ</p><p>จะเห็นได้ว่า ในขั้นตอนที่ 2 มันก็คือการ hook API , ตัว API process เหมือนปลาที่กำลังว่ายน้ำ , EDR โยนเบ็ดลงไปใกล้ๆ ปลาตัวนั้น เพื่อให้งับเหยื่อ และพอปลาว่ายมาในท่าที่เหมาะสมก็จะตวัดเบ็ดขึ้นมาเพื่อดูปลา แต่พอดูแล้วปลาเป็นไง จะปล่อยไปหรือจับมากิน ก็แล้วแต่ ค่อยว่ากันตามวิธีคิดของคนตกปลา จึงเป็นแนวคิดของคำว่า hook</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1020/0*YLiHX4m6LcyY5sS7.png" /><figcaption><a href="https://download.cnet.com/novirusthanks-ring3-api-hook-scanner/3000-2094_4-75806437.html">NoVirusThanks Ring3 API Hook Scanner for Windows — Free download and software reviews — CNET Download</a></figcaption></figure><p>ในภาพคือโปรแกรม Ring3 API Hook Scanner x64 เพื่อใช้ลิสต์ดูรายการ API ที่ call และตรวจการ hook ในระดับ user mode ซึ่งไม่ใช่แค่ EDR ที่ทำตัวแบบนี้ (hook) ได้ , พวก malware ก็ hook เหมือนกัน เช่นพวก Rootkits ต่าง ๆ ที่พยายามฝังตัวเข้ามา หลังจากฝังสำเร็จ ก็เฝ้าดูการใช้ API เงียบๆ เมื่อถึง API ที่ใช่สำหรับพวกมัน ก็จะทำการ Hook ทันที , Rootkits kernel mode</p><p><strong>User mode system process</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/749/0*buL6Z5PoWB5QTmui.jpg" /></figure><p>ส่วนสุดท้ายที่ผมจะพูดถึงของ user mode แล้ว นั่นก็คือพวก process ดัง ๆ ที่เราต้องเห็นทุกเครื่องของ Windows เช่น Smss.exe / Winlogon.exe / Lsass.exe / Services.exe ซึ่งทั้ง 4 process นี้แม้จะทำงานในระดับ user mode ก็จริงแต่แนวทางที่มันทำงานก็ถือว่า ใกล้ชิดกับ kernel มากและรับส่งข้อมูลกับ kernel บ่อย เปรียบเหมือนสะพานในการเชื่อมกันระหว่าง user mode กับ kernel mode ก็ว่าได้</p><p>smss.exe คือ session manager subsystem , ถ้า systemd ของ linux เป็น pid หมายเลข 1 , smss.exe ก็คือ process หมายเลข 1 ของ windows เช่นเดียวกัน , ในระดับ user mode มันเป็น service process แรก ที่จะเริ่มต้นทำงาน เพื่อ initialize user ที่จะเตรียมเข้าสู่ระบบปฏิบัติการ , malware บางตัวก็ถือโอกาส หาจังหวะที่เหมาะสม (เช่น ตอน smss.exe มีสถานะ suspend หรือบังคับให้มัน suspend) นี้ ในการทำ process hollowing ได้ หากระบบการป้องกันไม่ดีพอ process hollowing ก็คือเหมือนกับ ส่งตัวเองไปแอบอยู่ข้างหลัง process ที่ดูเป็นหลัก อย่าง smss.exe อันนี้ โดยใช้เทคนิคที่คุ้นเคยคือการฉีดตัวเองเข้าไป (process injection)</p><p>winlogon.exe คือ Windows logon application ทำหน้าที่ดูแลเรื่องกระบวนการ logon / logoff ของ Windows เห็นแบบนี้แล้วสำคัญมากนะ เพราะการ logon สำเร็จคือแปลว่าการให้สิทธิ์ ในการรัน program ต่างๆ เข้าถึงทรัพยากรต่างๆ ของเครื่องได้ แม้จะมี user อื่นใช้งานอยู่ก็ตาม (เช่น Windows Server) เพราะหนึ่งในคอนเซ็ปหลักของระบบปฏิบัติการคือ รองรับการทำงานได้หลายๆ งาน (multi tasking) , และรองรับการใช้งานจากผู้ใช้ได้หลายๆ คน (multi users) ถึงจะเข้าคอนเซปใช้ทรัพยากรได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด , กลับมาดู winlogon.exe มันก็มีหน้าที่ดูแลเรื่องพวกนี้แหละ พวกการกด ctrl alt delete และทำการโหลดพวก user profiles ขึ้นมาหลังจาก logon สำเร็จด้วย ดังนั้น malware จึงสนใจในพวก credentials หรือพวก user password ในการเข้าใช้งาน OS ถ้าสามารถจัดการ winlogon.exe ได้ก็จะเข้าถึง credential ได้ หรือใช้ winlogon.exe บัง ให้ตัวอันตรายทำงานไปเพราะ winlogon.exe น่าเชื่อถือ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/1*YgckCICUYACalsThdh375g.png" /><figcaption><a href="https://thedfirreport.com/2024/09/30/nitrogen-campaign-drops-sliver-and-ends-with-blackcat-ransomware/">Nitrogen Campaign Drops Sliver and Ends With BlackCat Ransomware — The DFIR Report</a></figcaption></figure><p>malware ประเภท ransomware ชื่อ blackcat ก็มีวิธีในการ inject process winlogon.exe ลิ้ง DFIR report = <a href="https://thedfirreport.com/2024/09/30/nitrogen-campaign-drops-sliver-and-ends-with-blackcat-ransomware/">Nitrogen Campaign Drops Sliver and Ends With BlackCat Ransomware — The DFIR Report</a></p><p>lsass.exe คือ Local Security Authority Subsystem Service เป็น process service ที่คอยจัดการ token ในการ authentication ทั้งในระดับ local เอง (เช่น policy ของ local admin) หรือในการต่อในระบบ Active Directory ก็จะมี token เกี่ยวกับ credential ในระบบ ที่เชื่อมต่อกันแบบ secure เข้ามาเกี่ยวข้องกับ process นี้ , แน่นอนชาว red team เวลา hack AD ก็หนีไม่พ้น ต้องมีการเดินเข้ามาดูใน lsass.exe บ้างแหละ เครื่องมือยอดนิยมในการเข้ามาหาอะไรใน lsass.exe process memory ก็คือ mimikatz มีประสิทธิภาพสูง , มักจะเรียกการโจมตี lsass.exe นี้ว่า credentials dumping</p><p>services.exe คือ Service Control Manager หรือ SCM เป็น process ที่คอยจัดการ hardware ต่างๆ ในระดับสิทธิ์ user mode เช่น เปิดปิด bluetooth / enable หรือ disable ตัว status network wifi , user จะไม่ได้เข้าถึง hardware โดยตรงแต่จะส่งคำสั่งผ่าน scm นี้ และเมื่อ services.exe เกิดมาเพื่อจัดการ service ทุกครั้งที่ start up หรือบูตเครื่อง services.exe จึงพิเศษตรงที่เป็นทั้ง process ใน user mode และ kernel mode เช่น ใน EDR เมื่อบูตขึ้นมาก็ถือเป็น services ระดับ kernel mode และต้องให้ process อื่นๆ หรือ user มาสั่ง stop ไม่ได้ , services.exe ยังแตกอีกเป็นหลายๆ process เพื่อแบ่งหน้าที่กันคนละงานในด้าน hardware service หรือ system service แน่นอนสิทธิ์สูงที่มันเย้ายวนขนาดนี้ malware ก็ต้องการจะทำให้ตัวเองฝังใน services.exe ให้ได้ เช่น driver ของ hardware เขาทำโปรแกรมมาเป็น service เพื่อโหลดตอนบูต ทำให้ตอนเขียน driver ก็จะมีการ signed certificate ด้วย , malware ก็หาทางทำ fake certificate บ้าง เพื่อจะ signed ตัวเองเป็น driver และฝังตัวเป็น service ให้ได้จะได้ทำงานทุกครั้งตอนบูตเครื่อง นั่นเอง</p><p>services.exe เป็น process สำคัญ (ในมุม kernel mode) ที่เป็น parent process ทำให้เกิด svchost.exe ออกมา เป็น child process หรือ process ลูก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/292/0*th1Hd_Czlxk-UqtG.png" /><figcaption><a href="https://nasbench.medium.com/demystifying-the-svchost-exe-process-and-its-command-line-options-508e9114e747">Demystifying the “SVCHOST.EXE” Process and Its Command Line Options | by Nasreddine Bencherchali | Medium</a></figcaption></figure><p>blog ของ <a href="https://medium.com/u/aad5aaf11bbb">Nasreddine Bencherchali</a> ❤❤ ได้เขียนเรื่องนี้ไว้ ดีมาก 🙏🙏 แต่เราจะขยายความ svchost.exe ในภายหลัง ตอนนี้เอา map ไปดูก่อน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*XvJAhoeFSsVcrxv8" /><figcaption><a href="https://github.com/nasbench/MindMaps/tree/main/Windows%20System%20Processes/Svchost">MindMaps/Windows System Processes/Svchost at main · nasbench/MindMaps · GitHub</a></figcaption></figure><p><strong>Kernel mode หรือ God mode (Ring0)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/610/1*TXZsLCd9nkPtw8SPW3dCbQ.jpeg" /></figure><p><em>อันที่จริงแล้ว part นี้มันค่อนข้างอธิบายง่าย เพราะว่า …………. มันทำได้ทุกอย่างในเครื่องไงล่ะ !! process on kernel mode นั้นทำให้โปรแกรมเร็วขึ้นก็ได้ ประสิทธิภาพสูงขึ้นก็ได้ และฉันใดก็ฉันนั้น process on kernel mode ก็ทำให้ OS พังได้ มาดูกันว่า God มั้ย ?</em></p><ol><li>Read/Write All Memory Addresses อ่านและเขียนได้ทุกตำแหน่งของ memory ที่สุดของที่สุดของที่สุด ไม่ต้องบรรยายอะไรอีกแล้ว</li><li>Direct Hardware Access: เขียนโปรแกรมสั่งงาน hardware ได้โดยตรง อยากปิด network card ไม่ใช้ network , kernel mode จัดให้ !! มี api ให้เรียกไปหา hardware เป็น 100+ api ยาวไปดิ</li><li>Boot-Loaded Drivers (.sys Files) with Signed Digital Certificates: อุปกรณ์ hardware หลายยตัวต้องการ driver ที่เหมาะสมในการสั่งการ ผู้ผลิตได้เขียน driver ขึ้นมาและ signed มาให้ ติดตั้งแล้วก็บูตทุกครั้งที่ใช้งาน Windows ประสิทธิภาพเลยดี</li><li>Extended Control over DLL and COM: ไม่ใช่แค่ hardware ที่เป็น driver หรือ low-level , ตัว EDR ก็ต้องมี driver ด้วย , DLL (ย่อมาจาก Dynamic Link Libraries) และ COM (ย่อมาจาก Component Object Model) อีกมากมายที่ต้องโหลดขึ้นมา ทั้งตอนบูตหรือตอนใช้โปรแกรมสิทธิ์สูงอื่น ๆ</li><li>Full Access to System Calls: จะไปยุ่งยากอะไรกับ switching user mode / kernel mode ระหว่างเรียก API call ก็เรียก system calls ตรงๆไปเลย เร็วก็เร็วสุด พังก็พังกันไป เอาดิ</li><li>Execution of Privileged Instructions: ถ้า cpu มีคำสั่งพิเศษให้ใช้ เช่นการทำ interrupt handling , ก็ทำไม่ได้ใน user mode ต้อง kernel mode เท่านั้น หรือพวก DMA (Direct Memory Access) user mode ไม่ไหวครับ ระบบ pages แบ่งไว้ชัดเจน , kernel mode ไปได้ทุก address</li><li>Manage Process and Thread Context: จะมี process อะไร , จะมี thread อะไรขึ้นมา ก็เข้าไปจัดการได้หมด จัด priority , scheduling หรือ terminate process ต่างๆ</li><li>System-Level Callbacks and Hooks: อธิบายไปแล้วเรื่อง hook</li><li>Manage Protected Processes (PPL/PP): PPL ย่อมาจาก Protected Processes Light ส่วน PP ย่อมาจาก Protected Proesses , คือกลุ่ม process ที่ถูกป้องกันไว้ , ในระดับ kernel mode เราสามารถบริหารจัดการ PPL/PP ได้ เช่น เราปรับ priority ของ antivirus process ได้ , แน่นอน ทำได้ใน kernel mode เท่านั้น</li><li>Direct Disk I/O Operations: ตามชื่อเลย ก็เข้าถึง disk ได้ มากถึงระดับ raw disk sectors เลยนะ (งาน forensic ก็ทำกันตรงนี้แหละ , สิทธิ์ต่ำก็เข้าถึงได้ไม่เยอะ , kernel mode เท่านั้น)</li><li>Ability to Disable Security Mechanisms: ที่สุดเลยอันนี้ คือหยุดพวก Windows Defender ได้ หรือหาทางหยุด ETW (Event Tracing for Windows) ได้ เอาจริงๆ มันก็ยากนะ เพราะหลังๆมานี่พี่เค้าป้องกันหนัก ไม่ยอมให้ Disable ได้ง่ายๆ , แต่ kernel mode ก็ไม่มีระดับสูงกว่านี้แล้ว (Ring0) เดี๋ยวมาดูในตอนต่อๆไปครับ</li><li>Interrupt Handling:จัดการ การขัดจังหวะ (interrrupt) ได้ , กดคีย์บอร์ดลงไปก็เป็นการ IRQ (interrupt request) พอจัดการใน level นี้ได้ก็เอา malware ไป capture keystroke ได้ไง ว่าพิมพ์อะไรบ้าง เป็นต้น ,จะทำแบบนี้ได้ก็ kernel mode สิครับ</li><li>Control of Virtual Address Translation: เล่าไปแล้วข้างบนเรื่อว virtual address และ pages , ก็อย่างที่บอกว่า kernel mode เข้าถึงได้ทุกตำแหน่งของ memory จะโยกอะไรก็เต็มที่เลยแม้แต่ Virtual address ของ user mode ที่แปลงร่าง (translation) มาอยู่ใน pages หรือ map กับ ram จริงๆ ก็ตาม , kernel mode จัดให้ได้หมด</li><li>Dynamic Kernel Modules/Drivers Loading:มี hardware ใหม่ๆ มาเข้ามาเชื่อมต่อ ต่อพร้อมที่จะ dynamics driver นะครับ , kernel mode ก็พร้อมให้เรียก API , โหลด driver กันแบบ แบบ dynamic เลย ไม่ต้องรอบูต , สะดวกนะ แต่ malware แบบ rootkits ก็ชอบเหมือนกัน</li><li>Manage and Alter System Privileges and Tokens: มี process ที่สามารถปรับแต่งแก้ไขสิทธิ์ user อื่นได้เต็มพิกัด หรือจะให้เป็น kernel mode ในบาง user / บาง service ก็ได้</li><li>Undetectable Process Creation and Manipulation: โคตรดี ! ดีมาก ๆ ! มันคือธรรมชาติของ kernel mode , เพราะการทำงานของ process ที่เรียกใช้ทรัพยากรต่างๆ ของ computer hardware ด้วย kernel mode นั้นไม่จำเป็นที่จะต้องแสดงอะไรออกมา ทำงานเงียบๆ แล้วก็จบไป ดังนั้นโปรแกรมที่อยู่ใน Ring0 จะต้องถูกออกแบบและเขียนมาอย่างดีมาก จะได้ประสิทธิภาพมาก แต่ถ้าไม่ดีก็กลายเป็น Malware หรือมุมนึงก็คือทำให้ OS พัง</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*C_fVHw-iSdhxmrIs.jpg" /><figcaption><a href="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:CrowdStrike_BSOD_at_LGA.jpg">File:CrowdStrike BSOD at LGA.jpg — Wikimedia Commons</a></figcaption></figure><p>Availability ก็เป็นอีกแกนสำคัญของ Cyber Security นะครับ</p><p>17. Override Critical System Hooks:ไม่ใช่มีแค่ EDR เท่านั้นที่ hook แต่ยังมี service อื่นๆ อีก จนต้องมี SDT (System Service Descriptor Table) กับ IDT (Interrupt Descriptor Table) เอาไว้ตรวจและบริหารจัดการเรื่องพวกนี้ , แน่นอนหมายเหตุไว้เหมือนเดิมว่า kernel mode นะครับ</p><p>18. Access to Kernel Debugging Tools:เขียนโปรแกรมมาใช้งาน มาขาย ก็ต้องทดสอบ ก็ต้อง debug โปรแกรมบางอย่างจำเป็นต้อง kernel mode. ถ้า developer ไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบหรือ debug เลยจะเขียนทำแมวน้ำอะไร โปรแกรมใช้ใน kernel mode ก็ต้องสามารถ debug ได้ใน level เดียวกัน</p><p>19. Disable or Bypass Secure Boot (in some scenarios): บางสถานการณ์ก็ต้องมี process ในการ disable secure boot หรือ bypass มันให้บูตไปอีกรูปแบบนึง อาจจะเป็นจังหวะการอัพเดต bootloader firmware หรือเป็นจังหวะทดสอบโปรแกรมของเราเอง , ทำไม่ได้ใน user mode แน่นอนครับ</p><p>ส่งท้าย</p><p>เริ่มต้นกับซีรีย์นี้นะ คิดเห็นยังไงก็คอมเม้นกัน</p><p>จริงๆ ดูเผินๆ ก็รู้แล้วว่า kernel mode ทำอะไรได้มากกว่า user mode</p><p>แต่สิ่งที่เราต้องการรู้คือ มันมีขอบเขตกันและกันขนาดไหน ในรายละเอียด ?</p><p>ถ้าอยู่ใน user mode เราจะยึดระบบหรือ hack ได้มั้ย ?<br>ถ้าอยู่ใน user mode environment ประมาณนี้ เราจะยกระดับสิทธิ์ process ของเราไหวมั้ย ?<br>ถ้าอยู่ใน kernel mode เราจะหลบหลีก / ทำลาย EDR ยังไง ?</p><p>อันนี้แหละที่ต้องลุยต่อ / เจอกัน blog ต่อไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VJQXBMsBg7rOOvJ2WQOP0Q.png" /><figcaption>My Second Daughter perform kernel mode for me !!</figcaption></figure><p><strong>references :</strong></p><p><a href="https://thedfirreport.com/2024/09/30/nitrogen-campaign-drops-sliver-and-ends-with-blackcat-ransomware/">Nitrogen Campaign Drops Sliver and Ends With BlackCat Ransomware — The DFIR Report</a></p><p><a href="https://dmcxblue.gitbook.io/red-team-notes-2-0">Introduction | Red Team Notes 2.0</a></p><p><a href="https://nasbench.medium.com/">https://nasbench.medium.com/</a></p><p><a href="https://github.com/VirtualAlllocEx/DEFCON-31-Syscalls-Workshop">GitHub — VirtualAlllocEx/DEFCON-31-Syscalls-Workshop: Contains all the material from the DEF CON 31 workshop “(In)direct Syscalls: A Journey from High to Low”.</a></p><p><a href="https://alice.climent-pommeret.red/posts/direct-syscalls-hells-halos-syswhispers2/">EDR Bypass : Retrieving Syscall ID with Hell’s Gate, Halo’s Gate, FreshyCalls and Syswhispers2 — Alice Climent-Pommeret</a></p><p><a href="https://alice.climent-pommeret.red/posts/a-syscall-journey-in-the-windows-kernel/">A Syscall Journey in the Windows Kernel — Alice Climent-Pommeret</a></p><p><a href="https://kylemistele.medium.com/">Kyle Mistele — Medium</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=772b623686e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ไอเดียการ Reverse Engineering ไฟล์ Malware]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/%E0%B9%84%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-reverse-engineering-%E0%B9%84%E0%B8%9F%E0%B8%A5%E0%B9%8C-malware-d036e159ec4c?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d036e159ec4c</guid>
            <category><![CDATA[disassembly]]></category>
            <category><![CDATA[malware-analysis]]></category>
            <category><![CDATA[reverse-engineer]]></category>
            <category><![CDATA[malware-reversing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 May 2024 09:16:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-20T09:16:59.032Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ผมเคยเขียนเรื่อง Overview ของ<a href="https://medium.com/@panupong-simto/7-%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%B3-malware-analysis-d2478462708f">การทำ Malware analysis เอาไว้ ซึ่งเป็นเรื่องเบื้องต้น</a> วันนี้ผมจะมาเขียนต่อ แต่ก็ยังเป็นเบื้องต้นอยู่ดี</p><p>การลงมือวิเคราะห์ไฟล์ Malware จะมี Method หลักๆ อยู่ 3 แบบ</p><ol><li>Static Analysis: วางไฟล์ไว้เฉยๆ แล้วเอาโปรแกรมอื่น แกะ ว่ามันมี properties อะไรบ้าง method นี้ ปลอดภัย เตรียมระบบน้อย แน่นอน ข้อมูลที่ได้มาก็ยังค่อนข้างน้อยเช่นเดียวกัน</li><li>Dynamic Analysis: รันไฟล์ malware ในสภาพแวดล้อมที่ถูกแยกออกชัดเจน (controlled environment) เช่นบน vm โดย ตัว OS ต้อง ปิด security control ทั้งหมด เพื่อให้ malware ได้แสดงพฤติกรรมออกมาเต็มที่ เป็นต้น ดังนั้น เมื่อสภาพแวดล้อมถูกกำหนดแล้วก็ทำการ execute malware file นั้นเสีย แล้วเราก็วิเคราะห์พฤติกรรม หรือ capture พฤติกรรม <a href="https://attack.mitre.org/">TTPs</a> ทั้งหมดเท่าที่จะเป็นไปได้จากเครื่องมือที่หลากหลาย (ยังไม่ขอลงรายละเอียดในจุดนี้) แล้วเราจะเริ่มได้ข้อมูลที่มากขึ้น เช่น IP Address ที่ malware พยายามติดต่อไปข้างนอก คือ IP อะไร , พยายามเรียก API อะไรบ้าง , แก้ไข registry อะไรบ้าง , มีการ create child process ย่อยๆ ออกมาอีกเยอะแค่ไหนอย่างไร ฯ เป็นต้น ตรงจุดนี้แหละ สิ่งที่เราพอจะ capture ได้ ก็จะทำให้เราได้ ข้อมูลมากขึ้น แล้ว บวกกับกับความเข้าใจ MITRE ATT&amp;CK TTPs ลำดับการโจมตี เราก็จะรู้ว่า พฤติกรรมนี้ มันจะทำอะไรมาก่อน และมันจะทำอะไรทีหลังนั่นเอง โดยเองกับ TTPs เป็นหลักเบื้องต้นไปก่อน ขั้นตอนนี้จะใช้ทรัพยากรเยอะ เตรียมระบบเยอะ แต่ก็ได้ข้อมูลมากขึ้นเช่นเดียวกัน</li><li>Code Analysis: คือการทำ Disassemble malware หรือ reverse engineering ตัวไฟล์อันตรายไฟล์นั้น ที่จะได้รายละเอียดมากที่สุด แต่เราก็ต้องมีความเข้าใจ Assembly Language ระดับนึง เพื่อจะตีความพฤติกรรมอันตรายได้</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2dGiDR3Q5kVrAt_sLTiMsg.png" /><figcaption>x64dbg ของผมเอง</figcaption></figure><p>สำหรับ blog นี้เราจะมาพูดกันเรื่องข้อ 3 นี่แหละครับ คือหลังจากที่เราเอา .exe หรือ executable file ทำการ load เข้าไปในโปรแกรม reverse / debugger แล้วเราจะทำอะไรต่อ ?</p><p>ก็ต้องขอแบ่งเป็นขั้นตอน / step อีกแล้ว ให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นดังนี้ครับ</p><ol><li>เราต้อง <strong>จด</strong> พวก IoC ต่างๆ ที่ได้มาจากการทำ Static / Dynamic ก่อน ว่าเราพบอะไรมาบ้างที่เป็นสัญญาณที่ไม่ดี ต้องอาศัยความเข้าใจ TTPs ลำดับก่อนหลัง หรือวาดเป็นภาพก็ได้ครับ</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/808/0*acF1JrwSxoNpzxYy.png" /><figcaption><a href="https://www.concordia-h2020.eu/blog-post/cyber-threat-modelling-for-telco/">Cyber Threat Modelling for Telco : CONCORDIA (concordia-h2020.eu)</a></figcaption></figure><p>พูดก็คือเป็นการจดไว้ใน notepad ง่ายๆ ก็ได้ ค่าทั้งหมด , IP Address , Domain , Email , API Call function ฯลฯ ใดๆ ก็แล้วแต่ที่เราทำ 1–2 แล้วหาเจอ เมื่อหาเจอแล้วก็พยายาม Map กับ TTPs ให้ได้ว่าที่เราจดมามันอยู่ใน TTPs ช่วงไหน</p><p>รวมถึง เพิ่มเติมอีกนิดถ้าเราต้องเจอ Advanced Malware ที่ packed มา หรือมีโค้ดที่เป็นการโต้ตอบ / ต้านทาน การ Analyze (anti analysis) เราจะต้องงมหาอีกสักหน่อย ก่อนที่จะทำ reverse engineer ผมย่อยให้ดังนี้</p><p>1.1 Code Obfuscation<br>1.2 Anti-Debugging Techniques<br>1.3 Anti-Emulation Techniques<br>1.4 Dynamic Code Generation<br>1.5 Packers and Crypters<br>1.6 Rootkit Functionality<br>1.7 Network Evasion Techniques<br>1.8 Environment-Specific Checks</p><p>ก็คือ malware developer จะเติมโค้ดเข้ามาอีก เพื่อป้องกัน Malware Hunter , Analysis tools มาแกะ malware ของเขา กูตรวจมึง มึงตรวจกู ประมาณนี้ คร่าวๆ ไม่ขอลงรายละเอียดมากนะครับ เอาเป็นว่าถ้าเราเจอเยอะ ก็แกะยากมากขึ้นนั่นแหละครับ มาว่ากันต่อ หลังจากเราจด IoC ไว้แล้ว เราจะทำยังไงกับ Reversing step ของเรา</p><p>2. Set Breakpoints: หลังจากโหลดเข้ามาแล้ว <strong>“พร้อมกับ เรามีข้อมูล IoC + TTPs Map ที่เราจดเอาไว้”</strong> แล้ว เราจะเริ่มทำการ Set Breakpoints ในโปรแกรม debugger ของเรา , ซึ่งถ้าเราจดไว้เยอะ มันก็จะยิ่งดีมาก เพราะจะเอามาใช้ใน debugger ได้ , โปรแกรม debugger มันจะสามารถช่วยเราในการ รัน code เป็นส่วนๆ เป็น step ได้ ดังนั้น ถ้ารัน แล้วหยุด รันแล้วหยุด เป็นช่วงๆ เครื่องมือพวกนี้จะอำนวยความสะดวกให้เรา ค่อยๆ ไล่ดูทีละส่วนของตัว executable file ถ้าเราจะหยุดทีละ step แบบนี้ก็ใช้ การ set breakpoint ได้ เช่นในไฟล์อันตราย ขั้นตอน 1–2 ผมทำมาจนเสร็จแล้วไปเจอสิ่งที่น่าสงสัยว่า unregistering ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นขั้นตอนการตรวจ License อะไรสักอย่าง หรือพยายามกระโดดข้ามอะไรสักอย่าง ผมก็จะจดไว้ เมื่อ load .exe เข้า debugger ผมก็ทำการค้นหาคำๆ นี้ แล้วทำการ Set Breakpoints ไว้ (สมมตินะครับ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/714/1*osxkFSceBBgVwrrT6XRRzw.png" /></figure><p>ซึ่งในที่นี้มันคือ string มันอาจจะมี IoC อื่นที่เราตรวจพบ และไป set breakpoint ได้ตามที่เราต้องการ</p><p>หลายๆ Malware ที่ execute สำเร็จ มันอาจจะไม่พยายามติดต่อ C2 ไปยัง Domain หรือ IP ก็ได้ มัน<a href="https://attack.mitre.org/techniques/T1518/001/">อาจจะ discovery antivirus software ก่อน</a> จากนั้นค่อยทำอย่างอื่น เราก็หา API ให้เจอแล้วไป set breakpoints ตรงนั้นตอน debug</p><p>ส่วนใหญ่ จากประสบการณ์ของผม malware ที่เจอได้ทั่วไป จะ พยายามติดต่อไปข้างนอก หรือ C2 server เพื่อจะหาทาง ขนข้อมูลออกไป (Ransomware) หรือเก็บข้อมูล (spyware) ต่างๆ ก่อน หรืออยู่เฉยๆ แต่เปิด connection รอรับการสั่งการ (Listening) จาก รหัสคำสั่งพิเศษ จาก Threat Actor ก็ได้ , ก็คือ Threat Actor หวังผลให้มีการติดต่อจากเครื่องเหยื่อ กลับไปหาเขา , ในยุคนี้เขามักจะไม่ปล่อย malware ทิ้งบอมบ์ไปดื้อๆ แล้วหายไปเลย อันนี้น้อยมาก เท่าที่รู้นะ เป็นประสบการณ์ส่วนตัวนะ ไม่ใช่ Fact แจ้งไว้ก่อน</p><p>มักจะเจอเยอะในยุคที่อินเตอร์เนตเฟื่องฟูแบบนี้ , dev malware มาแล้วก็หวังผลทั้งนั้น</p><p>ตรงจุดนี้จะมีข้อดี คือเมื่อเราทำ dynamic analysis เราเห็นจังหวะ malware มันติดต่อไปยัง C2 เราก็จะไล่ย้อนหลับไปได้แล้วว่า มันทำอะไรก่อน ที่จะติดต่อไปยัง C2 เป็นต้นครับ (อย่าลืม <a href="https://attack.mitre.org/">TTPs</a>) ไกด์ให้ประมาณนี้นะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uTNSDe0z-BBnOH447NhQrw.png" /><figcaption>ตัวอย่าง API Call ชื่อ API จะอยู่ทางขวา</figcaption></figure><p>เช่น API ชื่อ ntdll.RtlUserThreadStart อันล่างสุดในภาพ ถ้าเรา “เอาชื่อ API” ไปค้นหาข้อมูลว่า API นี้มันเอาไว้ทำอะไรก็มีเอกสารของ Microsoft ให้ดู <a href="https://learn.microsoft.com/en-us/previous-versions/windows/desktop/xperf/thread-start-functions">กดลิ้งนี้</a></p><p>ไอเดียประมาณนี้ ให้เห็นภาพ</p><p>ต่อมา</p><p>3. หลังจาก Set Breakpoints แล้ว ก่อนเราจะหา เราต้องเข้าใจว่า executable file นั้นถ้าถูกสั่งขึ้นมา มันก็จะถูก load เข้าไปใน memory ขั้นต่อไปคือการ หา หา หา และ หา โดยมีหลัก คร่าวๆ ดังนี้</p><p>3.1 <strong>Code Flow Analysis</strong>: วิเคราะห์ flow ของ code ว่าเกิดอะไรก่อนหลัง เหมือนที่ผมยกตัวอย่างไปว่า API บางอันเอาไว้ตรวจ Security software หรือพวก antivirus หากหา API ที่ใช้เรียกเจอก็จะทำให้เราเข้าใจ flow ก่อนหน้าได้ว่าจะมีอะไรเป็น entry point มีภาพตัวอย่างให้ดูเข้าใจง่ายๆ ลำดับที่เกิด ก็บนลงล่าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/892/1*OqbBi9acEwFDZ1lnR-9LYw.png" /><figcaption><a href="https://www.trendmicro.com/en_us/research/19/l/waterbear-is-back-uses-api-hooking-to-evade-security-product-detection.html">Waterbear Returns, Uses API Hooking to Evade Security | Trend Micro (US)</a></figcaption></figure><p>ตัวอย่าง flow ของ malware : <a href="https://www.trendmicro.com/en_us/research/19/l/waterbear-is-back-uses-api-hooking-to-evade-security-product-detection.html">Waterbear ที่ทาง trendmicro วิเคราะห์เอาไว้</a></p><p><strong>3.2 String Analysis</strong>: API function names, registry keys, URLs ใดๆ หาไปเลย ตรงๆ<br>3.3 <strong>API Function Analysis</strong>:ตัว debugger ก็มี พวก plugin ทำให้วิเคราะห์ API ง่ายขึ้น อันนี้แล้วแต่มุมมอง ความถนัดของแต่ละคนนะครับ เช่น <a href="https://github.com/x64dbg/ScyllaHide">x64dbg/ScyllaHide</a><br>3.4 <strong>Decryption and Deobfuscation:</strong> ค้นหาการถอดรหัสลับ ในหลายๆ กรณี malware จะเข้ารหัสโค้ดบางส่วนไว้เพื่อป้องกันการแกะจากพวกเรา ถ้าเรา debug เราจะพบว่า “มักจะ” เจอการถอดรหัสโผล่ใน assembly code เช่น การใช้ XOR , การทำ bitwise operations หรือการทำ addition หรือ subtraction “และ” มันจะทำ ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ติดๆ กัน เพราะมันต้องถอดรหัสจนครบนั่นเอง ถ้าเราเจออะไรประมาณนี้ เราสามารถ คิดเบื้องต้นได้ว่า อาจจะเป็นกระบวนการ decryption ของ code ตัวอย่างนะครับ</p><p>.text:00401015 push edx ; hFile<br>.text:00401016 call ds:Sleep<br>.text:0040101C xor eax, eax<br>.text:0040101E call ds:Sleep<br>.text:00401024 call ds:GetTickCount<br>.text:0040102A push eax ; dwMilliseconds<br>.text:0040102B call ds:Sleep<br>.text:00401031 xor eax, eax<br>.text:00401033 call ds:GetTickCount<br>.text:00401039 push eax ; dwMilliseconds<br>.text:0040103A call ds:Sleep<br>.text:00401040 xor eax, eax<br>.text:00401042 call ds:GetTickCount<br>.text:00401048 push eax ; dwMilliseconds<br>.text:00401049 call ds:Sleep<br>.text:0040104F xor eax, eax<br>.text:00401051 call ds:GetTickCount<br>.text:00401057 push eax ; dwMilliseconds<br>.text:00401058 call ds:Sleep<br>.text:0040105E xor eax, eax<br>.text:00401060 call ds:GetTickCount<br>.text:00401066 push eax ; dwMilliseconds<br>.text:00401067 call ds:Sleep<br>.text:0040106D xor eax, eax<br>.text:0040106F call ds:GetTickCount<br>.text:00401075 push eax ; dwMilliseconds<br>.text:00401076 call ds:Sleep</p><p>และตำแหน่งของ memory จะเรียงไปเรื่อยๆ ซึ่งนั่นก็เป็นสัญญาณหนึ่งที่เราจะ flag ได้ครับ</p><p>3.5 <strong>Control Flow Analysis</strong>: อันนี้จะต่างจากข้อ 3.1 ที่เป็น Code Flow Analysis ข้อนี้จะหมายถึงพวก Loop / condition / function calls ต่างๆ ซึ่งคนที่เขียนโปรแกรมมาก่อนก็จะได้เปรียบหน่อย อาจจะเข้าใจและหาเจอได้ง่าย เช่น จะเจอการค้นหาไฟล์ .pdf ในเครื่องเรา มันก็จะมี loop ในการเรียกไฟล์และเข้ารหัสไฟล์ ไปเรื่อยๆ (Discovery) ทั้ง Hard disk หรือ loop ในการต่อ C2 ไปข้างนอก และขนข้อมูลออกไป (Exfiltration) เพราะการขน ด้วย standard protocol มันส่งครั้งเดียวไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นต้องมีโปรแกรมช่วย ทำ loop ก็ต้องทำซ้ำวนไปเรื่อย ๆ เป็นต้น หรือพวก condition กับสิ่งที่โคตรจะเบสิคเลยสำหรับเรื่อง malware นี้ก็คือ malware developer ได้ใส่โค้ดป้องกันไว้ว่า มึงกำลังแกะกูรึป่าว ? ขอตรวจหน่อยละกัน , มึงใช้ vm อยู่มั้ย ถ้าใช้ vm อยู่กูจะไม่ขยับตัว ก็จะเงียบอยู่แบบนี้แหละ อะแน่……….. ถ้าไม่เจอใน dynamic analysis อาจจะเจอในการ reverse engineering ตอนนี้ก็ได้ เป็นต้นครับ</p><p>3.6 <strong>Dynamic Analysis Hooks</strong>: ก็คือคล้ายๆ การทำ Dynamic Analysis แต่ไม่ได้ทำบน Os มาทำใน debugger แทน step into , step over ไปเรื่อย ๆ แล้วก็ monitor API , Memory ,register , network traffic ฯ ไป</p><p><strong>3.7 Payload Analysis</strong>: การแบ่ง payload ออกจาก malware มีแนวคิดว่า payload นั้นคือคำสั่งอันตรายจริงๆ ที่จะเกิดขึ้น โดยที่ทั้งตัว malware ทั้งก้อน อาจจะมีแค่ payload 1 คำสั่งเท่านั้น , ดังนั้นถ้าเราสามารถแยก payload ออกมาวิเคราะห์ได้ก่อน ก็จะลดเวลาลงไปได้ โดย malware ที่ดีๆ หรือเก่งๆ มักจะทำการ เข้ารหัสลับ encryption / encode / หรือ compressed เอาไว้ หาก TTPs ก่อนหน้าไม่เข้าเงื่อนไข เช่น เรียก API OS Function แล้วตรวจพบว่า รันใน VM ค่า return เป็น 1 ก็จะไม่แกะ payload ออกมาเพื่อรันโค้ดอันตราย</p><p>หรือ มีคำสั่งให้ปิด , disable antivirus , หรือ มีคำสั่งให้ exclude path ของ antivirus</p><p>หากทำสำเร็จ , return เป็น 1 ก็จะ trig ให้ payload รันโคดอันตรายต่อไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/848/1*ycfxt4cfiDBJj9jpWR3KoA.jpeg" /><figcaption>ตัวอย่างไส้ใน payload</figcaption></figure><p>จะเห็นว่า <a href="https://attack.mitre.org/techniques/T1106/">function : WinExec </a>ก็น่าสนใจ เพราะคือการสั่ง executable file อะไรสักอย่างนั่นเอง ถูกใช้บ่อย ด้วยครับ</p><p><strong>สรุป</strong></p><ol><li>มีความรู้พื้นฐาน CPU Architecture , MITRE ATT&amp;CK , OSI 7 Layers</li><li>มีทรัพยากร มี environment ที่ปลอดภัย</li><li>ทำ Static Analysis / ทำ Dynamic Analysis เพื่อเก็บข้อมูล IoC ให้มากที่สุด (ก่อนทำก็เตรียม env ให้พร้อมด้วย) เครื่องมือหลัก = remnux / flarevm</li><li>ทำ reverse engineer ด้วยข้อมูลที่เรามีมากพอ และอ่าน คู่มือของเครื่องมือนั้นๆ</li></ol><p><a href="https://help.x64dbg.com/en/latest/">#### x64dbg</a></p><p><a href="https://hex-rays.com/documentation/">#### IDA (Interactive Disassembler)</a></p><p><a href="https://ghidra-sre.org/">#### Ghidra</a></p><p><a href="https://www.ollydbg.de/">#### OllyDBG ตัวนี้เก่า หยุดพัฒนาไปละ</a></p><p>ถ้าผิดพลาดประการใดฝากคอมเม้นไว้หน่อยครับ กราบขอบพระคุณ คร้าบ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d036e159ec4c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[7 สิ่งที่เราจะได้จากการทำ Malware Analysis]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/7-%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%B3-malware-analysis-d2478462708f?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d2478462708f</guid>
            <category><![CDATA[malware-analysis]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 31 May 2023 04:49:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-31T04:49:10.659Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>การทำ Malware Analysis คือการวิเคราะห์พฤติกรรมของโปรแกรมมุ่งร้ายบนคอมพิวเตอร์</p><p>ถ้าพูดภาษาแบบบ้านๆ คือเอาไวรัสคอม มาแกะดู ว่ามันทำงานยังไงนั่นแหละ วันนี้ผมจะเขียน blog เล่าให้อ่านว่า ถ้าเราวิเคราะห์มัน เราจะได้อะไร</p><p>Malware เป็นคำย่อ มาจากคำเต็มว่า Malicious Software คือโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยตั้งใจให้การประมวลผลเกิดความเสียหายต่อระบบคอมพิวเตอร์ ระบบ Network ระบบ server หรือทางใดทางหนึ่ง หรือทั้งหมด แล้วแต่การออกแบบและสร้างขึ้นมา ่เช่น Wannacry , PLUGX , Trojan dropper ต่างๆ ฯลฯ Malware นั้นต่างจากโปรแกรมปกติ ที่มักจะถูกสร้างขึ้นมา เพื่อใช้ประโยชน์จากการประมวลผลของคอมพิวเตอร์ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาชีวิตให้กับผู้คน แต่ Malware นั้นต่างออกไปเพราะมันคือโปรแกรมมุ่งร้ายต่อระบบคอมพิวเตอร์โดยตรง</p><p>Malware จะเป็นไฟล์ที่ถูกส่ง (Deliver) มาให้เหยื่อ เป้าหมาย เพื่อให้เหยื่อทำการ รัน มันขึ้นมา (Execute) หากรันได้สำเร็จมันก็จะทำงานตามที่ได้ออกแบบเอาไว้</p><p>ดังนั้นมันจึงต้องแยกออกจากกันในการพูดคุยสื่อสาร</p><p>“วิธี” การส่ง Malware มาในเครื่องคอมพิวเตอร์ เราจะไม่พูดถึงในกรณีนี้นัก อาจจะยกตัวอย่างนิดหน่อย</p><p>ส่วน Malware ที่อยู่ที่อื่น แล้วสามารถยิงโค้ดอันตรายเข้ามาจากระยะไกล (Remote Code Execution) กระบวนการนี้เป็นไปได้ทั้ง Malware หรือเป็นเครื่องมือสงครามไซเบอร์ (เช่น Spyware Pegasus) หรือเป็นการ Hack จาก Hacker คนใดคนหนึ่ง อาจจะไม่ใช่ Malware ในความหมายที่เรากำลังพูดกัน</p><p>ดังนั้นใน Blog นี้เราจะพูดถึง Malware ที่มีลักษณะเป็นไฟล์ (File) เท่านั้น</p><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 1</p><ol><li>M = MITRE ATT&amp;CK</li></ol><p><a href="https://attack.mitre.org/">MITRE ATT&amp;CK</a> อ่านออกเสียงว่า ไมเต้อ แอ็ทแท็ค เป็น framework ที่ถูกพัฒนาโดย MITRE Corporation ของอเมริกา องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไร มีการพัฒนา ทำวิจัย เกี่ยวกับความปลอดภัยของกองทัพสหรัฐมายาวนาน มีการทำงานร่วมกับมหาวิทยาลัย หน่วยงานภาครัฐ และพัฒนางานวิจัยเกี่ยวกับความปลอดภัยต่างๆ จนปัจจุบันได้พัฒนา framework ที่พูดถึงกระบวนการโจมตีทาง Cyber ออกมาจนได้รับความนิยมเป็นวงกว้าง เรียกว่า MITRE ATT&amp;CK นี้เอง และปัจจุบันที่เขียนอยู่นี้คือ version ที่ 13 แล้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/932/1*OqYn8HS6SUIIKNWQSXrQ1g.png" /><figcaption><a href="https://attack.mitre.org/resources/updates/updates-april-2023/">Updates — Updates — April 2023 | MITRE ATT&amp;CK®</a></figcaption></figure><p>เมื่อเราเอา Malware มาวิเคราะห์ เราจะได้ความเข้าใจในขั้นตอน พฤติกรรมของ Malware ที่ถูกซอยย่อยเป็นขั้นๆ เป็นหมวดหมู่ ทำให้เราเห็นภาพได้ง่าย</p><p>สิ่งที่ผมจะสื่อก็คือ เราต้องทำความเข้าใจว่าการ Hack มันไม่ได้กด Enter แล้วตู้มเดียว Hack ได้สำเร็จเหมือนในหนัง , พฤติกรรมร้ายๆ ของ Malware มันอาจจะไม่ถูกบรรจุเข้ามาในไฟล์จนอ้วนแน่นครบในไฟล์เดียว มันอาจจะมีการเชื่อมโยงกับไฟล์อื่นๆ ก็ได้</p><p>แนวคิดหนึ่งคือ ให้เราแบ่งขั้นตอนการเกิด Malicious Behavior ย่อย ออกมาเป็น Chain (แปลว่า โซ่ — คือการตีความในภาษา เพื่อสื่อว่า มันจะต่อเนื่องกันไปเรื่อยๆ เหมือนกับโซ่) หรือหลายๆ คนส่วนมากจะเรียกมันว่า Kill Chain / Cyber Kill Chain เป็นต้น ถ้าเราเอาคำนี้ไปค้นภาพใน google ก็จะเห็นคนวาดไว้มากมาย ผู้คนมักจะเอา Cyberkillchain ไป map กับผลิตภัณฑ์ทาง Cybersecurity ของพวกเค้า เพื่อนำเสนอลูกค้า</p><p>ส่วนการที่เราเข้าใจ MITRE ATT&amp;CK นั้น อาจจะต่างจาก Killchain ออกไปนิดหน่อย เพราะ framework นี้จะทำให้เรารู้ว่า ขีดความสามารถของ Malware ตัวนี้มันทำอะไรได้เยอะแค่ไหน เพราะ framework มีการพูดถึงเทคนิค และแทคติค เพิ่มเติม ขยายออกมาอธิบายเพิ่มไปมากกว่าภาพของ Killchain , Malware บางตัว อาจจะแค่ทำหน้าที่เป็นประตูเชื่อมไปสู่ hacker ที่อยู่ภายนอก มีปริมาณ Chain ของพฤติกรรมอันตรายน้อย (พูดถึง ณ ไฟล์นั้น ไฟล์เดียวนะ) ตัวอย่างเช่น ตัว Trojan Dropper ของ Malware PLUGX ซึ่งเป็นกลุ่ม Hacker จีน MUSTANGPANDA มันทำแค่เป็นตัวเชื่อมเพื่อเตรียมดึง เพื่อนๆ ของมันเข้ามาเสริมทัพต่อไป</p><ul><li>%Program Files%\Google Chrome Helper\chromehelper.exe</li><li>cmd.exe /C schtasks /QUERY /TN “Google Chrome Helper Update”</li></ul><p>หรืออย่าง Malware ตัว Wannacry ซึ่งถูกออกแบบมาให้ทำอะไรหลายๆ อย่างได้ในตัวเดียว มี Chain ที่เป็นอันตรายต่อเนื่องกันเยอะกว่ามาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/845/1*SA2D595ZOaBOnn2UT6QUSg.png" /><figcaption><a href="https://attack.mitre.org/software/S0366/">WannaCry, Software S0366 | MITRE ATT&amp;CK®</a></figcaption></figure><p>หลังจากเรา map พฤติกรรมของ malware กับ MITRE ATT&amp;CK framework ได้แล้ว สิ่งที่เราจะได้เน้นๆ เลยก็คือ เราจะประเมินผลกระทบของความเสียหายได้ง่ายขึ้น เราจะคาดเดาได้ ว่าจะเกิดอะไรต่อไป (Chain) เราจะหาสาเหตุก่อนหน้าได้ ว่ามีเส้นทางเกิดขึ้นจากอะไรก่อนจะมาถึงตรง Execute เทคนิคอะไรที่ Malware ใช้ และเราจะไปตรวจจับหรือป้องกันได้อย่างไร สิ่งเหล่านี้ได้เป็นองค์ประกอบของอีกสายอาชีพงานหนึ่งนั่นคือ Cyber Threat Hunting</p><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 2</p><p>2. A = Abnormal Behavior</p><p>เราเคยชินกับพฤติกรรมปกติของโปรแกรมทั่วไป Word/Excel/Power Point/Outlook และอีกหลายๆ โปรแกรม ฯลฯ แต่เราแยกแยะ สิ่งผิดปกติ ออกจากสิ่งปกติได้ ยากหรือง่ายแค่ไหนกัน ? เรารู้มั้ยว่าโปรแกรมพวกนี้ไม่ถูก spawn หรือมี background process อะไรที่ทำงานอันตรายอยู่ ?</p><p>ถ้า Software ที่ถูกเขียนและออกแบบมาดี แม้จะเปิดช่องทางให้พัฒนาโค้ดโปรแกรมที่อาจจะอันตราย มีความเสี่ยงสูง หรือเข้าถึงทรัพยากรระบบได้โดยตรง Software พวกนั้นมักจะมี Message หรือ สัญลักษณ์อะไร แจ้งเตือนเรา เช่นใน Microsoft Office หากเราจะรัน Macro ซึ่งจะเพิ่มประสิทธิภาพในการคำนวณอะไรบางอย่าง ให้ดียิ่งขึ้น แต่ก็อาจจะเป็นการรันคำสั่งที่อันตรายของ Malware ได้เช่นกัน เพราะฉะนั้นจึงมีการเตือนเอาไว้หลายชั้น ก่อนที่เราจะรันมันขึ้นมา และเราควรรู้ว่ามันเสี่ยง อย่างไร ทำเพื่ออะไร แหล่งที่มาจากไฟล์นั้นเชื่อถือได้ หรือไม่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/485/1*ePuO8EJbz4--JH1ag7N-Mw.png" /></figure><p>สิ่งเหล่านี้เราสามารถคาดการณ์ได้ เพราะเราจะเป็นคนรันขึ้นมาเองโดยที่เรารู้ตัว</p><p>แต่ถ้าเราไม่รู้ตัว เพราะ Malware มันรันไปแล้วหรือ persistent แล้ว เช่น ฝังตัวให้รันขึ้นมาทุกครั้งตอนเปิดเครื่อง (start up) แบบนี้เราก็อาจจะไม่รู้ตัว ดังนั้นถ้าเราวิเคราะห์ Malware บ่อยๆ เราก็จะสามารถตรวจหาพฤติกรรมผิดปกติพวกนี้ได้เอง นอกเหนือจากการพึ่งพาโปรแกรม antivirus ต่างๆ รวมไปถึงขั้นตอนที่ไฟล์ Malware จะถูกส่งมาที่เครื่องด้วย ว่ามักจะถูกส่งมาด้วยวิธีไหน</p><ul><li>แนบไฟล์มาในอีเมลเป็น .iso หรือเป็นลิ้ง phishing</li><li>มากับ USB flashdrive / external harddisk</li><li>อยู่บนเว็บไซต์ที่ทำให้หลอกดาวน์โหลด user ไม่รู้ก็ไปโหลดมา</li></ul><p>เป็นต้น</p><p>เมื่อเราเข้าใจความผิดปกตินี้ เราก็จะมีข้อมูลเพิ่มขึ้น ในการไปป้องกัน</p><p>ป้องกันไม่ให้ Malware มันถูก Deliver</p><p>ป้องกันไม่ให้ Malware มันรันขึ้นมา</p><p>ตรวจจับให้เจอถ้า Malware มันรันขึ้นมาแล้ว มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น</p><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 3</p><p>3. L = Level of Analysis</p><p>เราจะได้รับความเข้าใจของ “ระดับ” ที่ใช้วิเคราะห์ Malware มีหลายชั้นหลายกระบวนการ ตั้งแต่ง่ายๆ ที่สุด ไปจนถึงสามารถทำ Reverse Engineering ก็คือหาทางย้อนกลับ Malware ให้กลายเป็นโค้ดอีกครั้ง ว่าเขาเขียน Malware นี้มาอย่างไร ซึ่งก็ยากที่สุดแต่ก็ละเอียดที่สุดเช่นกัน</p><p>ใน Level แต่ละ Level นั้นมีระดับความละเอียดความยากง่ายต่างกัน เลยจะขอเขียนเล่าไว้ดังนี้ครับ</p><p>ระดับล่างสุด คือหาข้อมูลในภาพกว้าง เราอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้ sandbox เลยก็ได้ เพราะมีบริการ analysis ให้ใช้ฟรีๆ หลายที่ เช่น virustotal / joesandbox / any run เป็นต้น ระดับนี้คือ Fully Automated analysis ใช้ได้ดีกับ malware ทั่วๆ ไป ผู้ที่สนใจก็สามารถเริ่มต้นที่ระดับนี้ได้เลยครับ</p><p>ต่อมา คือระดับ Static properties analysis และ Interactive behavior analysis คือเราทำเองแล้วล่ะ เรามานั่งเตรียมระบบ เตรียมทรัพยาการ และทำการวิเคราะห์ Malware แบบที่ยังไม่รันมันขึ้นมา (static) และวิเคราะห์ตอนที่มันรันอยู่ (Interactive behavior หรือบางคนเรียกว่า Dynamic malware analysis) เราจะมองเห็นองค์ประกอบของไฟล์ เราจะเห็นพฤติกรรมที่ malware ประมวลผลและเข้าใช้งาน CPU/Memory/Network ต่างๆ</p><p>ระดับนี้จะมีรายละเอียดพฤติกรรมมากขึ้น และจะมีเครื่องมือ สภาพแวดล้อมที่ต้องตะเตรียมไว้เป็นพิเศษ</p><p>และระดับสุดท้ายคือ Manual code reversing คือการย้อนกลับไปหาให้ได้ว่า malware นี้ถูกเขียนโค้ดขึ้นมาในลักษณะใด (Code-level analysis) ซึ่งระดับนี้เราจะเข้าใจ malware ได้แม่นยำที่สุด แต่ก็ต้องใช้ทักษะ ความเข้าใจโค้ด และเครื่องมือ disassembler ต่างๆ เช่น ghidra / ida หรืออื่นๆ มีความเข้าใจในโครงสร้างของ memory ภาษา assembly ต่างๆ ทีมงานของบริษัทผลิต software antimalware ก็จะมีหน่วยงานพวกนี้อยู่ในทีมด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*6Y7D0UzpO7AshQ5g.png" /><figcaption><a href="https://www.sans.org/blog/how-you-can-start-learning-malware-analysis/">How You Can Start Learning Malware Analysis | SANS Institute</a></figcaption></figure><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 4</p><p>4. W = Windows Operating System Structure</p><p>อันที่จริง Malware นั้นมีอยู่ในทุกๆ ระบบปฏิบัติการ ไม่ใช่แค่ Windows อย่างเดียว</p><p>แต่ Windows มีโปรแกรมที่มี productivity สูงในฝั่ง Client เช่น Microsoft Office ผู้คนที่ไม่ใช่คน IT ต่างยอมรับและเลือกใช้ ตัวระบบปฏิบัติการใช้งานง่าย รองรับภาษาประเทศต่างๆ มากมายทั่วโลก ถูกใช้แบบ workgroup/domain ก็ได้ เอกสาร API ก็มีให้อ่านแทบจะเรียกได้ว่า ละเอียดที่สุด เพราะเป็น software commercial ดังนั้น เป้าหมายของการส่ง Malware ไปให้รัน จึงถูกเขียนมาเพื่อรันบน Windows มากกว่า และยุคนี้เป็นยุคของ Ransomware ที่เป็น Malware เข้ารหัสไฟล์เพื่อเรียกค่าไถ่ ไฟล์ก็จะต้องมีมูลค่าพอที่จะเข้าไป Lock เพื่อเรียกค่าไถ่ และไฟล์พวกนี้ก็มาจากโปรแกรม Productivity ทั้งหลาย เช่น .docx / .xlsx / .pdf ต่างๆ นั่นเอง</p><p>ซึ่งการ Deliver malware ไปยัง Client นั้นทำได้ง่ายกว่า Windows Server</p><p>Hacker อาจจะไม่ต้องใช้ท่ายากในการยิงโค้ดอะไร แค่มีลิ้งให้ user โหลดก็สามารถ Deliver malware ให้ได้แล้ว นั่นก็เป็นวิธีหนึ่งในอีกหลายวิธี ดังนั้น Malware บน Windows มีปริมาณมาก และทำให้ การทำ Malware analysis มักจะต้องเจอกับ Windows OS อยู่เสมอ ความเข้าใจที่เราจะได้รับก็เช่น</p><ul><li>ขั้นตอนการ boot ของ Windows</li><li>service startup and registry</li><li>system account</li><li>Execution process protection</li><li>Memory protection</li><li>System Event / Log</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/651/0*5WCq61lxuktNybWs.png" /><figcaption><a href="https://learn.microsoft.com/th-th/windows-hardware/drivers/kernel/overview-of-windows-components">Overview of Windows Components — Windows drivers | Microsoft Learn</a></figcaption></figure><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 5</p><p>5. A = Artifacts</p><p>Malware Artifacts คือ ไฟล์ บางอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากที่ Malware ถูกรันขึ้นมา หรือเครื่องติดเชื้อแล้ว (infected) เช่นพวกไฟล์ .lnk , reg ของระบบปฏิบัติการ windows ซึ่งโปรแกรม antimalware อาจจะลบไฟล์พวกนี้ออกไปด้วยหากโปรแกรมมีประสิทธิภาพมากพอในการตรวจจับ</p><p>ตรงนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย</p><p>ข้อดีคือเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นก็ได้รับการปกป้องอย่างครบมิติ ? เพราะโปรแกรม antimalware ได้จัดการไปเรียบร้อยแล้ว</p><p>แต่ข้อเสียก็คือ เรามองไม่เห็นภาพใหญ่ที่ malware ตัวนี้จะสร้างอันตรายอะไรเพิ่มหรือไม่ เพราะถ้าเราวิเคราะห์ Malware เรามักจะต้องหาองค์ประกอบของสิ่งเหล่านี้ให้มากที่สุด เพื่อให้ผลการวิเคราะห์นั้นแม่นยำมากที่สุด Malware มันจะไปทำอย่างอื่นต่อมั้ย ? มันมีการวาง artifacts ไว้แค่นี้ จริงๆ หรือ ? ถ้าเราดันไปเจอ artifacts เหล่านี้ในเครื่องอื่นๆ ละ ? โปรแกรม antimalware ตรวจจับได้แม่นยำ จริงหรือไม่ เพราะฉะนั้นในขั้นตอน standard ของการทำ Malware Analysis คือเค้าจะแนะนำให้ทำใน sandbox หรือ virtual environment และปล่อยให้ Malware รันได้เต็มที่</p><p>ตัวอย่าง Malware artifacts จากการ ทำ Digital Forensics และใช้โปรแกรม AutoPSY ในการหา artifacts จาก Memory image ที่ไป Capture มา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*g7qLJDI7oGeVtgl6.png" /><figcaption><a href="https://www.sleuthkit.org/autopsy/docs/quick/">Autopsy 3 Quick Start Guide (sleuthkit.org)</a></figcaption></figure><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 6</p><p>6. R = Regular Expression</p><p>เราจะมีไอเดีย ในการเขียน Rule ต่างๆมากขึ้นในการตรวจจับ หาสิ่งผิดปกติในระบบของเรา ซึ่งไอเดียพวกนี้จะถูกสร้างออกมาจาก Logic ตรรกะ ที่หลังจากที่เราได้วิเคราะห์ Malware ตอนที่เราวิเคราะห์แบบ Dynamic Analysis เราจะให้ Malware มันรันขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่ถูกตัดออกจากระบบอื่นๆ เพื่อความปลอดภัย (isolated หรือ sandbox) หลังจาก execute ตัว malware ก็อาจจะมี log / มี event ต่างๆ เกิดขึ้น มีการจองพื้นที่ใน Memory มากมาย ตรงนี้แหละมันคือองค์ประกอบที่เราจะได้ค้นหา โดยใช้เครื่องมือต่างๆ อย่างในภาพตัวอย่าง คือการหา event ใดๆ ที่เราต้องการ บนระบบปฏิบัติการ windows โดยใช้ เครื่องมือ procmon และเรียกหน้าต่าง filter ขึ้นมาเพื่อกรองข้อมูล ซึ่งเครื่องมือก็อำนวยความสะดวกให้เรากรองด้วยการใช้ Regular Expression นั่นเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/944/1*8MlBUEH3gG5fZTYG3mah6Q.png" /></figure><p>สิ่งที่ได้ข้อที่ 7</p><p>7. E = Environment Setup</p><p>การจะรัน Malware เราคงไม่ไปรันบนระบบใช้งานของเรา (Production) เอาจริงๆ คือต้องใช้คำว่า ห้ามเด็ดขาด</p><p>เพราะฉะนั้นมันจึงมี best practice ออกมา หรือ cheat sheet ในการ setup environment ถ้าเราจะทำ Malware analysis เราจะได้เพิ่มพูนความรู้ในเรื่องนี้</p><p>เราจำเป็นจะต้องเตรียมสภาพแวดล้อมให้แยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง (Isolated) จากระบบใช้งาน และในแนวคิดสำหรับงานลักษณะนี้(Malware Analysis) เราจะต้องเตรียมให้ดีพอจน malware สามารถแสดงฟังก์ชั่นต่างๆ ออกมาได้อย่างอิสระ เพราะ malware ก็มีความสามารถสูง มันอาจจะรู้ว่านี่คือ virtual environment มันเลยจะไม่รัน ไม่แสดงฟังก์ชั่น มันอาจจะรู้ว่านี่คือ sandbox มันเลยไม่รัน เป็นต้น</p><p>เราต้องมีความเข้าใจ Virtual Environment ที่ดีพอ (VMWARE/Virtualbox/Hyper-V และอื่นๆ) เข้าใจได้ว่ามันจะต้องถูกแยก ออกจากระบบใช้งานโดยแท้จริง ไม่มีการเชื่อมต่อ หรือสามารถกระโดดข้ามจาก VM มาเครื่อง host ได้</p><p>มีความเข้าใจเรื่องการปิดโปรแกรม anti malware การปิดฟังก์ชั่นเกี่ยวกับ Protection ของระบบปฏิบัติการที่ใช้ทดสอบ ทุกๆ OS ให้เป็นระบบปฏิบัติการแบบ โล้นๆ โล่งๆ ที่สุด เพราะจุดประสงค์ของเราคือให้ Malware ทำงานทุกฟังก์ชั่นให้เราวิเคราะห์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/520/0*aWhKtCyd2RPhRpD0.png" /><figcaption><a href="https://support.microsoft.com/en-us/windows/device-protection-in-windows-security-afa11526-de57-b1c5-599f-3a4c6a61c5e2">Device protection in Windows Security — Microsoft Support</a></figcaption></figure><p>มีความเข้าใจ System Event ที่จะเกิด / Log ต่างๆ / Artifacts ต่างๆ เข้าใจว่าเราจะเก็บข้อมูลไว้นี้ออกมาอย่างไร รวมถึงสามารถสร้าง fake environment ขึ้นมาได้ เพื่อให้ Malware ทำงานให้ครบ loop หลังจากที่รัน Malware ขึ้นมา</p><p>Malware หลายๆ ตัวสามารถขนข้อมูลออกไป (Exfiltration) หา C2 Server ที่ hacker เปิดตั้งรอไว้ แต่ถ้า Environment ของเราไม่มีช่องทางให้มันส่งออกไป มันอาจจะ sleep และไม่ทำงาน ดังนั้นความเข้าใจเรื่องการสร้าง fake environment เราก็ต้องมีด้วย เช่น <a href="https://pypi.org/project/fakedns/">fakedns</a> ที่เขียนด้วยภาษา python</p><p>และนี่คือ 7 ข้อที่ผมได้รับจากการทำ Malware Analysis</p><p>หากมีตรงไหนที่ผมผิดพลาดไป ก็คอมเม้นแนะนำกันได้ครับ แล้วเจอกันใหม่ในบทความหน้า ขอบคุณครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d2478462708f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ผมไม่อยากใช้ชีวิตแบบต้องได้ทุกอย่าง]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/%E0%B8%9C%E0%B8%A1%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87-e7293f293059?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7293f293059</guid>
            <category><![CDATA[ความรู้สึก]]></category>
            <category><![CDATA[สุขภาพจิต]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 May 2023 11:12:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-30T11:12:16.479Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ผมอยากขอบคุณผู้ติดตาม blog ของผมทุกคน ผมเข้ามาดูตลอดและไม่ได้ทิ้งไปไหน เดี๋ยวผมก็จะเขียนบทความอื่นๆ ในด้าน Technical ต่อแน่นอน ขอบคุณนะครับ</p><p>วันนี้มาแนว ชีวิตบ้างครับ เอาเบียร์มาดื่มแล้วอ่านไปด้วยกัน</p><p>ผมทำงานใน Cybersecurity Area พอทำไปทำไป นานวันเข้า มันก็กลืนกิน จนเป็นกิจวัตร เป็นส่วนหนึ่งของตัวผม และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเข้าใจสัจธรรม</p><p>ผมเคยเปรยๆ บ่นๆ ให้กับน้องๆ ที่เฮฮาปาร์ตี้ด้วยกัน ว่า “พี่อยากใช้ชีวิตให้มันช้าลงว่ะ” เพราะผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ว่าชีวิตมันไวเกินไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/580/0*vSPzinEu2OPZUV2A" /></figure><p>พฤษภาคม 2023</p><p>ชีวิตพวกเราเต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสาร มากมาย</p><p>หลายๆ คนเกิดมาถึงยุคนี้วัยนี้ ก็อยากจะ “เติมสิ่งที่ขาดในวัยเด็ก” หรืออะไรที่อยากรู้ ก็พยายามจะหารู้ อะไรที่เจอในโลกโซเชียล เราก็จะได้รับ ข้อมูล เนื้อหา (content) นำไปคิด นำไปปรับใช้ จนพัฒนากลายเป็น “คุณภาพชีวิตที่ดี” ได้ แต่หลายๆครั้ง เรารับมาแบบ อยู่เฉยๆ ก็โดนสาดๆ ใส่เข้ามา และมันถูกขีดเส้นว่านี่คือ คุณภาพชีวิตที่เราควรก้าวไปให้ถึงนะเว้ย มันจะฟินเลยล่ะ ถ้าเอ็งไปถึง</p><p>ไม่ผิดที่คนคิดแบบนี้</p><p>เพราะยุคนี้ มีข้อมูลให้เราเสาะหา มากขึ้น อยากรู้ อยากทำอะไร ก็ google/youtube เอา มี content มากมายให้เราได้ชม และนำไปปรับใช้กับชีวิต ยิ่งใครในวัยเด็ก ชีวิตมีมุมแคบๆ น้อยๆ พอมาเจอโลกยุคใหม่ที่มีข้อมูลมากมาย ก็ย่อมติดใจในโลกยุคนี้ เหมือนพ่อแม่เราที่ติดยูทูป ติดไลน์ ที่ข้อมูล content หลั่งใหลเข้ามา คนสร้าง content ก็มีโอกาสได้ยอดวิว ได้เงิน คนเสพย์ก็ถ้าเอามาปรับใช้ ก็มีคุณภาพชีวิต ที่ดีกว่าเดิม เทียบกับในยุคที่ไม่มีข้อมูลแล้วยุคนี้คนไม่ศึกษาอาจจะตกเป็นเบี้ยได้</p><p>Internet ช่วยเปิดโลกให้เรา ต่อให้ไม่มีข้อมูลภาษาไทย ก็มีข้อมูลภาษาอังกฤษที่ยังพอจะค้นหาสืบเสาะต่อไป รีวิวกางเกงในยังมี ยุคนี้</p><p>เราไม่ได้อยู่ในโลกแคบๆ อีกต่อไปแล้ว</p><p>blog นี้ที่ผมจะเขียน เพราะผมอยากจดบันทึก ว่าผมเคยพลาด</p><p>พลาดที่เราตามจิตใจตัวเองไม่ทัน เกร็ง ไม่อยากทำอะไรอย่างอื่น นอกจากอยากจะตักตวงสิ่งดีๆ จากชีวิต จากสังคม ให้มันเติมเข้ามาในชีวิตเรา ให้มากที่สุดตลอดเวลา จนรู้สึกว่า ชีวิตมันเกร็งมากเกินไปแล้ว เราเครียดเกินไป และมันทำให้เราไม่สบาย</p><p>จากที่ใช้ชีวิตมา เกือบ 40 ปี ข้อสรุปที่ง่ายที่สุดที่ผมคิดออกมา ณ วันนี้</p><p>เราไม่สามารถได้ทุกอย่างในชีวิตครับ (จริงๆ)</p><p>เราไม่สามารถทำอะไรให้สมบูรณ์แบบได้ครับ แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่สมบูรณ์แบบครับ ล่าสุดตาของผมก็เริ่มมัว ต้องไปหาหมอแล้ว</p><p>งานล่ะ ? สมบูรณ์แบบมั้ย ? ใน area ของ Cybersecurity ระบบแข็งแค่ไหน ก็มีคน Hack ได้ครับ เราต้องพัฒนา ตรวจสอบตรวจจับกันต่อไป</p><p>เพลงดังแค่ไหน สักวันก็เงียบไปตามกาลเวลา เพลงใหม่ๆ ฮิตๆ ก็ขายได้แทน เพลงเถียนมี่มี่ ของเติ้งลี่จวิน ดังมากจนถึงวันนี้ แต่เราอาจจะได้ยินเพลงธาตุทองซาวด์ มีความถี่ในการเปิดมากกว่า</p><p>การเมือง จะได้ใครเป็นรัฐบาล ก็ต้องเป็นไปตามกลไก แม้เราอยากจะ “ไปให้สุด” ขนาดไหน เอาแบบสุดลิ่ม แค่ไหนก็ตาม ในความเป็นจริง มันก็ “ไปให้สุด” แบบนั้นไม่ได้</p><p>สุดท้ายเรื่อง perfect ที่ไม่มีใครหนีพ้น นั่นก็คือ</p><p>เราไม่ได้อยู่คนเดียวในสังคม เมื่อคนเราได้พบกัน วันนึงเราก็ต้องจากกัน ไม่มีใครสามารถอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีอะไรยืนยง ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ตามกาลเวลา ความไม่จีรังยังยืน สิ่งนี้แหละคือความ perfect</p><p>ดังนั้นชีวิตจริง</p><p>ไม่สามารถหาความ perfect ได้</p><p>อย่าไปติดกับดักแบบนี้ เหมือนผมนะครับ</p><p>หลายๆ คนก็อาจจะคิด ว่าจริงๆ มุมมองเหล่านี้ มันก็เป็นชีวิตธรรมดาทั่วไปอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องเขียน blog ขยี้เลย</p><p>แต่ถ้าคิดให้ดี ถ้าเราจะ optimize ชีวิตที่สุด เพื่อให้คุณภาพชีวิต ออกมาดีที่สุด หรือพูดแบบเปรียบเทียบ คือการพยายาม ดำน้ำนานๆ แล้วรีบโผล่ขึ้นมาหายใจให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนเหมือนหลุดพ้น ขึ้นฝั่ง ไม่ต้องดำน้ำ วนเวียนต่อไป ในแบบที่ผมเคยเกร็ง</p><p>เราจะพบว่า ตั้งแต่เราตื่นจนเรานอน มันจะมีกลวิธีที่ “ดีกว่า” ให้เราเรียนรู้ และเมื่อเรารู้ เราก็อยากจะทำมันให้ได้เพื่อชีวิตที่ดีขึ้น เช่น ตื่นแล้วควรเหวี่ยงแขน 50 ครั้ง ควรดื่มน้ำอุ่น น้ำที่ใช้ควรกรอง อาหารเช้าควรเลี่ยง American breakfast ควรพัฒนาตัวเองกับเพื่อนร่วมงาน ให้ทำงานเป็นทีมได้ ควรฝึกทำ power point presentation เพิ่ม ระวังพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์ หาคู่ชีวิตที่เหมาะกับเรา ทำตัวให้เหมาะกับเค้า ซีรีย์ใน netflix นี้สนุก ควรติดตาม โปร laz มาแล้วควรกดให้ทัน เพื่อนไปอบรมได้ cert กันแล้ว เย็นมาเราควรออกกำลังกาย ฯลฯ</p><p>ผมรู้สึกว่าถ้าเราไปให้ความสำคัญกับชีวิตในทุกๆอย่าง มันเหนื่อยมากเกินไป</p><p>ในอีกมุม</p><p>ถ้าเราไม่ให้ความสำคัญกับชีวิตอะไรเลย ใช้ชีวิตแบบซอมบี้ ไปวันๆ คนอื่นๆ รอบๆ ตัวเราก็จะได้รับผลกระทบ เพราะเราจะเป็นไอ้ขี้เกียจ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/964/0*wX11GTMrgb7ZomHf" /></figure><p>สิ่งที่ผมเขียนวันนี้ผมอยากจะเตือนสติตัวเอง และใครก็ตาม ที่อาจจะพยายามยึดติดอะไรอยู่</p><p>การทำให้ชีวิตเดินไปข้างหน้าอย่าง active นั้นสนุกมาก</p><p>แต่เราจะต้องไม่พยายามหรือฝืน ไขว่คว้า ทุกสิ่งทุกอย่างมามากเกินไป</p><p>ทบทวนสติและการกระทำของเราอยู่เป็นระยะ เพื่อจะได้รู้ว่าเราไม่ฝืนมากเกิน</p><p>เพราะผมเคยเสพย์ติดถึงขนาด เราปล่อยให้ตัวเองโง่ไม่ได้ เราปล่อยให้ตัวเอง ตามข่าวสารไม่ทัน “ไม่ได้” ชีวิตต้อง active ตลอด</p><p>แต่มันเหนื่อยว่ะ มันทรมานร่างกาย แล้วมันก็ทำให้เราป่วย ซึ่งมันไม่คุ้มกับสิ่งที่เราไปแลกมา</p><p>เงินใช่มั้ยที่แก้ได้ทุกสิ่ง ?</p><p>ให้ 95% เลยแล้วกัน คงไม่ต้องพูดเยอะทุกคนคงเข้าใจกันดี</p><p>แต่ก็มีหลายอย่างที่เงินซื้อไม่ได้ จริงๆ นะ ผมพูดได้เพราะประสบมากับตัวเอง</p><p>เช่น ความรู้สึกที่ได้แลกเปลี่ยนกันกับครอบครัว ได้นอนกอดลูกสาว หรือกล่อมลูกสาวหลับไปบนหน้าอกของเรา ลูกวิ่งมากอดเรา เมื่อเราเลิกงานกลับมาถึงบ้าน บางทีก็น้ำตาซึมๆ เพราะเราเหนื่อยแล้วเราเจอแบบนี้เราก็หายเหนื่อย เราจ่ายเงินให้ลูกทำแบบนี้ไม่ได้ ลูกทำเพราะรักเรา เพลงที่ชอบ ศิลปินที่ชอบ เราซื้อตั๋วคอนเสิร์ตไปฟังสดๆ ได้ แต่ความรู้สึกพวกนี้ เราไม่สามารถซื้อได้</p><p>ความรู้สึกเสียสละ ความรู้สึกรัก อันบริสุทธิ์ หลายๆ สิ่งที่เป็นนามธรรม</p><p>ความรู้สึกได้รับความช่วยเหลือ เช่น เราอาจจะเคยไปช่วยเค้าตอนบาดเจ็บ อุบัติเหตุ วันนึงเค้ากลับมาช่วยเรา ประสบการณ์แบบนี้ไม่มีทางที่จะใช้เงินซื้อได้</p><p>ความรู้สึกที่ได้ทำให้คนอื่นหลุดพ้นความทุกข์โดยไม่ใช้เงิน ความรู้สึกปิติ เมื่อเต็มใจช่วยผู้อื่นให้พ้นทุกข์ โดยใช้ความสามารถของเรา</p><p>ดูแลสุขภาพกันนะครับ</p><p>blog ต่อไป จะพยายามเขียนเรื่อง malware analysis ไม่รู้จะไหวมั้ย คอยติดตามกันนะครับ</p><p>ขอบคุณครับ ขอให้ชีวิตคุณผู้อ่านทุกคน เรียบง่าย สุขภาพแข็งแรง มีความสุขครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/580/0*ao0yn2kugFpJEZMG" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7293f293059" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อธิบายเรื่อง TLS อ่านกันยาวๆ นะครับ]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/%E0%B8%AD%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87-tls-%E0%B8%AD%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%86-%E0%B8%99%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A-f70892a8ac51?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f70892a8ac51</guid>
            <category><![CDATA[การทำงาน]]></category>
            <category><![CDATA[สอน-tls]]></category>
            <category><![CDATA[tls]]></category>
            <category><![CDATA[อธิบาย-tls]]></category>
            <category><![CDATA[โปรโตคอล]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Oct 2022 15:11:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-22T15:11:45.946Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ</p><p>โปรโตคอล TLS เป็นโปรโตคอลยอดนิยมมากๆ แต่ตัวผมเองก็หาข้อมูลภาษาไทยที่อธิบายได้ตรงใจผมได้ยากเช่นกัน บางอันก็อธิบายตรงใจจริงๆ แต่ก็น่าเสียดายที่สั้นไปหน่อย ทำให้เกิดคำถามในใจเยอะแยะ</p><p>สุดท้ายก็เลยจะเข้ากระบวนการเดิมประจำของผม นั่นก็คือ ผมจะเขียนมันขึ้นมาเองซะเลย และครั้งนี้น่าจะเป็นการเขียนที่ยาวที่สุดด้วย อาจจะเป็นหนังสือเล็กๆ เล่มนึงเลยก็ว่าได้ ที่มาก็ไม่มีอะไร ก็แค่มาจากความสงสัยสุดจะหยั่งของผมนั่นเอง</p><p>ตัวอย่างเช่น</p><ul><li>ทำไมเราต้องใช้ TLS</li><li>ทำไมเราต้องแลกเปลี่ยนคีย์</li><li>ทำไมต้องมี root ca</li><li>เค้าใช้ TLS กันเฉพาะเพื่อแปะบน TCP แล้วส่งไป HTTP ให้กลายเป็น HTTPS แค่นั้นกันหรือไง</li><li>ทำไมเราต้องให้ความสำคัญกับกระบวนการเข้ารหัสลับมากขนาดนั้น</li></ul><p>ผมจะแบ่งเป็น 3 part , part แรก คือ ที่มาที่ไปของ TLS , part ต่อมาคือ องค์ประกอบเรื่อง key และ cryptography และ part สุดท้ายคือ TLS ทำงานยังไง</p><p><strong>— [[PART ที่ 1]] ที่มาที่ไปของ TLS —</strong></p><p>ข้อมูลที่เราเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์มันมีความสำคัญมากน้อยต่างกันในแต่ละคน บางทีก็เป็นรูปเซลฟี่ บางทีก็เป็นไฟล์เงินเดือนพนักงาน บางทีก็เป็นไฟล์แผนธุรกิจหรือไฟล์ซอร์สโค้ดโปรแกรมที่เตรียมจะเอาไปขายลูกค้า ฯ</p><p>เราสามารถ ป้องกันคนที่ไม่มีสิทธิ์ สามารถมาเข้ามา ปรับเปลี่ยน แก้ไขไฟล์พวกนี้ได้ ถ้าเราต้องการ</p><p>โดยวิธีการนั้นก็คือ การทำการ “เข้ารหัสลับ” (Encryption) กับไฟล์ หรือข้อมูลของเรา ซึ่งเราจะเป็นคนรู้กุญแจสำหรับ “ถอดรหัสลับ” (Decryption) แค่เพียงคนเดียว ทำให้คนอื่นไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลเราได้ เพราะเขาไม่รู้กุญแจ หรือเขาไม่มีกุญแจ</p><p>… ครับ ถ้าโลกนี้ง่ายแบบนี้ ก็คงไม่ใช่ หิน เหล็ก ไฟ</p><p>เพราะว่า กุญแจในการเข้ารหัสลับไฟล์ มันอาจจะเป็น</p><ul><li>“ข้อความรหัสผ่าน” (Passphrase)</li><li>“กุญแจส่วนตัว” (private key)</li><li>“โทเค่นแบบอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์” (hardware token)</li><li>“ลายนิ้วมือ หรือ ใบหน้าของเรา” (biometric)</li></ul><p>หรืออะไรซักอย่าง ที่ใช้ Decryption ได้ สุดแต่จะออกแบบ</p><p>ปัญหาของเรื่องนี้คือ การเข้ารหัสลับมัน“ลืมรหัสผ่าน” , ทำหาย , รหัสผ่านรั่วไหลไปให้คนอื่นรู้ , ฯ สารพัดความเสี่ยง</p><p>ส่งผลให้ ข้อมูลอันมีค่าที่เราทำการ Encryption ไว้เริ่มมีความเสี่ยง</p><p>ว่าอาจจะมีบุคคลไม่พึงประสงค์ ได้กุญแจไปและหาทาง Decryption ข้อมูลของเราได้สักวัน………….</p><p>## ขอให้มองภาพให้ชัดว่า นี่คือการเข้ารหัสข้อมูลไฟล์ 1 ไฟล์ด้วยตัวเราคนเดียวเท่านั้น ยังไม่ได้พูดถึง การส่ง รับอะไรให้ใครใดๆ ทั้งสิ้นนะครับ (เน้น) ##</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/625/1*iy6IZ9baEcTMB59Pie6oTA.jpeg" /></figure><p>ภาพตัวอย่าง ผมกำลังทำการเข้ารหัสไฟล์ชื่อ Wallpaper2.jpg โดยใช้โปรแกรมที่ “มีความสามารถในการเข้ารหัสลับไฟล์ได้” ซึ่งโปรแกรมนั้นคือ 7zip</p><p>ตรงด้านขวา ผมจะใส่ “กุญแจ” ล็อคไฟล์ไว้ด้วยประเภทกุญแจเป็น “รหัสผ่าน” ว่า panupongkeng &lt;&lt; อันนี้คือกุญแจสำหรับล็อค ส่วนกุญแจ จะล้ำ จะยึกยือ ไปหาช่างทำกุญแจทั่วประเทศไทยเหลากุญแจให้ตรงกันได้นั้น ก็อาจจะยาก เพราะผมเลือกใช้ “วิธีการเข้ารหัสลับ” หรือ อัลกอริทึม ในการเข้ารหัส คือ AES-256 ซึ่งแข็งมาก และยากที่คนอื่นๆ ที่ไม่รู้ จะเดาคำว่า panupongkeng ได้</p><p>เมื่อกด OK คอมพิวเตอร์จะสั่งให้โปรแกรม 7zip เข้ารหัสลับไฟล์ Wallpaper2.jpg นี้และแปลงร่างเป็นไฟล์ใหม่คือ Wallpaper2.7z ตามพารามิเตอร์ที่ผมตั้งไว้ข้างบน</p><p>ถ้าผมเก็บรักษากุญแจ คำว่า panupongkeng ไว้ดีไม่บอกใคร ก็ยากมากที่จะมีใครมาถอดรหัสลับ (Decryption) ไฟล์นี้ได้</p><p>……. แต่อย่างที่ผมบอกไปตอนแรก ปัญหามันอยู่ที่ กุญแจ นี้ มันหลุดได้ ผมก็เสี่ยงจะสูญเสียการรักษาความลับ (Confidentiality)</p><p>หรือ ผมเองดันลืมรหัสผ่านนี้ไป วันนึงผมต้องการใช้งานไฟล์ Wallpaper2.jpg ที่เข้ารหัสลับอันนี้ไว้ ผมก็ไม่สามารถใช้ได้ องค์ประกอบก็ขาดความพร้อมใช้ไป (Availability)</p><p>เพราะฉะนั้น การรักษาข้อมูลในระบบให้ปลอดภัย “ยังมีทางเลือกอีกหลายอย่าง” ยังมี Layer , Domain ต่างๆ ให้พิจารณา รวมถึงความคุ้มค่าในการเลือกใช้วิธีการและจัดเก็บกุญแจด้วย</p><p>อาจจะงง ว่าผมจะเขียนเรื่องคีย์ เรื่องเข้ารหัสพื้นฐานนี้ทำไม</p><p>ไม่ต้อง-งงครับ ผมต้องการให้พวกเราย้ำภาพตรงนี้ให้ชัดว่า “มันไม่จำเป็นที่เราจะต้องเข้ารหัสลับทุกสิ่งทุกอย่าง” แต่ในขณะเดียวกัน “ข้อมูลรอบๆตัวเรา หรือ ของเรา มีข้อมูลอ่อนไหว ข้อมูลส่วนตัว ข้อมูลสำคัญ ที่เราไม่อยากให้ใครรู้ นั้นมีอยู่แน่นอน มากน้อยต่างกันไปแต่ละคน แต่ละองค์กร และเราต้องรักษามันไว้ให้ดี รวมถึง เราเองผู้มีสิทธิ์ในข้อมูลนั้น ย่อมต้องสามารถควรเข้าถึงข้อมูลของเราได้ในเวลาที่เราต้องการจะใช้มัน”</p><p>………. ไม่มีการเข้ารหัสลับเลย ไม่ดี แย่มาก</p><p>………. เข้ารหัสลับทุกสิ่งทุกอย่างเลย ก็ไม่ดี เช่นกัน</p><p>…</p><p>เอาล่ะครับ ทีนี้เราจะย้อนกลับไปเมื่อช่วงปี ค.ศ. 1990–1995 ก็ประมาณราวๆเกือบๆ 30 ปีที่แล้ว อินเตอร์เน็ตเริ่มเกิดขึ้นมา แล้วแน่นอนมันก็ต้องมีการ “รับส่งข้อมูลผ่านคอมพิวเตอร์” กันมากขึ้นเริ่มขยับขยายแพร่หลายเป็นวงกว้าง</p><p>เราลองนึกภาพ ถ้าเรารับส่งข้อมูลกับคนอื่นๆ แต่ข้อมูลที่เรารับส่งนั้น มันไม่มีการเข้ารหัสลับเลยล่ะ ?</p><p>แปลว่า : การรับส่งข้อมูล จากต้นทาง ถึงปลายทาง ไม่มีการป้องกันเอาไว้ คนที่อยู่ระหว่างทาง มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะสามารถหาทางแทรกตัวเข้าไป เพื่อดักจับข้อมูล แล้วทำให้เห็นข้อมูลตรงนั้นได้หมด</p><p>ตัวอย่างนะครับ ถ้าเราจะจีบสาวในมหาลัยอีกรัฐหนึ่ง เราส่งอีเมลไปจากเน็ตเวิร์คของมหาลัย ผ่านระบบ Routing ของเครือข่ายข้ามรัฐ ข้ามมหาวิทยาลัย แล้วเพื่อนซี้เรามันทำงานเป็นคนดูแล network อยู่ มันอยากจะอ่านข้อความจีบสาวเราในอีเมลฉบับนั้น ขอบอกได้เลยว่า เพื่อนเราทำได้นะ …. เมื่อประมาณ 30 ปีที่แล้วน่ะ</p><p>บางคนบอก แค่เมลจีบสาว ไม่เห็นต้องซีเรียสอะไรเลย ://</p><p>อันนี้ก็มาจากเรามีมุมมองด้านเดียวในชีวิตมากเกินไปครับ ในมหาวิทยาลัยมาใช้เน็ตเวิร์ค ก็มีคนตั้งหลายคน คณบดีบ้าง อาจารย์บ้าง หรือแม้แต่นักวิจัยคนอื่นๆ ซึ่งถ้ากลับกันล่ะ ดันเป็น อ.มหาวิทยาลัย จะส่งข้อมูลงานวิจัยยาอันตราย หรือวิจัยอาวุธ อะไรทำนองนี้ล่ะก็ มันอาจจะเป็นความลับที่ไม่ควรเปิดเผย “ในระหว่างทางที่ส่งข้อมูล”(in transit) ก็เป็นได้ เพราะเหตุนี้ผมถึงเกริ่นภาพชัด (contrast) ให้ทุกคนเห็นก่อนว่า เราอยู่ในจุดนึง เราจะเข้าใจและ ต้องการ(need) ว่า “การรับส่งข้อมูลระหว่างกันไม่ว่าไกลแค่ไหน ควรมีมาตรฐานกำกับ และมีการเข้ารหัสลับ เพื่อความปลอดภัย” รวมถึงคนอื่นๆ ก็น่าจะต้องการด้วย เพราะความสำคัญของข้อมุลของพวกเขานั้นแตกต่างกันแน่นอน</p><p>พูดง่ายที่สุด คือเขียนจดหมายเป็นกระดาษจีบสาว ส่งไปรษณีย์จากกรุงเทพไปเชียงใหม่ แล้วระหว่างทาง พี่ไปรษณีย์แกอ่านจดหมายเราทุกคน !!</p><p>มันจะโอเคมั้ยเล่า</p><p>ไม่ได้การแล้ว ถ้าปล่อยเป็นแบบนี้นาน เครือข่ายอินเตอร์เน็ตจะไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้เต็มที่ ช่วงนั้นบริษัท Netscape จึงได้คิดค้นโปรโตคอล SSL ออกมา แล้วเอาเข้ามาแปะกับ Web Browser ของตัวเอง นั่นก็คือ Netscape Navigator เพื่อให้ผู้ใช้ได้เข้าชมเว็บไซต์อย่างปลอดภัย จึงเป็น SSL version 2 ในช่วงนั้น จนมาถึงปี 1996 ตัว<a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc6101">โปรโตคอล SSL ก็ปรับปรุงมาเป็น version 3.0</a> ส่วน version 1 ก็มีนะ แต่มันไม่เคยถูก release ออกมาให้ใช้งาน</p><p>ต่อมาปี 2011 อะไรๆ มันก็พัฒนาขึ้นอะน้อ ทั้งประสิทธิภาพคอมพิวเตอร์ ความกระจายออกไปของอินเตอร์เน็ต หน่วยงาน IETF หรือ Internet Engineering Task Force ได้ออกมาประกาศว่า มาตรฐาน SSL 2.0 ที่เคยใช้กันมาสมัย Netscape โน่น จะต้องละทิ้งไป (abandon) จึงได้<a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc6176">ออก RFC (Request For Comments) หมายเลข 6176</a> มา เพื่อบอกว่า SSL 2.0 นั้นแย่ยังไง</p><ul><li>ใช้ Message Authentication แบบ MD5</li><li>กระบวนการ handshake ไม่ได้รับการป้องกันใดๆ</li></ul><p>และข้อมูลอีกประมาณหนึ่ง รวมถึงการบ่งชี้ให้ไปใช้โปรโตคอล TLS แทน ซึ่งสามารถสื่อสารได้ ก็กดลิ้ง RFC 6176 ข้างบนไปอ่านกันเอา</p><figure><img alt="picture from : https://www.liveaction.com/resources/blog/what-is-tls-1-3-explanation/" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*HeUe54Ln4YyaNoEv.png" /><figcaption><a href="https://www.liveaction.com/resources/blog/what-is-tls-1-3-explanation/">https://www.liveaction.com/resources/blog/what-is-tls-1-3-explanation/</a></figcaption></figure><p>มาดูภาพ Timeline กันบ้าง เราก็จะเห็น Timeline ได้ประมาณนี้ เข้าใจง่ายดีใช่มั้ยครับ</p><p>แล้วทีนี้ก็อาจจะมีคนสงสัยว่า SSL กับ TLS มันเกี่ยวกันหรือเป็นอันเดียวกันมั้ย ?</p><p>ตอบสั้นๆ : คอนเซ็ปเดียวกัน แต่จริงๆแล้วเป็นคนละอัน และ TLS ปลอดภัยกว่า SSL</p><p><a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc2246">TLS 1.0 ถูกออก RFC 2246 มาตอนปี 1999</a> ตามรูป Timeline ด้านบน หน่วยงานที่ออกก็คือทีมงาน IETF เพราะรูปแบบการรับส่งข้อมูลเข้ารหัสแบบนี้มันเริ่มแพร่หลายเป็นสากลแล้ว การออกแบบ Standard Protocol ที่จะใช้ในวงกว้างทั่วโลกจึงต้องมี คุณลักษณะที่เป็นกลาง ใช้ได้กับทุกระบบ ทุกยี่ห้อ โดยจุดมุ่งหมายของ TLS 1.0 ได้กำหนดเอาไว้เลยว่า</p><ul><li>ใช้กระบวนการเข้ารหัสที่ปลอดภัย ในการสื่อสารระหว่าง 2 parties หรือ 2 peers</li><li>สามารถทำงานร่วมกันได้ง่าย ขยายได้ง่าย กล่าวคือ โปรแกรมเมอร์จะพัฒนาโปรแกรมใดๆ ที่จะใช้การรับส่งข้อมูลแบบเข้ารหัส สามารถนำ TLS ไป adapt ใช้งานได้ในโค้ดเลย ไม่ต้องไปเรียนรู้ภาษาโค้ดใหม่ ของเครื่องปลายทางที่จะส่งให้</li><li>มีความสามารถในการขยายได้ หรือ ใช้กุญแจเข้ารหัสถอดรหัสครั้งละเยอะๆ ได้ (bulk encryption methods)</li><li>มีประสิทธิภาพ : เพราะการเข้ารหัสและถอดรหัสต้องใช้กำลังของ CPU สูงในการถอดแก้สมการคณิตศาสตร์เบื้องหลังจึงมีกระบวนการแคชชิ่งด้วย เพื่อลดจำนวนการเชื่อมต่อลง เอาเฉพาะที่จำเป็นเท่านั้น</li><li>รวมถึงยังรองรับการเชื่อมต่อกับ SSL 3.0 ด้วย (backward compatibility) ซึ่งเรามักจะพบเห็นได้ทั่วไปเวลามีเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้ามา ก็จะรองรับแบบนี้อยู่ระยะเวลาหนึ่ง</li></ul><p>อันนี้ก็คือเป้าหมายของการออกแบบ TLS ในตอนนั้น ปี 1999 โน่น มาถึงตอนนี้ <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc8446">TLS ก็เป็นเวอร์ชั่น 1.3 แล้ว ออกมาตอน สิงหาคม 2018 หมายเลข RFC 8446</a> ทีมงาน IETF ต้องใช้เวลาร่วม 10 ปีในการพัฒนา และออก RFC ออกมา เพิ่มสิ่งที่ปลอดภัย ตัดสิ่งที่ไม่ปลอดภัย ปรับปรุงนั่นนู้นนี่ จนกลายมาเป็น TLS 1.3 ถึงทุกวันนี้</p><p>ทำไมต้องเปลี่ยนจาก SSL มาเป็น TLS ?</p><p>งั้นต้องย้อน ต้องขยี้</p><p>เราอย่าลืมว่า SSL ถูกพัฒนาโดย Netscape ซึ่งเป็นบริษัทเอกชน (ของ AOL) และตอนนั้น Netscape เป็น web browser ที่ในสมัยนั้นต้องเสียค่าใช้จ่าย หามาติดตั้งใช้งานบน Windows 1.x ถึง 4.08 ถึงอย่างนั้นแม้จะเสียเงินก็ตาม ความนิยมก็สูงอยู่ดี ตัวโปรแกรมก็มีคุณภาพ ทิ้งห่าง Internet Explorer ของ Microsoft ไปเลย พอเป็น Windows 98 Microsoft ก็รู้สึกว่า ไม่ได้ละ ต้องปรับกลยุทธ จึงทำการแจก IE ให้ใช้ฟรีๆ ติด Windows มาเลยสำหรับใครก็ตามที่ซื้อ Windows ไป ทีนี้ยอดคนใช้งาน IE ก็เพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด Netscape ก็ขายไม่ได้ ยอดขายตก ทำให้ก็มีการฟ้องร้องกัน คือ อัยการมองว่า Microsoft ผูกขาดที่เอา IE เข้ามาแถมให้ฟรีๆกับ Windows อะไรทำนองนั้น ก็เป็นคดีดัง ใหญ่โต</p><p>นอกเรื่องไปไกล กลับมาช่วงเปลี่ยน SSL เป็น TLS</p><p>ต้องบอกว่ามีคนหลายกลุ่มเลยครับ ทั้ง Microsoft เองก็พยายามจะเปลี่ยน SSL 2 ให้เป็นโปรโตคอลใหม่ของตัวเองชื่อ <a href="http://graphcomp.com/info/specs/ms/pct.htm">PCT</a>(Private Communication Technology) และจะใช้งานได้ดีใน IE และ IIS เท่านั้น ส่วน Netscape ก็ต้องการปรับ SSL 2 ของตัวเองให้ดีขึ้นเช่นกันเลยต้องพยายามรีบเข็น SSL 3.0 ออกมาโดยไว ต่างคนต่างแข่ง</p><p>ระหว่างการแข่งนี้ ก็มีคนมองเรื่องพวกนี้ออก นั่นคือ Tim Dierks (ค้นกันเอาเองได้ว่าเขาคือใคร) ได้หาโอกาสประชุมพูดคุยกับทุกฝ่ายทั้ง Netscape และ Microsoft หรือดีล ตกลงกันนั่นแหละ เพราะ Tim เขาก็รู้จักคุ้นเคยกันกับทั้งหลายๆฝ่าย ว่าต่อไปนี้การออกมาตรฐานโปรโตคอลตัวใหม่นี้ ให้เปิดเผย โดยออกผ่าน IETF ไม่อยากให้เป็นตรายางประทับว่าออกมาจากบริษัทใดบริษัทหนึ่ง โดยเขาจะเป็นคนเจ้าภาพในการออก RFC เอง ….. ก็มาลองลุ้นกันนะครับว่าเขาจะได้เป็นเจ้าภาพจริงมั้ย</p><p>18 พฤศจิกายน 1996 จนแล้วจนรอด ทาง Netscape ก็สามารถเข็น<a href="https://datatracker.ietf.org/doc/html/draft-ietf-tls-ssl-version3-00">ดราฟต์ SSL 3.0 ออกมาให้ IETF จนได้ </a>แต่เอกสาร Draft ก็คือยังไม่ใช่ของจริงหรือไฟน่อลล่าสุด (ก็ draft มันก็คือ draft ไง) และ Draft นี้ได้อยู่ภายใต้ IETF นั่นแหละครับ</p><p>ทีนี้พอผ่านไป 3 ปี กลายเป็น มกราคม 1999 Tim ได้อยู่ในทีมพัฒนานี้ด้วย , หลังจากที่เขาอยู่ในการตกลงหลายฝ่ายย่อหน้าก่อนหน้าที่ผมเขียนนั้น , ช่วง 3 ปีผ่านไปเขาและทีมงานได้ทำการเอา SSL 3.0 มาปรับปรุงแก้ไขอีกครั้งหลายส่วน และเปลี่ยนชื่อจาก SSL 3.0 มาเป็น <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc2246">TLS 1.0 ได้เลข RFC 2246 ซึ่งเป็น RFC แรกของ TLS ที่ออกโดย IETF นั่นเอง</a> เราก็จะเห็นชื่อของ Tim อยู่ที่เอกสาร RFC ครับ อันที่จริง จะดูเหมือน IETF ลอกเอา SSL 3.0 ของ Netscape มาปั๊มตรา ใหม่เป็น TLS แล้วบอกว่า เฮ้ย นี่ออกโดย IETF นะเว้ย อย่างนั้นใช่มั้ยครับ ? คำตอบคือทั้งใช่และไม่ใช่แหละครับ (Tim บอกเมื่อปี 2014 ว่าพอมองย้อนกลับไปเรื่องพวกนี้งี่เง่านะ)</p><p>ก็นั่นแหละ เคลียร์ชัดเลยนะครับว่า SSL ถูกแทนที่ด้วย TLS จริง</p><p>TLS แข็งแรงกว่า SSL</p><p>กระบวนการรับส่งข้อมูลระหว่างเครื่องต่อเครื่อง ที่จะรับส่งอย่างปลอดภัยที่สุด ต้องใช้ TLS เท่านั้น และควรเป็น version 1.3 ด้วย ซึ่งถูกขัดเกลาแก้ไขมาถึง 28 Drafts เป็นเวลาหลายปีเลยทีเดียว</p><p>จบ PART ที่ 1</p><p><strong>— [[PART ที่ 2]] องค์ประกอบเรื่อง key และ cryptography—</strong></p><p>SHA-1, MD5, RC4, DES, and 3DES. พวกเรารู้มั้ยครับ ว่าชื่อพวกนี้คืออะไร</p><p>ผมจะเขียนให้อ่านสำหรับคนที่พื้นฐานไม่มากว่า “มันคือองค์ประกอบ ของ Secure Socket Layer Protocol (SSL) ที่ฝังอยู่ใน TLS เวอร์ชั่น 1.0 เป็นต้นมา และถูกเอาออกไปจนไม่เหลือแล้วใน TLS 1.3</p><p>เพราะฉะนั้น ถ้าใน part นี้ ผมจะเขียนเรื่อง key และ cryptography เฉพาะของ TLS 1.2 กับ 1.3 เท่านั้นครับสาเหตุเพราะ 1.2 ยังมีใช้อยู่ในวงกว้าง ณ ปัจจุบัน (ตุลาคม 2022) ยังถือว่ากว้างอยู่ในระดับหนึ่ง ส่วน 1.3 คือดีมากกว่าเดิม แต่ก็เปลี่ยนโฉมไปเยอะเช่นกัน</p><p>เอาล่ะ ในคอนเซปอีกครั้ง นั่นก็คือ กระบวนการเข้ารหัส ที่ผมเขียนไปตอนต้นของบทความ จะเห็นได้ว่า มันไม่จำเป็นต้องวุ่นวายยุ่งยากซับซ้อน <strong>ถ้าเราไม่ได้ส่งข้อมูลนั้น ไปให้คนอื่น</strong> เพราะเราสร้างเอง จำเอง ใช้เอง นักเลงพอ</p><p>แต่มันจะยุ่งยากทันที หากเราต้องการส่งข้อมูลนี้ไปให้คนอื่น เพราะข้อมูลเรามีความสำคัญนี่ ใช่มั้ยครับ ? เราจึงจำเป็นที่จะต้องมาคิดเรื่องการรักษาความลับ การรักษาความเป็นส่วนตัว การรักษาความถูกต้องครบถ้วนของข้อมูลนี้ ให้เหมือนเดิมที่สุด ส่งข้อมูลข้ามประเทศได้ ก็ต้องปกป้องผู้ไม่มีสิทธิ์ ไม่ให้มาเข้าถึงข้อมูลได้ระหว่างทาง หรือต่อให้เขาเห็นข้อมูลได้ เขาต้องถอดรหัสออกมาไม่ได้ หรือถ้าเขาพยายามจะถอดให้ได้ มันก็ต้องถูกเข้ารหัสอย่างแข็งแรงมากพอ ทนทานต่อขั้นตอนที่จะถอดแกะออกมา จนไม่คุ้มจะทำนั่นเอง</p><p>กระบวนการเข้ารหัสที่จะทำให้เรื่องพวกนี้สำเร็จได้ จึงถูกนำมาใช้ใน TLS จนถึง Timeline ปัจจุบันก็พัฒนาจาก 1.0 จนถึง 1.3 แล้ว ด้วยวิธีการ 2 แบบ คือ แบบ สมมาตร (symmetric) และ อสมมาตร (asymmetric)</p><p><strong>กระบวนการของ TLS ใช้รูปแบบคีย์เข้ารหัส ทั้งสองแบบครับ….</strong></p><p>ทำไม TLS ต้องใช้ทั้ง symmetric และ asymmetric ละครับ ?</p><p>เราจะพูดเรื่องคอนเซป หรือแนวคิดกันก่อนครับ เห็นตัวอย่าง 7zip ข้างบนทีผมเขียนไปมั้ยครับ นั่นคือรูปแบบการเข้ารหัส แบบ symmetric ครับ มันมีข้อดีคือ เร็ว ง่าย ปลอดภัย (ถ้ายังไม่มีใครรู้กุญแจ นอกจากผมอะนะ มันก็ยังปลอดภัยอยู่) แต่มันก็มีข้อเสียคือ ถ้าผมจะเข้ารหัสไฟล์อื่นๆ ข้อมูลอื่นๆ ผมควรจะเปลี่ยนคีย์ใหม่ เพื่อความปลอดภัย Different key for different parties นั่นเอง หรือข้อมูลผม 10 ชุด ส่งให้คน 10 คน ผมก็ไม่ควรใช้กุญแจซ้ำกันครับ ไม่งั้นพออีกคนทำกุญแจหลุด คน 10 คนนี้ก็อาจจะหาทางเข้าถึงข้อมูลของคนอื่นได้ถ้าผมใช้คีย์ซ้ำกัน</p><p>เห็นมั้ยครับว่า เราไม่ได้เก็บข้อมูลไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว เราต้องมีการรับข้อมูลจากคนอื่น และเราต้องส่งไปให้คนอื่นด้วย การบริหารจัดการกุญแจ มันเลยยุ่งยากขึ้นมา</p><p>มันมีทางมั้ยนะ ที่ผมจะแจกกุญแจสำหรับถอดรหัสแค่ 1 กุญแจ ให้กับทุกคน แล้วทุกๆคน สามารถเอากุญแจของผมนี้ ไปถอดรหัสได้ ?</p><p>คำตอบก็คือ มีวิธีการอีกแบบนึงนั่นคือการเข้ารหัสแบบ อสมมาตร หรือ asymmetric encryption โดยแต่เดิม เรามีกุญแจเดียว (สีฟ้า-symmetric) ก็เปลี่ยนเป็นกุญแจคู่ key pair , สีแดง กับ สีเขียว)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*De9tqylcgEwAud73.jpg" /><figcaption><a href="http://computer-trickster.blogspot.com/2015/11/encryption.html">Encryption | TRICKSTER (computer-trickster.blogspot.com)</a></figcaption></figure><p>รูปแบบการ encryption ทั้งสองแบบ ต่างมีข้อดีข้อเสีย มาเสริมส่วนที่ขาดซึ่งกันและกันครับ คอนเซปเอาแบบนี้ก่อน เพราะเนื้อหาตรงนี้เว็บไทยเขียนไว้เยอะ และเขียนไว้ดีด้วยครับ ไปค้นต่อกันได้</p><p>สรุปสั้นๆ ตรงนี้ก่อนว่า TLS ใช้ทั้ง 2 แบบ</p><p>ทีนี้มาเจาะลึกในแต่ละแบบที่อยู่ภายใน TLS ตามชื่อ part ที่ผมระบุไว้</p><p>TLS 1.3 มีอัลกอริทึมการเข้ารหัสที่รองรับ 5 Cipher Suit ดังนี้</p><p>TLS_AES_128_GCM_SHA256<br>TLS_AES_256_GCM_SHA384<br>TLS_CHACHA20_POLY1305_SHA256<br>TLS_AES_128_CCM_SHA256<br>TLS_AES_128_CCM_8_SHA256</p><p>เราจะเห็นว่า</p><ul><li>มันมีหลายอันที่รองรับ เพราะการออกแบบคือต้องให้เครื่องปลายทางส่วนใหญ่ ใช้งาน ถอดรหัสได้ด้วย คืออัลกอริทึมที่เครื่องรับและเครื่องส่งใช้อันเดียวกัน จะใช้ AES256 ก็ได้ถ้าอีกฝั่งรองรับอะนะ เพราะงั้นมันเลยมีหลายๆอันไง</li><li>AES ได้รับความนิยมเนาะ ยังอยู่กันเต็ม TLS1.3 ไปหมด แสดงว่ามันแข็งแรงจริง</li></ul><p>TLS 1.2 มี 37 Cipher suit</p><p>TLS 1.3 มี 5 Cipher suit</p><p>TLS 1.3 ตัด อัลกอริทึมที่ “ไม่ได้ไปต่อ” ออกจาก TLS 1.2 ไปดังนี้</p><p>RC4 Stream Cipher<br>RSA Key Exchange<br>SHA-1 Hash Function<br>CBC (Block) Mode Ciphers<br>MD5 Algorithm<br>Various non-ephemeral Diffie-Hellman groups<br>EXPORT-strength ciphers<br>DES<br>3DES</p><p>ถ้าเราเจอข้อมูลพวกนี้ใน Wireshark หลังจากที่เครื่องรับตอบตกลงว่าจะใช้เลือกใช้อัลกอริทึมไหน แสดงว่า ยังไม่ใช่ TLS 1.3 ก็คือเป็น TLS 1.2 / 1.1 / 1.0 ทำนองนั้น ก็เก่ากว่านั่นเอง</p><p>ตรงนี้ผมจะขอหยุดค้างในรายละเอียดทางเทคนิคไว้ก่อนครับ แล้วผมจะย้อนกลับมาใหม่ เอาเป็นว่า มันมีการตัดออกเยอะ จาก 1.2 แล้วแปลงร่างเป็น TLS 1.3 ซึ่งประสิทธิภาพดีกว่าเดิมมากโดยยังปลอดภัยสูงอยู่มากเช่นกัน</p><p>ผมจะเข้าสู่องค์ประกอบหนึ่งของการเข้ารหัส ที่สำคัญมากอีกอันนึง นั่นคือ ใบรับรองดิจิตอล (Digital Certificate) มาดูกันครับว่าเกี่ยวกับเรื่อง Key Cryptography ของ TLS ยังไง</p><p>เรามักจะยกตัวอย่างจาก “เว็บไซต์” ซะเป็นส่วนมากนะครับ เพราะว่า เว็บไซต์จำนวนมาก บ่งชี้ถึงว่า เป็นเว็บของหน่วยงานอะไร บริษัทอะไร สถาบันอะไร แต่ข้อมูลคอมพิวเตอร์มันสามารถทำซ้ำกันได้ง่าย เหมือนเรา Copy แล้ว paste หรือลอกเว็บไวต์มาทั้งดุ้น ก็ทำได้</p><p>มันจึงมีแนวคิดว่า การยืนยันตัวตนเว็บไซต์เนี่ย มันควรจะมีหน่วยงานกลาง เพื่อบ่งชี้ว่าเว็บนี้เป็นเรื่องราวอะไร ของบริษัทไหน จึงเกิดเป็นกระบวนการ “จดโดเมน” เกิดขึ้น และโดเมนก็จะมีระยะเวลา สามารถต่ออายุได้ หรือถ้าเลิกกิจการ เลิกทำแล้วก็มีการหมดอายุ ไม่ใช่จดแล้วใช้ได้ตลอดไป ซึ่งก็สอดคล้องกับแนวทางการดำเนินงานของคนทั่วไปที่มีอยู่จริง วันนึง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และ ดับไป สาธุ99</p><p>โอเค เมื่อเกิดระบบการจดโดเมนเกิดขึ้น เลยเกิดเว็บไซต์มากมายหลายร้อยล้านเว็บไซต์ คงไม่ต้องบรรยายตรงนี้มาก</p><p>แต่รู้มั้ยครับ เว็บไซต์เนี่ยมันคือ การรับส่งข้อมูลระหว่างเครื่อง client และ web server ซึ่งเป็นการรับส่ง 2 เครื่อง กันและกันแล้วล่ะ เพราะฉะนั้น ถ้าเว็บไซต์เหล่านั้น</p><ul><li>เป็นเว็บขายของออนไลน์ มีการตัดเงิน ตัดบัตรเครดิต</li><li>เป็นเว็บไซต์สถาบันการศึกษา มีการลงทะเบียนออนไลน์</li><li>เป็นเว็บไซต์หน่วยงานราชการ</li></ul><p>เราจะไม่สนใจการส่งข้อมูลแบบเข้ารหัสให้ปลอดภัย บ้างเชียวหรือ ?</p><p>ก็อาจจะมีคนตอบว่า “จดโดเมนไว้แล้วไง นี่แหละก็บ่งชี้ได้แล้วว่าเป็นเว็บธนาคารจริง”</p><p>คำตอบคือ แค่จดโดเมน ยังไม่สามารถบอกได้ว่าเว็บนี้เป็นของหน่วยงานนี้จริง เพราะเว็บมันปลอมกันได้ โคลนกันได้ facebook.com ปลอมก็อาจจะเป็น focebaok.com ก็ได้ อย่าคิดว่าตัวเรามองออก รู้ ว่าเป็นคนละเว็บกัน เพราะจริงๆ มีคนอีกเรือนหมื่น ที่เขาไม่รู้จริงๆ มองไม่ออกและตกเป็นเหยื่อเว็บปลอม</p><p>อีกซักตัวอย่างละกันครับ เช่น พี่ข้างบ้านผมเปิดร้าน พี่ดาวส้มตำ วันๆ แกก็ทำแต่ส้มตำไม่ได้ทำอย่างอื่น ผมนึกสนุกอยากปลอมเป็นแกในโลกออนไลน์</p><p>ผมก็ไปจดโดเมน pdaosomtum.com ได้เลย</p><p>วันนึงแกอยากเปิดร้านออนไลน์ แกชอบโดเมนชื่อนี้แกก็หมดสิทธิ์จะจดแล้ว ต้องซื้อต่อจากผม หรือไม่ก็ รอผมปล่อยโดเมนหมดอายุ ค่อยจดเองใหม่ หรือไปจดโดเมนชื่ออื่นๆ เช่น pdaosomtumzap.com เป็นต้น</p><p>การจดโดเมน เป็นการจดเพื่อนำชื่อไปใช้ให้คนได้จดจำได้ง่าย หรือสะดวกในการเขียนโปรแกรมเชื่อมต่อ ไม่ได้แปลว่า จดโดเมนชื่อนี้ แล้วเนื้อหาในเว็บไซต์ จะเป็นแบบที่จดโดเมนเสมอไป ชื่อโดเมนแบบนึง แต่เนื้อหาข้างในอาจจะอีกแบบนึงก็ได้</p><p>เพราะฉะนั้น จะต้องมีกลไกบางอย่าง เพื่อรับรองว่า สถานที่นี่ ปลายทางนี้ เว็บนี้ เป็นของ “คนๆ นี้ , นิติบุคคล นี้ , ห้างร้าน , บริษัทนี้ , หน่วยงานราชการนี้ ฯ <strong>จริง ๆ </strong>“ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อเจ้าของเว็บ และผู้เยี่ยมชมเว็บ</p><p>บางคน ทั้งผู้รับและผู้ส่ง ต้องการให้ปลอดภัยสูงสุด เพราะเว็บมีการตัดบัตรชำระเงินในเว็บ เว็บไม่อยากเสียลูกค้าไปอยากให้ลูกค้าเชื่อมั่น ลูกค้าก็ไม่อยากโดนเว็บปลอมหลอก</p><p>บางคน ทั้งผู้รับผู้ส่ง ไม่ต้องการยุ่งยาก เพราะเป็นเว็บเขียนกลอน เจ้าของเว็บเขียนกลอนไว้เล่นๆ เขียนมุกจีบสาว คนเข้าชมก็ไม่ได้ซีเรียส ว่าต้องยืนยันบุคคลอะไรขนาดนั้น อ่านกลอน อ่านมุกสนุก ก็พอแล้ว</p><p>ดังนั้น เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศบทความ TLS เราจึงจะมาพิจารณากับคนที่ต้องการให้การรับส่งข้อมูลระหว่างเว็บ ปลอดภัยสูงสุด คือการใช้ HTTPS โดยเริ่มจะทำความเข้าใจจากภาพ โปรโตคอล HTTP และ HTTPS ว่าแตกต่างกันยังไง เอาแบบง่ายๆ กันก่อน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/709/0*oLR7tIbAzd58aCSM.png" /><figcaption><a href="https://cheapsslsecurity.com/blog/http-vs-https-security-the-differences-between-these-protocols/">HTTP vs HTTPS Security: The Differences Between These Protocols (cheapsslsecurity.com)</a></figcaption></figure><p>จริงๆแล้ว โปรโตคอล TLS ถูกนำไปใช้ได้มากกว่านี้นะครับ</p><p>เช่น</p><p>เอาไปใช้กับ FTP ก็จะกลายเป็น SFTP</p><p>เอาไปใช้กับ SMTP ก็จะกลายเป็น SMTPS</p><p>แต่เค้านิยมยกตัวอย่างกับ HTTP กับ HTTPS มากที่สุด เพราะมันถูกใช้แพร่หลายเป็นวงกว้าง และเว็บไซต์ต่างๆ โดยเฉพาะสมัยนี้ มักจะออกแบบและทำขึ้นมาเพื่อบ่งบอกถึงตัวตนของ คน หรือ นิติบุคคลได้ชัดเจนกว่า โปรโตคอลอื่นๆ</p><p>เมื่อจะมาใช้ HTTP แบบเข้ารหัสให้ปลอดภัย ก็หนีไม่พ้นเรื่อง ขั้นตอนการเข้ารหัส และขั้นตอนการถอดรหัส โดยใช้กุญแจ(key) ในการรับส่งข้อมูลระหว่างกัน</p><p>ก่อนหน้านั้น ผมได้พูดถึงเรื่อง ใบรับรองดิจิตอลแล้วใช่มั้ยครับ และได้อธิบายไปแล้วว่า โดเมนเป็นชื่อเพื่อให้คนจดจำได้ง่าย แต่ไม่ได้แปลว่าเป็นการบอก หรือยืนยันว่าเว็บนี้เป็นใครทำอะไร ทางเดียวที่จะบอกได้คือ ต้องมีหน่วยงานออกใบรับรองดิจิตอลครับ</p><p>หน่วยงานนั้นมีชื่อว่า Certificate Authority</p><p>หมายถึง ผู้ออกใบรับรองดิจิตอล หรือ หน่วยงานออกใบรับรองดิจิตอล ซึ่งในโลกนี้ก็มีหลายเจ้าที่ให้บริการ เช่น Identrust , Digicert , Sectigo , Let’s Encrypt ฯ อีกหลายเจ้า มีทั้งแบบ ออกใบรับรองดิจิตอลให้ฟรี และแบบเสียเงิน</p><p>Digital Certificate ที่เราจะได้มา มันเอามาเพื่ออะไร ?</p><p>คำตอบคือ : เพื่อใช้ยืนยันว่า ใครเป็นเจ้าของ public key ซึ่งถ้าเราหมุนเมาส์ไปด้านบนของบทความ เราจะเห็นกุญแจสีเขียว( public key) และกุญแจสีแดง (private key) อยู่ในภาพตัวอย่าง เป็นการเข้ารหัสลับแบบ อสมมาตร , Digital Certificate นี้ก็เลยทำหน้าที่นี้ คือ ยืนยันเจ้าของ public key เมื่อยืนยัน public key ได้ ใบรับรองดิจิตอลก็จะมีกลไกบ่งชี้ยืนยันความเป็นเจ้าของได้ ว่าเป็นของใคร เพราะคนที่เป็นเจ้าของตัวจริงจะรักษากุญแจคู่ของเขา ซึ่งก็คือ private key ไว้อย่างดี ภาพใหญ่ของเรื่องนี้ถ้าเราไปค้นต่อ มันก็คือ PKI หรือย่อมาจาก Public Key Infrastructure</p><p>ทำไมต้องมีกุญแจคู่ (public key , private key) ?</p><p>คำตอบคือ : ถ้าเรามองความแตกต่างของการเข้ารหัสแบบ สมมาตร และ อสมมาตร ออก เราจะพบข้อดีข้อเสีย ของทั้งสองแบบ การเกิดขึ้นมาของระบบกุญแจคู่ ที่ใช้สำหรับรูปแบบอสมมาตร จะมาแก้ไขจุดด้อยของสมมาตร เพราะการเข้ารหัสลับ และถอดรหัสลับ ของประเภทนี้ ใช้กุญแจไม่เปลือง ไม่ต้องแจกกุญแจใหม่ ทุกๆคน ให้ไม่ซ้ำกันให้กับคนพันๆ หมื่นๆ แสนๆ คน ตรงนี้อสมมาตรทำได้ครับ โดยการแจกกุญแจ สาธารณะ (public key) ซึ่งคุณสมบัติ ก็ตามชื่อของมันนะครับ คือ ใครจะเอาไปก็ได้ เพราะมันเป็นกุญแจ สาธารณะ ………… ขั้นตอนอาจจะงงๆ นิดหน่อย แต่ขอเล่าแบบสั้นๆแล้วกันครับ</p><p>เจ้าของข้อมูล ผม ภานุพงษ์ เข้ารหัสลับข้อมูล โดยเอาข้อมูลสำคัญ ผสมกับกุญแจ private key ของผม (นึกภามตามช้าๆนะครับ)</p><p>ข้อมูลนั้นก็จะถูกเข้ารหัสกลายเป็น Cipher text ผมส่งข้อมูล cipher text ให้ สมหญิง</p><p>สมหญิง ได้รับ cipher text ต้องการอ่านข้อมูลจึงทำการถอดรหัสลับด้วยการใช้กุญแจ public key ของผม</p><p>กุญแจคู่ public key ที่สมหญิงมี + cipher text ที่สร้างมาจาก private key ที่ผมเป็นคนเข้ารหัสลับ (encryption) = สมหญิงจึงถอดรหัสลับ(decryption) และอ่านข้อมูลได้</p><p>กลับกัน ขากลับ สมหญิง ต้องการจะส่งข้อมูลกลับมาให้ผม</p><p>สมหญิง ต้องเอาข้อมูลของเธอ ผสมเข้ากับ public key กลายเป็นการเข้ารหัสลับข้อมูล ได้มาเป็น cipher text เช่นเดียวกัน</p><p>สมหญิงส่งข้อมูลกลับมาให้ผม ผมได้รับ cipher text</p><p>ผมต้องการเปิดอ่าน ผมก็ใช้ private key ตัวเอง ถอดรหัสลับและเปิดอ่านข้อมูล ผมก็จะได้รับข้อมูลที่อ่านได้</p><p>เราต้องแยกให้ออกนะครับว่า</p><p>### กระบวนการยืนยันตัวตนว่าใครเป็นใคร หรือ ใครเป็นคนนั้น จริงๆไหม</p><p>กับ</p><p>กระบวนการเข้ารหัส+ถอดรหัส เป็นกระบวนการคนละส่วนกัน ###</p><p>.</p><p>จะสังเกตว่า</p><ul><li>จังหวะที่<strong>ผมส่งข้อมูลให้สมหญิง</strong> &gt; สมหญิงจะได้รับการยืนยันว่าข้อมูล มาจากผม ภานุพงษ์ เพราะเอากุญแจสาธารณะ (public key) ของผมมาถอดรหัสลับได้</li><li>จังหวะที่<strong>สมหญิงส่งข้อมูลมาให้ผม</strong> &gt; สมหญิงจะเชื่อได้ว่า คนที่มีกุญแจส่วนตัว (private key) ของภานุพงษ์ เท่านั้นที่จะเปิดอ่านข้อมูลได้</li></ul><p>เพราะฉะนั้นแล้วคุณสมบัติของการเข้ารหัสแบบ อสมมาตร ที่แตกต่างจาก สมมาตร อันหนึ่งก็คือ &gt; สามารถยืนยันตัวตนได้ (authentication)</p><p>ทีนี้เนี้ยในโลกอินเตอร์เนต เอาจริงๆแล้วก็นั่งพิมพ์ๆ นั่งเขียนเว็บ นั่งเขียน blog หรือโพสต์โซเชียลเล่นๆได้ว่า “ใครอยากจะเป็นใคร” ก็ได้ครับ ผมอยากจะเป็น บิล เกตส์ ยังได้เลย ดังนั้น ผมก็บอกว่า ผมชื่อ บิลเกตส์ นะ ผมมีเว็บไซต์ส่วนตัวคือ billgatesuperfastz.com ผมก็ประกาศออกไปว่าผมเป็นบิล เกตส์ จริงๆ</p><p>คนไอทีก็คงขำ เพราะคิดว่า ใครมันจะไปเชื่อ…………….</p><p>แต่……………มันก็มีคนไม่รู้ และอาจจะเชื่อ ก็ได้</p><p>อย่าประเมินความสุดจะหยั่งของมนุษย์ครับ</p><p>เพราะฉะนั้น หน่วยงานออกใบรับรองดิจิตอล หรือ Certificate Authority จึงเกิดขึ้นมา และขอพิมพ์อีกครั้ง ว่า ใบรับรองดิจิตอล ที่เรากำลังพูดถึงอยู่นี้ ออกมาเพื่อรับรองว่า กุญแจ public key นี้เป็นของใคร</p><p>ใบรับรองดิจิตอลเป็นส่วนจำเป็นในการเข้ารหัส แต่ผมจะยังไม่อธิบายในพารากราฟนี้</p><p>ผมจะเล่าขั้นตอน การได้มาของใบรับรองก่อน เพื่อให้เพื่อนๆเห็นภาพ ว่าถ้าเค้าจะออกใบรับรองดิจิตอลให้เรา เค้าต้องการข้อมูลอะไรจากเรา เพราะถ้าเรามองเห็น เราก็จะจินตนาการได้ ว่ามันมีการบ่งชี้ตัวตนอยู่ ขออธิบายเป็นตัวอย่างนะครับ</p><ol><li>หากเรามีเว็บไซต์บริษัท และต้องการขอใบรับรองดิจิตอล สมมติเราเป็นผู้ดูแลระบบเว็บไซต์ หรือโครงสร้าง IT ต่างๆ เราสามารถสร้างคู่กุญแจของเราเองได้เลย (public key / private key) ใช้โปรแกรม Gpupg หรือ puttygen ก็ได้ และใส่ parameter ที่จะเป็นให้ครบ ตัวอย่างการสร้าง key ขึ้นมาโดยใช้ puttygen ซึ่งถ้าเราเลือกเมนู Key &gt; Generate key pair เราก็จะสร้างได้ หลังจากสร้างเสร็จเราก็ save เก็บไว้ได้ทั้ง private key และ public key โดย private key เราจะต้องเก็บไว้ให้ดีๆ เพราะมันเป็นกุญแจที่ใช้ถอดรหัสข้อมูลทุกข้อมูล ที่เข้ารหัสจาก public key คู่ของมัน (นึกภาพตาม ช้าๆ ให้ออก ให้ได้นะครับ)</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/472/1*mphjGTVEAQPsSSnZZfqezQ.png" /></figure><p>2. จะต้องติดต่อ RA (Registration Authority) หรือบางแห่งก็จะเรียกว่า CSR (Certificate Signing Request) เพื่อลงทะเบียน โดย RA จะมีหน้าที่ยืนยันตัวตนของผู้ร้องขอ ว่าเป็นใครมาจากไหนอะไรยังไง RA ไม่ได้มีหน้าที่ออกใบรับรองให้นะครับ ซึ่งเราอาจจะต้องส่งมอบข้อมูลอะไรบางอย่างให้กับ RA เช่น public key ของเรา เอกสารราชการ , เอกสารธุรกิจ , การ verify โดเมนของเว็บไซต์ ว่าเราสามารถยืนยันได้หรือไม่ว่าเป็นเจ้าของโดเมนจริงๆ , ที่อยู่ ที่ตั้งสำนักงาน ต่างๆ ฯ เพื่อยืนยันตัวตนจริงๆ หลังจากนั้น หาก RA ได้รับข้อมูลการยืนยันตัวตนที่มากเพียงพอแล้ว ก็จะส่งคำร้องไปยัง CA หรือ Certificate Authority เพื่อออกใบรับรองดิจิตอลให้เรา ต่อไป</p><p>3. CA เมื่อได้รับคำร้องที่ครบถ้วนแล้ว รวมถึงอาจจะได้รับการจ่ายเงินจากเราแล้ว ก็จะสร้างใบรับรองดิจิตอลโดยมีการลงลายเซ็น (Digital Signature) มาให้ครบถ้วน เช่น ใบรับรองนี้ออกโดยใคร (Issuer) , มีหมายเลข serial number อะไร (เพราะมันต้องไม่ซ้ำกัน) , ใช้อัลกอริทึมอะไรในการลงลายเซ็น , ระยะเวลาการรับรองว่านานเท่าไหร่ , Subject distinguished name ก็คือออกใบรับรองให้ใคร และอีกหลายๆฟิลด์ข้อมูล ที่บ่งชี้ตัวตน (CN = CommonName , OU = OrganizationUnit , O = Organization , L = Locality , S = StateOrProvinceName , C = CountryName) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/403/1*oTqDMvq0NxuxgdzdBTKwrA.png" /></figure><p>งานของ CA เขาก็จะใช้ข้อมูลการยืนยันตัวตนของเราร่วมกับ public key ของเรา ที่ได้รับ มาสร้างใบรับรองดิจิตอลให้ โดยทั่วไปจะใช้มาตรฐาน X.509 ออกมา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/816/0*u9cIT6k9KMktdF7r" /><figcaption><a href="https://sites.google.com/site/ddmwsst/digital-certificates">Basics of Digital Certificates and Certificate Authority — Web Service Security Tutorial (google.com)</a></figcaption></figure><p>ตอนที่ CA สร้าง Digital Certificate เนี่ยผมได้บอกไปแล้วข้างบนว่าเขาทำการลงลายเซ็นดิจิตอลด้วย เพราะจะทำให้ผม (ผู้ร้องขอใบรับรอง) เชื่อได้ว่า ใบรับรองดิจิตอลนี้ ออกโดย เขา (ก็คือ CA เจ้านี้) จริงๆ และขั้นตอนการทำ Digital Signature ก็มาจาก การเข้ารหัสของกุญแจคู่ของ CA นั่นเอง โดยในกล่องสุดท้ายขวามือเราจะเห็นว่า เขาจะส่งใบรับรองดิจิตอล (Cert) กลับมาให้เรา พร้อมกับ public key ของเขา</p><p>เราจึงสามารถตรวจได้ว่า ใบรับรองนี้ ออกโดย CA นี้จริงๆ นั่นเองครับ</p><p>แต่เราจะเอาไปใช้ยังไง อีกเรื่องนึงนะครับ อันนี้แค่ขั้นตอน การรับรองทางดิจิตอล เท่านั้น ซึ่งมันยังมีอีกมาก เช่น มี Root CA , มีเรื่อง Type ของ SSL/TLS Certificate ว่าเป็นประเภทไหน เช่น OV , IV , EV ต่างๆ ซึ่งระดับการรับรองก็ต่างกัน บางระดับ ต้องให้ทนายความออกเอกสารรับรองทางกฎหมายแล้วปั๊ม Notary public ส่งไปให้ CA เพื่อขอใบรับรองเลย , มีเรื่อง Chain of Trust , มีเรื่อง Revoke ฯ อีกมากมาย</p><p>เอาล่ะ มันก็ยาวมาระดับนึง คราวนี้เราขอรวบรัดตัดตอน และก็ถือว่า เราได้ใบรับรองดิจิตอลมาแล้ว และมาจากหน่วยงาน หรือขั้นตอนที่น่าเชื่อถือด้วย</p><p>ต่อไป เราจะเอา Digital Certificate มาใช้งานใน TLS ยังไง มาดูกันต่อครับ</p><p><strong>— [[PART ที่ 3]] การทำงานของ TLS —</strong></p><p>TLS ทำงานบน Layer 5 กับ 6 แบบขี่ๆ กัน แปะอยู่เหลื่อมๆ กัน ใน Presentation Layer ของ OSI 7 Layers Reference Model ซึ่งผมได้เขียนไปในหลายบทความของผมเสมอว่าพื้นฐาน OSI 7 Layers นั้นสำคัญมากๆ ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*PhsbEN4SLlDyngme.png" /><figcaption><a href="https://www.comptia.org/blog/open-systems-interconnection-reference-model">OSI Model | Computer Networking | CompTIA</a></figcaption></figure><p>TCP เป็น Connection Oriented Protocol จุดมุ่งหมายหลักของ TCP ก็คือ จะยืนยันว่า ต้นทางปลายทางรับส่งกันได้จริง ใน Socket ที่ถูกต้อง ก็จะทำการตรวจสอบ (Handshake) ให้ครบถ้วน เมื่อครบแล้วยืนยันแล้วก็จะเริ่มรับส่งข้อมูลตาม Socket , คุณสมบัตินี้แหละ เป็นคุณสมบัติเบื้องต้น ที่จะใช้ Identify ระหว่าง 2 Node ที่สื่อสารกันได้ ว่า ต้นทางคือใคร ปลายทางคือใคร</p><p>………แต่การส่งข้อมูลแบบนี้มันไม่เข้ารหัสลับ ครับ</p><p>ถ้าเราเห็นจากภาพตารางสีฟ้าด้านบน application layer เรามีโปรโตคอล HTTP ใช้ แล้วส่งต่อมาให้ TCP นั่นแปลว่า หน้าเว็บ รหัสผ่านที่กรอกในเว็บ ต่างๆ มันไม่มีการเข้ารหัสลับเลย เราเลยเอา TLS เข้ามาแปะคั่นไว้ก่อน TCP เพื่อจะได้มีกระบวนการเข้ารหัสลับในการรับและส่งข้อมูลกับอีก Node อย่างปลอดภัย เมื่อเข้ารหัสลับแล้วส่งข้อมูลออกไป ระหว่างทางอาจจะมี “ผู้ไม่หวังดี หรือ รัฐบาลบางประเทศ อยากจะแกะดูข้อมูลการรับส่ง” เขาก็จะทำได ้, เขาก็อาจจะพยายามทำ , เขาก็ทำแล้วแต่ยังแกะไม่ออก ฯลฯ แล้วแต่ว่าชีวิตพวกคุณไปเจอกับอะไร ถ้าจีน หรือรัสเซีย หรือ<a href="https://www.blognone.com/node/120197">คาซัคสถาน</a> ก็แย่หน่อย ถ้าฟินแลนด์ นิวซีแลนด์ ก็ดีหน่อย ประมาณนั้น ก็ เกิดให้ถูกประเทศนะครับ</p><p>และผมขอย้ำอีกครั้ง</p><p>### กระบวนการยืนยันตัวตน กับ กระบวนการเข้ารหัส+ถอดรหัส เป็นกระบวนการคนละส่วนกัน ###</p><p>ส่วน<a href="https://panupong-simto.medium.com/%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87-tcp-protocol-%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A-%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%9B-%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%9B-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-2fa601197076">เรื่อง TCP ผมเขียนไว้แล้ว เข้าไปอ่านกันได้ครับ</a> &lt;&lt; คลิก</p><p>OK มาเรื่อง TLS กันต่อ</p><p>TLS ก็มีการยืนยันก่อนเช่นกัน กระบวนการนั้นก็คล้ายๆ กันกับ TCP ครับ</p><p><strong>STEP ที่ 1 :</strong> Client Hello ผมจะใช้คอมผมเข้าเว็บไซต์ <a href="https://tls-v1-2.badssl.com:1012/">tls-v1–2.badssl.com</a> มาดูกันว่าคอมผมส่งอะไรไปบอกเว็บนี้บ้าง , Wireshark โลด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/819/1*3SIz6KWStikEkRLuaOyvDw.jpeg" /></figure><p>จะเห็นว่าคอมผมส่งข้อมูล TLS ไปหลายอย่างมากมาย ในการเปิด Client Hello กับเว็บ badssl</p><p>เริ่มจาก ส่งไปว่า Record Layer คือเวอร์ชั่น 1.0 นะ (ขีดเส้นใต้สีแดง)</p><p>และ Handshake Protocol เป็น TLS 1.2 นะ (เส้นใต้สีม่วง)</p><p>ผมมี Cipher Suites รองรับกระบวนการเข้ารหัสทั้งหมด 17 อัลกอริทึมนะ ถ้าเว็บ badssl ตอบกลับมาก็เลือกเอาได้ตามนี้</p><p>ข้างล่างมี extension อีกเหมือนกันนะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0n3K1dPivLlYoqx5LDttfg.jpeg" /></figure><p>มาพิจารณากันในจังหวะแรกที่ตะโกนถามด้วย TLS เข้าไปหาเว็บ badssl เราก็บอกเขาไปว่า TLS Record Layer ที่ส่งไปบอกเว็บ คือจะบอกว่า <a href="https://datatracker.ietf.org/doc/html/rfc5246#appendix-E">“ฉัน Client Microsoft Edge ยอมรับการใช้ TLS เวอร์ชั่นย้อนหลังให้เธอได้เท่านี้นะ ในตัวอย่างก็คือ ยอมรับได้แค่ TLS 1.0 นะเออ”</a></p><p>ส่วนฟิลด์ TLS Handshake Protocol ส่งไปบอกว่า “ฉันพร้อมที่จะตกลงกับเธอ ที่ TLS 1.2 นะ”</p><p>ok นะ สองฟิลด์นี้สำคัญ และตีความแตกต่างกันได้</p><p>Random : เป็นกลุ่มเลข 32 Byte ที่สุ่มขึ้นมา เพื่อจะใช้เป็นองค์ประกอบการเข้ารหัส แล้วรับส่งกันในลำดับต่อไป</p><p>Session ID : เป็นหมายเลข session ที่ใช้ส่งเข้าไปเชื่อมต่อกับเว็บ badssl เมื่อ web server ของ badssl ได้รับเลขนี้ไป มันจะไปหาว่ามีเลขนี้อยู่ในแคชของ server มั้ย ถ้ามีก็จะ resume connection เดิมที่ค้างไว้ก่อนหน้าได้ , ถ้าค้นหาแล้วไม่เจอก็จะเป็นการสร้างใหม่</p><p>Cipher Suit : คืออัลกอริทึมที่บอกเว็บ badssl ว่า ฉัน (Microsoft Edge ของภานุพงษ์) รองรับการเข้ารหัสลับด้วยอัลกอริทึมเหล่านี้นะ ภาพก็ Wireshark ข้างบนดูเอาว่ามีอัลกอริทึมอะไรบ้าง 17 อันนั่นแหละ ส่วนตัวอย่างวิธีการตีความหมายก็ตามนี้เลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/582/0*wM9BIdiWmlxabQpF.png" /><figcaption><a href="https://learn.microsoft.com/en-us/windows/win32/secauthn/cipher-suites-in-schannel">Cipher Suites in TLS/SSL (Schannel SSP) — Win32 apps | Microsoft Learn</a></figcaption></figure><p><strong>STEP ที่ 2: Server Hello</strong></p><p>หลังจากจบ Step 1 เว็บ badssl ได้รับ Client Hello จากผม เว็บก็จะทำการตอบกลับมาที่คอมผมด้วย Server Hello มาดูกันว่าตอบกลับอะไรมาบ้าง , Wireshark โลด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*ddr1McMoumOMBrU9pFVUYw.jpeg" /></figure><p>ขากลับก็จะเห็นว่า web server เครื่องนี้ยังใช้ TLS 1.2 อยู่ ต่างตอบ TLS Handshake Protocol มาตรงกันทั้ง 2 จุดประสงค์ ที่ผมขีดเส้นใต้ไว้สองสี ตรงนี้มีความหมายมากครับ</p><p>เพราะมันหมายความว่า “แม้ Client จะยอมรับ TLS ย้อนหลังไปถึง 1.0 ก็จริง แต่ Web Server เลือกที่จะไม่ยอมรับครับ ผู้ดูแลระบบเว็บเขาจะบังคับให้ client ต้องใช้ 1.2 สูงขึ้นไปกว่านี้เท่านั้น”</p><p>ถ้าจะติดต่อกับเว็บ badssl วันนี้ — ใครใช้ browser เก่าๆ ที่ไม่มีแม้แต่ TLS1.2 คือเป็น TLS 1.1 ลงไป ก็จะเข้าใช้งานเว็บ badssl ไม่ได้เลย ซึ่ง web Browser ที่รองรับ TLS 1.1 มันเก่าขนาดไหนกันล่ะ ? ผมยกมาอันนึงแล้วกัน มันก็คือ Firefox ESR เวอร์ชั่น 28 ครับ คือย้อนสมัยเมื่อช่วง 9–11 ปีที่แล้วโน่นนนนนนนนน สมัยยิ่งลักษณ์ ชินวัตรอะครับๆ ถ้าใครยังใช้ firefox เวอร์ชั่นเก่าอันนี้ มาจนถึงวันนี้ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว คงจะไม่คิดจะอัพเกรดอะไรเลยจริงๆ ยอมใจครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*xpx3_KoqShZX0agzMYpzBQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://bugzilla.mozilla.org/show_bug.cgi?id=733647">733647 — Implement TLS 1.1 (RFC 4346) in Gecko (Firefox, Thunderbird), on by default (mozilla.org)</a></figcaption></figure><p>ภาพที่เห็นนี้ก็คือเป็นภาพของการแจ้งบัค firefox ซึ่งได้โพสต์ไว้ว่า เฮ้ย ต่อไปนี้เอ็งน่ะ ใช้ TLS 1.1 เป็น default ได้แล้วนะ แต่ก็เป็นการโพสต์เมื่อ 11 ปีที่แล้วนั่นแหละครับ ซึ่งเราสามารถเข้าไปดูใน Wikipedia ได้ครับว่า แต่ละ browser ยอดนิยม รองรับ TLS 1.0 / 1.1 / 1.2 / 1.3 ตั้งแต่เวอร์ชั่นไหน</p><p>คลิกลิ้งนี้ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Version_history_for_TLS/SSL_support_in_web_browsers">Version history for TLS/SSL support in web browsers — Wikipedia</a></p><p>แน่นอนครับ ถ้าเราต้องการความปลอดภัยสูงสุด ก็ต้องเป็น TLS 1.3 หรือชุด update software ที่ใหม่ที่สุด แก้ bug stable แล้วนั่นเองครับ</p><p>เอาล่ะ มาตรง Server Hello กันต่อครับ</p><p>Random : เหมือนกับตอน Client Hello ครับ เป็นกลุ่มเลข 32 Byte ที่สุ่มขึ้นมา เพื่อจะใช้เป็นองค์ประกอบการเข้ารหัส แล้วรับส่งกันในลำดับต่อไป ผม Ctrl+C แล้ว Ctrl+V เลย ง่ายมั้ยครับ แฮร่ !!</p><p>Session ID : เป็นหมายเลข session ที่เว็บ badssl ส่งกลับมาให้คอมผมนั่นเอง จะสังเกตว่า มันเป็นคนละเลขกับตอน Client Hello ครับ เพราะเนื่องจากว่า server ของ badssl ได้รับเลขตอน Client Hello มาแล้ว มันจะไปหาว่ามีเลขนี้อยู่ในแคชของ server มั้ย ถ้ามีก็จะ resume connection เดิมที่ค้างไว้ก่อนหน้าได้ , ถ้าค้นหาแล้วไม่เจอก็จะเป็นการสร้างใหม่</p><p>ปรากฎว่าค้นหาแล้วไม่มี จึงส่งเลข Session นี้ไปแล้วบอกว่า เอ็งน่ะ ใช้ session id นี้คุยกับข้าต่อนะ</p><p>ซึ่งมันก็สอดคล้องกับความจริงด้วย เพราะวันๆ ผมไม่ได้เข้าหรอกครับเว็บนี้ ผมเข้าแต่เว็บอื่น !! แต่เข้าครั้งแรกตอนนี้ เพื่อยกตัวอย่างนี่แหละ !</p><p>Cipher Suites : ครั้งนี้ Server จะเป็นผู้เลือกแล้ว ว่าจะใช้อัลกอริทึมอะไร ในการเข้ารหัสครับซึ่งเว็บได้เลือกการเข้ารหัสแบบ TLS_ECDHE_RSA_WITH_AES_256_GCM_SHA384 ร้องขอมายังเครื่องผมครับว่า เราจะตกลงเข้ารหัสกันด้วยอัลกอริทึมนี้นะ เพราะเอ็งก็เสนอมา 17 อัน ข้าเลือกอันนี้แล้วกัน เพราะมัน <strong>“แข็งแรงที่สุดใน 17 อันที่เอ็งส่งมา”</strong></p><p>แปลเป็นไทยทีละตัว</p><p>TLS_ = บอกว่าเป็นโปรโตคอล TLS นะ (ไม่ใช่ SSL)</p><p>ECDHE_= บอกว่า ใช้โปรโตคอลนี้ในการแลกเปลี่ยนคีย์</p><p>RSA_ = บอกว่า ใช้อัลกอริทึมเข้ารหัส/ถอดรหัสนี้ ในการยืนยันตัวตน</p><p>WITH_ = บอกว่า ข้างหน้าคือ asymmetric นะ กับข้างหลัง Symmetric นะ “กับด้วย”</p><p>AES_ = บอกว่า ใช้อัลกอริทึมเข้ารหัส/ถอดรหัสนี้ ในการรับส่งข้อมูล</p><p>256_ = บอกว่า อัลกอริทึม AES ข้างหน้าแข็งแรงขนาดไหน (จำนวนบิต)</p><p>GCM_ = บอกว่า Mode ที่ใช้ในการเข้ารหัสเป็นอะไร Galois/Counter Mode</p><p>SHA384_ = บอกว่า รูปแบบของ Message Authentication Code หรือ PRF ใช้รูปแบบอะไร</p><p>ทั้งหมดนี้คือ Cipher Suit ที่ badssl เลือกหลังจากที่ผมใช้ Microsoft Edge ส่ง Client Hello ไป</p><p>Compression Method : กระบวนการบีบอัดในระหว่างรับส่ง Client &lt;&gt; Server กระบวนการนี้จะช่วยให้ประยัด Bandwidth มากขึ้น แต่ก็มักจะตามมาด้วยช่องโหว่ทาง Cryptography ครับ เช่นนั้นการ config web server เขาจึงมักจะเลือกเป็น null คือเว็บ badssl ก็จะบอกคอมผมว่า TLS ที่เราจะคุยกันอย่างปลอดภัย จะไม่บีบอัด นั่นเองครับ</p><p>สุดท้ายของ server hello ก็จะมี extension ครับ แต่จะน้อยกว่าตอน client hello ผมไม่ขอแค็ปมาโชว์แล้วกัน</p><p><strong>STEP ที่ 3: Server certificate</strong></p><p>หลังจากคอมผมได้รับ Server Hello มาแล้ว คอมผมจะยังไม่ทำอะไรต่อ จนกว่า Server จะส่งใบรับรอง digital มาครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K2Znt-LUUF66Vs1rhY1bqQ.jpeg" /></figure><p>ดูตรงขีดเส้นใต้สีม่วงจะเห็นว่า ไม่ใช่ Client/server hello แล้ว แต่ handshake protocol จะเป็นเรื่อง Certificate ซึ่งในครั้งนี้ server ส่ง certificate มาให้คอมผมด้วยขนาดถึง 4020 byte อย่างว่า องค์ประกอบของใบ Certficiate มันก็เยอะ ผมแตะ expand ไม่ไหวมันยาวและถ้าจะลงรายละเอียดอาจจะยาวเกินไปมากสุดๆ สำหรับบทความนี้ แต่สรุปคือ web server ส่งใบ cert กลับมาครับ</p><p><strong>STEP ที่ 4: Server ก็ยังต้องส่ง key มา (Server Key Exchange) , และส่ง Server Hello done มาเพื่อบอกว่าฝั่งนี้เรียบร้อยแล้ว</strong></p><p>ขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก มันคือขั้นตอนแลกเปลี่ยนคีย์ , อาจจะมีคำถามว่า แลกเปลี่ยนทำไมล่ะ ? เอางี้ เอาเป็นว่า โดย Server จะเป็นฝ่ายส่งมา key มาให้ก่อน แน่นอนมันต้องเป็น public key ที่มาคู่กับ certificate ครับ ดังนั้น Hello ก่อหน้านั้นมันก็ยังไม่หมด เลยต้องส่งให้ครบ และจบ server hello สักที , มาดู Wireshark กันดิ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bfx36E2k1BQy-c6uQEaBLA.jpeg" /></figure><p>ก็จะเห็นว่า web server ส่ง public key มาด้วยครับ 65 byte และลายเซ็นดิจิตอลมาด้วย 256 byte</p><p>ตอนนี้คอมผมได้รับอะไรแล้วบ้าง</p><p>ได้รู้ว่า ใช้อัลกอริทึมไหน ในการเข้ารหัส</p><p>ได้รู้ว่า เว็บ server ปลายทางมีใบรับรองดิจิตอลอะไร แถมยืนยันได้ด้วยถ้าจะยืนยัน</p><p>ได้ public key ของ server มาแล้ว เป็นองค์ประกอบสำหรับเข้ารหัสลับข้อมูลได้แล้ว</p><p>เอาล่ะ ตาคอมผมส่งกลับไปบ้าง</p><p><strong>STEP ที่ 5: Client Key Exchange, Change Cipher Spec, Encrypted Handshake Message</strong></p><p>รออะไร Wireshark เลยครับ ตรงไปตรงมาที่สุดแล้ว !</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JB_rhrdL7TOO8Q6_YPhm6g.jpeg" /></figure><p>การส่งกลับไปครั้งนี้ ส่วนแรกคือการที่คอมผมสร้าง session key ขึ้นมา (ในกรอบสีแดงครับ) มองว่าเป็น public key ของคอมผมก็ได้ หรือถ้าเป็นอัลกอริทึมแลกเปลี่ยนคีย์อันอื่น ก็อาจจะถูกเรียกว่าเป็น pre master key ก็ได้ ,, การส่งคีย์นี้กลับไปเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนคีย์ซึ่งกันและกันระหว่าง Client กับ server (Client Key Exchange) นั่นแหละครับ 65 byte</p><p>session key คอมผมอันนี้ “เข้ารหัสลับ” นะครับ ที่โชว์อยู่ใน wireshark กรอบแดง นั่นคือเป็น cipher text แล้ว ซึ่ง session key ที่แท้จริงนั้นถูกล็อค เข้ารหัสด้วย public key ของ server ครับ เพื่อส่ง session key ให้ server อย่างปลอดภัยนั่นเอง และจะเป็น server อันเดียวเท่านั้นที่มี private key คู่ของมันอยู่ถึงจะถอดรหัสออกมาจาก public key ของตัวเองได้</p><p>server จึงได้ session key ของคอมผมไปสำเร็จ</p><p>key นี้ก็จะเอาไว้ใช้ร่วมกัน (shared key) ในการเข้ารหัสและถอดรหัส ในทุกๆจังหวะรับส่งข้อมูล</p><p>เราจะเห็นว่า ขั้นตอนแลกเปลี่ยนคีย์</p><p>server ส่งให้ cert+public key ให้ client &gt; จะเป็นแบบ asymmetric เพราะ server เก็บ private key ไว้กับตัวเอง (ล็อคกับปลดล็อค คนละกุญแจ)</p><p>client ส่ง session key ไปให้ server &gt; จะเป็นแบบ asymmetric เช่นกัน เพราะ client เอา public key ของ server มาเข้ารหัส session key แล้วส่ง cipher text กลับไป (ล็อคกับปลดล็อค คนละกุญแจ)</p><p>…………. เมื่อเราได้กุญแจ ที่ยืนยันตัวตนว่าปลอดภัย ไม่ใช่คนอื่น ระหว่างเราได้ แน่ๆแล้ว ฉันใดก็ฉันนั้น เราจึง ………………………..</p><p>………… ต้องการกุญแจ 1 ดอกก็พอ สำหรับทั้ง session ……….</p><p>………… สำหรับข้อมูลรับ ข้อมูลส่ง …….ไม่ใช่การ handshake</p><p>…………. กุญแจดอกเดียว เข้ารหัส/ถอดรหัส ได้ตลอดทั้ง session แปลว่านี่คือการเข้ารหัสแบบ symmetric …………….</p><p>………… แต่ก่อนจะแลกกุญแจกัน ต้องแลกกุญแจนี้ด้วยกันอย่างปลอดภัย …………</p><p>…………. เราจึงต้องหวังพึ่งพา asymmetric ในตอนแรก เพื่อแลกเปลี่ยนกุญแจ session key ก่อน นั้นเอง ……….</p><p>………. ข้อเสียของ asymmetric คือเข้าและถอดรหัสได้ช้ากว่า symmetric ……..</p><p>……… เพราะถ้าเราใช้ asymmetric ในส่วนของที่เป็นข้อมูลจริง (ไม่ใช่ handshake) , CPU ของทั้งสองฝั่งจะรับภาระในการเข้าและถอดรหัสเยอะมาก ยิ่งถ้าฝั่ง server มีการเรียกข้อมูลจาก client เป็นพัน หมื่น แสน ล้าน เครื่อง server อาจจะตอบสนองไม่ได้ …….ก็เป็นได้</p><p>เหมือนเขียนซ้ำ เขียนขยี้ วนไปมา แต่มันก็เป็นยังงี้แหละครับ</p><p>เราต้องมองจังหวะของความแตกต่าง ให้ออกครับ</p><p>พ่วงด้วยการ Change Cipher Spec คือเป็นการบอก server ว่าเครื่อง client พร้อมแล้วสำหรับการรับส่งข้อมูลแบบเข้ารหัส ขั้นตอนก่อนหน้า คือข้าและเอ็ง ทำข้อตกลง handshake กันเรียบร้อย (เรามีของพร้อมทุกอย่างในการเข้ารหัสและถอดรหัส) หลังจาก TLS record นี้จะเป็นการรับส่งข้อมูลที่เข้ารหัสแบบ สมมาตร (symmetric) จากที่ได้ตกลงเรื่อง shared key กันไว้</p><p><strong>STEP ที่ 6: Server ตอบ Change Cipher Spec, และเริ่มรับส่ง Encrypted Handshake Message</strong></p><p>ถ้า เธอพร้อมฉันก็พร้อม</p><p>ถ้า client ตอบว่า Change Cipher Spec , Server ก็ตอบเช่นกัน หลังจากนั้นก็อาจจะมีการระบุระยะเวลาด้วย ตามตัวอย่างคือ TLS Session Ticket 300 วินาที (ครบ 5 นาทีถ้ามีการสื่อสารอยู่ จะ New Session Ticket ใหม่) , Wireshark ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wOv2ckizFV7ie9VTNubOmA.jpeg" /></figure><p>ต่างคนต่างได้ share key กันไปอย่างปลอดภัยแล้ว ต่อไปก็รับส่ง data ที่เข้ารหัสลับ กันรัวๆ ใน Wireshark จะถูกเรียกว่า application data และข้อมูลในฟิลด์ จะมองเป็น Encrypted Application Data</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j4qapZs91ZMDg1B7VPmvsA.jpeg" /></figure><p>ซึ่งถ้า ใครสักคน เช่น รัฐบาลผู้รักเรา อยากจะแกะดูเนื้อหาที่เรารับส่งระหว่างทาง ว่าไอ้ภานุพงษ์ มันไปทำอะไรที่ badssl เขาจะอ่านไม่รู้เรื่องเพราะมันถูกเข้ารหัสไปแล้ววว (ตัวผมเอง ใช้ wireshark capture มายังอ่านไม่รู้เรื่องเลย)</p><p>ถ้าอยากจะถอดรหัส ก็ต้องหา key มาให้ได้</p><p>วิธีการได้มาซึ่ง session key คือเราต้องเปิดให้มันบันทึกเอาไว้ในคอม ไม่ใช่หายไปจาก memory เอาเป็นว่า ไม่เขียนแล้วกัน ใครอยากรู้ก็ google &gt; decrypt tls wireshark</p><p>แค่นี้แหละครับ TLS</p><p>…………..</p><p>นี่คือขั้นตอนที่ยุบยับของ TLS 1.2 ครับ</p><p>แต่ TLS 1.3 ย่อขั้นตอนพวกนี้ลงมาให้ง่ายกว่าเดิมอีก และปลอดภัยมากกว่าเดิมด้วยครับ</p><p>มีแค่นี้ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/0*G-8LE6RQGjne_Yny.png" /><figcaption><a href="https://www.acunetix.com/blog/articles/establishing-tls-ssl-connection-part-5/">TLS Security 5: Establishing a TLS Connection | Acunetix</a></figcaption></figure><p>ไม่ต้องมีขั้นตอน Change Cipher Spec ครับ เพราะตอน Client Hello ส่งไปก็เป็นการบอกตอนแรกเลย ว่าพร้อมจะรับส่งข้อมูลแบบเข้ารหัสแทบจะทันทีแล้ว</p><p>TLS 1.3 ก็ยังรองรับการสื่อสารกับเครื่องที่ยังไม่ได้อัพเดต (เช่น เราพร้อม 1.3 แล้วแต่อีกฝั่งยังเป็น TLS 1.2 อยู่) คือ backward compatibility แต่ตรงนี้จะอยู่ใน extension แทนครับ และ TLS 1.3 นี่อัด extension แบบสุดๆ Entension , Extension everywhere !</p><p>แนวคิดในการใช้งานแบบ default คือระบบจะเลือกอัลกอริทึมที่แข็งแรงที่สุดในการเข้ารหัสอยู่เสมอ เช่นนั้นแล้วถ้าเป็นไปได้ ควรอัพเดตโปรแกรมให้ทันสมัย ใหม่ ปลอดภัยกว่าครับ เพราะผู้พัฒนา โดยเฉพาะทางด้าน security จะมีการพัฒนาเรื่องพวกนี้ให้แข็งแกร่งขึ้น ทนทานในการเจาะมากขึ้น และยกเลิก อัลกอริทึม ที่มีช่องโหว่ หรือมีปัญหา ออกไป</p><p>ผมเชื่อว่าบทความนี้น่าจะให้อะไรกับหลายๆท่าน ได้บ้าง</p><ul><li>ได้รู้ว่า TLS ทำงานยังไง</li><li>ได้รู้ว่า ใบรับรองดิจิตอล สำคัญยังไงกับเว็บ</li><li>ได้ความเข้าใจที่ถูกต้องระหว่าง SSL กับ TLS</li><li>ได้รู้ว่าทำไมบางประเทศ บางรัฐบาล บางองค์กร ถึงอยากจะกำหนด root certificate ลงไปใน gateway ของระบบตัวเอง (เพราะมี root cert ก็ = มี private key , มี private key ก็ = decrypt ถอดรหัสทุกข้อมูลของคู่กุญแจที่สื่อสารได้)</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*8OMQdeIYtZb3C7HG.jpg" /><figcaption><a href="https://www.f5.com/labs/articles/threat-intelligence/the-2021-tls-telemetry-report">The 2021 TLS Telemetry Report | F5 Labs</a></figcaption></figure><p>ทั้งนี้ ยังมีอีกหลายๆ ส่วนที่ยังขาดไป เช่น กระบวนการ certificate ที่ละเอียดกว่านี้ , การเอา certificate ไปยัดใน web server , ทำไมใน ระบบปฏิบัติการถึงมี certificate ฝั่งอยู่เยอะแยะ</p><p>การใช้ TLS กับ protocol อื่นๆ นอกจาก HTTP , ท่าทางอื่นๆ ของ TLS เช่นพวก extension , รวมไปถึงช่องโหว่ ต่างๆ ฯลฯ</p><p>ผมต้องขออภัย อันนี้จะเขียนเพื่อให้ทราบที่มาที่ไป ของ TLS ประมาณหนึ่ง เรื่องขยายอื่นๆ อาจจะขอรวบไว้เป็นโอกาสหน้า หากได้คอมเม้น ได้อะไรหลายๆ อย่างมากพอ ผมจะมาเขียนใหม่ครับ</p><p>และหากตรงไหนที่ผม ขาดตกบกพร่องไป หรือข้อมูลตรงไหนควรได้รับการแก้ไข รบกวนแจ้งมาได้ เพื่อแก้ไขให้ถูกต้อง น้อมรับข้อผิดพลาดครับ</p><p>ขอบคุณครับ ที่ติดตาม และอ่านจนจบ เจอกันใหม่บทความหน้าครับ</p><p>สวัสดีครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f70892a8ac51" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Linux Daily Commands : รวมคำสั่งลินุกซ์แนะนำได้ใช้ทุกวัน]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/linux-daily-commands-%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%8B%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%99%E0%B8%B0%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99-675d40615524?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/675d40615524</guid>
            <category><![CDATA[command-line]]></category>
            <category><![CDATA[สอน]]></category>
            <category><![CDATA[linux]]></category>
            <category><![CDATA[basics]]></category>
            <category><![CDATA[thai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Mar 2021 10:36:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-03T10:36:44.404Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Linux Daily Commands : รวมคำสั่งลินุกซ์แนะนำได้ใช้ทุกวัน</h3><p>สวัสดีครับ</p><p>วันนี้ผมจะมาจดบันทึก “วิถีชีวิต” ของเหล่า System Admin , Linux Admin ที่ต้องดูแลระบบ Linux อยู่ หรือมือใหม่ที่กำลังจะเข้ามาใช้ Linux แต่ว่าไม่ถึงขั้นที่ต้องใช้ shell script ครับ</p><p>งงมั้ย เขียนไป 3 บรรทัดนั้น ?</p><p>คืออาจจะมีบางคนกำลังคิดว่า เฮ้ย ถ้ารวม command ไว้หลายๆ command ในการที่จะต้องใช้ทำงานทุกๆวัน ก็เขียน shell script ไปไม่ดีกว่าเหรอ ? ไอเดียผมเป็นแบบนี้ครับ คือถ้าจะใช้ shell script เนี่ย ผมมีความเห็นว่า ควรใช้ก็ต่อเมื่อ มันเป็นงาน Automate เยอะๆ Parameter รับเข้า ปล่อยออกเยอะๆ และ “อาจจะ” ใช้ได้เครื่องเดียว ก็คือถูกเขียนมาเพื่อเครื่องๆนั้นโดยเฉพาะ</p><p>ถ้าเราดูแล Linux หลายๆเครื่องล่ะ ? ถ้าเราเพิ่งมาทำงาน แล้วต้องมาดูแล Linux ที่คนเก่าเขาทำไว้ล่ะ ? แล้วสิ่งที่เราจะทำกับมัน มันมีหลายๆรูปแบบงาน หลายๆ Distro ล่ะ ? ซึ่งผมนี่มีหลากหลายนะ ทั้ง Arch , Debian , CentOS , Kali ฯ และมีจุดประสงค์ใช้งานแตกต่างกันไป ทำให้ Environment มันต่างไปด้วย มันจึงไม่จำเป็นต้องไปไกลถึง shell scripts เอาแค่ daily commands พอแล้ว ง่ายๆ</p><p>ยกเว้นเซียนแล้ว มองภาพออกแล้ว ก็สามารถเขียน Shell Scripts ขึ้นมาใช้เองได้ทุกๆ Linux Machines ก็สักวันมันจะกลายเป็น Program ต่อไปในอนาคต</p><p>นอกเรื่องไปไกล กลับเข้ามาก่อน Command ประจำวัน จริงๆมีเยอะมากทั้งเว็บไทย และต่างประเทศ ปัญหาที่ผมชอบบ่นบ่อยๆ คือ Blog ทั่วๆไปมักชอบสอน command เลยทันที ดุ่มๆๆๆมา ก็คำสั่งๆๆๆ ผมโคตรเบื่อ ผมจะเขียนอีกแบบนึงครับ เขียนให้รู้ที่มาที่ไป จดบันทึกไว้ให้ชัดเจน แล้วจริงๆผมต้อง ขอบคุณ อ.ด้าน Network ท่านหนึ่งที่สอนผมและผมได้ไอเดียนี้มานะ นั่นคือ</p><p><strong>“ให้เราเริ่มต้นจากงานก่อน ว่าเราอยากจะแก้ไขปัญหาอะไร แล้วจึงค่อยไปหาของ ไปหาอุปกรณ์ ไปหาโปรแกรม ไปหา solution มาตอบสนองความต้องการนั้น”</strong></p><p>ไม่ใช่มาถึงพูดเรื่องภาษาโปรแกรม ว่าภาษาอะไร ไม่ใช่มาถึงพูดเรื่องสเปค server แต่ควรจะมีที่มาก่อน เช่น เครื่องนี้ใช้ทำงานอะไร ? คนจะมาใช้ประมาณกี่คน ? ใช้ถี่ มากแค่ไหน ใช้ service อะไร ? เพราะฉะนั้น : ของ , อุปกรณ์ , ภาษาโปรแกรม , คำสั่งต่างๆ ฯลฯ ถูกออกแบบมาให้ทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างๆไป เราควรเลือกหยิบใช้ให้เหมาะสมกับงานครับ</p><p>Blog ของผมมักจะอธิบายเรื่องพื้นฐานยืดยาวแบบนี้แหละครับ เพราะผมเป็นคนเชื่อว่าถ้าไม่เข้าใจพื้นฐานมันก็จะต่อยอดอะไรไม่ได้เลย และกลับกัน ถ้าเรามีพื้นฐานที่แน่นๆ มันจะต่อยอดไปเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้น นั่นเลยเป็นที่มาของเรื่องราวต่างๆครับ อยาก Advanced เหรอ ? รออ่านไปครับ</p><p>กลับมาครับ &gt;&gt; เราลองมองดู ถ้างานใน Linux เรา login เข้ามาในเครื่องได้ปุ๊บ เราจะดูอะไรบ้าง ? ดู user ใครออนไลน์อยู่บ้าง ? ดู log ล่าสุด ? ดู history command ? ดูสถานะ network , port , firewall state , ฯลฯ สารพัดจะทำ ………… โดยผมจะรวบรวมมาให้แล้วครับ</p><p>นั่งบนเก้าอี้…………</p><p>Secure Shell เข้าไปใน Linux / หรือ เปิด Terminal ใน Linux บนโต๊ะคอมเรา แล้ว…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/849/0*KHxZJgIHI7Cre0kd" /><figcaption>น้องต้นหลิว !!</figcaption></figure><ol><li>ดูว่าปัจจุบันมี User คนไหน ออนไลน์อยู่บ้าง ?</li><li>ดูว่าเครื่องนี้ เปิดมานานเท่าไหร่แล้ว , ข้อมูลเรื่อง Time/Date</li><li>ดู command ล่าสุดที่เราใช้งาน</li><li>ดู log การ Login SSH ล่าสุดที่เกิดขึ้น</li><li>ดูข้อมูลว่าเครื่องนี้ เป็น Linux เวอร์ชั่นไหน อย่างไร hostname อะไร</li><li>ดูข้อมูล สถานะ Disk , IO ต่างๆ</li><li>ดูสถานะ RAM</li><li>ดู process มีตัวไหนกิน Resource มาก</li><li>ดูข้อมูล การ Mount ต่างๆ ว่าเครื่องนี้ Mount อะไรไว้บ้าง</li><li>ดู Service อะไรบ้าง ที่ถูกโหลดมาตอน Boot</li><li>ดู Service อะไรบ้างที่ Running อยู่ตอนนี้</li><li>ดู log ของ Service เมื่อ 6 ชั่วโมงที่แล้ว</li><li>ดู cron job ว่าระบบตั้งเวลารันอะไรไว้บ้าง</li><li>ดูข้อมูล Network Port ที่เปิดอยู่ หรือเชื่อมต่ออยู่</li><li>ดูข้อมูล สถานะ การ์ด LAN , Network Interface</li><li>ดูสถานะ firewall / iptables</li><li>ดู arp เครื่องที่อยู่ใน subnet เดียวกัน</li><li>ทดสอบ ping gateway / ออก Internet แบบ Advance</li></ol><p>มาถึงตรงนี้ 18 commands เป็นคำสั่งที่จะทำให้เรา มองเครื่องๆนี้ออกมากขึ้น ตัดสินใจกับเครื่องๆนี้ ได้แม่นยำขึ้น หรือถ้า หากเราเป็นคนที่เข้ามาทำ Linux จากคนที่ออกไปแล้ว เราจะมองภาพออก และเริ่มตัดสินใจได้ง่ายขึ้น ว่าจะทำอะไรต่อไป (เช่น จะ backup จะแก้ config / จะเพิ่มสิทธิ์ แก้ไขสิทธิ์ / เพิ่มกฎ firewall สารพัดจะทำ ก็ว่ากันอีกที) แต่อย่างน้อยๆ ก็เริ่มทำการ update / upgrade ระบบ ครับ ซึ่งการ update/upgrade เป็นเรื่องที่พูดได้ว่า usually ของ Linux system admin ครับ</p><ol><li>ดูว่าปัจจุบันมี User คนไหน ออนไลน์อยู่บ้าง ?</li></ol><p>แบบ basic $</p><blockquote>w</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/621/1*arwFXKU2xCsefDs0cXeqog.png" /></figure><p>ไอเดีย : พิมพ์ง่าย , โคตรพื้นฐาน , และถ้าเราใช้เครื่องคนเดียว แล้วมี user เราโผล่มาคนเดียว tty เดียวที่เราใช้อยู่ ก็อุ่นใจ เครื่องยังไม่โดน hack นะครับ อย่าไปคิดว่าคำสั่งพื้นฐานแบบนี้จะไม่น่าสนใจ ลองคิดดู กลับกันถ้ามี user โผล่มาหลายๆอันที่เราไม่คุ้นเคย ก็………ตัวใครตัวมัน…….ต้องไปไล่ดูกันต่อละคร้าบ</p><p>2. ดูว่าเครื่องนี้ เปิดมานานเท่าไหร่แล้ว , ข้อมูลเรื่อง Time/Date</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>uptime</blockquote><blockquote>uptime -s</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*ezU-Lq4K7Ns2GIJFEJslug.png" /></figure><p>ไอเดีย : ก็ตามที่เราต้องการ เราจะเห็นว่าเครื่องเราเปิดใช้งานมานานเท่าไหร่แล้ว หรือ -s คือเปิดมาตั้งแต่ตอนไหน</p><p>3. ดู command ล่าสุดที่เราใช้งาน</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>history</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>!499</blockquote><p>#หมายถึง เรียกใช้คำสั่งย้อนหลัง ที่ถูกแปะหมายเลข 499ไว้ทันที ใช้สะดวกเวลาจะย้อนไปในคำสั่งยาวๆครับ อยากย้อนเลขไหน ก็ใส่เลขตามหลัง !</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/909/1*JesqfcFOUzaTVAgKIATgfg.png" /></figure><p>4. ดู log การ Login SSH ล่าสุดที่เกิดขึ้น</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>tail -f /var/log/auth.log</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>tail -ft /var/log/auth.log | grep ‘authentication failure’</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FXWP6OKCV_Qy7Akckn9agg.png" /></figure><p>ไอเดีย : หาก Linux เราอยู่บน Cloud เราก็ต้อง ssh ไป มันก็ดูปกติใช่มั้ยครับ แต่ก็นั่นแหละครับ cloud มันอยู่บนอินเตอร์เน็ต ที่สาธารณะอะเนาะ “เพื่อนรักผู้หวังดีก็พยายามโจมตีเราอยู่ร่ำไป” พี่ๆเค้าพยายามจะ hack เครื่องเราอยู่เรื่อยแหละครับ คำสั่ง tail -f (ตัว -f มาจาก follow คำว่า tail แปลว่า หาง) ซึ่งในที่นี้จะช่วยให้เราดูหาง ของไฟล์ๆนึงไปเรื่อยๆได้ ว่าเราจะเห็นอะไร และเราเลือก grep เฉพาะคำว่า authentication failure เท่านั้น เราก็จะเห็นว่ามีการ “พยายาม Login , เดา รหัสผ่าน แต่ไม่สำเร็จ” ถี่ หรือบ่อย แค่ไหน อย่างไรครับ ลองดูกันได้</p><p>ส่วน log เราก็ cd เข้าไปดูใน /var/log ได้ แต่ละ distro ก็จะแตกต่างกันเล็กน้อย เราก็ ls ดูนะครับ ก่อนจะ tail -f ครับ</p><p>5. ดูข้อมูลว่าเครื่องนี้ เป็น Linux เวอร์ชั่นไหน อย่างไร hostname อะไร</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>uname -a #หรือ</blockquote><blockquote>cat /etc/os-release</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>uname -a &amp;&amp; hostname &amp;&amp; neofetch</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E68WfThgM1mEhg_NHW6jsA.png" /></figure><p>ไอเดีย : uname -a เนี่ย ติดมากับ kernel ต้องรันได้อยู่แล้ว , hostname ด้วย พื้นฐานกันมาทั้งคู่ ส่วน neofetch ก็อย่างในภาพ ให้รายละเอียดเราเยอะขึ้น สวยงามขึ้น แต่ต้อง install เพิ่มเติมเอาครับ</p><p>6. ดูข้อมูล สถานะ Disk , IO ต่างๆ</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>top</blockquote><p>#แล้วดูตรง wa (ย่อมาจาก waiting I/O) ค่าเวลาที่จะรอในการเรียกใช้ดิสก์ ถ้าค่าเวลาสูงแสดงว่า อ่าน/เขียน ใช้เวลานาน ดิสก์อาจจะมีปัญหา</p><p>#หรือ</p><blockquote>df -h</blockquote><p>#เพื่อดูโครงสร้าง disk / partition (เหมือน My Computer ใน Windows เลย)</p><p>แบบ advance $</p><blockquote>iotop</blockquote><p>#ต้องติดตั้งเพิ่มนะ iotop แต่ถ้าเรียกใช้งานแล้วก็ เห็นชัด ง่ายกว่า top ทันที</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6JqMgqhSj1d_46miIvb91g.png" /></figure><p>7. ดูสถานะ RAM</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>free</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>cat /proc/meminfo</blockquote><p>ไอเดีย : ดูสถานะ RAM ณ ตอนนั้นๆ ใน directory proc คือ ไฟล์ต่างๆของระบบ ถ้าเราสั่ง cat เราก็จะดูเฉพาะ ณ จังหวะตอนเราพิมพ์ ตอนนั้นๆครับ ถ้าจะ monitor ดู real time ก็ต้องใช้พวก top , htop[ติดตั้ง] , atop[ติดตั้ง] พวกนี้นะครับ</p><p>8. ดู process มีตัวไหนกิน Resource มาก</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>top #แล้วกด m เพื่อดูสถานะ memory แบบกราฟแท่ง</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>top # แล้วกด Shift+f เพื่อแล้วเลือก CPU จากนั้นกด q หน้า top จะเรียงตรง %CPU usage ให้</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RYC0mqcjVpV1QADwhpStcA.png" /></figure><p>ไอเดีย : อย่างที่รู้กันครับ top เนี่ยตอนเราเปิดดู เราก็นั่งเฝ้าให้แน่ใจ ว่าเราอยากดูอะไรครับ มัน update real time</p><p>9. ดูข้อมูล การ Mount ต่างๆ ว่าเครื่องนี้ Mount อะไรไว้บ้าง</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>df -hT</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>cat /proc/mount #หรือ</blockquote><blockquote>findmnt -l</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K7MPaTZBCXpxBCZnO4qPQQ.png" /></figure><p>ไอเดีย : เราต้องเข้าใจก่อนว่าเราเมาท์ไปเพื่ออะไร ไปอ่านที่ผมเขียนไว้ก็ได้ครับ <a href="https://panupong-simto.medium.com/rhcsa-%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%86-06-mount-%E0%B9%83%E0%B8%99-linux-%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B9%8C-f3dc9bda6b97">คลิกที่นี่</a></p><p>10. ดู Service อะไรบ้าง ที่ถูกโหลดมาตอน Boot</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>systemctl list-unit-files — state=enabled</blockquote><p>#ขีดขีดสองอันนะตรง state</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/810/1*G9ZU2u0EvWhfk9SbR3TXxA.png" /></figure><p>ไอเดีย : หลายๆครั้งบางระบบที่ต้องติดตั้งแบบ manual เยอะๆ เราอาจจะต้องสั่ง systemctl enable myprogram.service ครับ เพื่อให้มันรันทุกครั้งที่เครื่องบูตขึ้นมา แต่การ enables service ใดๆก็ตามถ้าเราอยากตรวจว่า มันจะทำงานทุกครั้งที่บูตจริงมั้ย ? ก็มาดูที่นี่ได้ , systemd จะทำการแบ่งหมวดหมู่ให้ด้วย จะสังเกตว่าจะมี service , path , socket , target , timer คำสั่งนี้อาจจะยาวไปสำหรับหลายๆคน ลองไปสร้าง alias สั้นๆเอาไว้ใช้ได้ อ่านเรื่องสร้าง alias ได้จาก <a href="https://panupong-simto.medium.com/%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%99-alias-%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%99-linux-d174b037a0f9">คลิกที่นี่</a></p><p>11. ดู Service อะไรบ้างที่ Running อยู่ตอนนี้</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>systemctl — type=service — state=active</blockquote><p>#ขีดขีดสองอันนะตรง type และตรง state (เว็บ medium มันแสดงผลแบบนี้ครับ ดูภาพประกอบเสริมเอานะครับ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SNJXBRN1HQgGuVKO6qk0aA.png" /></figure><p>ไอเดีย : จะสังเกตว่า ตอน load ตอน boot กับตอน active running ตรง type มันต่างกัน ตอนโหลดบูต จะใช้เป็น unit files ดูเป็น enabled แต่ตอนดูสถานะที่ทำงานอยู่ (active running) ผมเลือกกรองเฉพาะ service เท่านั้น อย่างอื่นใน systemd ดูได้ แต่ไม่นิยม นิยมดูเฉพาะ service ว่าโหลดมั้ย ประมาณนี้ครับ , คำสั่งยาวไป ? &gt; อย่าลืม alias ครับ</p><p>12. ดู log ของ Service เมื่อ 6 ชั่วโมงที่แล้ว</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>journalctl — since “6 hour ago”</blockquote><p>#เหมือนเดิม ขีดสองขีดนะตรงหน้า since ดูภาพประกอบเพิ่มครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4fz_tHHluRi4T1Tly66_-w.png" /></figure><p>ไอเดีย : อยากรู้ว่าระบบ log อะไรไว้ , journalctl เลยครับ</p><p>13. ดู cron job ว่าระบบตั้งเวลารันอะไรไว้บ้าง</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>crontab -l</blockquote><blockquote>less /etc/crontab</blockquote><p>แบบ Advance $</p><blockquote>systemctl list-timers</blockquote><p>ไอเดีย : cron คือโปรแกรมตั้งเวลาให้ทำงานตามที่เรากำหนด เป็น acronym ที่ย่อมาจากคำว่า Command Run On คนไทยมักออกเสียงกันว่า คร็อน , คร็อนจ็อป , คร็อนแท็ป เป็นต้น แปลเป็นไทย คือ “คำสั่ง ที่กำหนดให้เรียกใช้งาน ณ เวลา xxx” นั่นเองครับ แนวคิดของ cron คือเราก็ต้องรู้ก่อน ว่าเราจะรันงานอะไร ทุกๆเวลาเท่าไหร่ เพื่อไปกำหนดใน crontab ครับ ซึ่งต้องอาศัยการดู process และคิดงานให้เป็นด้วยว่า งานนี้ควรเรียกถี่ มากขนาดนี้ งานนั้นควรเรียกถี่น้อยขนาดนั้น เป็นต้น เพราะฉะนั้นผมจึงบอกเรื่อง process / ram ให้เห็นก่อน ถ้าเรามี process ที่กิน resource / ram เยอะ เราก็ไม่ควรจะ cron ตัว process นั้นถี่เกินไป ถ้าเครื่องเรารับไม่ไหว หรือไม่ เราก็อัพเกรดเครื่องแทน หากต้องการจะใช้ cron ตามเวลาจริงๆ เหล่านี้คือไอเดีย งานของเรา เราก็ต้องรู้รายละเอียดเองด้วยครับ ในอีกด้านหนึ่ง หากเรามาทำ linux ต่อจากคนอื่นๆ คนอื่นๆเค้าก็อาจจะทำ cron job เอาไว้ เราก็ต้องมาอ่านให้เข้าใจด้วย อยากเข้าใจง่ายขึ้น ? &gt; ลองเข้าเว็บนี้ <a href="https://crontab.guru/">Crontab.guru — The cron schedule expression editor</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/615/1*a8N3ZDctrAuBOBtmdybCWA.png" /><figcaption><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Cron">cron — Wikipedia</a></figcaption></figure><p>14. ดูข้อมูล Network Port ที่เปิดอยู่ หรือเชื่อมต่ออยู่</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>ss -4aut</blockquote><p>#เลข 4 คือแสดงเฉพาะ IPv4 ถ้าเราลบ 4 ออก ก็จะแสดงทั้ง IPv4 และ IPv6</p><p>แบบ advance $</p><blockquote><em>ss -t4ualp | grep LISTEN</em></blockquote><p>หรือ</p><blockquote><em>ss -t4ualp | grep ESTAB</em></blockquote><p>ไอเดีย : คำสั่ง ss มาจาก acronym คำว่า socket statistic หรือแปลได้ว่า สถิติที่เกิดขี้นของซ็อคเก็ต , ซ็อคเก็ตคืออะไร อธิบายแบบเร็วๆคือ IP:PORT ครับ เช่น 192.168.1.250:3389 นี่คือ Socket นึงครับ จบ ,,, คำสั่งนี้ช่วยเราได้มาก จะทำให้เราเห็นว่าเครื่องเปิด port อะไรไว้อยู่ (LISTENING) หรือกำลังเชื่อมต่ออยู่กับ IP หมายเลขอะไร (ESTABLISHED) ด้วย process อะไร ซึ่งมาจาก -p นั่นเองครับ</p><p>15. ดูข้อมูล สถานะ การ์ด LAN , Network Interface</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>ip a</blockquote><p>แบบ advance $</p><blockquote>ip -4 -brief address show</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/521/1*IThcm2VTgMn8t_jfa4wFfA.png" /></figure><p>ไอเดีย : แน่นอน คำสั่งแรก เราต้องพิมพ์กันเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว คือ ip a มันจะแสดงรายละเอียดให้เราเห็นเยอะแยะไปหมด ok ถ้าการ์ดไม่เยอะ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าการ์ดเยอะละ มี Tunnel , VPN อะไรอีก บางทีโผล่มาเป็นสิบๆอัน ตาลาย … ลองเปลี่ยนมาเป็นคำสั่งที่ยากขึ้นมานิดนึงคือ แสดงเฉพาะ Interface ที่มี IP เท่านั้นครับ คือ ip -4 -brief address show นั่นเองครับ , ยาวไป ? เอาลง alias ครับ</p><p>16. ดูสถานะ firewall / iptables</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>firewall-cmd --list-all</blockquote><p>#หรือ ถ้าเป็น iptables</p><blockquote>iptables -L</blockquote><blockquote>iptables -L -t nat</blockquote><p>ไอเดีย : ดูสถานะ ? ไม่อะครับ ผมวางยา , จริงๆ firewalld มันเป็น service อย่างนึงครับ ถ้าเราจะดูสถานะ service เราจะทำยังไง ??? เลื่อนเมาส์ไปด้านบนครับ เสริมให้อีกนิด firewalld คือ front end ของ iptables ครับ ซึ่งไม่ได้มีแค่ firewalld อย่างเดียว ยังมี ufw อีก (Uncomplicated Firewall) แปลว่า ใช้งาน firewall แบบไม่ซับซ้อน เพราะ iptables เรียนรู้ยากสำหรับมือใหม่ เลยมีคนเขียน front end ขึ้นมาแปะอีกทีนึงที่ใช้ง่ายขึ้นครับ ก็ไปศึกษาไปเลือกเอาตามสะดวก</p><p>ส่วนข้อ 16 นี้ผมแสดงให้เห็นถึงการ List รายการที่ Firewall ในเครื่องนี้เขียนเอาไว้อย่างไรทำให้เรามองเครื่องนี้ออกว่าเขียนกฎอะไรไว้อยู่ มีแอพอะไรใช้งานอย่างไรใน network บ้างครับ</p><p>สำหรับใครที่อยากอ่านเรื่อง IPTABLES เพิ่มเติม <a href="https://panupong-simto.medium.com/%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B9%86%E0%B8%81%E0%B9%87%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87-linux-iptables-%E0%B8%82%E0%B8%B6%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2-d86e782d10d8">คลิกที่นี่</a></p><p>17. ดู arp เครื่องที่อยู่ใน subnet เดียวกัน</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>ip n</blockquote><p>ไอเดีย : เหมือนคำสั่ง arp -a ของ windows แหละครับ ทำให้รู้ว่าใน subnet เดียวกันมีเครื่องอะไรที่ arp คุยกันอยู่บ้าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/614/1*58qbiO-LZ7qSeIt8AcYbjw.png" /></figure><p>18. ทดสอบ ping gateway / ออก Internet</p><p>แบบ basic $</p><blockquote>ping 8.8.8.8</blockquote><p>#ตัวอย่าง ping ip ของ google คือ 8.8.8.8</p><p>ไอเดีย : ก็คำสั่ง ping นี่แหละครับ พื้นฐานมากๆ ping ได้ก็แปลว่ามันมีการทำ ICMP Echo reply กลับมา ภาษาเหมารวมของ network คือ มันไปถึงที่หมายจริงๆ แต่เอาจริงๆมีหลายกรณีที่ ping ไม่ได้ แต่ host online ปกติ ก็มีเยอะนะครับ นั่นเพราะ host ปลายทางมีความต้องการ drop icmp packet ทิ้งไป ไม่ต้องการให้ใครมา ping ได้</p><p>ก็ 18 คำสั่งนี้ น่าจะเพียงพอ ซึ่งแทบจะทั้งหมดเป็นคำสั่งที่ติดมากับ Linux Kernel แทบจะทุกๆ Distro ครับ จะมีติดตั้งเพิ่มก็นิดหน่อย หลังจากเราดูเครื่องจนพอใจ ก็ทำการ update / upgrade ไปตามสาย distro นั้นๆครับ</p><p>Arch &gt; pacman -Syu</p><p>Debian &gt; apt update / apt upgrade</p><p>Fedora &gt; dnf update / dns upgrade</p><p>Gentoo &gt;emerge -auDN @world</p><p>ใครอยากจะเอาทั้ง 18 คำสั่งมาทำเป็น shell script เพื่อไว้ตรวจสอบระบบของตัวเองก็ลองดูได้นะครับ ลองสร้างไอเดียดู</p><p>ท้าย blog ผมแนะนำโปรแกรมที่น่าสนใจ มีประโยชน์ แนะนำให้ติดตั้งเพิ่มใน linux ของเพื่อนๆ เผื่อจะสนใจใช้งานครับ</p><p><strong>A. กลุ่มใช้ดู process เพิ่มเติม </strong>: sysstat htop atop glance nmon lsof dstat</p><p><strong>B. กลุ่มดูสถานะ Disk เพิ่มเติม</strong> : iotop ncdu smartctl dutree badblocks smartmontools</p><p><strong>C. กลุ่ม Network</strong> : nc nmap tcpdump traceroute nload iperf netdiscover nmtui iw ifstat iftop dhclient curl slurm ngrep</p><p><strong>D. กลุ่มอรรถประโยชน์</strong> : mlocate neofetch findmnt ccze p7zip-full p7zip-rar openssl ranger chkrootkit</p><p>สุดท้ายนี้หวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อคนที่เริ่มต้น Linux ได้บ้างครับ</p><p>แล้วเจอกันใหม่ blog หน้าครับ ขอบคุณทุกท่านนะครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=675d40615524" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[แบ่งปัน Alias น่าใช้งานใน Linux]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%99-alias-%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%99-linux-d174b037a0f9?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d174b037a0f9</guid>
            <category><![CDATA[tips]]></category>
            <category><![CDATA[linux]]></category>
            <category><![CDATA[linux-สอน]]></category>
            <category><![CDATA[commands]]></category>
            <category><![CDATA[alias]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 20 Feb 2021 16:40:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-20T16:40:29.708Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ครึ้มๆอยากเขียนเรื่อง Alias ต่อ ซึ่งผมเคยเขียนไปแล้วในลิ้งนี้ครับ <a href="https://panupong-simto.medium.com/rhcsa-%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%86-10-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-alias-%E0%B9%83%E0%B8%99-linux-25ddbd9a6643">https://panupong-simto.medium.com/rhcsa-%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%86-10-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99-alias-%E0%B9%83%E0%B8%99-linux-25ddbd9a6643</a></p><p>วันนี้ยังพอว่างเว้น มีเวลามาเขียน Recap บ้าง ขอแนะนำ Alias ที่ผมใช้ครับ เอามาแบ่งปัน “พร้อมแนวคิดที่สร้างมันขึ้นมา” ครับ ตอนนี้ผมใช้ Manjaro Linux อยู่ ซึ่งเป็น Linux ที่ Based on Arch Linux ครับ ใครอยากเอาไปปรับแต่ง ก็ลองดูให้เหมาะสมกับ Distro ที่ตัวเองใช้เอานะครับ โดยแต่ละ Alias ผมจะเขียนขึ้นมาจาก แนวคิดก่อน แล้วจึงสร้างเป็นคำสั่งครับ</p><p>วิธีการจัดการ alias ให้มันอยู่ถาวรทุกครั้งที่ boot ผมก็เข้าไป แก้ไขไฟล์ใน ~/.bashrc นะครับ ก็ทำการเพิ่ม alias เข้าไป ซึ่งต้องเขียนให้ถูกต้อง</p><p>เอาละ มาเลยครับ</p><p><strong>แนวคิดที่ 1</strong> : ใช้ ls เพื่อดูใน Directory ว่ามีไฟล์อะไรบ้าง แต่อยากพิมพ์สั้นๆ เร็วๆ และดูได้ครบมากเพียงพอ ผมจึงสร้างคำสั่ง ll ขึ้นมา</p><blockquote>alias ll=”ls -lh”</blockquote><p>ถ้าเรา ls อย่างเดียว เราก็จะเห็นข้อมูลแบบง่ายๆ แต่ถ้าเราใส่ ls -lh ลงไป ก็จะเรียงสวยงามมากขึ้น มีขนาดไฟล์ที่เราตีความได้ง่ายว่าใหญ่แค่ไหน , มี perrmission ของไฟล์</p><p>ตัวอย่าง ls -lh</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/784/1*G9uppY2KYt3h0X6xLJQAmQ.png" /></figure><p>พอผมทำ alias เป็นคำว่า ll ผลที่ได้ ก็เหมือนกับข้างบนทุกประการ กดคีย์บอร์ดปุ่ม l เบิ้ลแบบนี้ก็เร็วสะดวกดีครับ / เกร็ดเพิ่มเติม คำสั่ง ll ถูกทำเป็น alias เริ่มต้นในหลายๆ Linux Distro ด้วยครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/777/1*R54T4WbYSE-jJ04NiACxQw.png" /></figure><p><strong>แนวคิดที่ 2</strong> : ใน Manjaro Linux ที่ผมใช้ รูปแบบการอัพเดตมันจะเป็น Rolling Release ซึ่งทุกๆวันที่ผมบูตเครื่องเข้ามาใช้งานมัน ผมต้องเข้ามาอัพเดตทั้งแพคเกจหลัก และ AUR ผมจึงสร้าง alias ชื่อ update ขึ้นมา เพื่อให้มัน update ทุกสิ่งอย่างใน command เดียว</p><blockquote>alias update=”yay -Syyu &amp;&amp; sudo pacman -Syyu &amp;&amp; sudo pkgfile -u &amp;&amp; sudo updatedb”</blockquote><p>อธิบายได้ว่า เริ่มจาก update AUR ก่อนนั่นคือ yay พอเสร็จแล้ว ก็ค่อย update package หลัก คือ pacman -Syyu แล้วก็ pkgfile ซึ่งเป็นการอัพเดต metadata จากนั้นก็ทำการ sudo updatedb ซึ่งเป็นคำสั่งของชุดโปรแกรม mlocate ทำให้เราอัพเดตตำแหน่งทุกๆไฟล์ในเครื่องให้ชี้ path ของไฟล์ให้เป็นข้อมูลล่าสุด เมื่อเราสั่ง locate &lt;ชื่อไฟล์&gt; จะค้นหาไฟล์ๆนั้นจากชื่อไฟล์ได้อย่างรวดเร็ว (แนะนำไปศึกษา mlocate / locate / updatedb เพิ่มได้ครับ) ถ้าประยุกต์ใช้กับพวก Debian อาจจะเปลี่ยนเป็น sudo apt update &amp;&amp; sudo apt upgrade &amp;&amp; sudo updatedb เป็นต้นครับ</p><p><strong>แนวคิดที่ 3</strong>: บางโปรแกรมชอบค้าง และปิดด้วยหน้าจอกราฟฟิกไม่ได้ ต้องมาหา Process ID แล้วสั่ง Kill เช่น vlc ,, บางทีเปิดซีรีย์ดู จะเปลี่ยนตอน แต่พอดับเบิ้ลคลิกตอนใหม่ VLC ชอบค้าง ไม่ตอบสนอง ซึ่งอาจจะเป็นปัญหาบางครั้ง เช่น การโหลดซับไตเติ้ล เป็นต้น (มันเกิดขึ้นได้นะครับ) ผมจึงสร้าง alias ชื่อ killvlc ขึ้นมา แนวคิดคือ หา Process ของ vlc ปัจจุบันให้เจอก่อน ว่ามันคือ pid อะไร จากนั้นก็นำเลข pid นั้นมา kill ออกไป</p><blockquote>alias killvlc=”pidof vlc | xargs kill -9&quot;</blockquote><p>คำสั่ง pidof เป็นคำสั่งเพื่อใช้ค้นหาว่า process ชื่อนี้ มีเลข pid อะไร มันตอบมาสั้นๆแค่เลข pid เท่านั้นซึ่งสะดวกมากในการนำเลข pid ที่เป็น Standard Output (stdout) ไปใช้ต่อ ผมใช้ ไปป์ | เป็น operator ในการส่งต่อคำตอบในคำสั่งแรก แล้วให้คำสั่ง kill -9 ซึ่งเป็นคำสั่งที่ 2 มา end process pid ของ vlc ต่อไป ,, kill -9 ต้องตามด้วยเลข pid นะครับ แต่จะสังเกตว่า ผมไม่ได้ใส่อะไรต่อท้าย นั่นเป็นเพราะว่า คำสั่ง xargs ทำหน้าที่รับ ผลลัพธ์ (คือ stdout) ของคำสั่งที่ 1 ซึ่งก็คือ pidof มาเก็บไว้ แล้วนำไปต่อท้ายให้ kill -9 นั่นเองครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/358/1*vlvF9aAx7JbWxDPhe0jLPw.png" /></figure><p>alias นี้ทำให้ผมทำงานสั้นลงนิดนึงนั่นเองครับ</p><ul><li>* แต่ข้อควรระวัง , pidof จะค้นหาจากชื่อ process ครับ ถ้า process เป็นชื่อที่เรามั่นใจจริงๆว่าจะ kill ก็สามารถประยุกต์แบบนี้ได้ครับ</li></ul><p><strong>แนวคิดที่ 4</strong> : เครื่องนี้เปิด Port อะไรอยู่ ? และ Process ไหนที่ใช้ port นั้นอยู่ล่ะ ? , ผมใช้คำสั่ง ss ครับ ซึ่งเป็นคำสั่งที่ ดีกว่า netstat , คำสั่ง ss ทำหน้าที่แสดงให้เราเห็นว่า network ในปัจจุบันของเรามี port อะไรเปิดอยู่บ้าง สถานะอะไรบ้าง แต่หากเราพิมพ์ ss โดยไม่มี option อะไรมันจะส่ง output ออกมาที่เราไม่จำเป็นต้องดู มากเกินไป ลองดูกันเองก็ได้</p><p>ผมจึงสร้าง sslt ขึ้นมา sslt ย่อมาจาก ss Listening คือผมจะเอาเฉพาะที่ Listening ไว้เท่านั้นและผมต้องการรู้ด้วยว่า Process อะไรที่ Listening อยู่</p><blockquote>alias sslt=”ss -t4ualp | grep LISTEN”</blockquote><p>ดูผลลัพธ์ได้ว่าสร้างมาใช้แล้วมันดูดีมั้ย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*63ax9kAUEmDfIBn1ncpkFQ.png" /></figure><p>ss -t4ualp คือออพชั่นที่แสดงอะไรบ้าง</p><ul><li>-t , -u คือ TCP,UDP</li><li>-l , -a คือ ทุกๆ connection กวาดมาให้หมดทุกสถานะ</li><li>-p คือ ให้ระบุ process พร้อม pid ออกมา</li><li>4 คือให้แสดงเฉพาะ IPv4</li></ul><p>แต่สถานะมันมีมากกว่า 1 เช่น ESTABLISHED (เชื่อมต่อสำเร็จ) , LISTEN (เปิด port รอรับการเชื่อมต่อ) หรือ UNKNOWN ผมก็ใช้ grep เลือกเฉพาะ LISTEN เท่านั้น เพื่อจะดูว่า port ไหนเปิดอยู่ที่เครื่องนี้บ้าง เลยตั้งชื่อ alias ว่า sslt ครับ ลองเอาไปประยุกต์ดูครับ</p><p><strong>แนวคิดที่ 5</strong> : ขออนุญาตกลับมาที่ ls กันอีกครั้ง แต่คราวนี้ เราจะดูเฉพาะไฟล์เท่านั้น , ให้เรียงไฟล์ที่ใหม่อยู่บนสุด ผมจึงสร้าง llf ขึ้นมา</p><blockquote>alias llf=”ls -lht | grep ^-”</blockquote><p>ls -t คือ ไฟล์ที่ถูกปรับแต่งแก้ไขล่าสุดจะอยู่บนสุด ไล่จากใหม่ไปเก่า ส่วน grep ^- ถ้าภาษาพูดหมายถึง เอาเฉพาะขึ้นต้นด้วยขีด อธิบายได้ว่า ถ้าเรา ls -l เราจะพบว่ามีบรรทัดขึ้นต้นด้วย “d” ก็จะบอกว่าบรรทัดนี้คือ Directory / ขึ้นต้นด้วย “ — “ ก็จะบอกว่าบรรทัดนี้คือไฟล์ / ขึ้นต้นด้วย “l” ก็จะบอกว่าบรรทัดนี้คือ Link File หรือขึ้นต้นด้วยอะไรอื่นๆนอกจากนี้ก็ว่ากันไป ,,, แต่ใน Directory นี้ , alias นี้ เราจะให้แสดงเฉพาะไฟล์เท่านั้นเราจึงเอาเฉพาะตัว dash หรือขีด “-” ชี้เน้น ขึ้นต้นด้วยขีดเลยกลายเป็น RegEx ของ grep ว่า ^-</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/777/1*4aDsBqaS-SiMDQJZPns56g.png" /></figure><p>อันนี้จะมีประโยชน์มากในการใช้สำหรับดู log ใน directory ต่างๆ</p><p>โดยรวมแล้วหลักคิดของการทำ alias แบบถาวร</p><ul><li>เป็นคำสั่งที่เราใช้บ่อยๆในเครื่องๆนี้ และมันยาว หรือมี option เยอะ</li><li>ควรสร้าง alias เพื่อให้เป็นผล output ให้เราดู ถ้าเราจะเพิ่ม input กลับเข้าไปด้วย หรือ มีการทำซ้ำ มีตัวแปรมากขึ้น เราต้องขยับไปเขียน shell script แทนนะครับ แบบนั้นน่าจะดีกว่า</li><li>ควรสร้าง alias จากความเข้าใจ และความต้องการของเราเอง</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/817/1*FbRseon7ZhR5_lIdM9IhvA.png" /></figure><p>ถ้ามี alias เด็ดๆคำสั่งใหม่ๆเพิ่มเติมผมจะมาอัพเดตในครั้งต่อไป ครั้งนี้ขอจบเท่านี้</p><p>หากท่านใดมี alias หรือคำสั่งที่มีประโยชน์ฝากคอมเม้นแนะนำกันบ้างนะครับ</p><p>ขอบคุณครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d174b037a0f9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[IP Routing , NAT , Masquerade ความแตกต่างที่หาคำตอบยากเหลือเกิน]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/ip-routing-nat-masquerade-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%B3%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99-271cec5d1ba?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/271cec5d1ba</guid>
            <category><![CDATA[network]]></category>
            <category><![CDATA[linux]]></category>
            <category><![CDATA[routing]]></category>
            <category><![CDATA[nat]]></category>
            <category><![CDATA[masquerade]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Dec 2020 12:02:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-09T12:02:52.663Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>IP Routing , NAT , Masquerade ความแตกต่างที่หาคำตอบยากเหลือเกิน</h3><p>สวัสดีครับมาลุยกันต่อ</p><p>บทความเก่าๆของผมได้เขียนไปหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น TCP Sockets , IP Routing , ต่างๆ วันนี้มีอีกเรื่องนึงที่ผมคิดว่า มันเป็นปริศนา ลึกลับ หาคำตอบได้ยากเย็น ผมทำความเข้าใจกับมันอยู่นาน จนสุดท้ายก็จะเขียนออกมาให้อ่านกันครับ เกี่ยวกับเรื่อง Network Address Translation (NAT) คนไทยเรียกกันว่า แน็ท</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*15a3ofPE3EmtPH9W" /><figcaption><a href="https://www.facebook.com/kejsarin.chaichaleamphol">(4) Natkejsarin Chaichaleamphol | Facebook</a></figcaption></figure><p>คนละแนทแล้ว ไอ้ชิบหาย !!!!!!!!! (ถ้าคุณแนทมาถามต้องขออนุญาตยืมมาเป็นมุขด้วยนะครับ อิอิ)</p><p>พาดหัวโคตรเรียกแขก 555555+</p><p>ดึงกลับมาๆก่อนเว้ย แนท คือเรื่อง Computer Network นะ IP Network น่ะมันคือตัวย่อไง แปลว่า การแปลงที่อยู่ของเครือข่าย อย่าเพิ่งสนใจแน็ทอื่น</p><p>แปลงทำไม ?</p><p>ก็ต้องเล่าย้อนประวัติศาสตร์คอมพิวเตอร์ สมัยยุค IPv4 เกิดมา มีเลขชุด 32 Bits ให้เราได้ใช้กันถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่ IPv4 ออกมาปี ค.ศ. 1982 มาถึงวันนี้ก็เกือบๆ 40 ปีแล้วนะเนี่ย</p><p>การสร้าง IP Protocol ขึ้นมา ทำให้มี IPv4 ที่สามารถใช้จริงได้ ในทางทฤษฎี มากถึง 4พันล้าน หมายเลข หรือถ้าเอาแบบเป๊ะก็คือ 2 ยกกำลัง 32 = 4,294,967,296 IPv4 addresses</p><p>โฉมหน้าทีมงาน ARPANET ที่สร้าง IPv4 ขึ้นมาในยุคกระโน้นนน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/754/0*cBbS1trcxeoWTw2T" /><figcaption><a href="https://theconversation.com/how-the-internet-was-born-the-arpanet-comes-to-life-68062">How the Internet was born: the ARPANET Comes to Life (theconversation.com)</a></figcaption></figure><p>จำนวนขนาดนั้น ในตอนนั้น ก็ต้องบอกเลยว่า “โคตรเยอะ”</p><p>แต่ 40 ปีแล้วเนาะ</p><p>ระบบต่างๆ , ตัวเราเอง , ภาครัฐ , บริษัทเอกชน , ISP , นักวิจัย , สมาคมผู้สร้าง Standard ต่างๆ หรือสำนักงาน ออฟฟิศ ก็แบ่งเอา IPv4 นี้ไปใช้ (คือการเช่านะ) บางทีก็เอาไปแค่ 1–2 IPs บางหน่วยงานก็ได้หลายร้อย หลายพันเบอร ์แต่บางบริษัทนี่เอาไปเป็นล้านเบอร์</p><p>จนวันนึงมันหมด………..</p><p>IPv4 มันไม่พอใช้…….</p><p>เชื่อผมดิ มันไม่พอจริงๆ คนบนโลกมีราวๆ 7 พันล้านคนอะ ตัวเราเองก็มีทั้ง มือถือ คอม แทปเลต แล้ว server ที่ทำงานอะไรๆอีก ยังไงก็ไม่พอ</p><p>เมื่อมันไม่พอใช้ ก็ต้องหาทางแก้ไขให้ใช้ได้ต่อ</p><ol><li>พัฒนา IPv6 ขึ้นมา จากเดิม IPv4 มี 32 บิต พอเป็น IPv6 ก็เป็น 128 บิต เรียกได้ว่าทุกๆตารางเมตรบนพื้นโลกใช้ IPv6 สื่อสารกันได้หมด (แม่งเยอะจัดๆ)</li><li>ใช้ Private IP + NAT ในการแก้ไขปัญหา</li></ol><p>มันก็จะเข้าเรื่องที่เรากำลังพูดคุยกันอยู่ คือ NAT นี่แหละ แต่ก่อนที่เราจะเข้าใจ NAT เราจำเป็นอย่างมาก ที่จะต้องเข้าใจ Public IP และ Private IP กันก่อน</p><p>Public IP คือ IPv4 เบอร์เดียว เบอร์นั้นๆ จะมีใช้ ที่เดียวในโลก ไม่มีใช้ซ้ำที่อื่น จบครับ !! เช่น 1.1.1.1 หรือ 8.8.8.8 หรือ 180.180.241.11 เป็นต้น ภาษาเท่ห์ๆวิชาการเค้าจะเรียกว่า Internet ครั๊บบบ อุบ๊ะ เล่าซะเวอร์วัง</p><p>Private IP คือใช้ซ้ำกันได้ บ้านผม กับบ้านป้าอมร ใช้เนตคนละเจ้า IP ภายในบ้านก็เป็นเลขเดียวกันได้คือ 192.168.1.0/24 (ไอพีสุดฮิตติดลมบนเลยนะวงนี้) หรือบริษัท A ใหญ่มาก ใช้ 10.0.0.0/8 ก็ได้ มหาวิทยาลัย B ก็ใช้ 10.0.0.0/16 ก็ได้ มันก็อยู่ใน range และมีโอกาสซ้ำกันแน่นอน</p><p>private IP มีอะไรบ้าง ? คุ้นตาสุดๆครับ ค้น google นี่เจอเป็นตับ เขียนเล่าให้อ่านให้ฟังกันจนหูชา เจอของจริงกันจนเบื่อ รับชมครับ 3 บรรทัด</p><p>10.0.0.0/8 (255.0.0.0)<br>172.16.0.0/12 (255.240.0.0)<br>192.168.0.0/16 (255.255.0.0)</p><p>เริ่มต้นแค่นี้ก่อน ดูง่ายดีครับ</p><p>เอาล่ะ ต่อ , ถ้า <a href="http://www.archlinux.org/">www.archlinux.org</a> คือ IP หมายเลข 138.201.81.199</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/314/1*LwGjmJgQTEPSTjXYCGSlVQ.png" /></figure><p>ผมอยู่บ้าน IP ของ Laptop ผม = 192.168.1.10 ผม request เว็บไซต์ <a href="http://www.archlinux/">www.archlinux</a>.org เปิดดู (ส่งข้อมูลขาไป) ระบบ Network พบว่า <a href="http://www.archlinux.org/">www.archlinux.org</a> มีอยู่จริง และจะต้อง ส่งข้อมูลขากลับมาหาผม โดยระบุปลายทางว่า จะส่งให้กับ 192.168.1.10 ใช่หรือเปล่า ?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ctF9Kai_H1GFphRRJN3cCw.png" /></figure><p>คำตอบคือ ไม่</p><p>เพราะอะไร ?</p><p>192.168.1.10 อยู่ในบ้าน , อยู่ในสำนักงานใครบ้างครับ ?</p><p>เป็นร้อยเป็นพันที่ในโลกนี้ !!!!</p><p>แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ?</p><p>ก็แล้วเป็นแบบนั้น มันจะส่งกลับมาได้อย่างถูกต้องมั้ยล่ะครับ ในเมื่อมันมี IP 192.168.1.10 เลขนี้อยู่ตั้งหลายที่บนโลก มันจะส่งไปที่ไหนละ ?</p><p>ด้วยเหตุนี้ มันจึงเกิดกระบวนการ เปลี่ยนแปลงที่อยู่ IP Address ทั้งขาไป-และ-ขากลับภาษาอังกฤษคือ Translate Address เรียกเต็มคือ Network Address Translation หรือตัวย่อ NAT คือเรื่องที่เรากำลังคุยกันอยู่เนี่ย !!</p><p><strong>NAT ถูกทำโดยใคร ?</strong></p><p>ในภาพ ก็คือ TOTRouter ที่บ้านผม แต่ถ้าตอบในคอนเซปคือ “อุปกรณ์ Gateway ที่เชื่อมระหว่าง Private IP กับ Public IP”</p><p><strong>ทำไมมันต้องแปลง ทำไมต้อง NAT ?</strong></p><p>คำถามนี้สำคัญ จะไล่ตอบเป็นข้อย่อยๆให้นะครับ</p><ol><li>เพราะ IP ไม่พอใช้เราเลยใช้ Private IP แต่ Private IP ต้องการสื่อสารกับโลกภายนอกได้ ภาระแปลง IP จึงตกอยู่ที่ Gateway มันจะต้องมีชุดคำสั่งโปรแกรมทางด้าน Network ที่มีความสามารถนี้</li><li>เพื่อความปลอดภัย หากเราไม่ NAT ข้างหลัง Gateway Router เราเป็น Public IP ทั้งหมด ………. (นึกภาพตามน้า) ….. แปลว่า Gateway Router ที่ทำงานใน Layer 3 หากมีองค์ประกอบครบทางด้าน Routing จะสามารถสื่อสารได้โดยตรงไปยังเครื่องปลายทางเลย สื่อสารได้โดยตรงแปลว่า จะทะลุขึ้นไปถึง Layer ด้านบนได้ทั้งหมดเช่น Port TCP , Port UDP , Application Layer การทำ NAT จะถูกขวางไว้ ถ้า IP Connectivity ดีแล้วก็จะมีแค่ Forward กับ drop เท่านั้น NAT จึงทำให้เครือข่ายภายใน ปลอดภัย จากภายนอก</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_bVmL1WC9OYihpTA_hnbxQ.png" /></figure><p>นึกภาพตามถ้าบ้านผม ภายในบ้านเป็น Public IPv4 ทั้งหมด ตามรูปข้างบนนี้ TOTRouter มันไม่ต้องทำ NAT มันก็จะ Forward ทุกอย่าง ทั้งขาไป-และ-ขากลับ ของ Network 2 วงของขาของมัน ………. เครื่องภายนอกก็โจมตีเข้ามาหา Laptop คนในบ้านผมได้โดยตรงทันที เพราะ IP Connectivity มัน Routing สมบูรณ์แล้ว Routing Connectivity สมบูรณ์มันไม่ได้สน TCP/UDP Socket ที่เป็น Layer 4 ข้างบน , องค์ประกอบครบมันก็ Forward เลย</p><p>…….. แต่ถ้าเป็น Private IP ล่ะ ? แล้วเราไปเที่ยวนอกบ้าน เราต้องการจะ เริ่มต้นติดต่อสื่อสารเข้ามาจาก “ข้างนอก” เช่น จะดูกล้องวงจรปิดในบ้าน ที่เป็น Private IP</p><p>กระบวนการ NAT ก็ ยอม Forward IP Packet ได้ “แต่จำเป็นต้องระบุ Port” ด้วยว่าจะไปคุย Port ไหน ของวง Private IP ที่ Gateway Router รู้จัก …… จึงเรียกขั้นตอนนี้กันว่า การทำ Port Forward ที่เราต้องทำกันเสมอหากจะต้องดูกล้องวงจรปิดในบ้านเราจากข้างนอก (หรือวาง Server ในบ้าน วาง NAS วางอะไรต่างๆที่เป็น IP Private , โฮมออฟฟิศ แล้วเราต้องการเข้าจากข้างนอก ก็ต้อง Forward Port)</p><p>3. ทำ NAT เพื่อสร้างกระแสโหมกระพือให้บางบริษัท ที่ถือ IPv4 อยู่มากๆ คืน IPv4 ที่ไม่ได้ใช้ หรือใช้ไม่ถูกจุดประสงค์มายังหน่วยงานกลาง ……. บางบริษัท เครื่องพนักงานภายในบริษัท ยังเป็น Public IPv4 เลยอะคิดดู (ข้อนี้ผมยัดลงมาเอง ส่วนตัวนิดนึง 555)</p><p>มาดู LAB Diagram ใน GNS3 กันเลยครับ</p><p>Diagram แรก กันก่อนครับ โคตะระ simple</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/534/1*-O7Wx53r0vTiSYm5vd74gA.png" /></figure><p>เครื่อง TinyCoreLinux-Firefox คือคอมพิวเตอร์ Pc ลง Linux ตัวเล็กๆตัวนึงไว้ แล้วก็เปิดเว็บไซต์ได้ ด้วยโปรแกรม Firefox นะครับ ผมจะเขียนสั้นๆในขั้นต่อไปว่า<strong> TCL</strong> นะครับ</p><p>ตามแบบนี้ก็จะง่าย เพราะ TCL และ WebServer อยู่ใน Network ID เดียวกัน เพราะผมทำการ Setting IP ไว้แล้ว และลองใช้ Firefox เปิดเว็บไซต์ที่ผมใช้ debian ลง apache2 เอาไว้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/357/1*KA1eYpiFGUCtix5oNP3EgQ.png" /><figcaption>start มาแล้วก็เข้า Console</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/849/1*blbEksf3zvrOArD0liMjkQ.png" /><figcaption>ทำการ set IP</figcaption></figure><p>เมื่ออยู่ใน Network ID เดียวกันแล้ว อย่าว่าแต่ Ping บน Layer3 เลย ไปถึง Layer7 ก็สำเร็จ หน้าเว็บของ 192.168.1.254 ก็เลยพร้อมเสิร์ฟมาให้กับคนที่ request มัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/1*vvyZHdpowZP9oZXKStLV-g.png" /></figure><p>นี่คือตัวอย่างที่ง่าย ไม่ซับซ้อน ซึ่งตัวอย่างต่อไป ผมจะยกตัวอย่างที่ใกล้เคียงความจริงมากขึ้นครับ TCL คือคอมที่บ้านเรา จะเปิดเว็บไซต์ที่อยู่บน IP จริงๆ และผ่าน Router มากกว่า 1 ตัว (อุบ๊ะ สมจริงจนขนลุก) กระบวนการ NAT ก็จะเข้ามาเกี่ยวข้อง มาดู Diagram บน GNS3 กันก่อนครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/827/1*EfcRz3nUeOw2SIh2bhsf4g.png" /></figure><blockquote>ผมจะทำการจำลอง เพื่อทำให้เห็นว่าตรง Router1 เกิดอะไรขึ้น</blockquote><p>การติดต่อสื่อสาร / Static Route ผมได้ทำไว้ทุกอุปกรณ์แล้ว ยกเว้น TCL</p><ul><li>พิสูจน์ว่า LinuxWebServer ping มาหา Router1 ได้</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/503/1*tX3OtXkxUuVp1efwfxbNNw.png" /></figure><ul><li>พิสูจน์ว่า Router1 ping ไปหา LinuxWebServer และ TCL ได้</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/667/1*57Lbu9-4wUxZn1ZydbZVJg.png" /></figure><p>มันติดต่อสื่อสารกันได้ยังไง ?</p><p>สาเหตุเพราะ Router1 และ Router2 มี entry ของ Network ID Destination ครบถ้วน มันเลย forward (Mikrotik 6.4 ครับ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/673/1*qhryGB9GRV-YlDbygNycpw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/644/1*D-IbYKTXZCKu5yXj8p1ZRQ.png" /></figure><p>และ LinuxWebServer เมื่อ บรรจุ IP ลงไปแล้วก็ ระบุ Default Gateway ด้วย</p><blockquote><em>ip address add 125.0.166.9/30 dev ens3</em></blockquote><blockquote><em>ip route add default via 125.0.166.10 dev ens 3</em></blockquote><p>ก็เลยกลายเป็นว่า ปลายทางมีทางออกทางเข้า เรียบร้อย พร้อมแล้ว</p><p>เมื่อเราใช้ TCL ทำการ ping ไปยังที่ต่างๆตาม Diagram เราจะพบว่า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/447/1*vOks8TTPUrmEzKuaRRL6Iw.png" /></figure><p>มันตะกุยตะกายจนหมดแรง ก็ไปถึงแค่ Router1</p><p>พอจะไปที่ Router2 ไม่สามารถไปต่อได้</p><p><strong>สาเหตุเป็นเพราะว่า</strong></p><p>Router2 ไม่มี Routing Entry ที่บรรจุ Network ID วง 192.168.1.0/24 เอาไว้</p><p>บทความ <a href="https://panupong-simto.medium.com/linux-routing-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9C%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94-d6c705407bc6">Linux Routing(คลิก)</a> ของผมได้เขียนไว้แล้ว ว่า มันต้องมีการระบุ Network ID ทั้งขาไป และ ขากลับ Router2 ไม่มี Network ID ที่ว่า ก็แปลว่ามันไม่มีขากลับ การ reply ของ ICMP เลยไม่สำเร็จ</p><p><strong>ทำยังไงดี ?</strong></p><p>มี 2 วิธีพื้นฐานครับ</p><ol><li>ทำให้ Router2 เรียนรู้ 192.168.1.0/24 เสียเถิด</li><li>ทำ Firewall NAT ที่ Router1 เพื่อให้เกิดกระบวนการ masquerade (เดี๋ยวอธิบายครับว่ามันคืออะไร)</li></ol><p>งั้น เราจะลองทำวิธีที่ 1 กันก่อน คือเพิ่ม Entry เข้าไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/730/1*QHKLpr-8sOZ1mdna-y-Zbw.png" /></figure><p>ทำบรรทัดเดียวเสร็จปุ๊บ Router2 ก็ ping ไปหา TCL ได้เลยซะงั้น เอ้า ไหนลองเอา TCL ทำการ ping ไปปลายทางสุดๆเลยดิ๊</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*XjOiz_0u30v7OHl3yPIJAA.png" /></figure><p>ping ได้ !</p><p>เข้าเว็บเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/733/1*nMFNeh91yBcI3krCw_3RMQ.png" /></figure><p>เข้าเว็บได้ สมบูรณ์ กระบวนการ ขาไป ขากลับ ครบถ้วน !!</p><p>ลองใช้ Wireshark ทำการ Capture Packet ดู พบว่า (ดูตรง Internet Protocol นะ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/895/1*0YTsxHRERkIU1g5LSQcNWA.png" /></figure><p>Packet ที่ TCL เปิดเว็บ LinuxWebServer คือการใช้งาน protocol http ซึ่ง http ทำงานบน TCP อีกที (TCP port 80)</p><p>ขาไป (request) packet หมายเลข 14 คือ TCL ขอ sync ทำ 3 way handshake</p><p>ขาไปจะเห็นว่า ip.src= 192.168.1.10 และ ip.dst = 125.0.166.9</p><p>ขากลับ (reply) packet หมายเลข 15 คือ LinuxWebServer ตอบกลับมา</p><p>ip.src กับ ip.dst ก็ต้องสลับกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/896/1*sHrYROyBL-Kvc_NgcquP4w.png" /></figure><p><strong>มันก็ดูง่ายดีนี่หว่า พวกเราน่าจะทำแบบนี้นี่</strong></p><p>แต่ไม่งั้นมันจะเป็นบทความนี้เหรอ “มันต้องสมจริงกว่านี้ครับ” อุบ๊ะ คราวนี้สมจริงเกือบสุดแว้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/743/1*Mhlz-hAorb8jOi32H717LA.png" /></figure><p>จาก Diagram เดิม ผมเอาสี่เหลี่ยมมาตีกรอบให้เห็นภาพชัดมากขึ้นว่า พื้นที่บ้านผมตรงไหน (สีเขียว) พื้นที่ของ ISP ตรงไหน (สีม่วง) รูปนี้จะจำลองได้ใกล้เคียงชีวิตจริงมากขึ้นครับ</p><p>มองภาพแล้วก็จะเห็นว่ามีปัจจัยอยู่ 2 อย่างครับ ที่เราต้องเลือกวิธี NAT กับ Router 1 ครับ</p><p><strong>ปัจจัยที่ 1</strong> : IP network ID ที่บ้านผมเป็น Private IP , ผมบอกไปแล้ว ว่าใครๆก็ใช้ IP Private ได้ทั้งนั้น มันซ้ำกันไปทั่วแหละครับ บ้านคนโน้น บ้านคนนี้ กระนั้นก็ตาม ผมก็ไม่ควรใช้ Public IP เช่นกันเพราะว่า Public IP บรรจุในบ้าน ก็(น่าจะมีโอกาสสูงมากสุดๆเลย) ที่จะไปซ้ำกับ Public IP ที่ใช้อยู่จริงบน Internet … ขาไปผมอาจจะ request เพื่อเปิดเว็บได้ แต่ขากลับ LinuxWebServer มันก็จะส่งข้อมูลไปยัง Public IP ที่มีอยู่จริงบน Internet ไม่ใช่บ้านผม !!! ผมต้องใช้ Private IP นะครับ</p><p><strong>ปัจจัยที่ 2 : </strong>ในความเป็นจริง ผมไม่มีสิทธิ์ไปทำอะไรกับ Router2 ครับ , อุปกรณ์ตัวนี้มันเป็นของ TOT (ผมสมมตินะ เข้าใจตรงกันนะ) หรือว่าด้วยคอนเซป มันคือของของ ISP , เช่น AIS , 3BB , True , CAT อะไรก็แล้วแต่ ผมจะเดินเข้าไปในศูนย์ IDC ที่แจ้งวัฒนะ เดินเปิดประตูเข้าไปข้างใน เอา Laptop กางเอาสาย Console เสียบ Router2 ทำการ config เพิ่ม Routing Entry ให้มันรู้จัก 192.168.1.0/24 ที่บ้านผมซะ !! มันทำได้หรือ !!?</p><p>ไม่ได้ครับผม !!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/580/0*yLve33ToXoFiPedb.jpg" /><figcaption><a href="https://www.lemagit.fr/conseil/De-limportance-de-la-distance-dans-un-PRA">De l’importance de la distance dans un PRA (lemagit.fr)</a></figcaption></figure><p>เอ้า ชิบหายแล้วไง จะทำยังไงดีเล่า</p><p>ผมจึงต้องหาทาง มัดรวม IP ที่อยู่หลัง Router1 ครับ ให้ออกมาเป็น 1 IP เท่านั้น ข้างหลัง Router1 จะมีกี่เบอร์ นั่นอีกเรื่อง เพราะฉะนั้นวิธีที่เราจะใช้คือวิธีที่ 2 ครับ</p><blockquote>ทำ Firewall NAT ที่ Router1 เพื่อให้เกิดกระบวนการ masquerade</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/814/1*bTpZSS82jsNSxnkY8tVUEg.png" /></figure><p>คำสั่งใน mikrotik คือ</p><blockquote><em>ip firewall nat add chain=srcnat out-interface=ether2 action=masquerade</em></blockquote><p>อธิบาย</p><p>คำสั่งนี้เราจะสั่งให้ Router1 มีการทำ NAT เกิดขึ้น โดยหากมี Request ใดๆที่จะออกไปทาง ether2 (ซึ่งก็คือ 33.127.19.253) ให้ทำการ masquerade</p><p>ลองเอา TCL ทำการ ping ไปหา LinuxWebServer เลยดิ๊ !!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/731/1*Uv-qiDWgt3PH0NqMt8B3dA.png" /></figure><p>ping ได้ !! เข้าเว็บก็ได้ !!</p><p>เฮ้ย Router2 มันมี entry 192.168.1.0/24 อยู่อ๊ะป่าว มันเลย ping ได้ ?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/657/1*Pn1tFVBNRmo7QTHhNNTZTg.png" /></figure><p>ตอนนั้นมี แต่ตอนนี้ลบ entry ให้ดูกันจะๆ ด้วยคำสั่ง ip route remove</p><p>งั้น capture packet มาเป็นหลักฐานหน่อย / ย่อมด้ายยยย ผมก็จะดำเนินการ capture ให้ดูทั้งหมด 4 จุดนะครับ</p><p><em>จุดที่ 1 คือ ระหว่าง TCL กับ Router1 ตรงรูปแว่นขยายนะครับ</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/859/1*yTg7PcYNAtyrFjcKWzC3oA.png" /></figure><p>สั่งให้ TCL เปิดเว็บ 125.0.166.9 ชุด ip.src และ ip.dst เป็นอะไร ดูกันเอาครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/933/1*vyMmDja82hDvseGlY51-ow.png" /></figure><p>ผลการ Capture ครับ ระหว่าง TCL &lt;&gt; Router 1</p><p>ip.src = 192.168.1.10 , ip.dst = 125.0.166.9</p><p>ดูปกติครับ เรียบง่าย ต้นทางยังไง request ปลายทางยังไง capture มาก็ออกมาแบบนั้น … ต่อมา อย่างที่รู้ ในตอนนี้เราทำ ip firewall nat ไปแล้วใช่มั้ยครับ ทำ masquerade ไปแล้ว ณ ตำแหน่ง Router1 ผมจะเปลี่ยนจุดที่ capture packet เพื่อตรวจครับ</p><p><em>จุดที่ 2คือ ขาออกมาจาก Router1 ตรงรูปแว่นขยายนะครับ</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/793/1*Z84sxbgMWE7C3XBb1GduiQ.png" /></figure><p>Wireshark ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/930/1*4PMNpO-hXywywTUaBjSP_A.png" /></figure><p>ผลการ Capture ครับ , ขาออกไปข้างนอกของ Router1</p><p>ip.src = 33.127.19.253 , ip.dst = 125.0.166.9</p><h3><strong>Source IP มีการเปลี่ยนแล้ว โดย Router1</strong></h3><h3><strong>นี่เราเรียกมันว่า Source NAT หรือ SRCNAT , src-nat นั่นเองครับ และไม่ใช่ SNAT นะครับ คนละอันกันครับ SNAT คือ Static NAT คนละอันกันนะครับ</strong></h3><p>ต่อมาครับ</p><p>ขาส่งมี parameter เพียงพอแล้ว , public ip ปลายทางระบุ=ได้ , public ip ต้นทางบ้านเรา ระบุบรรจุไว้ใน ip packet = ได้ , router ทุกตัวพร้อมจะ routing หากัน=ได้ , ปลายทางออก gateway สำเร็จ=ได้</p><p>### พร้อมส่งกลับ ###</p><p>มาดูขากลับจาก LinuxWebServer</p><p><em>จุดที่ 3คือ ขากลับออกมาจาก LinuxWebServerตรงรูปแว่นขยายนะครับ</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/842/1*HIOptJGTF_4Z5A7DERmybQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/936/1*aFq7sUoV0p3wcpKaVeepAg.png" /></figure><p>รู้ได้ไงว่านี่คือการตอบ ?</p><p>เพราะกระบวนการ Three way Handshake ของ TCP โชว์ Flag ว่า SYN , ACK (รับการ Sync และ acknowledgeกลับ) packet หมายเลข 7 นี่ผมเลยจะมองว่ามันคือ ขากลับ <a href="https://panupong-simto.medium.com/%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87-tcp-protocol-%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B8%9A-%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%9B-%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%9B-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-1-2fa601197076">อ่านเพิ่มเรื่อง TCP ได้ที่นี่ (คลิก)</a></p><p>ขากลับ ต้นทางก็สลับกันกับปลายทาง</p><p>ip.src = 125.0.166.9 , ip.dst = 33.127.19.253</p><p>สังเกตุว่า ip ปลายทางคือ ขา ether2 ของ Router1 ที่บ้านผม</p><p>ซึ่งไอ้ Router1 เนี่ยมันไม่ได้เป็นตัวเรียกเว็บไซต์นะครับ ตัวเรียกเว็บไซต์คือเครื่อง TCL : 192.168.1.10 ครับ</p><p>Router1 จึงต้องมีหน้าที่ “แปลงเลข IP” หรือทำ Network Address Translation หรือทำ NAT รวบยอดสรุปความเป็นภาษาไทย คือมันต้องทำ NAT ทั้งขาไป และขากลับนั่นแหละคร้าบบบบบบบบ</p><p><em>จุดที่ 4คือ ขากลับตอนจะส่งให้ TCL หลัง Router1 ตรงรูปแว่นขยายนะครับ</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/859/1*yTg7PcYNAtyrFjcKWzC3oA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/929/1*NauaM_ByTDwuMaBy1C0x1Q.png" /></figure><p>ผลการ Capture ครับ</p><p>ปรากฎว่า IP ของ Destination ถูกเปลี่ยน</p><p>ที่หน้า Router1 ขากลับ ในตอนแรก</p><p>ip.src = 125.0.166.9 , ip.dst = 33.127.19.253</p><p><strong>พอมาดูหลัง Router1 ตอนนี้กลายเป็น</strong></p><p><strong>ip.src = 125.0.166.9 , ip.dst = 192.168.1.10</strong></p><h3>Destination IP มีการเปลี่ยนแล้ว โดย Router1</h3><h3>นี่เราเรียกมันว่า Destination NAT หรือ DSTNAT , dst-nat นั่นเองครับ และไม่ใช่ DNAT นะครับ คนละอันกันครับ DNAT คือ Dynamic NAT คนละอันกันนะครับ</h3><p>ตอนนี้เราก็เข้าใจกระบวนการ NAT แบบถ่องแท้แล้วทั้งการรับส่งข้อมูลในขาไป และขากลับ พร้อมทั้ง proof ให้ดูจากการ packet capture เน้นๆ</p><p><strong>แล้ว masquerade คืออะไร ?</strong></p><p>Masquerade คือการ บัง ไม่ให้เห็น IP ของ ต้นทางครับ จริงๆเป็น Subversion ของ Srcnat แหละ (ใน wiki ของ mikrotik ยังเขียนไว้เลย) <a href="https://help.mikrotik.com/docs/display/ROS/Basic+Concepts">https://help.mikrotik.com/docs/display/ROS/Basic+Concepts</a><br>แต่วิธีมองของมัน มันจะมองเป็น Interface ว่า ไม่ว่าจะเป็น IP Address อะไร ที่จะผ่าน Interface นี้ จะบังให้หมด ถ้า table ถูกเราเขียนเอาไว้ ….. เพราะฉะนั้นอารมณ์ของ masquerade คือ หลายๆ IP ถูกบัง ให้ใช้ IP เดียวในการวิ่งออกไปสื่อสารกับคนอื่นๆได้ (many to one) เพราะหลายๆ IP สามารถผ่าน Interface แค่ 1 interface ได้นั่นเอง ถ้าอ้างอิงในแบบของบทความนี้ เราอาจจะมี TCL2 , TCL3 , TCL4 เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเครื่อง และแน่นอน มันเป็น Private IP ทั้งหมด เราไม่ทำการทำ NAT ทีละ IP แต่เราจะทำการ “บัง” (masquerade) ให้ทั้งหมดทุก IP Private ภายใน เพื่อไปออก Interface เพียง interface เดียวที่เรากำหนดไว้ ……….. ย้อนคำสั่งอีกทีนะครับ</p><blockquote><em>ip firewall nat add chain=srcnat out-interface=ether2 action=masquerade</em></blockquote><p>สังเกตว่าเราทำแค่ chain ที่เป็น srcnat นะครับ (เปลี่ยน ip ตอนขาไป , เฉพาะ source) เพราะขากลับ Router รู้จัก IP ในทุกๆ Interface ของตัวมันอยู่แล้ว เราเลยไม่ต้องเพิ่ม Chain อื่นๆของ NAT ครับ เมื่อตรงเงื่อนไข , จะ request ไปข้างนอกที่เป็น Public ip ก็ทำการ masquerade ครับ</p><blockquote>รากศัพท์คำนี้ก็มาจาก หลายๆคนมาปาร์ตี้กัน แต่เป็นปาร์ตี้ที่ใส่หน้ากาก พบปะสื่อสารกันนั่นเองครับ</blockquote><figure><img alt="https://en.wikipedia.org/wiki/Masquerade_ball" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*eV4Qo929xEwwGtiI.jpg" /><figcaption><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Masquerade_ball">Masquerade ball — Wikipedia</a></figcaption></figure><p>เพราะฉะนั้น Router บ้านที่เป็น Dynamic IP จึงเป็น Masquerade ทั้งหมด แต่เราไม่รู้ตัว เพราะ router บ้านยี่ห้ออื่นๆมันทำให้เราหมดแล้ว เราจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อใช้ mikrotik / linux เป็น router บ้านเราและเรา “ต้องทำ firewall nat masquerade ด้วยมือเราเอง” นั่นแหละครับ</p><p>ถ้าการทำ NAT คือการแปลง IP , การ Masquerade คือการอธิบายให้เห็นภาพชัดขึ้นว่า ข้าพเจ้าได้ลงมือ (action) บัง IP ทุกเบอร์ที่อยู่หลังข้าพเจ้าให้แล้ว ……. Router Gateway เป็นคนกล่าว</p><p>จงอย่าลืมว่า</p><ul><li>อย่าใช้ Public IP ภายในองค์กร ในบ้านตัวเอง มันผิดมาตรฐาน และส่งผลเสียในการสื่อสารครับ</li><li>รู้ขีดจำกัดของ Router Gateway ที่ตัวเองใช้ ตัวเองดูแลครับ ยิ่งเป็นเงินที่ตัวเองลงทุนจ่ายซื้อมาใช้เอง ยิ่งควรรู้ ว่ามันทำอะไรได้ และทำอะไรไม่ได้</li><li>ทบทวนเรื่องพื้นฐาน IP Subnetting อยู่เสมอ</li><li>IPv6 ที่มาใช้แทน IPv4 เนื่องจากมันเยอะจัดๆมากเกินจะนับไหว เลยไม่มีเรื่อง NAT เลยครับ</li></ul><p>สำหรับ blog นี้ขออนุญาตจบเพียงเท่านี้</p><p>ขอบคุณมากครับที่ติดตาม หากมีอะไรติดชม หรือตรงไหนผิดพลาด สามารถให้คำแนะนำได้ ขอบคุณครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=271cec5d1ba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Linux Routing เรื่องที่ผมอยากเขียนมากที่สุด]]></title>
            <link>https://runmalware.medium.com/linux-routing-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9C%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94-d6c705407bc6?source=rss-fc53eae7f9f2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d6c705407bc6</guid>
            <category><![CDATA[linux]]></category>
            <category><![CDATA[mikrotik]]></category>
            <category><![CDATA[network]]></category>
            <category><![CDATA[ip]]></category>
            <category><![CDATA[routing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Panupong Simto]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Dec 2020 13:05:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-08T13:05:10.988Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สวัสดีครับ</p><p>ชีวิตผมก็วนๆเวียนๆอยู่กับเรื่องพวกนี้ Wireshark , Linux , Network , Security ตั้งแต่เข้าหัวสาย LAN ไปจน Exploit ระบบ ทำ reverse shell ส่ง report</p><p>แต่เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ผมอยากเขียนที่สุดแล้ว นั่นคือ Linux Routing</p><p>เมื่อ Linux เป็นระบบปฏิบัติการที่ให้อิสระสูง(มาก) ในการปรับแต่งสิ่งต่างๆ มันทำให้ผมหลงใหลและชื่นชอบมันมาก แต่การเรียนรู้ศึกษามัน ก็ยากเป็นเงาตามตัวไปเช่นกัน เพราะส่วนประกอบของมัน ทั้งเยอะ และลึก ผมค้นพบว่า การจะเข้าใจลึกซึ้งเรื่องใดๆก็ตาม “พื้นฐาน” นั้นส่งผลดีต่อเรามากจริงๆ มันทำให้เราเข้าใจสิ่งต่างๆ ต่อยอดได้ และอธิบายที่มาที่ไปสิ่งต่างๆ ได้ดีมากๆ และถึงแม้ว่า ต่อให้เป็นคนที่มีประสบการณ์ทำงานมานานแล้วก็ตาม ผมยังคิดว่าการทบทวน “พื้นฐาน” ก็จำเป็น เพื่อเป็นหลักยึดแน่นเข้าไว้ ในการต่อยอดไปรู้สิ่งต่างๆตามที่ผมว่าไปข้างต้น</p><p>สำหรับพื้นฐานผู้อ่าน ก่อนจะเข้าสู่การอ่าน blog ชุดนี้ พื้นฐานที่ควรมี</p><ol><li>เข้าใจกระบวนการของ IP Address / Subnetting</li><li>เข้าใจ OSI 7 Layers</li><li>เข้าใจความแตกต่างของ Linux กับ Windows , Linux กับ Router จริงๆ , Linux สายพันธุ์ (Distros) ต่างๆ ต่างกันอย่างไร</li></ol><p>ถ้ายังไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ สามารถไปหาอ่าน หาดูคลิป ได้ เยอะแยะ มีสอนเป็นภาษาไทย เยอะ เพราะเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องพื้นฐาน</p><p><strong>ทำไมผมจึงเขียนเรื่องนี้ ?</strong></p><p>อย่างที่บอกไป ผมหลงใหลใน Linux มานานแล้ว ด้วยความอิสระของมัน ผมใช้ Arch Linux ที่บ้าน ผมใช้ Proxmox , Kali ที่ทำงาน ที่ผมดูแลทั้ง Network ,Server อยู่ทุกๆวัน แต่ความรู้ของผม ก็กระจัดกระจาย ยังมีหลายส่วน ที่ยังขาดๆ ผมอยากจะรวบรวม Pack ความรู้ออกมา ให้มันให้เข้าใจถ่องแท้ เพื่อ proof ให้ได้ว่า ผมเข้าใจมันจริงๆ โดยเฉพาะ ในเรื่อง Network Routing นี้</p><figure><img alt="ถ้าคุณไม่สามารถอธิบายสิ่งใดให้ผู้อื่นเข้าใจได้โดยง่าย นั่นหมายความว่าตัวคุณเองยังไม่เข้าใจมันดีพอ" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/0*hJGw6EmPpI0fQhU2.jpg" /><figcaption><strong>ถ้าคุณไม่</strong>สามารถ<strong>อธิบาย</strong>สิ่งใดให้ผู้อื่นเข้าใจ<strong>ได้</strong>โดยง่าย นั่นหมายความว่าตัว<strong>คุณ</strong>เองยัง<strong>ไม่เข้าใจ</strong>มันดีพอ</figcaption></figure><p><strong>Linux ต่างเวอร์ชั่นกัน ?</strong></p><p>ใกล้ชิดมานิดหน่อย หลายๆคนก็อาจจะรู้ว่า Linux มีความแตกต่างกันหลายหลากมากมาย แต่ละ Distros สร้างขึ้นมาในจุดประสงค์ที่ต่างกัน (ไปหากันเองเด้อ ว่าต่างกันยังไง) แต่โดยหลักแล้ว ทำงานโดยใช้ Kernel แทบจะเหมือนกันหมด ซึ่ง Kernel หรือแก่นใจกลางของ Linux นี้แหละที่เป็นผู้ทำหน้าที่คอยติดต่อกับ Hardware ต่างๆในอุปกรณ์ / Computer นั้นๆ และแต่ละ Distros ก็นำ Kernel นี้ไปใช้ต่างจุดประสงค์กัน ทำให้มีสิ่งที่แตกต่างกัน เกิดขึ้น</p><ul><li>Kernel เก่า เช่น version 2.2–2.6 เป็น Kernel เก่าแต่ยังมีใช้อยู่ทุกวันนี้ ในขณะที่ kernel ใหม่ ก็พัฒนากันไปเรื่อยๆ จนเข้าใกล้ version 6 อยู่แล้ว ณ วันที่เขียนนี้</li><li>Kernel ที่ไปตาม Distro ต่างๆหลากสไตล์ ทั้ง LTS , Rolling Release ทำให้ใช้ init software ต่างกัน บ้างก็ใช้ systemd บ้างก็ใช้ init</li><li>Kernel ที่มีการปรับแต่งเอง ก่อน Compile ซึ่งอย่างที่ผมบอกว่า Linux ให้อิสระเรามากๆ บางคนหรือบาง Distros ก็แก้ไข Parameter บางอย่างในขั้นตอนการ compile kernel ตามจุดประสงค์ของพวกเขา</li></ul><p><strong>แล้วผมกำลังจะบอกอะไร ?</strong></p><p>ผมกำลังจะบอกว่า การที่ kernel / Linux มันมีความหลากหลายแตกต่างกันมากขนาดนี้ <em>“มันจึงเป็นเรื่องยากมากที่ผมจะเขียนอธิบายให้ครอบคลุม ใช้งานได้เป๊ะ ทุกๆ Linux บนโลกใบนี้”</em> …. หรือกล่าวได้ว่า … “มันเป็นเรื่องธรรมดา ที่ Config ของ Linux แต่ละตัวนั้นแตกต่างกัน”</p><p>มันไม่มีทางเลยที่ผมจะเขียนครอบคลุมได้หมดแน่นอนครับ</p><p>เราอาจจะเจอคำสั่ง ifconfig , ifup , ifdown ใน Distros นึง แต่อีก distros นึงไม่มี (แถมยังติดตั้งไม่ได้ซะด้วย) , เราอาจจะเจอ netplan ใน ubuntu ที่โคตรชวนปวดหัว แต่รับงานสลับซันซ้อนได้ ซึ่ง หลายๆ distros ดันไม่มีแบบนี้</p><p>แต่ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้ Linux มีความแตกต่างกันมากแค่ไหน ถ้า Linux เครื่องนั้นอยากจะติดต่อสื่อสารกับเครื่องอื่นๆ อุปกรณ์อื่นๆ ก็จำเป็นต้องมีความสามารถรองรับกระบวนการที่เป็น มาตรฐาน หรือ Standard ซึ่งในที่นี้ก็คือ Standard Network Protocol อันได้แก่ที่ฮิตๆเลยจากล่างขึ้นไปบน ARP , PPP , IP , IPv6 , ICMP , ICMPv6 , IPSec , TCP , UDP , SSH , DNS , HTTP , HTTPS , NTP , TLS/SSL ฯลฯ สารพัด ซึ่งทุก protocol มี standard กำกับไว้โดยละเอียดใน RFC Document ของ IETF</p><p>มาถึงจุดนี้เราจะมองออกแล้วว่า มันมีสิ่งที่ ต่างกัน และ สิ่งที่ เหมือนกัน อยู่</p><p>ถ้าเราเรียนรู้เข้าใจแล้ว หากเราเจอสิ่งที่ต่างกัน เราจะใช้สิ่งที่เหมือนกันเป็นหลัก ในการอ้างอิง เพื่อปรับแต่ง แก้ไขได้ หรือพูดแบบขยายความเฉลยให้เลยก็คือ สิ่งที่แตกต่างกัน ก็แตกต่างไป แต่หากเข้าใจ Standard ก็จะสามารถปรับแต่งไปกระบวนการนั้นๆเพื่อใช้กับ ทุกๆ Linux Distros ได้นั่นแหละครับ</p><p>พื้นฐานมันจึงสำคัญ กว่าจะถึงตอนที่ผมเขียน คำสั่ง command ใน linux ให้ดู คุณต้องอ่านเรื่องราวพวกนี้อีกยาวเลยล่ะครับ</p><p><strong>เราจะให้ Linux ทำ Routing ทำไม ? ในเมื่ออุปกรณ์ Router อื่นๆเช่น Cisco , Huawei ก็ทำหน้าที่แทนได้ ?</strong></p><p>เพราะ อุปกรณ์ Router สำเร็จรูปถูกออกแบบมาให้ทำหน้าที่ของมัน ตามรุ่น ราคา หน้าที่ แต่ Linux เป็นระบบปฏิบัติการที่ใช้งาน “อย่างอื่นได้เป็นปกติ” กระนั้นแล้ว router เป็นกล่องๆ แบนๆ มี port lan เยอะๆ มันทำแบบนั้นไม่ได้น่ะสิครับ มันทำหน้าที่แค่ forward / drop packet โดยหลักๆ เมื่อเป็นเช่นนั้น เราจึงปรับแต่ง Router จริงๆได้แบบจำกัด แต่ประสิทธิภาพในการทำหน้าที่ Routing ของมันก็สูง เพราะมันถูกออกแบบมาเพื่อให้ทำงานลักษณะนี้โดยเฉพาะนั่นเอง / ส่วน Linux ติดตั้งโปรแกรมได้ , ใช้ web browser ได้ , ใช้เครื่องคิดเลขได้ , ทำ dhcp server ได้ แล้วก็ทำ routing ได้ด้วย และไม่ใช่แค่ linux นะ windows ก็ทำได้ mac ก็ทำได้ เห็นมั้ยล่ะ ……… แต่ถ้าจะตอบคำถามให้ตรงที่สุด ต้องตอบว่า “มันแล้วแต่จุดประสงค์ว่าคนที่ตั้ง linux มาเป็น router นั้นเขาจะเอา linux ไปทำอะไร” เช่น เอามาทำ Multiwan เนตหลายเส้นแล้วเขียนโปรแกรมต่อ , วัดประสิทธิภาพ network , software , หรือ เอามาทำ เพื่อเรียนรู้ แบบที่ผมกำลังทำอยู่ ตอนนี้</p><p><strong>การสื่อสารรับส่ง มีแค่ 2 แบบ คือ รู้ว่าจะส่งไปไหน กับ ไม่รู้ว่าจะส่งไปไหน</strong></p><p>ครับ คำพูดอาจดูกำกวม แต่อย่าเพิ่งงงกันนะ</p><p>ใน Computer Network มี protocol ที่วิ่งในสื่อสัญญาณ เช่น สาย LAN , คลื่นวิทยุ , แสง มากมาย แต่ในภาพ ใหญ่ที่สุด เลยนะ มันก็มีประเภทของการส่ง 2 แบบนี่แหละครับ นั่นก็คือ</p><ul><li>รู้ ว่าจะส่งไปให้ปลายที่ที่ไหน (Unicast หรือ Multicast)</li><li>ไม่รู้ ว่าจะส่งไปให้ปลายทางที่ไหน (Broadcast หรือ Default Gateway) แต่อุปกรณ์หรือ protocol ก็จะพูดว่า “ข้าจะส่ง เพื่อต้องทำงานบางอย่างให้สำเร็จ”</li></ul><p>ทีนี้มาดูกันครับ ไอ้คำว่า “รู้” เนี่ย มันก็ง่ายใช่มั้ยครับ เพราะรู้ไง ว่าจะส่งไปไหน ก็จะมีวิธี กระบวนการ ค่าต่างๆ ส่งไปให้หมด ถูกต้องตามเส้นทาง เดินเลี้ยวซ้าย ออกประตูหน้า เคาะประตูบ้านเพื่อน เข้าไปพบคุณพ่อ สื่อสารสำเร็จ !</p><p>แต่ไอ้ตรง “ไม่รู้” เนี่ยแหละ เป็นกระบวนการต่อเนื่องที่เราจะมาขบคิดกัน</p><p>ถ้าไม่รู้ — แต่ต้องการจะสื่อสาร-จะทำยังไงให้สื่อสารสำเร็จ</p><p>มันจึงเกิดสิ่งที่เรียกว่า Protocol ขึ้น ถ้าเราไปแปลดูคำนี้ ภาษาไทยความหมายของมันคือ “ระเบียบวิธีการ” นั่นแหละ เพราะไม่มีทางที่อุปกรณ์มันจะรู้จักทุกๆข้อมูลที่จะทำการสื่อสารว่าจะส่งไปที่ไหน ดีไม่ดี ข้อมูลที่ไม่รู้ ว่าจะส่งไปไหน อาจจะมากกว่า ข้อมูลที่ รู้ ว่าจะส่งไปไหน อีก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*DuZ-o4DMSKbKCG4C.png" /><figcaption><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/IPv4#/media/File:IPv4_Packet_-en.svg">IPv4 Packet -en — IPv4 — Wikipedia</a></figcaption></figure><p><strong>งานของเราคือทำให้ Linux ส่งต่อ Packet ได้</strong></p><p>IP Packet คนละ Subnet จำเป็น ที่จะต้องส่งต่อๆกันผ่านอุปกรณ์ Layer 3 ขึ้นไป เช่น Router / PC / Laptop / Firewall หรือแม้แต่ hotspot บนมือถือ ให้เราดูภาพ โครงสร้าง IP Packet ด้านบน 20 Byte นะครับ จากภาพ “ในตอนนี้” ให้เราสนใจเฉพาะ Source Address กับ Destination Address ก่อนนะครับ</p><p>เพราะอุปกรณ์ก็จะต้องตัดสินใจว่าจะ forward packet ไปต่อ หรือจะ drop packet ทิ้ง ก็เลยจะให้โฟกัสที่ field นี้ในช่วงแรก</p><p>เราจะมาเรียนรู้เรื่อง drop packet กันก่อน ในทาง Standard ของ TCP/IP Stack การ drop packet ทิ้งจะเกิดจากอะไรได้บ้าง</p><ol><li>รับ packet เข้ามา แกะดู แต่ดันเป็นการส่งมาแบบ broadcast</li><li>รับ packet เข้ามา แกะดู พบว่า มีการระบุปลายทางที่จะส่งหาแบบเฉพาะเจาะจง แต่ดันไม่มี network นั้นอยู่ในบรรทัดใดๆเลยของ Routing Table</li><li>รับ packet เข้ามา แกะดู พบว่า มีการระบุปลายทางที่จะส่งหาแบบเฉพาะเจาะจง “และ” มี network นั้นอยู่ในบรรทัดของ routing table ซะด้วย (คือแม่งทำท่าจะส่งแล้วล่ะ) “แต่” network วงนั้น ถูกการตรวจสอบว่ามัน Down (unreachable)</li><li>รับ packet เข้ามา แกะดู แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะ Linux เครื่องนี้ไม่ได้ถูกปรับแต่งให้ forward IP Packet เอาไว้</li><li>รับ packet เข้ามา แกะดู แล้วดันตรงเงื่อนไข Firewall Rule ว่ามาแบบนี้ ให้ drop พี่แกก็ทำการ drop ซะ</li></ol><p>ครับ พวกนี้ก็คือ drop packet นะครับ ทีนี้ในทางตรงกันข้ามครับ การตัดสินใจในการ Forward packet จึงเป็นอีกกระบวนการหนึ่ง ที่ต้องอาศัยพลังของ CPU / OS ของอุปกรณ์นั้นๆ มาร่วมประมวลผล ร่วม หยิบ ส่ง หยิบ ส่ง หยิบ ส่ง ช่วยกันชี้ช่องชี้รู ให้ packet วิ่งออกไปได้ ใน Interface ที่เหมาะสม ซึ่งองค์ประกอบ ก็แทบจะกลับกันกับ Drop packet เลยครับ</p><ol><li>รับ packet เข้ามา แกะดู แล้ว configuration ของ OS บอกไว้ว่า Linux เครื่องนี้ forward ip packet ได้</li><li>รับ packet เข้ามา แกะดู แล้วมองเห็นว่าเป็นการส่งแบบ ระบุปลายทางที่เฉพาะเจาะจงชัดเจนมาก เช่น ip.dst == 8.8.8.8 และบวกกับมี Interface ที่ต่อไปยังทางออก (Gateway หรือ Default Route) นั้น online อยู่ ไม่ Down (reachable)</li><li>รับ packet เข้ามา แกะดู แล้วมองเห็นว่าเป็นการส่งแบบ ระบุปลายทางที่เฉพาะเจาะจงชัดเจนมาก เช่น ip.dst == 8.8.8.8 แล้วเครื่องปลายทางนั้น มีอยู่ใน Routing Table Entry เลย ก็ทำการ Forward ออกไปยัง interface นั้นๆของ linux router ทันที (connected route)</li></ol><p>4. รับ packet เข้ามา แกะดู ดันตรงเงื่อนไข Firewall Rule ว่ามาแบบนี้ ให้ Allow พี่แกก็ทำการ Forward ซะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/479/1*_oIXBog3FyAi7Hts7sJ7jw.png" /></figure><p>รูปหน้าตาของ IP Packet บางตำราเรียก IP Datagram ด้วยโปรแกรม Wireshark จะเห็นได้ว่า มีองค์ประกอบหลายๆอย่าง เช่น Flag , Fragment offset , TTL แต่ที่เราสนใจตอนนี้ก็คืออย่างที่บอกไปข้างต้นครับ Source Address และ Destination Address ที่ผมเขียนตัวย่อ ip.src หรือ ip.dst เป็นตัวย่อที่ใช้ใน Wireshark ถึงจุดนี้คงจะเดาได้นะ ว่าย่อมาจากอะไร</p><p>คำว่า รู้ว่าจะส่งไปไหน ของผมจึงหมายถึง “รู้ ทั้งหมด ว่า ต้นทางถึงปลายทางจะไปด้วยเส้นไหน”</p><p>ส่วนคำว่า ไม่รู้ว่าจะส่งไปไหน ของผมจึงหมายถึง “ฉันไม่รู้จะส่งไป เส้นทางไหน แต่ฉันจะหาทาง ส่ง packet ออกไปให้ได้ หรือหาแหล่งพักพิงสุดท้าย (Gateway of Last resort , Gateway , Default Route) ช่วยทำหน้าที่ส่งแทนให้ฉันหน่อย (Forward)”</p><p>และ Default Route ที่ (มัก) จะเขียนลงใน routing table ก็คือ 0.0.0.0/0 นั่นหมายถึง ip เลขอะไรก็ได้ ซึ่งถ้าเรามองสภาพความเป็นจริง เวลากระบวนการ routing ทำงาน หากไม่มี Destination network subnet อยู่ใน Routing Table แต่มี Default Route ก็จะแปลว่า “ส่งต่อให้ router ตัวอื่นรับผิดชอบไปเสียเถิด” Router บ้านจึงมี Port น้อย 1–2 WAN Port แค่นั้น ส่วน Router ที่ ISP ใช้ ซึ่งรับผิดชอบงาน Routing โดยตรงก็จะมี Port เยอะตามความสามารถ ตำแหน่งที่ router วางไว้ หาก ISP มาวาง router ในตัวเขตเมือง หรือใกล้ๆมหาวิทยาลัย จำนวน port ก็น่าจะเยอะ โดยมีความสามารถบรรจุ เส้นทาง Network Destination ใน Routing Table ได้เยอะกว่ามาก (หลัก ร้อย จนถึง หมื่นบรรทัด) ดึงกลับมาก่อน มาดูตัวอย่าง Routing Table ของ Router TOT เนตบ้านผมกันก่อนครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/790/1*IGYb5zp47T2-qanxQa7rqQ.png" /></figure><p>ส่วนภาพด้านล่างต่อไปนี้ แสดงให้เห็นถึง network destination ที่มีจำนวนหลายวงมากกว่า และทางออกมีได้หลาย Interface มากกว่า Router ตัวนี้จึงต้องมีความสามารถมากพอที่จะ รับ IP Packet เข้ามาแกะดู เปรียบเทียบใน Routing Table ของตัวเอง และ forward ออกไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/801/0*FDcNz1-_-CdJbTcZ.png" /><figcaption><a href="https://www.ictshore.com/wp-content/uploads/2017/02/1029-05-Entire_routing_table.png">1029–05-Entire_routing_table.png (801×639) (ictshore.com)</a></figcaption></figure><p><strong>Linux ไม่ถูกกำหนด ให้ Forward IP ได้ตั้งแต่แรกนะครับ</strong></p><p>เขียนมายาว แต่มาถึงจุดนี้คงพอมองออกกันแล้วว่า ทำไมต้อง Forward และทำไมต้อง Drop นะครับ ต้นกำหนดของ Linux ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำให้มันเป็น router แต่เราทำให้มันเป็นได้ ค่า forward นั้นจึงถูกปิดไว้เป็น default ครับ ถ้าเราจะให้ Linux forward IP Packet ได้ ต้องไปดูที่</p><p>/proc/sys/net/ipv4/ip_forward</p><p>มันเป็นไฟล์ text ธรรมดา เราอ่านได้ วิธีอ่านไฟล์ text ธรรมดาก็ใช้คำสั่งอะไรครับ ? cat นั่นเองครับ</p><p>cat /proc/sys/net/ipv4/ip_forward</p><p>ผลลัพธ์ที่ได้ ก็มีแค่ 2 ค่า คือ forward ได้ ก็จะเป็น 1 ไม่ forward ก็จะเป็น 0 แค่นั้น อยากให้มัน forward ได้ก็แก้ไขเอาด้วย vi / nano / echo ก็ไปหาตัวอย่างกันเอา และถ้าจะให้มัน forwarding ถาวร แม้ restart เครื่องมาแล้วก็ให้เป็น 1 อยู่ต้องไปแก้ไขที่</p><p>/etc/sysctl.conf</p><p>ค้นหาบรรทัดที่เขียนว่า net.ipv4_forward = 0 ก็แก้ไขให้เป็น 1 เสียเถิด</p><p>สำคัญนะ ผมไม่สอน Linux เหมือนเว็บอื่นๆนะครับ , ใจความคือ แก้แบบเนี้ย แก้ทำไม แก้เพื่ออะไร ไม่แก้ จะส่งผลอะไร ต้องรู้นะครับ</p><p>ตอนนี้ Linux เราพร้อมหรือยังที่จะทำหน้าที่เป็น Router ?</p><p>คำตอบคือ ยังไม่พร้อม เพราะว่า ยังไม่ได้ระบุว่าเครื่อง Linux เครื่องนี้จะมี Interface มากน้อยแค่ไหน ก็เลยจะขอระบุแบบ simple ที่สุดเลยใน diagram นี้นะครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LsuONyF9VhelGRPk-Qjtxw.png" /></figure><p>ดูจากภาพ แปลว่า Linux Router เครื่องนี้ ต้องรู้จักถึง 4 Network</p><p>192.168.1.0/24</p><p>192.168.100.0/24</p><p>172.16.1.0/24</p><p>10.1.1.0/24</p><p>นั่นก็ต้องส่งผลให้ Linux Router เครื่องนี้ก็ต้องมี Interface อย่างน้อย 4 ports จะด้วยวิธีไหนดีละ ? ก็เช่น ใช้เครื่องที่มี port lan 4 ports เลย ? ซื้อการ์ด UTP LAN มา 4 ใบ ใบละ 1 port หรือซื้อการ์ด UTP 1 การ์ดมี port lan 4 ports เลย ? ก็แล้วแต่ กำลังเงิน , สเปค , ความเข้ากันได้ของเมนบอร์ด , ไปจนถึงแนวทางการใช้ของแต่ละคน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*aE9XtGLGRTrGr0rE.png" /><figcaption>Intel® Ethernet Server Adapter I350-T4</figcaption></figure><p>เมื่อเราเตรียม Hardware พร้อมหมดแล้ว ซึ่งอันนี้ก็ตามงบตัวเองนะ งบเยอะก็ แบ่งวง network ได้เยอะ งบน้อยก็ตามกำลัง ก็ทำการติดตั้ง linux ซะ ได้หมดทุก distros แต่พยายามเลี่ยงๆ ubuntu ไว้ก่อน ใช้พวก fedora , debian แทนนะครับ</p><p>พอติดตั้ง linux เสร็จใหม่ๆ ก็จะพบว่าเราก็จะได้ kernel ที่ค่อนข้างอัพเดตล่าสุด ก็คือ version 5 ขึ้นไปละกันอะ ว่างั้น ซึ่ง kernel ใหม่ๆนี้ก็จะทำการ เปลี่ยนแปลงคำสั่ง , ชุดโปรแกรมที่เก่า ไม่ดี ทำอะไรได้ไม่มากออกไป เอาอันใหม่มาแทนที่ , command ที่หลายๆคนคุ้นเคย อาจจะไม่ work (จริงๆมันไม่ ok เลยแหละ) เช่น ifconfig นี่โคตรเก่าอะ</p><p>เล่าละกัน สมัย kernel เก่าๆก็ใช้ ชุดคำสั่งเกี่ยวกับ network ชื่อว่า net-tools ซึ่งหลายๆคน คุ้นเคยดีมาก เช่น ifconfig , route , arp , netstat เป็นต้น แต่ด้วยหลายเหตุผลมาก เช่น คำสั่งพวกนี้นานวันเข้า output แปลกไป , ตัวโปรแกรมมีการ update น้อยลงไปมาก , มีการระบุ netmask แบบเก่า ซึ่งสมัยนี้เค้าต้องสามารถระบุแบบ CIDR notation ได้ อย่างนี้เป็นต้น เมื่อไม่ ok ก็ต้องมีของใหม่เข้ามาแทนที่ ชุดคำสั่งเกี่ยวกับ network ที่ชื่อ net-tools จึงถูกแทนที่ด้วย iproute2 รายละเอียดก็ <a href="https://wiki.linuxfoundation.org/networking/iproute2">networking:iproute2 [Wiki] (linuxfoundation.org)</a> ซึ่งใครที่คุ้นเคยกับ ifconfig มาช้านาน ขอให้ดูตารางเปรียบเทียบนี้ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/1*vl6lC9cpvNGv00sQwbo3cA.png" /><figcaption><a href="https://wiki.linuxfoundation.org/networking/net-tools">networking:net-tools [Wiki] (linuxfoundation.org)</a></figcaption></figure><p>อีกสักเว็บ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/684/1*ISyUp2VinTnzVRe9rztoIg.png" /><figcaption><a href="http://inai.de/2008/02/19">j.eng’s site (inai.de)</a></figcaption></figure><p>command ที่สำคัญมากๆคือ ip ที่เราต้องใช้ในการจัดการ interface ของ linux</p><ul><li>ดู interface ทั้งหมด = ip addr</li><li>ดูเฉพาะ interface eth1 = ip addr show dev eth1</li><li>เปิดใช้งาน interface eth1 = ip link set up eth1 #เปิดใช้งานก็ up ปิดใช้งานก็ down</li><li>ดู routing table = ip route show</li><li>ดู arp cache ว่ามี mac address อะไรบ้างใน broadcast domain เดียวกันที่เรียนรู้ไว้ = ip neigh</li></ul><p>ยากไป ?</p><p>ip a</p><p>ip r</p><p>ip n</p><p>ลองกันดู ง่ายๆ</p><p>จากภาพ network diagram ที่ผมโพสต์ไปก่อนหน้าด้านบน จะเห็นว่า linux router นี้จะรู้จัก 4 network ใน interface ของมันเอง ตามขั้นตอน เราก็จะใช้คำสั่ง</p><p><em>ip addr add 192.168.1.254/24 dev eth4</em></p><p><em>ip addr add 192.168.100.254/24 dev eth3</em></p><p><em>ip addr add 172.16.1.254/24 dev eth2</em></p><p><em>ip addr add 10.1.1.254/24 dev eth1</em></p><p>เพื่อเป็นการ เซท ip ให้แต่ละ interface ของ linux router เครื่องนี้</p><p><strong>แล้ว linux เครื่องนี้ จะรู้จัก network ทั้ง 4 วงนี้โดยอัตโนมัติหรือไม่ ?</strong></p><p>คำตอบ ผมจะ proof ให้ดูว่า “รู้จักเลย” ครับ ขั้นตอนแรกผมจะดูก่อนว่า linux ตัวนี้ kernel ใหม่หรือเก่า ส่วนตัวผมใช้เองก็รู้อยู่แล้ว จะใหม่เสมอ แต่ก็จะกดให้ดูด้วยคำสั่งพื้นฐานนี้ครับ</p><p>uname -a</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/988/1*2oU-KJTuQ6u3_sgkTnYwsA.png" /></figure><p>เป็น BlackArch Linux ครับ Based on Arch นะ</p><p>ขั้นตอนต่อมา ผมจะดูว่า interface ของ network มีเท่าไหร่ ดูทั้งหมดเลย ก็</p><p>ip a</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RweepJCW_KwuHj8hfLQSrA.png" /></figure><p>ถ้าไม่นับรวม loopback interface ก็จะมี = 4 interface พอดี แต่ชื่อ interface มันดูงงๆ (ชื่อมันคือ enp0s3 ตัว linux จะ สร้างขึ้นมาอัตโนมัติในตอนแรก) ผมจะเปลี่ยนชื่อให้เป็น eth1 — eth4 ตาม diagram ซึ่งก่อนจะเปลี่ยนชื่อ ผมจะต้อง down สถานะของ interface ลงก่อน เพราะตอนนี้จากคำสั่ง ip a จะเห็นว่าสถานะ (state) ของมัน UP อยู่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/925/1*M78pfzsksG78nwfgkkIj2g.png" /></figure><p>ทีนี้ก็เปลี่ยนชื่อได้ ด้วยคำสั่ง ip link set enp0s3 name eth1</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/923/1*wqP6XBSXPLue4Aq0lwfoSw.png" /></figure><p>จากนั้นก็ บรรจุ IP network แต่ละวง เข้าไปให้แต่ละ interface ครับ ขอยาดก๊อปปี้มาแปะให้ดูอีกทีนะฮะ</p><p><em>ip addr add 192.168.1.254/24 dev eth4</em></p><p><em>ip addr add 192.168.100.254/24 dev eth3</em></p><p><em>ip addr add 172.16.1.254/24 dev eth2</em></p><p><em>ip addr add 10.1.1.254/24 dev eth1</em></p><p>พ้าม พาม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/922/1*jdrDO3H5WIEoWWZhBfA-7g.png" /></figure><p>หลับกันอยู่ยังไม่ตื่น ก็ปลุกขึ้นมาให้ UP โดยทำตรงข้ามกับเมื่อกี้ครับ</p><p>ip link set up eth1</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1008/1*Pkmu3GalYaK8-CJTUp9Hzg.png" /></figure><p>หล่อเหลา !!</p><p>ดู routing table ยังไง ง่ายๆครับ ip r</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*o_-QfjVSctNJ54vxJY2t9w.png" /></figure><p>ลองอ่าน routing table ดู องค์ประกอบพื้นฐานของการ routing มันค่อนข้างครบ ได้แก่</p><ul><li>มีการระบุ entry ใน routing table ว่า เครื่องนี้ลง entry network ID ไหนไว้บ้าง CIDR อะไร หรือภาษา networker เขาพูดกันคือ อุปกรณ์ตัวนี้รู้จัก network วงไหนบ้าง</li><li>มี interface ที่จะให้ IP Packet วิ่งออกไป ในที่นี้คือ dev eth1–4 ต่างๆ</li><li>มีการระบุว่า ใน network แต่ละ network ใช้ protocol อะไรในการ routing ไปหากัน ในที่นี้คือใช้ kernel</li><li>มีการระบุว่า network id destination CIDR นั้นๆ ต้นทางที่จะไปสู่ network นั้นๆจะเป็น อะไร (src)</li></ul><p>เมื่อองค์ประกอบครบแล้ว ก็ต้องทดสอบว่าไปมาหาสู่กันได้จริงมั้ย ด้วย protocol ที่ใช้ตรวจสอบการ reachable ของปลายทางบน Layer 3 ก็คือ protocol : ICMP</p><p>โปรแกรมที่ใช้ ดังที่สุดใน protocol นี้ ก็คือคำสั่ง ping ต้อง ping ไปหาทุกๆ network ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/668/1*DA-hPnLe8rcblfE2UvMP-A.png" /></figure><p>มีการ reply มา 64 bytes ทุกพอร์ต เพราะฉะนั้นตอนนี้ทุกๆ interface ……….</p><ul><li>พร้อมแล้วในการ routing</li><li>Interface แต่ละ Interface ไม่ได้ bridge หากัน มันจึงอิสระจากกัน แปลว่าแต่ละ interface คือ 1 broadcast domain</li></ul><p>สิ่งที่เรายังขาดไปคืออะไร ลองทายกันดูดีมั้ยครับ ?………………………….</p><p>คือ Default Route นั่นเองครับ</p><p>ผมถึงได้เขียนไงครับว่า เรามีรูปแบบการสื่อสารสองแบบ คือรู้ว่าจะส่งไปทางไหน กับไม่รู้ว่าจะส่งไปเส้นทางไหน ซึ่งจริงๆแล้วคือการผลักภาระ ส่งต่อ (forward) ให้อุปกรณ์ Layer 3 ตัวต่อไปทำหน้าที่นี้ให้แทน</p><p>แล้ว Default route ควรจะเป็นอะไร ?</p><p>Default Route มันก็ง่ายในมุมนึงนั่นคือ “ปลายทางคือ network อะไรก็ได้ ที่เรารู้ว่ามันไม่อยู่ใน routing table” อะไรก็ได้ มันก็เลยกลายเป็น ip : 0.0.0.0/0 หมายถึงไม่ระบุ ip อะไรเลยนั่นเอง เราก็ต้องกำหนดว่าจะให้การสื่อสารที่จะไปนอกเหนือจาก 4 network นี้จะไปช่องไหน เพื่อส่งให้ไปยังอุปกรณ์ต่อไป เหมือน Router TOT บ้านผมที่มี default route อยู่ 1 entry ไงครับ</p><p><strong>เราไม่มี default route ได้มั้ย ?</strong></p><p>ได้ครับ มันขึ้นอยู่กับการใช้งานของเราไง มันไม่มีสูตรตายตัวอะไร แต่เราต้องตอบได้ ว่าทำไมต้องมี default route และทำไมเราต้องไม่มี และ default route เป็นการระบุเส้นทางที่ “ไม่เฉพาะเจาะจง” หรือพูดอีกมุมคือ การ match เพื่อพบเจอ network id ที่ตรงใน routing table นั้น cpu จะคำนวณ default route มาเป็นทางเลือกสุดท้าย</p><p>แต่ทุกคนในโลก คงไม่มีเงินซื้อ router ราคาเป็นล้านบาท มาไว้ที่บ้าน เพื่อบรรจุ ทุกๆ network id ลงไปใน routing table ใช่มั้ยล่ะครับ พวกเรามีเงินแค่ 2–300 บาท ก็ซื้อ router เชื่อมต่อกับ ISP ออกเนตไปหา network วงอื่นๆได้แล้ว default route จึงไม่ใช่เรื่องแย่อะไรครับ มันเป็นการแบ่งๆกันทำงาน แต่ถ้ามองอีกมุมนึง หากบ้านเรามีอุปกรณ์ประมาณ 40–60 เครื่อง เป็นโฮมออฟฟิศเล็กๆ ย่อมๆ วันๆออกเนต ดูยูทูป โหลดบิตกระจุยกระจาย มันก็ต้อง default route ซะส่วนมาก router 2–300 บาทอาจจะไม่พอ ไม่ใช่ว่า routing table entry ไม่พอนะ แต่ cpu มันสู้กำลัง packet in/out มาคำนวณ ไม่ไหว ก็ต้องทำ Firewall NAT ด้วย ต้อง cache pool Socket TCP/IP เอาไว้ เพื่อ map เครื่องตอนขาส่งและขารับ พอ packet วิ่งมากเกิน cache พวกนี้ เยอะเกิน RAM ก็เต็ม แฮ้งค์ไป , ตลาดจึงมี router หลายๆราคามาขาย นั่นแหละครับ</p><p>Linux Static Route แบบง่ายๆ</p><p>จากภาพ Diagram ด้านบนจะเห็นได้ว่า เรายังไม่ได้มี network วงอื่นเข้ามา ผมจะทำการเพิ่มเข้าไปอีกวงตามนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jFXw8-r1HkFrXgDs80hMuQ.png" /></figure><p>ผมเพิ่ม Router#3 ขึ้นมา ขออนุญาตตัดภาพด้านอื่นออก เพื่อจะได้เห็นภาพตรง Router#3 ชัดๆนะครับ</p><p>Router#3 ก็ทำหน้าที่ของมันเลยครับ เช่น มี interface ในการแบ่ง network มากกว่า 1 วง , มีการกำหนด IP Subnet CIDR ให้แต่ละ Interface ได้</p><p>ทีนี้จะทำยังไง ให้ Laptop#2 ที่ต่ออยู่กับ Linux Router ไปคุยกับ Laptop#4 ที่ต่ออยู่กับ Router#3 ได้ ?</p><p>เรามาค่อยๆ ทำความเข้าใจกันก่อน อันดับแรกสำคัญที่สุด คือ</p><p>IP Packet ที่วิ่งไปหา มันมีทั้ง วิ่งไป และ วิ่งกลับ มันเหมือนกับการรับ / ส่ง ข้อมูล (ขึ้นอยู่กับ APP) แต่ส่วนใหญ่จะต้องมีการรับและส่ง ผมจะติ๊ต่างว่า Laptop#2 เริ่มส่งก่อน ผมจะนิยามแบบเข้าใจง่ายๆว่า “ขาไป” จากนั้น Laptop#4 จะตอบกลับมา ผมก็จะนิยามง่ายๆเช่นกันว่า “ขากลับ” เพราะฉะนั้น จังหวะที่ Laptop#2 จะวิ่งไปหา Laptop#4 อุปกรณ์ Gateway ก็คือ Linux Router ต้องรู้จัก Network ID ของ Laptop#4 และเมื่อขากลับ Gateway ของ Laptop#4 ก็ต้องรู้จัก Network ID ของ Laptop#2 เช่นเดียวกัน</p><p>แปลว่า ต้องมีกระบวนการสักอย่าง ให้ Router ทั้ง 2 ฝั่งรู้จัก Network ของอีกฝั่ง</p><p>มันจึงแบ่งเป็นวิธีใหญ่ๆ 2 วิธี อยู่ในทุกตำรา ทุกเว็บไซต์ อ่านจนเอียน คือ</p><p>Static Route และ Dynamic Route</p><p>แปลตามตัว ง่ายมาก ก็ Static คือเราเขียนเองด้วยมือ ส่วน Dynamic คือ Router มันมีชุดโปรแกรมให้มันรู้จัก Network อีกฝั่งหนึ่งได้อัตโนมัติ จะด้วยวิธีอะไรก็แล้วแต่ แต่ไม่ใช่คนทำทั้งหมดอะ เอาง่ายๆ ซึ่งสำหรับบทความวันนี้ ผมอยากให้ concept ว่า Linux มัน routing ได้อย่างไร เพราะฉะนั้นก็จะเขียนแค่ Static Route นะครับ เมื่อเป็นเช่นนั้นเราก็เลยต้องบอก Linux Router ว่า ต้องรู้จัก Network ID วงนี้นะ ส่วนจะไป Network ID ด้วยเส้นทางไหน นั่นอีกเรื่องนึงครับ</p><p>รูปที่ผมเขียน Diagram มันก็ต้องมีการทดสอบจริงๆเพื่อ proof สินะครับ แต่อนิจจา ด้วยความยากจนข้นแค้น ผมก็จะใช้วิธีจำลอง Lab ขึ้นมา เพื่อประหยัดเงินไว้กินเบียร์น่าจะดีกว่า เอาละ ผมก็เลยจัดตามกำลังทรัพย์ของผมโดยไม่ต้องซื้อของอะไรก็แล้วกันนะครับ ก็จำลองด้วยโปรแกรม GNS3 นั่นเอง รายละเอียดการใช้งาน ผมก็จะ</p><p>Laptop ต่างๆจะถูกแทนที่ด้วย PC</p><p>Router#2 — คือ Mikrotik 2 Port</p><p>รูป Lab ที่พร้อมจะทดสอบบน GNS3 ก็จะกลายเป็นแบบนี้ครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pj5x7GlzuH6VvfMlmM7UOQ.png" /></figure><p>ตรงกลาง Hostname คือ LinuxRouter1 นะครับ เอาล่ะเรามาค่อยๆดูกัน</p><p><strong>เป้าหมายของเรา คือ PC1,PC2,PC3 จะต้องไปสื่อสารกับ PC4 ให้ได้</strong></p><p>ถ้ามองภาพไวๆ เราก็จะเห็นว่า ไอ้ PC ทั้ง 3 เครื่องถ้ามันจะไปหา PC4 ได้ มันก็ต้องฝากภาระการทำ routing ที่ LinuxRouter1</p><p>การ proof ว่าจะสื่อสารได้ เราจะต้องใช้ ping ให้สามารถหากันเจอ ก็ถือว่าจบขั้นตอน มาเริ่มขึ้นตอนอย่างช้าๆ อย่างละเอียด ค่อยๆไปกัน</p><p><em>ขั้นตอนที่ 1 เครื่องลูกข่ายทุกเครื่อง set IP ตามแบบก่อน ตั้งแต่ PC1-PC4</em></p><p>และใส่ gateway เป็น ip ของ linux router เพื่อเป็นประตูทางออกไปยัง network อื่นๆ ถ้าไม่ระบุ gateway เครื่องก็จะไม่ถูกกำหนดประตูที่จะวิ่งออกไป จะรู้จักแต่ network ของตัวเอง network id วงตัวเองคืออะไร ? อย่าลืมน้า พื้นฐานมันสำคัญ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/874/1*zrV8_NpUwpG6S9JPZU5kjA.png" /></figure><p>ตัวอย่างการ set IP ของ PC2 สังเกตมั้ยว่าผมระบุ Gateway ด้วย ประตูที่จะไป network อื่นๆคือ ขา interface ขานึงของ LinuxRouter1 นั่นเองครับ ซึ่ง GNS3 มีเครื่องมือชื่อ Solar-Putty มาให้เราใช้ terminal เข้าไปยัง end device พวกนี้ได้ง่าย ก็ทำให้ครบนะครับ พอเราเซท IP ให้กับ End device ทุกเครื่องเสร็จแล้ว เราจะมาจัดการ LinuxRouter1 ที่มีประตูหลายบาน หรือทำหน้าที่เป็น Router นี่แหละครับ</p><p><em>ขั้นตอนที่ 2 เปลี่ยนชื่อ Interface , บรรจุ IP/CIDR</em></p><p>ผมทำการคลิกขวา Start จากนั้นเข้า Console เพื่อ Shell Access ก็จัดการเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/388/1*nza-kECG0-sutUuBQFRacQ.png" /></figure><p>จากแบบนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/751/1*hKKUJc1ypumfW390w4gv2w.png" /></figure><p>ผมก็ลงมือทำ ให้กลายเป็น แบบนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/814/1*XvosmvEAa6c4MZt2c51geQ.png" /></figure><p>อย่าเพิ่งใจร้อน สังเกตดูว่า ผมทำอะไร ทำไมผมพิมพ์ ip a เหมือนกันแต่ค่าที่ได้ต่างกัน</p><p>ติ๊ต่างว่า รู้แล้ว ว่าผมทำอะไรลงไปบ้าง ถ้าไม่รู้ก็อ่านดูข้างบน ไปขั้นต่อไปเลยนะครับ</p><p><em>ขั้นตอนที่ 3 พิสูจน์ให้ได้ว่า LinuxRouter1 รู้จักเครื่องปลายทางทุกๆ node จริงมั้ย</em></p><p>วิธีการคือใช้ LinuxRouter1 ทำการ ping ไปทุกๆ end devices ตามที่เราเขียนแบบไว้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/530/1*xfvGO-OsoZVJjkJoRi0AFg.png" /></figure><p>ปรากฎว่า ping ได้หมดทุก node นั่นเป็นเพราะทุกอย่างเราทำถูกต้อง คือ Logical Address (IP) อยู่ใน Subnet เดียวกัน , สายเชื่อมต่อถึงกัน</p><p><em>ขั้นตอนที่ 4 พิสูจน์ให้ได้ว่า PC1,PC2,PC3 คุยกันได้ผ่าน LinuxRouter1</em></p><p>วิธีการคือ ping ข้าม Network ไปเลยจาก End Device</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/329/1*QDtCxi_DLL4l_wHVZe6byw.png" /></figure><p>จากรูปผมพยายาม ใช้ PC2 ทำการ ping ไปยัง PC1 ซึ่งอยู่คนละ Network ID กัน และผมคาดหวังว่า Linux Router มันจะทำงานให้ผม นั่นคือการ Forward IP Packet</p><p>แต่ผมก็เสียใจ ไม่สามารถ ping สำเร็จ ขึ้น timeout</p><p>สาเหตุมาจากอะไร ????????</p><p>ทายกันเร็ว มีเฉลยในข้างบนๆๆ</p><blockquote>คำตอบก็คือ = ใน LinuxRouter1 ผมยังไม่ได้ให้มัน enable forward ipv4 นั่นเอง</blockquote><p>ไปตรวจดูกันซิ ใน config ปัจจุบันเป็นอย่างที่ว่าไว้มั้ย ?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/439/1*4AT78a33_55HIme76sQ6ag.png" /></figure><p>มีค่าเป็น 0 จริงๆด้วย ก็แปลว่า Disabled ไว้ แบบนี้ก็ forward ip packet ไม่ได้ ต้องทำการแก้ไข ให้ enable ขึ้นมาเสีย เปลี่ยนจาก 0 เป็น 1</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/617/1*KKsgEY1SstRKmo-g0UFwIg.png" /></figure><p>ทำการลบคอมเม้น นั่นก็คือ ลบเครื่องหมาย # ออกไป</p><p>แล้วผมก็แก้ไขที่ไฟล์ ใน proc ด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/684/1*-FBqU8yjq8AKrFBHiXtXUg.png" /></figure><p>สั่ง sysctl -p</p><p>ข้ามมาดูอุปกรณ์ router กันก่อนครับ ใน Router2 ซึ่งเป็น Mikrotik RouterOS เวอร์ชั่น 6.47</p><p>มันไม่ใช่ End Device ธรรมดา แต่มันเป็น Router สังเกตุว่า หากผมลองใช้ PC2 ทำการ ping ไปหา Router2 จะ ping ไม่ได้</p><p>เพราะทั้ง 2 ฝ่าย รู้จักแต่ Gateway ตัวเอง แต่ไม่รู้จัก Network Destination ซึ่งกันและกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/304/1*MxKLI0cmOG8mNLk8hUQzHg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*UZl2ucFeuXzIGKejlMVrOw.png" /></figure><p>ใน routing table ของ router 2 รู้จักแค่ 2 Network ID เอง ก็คือ 2 ขาของมัน</p><p>ผมจึงต้องทำการให้มันเรียนรู้ทุกๆ Network ในแบบ ก็ทำการทยอยเพิ่ม Entry เข้าไปแบบ Static</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/738/1*_mJbJFPFJCw32FPjXGu-iA.png" /></figure><p>ตามภาพบนครับ หลังจากที่ผม add routing entry เข้าไปให้มันรู้จัก network วงอื่นๆ ด้วยคำสั่ง ip route add แล้วก็ใส่ network id ลงไป จนครบ จะเห็นว่า ping ไปได้หมดเลย <strong>แต่มันคือการ ping จากตัว Router2 นะจ๊ะ ไม่ใช่จาก PC4 เน้นเลยนะอันนี้ เน้น</strong></p><p>ฝั่ง TOTRouter ผมก็ต้องทำเช่นกัน จากรูปคือผมพิมพ์คำสั่ง add static routing entry เสร็จหมดทุก network ID แล้ว ผมก็โชว์ routing table เลย mikrotik จะพิมพ์ว่า ip route print</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/672/1*F_uG3RWeIpIG3imTe8H7WQ.png" /></figure><p>แต่ว่า หากเอา TOTRouter หรือ PC1,PC2,PC3 พยายาม ping ไปหา PC4 คือ IP : 107.9.122.50 นั้น จะไม่สามารถ ping ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/717/1*s1JF2HQAI91Lxmuauwh3ww.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/935/1*mGGsm4Rmo70xB0S7HbIczA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/916/1*MX0dy3qjFcvfueRo5Bglcg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/892/1*Dsf0GJ6F0EBZN2xvcIsOZQ.png" /></figure><p>จะเห็นว่าจะขึ้น Destination network unreachable ทั้งหมด</p><p><strong>สาเหตุเกิดจากอะไร ??</strong></p><p>พวกเราส่ง IP Packet ไปหา LinuxRouter1 หมดแล้ว แต่ LinuxRouter1 นี้ต้องแบกภาระ routing table ให้กับ network ปลายทางแก่เรา พูดให้ชัดคือ “ม้นต้องรู้จักปลายทาง(เฟ้ย)”</p><p>การทำ routing มันก็เลยเป็นอย่างที่ผมบอก ต้องทำทั้งขาไป และขากลับ</p><p>ขากลับ เป็นภาระของ Router2 นะครับที่จะต้องเรียนรู้ Network ID ต่างๆ ก็ลองเลื่อนขึ้นไปดู routing table จะเห็นว่า ผมเขียน static route ทุกๆ network destination ไว้หมดแล้ว</p><p><em>ขั้นตอนที่ 5 ขั้นตอนสุดท้าย เพิ่ม network destination ใน routing table ของ LinuxRouter1 ให้รู้จัก Network ID ของ PC4</em></p><p>คำสั่งที่สำคัญที่สุดคือ <strong>“เจ้า Linux เอ๋ย เจ้าจงเรียนรู้ network ID นี้ซะ และ Network ID นี้มันมีเส้นทางออกไปด้วยประตูนี้ ที่ข้ากำลังจะกำหนดให้นี่แหละ” พามมม พามม</strong></p><p><em>ip route add {NETWORK/MASK} via {GATEWAYIP}</em></p><p>พิมพ์จริงในบทความนี้คือ</p><p><em>ip route add 107.9.122.48/30 via 203.11.22.33</em></p><p>ที่ LinuxRouter1</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*qPq5MjYwN8CFNZgxa04dpg.png" /></figure><p>เมื่อพิมพ์ ip r ก็จะเป็นคำสั่ง แสดง routing table จะเห็นว่า มี 1 บรรทัดเพิ่มขึ้นมา ที่เราสั่งมันให้รู้จัก network 107.9.122.48/30 โดย การจะไป network นี้ได้ก็ต้องไปยัง gateway ซึ่งก็คือ 203.11.22.33 นั่นเอง</p><p>แน่นอน เมื่อทุกอย่างมันครบถ้วนแล้ว ทุกๆ PC1,PC2,PC3 ก็จะต้อง ping ไปหา PC4 ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/531/1*d95xzg7FAm7tlPujtPc5pA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/537/1*J1OCrrNnOIoZvJ3cxXrfEA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/536/1*iChIaUhZsDQ7oYoERijoEw.png" /></figure><p>หล่อเหลา !!!!!!!</p><p>จบกันไป routing หากันสำเร็จจนได้ ทั้ง Linux ทั้ง Mikrotik ครับผม</p><p>อย่าลืม Point สำคัญของเรื่องราว Static Route นะครับ คือ “เราจะต้องเขียนด้วยมือลงไปให้ ทั้งสองฝั่ง รู้จักซึ่งกันและกัน”</p><p>เหมือน Lab นี้</p><p>ขาไปมันไปได้ เพราะเขียน Entry ใน Router2 ให้รู้จัก Network ID ทุกๆ ID</p><p>ขากลับ มันกลับได้ เพราะเขียน Entry ใน LinuxRouter1 ให้รู้จัก Network ID ของ PC4 ปลายทางที่จะไปหา</p><p><em>Router ที่บ้านของเรา เราสามารถเขียน Network Destination ID ลงไปได้ เพื่อจะระบุขาไปในการส่งข้อมูล แต่เรามีสิทธิ์ เขียน Entry ของ Router อีกฝั่งในตอนขากลับหรือเปล่า ? ถ้าเราไม่มีสิทธิ์ มันก็ไม่มีความหมาย</em></p><p>หลายๆครั้งในหลายๆหนังสือ บทความ มักจะสอน Static Route / Dynamic route มากมาย แต่หัวใจสำคัญ “ที่เป็นส่วนประกอบหนึ่ง” คือ routing มันต้องทำทั้งไป และกลับ <strong>“แต่เราอย่าไปยึดติดภาพแบบนั้นมาก เพราะมันอาจจะไปและกลับคนละเส้นทางกันก็ได้ ซึ่งเส้นทางที่กว่าจะไปถึงปลายทางอาจจะต้องผ่าน router หลายตัว”</strong></p><p>ขึ้นอยู่กับ routing protocol ที่เลือกใช้</p><p>ขึ้นอยู่กับ ISP ที่เขาจัดให้เรา</p><p>แต่ถ้าหาก เราต้องดูแล Network ภายในเองล่ะ , เราต้องดูแลหลายๆ Network ID หลายๆ VLAN ที่ต้อง Routing เข้าหากันล่ะ ? นั่นแปลว่าเรามีสิทธิ์เข้าถึง ปรับแต่ง ตั้งค่า อุปกรณ์ Network ทุกๆตัวใช่มั้ย ? เราปรับแต่ง IP Address / Netmask ได้ทุกๆ Interface ของทุกๆอุปกรณ์มั้ย ? ถ้าเราทำได้ เราจะทำยังไงให้การสื่อสารมันสมบูรณ์นั่นแหละสิ่งนั้นมันก็คือคำตอบ ว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น</p><p>จบบทความนี้แล้ว ฝากกดแชร์ให้ด้วยครับ</p><p>ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและอ่านจบ หากมีอะไรติชม แนะนำ หรือตรงไหนผิดไป สามารถแจ้งมาได้ครับผม</p><p>ขอบคุณครับ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d6c705407bc6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>