<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by sgunduz on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by sgunduz on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@s-gunduz?source=rss-8cf70da1f43c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*8PWn2kfuTjpzctbSg_R6LQ.jpeg</url>
            <title>Stories by sgunduz on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@s-gunduz?source=rss-8cf70da1f43c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 19:15:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@s-gunduz/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Shine bright]]></title>
            <link>https://s-gunduz.medium.com/shine-bright-a140eb5c0be9?source=rss-8cf70da1f43c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a140eb5c0be9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[sgunduz]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Jul 2024 06:46:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-17T06:46:54.354Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>I was a chimney sweep. <br>Covered in soot. <br>In my mind, not a single thing remained <br>of what should be in a person. <br>My eyes, my eyes, my eyes… <br>Are these even eyes? <br>A chimney sweep, <br>what else could a chimney sweep be?</blockquote><blockquote>Once upon a time, <br>I loved a girl, <br>I loved a girl <br>but which girl I loved, <br>I don’t know.</blockquote><blockquote>Now, there are chimneys I haven’t cleaned. <br>Those chimneys are so black <br>that even my eyes would seem white beside them. <br>Those chimneys are so black <br>that I can’t tell when the sun rises. <br>Those chimneys are so black <br>that I forgot to clean the chimneys. <br>There was a girl, but, <br>because I cleaned all the chimneys, she vanished too. <br>I can’t remember her.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a140eb5c0be9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Deneme-1]]></title>
            <link>https://s-gunduz.medium.com/deneme-1-cbcd93189401?source=rss-8cf70da1f43c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cbcd93189401</guid>
            <dc:creator><![CDATA[sgunduz]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Jul 2024 06:37:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-17T06:37:59.833Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Perhaps the happiest people are chimney sweeps they are in such narrow, dark, black places that they must keep their hearts wide, strong and bright they consider this their duty.</blockquote><blockquote>Chimney sweeps not only love others they are also loved by others because they are too happy to think of everyone and too happy to be thought of by everyone.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cbcd93189401" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Koleksiyoncunun kabusu]]></title>
            <link>https://s-gunduz.medium.com/koleksiyoncunun-kabusu-2196ea5cf0e8?source=rss-8cf70da1f43c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2196ea5cf0e8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[sgunduz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 Feb 2021 15:00:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-21T15:00:26.685Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>dün gece sabaha kadar okudum okudum okudum. elimden bırakamadım koleksiyoncuyu. kurgusu oldukça tahmin edilebilir, daha önce birkaç dizide filmde rastladığım olaylardan oluşuyordu. peki beni sürükleyen neydi? öfke, anlama çabası, iktidar sahibi ve köle arasındaki ikili delilik? henüz ismini ayıramadığım bir duygu beni uyanık tuttu. okuduysanız anımsamanız mümkün orta halli yaşamıyla belediye memuru olan, kelebek koleksiyoncusu F. bir gün yüklü bir piyango kazanır. hani derler ya o günden sonra hiçbir şey aynı kalmaz diye… vurguladığı budur: parası ve imkanı olan her insan (erkek) onun yaptığını yapardı, neler neler yapardı hem de. ama o yapabileceklerini yapmamayı seçtiği için kendini “onurlu” ve “saygıdeğer” görüyordu. ona göre güzel ve hayranlık uyandırıcı her varlık sahip olunmayı ve hapsedilmeyi beklemeliydi, şaşırmamalıydı buna.</p><p>F. yaklaşık iki sene sessiz sedasız takip ettiği, hakkında sevgi dolu hayaller kurduğu M. ile normal insanların yaptığı gibi tanışabileceğini hiç düşünmedi. çünkü o, M.nin etrafındaki diğer snoplardan farklıydı ve onunla aynı “sınıf”ın insanı değildi. eğer kendisiyle biraz zaman geçirebilseydi, ona olan sevgisini anlatacaktı, en önemlisi kendisini tanıtacaktı. birini tanımaya başladığınızda bir süre sonra doğan yakınlığa güveniyordu. sonuçta onu zorla alıkoymuş olabilirdi, ama odasına seveceği kitapları almış, resim yapabilmesi için boyaları tuvalleri hazırlamıştı. her gün onun sevdiği pahalı havyar ve taze sebze-meyveyi almayı hiç ihmal etmemişti. tutsak tutulduğu mahzende mahremiyetine saygı duyuyor, kapıyı çaldıktan ancak on dakika sonra içeri giriyordu.</p><p>sürüp giden günler insana birini sevmek ile kendini sevmek arasındaki çizginin ne kadar ince, bulanık olduğunu düşünmeye itiyor. bir güzelliği sessizce takdir etmek insan soyunun adeti olmuş muydu? ona ulaşmak, dokunmak da yetmiyordu bir süre sonra. insan ona sahip olacak, üzerinde gücü olacaktı. en önemlisi de o güzellik “kimin efendi olduğunu bilecekti”. arzu nesnesi halini alan güzellik sahibi geçtiği gizli takip, taciz, alıkonma, sahip olunma yolunun sonunda soldurulma pahasına da vazgeçilecek değildi. M. in ölümü ile biten yolculukta yine de F. için bir toz kadar “aşık” diyebilecek olan varsa onun bir köleyi gömmekten dönerken gözüne kestirdiği ikinci M.i hatırlamalı. insanın bencil ve sapkın tutkularını aşk adı arkasına saklamaya meylinden olsa gerek bu hikayeden romantik bir duygu yakalamak bile mümkün.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2196ea5cf0e8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[baudrillard’ın tüketim toplumu üzerine notlar]]></title>
            <link>https://s-gunduz.medium.com/baudrillard%C4%B1n-t%C3%BCketim-toplumu-%C3%BCzerine-notlar-317d80e216cf?source=rss-8cf70da1f43c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/317d80e216cf</guid>
            <category><![CDATA[baudrillard]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-i̇ncelemesi]]></category>
            <category><![CDATA[notlar]]></category>
            <category><![CDATA[tüketim-toplumu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sgunduz]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 Jan 2021 20:14:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-24T20:14:22.156Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r4sk6BIK2mvjW1G59eEwmA.jpeg" /></figure><p>Bu kitap kendini hipergerçekliğin içinde bulan, günden güne kaybolan, kayboluşun öznesi ve izleyeni olan insan için…</p><p>Yazıda sırasıyla bolluk, nesnelerin ekolojik niteliği, reklamlar, birikmenin iktidarı, türdeşleştirme-avm, medya, aşırı tüketim, mutluluk-toplumsal eşitlik ve tüketme konuları üzerinde duracağım.</p><p>Bolluk &gt; bu kitapta çokça üzerinde durulan “bolluk” ile başlamak istiyorum. yazara göre gerçek bolluğu sadece avcı-toplayıcılar görmüştür. bizler ise bolluğun göstergelerine sahibizdir. ilkel değiş-tokuş; toplumsal zenginliği artırırken bizim “farklılaştırıcı” toplumumuzda her şey diğerine göre ‘göreceleştirildiği’ için bireysel yoksunluğu artırır. nesnelerin farklılaştırıcılığına dayanan mantığımız bizi lüks ve gösterişsel bir kıtlığa itmektedir.</p><p>Nesnelerin Ekolojik Niteliği &gt; (*) nesneler ekolojik bir nitelik kazanarak insanı çevreledi ve güçlüğe soktu: aynı fiziksel ihtiyaçlarımız gibi… insan bunların insan ürünü olduğunu unuttu. sanki bir sarmaşık, bir yağmur gibi Tanrı’dan gelen ve bu sayede de “bolluk” içinde süren şeyler olarak algılanmaya başlandı nesneler. kısaca nesneler evreni yeniden bulunmuş bir doğa taklidi yapıyor.</p><p>Nesnelerin Sunumu &amp; Reklam &gt;nesneler, işlevler ve tanımlı ihtiyaçlardan kopmuştur. çünkü artık prestij rolü oynarlar. reklamlar insana tek başına seslenmez, onu farklılaştırıcı ilişkisinde ele alır. reklamlar tüketiiyi farklılaştırır ve aynı farklara sahip gruplar içinde birleştirir. en rasyonel ihtiyaçlar bile (eğitim, spor) gerçek anlamından koparılıp büyümenin neden olduğu ihtiyaçlarla anlamlandırılır. bu noktada sadece tüketim değil ihtiyaçların da bir gruptan diğerine geçtiğini görürüz. bu geçişkenlikte reklamlar sabitlemeyi önleyicidir. bu durumda tüketicinin özerkliğinden söz edilemez. çünkü reklamların bir diğer işlevi de ihtiyaçların koşullandırılmasıdır. insan, tüketmeye yöneltilebilmek için bir bilim nesnesi haline getirilir.</p><p>Birikmenin İktidarı&gt; birikmenin ürünlerin toplamından daha büyük, daha başka bir şey olduğu üzerinde duruluyor. birikme düz bir istifleme işi değildir; takımlar ya da kategoriler şeklinde gerçekleşir. burada nesneler bağlamlarıyla sunulur ve tüketici aslında nesneye değil bağlama yönelir. insanların nesnelerin refere ettiği bütün için parçalara sahip olmak istemesi de önemli bir vurgu kitapta. bu tür bir alımı “satın alma çılgınlığı” olarak niteleyemeyeceğimizi bunun mantıksal bir alım olduğunu vurguluyor yazar. metaların avmlerde genel bir takımın öğelerine dönüştüğü ifade ediliyor. bununla bağlantılı olarak avmler insanların nesnelerle flört ettiği yerler olarak geçiyor. ayrıca avmler kültürü kültürelleştiren bir etmen olarak ele alınıyor. burada kültürleşme; alışveriş yapma, sinemaya gitme, cafede oturma gibi çoklu işlevli bir yaşam alanı olan avmde gerçekleşiyor. nesneler bir ambiyans yaratıyor. insanların birbirinden uzaklaşması da “çevre” ve “ambiyans” kavramlarının rağbete kavuşmasının sebebi olarak ele alınıyor.</p><p>Türdeşleştirme &amp; Avm&gt; avmlerin bir önemli işlevi de bir sanat galerisi ile magazin dergilerini aynılaştırmasıdır. bunlar belki de geleceğin kentleridirler. bu kentlerde her zaman ilkbahardır. 7/24 aydınlıktır, sonsuz bir platform sunar; sigorta işlemlerini hallettikten sonra havuza girebildiğimiz yerlerdir. avmler; gerginliklerin giderilmesiyle tanımlanan soyut bir mutluluk sunar. bu yönüyle avm doğa- iş ve kültür gibi ayrık öğeleri iklimlendirerek türdeşleştirir. türdeşleştirme işini tüketimden daha etkin şekilde yapansa okuldur (bu kurumu bourdieu ile daha sonra ele alacağım). türdeşleştirme ile anlam kaybolur; çünkü anlamın oluşumunu sağlayan çelişki figürleri, metaforlar artık mümkün değildir; simgesel işlev böylece kaybolur. sadece ebedi bir ambiyans kalır.</p><p>Medya &amp; Tv &amp; Toplum&gt; tv imgelerin tüketiminde rol oynar. kullandığımız araçların “teknik köle”lerden kentsel menkullere dönüşmesi önemli bir vurgudur. bu dönüşümün ve genel olarak tüketimin medya aracılığıyla yüceltilmesi de kitabın ana konularından. yazara göre tüketim nesneleri imgenin etkisiyle ele geçirilmiştir. bundandır ki nesneler emeğin, üretim sürecinin bir sonucu olarak görülmez. bu (*) noktasındaki nesnelerin ekolojik nitelik kazanması durumu ile bağlantılıdır. bolluk, doğanın bir lütfu olarak algılanır. tüketim toplumunda insanlar göstergelere sığınır, onlarla beslenir. gerçek; göstergelerin uzaklığından tüketilir. bu durum bizi gerçeklikten uzaklaştırırken fantezilerin tüketimine yol açar. tüketim toplumunu üçüncü sayfa haberleri belirler. medya bize gerçeği değil, gerçekliğin baş döndürücülüğünü verir. haberleri izleyen insanlar ‘orada olmadan orada olur’ … bu fantezidir.</p><p>bu toplumda kişiler dünyaya adanmış bir ilgi duymaz; merak eder. kişiler dünyayı bilmez; yanlış bilir. bu ikisi tüketim toplumunu karakterize eder. tüketim toplumunda insanlar göstergeleri her yerde ve açgözlü şekilde tüketir. gündelik yaşam tüketimin gerçekleştiği yerdir. bu, onu bir yorumlama sistemine dönüştürür. gündelik olmak, tüketilen şiddetle yüceltilir. gündeliklik, olay ve şiddet ister ama tv’den. tv, zalimliği samimi ve sıcak halde sunar. bu durumu arzu stratejicileri olarak adlandıran baudrilliard insanın edilginliğin verdiği suçluluk duygusundan ‘dramlaştırma’ ile arındığını söyler (= müge anlı). medya aşırı yaşamları yüceltir. özel alandaki dinginlik ancak medyadaki tehditler ve aşırılıklarla “kurtarılmış değer” olarak görülür. bunun için dış dünyanın tehdit ve insandışılığı gereklidir.</p><p>tüketim toplumunu zenginliğin hızlı üretimi ile bağlantılı ortaya çıkan istihdamın yetersizliği, güzensizlik hissi gibi psikolojik yüklerle karşı karşıya kalır. baudrillard buna; tüketim toplumunun bedeli kendisinin neden oluğu genelleşmiş güvensizlik duygusudur der. enflasyonist baskılar ve hızlı büyümenin bazı kesimleri “kendi kaderine bırakırken” hayatta kalanların “kendilerini tüketen bir çabayla” bunu başardığını söyler.</p><p>Aşırı Tüketim&gt; toplum da birey de sadece var olmadığını, yaşadığını, ancak aşırı bir tüketim ile hisseder. aristokrat sınıfın faydasız müsriflik ile sınıfsal üstünlüğünü tatmin etmesi üzerinde sıklıkla durulan bir konu. bu konunun ele alındığı bağlam da çok önemli: insanın “doğal” ihtiyaçlarla sınırlı kalmasının onu hayvanlaştırdığı; fazladan (lüzumsuz) bir şeylere insan olmak için ihtiyaç duyulduğu vurgulanır. “önemli olan”ın her zaman “zorunlu olan”ın ötesinde olduğu kabulü bu ihtiyacı yaratır. öyle ki bir şeyin değere dönüşmesi için zorunluluktan çıkması ve bolluğu içermesi gerekir.</p><p>Mutluluk ve Toplumsal Eşit(siz)lik&gt; yazara göre mutluluğun doğal bir ihtiyaç olduğu yanılsamadır. kitapta mutluluk toplumsal eşitlik söylemiyle bağdaşlaştırılır. mutluluğun nesne, gösterge ve konfor ile ölçülebilir kılınması onu “eşitlik” aracı olmaya uygun hale getirir. ekonomik toplumsal eşitsizlik ancak zenginliğin içerdiği iktidar-haz-prestij gibi temel avantajlar artık sağlanamadığında ortadan kalkar. yani toplumsal hakların ortaya çıkışı bu unsurların ayırt edici göstergeler ve sınıfsal ayrıcalık düzeyine geçtiğini gösterir. “temiz hava hakkının” temiz havanın artık herkesin ulaşabileceği bir şey olmaktan çıktığı zaman kavramsallaşması gibi.</p><p>Tüketim&gt; tüketme, belirli bir iletişim türünü güvenceye aldığı için toplumsal olgu niteliğini alır. bireylere toplumsal saygınlığın bir ölçütü olarak tüketimin düzeyi sunulur. yaygın tüketim, nesneler “daha az sınıf belirticisi” haline gelince ayırt edici ölçüt olarak değer kaybeder. ayrıca tüketim “içsel hazzı” dışlar çünkü onu ölçemez.</p><p>… devam edebilir …</p><p>(bu yazıya kasıtlı olarak bir sonuç yazmadım. insanın her şeye bir sonuç bir bitiş yazma arzusuna direniyorum)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=317d80e216cf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>