<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sahraa Karimi / صحرا کریمی on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sahraa Karimi / صحرا کریمی on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*EcpNvEiG9CfnWhJ6.jpg</url>
            <title>Stories by Sahraa Karimi / صحرا کریمی on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 21:12:51 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sahraakarimi_1364/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[فتحه...]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D9%81%D8%AA%D8%AD%D9%87-f60580d4feef?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f60580d4feef</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 01 Nov 2025 16:50:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-01T16:51:37.077Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>… تملک را دوست ندارم… این واژه را، حتی چیدمانش را دوست ندارم؛ آن لام که تقلا کرده بود خودش را به آخر برساند، اما گویی گیر مانده باشد میانِ میم و کاف… گاه عجیب مرا به خنده وا می دارد. گاهی حتی قاه قاه می خندم؛ خنده هایم بعد بال می کشند و می چسبند به سقف مغزم… آویزان تلو تلو می خورند؛… ت، تپش و تبسم توأمان… تِر تِر تِر… که این ت که به تملک می چسبد نه تپشی می شود و نه تبسمی. بی هیچ واسطه ای می شود تَب. و این فتحه که خودش را به اجبار آن بالا، مثل بختکی نگه می دارد تا هویتی کمآیی کند؛ آه از این بختک های آویزان که هر فرصتی را غنیمت شمرده، غارت کرده. و هیچ غیظی خودش را نمایان نمی کند از این غارتگری! ها ها ها… اوف… تَفت… تُف و این لامِ اسیر.</p><p>تملک. تِ … تَ… تُ… تا… تو… تی…. فتحه خودش را کش و قوی می دهد تا رانده نشود، پس زده نشود، جایگزین نشود… شوررررررررر…. شبانه های بیزار… بییییییر… برقِ چشمِ آهو…. و همه چیز را آن فتحه و آن. آویزانی تو گویی بی معنا می کند… بختک… رسوا… اضافه… مازاد…. ها ها ها… بر باد رفت؛ تَمَلُکْ را دوست ندارم…. فتحه ها را به دار باید آویخت تا لام رها شود و کاف به کفِ کفایتِ کهنگیِ کژ کردارِ فتحه تُف بیندازد. تُف. پوف… بوق. کرنا. ناجوها فریاد می کشند.</p><p>‏میم و آغاز مور مور مور کردنِ زخم آن سوی پیشانیِ مرگ… و میم و مُردن و فتحه که توان نه ایستایی دارد و نه آویزانی و نه وسوسه همآغوشی با بختکی را.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f60580d4feef" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[تبِ سرد...]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D8%AA%D8%A8%D9%90-%D8%B3%D8%B1%D8%AF-2ab142fb6f13?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2ab142fb6f13</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Oct 2025 06:51:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-28T06:51:08.062Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>حسِ خُنکی دارد؛ گویی فقط برای لحظه ای یک قسمتی، از پیشانی ات سَرد و خُنک می شود. یک تَبِ سرد. و این خُنکا از کَمرگاهت عبور می کند و تو با تمام تار و پود وجودت حس اش می کنی.</p><p>‏در طی روز، حتی یک روزِ بی معنایِ آویزانِ از هفته و ماه و سالی؛ درست زمانی که کنجی را می یابی تا برای ثانیه ای از همه چیز خود را بگیری، حتی از خود لحظه و ثانیه و در هیچ و تهیْ و لایتناهیِ پوچِ. یک کوتاهی نارس، چشم بر هم بگذاری، این یک لا مکانی و لازمانی توأمان؛ دچارِ این تب سرد می شوی. گُنگ است این لحظه- تجربه! و توأمان است هم اندوه و هم شادی و خلاء. و حیرانیِ اینکه چگونه بپذیری اش و تعبیرش کنی و آیا به منطقی وصلش کنی و یا به حسی… و این غایت- گم شده گیِ این تبِ سرد.</p><p>‏میان روز، وسط آفتاب، یا در هنگامِ سردِی جان سوزِ نامنتظری ای در پاییز! اما دچارش می شوی، دچارِ تبی سَرد که خنکایش از کمرگاهت عبور می کند و بعد چون درختی در تمام وجودت ریشه می دواند! ریشه ای که دست می اندازد به سویِ نگاهت، به مکثِ قلبت و به پچ پجِ مغزت و لبهایت که زمزمه می کنند هزیانهایِ ذهنی را، که شاید دیگر هیچ سوالی برای پرسیدن ندارد؛ تا تقلا کند در نمایشِ ابتذالِ داناییِ تزیینیِ شعورِ آدمیان اطرافش، این دو پایانِ متحرکِ شرور، سهمی بگیرد هر چند کوچک.</p><p>‏تبِ سَرد؛ تب داریِ لحظه و سراسیمه گیِ بیماری که بیماری ندارد بیمار.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2ab142fb6f13" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[بیست سالگی...]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D8%A8%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%DB%8C-0b1cfed458bf?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0b1cfed458bf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Oct 2025 06:49:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-28T06:49:26.146Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>بیست ساله که باشی، می پنداری و تمام هورمون های احساسی و عاطفی ات هم، در تلقین این پندار سماجت می کنند، که خوشبختی یعنی خواندن یا شنیدن و یا بیرون آمدن جمله ای از دهان مردی که بگوید: دوستت دارم! و تو شبها و روزها و شاید تمام دوره بیست ساله گی ات را فدای همان جمله کنی و انبوهِ خیال پردازی ها، کاش ها، تمناها، اندوه ها و مسرت های آن سالهایت را در یک هوسی، قمار زنی که بُردش حتی روزی می شود بزرگترین باخت زندگی ات.</p><p>‏بیست سالگی با تمام فریبنده گی اش، با تمام طنازی اش برای دختری محصور در میان توهمِ خوشبختی، یعنی انتهای ساده لوحی و خود خواسته خود را در چمبره این ساده لوحی اسیر کردن.</p><p>‏به این اندیشیده بودم که در بیست سالگی، آن بخشی از مغز که باید منطقی و عقلانی و عاقلانه تصمیم بگیرد، دقیقا در چه وضعیتی است که کاملا ناکارا، منفعل و در نهایت در تنبلیِ عمیقی برای هر فهمی فرو می رود؛ چنان فرو رفتگی ای که مجال میدهد به هورمون های هوس که جولان دهند کاش ها و رویاهایشان را در غیر منطقی ترین و ناعقلانی ترین نمایشِ احساس.</p><p>‏در بیست سالگی، عاشق شدن یعنی بلاهت؛ بلاهتی که تزیین شده با رویاهایی رنگی رنگی، و تصور و توهم؛ اینکه آفتاب همیشه خواهد تابید و در آسمان ابری سیاه هرگز نمودار نخواهد شد؛ و پندار اینکه خاص ترینی برای تجربه این نابِ همیشه نایاب. و به هر دری می زنی تا آن حباب را نبینی.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0b1cfed458bf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[زنِ فال گیر...]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D8%B2%D9%86%D9%90-%D9%81%D8%A7%D9%84-%DA%AF%DB%8C%D8%B1-dea5266d4a2b?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dea5266d4a2b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Oct 2025 06:47:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-28T06:51:51.810Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‏زن فال بین که خال بزرگی روی گونه راستش داشت، مستقیم به چشمانم نگاه کرده بود. تقریبا یک ساعتی می شد که آمده بود به خوابگاه ما. البته به خواست خودش نیامده بود. زینب دختر هم خوابگاهی ما، که اعتقاد عمیقی به فال بینی داشت، او را در خیابان در مرکز شهر چند روز پیش دیده بود؛ ماجرا را به خدیجه هم اتاقی اش تعریف کرده بود که چطور فال بین با دقت کف دستش را خوانده بود و گفته بود که زندگی بسیار خوبی با مردی که دوست دارد، در انتظارش است. زینب از اینکه آینده ای خوب در انتظارش است، آنقدر ذوق زده شده بود که تصمیم گرفت به قیمت ریسک کردن اینکه نگهبان خوابگاه شاید متوجه شود، و به حراست نام او را بدهد، و حراست از او سوال های نا مرتبط با اصل ماجرا بپرسد؛ زن فالگیر را پنهانی سر ظهر، که نگهبان رفته بود برای نماز خواندن، آورده بود به اتاق خودش و بعد خبر اینکه زن فال گیری در اتاق زینب است، حتی به گوش من هم رسید که سعی داشتم آن روز، برای چند ساعتی در کنج خودم تنها باشم و پتو را آنقدر دور خود پیچیده بودم و پنهان کرده بودم خودم را؛ که خدیجه باید تقلای زیادی می کرد تا مرا مجاب کند از درون آن پنهانی بیرون بخزم.‏</p><p>زن فالگیر گفت: پشت پایت را نشان بده. پرسیده بودم: برای خواندن فال مگر خط های کف دست را نمی بینند؟ و زن فالگیر فقط تکرار کرد که پشت پایت را نشان بده. پشت پایم را نشان داده بودم و. فالگیر با دستان زبرش پاشنه پای چپم را چنان با دقت نگاه کرد، تو گویی بزرگترین راز زندگی مرا می خواهد کشف کند. بعد از مکثی طولانی گفت: راههای زیادی خواهی رفت، به مکان ها و شهرهای دوری سفر خواهی کرد، جهان را بسیار خواهی گشت و هرگز فرزندی نخواهی داشت.</p><p>‏من فقط خندیده بودم و با خود زمزمه کرده بودم: من و سفر… من اصلا سفر کردن را دوست ندارم…. من درس هایم را خواهم خواند، ازدواج خواهم کرد، بهترین مادر دنیا خواهم شد، و در همین محله کوچک مان خواهم ماند و هیچ کجا هم نخواهم رفت.</p><p>‏آن سال فقط ۱۷ سال داشتم، موهایم تا کمرم بلند بود و خالهای صورتم وقتی آفتاب شدیدتر می تابید، نمایان تر می شدند و گونه هایم برای تمام روز. سرخ می شد؛ انگار در میان آتش در حال سوختن باشد. چند ماه بعد اما همه چیز را رها کردم و راهی سفری شدم طولانی که تا به امروز تو گویی ادامه دارد. راههای بسیاری را پیمودم، به مکان ها و شهرهای دوری سفر کردم و جهان را بسیار گشتم و بی هیچ فرزندی!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dea5266d4a2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[مسافر نیمه شب]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%81%D8%B1-%D9%86%DB%8C%D9%85%D9%87-%D8%B4%D8%A8-6a14986df898?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6a14986df898</guid>
            <category><![CDATA[داستان-کوتاه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 May 2024 16:03:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-03T16:03:27.694Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>نوشته صحرا کریمی</strong></p><p>مسافر نگریست به ساعت دیواری کهنه بزرگی که در سوی عمودی ایستگاه، چسبیده بود به دیوار؛ ساعت گویی ژست اجرای حیاتی ترین نمایش زمان را به خود گرفته باشد. با اعتماد به نفس زیاد، بدون در نظر گرفتن معلقی یکی از عقربه هایش، تیک تاک، تیک تاک صدایی ها بیرون می دهد از خودش. کنسرت تک سازِ تاریخی ای برای تمام قطار هایی که لج کرده اند با هر حرکتی. صدای عقربه های ساعت، هرچند به ته چیغی ناخوشایند از کهنگی شباهت دارد، در سرتاسر ایستگاه قطار طنین انداز شده است. ساعت دو و نیم صبح است. سو سوی روشن چراغها در مه آلودگیِ شب انگار به اجبار رخنه کرده باشد در دل تاریکی و به این لحظه رسانده باشد خود را، یک روشنایی نامطمئن؛ که هر آن ممکن است حوصله اش سر برود و گریز کند از این هستی که هست شده به تقاضای انسان.</p><p>‏مسافر نگاهش را می کَند از تیک تاک عقربه های ساعت دیواری. از نیمه شب بدین سو ،خشمی آرام، اما محکم خود را مقابل تمام عبور و مرورهای این مارهای آهنی در مرکز توجه قرار داده است. راننده های قطار و کارگران خط آهن اعتصاب کرده اند. از نیمه شب بدینسو. برای سه روز. برای سه روز قطارها حرکت نمی کنند. قطارها، نه دلواپسِ مسافری اند که ممکن است با هر برهم زدگی، بخشی از او نیز برهم بخورد؛ و نه درگیرِ لجاجت ساعت در خودنماییِ زمان. قطار ها و این قلب های آهنی شان.</p><p>‏مسافر چمدانش را در سرمای منفی ده درجه، در خلوت ایستگاه که فقط تک و توک آدم هایی در رفت و آمدند، می کشاند. صدای کشیده شدن چرخ چمدان روی سنگفرش کهنه آسفالتی ایستگاه پخش می شود. صدا گویی تقلا دارد خود را آویزان کند از بی رمق آوازِ عقربه ساعت، آه این بی رمقی، تا شاید توهم همنواختی، او را از به زوزه ای تبدیل شدن، در دل این شبِ سرد برهاند. این شب و سوز سرمای اولین ماه زمستان . قطار متوقف شد و دیگر حرکت نکرد و مسافر ماندگار شد در این ایستگاه خلوت و مسافرانی که در گوشه و کنار سرگردان، منتظر معجزه حرکتی بودند به مثل او، تا از سردرگمی این نابهنگام نامعلوم توقف رهانیده شوند. مسافر خودش را به دکه قهوه فروشی رساند. مرد سیاه پوست جوانی خود را درون کاپشن سرخ رنگ بزرگی پیچانده، تقلای گریز از سرما. میان وقفه های نه چندان وقفه، دستانش را به دهانش نزدیک می کند و بخاری که از بازدم اش به مثل ابری بیرون می آید را می دَمد به دستهایش؛ ناگهان دندان هایش بیش از اندازه سفید می نمایند، مثل سربازهایی که کنار هم ایستاده باشند با یونیفورهای همرنگ. گاه این همرنگی ها چقدر نامتعارف و نامرتبط اند، مسافر با خود می اندیشد و ناخودآگاه نگاهش را می گیرد از سفیدی دندان های مرد، و خود را به کنجی می کشاند تا سوی نگاه مرد با سویِ چشمان او تلاقی نکند. موهای پخش شده مقابل چشمانش را پس می زند. سوز سرما رخنه می کند درون پوستش، در فاصله ای که دستش را از داخل جیب بیرون می آورد، موهای پخش شده را کنار می زند و دوباره دستش را داخل جیب سمت راستِ کُتِ بلند خاکستری اش با پُرزهای درشت، فرو می برد. این سرما چه جسورانه بیداد می کند.</p><p>قهوه ای تلخ سفارش می دهد با شیر. می داند که تا طلوع خورشید چشمانش میان خواب و بیداری سرگردان خواهد شد؛ چاره ای نیست. و این تمکین بی چاره گی. این تن دادن به اجبارهایی هر چند کوچک. این اجزا. تنها امکان رفتن به شهری که مقصد نهایی اش است، اتوبوسی ست که حوالی صبح می رسد. می اندیشد به انتظاری که پیش روی اش قدم علم کرده و لجوجانه ایستاده است. سرش را تکان می دهد و به کف زمین خیره می شود. گویی زُل زده است به دست و پا زدن فکرهای منتظر، به انتظار ایستاده تنها امکانِ رفتن که تکاپو دارد بجهد درون مغز مسافر. مثل کودکی چُست و چابک. و قبل از اینکه مسافر دوباره سرش را تکان دهد، اندوهی نا بهنگام، که گویی شده آن عضو ناجورِ انجمنِ خیال های یخ زده اش، شروع می کند به دل آشوبی و بیقراری. دستهای سیاهِ قهوه فروش سیاه پوست شیرِ سفید را درون گیلاس پلاستیکی گلدار، که به مثل این می ماند باغی استوانه ای را در خود حبس کرده باشد، به قهوه تلخ اضافه می کند. مسافر به ریخته شدن و حل شدن شیر در قهوه عمیق می شود. سرما سوز می زند. بخاری که از قهوه ی داغ به هوا می رود، همراه می شود با بخار دهان مسافر هنگام نوشیدن. تزریق اندوه در سرما در سراسر وجود مسافر، تلخ تر می کند طعم قهوه را. گاهی میان تمام راههایی که آمده و رفته است، به این اندیشیده که سرچشمه این سوگی که او را در همه راهها، سفرها، همسفر است کجاست؟ کدام یاد را زیر و رو کند تا لمس کند زخمی را که ناسوری اش تا اکنونِ نفس کشیدن های مسافر ادامه دارد.</p><p>پیرزنی که چندین لایه لباس را روی هم پوشیده، از انتهای تاریک ایستگاه، که علامت خروج دُرشتی روی دروازه اش مقتدارنه خود را به رُخ می کشد، با چرخ دستی پر از همه وسایل نامرتبط به زیستن، تو گویی به داخل ایستگاه به یک باره پَرت می شود. مثل هجوم نابهنگام یک صدا به دامنِ سکوت. مثل برخورد زمان به تقلای بی مانند ثانیه ای از گذشته، برای دوام در حال. خیالِ مسافر به یکباره انگار کشیده می شود از دور دستهای دور به داخل ایستگاه. به پیرزن می نگرد. پیرزن چرخ دستی اش را به سختی می کشد و صدایی کریه سکوت ایستگاه را می شکند. صدا پخش می شود در سرتاسر ایستگاه که با تمام آبادانی اش اما گویی بازمانده های متروکیِ یک شکوه است که حالا مکث کرده در بوسه ای طولانی، به مثل خیال یک بازگشت با شکوه بعد از یک طرد و ترک، در روزهایی که همه قطارها طبق برنامه ای مشخص حرکت می کردند و هیچ کارگر خط آهنی هوای دل بستن به اعتراضی را نداشت. مسافر همچنان چشم دوخته به چرخ دستی، می شنود بگو مگوهای پیرزن را با خود، که بیشتر به نجواهای بیمارگونی می ماند، تو گویی با پیری اش کلنجار می رود. و این کلنجار با زمان. این مجهول، این نامعلوم. نجواهایی مثل صداهایی نامفهوم در اسارتِ مفهوم هایی به اجبار دیکته شده، از سوی همه آنهایی که با هر چه معنا سر آشتی ندارند در انتهای عُمر.</p><p>مسافر خودش را به کنج خلوت ایستگاه که تاریک تر است و روشنایی چراغ ها کمتر راه یافته به آنجا، می رساند. گیلاس پلاستیکی قهوه را داخل زباله دانی می اندازد و بی اینکه میلی داشته باشد، با مکثی طولانی نگاه می کند به گل های گیلاس که میان زباله های دیگر گم می شود. محو شدن یک زیبایی. حذف از هستی و ادغام شدن در میان نیستی. گویی گل های گیلاس جاندارانی بودند که با انداخته شدن به داخل سطل زباله، به زندگی شان پایانی ابدی داده شد. این پایان ها. و مسافر به یاد می آورد آخرین پایان را. که گویی تمام دل و جانش به یکباره فرو ریخته بود و او در آن لحظه تنها به ابدیت یک تمام می اندیشید. و این گلهای گیلاس پلاستیکی حالا میان زباله دانی؛ که شاید دوست داشته اند از هستیِ کاغذی شان بگریزند و به زندگی در باغ برگردند؛ به دامن طبیعت، که هر صبحگاهان با لمس ژاله ای سر مست شوند از زیستن. بود شدن یک هست. هست شدن یک بود. آه این توهم بازگشت به ریشه. نه باید رویا شد. رویای بازگشت به ریشه.</p><p>مسافر دستانش را در جیب فرو می برد. این ناخودآگاه گریز از سرما. انگار تمام مسافران سر درگم این ایستگاه خاموش از سرما می گریزند. این بی میلی در این سیاهی شب چه اجبارهایی را به او تحمیل می کند. و بی میلی دیگری، وادارش می کند یکی از دستانش را بیرون آورد از جیب تا چمدانش را به سمت دیوار بکشد. و تکیه می دهد به دیوار تمام جسمش اش را که گویی میل به هیچ حرکتی ندارد. به مثل قطار ها که لج کرده اند. این مارهایی با قلب های آهنی. آهنی. و دیوارها چه تکیه گاه های سستی بوده اند در سرنوشت اش، مسافر به یاد آورد. گاهی چقدر آرزو کرده بود، در آن روز های دورِ فرو افتادن از بلندای آرزوهای بر باد رفته اش، دیواری مستحکم، تکیه گاهی شود تا او و هستی اش که آبستن اندوه های سوگوارتری از سوگ های روزگاران شده بود، تکیه زنند به آن تا سقوط نکند به قعر نا امیدی. به عقربه معلق ساعت دیواری نگاهی گذرا می اندازد. او بارها سقوط کرده است به انتهای نا امیدی و دوباره بازگشته است و این لجاجت در بازگشت گاه مثل نگاهی گذرا به او پوزخند زده است. چقدر منفور است این گذرا نگریستن ها. این گسستِ از تمرکز و این آغاز جدایی از امتدادِ یک اصرار برای ادامه دادن. آیا می شود به وفای زمان دل بست؟ آیا می شود به وفای عمر امیدی داشت؟ آیا می شود به وفایی وفا کرده دل بست؟ و مسافر گویی تمام بار سفرهای عمرش را می خواهد به زمین بگذارد. دلش می خواهد چهار زانو بزند میان همه این انتظارهای هر چند بی هیچ وعده ای به وفای زمان و مردمانی که در این زمانها زیسته اند و تصور کرده اند، ردپایی از خود بر جای گذاشته اند. پوزخندی می زند مسافر. ردپایی بر جای گذاشتن.</p><p>ناخودآگاه به سمت دیگر ایستگاه گام بر می دارد مسافر. چمدان به دنبالش کشیده می شود. چه خیالی. مسافر چمدان را به دنبال خود می کشاند. این واقعیت است. همیشه بارهایی را به دنبالش کشانیده تا تصور کند هنوز پایش به زمین بند است. هنوز دلش در گیر زندگی کردن میان اشیاست. هنوز می خواهد لمس کند اندکی از داشتن هایی هر چند مقطعی را. و مسافر می داند که دیگر پایش به هیچ مکانی و دلش به هیچ داشتنی بند نیست. که گویی بریده شده است از همه آنچه روزگاری داشته است و از هر آنچه روزگاری هوس داشتن شان را به اندازه ی آرزوی کوچکی در دل کاشته بود. آفتاب که رفت، تمام جوانه ها خشکیدند. کجا خوانده بود این جمله را و حالا در این ایستگاه، میان این سرمای سوزناک، چرا به یاد آورد این خشکیدگی را؟ چرا به یاد رفتن آفتاب افتاده بود؟ و حالا در چنین سرمایی که عقربه های ساعت هم دیگر میلی به طنازی در مقابل زمان ندارند، مسافر و چمدانش هیچ اختیاری ندارند برای انتخاب سو و سمت های رفتن و گذاشتن گام و هر چه بیشتر کنده شدن از هستن ها. سردی سوزناک زمستان، این زمستان سوزناک و می خواهد هزار بار تکرار کند سوز، سوز، سوز…؛ که مسافر را مجبور می کند به کنج دنج تر و تنگ ترِ ایستگاه بخزد. کنج ها. کنج گرم تر است و خلوت. کنج ها، پنهان-مکان هایی برای خزیدن در دلِ همه ی ندیده شدن ها. شاید که سرما و سوزناکی زمستان حیا کند و او را برای لحظه ای تنهاتر بگذارد با خودش.</p><p>در کُنج این کُنجِ پنهان، مسافر تکیه می دهد به دیوار. چشمانش را برای لحظه ای می بندد. ایستاده است در راهروی قطار، دستانش را از پنجره قطار که به مقصدی می رود نامعلوم، بیرون آورده است و احساس می کند برخورد باد را با نوک انگشتانش. به مثل لحظه ی عشق بازی زبان و لب قبل از هم آغوشی دو تن؛ تن- هایی تن در تن. رخنه می کند میان قلبش حس یک رسیدن به رضایت که گویی سالهاست در آشوبی گم گشته غرق و سرگردان، و حالا او شده است آواره- مسافری میان جاده و راه ها. راه هایی که گویی به هیچ جایی نمی رسند. که گویی تمسخری شده اند برای پیمودن گام هایی که پیمودن تنها چاره ی ناچاری هایی ست که در آن گرفتارند. مکث باید این جا بیاید و چهار زانو زند و از لجاجت بسیار گونه هایش سرخ شود. مکث باید اینجا مکث کند. اینجا در این لحظه. اینجا میان هر چه پیمودن. مسافر چشمهایش را می گشاید. دو مرد که هردو به طور نامربوطی لباس سیاه و بنفش پوشیده اند، آن سوی تر در حال سیگار کشیدن و گفتگویند. خلوت کُنج خدشه دار شد. مسافر به دهان هر دو مرد خیره می نگرد. دهان هایی که تند تند تکان می خورند، گویی واژه گانی که بیرون میدهند بین دو دهان رد و بدل می شود به مثل توپ هایی گِرد. لعاب جمله های ناتمام شان به کفِ زمین پخش می شود و یکی از مردها ته مانده سیگارش را به سمتی نامعلوم پرت می کند. مسافر ناخودآگاه چشمانش همزمان با پرتاب ته سیگار به سویی حرکت می کند؛ این سوهای نا مربوط به انتهایی؛ و این همه نا مربوطی در یک شب، و به سمت پیرزنی که لایه های زیادی از لباس را پوشیده است و گویی پرت شده بود داخل ایستگاه بی اختیار، و حالا کنار چرخ دستی اش به خوابی عمیق فرو رفته، دچار ایست می شود نگاه مسافر. و مسافر تصور می کند شاید خواب های پیرزن همه شان پر از پرنده هایی باشد که دلیل پرواز را فراموش کرده اند.</p><p>مسافر این سوی تر می آید، در کُنج دیگر این کُنج خلوت، مردی چهار زانو زده روی سرمای کفِ زمین. گویی ضیافتی باشکوه به راه انداخته باشد و موهای بلندی دارد که به جو گندمی می زند؛ مقابلش روزنامه های کهنه را پهن کرده است، تکه ای نان و مقداری سبزیجات و پیاز خام خرد شده ریز و درشت را مرتب چیده رو به رویش، روی روزنامه ای که شاید مهمترین خبرهای جهان را از دیروزها خبر داده بودند، که دیگر امروز هیچ جذابیتی برای این لحظه جهان نداشت. جهان و خبرهایش. این نشخواری تیترها. و این تهوع بی تفاوتی. خبر. کور شدن هزاران کودک در بمباران دهکده ای در جنوب اوکراین و یا بی خانمانی زنان بیوه در عصری عادی در غزه و یا هم دخترانی که دیگر نمی توانستند با کتاب و قلم آشتی کنند در گوشه ای از افغانستان و ربوده می شدند در روز روشن. این خبرها. که چه زود کهنه می شوند و عادی. و این هیاهوی تازه که شاید فردا سر خط خبرها شود. های خبر جدید، خبر تازه نفس: اعتراض کارگران خط آهن ایستگاه قطاری که مسافری داشت جا مانده از قطار. که مسافرانی داشت جا مانده از هر حرکتی. و مسافر نگاهش را از مردی که با ولع لقمه ی نان را می بلعید و گاهی عمیق می شد به سطری از روزنامه کَند.خیره شد به سقف کُنجِ خلوت که خلوتی اش را حالا به حراج گذاشته بود. نه حالا دیگر خلوت نبود و تا صبحِ روشن، هیاهویی پر از صدای دور و نزدیک شاید تمام کنج را تسخیر کند. و آه امان از تسخیر شدن. این هیاهوها همه جا سرک می کشند تا دنج گوشه های خلوت جهان را دچار اضطراب کنند.</p><p>مسافر دستانش را در جیبش فرو برد دوباره. به چمدانش خیره شدکه گویی به مثل سرباز تحت امری، آماده به شنیدن فرمان حرکت بود. خودش را در میان کت خاکستری بلندش پیچاند و نگاهش را برد به سویی که دیوار کنج خلوتِ حالا پر از هیاهو، تمام می شد. فاصله ای ایجاد می شد وسیع برای تمام رفت و آمدهایی که در این سحرگاه زمستان سرد، حالا، بی رفت و آمدهایی به مثل فرسوده مکانی می نمود ناگوار. بی عبورهایی که وعده دهنده به مقصدی معلوم باشد. و بعد ریل های قطار آغاز می شدند. موازی. و قطارهایی که لجاجت کرده بودند و مسیرهایی که در توقف بند و از رسیدن باز مانده بودند. مسافر برای لحظه ای دوباره خیره می شود به سقف. چِک چِک آب، و قطره هایی که به کفِ زمین برخورد می کند، صدایی که محو می شود میان هیاهوی صحبت زن و مردی که به کنج پناه آورده اند، شاید در لحظه ای که افکار مسافر در حالِ اکنون، پریشان دیروزها بود و آواره در طول و عرضِ ایستگاه قطار. زن و مرد به هنگام گفتگو نگاه شان را به سویی ناهمگون متمرکز کرده اند و پرنده سیاهی که به یکباره از میان شان عبور می کند، بهم می زند تعادل حرفهایی را که می رفت به جمله های پر معنا ختم شود. خفاش سرگردانی که به سمت دیگری از ایستگاه پرید، تا شاید دیگر آدمی زادی خلوت اش را برهم نزند. مسافر به پرواز خفاش خیره، طولانی نگریست، آنقدر نگریست که خفاش در سیاهی گم شد. و جایش را سوز سرمایی گرفت که شاید جامانده ای بود از ترس خفاش از همهمه مردمانی که آمده بودند در این کنج جمع شوند از سوز سرما. این بزمِ گریخته گان از سوز و جستجوگران گرمایی هر چند ناپایدار.</p><p>مسافر چمدانش را کشید به سمت دیوار. این ایستایی چمدان مقابل چشمانش او را به یاد تمام لحظه هایی می انداخت که دیروزها می توانست در آن تغییری ایجاد کند، اما پروای رسوایی ای که پچ پچ زمانه روزگارش را دچار اندوهی بیشتر کند، او را وا داشته بود همانطور بی ثمر ایستاد شود در مقابل هرچه رکود رخنه کرده در عزم اش. چمدان را تکان داد تا تکان بخورد سوی نگاهش. و سوی نگاهش رسید به مردی با موهای بور، چشمان آبی براق که شلوار نازک صورتی رنگی پوشیده بود با پیراهنی به رنگ ارغوانی و شاخه گل میخکی در دستانش بود. از پله برقی زیر زمین بالا آمده بود و به یکباره شروع کرده بود به رقصیدن، که رقص گل در دستانش برخورده بود به نگاه مسافر. گل را به سمت و سوهای دور و برش می رقصاند، آوازی می خواند قدیمی، با ریتم منظمی که گویی تسلط کامل رویش داشت. مرد آنقدر رها می رقصید که حتی سوز سرما می شرمید از رخنه کردنی لجوج. گویی در دنیای مرد هیچ زمستانی نبود. گویی تمام سردی های جهانِ او کوچ کرده بودند به سرزمین های دور. آنقدر دور که حتی نمی شد خط هایی به توهم مرزی برایشان کشید. مرد می رقصید. با گلی در دست و ارغوانی رنگ پیراهنی بر تن.</p><p>به یکباره کنج تبدیل شد به باغی پر از گل؛ و گلهای گیلاس پلاستیکی آواز خوانان از سطل زباله بیرون جهیدند چون بازیگوش کودکی که به دنبال بادبادک رنگی اش امتداد یک جاده یک طرفه را می دوید. پاهای پرشور مرد که می رقصید خودش را به پیرزن رساند، خواب او را بر آشفت. دست پیرزن را گرفت. شاخه گل میخک را مقابل چشمان پیرزن رقصاند و طنازی گل پیرزن را به یاد روزهای دخترکی جوان در یکی شهرهای اروپای شرقی انداخت؛ که در ایستگاه قطاری دور از همه راههایی رسیده به شهرهای بزرگ ایستاده بود با دامنی چین دار به انتظار. آن روز باران باریده بود. پیرزن چشمانش درخشید. فریادی از شعف از گلویش بیرون پرید که ادغام شد با آهنگ ساز دهنی مردی نشسته در کنجی آن سوی تر، که دیگر روزنامه های جهان را نمی خواند و سهم خود را از پایکوبی یک شب زمستانی در ساز دهنی که آهنگی از باخ را می نواخت به جهانیان هدیه می داد. زن و مردی که سودای معنا دهی به گفتگوی شان را داشتند خیره به مرد شاخه گل در دست نگریستند، و بی مهابا شروع کردند به حرکت دادن پاهایشان. همدیگر را بوسیدند بی واسطه و مسافر به یکباره خندید میان اینهمه اتفاق. چمدان را رها کرد برای لحظه ای و گسست از هرچه به دنبال کشیدنِ باری. این سنگینی. گسست از وابستگی به اشیا و شروع کرد به سوی دادن نگاه اش به سمتِ بازگشت خفاش که رفته بود تا در امان باشد از پچ پچ آدمیزادان و حالا پروازش را گویی رقصان و خوشان برگردانده بود به سقفی که از آن معلق آویزان شد و شروع کرد به آواز خواندن. باد سوزناک خاموش شد. زمستان خجل سرک می کشید از انتهای آن سوی تر و آواز ترانه ای بلند در حزنی غریب سرتاسر ایستگاه را پُر کرد. ترانه ای از دیروزها که زنی سروده بود در ایستگاه برای معشوقی که نیامده بود؛ و حالا مرد سیاه پوست، پیچانده تمام هستی اش را در کاپشنی سرخ، می خواندش با صدای بلند. مسافر دستانش را از جیش بیرون آورد، حرکت داد در هوا. میان شادمانی نگاهش و شروع کرد به رقصیدن دست در دست پیرزن. ساعت نواخت. چهار بار نواخت. کنج خلوت پر از هیاهو شد و آواز. و اندوه سوزناک زمستان که گویی رخت بربسته باشد و رفته بود به جایی دیگر. مرد شاخه گل به دست میان جمعیتی خرسند، شاخه گل میخک را به اوج می برد و برایش نیایش روزهای یک شنبه را در ترکیبی از آواهای سرزمین های گرم، شادمان تقدیم می کرد. و مسافر دید که گل میخک لبخندی زد و در یک چرخ زدن مرد به دور ستون قاه قاه خندید. مرد گل میخک را در آغوش گرفت. مسافران مقصدهای نامعلوم و منتظر در ایستایی حرکت قطارها، بی پروا می رقصیدند با زمان و کنجی که حالا شاد ترین کنج جهان شده بود.</p><p>مرد شاخه گل میخک را به دهان گرفت، از میان جمعیت که غرق در پایکوبی بود، جدا شد. به انتهای کنج رفت، از کنج بیرون کشید خودش را با چرخشی و رسید به ریل های قطار. میان خط های موازی ریلها رها و سرشار از مستی می رقصید و می رقصید و خفاش که پروازش را گسترده بود به پهنای آسمان، او را همراهی می کرد. مسافر به دور شدن مرد نگریست و به دستانش که در هوا به سمت و سوهایی مرتبط با نگاهش در هماهنگی بین زمان و زمین می رقصید. مسافر خنده ای کرد دوباره. و ساعت نواخت. پنج بار نواخت. مسافر در میان هیاهوی کنج، چمدانش را تکانی داد، از کنج بیرون خزید و دلش را دلداری داد از آوارگی ای نا بهنگامی که در دل شب به او تحمیل شده بود و حالا شادمانه در آغوشش گرفته بود. به سمت دروازه که علامت خروج بزرگی خود را به رخ می کشید، گام برداشت. صدای کشیده شدن چمدان بر روی زمین در سرتاسر ایستگاه پخش شد. مرد شاخه گل به دست میان قطار ها سوت زنان می رقصید و مسافر از دروازه بیرون رفت.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6a14986df898" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[دوشنبه، ساعت شش صبح به وقت کابل]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D8%AF%D9%88%D8%B4%D9%86%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D8%B4%D8%B4-%D8%B5%D8%A8%D8%AD-%D8%A8%D9%87-%D9%88%D9%82%D8%AA-%DA%A9%D8%A7%D8%A8%D9%84-6632a9f1a8af?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6632a9f1a8af</guid>
            <category><![CDATA[داستان-کوتاه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 26 Apr 2024 18:36:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-26T18:41:31.556Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/204/1*UqQwRdOg2VdJ7_7W6Yhp0Q@2x.jpeg" /></figure><p>نوشته : صحرا کریمی</p><p>صدا مهیب بود. هر گوشه پرتاب شدم. پخش شدم همه جا. ریخته شدم میان هیاهوی خیابانی پر رفت و آمد. به یکباره هوش از سرم پرید و دستانم که تکه تکه شد. دستانی که دیروز در آب سرد چاه خانه مان با دیوارهای پوسیده کاهگلی، شسته بود ظرف های شب پیش را که خواهرم زرین را شیرینی داده بودیم. خواهر خزیده بود در کنجی و حالا اینجا دو تکه شده است دستانم؛ یکی افتاده کنار جویچه ای کم آب و دیگری در آنسوی سرک؛ موچی ( کفاش ) ژنده پوش از خواب پرید. گویی آسمان ویران شده باشد و دستی کنده شده از جایی افتاده باشد میان روزمره گی خواب آلودش و بالاپوش ژنده و کهنه اش که سالها پیش از لیلامی فروشی آن سوی پل خشتی خریده بود پر از خون شد.</p><p>چشمانم ؛ چشمانی که پر از سالها نگاه است و پر از خنده های کودکی، کنجکاوی نوجوانی، شیطنت های روزهای مکتب رفتن و شرم بلوغ دختری پر از آرزو و حالا پر از خون شده است. همه جا را بی رمق سرخ می بینم. صدای هیاهوی عابران مضطرب، نگاه ام را سرگردان می کند از این اتفاقی که نمیدانم چگونه رخ داد. تقلا می کنم دیده گان هراسیده ام را جمع کنم؛ تمرکزی دهم هرچند کوتاه به ذهن ام که پر شده است از آن صدای مهیب؛ تا به عمق فاجعه پی ببرم که فرو می ریزم و میان این فرو ریختن یاد خنده های زرغونه می افتم که قاه قاه آن روز عصر، پشت بام پر از کبوترهای شوخ، پسر همسایه را تماشا کرده بود و خندیده بود و من خودم را به آنسوی بی خبری برده بودم تا شرم ام را از دانستن راز عاشقی آنها جمع کنم و خیره شده بودم به نقطه ای که ترک خورده بود در پشت بام و گیاه کوچکی تقلای سر بر آوردن داشت.</p><p>تیر می کشد وجودم. کاش زرغونه اینجا می بود و به تمام سوال های ذهن فرو ریخته ام پاسخ می داد؛ می دانست من از هر چه اتفاق نابهنگام گریزانم و هیچ دردی را تحمل نمی توانم و حالا دردی جانکاه تمام وجودم را فرا گرفته است. ستون فقراتم تیر می کشد. صداهای عجیب و نارسا و از تصور اینکه میان این خیابان شلوغ پخش شده باشم و همه نگاه ها به من خیره شده باشد به خود می لرزم. برای گریز از این رسوایی نابهنگام خودم را می سپارم به آوایی از دور دستهای روزهای تنهایی مادر و زمزمه های نغمه های نغمه و احمد ظاهر؛ حالا میان این اتفاق شوم چقدر هوس کرده ام کسی برایم بخواند آوازی آشنا را تا فرصت کنم خودم را جمع کنم از این وا رفتگی؛ از این تکه تکه شدن در آغازین یک روز ساده و نا مهم. جمع کنم تا سرگیجه نگیرم از اینهمه آشوب خیابان و آرنگ های سراسیمه.</p><p>می شنوم واژه گانی ملتهب را که رد و بدل می شود و شیون زنی نا آشنا را و در این میان سرخی نگاه ام با صدای قدم های مردی که گویی به آنسوی خیابان می رود یکجا می شود. آرزو می کنم کاش تکه های کنده شده دستان ام را بردارد تا لِه نشود میان رفت و آمد عابران ترسیده از اینهمه خون. سرخی چشمان ام در حال کور شدن است که به یاد می آورم کفش های سرخ ام را با چه شوقی صبح به پا کرده بودم و دلم پر از شادی شده بود از صدایی که قدم هایم به خیابان هدیه می داد؛ و آن دل نا دلی که امروز کدام مسیر را انتخاب کنم برای گرفتن تاکسی؛ تا زودتر از وقت برسم به دفتر و به مهناز همکارم نشان دهم کفش هایم را و هر دو ریز ریز بخندیم؛ و خانه سامان دفتر چشم هایش را گرد کند که دختر نباید بخندد هر لحظه؛ و حالا مهناز منتظر است و من کفش هایم را گم کرده ام و چشمان ام سرخ و سرخ تر می شود. کجا پرتاب شده است کفش هایم؟ خدا کند کنار دستان ام که کنده شده اند بی معنا، که بتوانم نجات اش دهم از گم شدن. هرگز دوست نداشته ام کفش هایم گم شود.</p><p>آه این صدای شیون از کجا می آید؟ کسی مرا را می کشد گویی از میان پاره آهن هایی تیز. پایم کشیده می شود روی آسفالت جاده. چگونه مرا می کشند؟ دستانم که تکه تکه شده است و افتاده است هر جایی. بی دست مرا به هر طرف می کشند. آدم ها فراموش کرده اند که آدمی دست دارد. دو دست دارد. آه دوست ندارم کشیده شوم. پاهایم هنوز سر جایشان است وچقدر دوست دارم ایستاد شوم، کفش های سرخ ام را به پا کنم و بروم به مسیر دیگری؛ کاش این تاکسی را نمی گرفتم. از نگاه مرد تاکسی وان از همان لحظه نخست خوش ام نیامده بود؛ نگاه اش غریب بود اما خندیده بود و دندان های زرد اش را دیده بودم نا مرتب و چشم ام را به سمت دیگری گریز داده بودم که به یکباره ایستاد شده بود و مردی جوانی را که خود را در پتویی سبز نسواری پیچانده بود را سوار کرده بود. می خواهم فریاد بزنم که های مردم مرا نکشید روی این زمین سخت؛ من بی دست شده ام. اما کشیده می شوم و نگاه سرخ ام به دهان باز مرد جوان و دندان های زرد تاکسی وان که هر طرف افتاده، می افتد، خون از دیده گان ام جاری می شود و من هنوز نگران آواره گی تکه های پراکنده دستانم هستم.</p><p>مادر گفته بود چشمهایم را کمتر سرمه کنم؛ اما مگر می شود به خیابان رفت، جوان بود و زیبایی را به رخ جهان نکشید؟! چشم هایم را سیاه کرده بودم و گنجشک ها که صبح چر چر صدا داده بودند و من خودم را بی پروا سپرده بودم به دست آینه و بعد خندیده بودم به چشمان سیاه ام؛ به شیطنتی که در آن موج می زد و دیده بودم که پدر در گوشه ای ذکر می خواند و تمام خاطرش جایی دیگر، خیلی دور سرگردان بود و حالا خون از دیده گانم که حیرانی پدر را دیده بود جاریست؛ کاش پدر خبر دار نشود. و سرم که کشیده می شود از میان در هم ریختگی دندان های زرد پخش شده تاکسی وان و دهان باز مرد جوانی که شاید آن روز قسمت بود هر دو همسفر یک مسیر شویم. سرم درد می کند؛ نگاه ام کورتر می شود و گویی مغزم متلاشی شده است و بیرون کشیده می شود از میان اتفاقی شوم. خیابان پر از خون است و تکه پاره های تاکسی که زرد در سیاهی دود پراکنده افتاده است. بی رمق، بیهوده و بی هیچ معنایی.</p><p>در میان صداهای عجیب می شنوم که هنوز زنده است… دل ام را که فرو ریخته است می خواهم جمع کنم اما نگران دستان ام هستم و آهی می کشم. و پاهایم که فلج شده اند تا دوباره ایستاد شوم و این چشمان، این سورمه زده سیاهی درشت در خون غلتیده چرا دیدش کم و کم تر می شود؟ و به یک باره برداشته می شوم و گذاشته می شوم جایی دیگر؛ هموارتر؛ کسی سرش را نزدیک دهانم می آورد، به لبانم نزدیکتر می کند که سرخ اش کرده بودم تا مهناز حسادت کند به برجستگی شان و من دلم دوباره ریز ریز بخندد. سر نزدیک لبهایم می شود و به یاد می آورم تمام صحنه های فیلم هایی را که دو دلداده بوسیده بودند و لبان عاشق و سرهای جنون زده و چقدر دوست داشتم دلداده ی مردی باشم که فرداهای وفاداری عاشقی هامان سبز سبز طراوت دهد به زندگی و بوسه باران شوم هر روزش را. کمرم تیر می کشد و سر مرد ناشناس به دهان ام نزدیک می شود و فریاد می زند که هنوز زنده است… نفس می کشد.</p><p>میخواهم زبان باز کنم و زمزمه کنم در گوش سری که به دهان ام نزدیک شده که تکه های دستان ام را جمع کند و به دنبال انگشتر عقیق ام بگردد تا دوباره در انگشتانم جای دهم؛ اما نمی توانم حتی کلمه ای بر زبان بیاورم؛ میخواهم فریاد زنم؛ اما تمام صدایم خفته عمیق در ته گلویم و تیزی تکه آهنی که گلویت ام را دو قسمت کرده و رد شده از میان شاه رگ تمام کلام ها و حرف زدن هایم. چشمانم که سرخ گریسته اند گویی به اجبار، در آستانه کوری، بی رمق، ناتوان از نگریستن به این بی صدایی و سرگردانی دستان تکه تکه شده و کفش های سرخ گم شده و حالا این گلوی بی صدا… این همه مصیب به یکباره و در یک لحظه چگونه اتفاق افتاد؟ این همه بی خبر مگر می شود که به یکباره همه از دست دادن ها به سراغ آدمی بیاید؟!</p><p>چشمانم بسته می شود. حس می کنم هجوم مردم را به سوی جسم کشیده شده ام در دل خیابانی پر از هیاهو، و صدای مهیب انفجار را، آن زمان که نگریسته بودم به سوی دیگر خیابان، حالا همه را به یاد می آورم. به یاد می آورم که مرد جوان که در پتوی نسواری رنگ خود را پیچانده بود در تاکسی را که باز کرده بود و نشسته بود کنارم و به یکباره همه چیز بهم ریخت. دوست دارم گریستن آغاز کنم از این به یاد آوردن غمناک؛ اما دیده گانم کور شده اند و تپش قلب ام کم کم می ایستد. کمی خود را تکان می دهم. به سختی. حس می کنم سرم که گویی منفجر شده است در حالتی بهتر قرار گرفته و اندوه دستان تکه شده ام و اینکه می دانم آهسته آهسته می میرم میان اینهمه نا به هنگامی؛ و نگران دلواپسی پدر هستم و مادر که دیگر به بازار نخواهد رفت تا برایم انگشتر عقیق دیگری بخرد. نگرانم. نگران همه سوگواری هایی که بعد از مردن ام در کنج قلب مادرم جمع خواهد شد و دستانم که تکه تکه شده اند و دیگر قادر نخواهند بود تا اشک های چشمان مادر را پاک کند.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6632a9f1a8af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[اتاق زلیخا]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82-%D8%B2%D9%84%DB%8C%D8%AE%D8%A7-98948024895b?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98948024895b</guid>
            <category><![CDATA[داستان-کوتاه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Apr 2024 03:28:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-14T03:30:31.743Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>نوشته صحرا کریمی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pD2mD3R3ZU6HIIwId1aeng.jpeg" /></figure><p>زلیخا خودش را رساند به کنج اتاق. نگاهش که پر شده بود از هراس، پر از بیهوده گی نگریستن و بغض، خزید به سمت دیوار که شلختگی گچ های سفید همیشه او را را مجبور می کرد لبهایش را بگزد، تا مبادا شاگرد گچکار را دشنام دهد، که وقتی خواسته بود دیوار را سفید کند، تمام حواسش را کشانده بود به آن سوی حیاط و ساعتها نگریسته بود به سمتی پر از صدای هیاهوی مردم که از دور دستها می آمد و به ناله ای جانکاه می ماند. همیشه در ده بالا زنی از درد زایمان می مرد. مرگ حتی تکرارش از روز مرگی بیشتر بود میان زندگی های مردمان کوهستان، میان چهار دیواری های کاهگلی کهنه این روستاهای دور افتاده و غلتیده در فراموشی.</p><p>زلیخا در هجوم این همه نحسی غم و اندوه و بیچاره گی متروک، خیره شد به لکه سیاهی که روی دیوار لجوجانه چسبیده بود، تا در هم بریزد آن سفیدی را، که در هم بزند هرچه تقلای یک دست بودن را. و زلیخا خواست مغزش را که گویی پخش شده بود در میان چراهای بسیاری از ناچاری ها را تمرکز دهد، در مواجه با یک کنجکاوی دیرینه، که در کجای نقشه جهان این روستای کوچک کوهستانی جای دارد؟ که در کدام کنج جهان این خانه خسته خاکستری و خاکی خزیده؟ و در کدام نقطه جهان او در خود پیچده این چنین ناچار؟ خودش را جمع کرد و دستش را که گویی تمام ناتوانی جهان در آن خانه کرده باشد، را برد به سوی چشمانش و لمس کرد دیده گانش را که پر بود از تلخی و سراسیمه گی و خیره شدنی سوگوار. لجاجت نکرد که به اکنون برگردد، در این میان این چهار دیواری، این اتاق، این مربعی شکل معیوب، در میان اضطراب این همه سفیدی شلخته. تقلا داشت تا نگاهش نرسد به کت بند گلدوزی آویزان از دیوار؛ و آن دو پرنده که گویی هرگز به هم نمی رسند در آن همه فاصله بین رنگ و نقش و نگار. اضطرابش بیشتر شد با زل زدن به آویزانی کت بند از میخ زنگ زده ای که تا به یاد دارد، آن میخ کوبیده شده بود به آن دیوار. و این میخ زنگ زده، این که بزرگ و کریه می نمود و به زلیخا پوزخند می زد.</p><p>زلیخا خودش را بیشتر فرو برد در کنج اتاق. گویی می خواست درون این کنج متروک تر، گور کند خود را. روی خودش خاک بریزد و خاک بریزد و در انتهایی ترین گوشه این کنج برای همیشه گم شود. به یاد نیاورد که چند ساعت است این چنین ناچار غمبار و ویران خزیده در این کنج؛ ناتوان افتاده و نگاه اش که سرگردان بود که که بار بار رفته بود به سمت تابلوی آویزان آن سوی دیگر اتاق. این تابلو، این مربع شکل ناهمگون آویزان. این ناتوان از هرچه معجزه. و آن نور، آن نور نابهنگام تابیده به کنج تابلو، که اصرار عجیبی داشت به رسوخ کردن در چهار چوکات چوبی. که موریانه ها خانه کرده بودند در آن به تعداد تمام سالهایی که تابلو آویزان بود از آن دیوار ناستوار استوار مانند. که پنجره ای را در خود جای داده بود عبث. و گویی تمام پنجره های جهان تقلای عجیبی دارند تا به روشنایی برسند. چه دوامدار بیهوده تقلایی، و تمسخرگون خشک منظره ای که هیچ حرفی برای گفتن نداشت با چشمان بی آب دیدگان دیدنی های ممتد انسانهای تبعیدی در کوهستان.</p><p>وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ بِأَبۡصَٰرِهِمۡ لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونٞ … نوشته شده بود روی کاغذی خاکستری و فرودست. زندانی میان چهار چوکات چوبی موریانه زده و تقلایی مایوس که خود را رها کند از بند چهارچوب ها و از این فرودستی آویزان شدن از دیوار خانه ای در میان کوهها، که شاید در نقشه جهان، حتی به اندازه آن نقطه سیاه لجوج چسبیده به دیوار، هویتی را به نام خود نکرده بود. زلیخا با چشمانی باز و مبهوت به آیه خیره می نگرد. مادر به زلیخا گفته بود وَإِن يَكَادُ … رفع بلا می کند. چشم شر را کور می کند. بدی را دور می کند و هاله ای مقدس از امنیت ترسیم می کند به دور آدمی. مثل نور خدا. زلیخا خواست تلخ پوزخندی بزند. و آرزو کرد که کاش کنج این اتاق دو دست، نه هزار دست می داشت، تا او را در آغوش می گرفت. که مبادا پوزخندش چون تیری شود تیز، که از لبانش بیرون بجهد، و خود را مستقیم به قلب زلیخا نشانه بگیرد و حمله کند به تمام آن ویرانی و ویران تر شود. پوزخندش را بلعید و میان یک حس سوگوار نابهنگام دوباره خیره نگریست به تمام واژه های وَإِن يَكَادُ… که خودشان را به چشمان زلیخا رخ می زدند.</p><p>درد در کمر زلیخا پیچید. درد از میان مهرهای کمرش عبور کرد و درست میان سینه هایش ایستاد. سینه هایش. چشمانش را بست. چشمانش. که هر چه دیدن، شده بود پر از درد جانکاه، که گویی الف وَإِن يَكَادُ… کنده شده باشد از تابلو، خاری شده باشد تیز و زهر آلود و در چشمانش فرو رفته باشد. سوزش تمام وجودش را فرا گرفت. خواست خود را تکان دهد. اما صدای قاه قاه عابری از آن سوی دیوار او را وا داشت بیشتر به کنج اتاق بخزد. نه توهم نبود. صدای خنده، صدای خنده — تمسخر عابری بود که کفش هایی سنگین به پا داشت. که شاید بر پشتش کوله باری از هیزم های تمام جنگل های جهان را بار کرده بود تا به آن سوی دیگر روستا برساند. شاید خندیده بود میان یک دم راست کردن و دوباره برخاستن. شاید خواسته بود گیلاسی آب بنوشد. و این تشنگی و این عابرها و این صدا ها و این قاه قاه ها و این گام های سنگین.</p><p>زلیخا خزید در کنج اتاق بیشتر، تا مبادا دردش از پنجره اتاق بیرون برود. تا مبادا دردش گریز کند. تا مبادا رسوای خاص و عام شود. آه امان از رسوایی. امان از سراسیمه گی تهوع آور رسوایی که در دهان مردم جای بگیرد پچ پچ. که گوش در گوش تمسخر کنند. که کلماتی و جمله های بلند بالایی برای تحقیر خلق کنند در کنج ذهن. این دهان های سنگی و این ذهن های کوهستانی. و همهمه مردمان این روستا. که تمام روستا چه در راه، چه در مسجد، چه در تنورخانه، چه زیر سایه درختان بادام، چه وقت چراندن گوسفندها، چه در میان نفس زدن هایشان هنگام لگد مال کردن سرگین گاوها، چه در هنگام جفت گیری اسب ها، زمزمه کنند درد زلیخا را. که مردمان این روستا، که مردمان این کوهستان، که مردمان این منطقه، که مردمان این سرزمین، که مردمان این جهان عادت عجیب و شگفت انگیزی دارند به زمزمه کردن و پچ پچ کردن و به تمسخر گرفتن درد یک زن. و زلیخا دختری بود از کوهستان. و زبانش را گزید و درد را بلعید. ده بار پشت سر هم دردش را بلعید. و چشمانش را به تابلوی وَإِن يَكَاد… دوخت که گویی کلام خدا می رقصید میان حضور و ناحضوری ذهن پر از آشوب زلیخا. میان مفهومی و نامفهومی معنا. میان حرف زدن های دوامدار همهمه گون خدا.</p><p>زلیخا به خود نهیب زد همزمان که درد از میان موهایش، موریانه وار عبور می کرد، تا به ریشه های مغزش برسد. خواست برخیزد از جایش و تمام فرو ریختگی واژه هایی که از تابلو در حال افتادن بودند را جمع کند، اما پاهایش گویی در کنج اتاق بند مانده بود، میان انبوهی از شلختگی سفید گچ های نامنظم و نا مطمین از هر چه سفیدی. وَإِن يَكَاد… در حال فرو ریختن به چهار گوشه اتاق بود. و بِأَبۡصَٰرِهِمۡ… که فرو ریخت و افتاد آن سوی تفدانی که بی هیچ هدفی جای خوش کرده بود در انتهای تاریکی آن کنج دیگر اتاق. کنج. آه این کنج — قبرهای آماده برای خزیدن. و تف انداخته بود به زمین های بسیاری زلیخا، وقتی دخترکی خردسال بود. مادر گفته بود تف دهان کثیف است. تف دهان را نباید قورت داد. و زلیخا هر زمان که دهانش پر از تف می شد، پرت می کرد به گوشه و کنار تمام روزهایی که کودکانه، آزاد گام برداشته بود میان همه بی اضطرابی دختر زنده دلی که آغار زندگی را پیش روی داشت.</p><p>درد هجوم آورد به میان پاهای زلیخا و سوز زد و نیش. چقدر دلش می خواست گریه کند. و این اشک که گریخته بود. ترسیده بود از فروپاشی دیده گان. و امان از این پنجره های بی وفا که به یکباره باز می شوند و صدا بیرون می رود و تمام کوهستان خواهد فهمید که لای پاهای زلیخا سوز می زند. که درد نیش می زند. که لای پاهای زلیخا گویی حجم عظیمی از تیغ های سوزناک و تیز خانه کرده است، و او از درون می سوزد. که گویی هیولایی در میان پاهایش متولد شده است با دهانی باز و با دندان هایی فاصله دار و چشمانی سرخ. آه که این درد بی حیا می خواهد بیشتر بر باد دهد درون پر از آشوب زلیخا را. که خواهند فهمید زلیخا هراس دارد تا بگرید. گریستن. که زلیخا می خواهد پاهایش را جمع و جمع و جمع تر کند تا مگر سوز کمتر شود. تا مگر ساز دل این هیولای وحشی خاموش شود. و زلیخا چقدر دلش می خواهد که برخیزد، برود سر چاه آب. سرش را در چاه کند و با صدای بلند فریاد بزند.</p><p>وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونٞ… پوزخند زلیخا به خنده های بلند تلخی بدل شد و درون اتاق پیچید. آنقدر قاه قاه پیچ خورد میان چهار دیواری، که نهیبی زد به نون وَإِن يَكَادُ…که دیوانه شده بود و می چرخید به دور خودش. و چرخید و چرخید و عبور کرد از افتادگی و رنجوری زلیخا که دست تکان داده بود برای یاری طلبیدن از كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ… که معلق آویزان شده بود مقابل چشمان حیرت زده زلیخا، از سقف، از آن همه شلختگی ناهموار سفیدی و این انفعال خفاش وار سیاه و خموش که تلو تلو می خورد و آواز می خواند لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ… لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ… لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ… و دهان زلیخا که می خواست ببلعد تمام آواز را، کلام خدا را که در امان ماند از شر، تا دور شود بدی. و پاهایش، پاهایی که فلج شده بود. و روح اش که میان ناتکمیلی و هرج و مرج وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ…. بِأَبۡصَٰرِهِمۡ …. لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ و… َيَقُولُونَ… إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونٞ… كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ…. برهنه ایستاده بود و در جستجوی سوی وزیدن بادی رها آواره بود و سرگردان.</p><p>زلیخا موهایش که پریشان شده بود روی صورتش، را کنار زد. دستانش پر از کبودی یک حس اکراه و نفرتی جانکاه معلق بود در تردیدهایش. موهایش، این گیسوان بلند که میان در هم ریختگی این همه سقوط، گویی منتظر فرصتی بود برای هر چه بیشتر کناره گیری از دیدرس تابلوی وَإِن يَكَادُ…. و ناتوانی زلیخا که نمی توانست بگرید. که درد داشت. که این درد در تمام وجودش شروع کرده بود به تمسخر هر چه صبر. که کنج اتاق غاری شده بود بی انتها . قبری شده بود تاریک و زلیخا آرزو داشت هرچه عمیق تر در کنج ترین کنج اتاق پنهان شود، تا مبادا دهانش باز شود و درد از دهانش بیرون بریزد. تا مبادا عق بزند. عقده هایش کوهی شود از نگشودن هایی سر به تسلیم روزگار نهاده. و این تقلا و این چنگ انداختن به کلام خدا و این بیهوده گی دوامدار ایمان به خیرات آیه ای آسمانی و این جستجو که شر دور شود، که نور خدا هاله ای شود برای نجات زلیخا و مادر دروغ گفته بود. وَإِن يَكَادُ… شر را دور نکرد. که دستهای شر را بوسید ،که با شر عشقبازی کرد، که برای شر آواز خواند و در میان این چهار دیواری رقصیدند مستانه شر و کلام خدا… که در بین تمام اضطراب زلیخا از شلختگی سفید دیوار و فرو ریختگی کوهستان و ویرانی گیسوانش و میان همه تف های زندگی، شر خودش را به وَإِن يَكَادُ … متوسل کرده بود، تا بخزد به دامن یک هوس.</p><p>‏مرد دستانش چرکین بود. ناخن هایش چرکین تر. انبوهی از چرک لابه لای ناخن هایش انباشته شده بود. دستش را تکان داده بود، وقتی دروازه را با لگد کوبیده بود. و این دروازه که چهار تاق باز شد. به مثل دهان مردم کوهستان. به مثل دهان مردم شهرها. به مثل دهان مردم جهان. و این سراسیمه گی و زلیخا دامن گلدارش را، مخمل آبی که روزهای اول بهار از بازار خریده بود، جمع کرد. دور و بر پاهایش کشید تا بپوشاند ناخن های سرخ رنگ شده اش را، که رسواتر می نمودش در آن لحظه ناگوار نابهنگام و شوم. و زلیخا که نگاه اش را از نقطه روشنی که بی مهابا از پنجره خزیده بود به داخل اتاق، دور نمی کرد که مبادا بمیرد امیدش به معجزه ی نجات، و زل زده بود به تابلوی وَإِن يَكَادُ … عاجزانه که نجات دهد او را از این مصیبت. که هاله ای شود از نور خدا. و بعد ترسیده بود که فریاد بزند. که مبادا بگریزد روشنایی. و مرد با دستان چرکین اش، پرده را کشید و روشنایی رفت. اتاق تاریک شد.</p><p>در اتاق قفل شد. زلیخا در کنج اتاق چروک کرده بود، خود را پنهان و پنهان تر می کرد. و به یاد آورد، که رفته بود بازار که مرد با دستان چرکین اش که چنگ انداخته بود به داخل کیسه تنباکو، و به او نگریسته بود. که بعد شبه وار او را پاییده بود و دنبال کرده بود. زلیخا نمی دانست درون کدام دکان بخزد تا پنهان شود. امان از دکان های این کوهستان، که همه تاریک اند و خوفناک. زلیخا پاهایش را استوار کرد و شروع کرده بود به دویدن. و مرد با دستان چرکین، پیراهن تنبانی بلند و سیاه، ریش های سیاه تر ناهموار که گویی از صورتش به اجبار آویزان شده باشد، با چشمانی سیاه تر سرمه کرده و از حدقه درآمده، با تفنگی بر دوش به دنبال او دویده بود. و حالا در این اتاق، در این چهار دیواری با دیوارهای سفید شلخته، زلیخا سراسیمه گی و ترس اش را که از بازار دویده بود، که از کوچه های خالی و خاکی روستا دویده بود، که از کنار درختان بادام دویده بود، که از کنار لمیده گی سگ چوپان دویده بود تا به دروازه خانه برسد، هنوز در سینه حبس داشت. و مرد تفنگش را کنار دروازه به دیوار تکیه داد. خودش را با سرعتی نحس به زلیخا رساند. بوی عرق، بوی بد عرقی کهنه سرزمین های جنوب، زلیخا را بی حال کرد. در میان فرسودگی نای نفس کشیدن آرزو کرد به ناگهان، میان تمام اندوه و ترس، که کاش مادر نمی رفت به روستای بالا. که چرا باید برادر عاشق شود در یک روز عادی تابستان سال پار. که چرا دختران روستای بالا کنار چشمه آواز می خوانند، که چرا همه مردمان کوهستان دل شان هوای رقصیدن و شادبودن کرده بود، که چرا مادر پچ پچ کرده بود دامادی پسرش را؛ که کاش مادر زودتر برگردد خانه،که کاش دروازه باز شود، که پرندگان آواز بخوانند با بلندترین صدا، که به کوچه خبر برسد که مردی چرکین دست از سرزمین های جنوب، آنجا که آفتاب مستقیم به مغزها می تابد، آنجا که آتش گرفته اندیشه، آنجا که کشت می شود هوس و مست اند از بوی خشخاش های وحشی، آنجا که سوگوار دود شدن های مسرت سرنوشت اند، اینجا خود را به اجبار رسانده، به اتاقی که که در آن زلیخا همیشه مضطرب از شلختگی سفیدی دیوار به رویاهایش پناه می برد بعداظهرهای تمام این هفده سال عمرش را در دل این روستا، در دل این کوهستان.</p><p>و مرد جنوبی با ناخن های چرکین چنگ انداخته بود به چادر آبی زلیخا. چادر را از سر زلیخا کشیده بود و خواسته بود که پرت کند به کنج دیوار که چشمش خورده بود به تابلوی وَإِن يَكَادُ … رفته بود و زل زده بود به کلام خدا. و زلیخا آرزو کرده بود دوباره که هاله ای از نور خدا ترسیم شود به دورش، که او را در خود پنهان کند. که او را نجات دهد و مرد با دستان چرکین چادر را انداخته بود روی تابلو و وَإِن يَكَادُ… پوشانده شد آبی. مرد دهانش را باز کرد، دندان های سیاه اش خودنمایی کرد و داخل تفدانی که بی هیچ هدفی کنج دیوار بی رمق افتاده بود تف انداخت. که بار بار تف انداخت و خود را دوباره به زلیخا رساند. دست انداخت به دامن گلدار زلیخا، دامن را بالا زد. زلیخا خواست جیغ بزند، فریاد بزند، گریه کند، اما مرد با دستان چرکین اش پاهای زلیخا را از دو طرف باز کرده بود. بعد یک دفعه دستش را به طرف صورت زلیخا برده بود، چشمانش را لمس کرده بود و پوزخند هولناکی زده بود. چنگ انداخته بود لابه لای موهای زلیخا، که صورتش را چسبانده بود به دیوار و ترسیده بود از گریستن، ترسیده بود از فریاد زدن، ترسیده بود از التماس. چقدر زلیخا در جستجوی فریاد بود و فریاد گریخته بود. چقدر زلیخا در جستجوی التماس بود که التماس گریخته بود. چقدر زلیخا در در جستجوی نجات بود و نا امیدانه زل زده بود به تابلوی وَإِن يَكَادُ… که پنهان شده بود زیر آبی چادرش. و زلیخا زبانش بند شد و گیسوانش بر باد رفت.</p><p>مرد دستانش را به سینه سمت راست زلیخا رسانده بود و با مشت محکم گرفته بود. زلیخا نگاهش را از چشمان مرد که به او وحشیانه می نگریست دور می کرد. چشمان مرد سرخ شده بود و دندان هایش که به طور عجیبی فاصله بین شان بود، از میان دهانش گویی تقلای گریختن داشتند. مرد سینه دیگر زلیخا را محکم گرفت و زلیخا به یکباره جیغ کشید. مرد بلند بلند خندید و چشمانش سرخ تر شد. با دو دستش دو سینه زلیخا را محکم گرفته بود و تمام جسم ویران زلیخا کشیده می شد لای پاهای مرد. و دستان چرکین مرد شلوار زلیخا را که چسبیده بود به پاهایش را پاره کرد. دور انداخت و بعد خودش را به زلیخا آنقدر چسباند، آنقدر خود را در زلیخا فرو برد که زلیخا میان هیاهوی جیغ و فریاد و گریه بیهوش شده بود. و مرد جنوبی خودش را روی جسم بیجان زلیخا آوار کرد. که کوهستان فرو ریخت و مرد خالی کرد تمام شهوت اش را. و دستان زلیخا که پر شد از سفیدی لغزنده ای که میان پاهایش بیرون می ریخت از مرد و شلختگی سفیدی دیوار که قاه قاه خندید به زلیخا و … الله اکبر… مرد خاموش شد با دهانی پر از شهوت و دستانی چرکین و صورتی آفتاب زده از خورشید جنوب ، و مرد خود را از زلیخا دور کرد.</p><p>چادر زلیخا از روی تابلوی وَإِن يَكَادُ… افتاد. گویی نسیمی آرام به آن وزیده باشد. افتاد و رقصید و رقصید میان انفعال کلام خدا و نور گم شده آن سوی پنجره و پخش شد روی اتاق، که فرش شده بود با قالی که گل های سرخ داشت به سرخی رنگی لای پاهای زلیخا. و تابلوی وَإِن يَكَادُ … در میان درد زلیخا که پاهایش را جمع می کرد و بیشتر و بیشتر در کنج اتاق می خزید تا خودش را گور کند در تاریکی، همچنان استوار به دیوار چسبیده و میان شلختگی سفید دیوار و سرخی لای پاهای زلیخا گویی به تمام ناچاری اینهمه فرو ریختن زلیخا دهن کجی می کرد و می خندید قاه قاه و زلیخا به یکباره استفراغ کرد. سرش را لابه لای موهای پریشانش فرو برود و به دیوار بیشتر چسباند. و دوباره استفراغ کرد. صدای بلند گوی مسجد روستا و صدای اذان شام طنین انداز شد. زلیخا عق زد و استفراغ کرد. و کلام خدا که دوباره کوهستان را تسخیر کرد.</p><p>· این داستان کوتاه تقدیم است به دختری در دایکندی که در خبری بسیار کوتاه که در بین خبرهای جهان گم شد، خواندم که چند طالب مسلمان و جویندگان بهشت به او در روز روشن تجاوز کرده اند. شاید نامش زلیخا بود.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98948024895b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[languageless]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/languageless-9770fafa8477?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9770fafa8477</guid>
            <category><![CDATA[thoughts-and-feelings]]></category>
            <category><![CDATA[thoughts]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 31 Mar 2024 14:23:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-14T07:59:23.951Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*uHM1JnZvqlgeBuBeVeOl0w@2x.jpeg" /></figure><p>There are moments in my daily life when I want to express something deep within me – an inner feeling, a quiet thought – but I can’t find the right language. None of the languages I know, fluently or not, can carry what I truly mean. I’ve come to call these bitter instances language-less moments. Moments when no language has the power to relieve me of the sadness or pain I carry inside.</p><p>After many years of navigating this complicated life, I’ve come to understand that my relationship with language is deeply emotional – and at the same time, existential. It is also tied to a need for safety. I don’t quite know how to explain it, but I believe language should offer me a sense of security, a space where I can express myself without fear of being threatened, judged, or erased.</p><p>I’ve never really felt like I had a home. I belong everywhere, and yet I come from nowhere. I was born in Afghanistan, raised in Iran, studied in Slovakia, returned to Afghanistan and lived there for eight difficult years – years during which I came to know not only myself, but also my country and its wounds. When the Taliban returned to power in August 2021, I was forced to flee. I now live in New York – a city I admire, but where I often feel profoundly alone.</p><p>So for me, language is not tied to geography. It is not about borders or national identity. It is something far more intimate – an emotional landscape, a territory where I can feel safe enough to speak, to exist, to shape meaning through words and sentences.</p><p>As an emancipated and independent woman coming from a deeply patriarchal and judgmental society, even language becomes a site of resistance and identity. It is a vital part of how I introduce myself, how I affirm my femininity. It is both a tool and a path – one I have used to exist as a woman in a male-dominated country, where there are countless definitions of what a woman should or shouldn’t be.</p><p>In such a world, I find sanctuary in my mother tongue. My mother tongue does not demand that I rationalize myself – it allows me simply to be. Emotionally, no other language in the world can hold me, sustain me, or protect me. Only my mother tongue can do that. It is my shelter. My truth. My most intimate home.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9770fafa8477" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[چشمان باز]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/%DA%86%D8%B4%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2-7b54c038d36e?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7b54c038d36e</guid>
            <category><![CDATA[داستان-کوتاه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Mar 2024 22:47:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-29T18:59:27.977Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>چشمان باز</p><p>نوشته صحرا کریمی</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/449/1*OBqctqz5SuVCaYSZBVw1iw@2x.jpeg" /></figure><p>چشمانش را به یکباره باز می کند. همه جا تاریک است. تاریکی و سکوت اتاق در هم تنیده اند. و تقلای صدای باریکِ شب که می خواهد به اجبار از لابه لای دروازه چوبی سفید رنگ، خود را برساند به چشمان ناگهان باز او. چشمانش را باز کرده است و به روبرو می نگرد. به سقف. دو نقطه روشنایی گنگ گویی از سقف آویزان شده باشند، هویت دیده گانی را به خود گرفته باشند و به او زل زده اند. دو روشنایی بی هراس از تاریکی، بی هراس از برهم زده شدن این خیره گی میان این نامتعارفی سکوت؛ این مستقیم زُل که می خواهد به کُنه چشمانی ناگهان بیدار خود را برساند، تا برخورد کند با روح. روحی پستو در پستو پنهان شده در پستوخانه جسم.</p><p>دستانش را می خواهد حرکتی دهد، دستانی که قبل از اینکه چشمانش باز شود، خوب به یاد دارد در یکدیگر گره خورده بودند و روی سینه اش سنگینی شان را اجباری کرده بودند خود خواسته. و حال این دو دست، گشاده، از هم جدا، مثل دو خط موازی بی رمق افتاده بودند به دو سوی بدنش که عظمت کرختی و ناتوانی عجیبی آن را تسخیر کرده بود.</p><p>گویی دردی جانکاه، حتی فراتر از درد در او تزریق می شود. و پخش می شود میان استخوانهایش، میان سلول هایش، میان ناخن هایش، لابه لای موهایش، تو در توی روح اش. و این دو نقطه، این دو هویت -گرفته به شکل نگاهی همچنان خیره می نگرند. با سختی یکی از دستانش را تکان می دهد. تو گویی دلش از این حرکت، از این جابجایی فرو می ریزد؛ فرو می ریزد میان تاریکی که تمام دور و برش را، دور و بر تختی را که روی آن دراز کشیده، احاطه کرده است.</p><p>چرا آنسوی پنجره خنده های قاه قاه روان است؟ چرا برفهای خانه کرده در دل زمین به قامت درختان ایستاده اند و در کام درختان زبان شان را به مثل ماری به اجبار فرو می کنند؟ و از شاخ هایی که گستاخانه به هر طرف جنگل خود را می خواهند برسانند به آسمان، کلاغ هایی سیاه تر از شب معلق اند؟ که کرم های نیمه جان را به نوک گرفته و بالهایشان را به شاخه ها می کوبند، با اندوهی جانکاه و خشمی تاریک تر از تمام شب که زودتر از همیشه خود را رسانده بود به آغوش آسمان. این کرم های نیمه جان که تقلای رهایی دارند، و کلاغ ها که قمار می زنند پرواز شان را و این درختان که هرزه خنده هایی جانکاه دارند. این قاب. این هیاهوی همه نامأنوسی.</p><p>چشمانش و این ناگهانی گشوده گی و او که در اتاقی بزرگ، در تاریکی روی تختی باریک، به شکل تابوتی بی در و پیکر، که گاه و بیگاه قژ قژ صدا می دهد مثل جسدی بی جان افتاده است؛ دم و باز دمش دچار بی نظمی شده است. و این بی نظمی او را دچار اضطرابی کرده است جانکاه تر. تقلا می کند برخیزد، تا شاید بنشیند چهار زانو، تا شاید بتواند برای لحظه ای کوتاه، به اندازه یک جان گرفتن یک غبار اضافه در هوا، خودش را در آغوش بگیرد، بغل کند تا این هراسی که این به یکباره گشودن چشمانش او و تمام روح و جانش را تسخیر کرده است، رهایش کند. تلاش می کند، و امان اش که بریده می شود از این اصرار، تا تکان دهد قسمتی از بدنش را که گویی فلج شده است در اتاقی که پر از شبه موریانه هایی موزی اند، که دیروزها مورچه های نا آرام از آمدن زمستان را قتل عام کرده بودند.</p><p>و تزریق می شود درد. حسی بس سنگین چنگ می زند به لایه های درونی ترین درون او که امیدواری اندکی جان گرفته بود در این اخیر روزهای به اجبار زیستن، تا پیموده شود این نامعلوم، این نامراد سرنوشت. چنگ هایی که گویی تیغ اند. تیغ هایی تیز و برنده. تیغ هایی که تکه تکه می کنند، مثل قصابی بی رحم، که چاقو می زند به تکه های برهنه گوشت. و در این تاریکی مرگبار شب، جرات می کند و زبانش را می چرخاند درون دهان. در جستجوی واژه ای. و این واژه ها. این آخرین رمق های امید. دهانش را باز می کند. گویی نایی نمانده تا جمله ای کامل بیرون بیاید. جمله ای کنشگر که زندگی را به حرکت در آورد و یاس را دچار ملال کند. و دوباره با اصراری بیشتر تلاش می کند و در دل تاریکی، ناگهان صدایی از گلویش بیرون می آید با آشوبی همراه از حجم بزرگی از سر خوردگی و فریاد می زند: آه!</p><p>و این سوگوار آه. این سوگوار آه… آه…. آه. این آشنا. این جاودان. دستانش رمقی اندک می گیرند. بی مهابا دراز می شوند بسوی آه. آه را توگویی از میان تاریکی، از میان سکوت، از میان تمسخر درختان، از میان مصلوبی کرم های نیمه جان می رباید. می رباید تا ربوده نشود جانش در این هجوم اندوهی جانکاه و ملال انگیز. تا زخمی تر نشود این روح. این ناچار روح. این همیشه زندان ناگواری های از هرچه فهمیدن وضعیتی نابه هنگام میان بیداری چشمان و در هم گره خورده گی پی در پی امیدهایی که هر از گاهی جان می گیرند و عجیب چون رقصنده ای طناز می رقصند؛ حتی میان گنگیِ انحصار حرکتهایی که لوندی می کند عبور هایی را، میان نا ایستایی زمان و لجاجت مکان که در اسارت دیوارها، این چهار دیواری ها، زندگی را هجو گونه می شمارد لحظه لحظه در دقایقی که تکرار نخواهند شد حتی در توهمی بس فریبنده.</p><p>آه! و این همه سوگ و این درختان بی شرم که شب را دچار وسوسه می کنند تا سکوت کلنجار برود با ماندگاری اش. و این آهِ سوگوار که در دستان جسمی ست که گویی هستی اش دچار بحرانی شده است ناشناخته. سیر و این روح پریشان. آواره. سرگردان و ناخوش احوال. “اشهدانه لا اله الله… و اشهدانه محمدا رسول الله … خداوندا یاری ام کن. مرا اینگونه رها نکن در سوگ تن – هایی روح و تن ” آه زجه می زند و التماس می کند و این کلام های سوگوار که از دهان، توگویی تهوعی می شوند در دل تاریکی و خودش را در آغوش می گیرد. آه عُق می زند. عُق می زند. آنقدر سخت، آنقدر ناچار، آنقدر بی پناه که درختان به یکباره در دلهره ای سوگوارتر از سوگ از قهقهه به سمت گریستن پرتاب می شوند. و این بغض. و این گریستن و تمام جنگل می گرید از این جانکاه لحظه ای که ناگهان چشمانی گشوده شده بود و خیره گی دو نقطه ای روشن در او رسوخ کرده بود تا جان بدهد این جسم. تا تمام شود استواری یک روح. تا پایان یابد یک هستی.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7b54c038d36e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Train Station ( duology) by Sahraa Karimi]]></title>
            <link>https://medium.com/@sahraakarimi_1364/train-station-duology-by-sahraa-karimi-0ef0f5cdadf4?source=rss-ada28a82b5f9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0ef0f5cdadf4</guid>
            <category><![CDATA[داستان-کوتاه]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahraa Karimi / صحرا کریمی]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Mar 2024 00:41:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-31T17:45:33.336Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>ایستگاه قطار ( دوگانه)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZStCVqkFu34Y6jqWK8ez6w@2x.jpeg" /></figure><p><strong>یک: دیدار</strong></p><p>ایستاده ای میان دو خط موازی؛ میان دو خطی که شاید هرگز به هم نرسند. منتظری. منتظر مسافری که قرار است دقایقی دیگر برسد. نگاه ات سرگردان به هر سوی. قطاری که ایستاده حرکت می کند. به دور شدن اش خودت را دلمشغول می کنی؛ دلمشغولی. این حسِ شوخِ همراه با اضطراب، شوق و اندوه که گویی از کمرگاه ات چون عرقی می لغزد؛ و تو کرخت می شوی. گوشه چشمانت، چروک های ریزش را جمع می کند، خندیده ای؛ در درون ات. انگشتان ات که را سرخ رنگ کرده ای دوباره؛ بی هدف در هوا می رقصانی. آه چه ملالی گسترده می شود در هوا. نسیم خنکی می وزد. چشمان ات را برای لحظه ای کوتاه می بندی؛ به لبهایت بوسه می زند باد. شوق. ریز ریز می خندد نگاه ات؛ دوباره. میان هوسی که خانه کرده زیر پوست ات، دچار بازیگوشی می شود سویی را که نگریسته ای. جست و خیز می کند. لابه لای سینه ات گویی پایکوبی جریان دارد. این سلول های شوخ هوس؛ این که لب به لب پر از شور مستی اند. و این موازی بودن ریل های قطار همیشه رنج ات می داده اند، رنجی آهنین. رنجی سخت. رنجی که گویی کهنه است و قژ قژ صدا می دهد. و صدای بوق قطار دیگری خط می اندازد، میان اندیشه هایت که سراپا سردر گم، حیران است در امتداد جسم ایستاده ات، در ایستگاه قطاری، در انتهای شهری که شاید فاصله اش با دریا کم باشد و بشود صدای پرواز مرغ های دریایی را شنید. قیژ… قیژ….. هو … هو… که گویی چهار زانو زده ای در امتداد یک شوق.</p><p>کودکی با ذوق از پله ها که نرده های آهنی دارد با رنگی خاک گرفته، پریده تر از خود خاک؛ خودش را می رساند بی پروا به آخرین پله ای که فاصله کمی با سطح زمین دارد، و پایش که به سطح آسفالتی کف ایستگاه برخورد می کند، حس می کنی تمام کودکی ات میان این دو خط موازی شوق دویدن آغاز کرده است. موهایت را پس می زنی و دوباره خیره می شوی به امتداد خط ها؛ خط های موازی. مامور ایستگاه قطار کلاهش را جابجا می کند روی سرش؛ و نگاهش را سویی می چرخاند به اجبار به انتهای ایستگاه و بعد تمام بدنش را حرکت می دهد به سمت راست اش که دو زن سالخورده با چمدان های سیاه ایستاده اند و شاید مبهوت آن تکه ابری شده اند که در منتها الیه ایستگاه در آسمانی که نیمه دیده می شود، تقلا دارد تا بارانی شود هر چند نرم. نرم نرم. ابرهایی که باران می شوند گاهی، دیگر هراسی از آن تماس نوک تیز روشنایی اشعه خورشید ندارند؛ و باکی از اینکه تکان دهند شوق شان را به سمتی که شاید باد نوزد و کلاغ های سیاه پرواز های شوم شان را به سمت و سوی هر خوشبختی نارس و کالی پرواز نداده باشند که…. کلاغ قار قار کرد. کودک قهقهه زد و تکه ابر کوچک باران نشد. و تو دست کشیدی روی نگاهت که منتظر مسافری است؛ که باید حالا به ایستگاه نزدیک شده باشد قطار. نزدیکی . مثل لحظه ای که دو لب به هم می رسند و هوس شروع می کند به بوییدن بوسه و انتهای نوک انگشتانی که تکان می خورد در هوایی که خنک است و آرام. آه این صدای چک چک آب از کجا می آید و بوی آن زمین باران خورده به مشام ات آیا خواهد رسید؟ خاکی که بوی باران می دهد و دشتهایی که در هم تنیده اند تمام عریانی شان را و باران که باریده است تمام شب. غلت می زند نگاهت میان دو خط موازی و کودک خود را رسانده به بازمانده پرواز کلاغی؛ که گویی در انتهای ایستگاه قطار، بنده مانده در آخرین سوی نور سرخ چراغی که فرمان ایست می دهد.</p><p>بووووق و قطار نزدیک می شود میان هیاهوی دل و هیجان نگاه؛ و پاهایی که شوق دویدن دارند به سوی مسافری که می خواهی در آغوشش بگیری و او چنگ بیندازد لابه لای موهایت؛ که تو تمام خواستن ات را، از شرمی بازمانده از تاریخی همیشه در کتمانی، روی بگردانی به سوی پنجره ای که نیمه باز است رو به مهتاب و تو آواز می خوانی آخرین ترانه مستی را؛ و آن دایره واری یک خواستن و در هم تنیده گی تن هایی تن در تن؛ تن-هایی. و پچ پچ یک هوس لابه لای گوش هایی که گوشواره زمرد، آویزانی اش را در غروری معلق به رخ می کشاند، میان تاریکی یک چهار دیواری شور و شوق. و دهان ات که دچار لذتی وسوس ناپذیر می شود. آه. این ناب. صدایی در هوا پژواک گام های پسرک می شود که به سمت دیگر ایستگاه می دود و کلاغ پر می کشد. پر. پر. پرواز و آواز همه مرغ های دریایی که در امتداد یک مه آلود روز عادی خودشان را به آغوش نامیرایی حباب و آب انداخته بودند به شوق لمس لذت؛ و مکث طولانی بین نفس ها. دم و بازدم. و نفس- ها … های… های … هو… هو و دستهایی که گرده خوردند میان یک التیام. آرام و نفس زدن هایی پی در پی و از کجا می آید این صدای آب؟ این چک چک؟ گویی ابرها زمزمه می کنند باران را. و باران مست کرده است از بلعیدن هرچه برهنگی عریان آنچه آسمان از خود بیرون میراند و زمین در خود جمع اش می کند. جوانه زد دانه. دانه هایی از جنس بلور. بلورهایی که انعکاس می دهند آن آخرین لبخند را میان خطا های خط های موازی. خط های خطاهای موازی. و این موازی بوده گی و نیاز رسیدن و التماس یک لمس و تقاطع هوس هایی که ناب اند در شوره زار ناکامی شن های کرخت و خشنی که سر آشتی ندارند، برای آفرینش هویتی از جنس عاطفه؛ هر چند خاکستری. که خاک در خود می غلتاند دانه را و جوانه را. و جوانه جان می دهد و جان جوانه می دهد و این در هم تنیده گی جان و جوانه؛ و دست می کشی میان سینه هایت که نفس نفس می زند از شوق دیدار دو دیده. که دیده گان نمی شرمند از در هم تندیده گی سوهای خیره شده به ابهام یک کاش. رویا.</p><p>قطار می ایستد. نه شاید نمی ایستد. این توهم. نه خیال. این توهم و خیال. و اگر بایستد. و قطار ایستاد. اگر مسافر پیاده شود. مسافر پیاده می شود. سایه اش با دیوار برخورد می کند. دیوار. دستانت را تکان می دهی؛ تو گویی از میان انگشانت کبوترهایی سفید آغاز به پرواز می کنند. مامور ایستگاه قطار خودش را هدایت می کند به سمت نگاه اش که به سوی دری می رود، دو دل در ناگواری میان باز شدن و بسته ماندن؛ و پیرزن هایی که چمدان هایشان را نمی خواهند بردارند از کف آسفالتی ایستگاه و این کودک بازیگوش که تقلای خستگی ناپذیری در رساندن دو موازی به هم دارد. دو موازی. قی ی ی ی ی ژ. صدایی که رسوا کننده است و تو روی برمی گردانی از مهتاب؛ و نگاهت به نگاهی جسور برخورد می کند که می خواهد امتداد هوس ات را لیس بزند. خیس. تر. پر پر . پرواز کلاغ. به آنسوی سرخی چراغ و قطار که توقف کرده است. تصور هجوم مسافران. تخیل هجوم مسافران. اینهمه مسافر و تو که هوس ات را پیچ در پیچ هراسی مخفوف میان سینه هایت محکم حبس کرده ای؛ که پخش نشود در ازدیاد اضداد هجوم اینهمه مسافر که نابهنگام اتفاق افتاده است در فراز درهایی. درها. درون هایی تو در تو. این گشوده گی. این شاید مسدود. و همه سفرهایی که مقصدی دارند و هر پایانی که آغاز راهی دیگر برای پیمودن است؛ و تو دچار واهمه ای که نگاه جستجوگرت به دیوار برنخورد. که مسافر دچار سایه ای نشود مبهوت و تو خودت را انداخته ای میان سایه و دیوار. میان بهت و ابهت یک دیدار.</p><p>دیدار. دار. دی- دار. از میان هجوم مسافران خودت را می رسانی به لحظه ای که می خواهی چشم در چشم شوی و بعد رها کنی تمام شوق ات را در آغوشی که تو را سخت در بر خواهد گرفت. قار… قار…. این کلاغ های شوم. کودک جیغ می زند. سنگی را بر می دارد و به سوی سایه ای بر دیوار پرت می کند. پیرزن ها چمدان هایشان را سنگین می کشند به سوی آخرین واگن قطار که شاید میان راه مسیرش را جدا کند. مسیرهای جدا شده مقصدی دارند آیا؟ خودت را از انتهای سوال ناخوانده ذهن ات آویزان می کنی تا تاب دهی اضطراب را؛ که لابه لای گیسوانت حجمی داده به پیچیده گی مغز؛ و ایستاد می شوی مقابل دری گشوده. نگاه ات را می رسانی به انتهای گشودگی در و بی مقدمه قلبت شروع می کند به آواز خواندن. عمیق. آواز خوانان. و غلت زده ای به پهلویی دیگر و خودت را رسانده ای به ابتدای تپیدن قلب. در بسته می شود. سوت مامور ایستگاه قطار به صدا در می آید و مسافران همه عبور کرده اند. رفته اند. مسافران. راه ها. آمدن ها و و رفتن هایی. خودت را می رسانی به دیوار. به یکباره سایه ای نقش بسته بر دیوار؛ در آغوش گرفته می شوی. دهانت را می بوسد و تمام زبانش را پر می کند از واژه هایی که پر و بال می دهد به آن خزیده در کنج تمنایی هایت. زبانی که در کام ات فرو می رود. واژه گانی که لقمه های لذیذ عاطفه می شوند. پر پر. چشمانت را بسته ای. باز کرده ای. بسته ای. باز کرده ای و عرق شوق از کمرگاه ات جاری می شود. مثل رودی وحشی. مثل بهم خوردن جلبک های سبز به لبالب سنگ ریزه ها. ریز ریز. غرق می شوی در التیام یک آغوش. چشم ات را باز می کنی. چشمانت به دیدار چشمان جسوری باز می شود که گوشه لبت را بوسیده است و چنگ انداخته میان گیسوانت و خندیده قاه قاه. قطار ایستاده حرکت می کند. ایستگاه خالی می شود از هر چه مسافر. تو از میان سینه ات بیرون می آوری هراس ات را. تکان تکان اش می دهد باد. دستت را در دستان مسافر گره می زنی و از پله ها بالا می روید. قطار بوق می کشد. بوووووق. و این دو خط موازی؛ این موازی، همیشه تلخ ات کرده است. آه این توهم. آه این تخیل. بووووق. قطاری رفت. هوا سرد است. خودت را در کت خاکستری رنگ بلندی که صبح سراسیمه به تن کرده بودی، می پیچانی تا بگریزی از گزند سرمایی که اگرفرصت رسوخ پیدا می کرد در تار و پودت، که در ایستگاه قطار ایستاده بودی بیش از یک ساعت، مثل تیغ تیزی فرو می برد تمام سوزش را. سرما. نگاهت را که به هر سوی می دوید را می خواهی جمع کنی از گوشه و کنار این ایستگاه که قطارها و مسافران در رفت و آمدند. این رفت و آمدها و توآمده بودی تا وفا کنی به وعده ای. قرار گذاشته بودید در ایستگاه قطار. تا بنوشید پیاله ای چای و بگویبد از ادامه راه. تو آمده بودی و به امید دیدار.</p><p><strong>دو: مسافر نیمه شب</strong></p><p>مسافر نگریست به ساعت دیواری کهنه بزرگی که در سوی عمودی ایستگاه، چسبیده بود به دیوار؛ ساعت گویی ژست اجرای حیاتی ترین نمایش زمان را به خود گرفته باشد. با اعتماد به نفس زیاد، بدون در نظر گرفتن معلقی یکی از عقربه هایش، تیک تاک، تیک تاک صدایی ها بیرون می دهد از خودش. کنسرت تک سازِ تاریخی ای برای تمام قطار هایی که لج کرده اند با هر حرکتی. صدای عقربه های ساعت، هرچند به ته چیغی ناخوشایند از کهنگی شباهت دارد، در سرتاسر ایستگاه قطار طنین انداز شده است. ساعت دو و نیم صبح است. سو سوی روشن چراغها در مه آلودگیِ شب انگار به اجبار رخنه کرده باشد در دل تاریکی و به این لحظه رسانده باشد خود را، یک روشنایی نامطمئن؛ که هر آن ممکن است حوصله اش سر برود و گریز کند از این هستی که هست شده به تقاضای انسان.</p><p>‏مسافر نگاهش را می کَند از تیک تاک عقربه های ساعت دیواری. از نیمه شب بدین سو ،خشمی آرام، اما محکم خود را مقابل تمام عبور و مرورهای این مارهای آهنی در مرکز توجه قرار داده است. راننده های قطار و کارگران خط آهن اعتصاب کرده اند. از نیمه شب بدینسو. برای سه روز. برای سه روز قطارها حرکت نمی کنند. قطارها، نه دلواپسِ مسافری اند که ممکن است با هر برهم زدگی، بخشی از او نیز برهم بخورد؛ و نه درگیرِ لجاجت ساعت در خودنماییِ زمان. قطار ها و این قلب های آهنی شان.</p><p>‏مسافر چمدانش را در سرمای منفی ده درجه، در خلوت ایستگاه که فقط تک و توک آدم هایی در رفت و آمدند، می کشاند. صدای کشیده شدن چرخ چمدان روی سنگفرش کهنه آسفالتی ایستگاه پخش می شود. صدا گویی تقلا دارد خود را آویزان کند از بی رمق آوازِ عقربه ساعت، آه این بی رمقی، تا شاید توهم همنواختی، او را از به زوزه ای تبدیل شدن، در دل این شبِ سرد برهاند. این شب و سوز سرمای اولین ماه زمستان . قطار متوقف شد و دیگر حرکت نکرد و مسافر ماندگار شد در این ایستگاه خلوت و مسافرانی که در گوشه و کنار سرگردان، منتظر معجزه حرکتی بودند به مثل او، تا از سردرگمی این نابهنگام نامعلوم توقف رهانیده شوند. مسافر خودش را به دکه قهوه فروشی رساند. مرد سیاه پوست جوانی خود را درون کاپشن سرخ رنگ بزرگی پیچانده، تقلای گریز از سرما. میان وقفه های نه چندان وقفه، دستانش را به دهانش نزدیک می کند و بخاری که از بازدم اش به مثل ابری بیرون می آید را می دَمد به دستهایش؛ ناگهان دندان هایش بیش از اندازه سفید می نمایند، مثل سربازهایی که کنار هم ایستاده باشند با یونیفورهای همرنگ. گاه این همرنگی ها چقدر نامتعارف و نامرتبط اند، مسافر با خود می اندیشد و ناخودآگاه نگاهش را می گیرد از سفیدی دندان های مرد، و خود را به کنجی می کشاند تا سوی نگاه مرد با سویِ چشمان او تلاقی نکند. موهای پخش شده مقابل چشمانش را پس می زند. سوز سرما رخنه می کند درون پوستش، در فاصله ای که دستش را از داخل جیب بیرون می آورد، موهای پخش شده را کنار می زند و دوباره دستش را داخل جیب سمت راستِ کُتِ بلند خاکستری اش با پُرزهای درشت، فرو می برد. این سرما چه جسورانه بیداد می کند.</p><p>قهوه ای تلخ سفارش می دهد با شیر. می داند که تا طلوع خورشید چشمانش میان خواب و بیداری سرگردان خواهد شد؛ چاره ای نیست. و این تمکین بی چاره گی. این تن دادن به اجبارهایی هر چند کوچک. این اجزا. تنها امکان رفتن به شهری که مقصد نهایی اش است، اتوبوسی ست که حوالی صبح می رسد. می اندیشد به انتظاری که پیش روی اش قدم علم کرده و لجوجانه ایستاده است. سرش را تکان می دهد و به کف زمین خیره می شود. گویی زُل زده است به دست و پا زدن فکرهای منتظر، به انتظار ایستاده تنها امکانِ رفتن که تکاپو دارد بجهد درون مغز مسافر. مثل کودکی چُست و چابک. و قبل از اینکه مسافر دوباره سرش را تکان دهد، اندوهی نا بهنگام، که گویی شده آن عضو ناجورِ انجمنِ خیال های یخ زده اش، شروع می کند به دل آشوبی و بیقراری. دستهای سیاهِ قهوه فروش سیاه پوست شیرِ سفید را درون گیلاس پلاستیکی گلدار، که به مثل این می ماند باغی استوانه ای را در خود حبس کرده باشد، به قهوه تلخ اضافه می کند. مسافر به ریخته شدن و حل شدن شیر در قهوه عمیق می شود. سرما سوز می زند. بخاری که از قهوه ی داغ به هوا می رود، همراه می شود با بخار دهان مسافر هنگام نوشیدن. تزریق اندوه در سرما در سراسر وجود مسافر، تلخ تر می کند طعم قهوه را. گاهی میان تمام راههایی که آمده و رفته است، به این اندیشیده که سرچشمه این سوگی که او را در همه راهها، سفرها، همسفر است کجاست؟ کدام یاد را زیر و رو کند تا لمس کند زخمی را که ناسوری اش تا اکنونِ نفس کشیدن های مسافر ادامه دارد.</p><p>پیرزنی که چندین لایه لباس را روی هم پوشیده، از انتهای تاریک ایستگاه، که علامت خروج دُرشتی روی دروازه اش مقتدارنه خود را به رُخ می کشد، با چرخ دستی پر از همه وسایل نامرتبط به زیستن، تو گویی به داخل ایستگاه به یک باره پَرت می شود. مثل هجوم نابهنگام یک صدا به دامنِ سکوت. مثل برخورد زمان به تقلای بی مانند ثانیه ای از گذشته، برای دوام در حال. خیالِ مسافر به یکباره انگار کشیده می شود از دور دستهای دور به داخل ایستگاه. به پیرزن می نگرد. پیرزن چرخ دستی اش را به سختی می کشد و صدایی کریه سکوت ایستگاه را می شکند. صدا پخش می شود در سرتاسر ایستگاه که با تمام آبادانی اش اما گویی بازمانده های متروکیِ یک شکوه است که حالا مکث کرده در بوسه ای طولانی، به مثل خیال یک بازگشت با شکوه بعد از یک طرد و ترک، در روزهایی که همه قطارها طبق برنامه ای مشخص حرکت می کردند و هیچ کارگر خط آهنی هوای دل بستن به اعتراضی را نداشت. مسافر همچنان چشم دوخته به چرخ دستی، می شنود بگو مگوهای پیرزن را با خود، که بیشتر به نجواهای بیمارگونی می ماند، تو گویی با پیری اش کلنجار می رود. و این کلنجار با زمان. این مجهول، این نامعلوم. نجواهایی مثل صداهایی نامفهوم در اسارتِ مفهوم هایی به اجبار دیکته شده، از سوی همه آنهایی که با هر چه معنا سر آشتی ندارند در انتهای عُمر.</p><p>مسافر خودش را به کنج خلوت ایستگاه که تاریک تر است و روشنایی چراغ ها کمتر راه یافته به آنجا، می رساند. گیلاس پلاستیکی قهوه را داخل زباله دانی می اندازد و بی اینکه میلی داشته باشد، با مکثی طولانی نگاه می کند به گل های گیلاس که میان زباله های دیگر گم می شود. محو شدن یک زیبایی. حذف از هستی و ادغام شدن در میان نیستی. گویی گل های گیلاس جاندارانی بودند که با انداخته شدن به داخل سطل زباله، به زندگی شان پایانی ابدی داده شد. این پایان ها. و مسافر به یاد می آورد آخرین پایان را. که گویی تمام دل و جانش به یکباره فرو ریخته بود و او در آن لحظه تنها به ابدیت یک تمام می اندیشید. و این گلهای گیلاس پلاستیکی حالا میان زباله دانی؛ که شاید دوست داشته اند از هستیِ کاغذی شان بگریزند و به زندگی در باغ برگردند؛ به دامن طبیعت، که هر صبحگاهان با لمس ژاله ای سر مست شوند از زیستن. بود شدن یک هست. هست شدن یک بود. آه این توهم بازگشت به ریشه. نه باید رویا شد. رویای بازگشت به ریشه.</p><p>مسافر دستانش را در جیب فرو می برد. این ناخودآگاه گریز از سرما. انگار تمام مسافران سر درگم این ایستگاه خاموش از سرما می گریزند. این بی میلی در این سیاهی شب چه اجبارهایی را به او تحمیل می کند. و بی میلی دیگری، وادارش می کند یکی از دستانش را بیرون آورد از جیب تا چمدانش را به سمت دیوار بکشد. و تکیه می دهد به دیوار تمام جسمش اش را که گویی میل به هیچ حرکتی ندارد. به مثل قطار ها که لج کرده اند. این مارهایی با قلب های آهنی. آهنی. و دیوارها چه تکیه گاه های سستی بوده اند در سرنوشت اش، مسافر به یاد آورد. گاهی چقدر آرزو کرده بود، در آن روز های دورِ فرو افتادن از بلندای آرزوهای بر باد رفته اش، دیواری مستحکم، تکیه گاهی شود تا او و هستی اش که آبستن اندوه های سوگوارتری از سوگ های روزگاران شده بود، تکیه زنند به آن تا سقوط نکند به قعر نا امیدی. به عقربه معلق ساعت دیواری نگاهی گذرا می اندازد. او بارها سقوط کرده است به انتهای نا امیدی و دوباره بازگشته است و این لجاجت در بازگشت گاه مثل نگاهی گذرا به او پوزخند زده است. چقدر منفور است این گذرا نگریستن ها. این گسستِ از تمرکز و این آغاز جدایی از امتدادِ یک اصرار برای ادامه دادن. آیا می شود به وفای زمان دل بست؟ آیا می شود به وفای عمر امیدی داشت؟ آیا می شود به وفایی وفا کرده دل بست؟ و مسافر گویی تمام بار سفرهای عمرش را می خواهد به زمین بگذارد. دلش می خواهد چهار زانو بزند میان همه این انتظارهای هر چند بی هیچ وعده ای به وفای زمان و مردمانی که در این زمانها زیسته اند و تصور کرده اند، ردپایی از خود بر جای گذاشته اند. پوزخندی می زند مسافر. ردپایی بر جای گذاشتن.</p><p>ناخودآگاه به سمت دیگر ایستگاه گام بر می دارد مسافر. چمدان به دنبالش کشیده می شود. چه خیالی. مسافر چمدان را به دنبال خود می کشاند. این واقعیت است. همیشه بارهایی را به دنبالش کشانیده تا تصور کند هنوز پایش به زمین بند است. هنوز دلش در گیر زندگی کردن میان اشیاست. هنوز می خواهد لمس کند اندکی از داشتن هایی هر چند مقطعی را. و مسافر می داند که دیگر پایش به هیچ مکانی و دلش به هیچ داشتنی بند نیست. که گویی بریده شده است از همه آنچه روزگاری داشته است و از هر آنچه روزگاری هوس داشتن شان را به اندازه ی آرزوی کوچکی در دل کاشته بود. آفتاب که رفت، تمام جوانه ها خشکیدند. کجا خوانده بود این جمله را و حالا در این ایستگاه، میان این سرمای سوزناک، چرا به یاد آورد این خشکیدگی را؟ چرا به یاد رفتن آفتاب افتاده بود؟ و حالا در چنین سرمایی که عقربه های ساعت هم دیگر میلی به طنازی در مقابل زمان ندارند، مسافر و چمدانش هیچ اختیاری ندارند برای انتخاب سو و سمت های رفتن و گذاشتن گام و هر چه بیشتر کنده شدن از هستن ها. سردی سوزناک زمستان، این زمستان سوزناک و می خواهد هزار بار تکرار کند سوز، سوز، سوز…؛ که مسافر را مجبور می کند به کنج دنج تر و تنگ ترِ ایستگاه بخزد. کنج ها. کنج گرم تر است و خلوت. کنج ها، پنهان-مکان هایی برای خزیدن در دلِ همه ی ندیده شدن ها. شاید که سرما و سوزناکی زمستان حیا کند و او را برای لحظه ای تنهاتر بگذارد با خودش.</p><p>در کُنج این کُنجِ پنهان، مسافر تکیه می دهد به دیوار. چشمانش را برای لحظه ای می بندد. ایستاده است در راهروی قطار، دستانش را از پنجره قطار که به مقصدی می رود نامعلوم، بیرون آورده است و احساس می کند برخورد باد را با نوک انگشتانش. به مثل لحظه ی عشق بازی زبان و لب قبل از هم آغوشی دو تن؛ تن- هایی تن در تن. رخنه می کند میان قلبش حس یک رسیدن به رضایت که گویی سالهاست در آشوبی گم گشته غرق و سرگردان، و حالا او شده است آواره- مسافری میان جاده و راه ها. راه هایی که گویی به هیچ جایی نمی رسند. که گویی تمسخری شده اند برای پیمودن گام هایی که پیمودن تنها چاره ی ناچاری هایی ست که در آن گرفتارند. مکث باید این جا بیاید و چهار زانو زند و از لجاجت بسیار گونه هایش سرخ شود. مکث باید اینجا مکث کند. اینجا در این لحظه. اینجا میان هر چه پیمودن. مسافر چشمهایش را می گشاید. دو مرد که هردو به طور نامربوطی لباس سیاه و بنفش پوشیده اند، آن سوی تر در حال سیگار کشیدن و گفتگویند. خلوت کُنج خدشه دار شد. مسافر به دهان هر دو مرد خیره می نگرد. دهان هایی که تند تند تکان می خورند، گویی واژه گانی که بیرون میدهند بین دو دهان رد و بدل می شود به مثل توپ هایی گِرد. لعاب جمله های ناتمام شان به کفِ زمین پخش می شود و یکی از مردها ته مانده سیگارش را به سمتی نامعلوم پرت می کند. مسافر ناخودآگاه چشمانش همزمان با پرتاب ته سیگار به سویی حرکت می کند؛ این سوهای نا مربوط به انتهایی؛ و این همه نا مربوطی در یک شب، و به سمت پیرزنی که لایه های زیادی از لباس را پوشیده است و گویی پرت شده بود داخل ایستگاه بی اختیار، و حالا کنار چرخ دستی اش به خوابی عمیق فرو رفته، دچار ایست می شود نگاه مسافر. و مسافر تصور می کند شاید خواب های پیرزن همه شان پر از پرنده هایی باشد که دلیل پرواز را فراموش کرده اند.</p><p>مسافر این سوی تر می آید، در کُنج دیگر این کُنج خلوت، مردی چهار زانو زده روی سرمای کفِ زمین. گویی ضیافتی باشکوه به راه انداخته باشد و موهای بلندی دارد که به جو گندمی می زند؛ مقابلش روزنامه های کهنه را پهن کرده است، تکه ای نان و مقداری سبزیجات و پیاز خام خرد شده ریز و درشت را مرتب چیده رو به رویش، روی روزنامه ای که شاید مهمترین خبرهای جهان را از دیروزها خبر داده بودند، که دیگر امروز هیچ جذابیتی برای این لحظه جهان نداشت. جهان و خبرهایش. این نشخواری تیترها. و این تهوع بی تفاوتی. خبر. کور شدن هزاران کودک در بمباران دهکده ای در جنوب اوکراین و یا بی خانمانی زنان بیوه در عصری عادی در غزه و یا هم دخترانی که دیگر نمی توانستند با کتاب و قلم آشتی کنند در گوشه ای از افغانستان و ربوده می شدند در روز روشن. این خبرها. که چه زود کهنه می شوند و عادی. و این هیاهوی تازه که شاید فردا سر خط خبرها شود. های خبر جدید، خبر تازه نفس: اعتراض کارگران خط آهن ایستگاه قطاری که مسافری داشت جا مانده از قطار. که مسافرانی داشت جا مانده از هر حرکتی. و مسافر نگاهش را از مردی که با ولع لقمه ی نان را می بلعید و گاهی عمیق می شد به سطری از روزنامه کَند.خیره شد به سقف کُنجِ خلوت که خلوتی اش را حالا به حراج گذاشته بود. نه حالا دیگر خلوت نبود و تا صبحِ روشن، هیاهویی پر از صدای دور و نزدیک شاید تمام کنج را تسخیر کند. و آه امان از تسخیر شدن. این هیاهوها همه جا سرک می کشند تا دنج گوشه های خلوت جهان را دچار اضطراب کنند.</p><p>مسافر دستانش را در جیبش فرو برد دوباره. به چمدانش خیره شدکه گویی به مثل سرباز تحت امری، آماده به شنیدن فرمان حرکت بود. خودش را در میان کت خاکستری بلندش پیچاند و نگاهش را برد به سویی که دیوار کنج خلوتِ حالا پر از هیاهو، تمام می شد. فاصله ای ایجاد می شد وسیع برای تمام رفت و آمدهایی که در این سحرگاه زمستان سرد، حالا، بی رفت و آمدهایی به مثل فرسوده مکانی می نمود ناگوار. بی عبورهایی که وعده دهنده به مقصدی معلوم باشد. و بعد ریل های قطار آغاز می شدند. موازی. و قطارهایی که لجاجت کرده بودند و مسیرهایی که در توقف بند و از رسیدن باز مانده بودند. مسافر برای لحظه ای دوباره خیره می شود به سقف. چِک چِک آب، و قطره هایی که به کفِ زمین برخورد می کند، صدایی که محو می شود میان هیاهوی صحبت زن و مردی که به کنج پناه آورده اند، شاید در لحظه ای که افکار مسافر در حالِ اکنون، پریشان دیروزها بود و آواره در طول و عرضِ ایستگاه قطار. زن و مرد به هنگام گفتگو نگاه شان را به سویی ناهمگون متمرکز کرده اند و پرنده سیاهی که به یکباره از میان شان عبور می کند، بهم می زند تعادل حرفهایی را که می رفت به جمله های پر معنا ختم شود. خفاش سرگردانی که به سمت دیگری از ایستگاه پرید، تا شاید دیگر آدمی زادی خلوت اش را برهم نزند. مسافر به پرواز خفاش خیره، طولانی نگریست، آنقدر نگریست که خفاش در سیاهی گم شد. و جایش را سوز سرمایی گرفت که شاید جامانده ای بود از ترس خفاش از همهمه مردمانی که آمده بودند در این کنج جمع شوند از سوز سرما. این بزمِ گریخته گان از سوز و جستجوگران گرمایی هر چند ناپایدار.</p><p>مسافر چمدانش را کشید به سمت دیوار. این ایستایی چمدان مقابل چشمانش او را به یاد تمام لحظه هایی می انداخت که دیروزها می توانست در آن تغییری ایجاد کند، اما پروای رسوایی ای که پچ پچ زمانه روزگارش را دچار اندوهی بیشتر کند، او را وا داشته بود همانطور بی ثمر ایستاد شود در مقابل هرچه رکود رخنه کرده در عزم اش. چمدان را تکان داد تا تکان بخورد سوی نگاهش. و سوی نگاهش رسید به مردی با موهای بور، چشمان آبی براق که شلوار نازک صورتی رنگی پوشیده بود با پیراهنی به رنگ ارغوانی و شاخه گل میخکی در دستانش بود. از پله برقی زیر زمین بالا آمده بود و به یکباره شروع کرده بود به رقصیدن، که رقص گل در دستانش برخورده بود به نگاه مسافر. گل را به سمت و سوهای دور و برش می رقصاند، آوازی می خواند قدیمی، با ریتم منظمی که گویی تسلط کامل رویش داشت. مرد آنقدر رها می رقصید که حتی سوز سرما می شرمید از رخنه کردنی لجوج. گویی در دنیای مرد هیچ زمستانی نبود. گویی تمام سردی های جهانِ او کوچ کرده بودند به سرزمین های دور. آنقدر دور که حتی نمی شد خط هایی به توهم مرزی برایشان کشید. مرد می رقصید. با گلی در دست و ارغوانی رنگ پیراهنی بر تن.</p><p>به یکباره کنج تبدیل شد به باغی پر از گل؛ و گلهای گیلاس پلاستیکی آواز خوانان از سطل زباله بیرون جهیدند چون بازیگوش کودکی که به دنبال بادبادک رنگی اش امتداد یک جاده یک طرفه را می دوید. پاهای پرشور مرد که می رقصید خودش را به پیرزن رساند، خواب او را بر آشفت. دست پیرزن را گرفت. شاخه گل میخک را مقابل چشمان پیرزن رقصاند و طنازی گل پیرزن را به یاد روزهای دخترکی جوان در یکی شهرهای اروپای شرقی انداخت؛ که در ایستگاه قطاری دور از همه راههایی رسیده به شهرهای بزرگ ایستاده بود با دامنی چین دار به انتظار. آن روز باران باریده بود. پیرزن چشمانش درخشید. فریادی از شعف از گلویش بیرون پرید که ادغام شد با آهنگ ساز دهنی مردی نشسته در کنجی آن سوی تر، که دیگر روزنامه های جهان را نمی خواند و سهم خود را از پایکوبی یک شب زمستانی در ساز دهنی که آهنگی از باخ را می نواخت به جهانیان هدیه می داد. زن و مردی که سودای معنا دهی به گفتگوی شان را داشتند خیره به مرد شاخه گل در دست نگریستند، و بی مهابا شروع کردند به حرکت دادن پاهایشان. همدیگر را بوسیدند بی واسطه و مسافر به یکباره خندید میان اینهمه اتفاق. چمدان را رها کرد برای لحظه ای و گسست از هرچه به دنبال کشیدنِ باری. این سنگینی. گسست از وابستگی به اشیا و شروع کرد به سوی دادن نگاه اش به سمتِ بازگشت خفاش که رفته بود تا در امان باشد از پچ پچ آدمیزادان و حالا پروازش را گویی رقصان و خوشان برگردانده بود به سقفی که از آن معلق آویزان شد و شروع کرد به آواز خواندن. باد سوزناک خاموش شد. زمستان خجل سرک می کشید از انتهای آن سوی تر و آواز ترانه ای بلند در حزنی غریب سرتاسر ایستگاه را پُر کرد. ترانه ای از دیروزها که زنی سروده بود در ایستگاه برای معشوقی که نیامده بود؛ و حالا مرد سیاه پوست، پیچانده تمام هستی اش را در کاپشنی سرخ، می خواندش با صدای بلند. مسافر دستانش را از جیش بیرون آورد، حرکت داد در هوا. میان شادمانی نگاهش و شروع کرد به رقصیدن دست در دست پیرزن. ساعت نواخت. چهار بار نواخت. کنج خلوت پر از هیاهو شد و آواز. و اندوه سوزناک زمستان که گویی رخت بربسته باشد و رفته بود به جایی دیگر. مرد شاخه گل به دست میان جمعیتی خرسند، شاخه گل میخک را به اوج می برد و برایش نیایش روزهای یک شنبه را در ترکیبی از آواهای سرزمین های گرم، شادمان تقدیم می کرد. و مسافر دید که گل میخک لبخندی زد و در یک چرخ زدن مرد به دور ستون قاه قاه خندید. مرد گل میخک را در آغوش گرفت. مسافران مقصدهای نامعلوم و منتظر در ایستایی حرکت قطارها، بی پروا می رقصیدند با زمان و کنجی که حالا شاد ترین کنج جهان شده بود.</p><p>مرد شاخه گل میخک را به دهان گرفت، از میان جمعیت که غرق در پایکوبی بود، جدا شد. به انتهای کنج رفت، از کنج بیرون کشید خودش را با چرخشی و رسید به ریل های قطار. میان خط های موازی ریلها رها و سرشار از مستی می رقصید و می رقصید و خفاش که پروازش را گسترده بود به پهنای آسمان، او را همراهی می کرد. مسافر به دور شدن مرد نگریست و به دستانش که در هوا به سمت و سوهایی مرتبط با نگاهش در هماهنگی بین زمان و زمین می رقصید. مسافر خنده ای کرد دوباره. و ساعت نواخت. پنج بار نواخت. مسافر در میان هیاهوی کنج، چمدانش را تکانی داد، از کنج بیرون خزید و دلش را دلداری داد از آوارگی ای نا بهنگامی که در دل شب به او تحمیل شده بود و حالا شادمانه در آغوشش گرفته بود. به سمت دروازه که علامت خروج بزرگی خود را به رخ می کشید، گام برداشت. صدای کشیده شدن چمدان بر روی زمین در سرتاسر ایستگاه پخش شد. مرد شاخه گل به دست میان قطار ها سوت زنان می رقصید و مسافر از دروازه بیرون رفت.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0ef0f5cdadf4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>