Bazen hayat, dışarıdan bakıldığında olması gerektiği gibidir.
Sorun yoktur.
Dram yoktur.
Şikâyet edecek büyük bir sebep de yoktur.

Ama yine de içten içe bir huzursuzluk vardır.

İnsan bunu söylemeye bile çekinir.
Çünkü sanki nankörlük ediyormuş gibi hisseder.
“Daha ne istiyorsun?” der kendi kendine.
“Her şey yolunda işte.”

Ama hisler, mantıkla ikna olmaz.

Psikolojide bunun çok tanıdık bir karşılığı vardır:
Dış koşulların iyi olması, içsel tatminin garanti olduğu anlamına gelmez.
Çünkü huzur, sahip olduklarımızdan çok
nasıl yaşadığımızla ilgilidir.

Bazen de huzursuzluk, bastırılmış soruların yan etkisidir.
Uzun süre ertelenmiş isteklerin,
“şimdi sırası değil” denmiş hayallerin sessiz itirazı gibi…

Ses çıkarmazlar.
Ama içten içe rahatsız ederler.

İnsan çoğu zaman farkında bile olmadan,
kendinden küçük ödünler vermeye başlar.
Bir gün, bir ay, bir yıl derken…
Sonra alışır.

Ve alışmak, bazen en tehlikeli şeydir.
Çünkü insan, mutsuzluğu değil
duygusal eksikliği normalleştirir.

Her şey yolunda giderken gelen huzursuzluk,
çoğu zaman şunu fısıldar:
“Hayatım düzenli ama ben bu düzenin içinde kayboluyorum.”

Ama bu cümleyi kurmak cesaret ister.
Çünkü düzeni sorgulamak,
bütün hayatını sorgulamak demektir.

Bu yüzden çoğu insan, huzursuzluğun üstünü kapatır.
Daha çok çalışarak.
Daha çok meşgul olarak.
Daha az düşünerek.

Oysa bazen insanın ihtiyacı olan şey
daha fazla meşguliyet değil,
daha fazla dürüstlüktür.

Kendine karşı.

“Ben gerçekten iyi miyim?” sorusu kolay değildir.
Çünkü cevabı, sadece iyi ya da kötü olmaz.
Bazen cevap şudur:
“İyiyim ama eksik.”

Ve bu eksiklik, çoğu zaman somut bir şey değildir.
Bir boşluk gibi…
Adını koyamadığın ama sürekli hissettiğin bir alan.

Belki de huzursuzluk, düşmanımız değildir.
Belki de yön gösteren tek işarettir.
Yanlış bir yerde olduğumuzu değil,
eksik bir yerde kaldığımızı söyleyen bir işaret…

Ama biz onu susturmayı seçeriz.
Çünkü duymak, değiştirmeyi gerektirir.
Değiştirmek ise, risk almayı.

Ve insan, çoğu zaman huzursuz kalmayı
belirsiz olmaya tercih eder.

Sence bu huzursuzluk, gerçekten geçmesi gereken bir his mi…
yoksa dinlenmediği için büyüyen bir çağrı mı?

Sanki yaşamam gereken başka bir hayat var.

Ama ben, ona giden yolu hiç bilmiyorum.

Sadece burada, olduğum yerde kalıyorum.

Bazen insanın içinde garip bir his olur.

Açıkça tanımlayamaz ama oradadır.

Sanki içinde başka bir hayat vardır…

Ama sen, onun kapısına hiç ulaşamamışsındır.

Her şey yolunda gibi görünür.

Günler geçer, işler yapılır, sorumluluklar yerine getirilir.

Ama içten içe bir şey eksiktir.

Ve insan, eksik olduğunu bile çoğu zaman suçlulukla karşılar.

“Daha ne istiyorsun?” der kendi kendine.

“Sahip oldukların yetmiyor mu?”

Ama mesele daha fazlasını istemek değildir.

Mesele, başka bir şeye ait olduğunu hissetmektir.

Psikolojide buna bazen potansiyel uyumsuzluğu denir.

Yani insanın kim olduğu ile kim olabileceğini hissettiği kişi arasındaki mesafe.

Bu mesafe büyüdükçe, içsel huzursuzluk da büyür.

Ama çoğu insan bu huzursuzluğu bastırmayı seçer.

Çünkü değiştirmek korkutucudur.

Kalmak ise tanıdık.

Toplum da bunu destekler.

Risk alma der.

Garanti olanı seç der.

Önce güvenliğini sağla, sonra hayallerine bakarsın der.

Ama o “sonra”, çoğu zaman hiç gelmez.

Bir süre sonra insan, kendini küçük parçalara ayırmaya başlar.

Hayaller rafa kalkar.

İstekler ertelenir.

Ve geriye, sadece yapılması gerekenler kalır.

Bu noktada zihin devreye girer ve seni korumaya çalışır:

“Zaten o hayat gerçekçi değildi.”

“Bu yaşta artık zor.”

“Herkes böyle yaşıyor.”

Bunlar yalan değildir belki.

Ama eksik gerçeklerdir.

Ve eksik gerçekler, insanı yıllarca aynı yerde tutabilir.

Sonra şu sessiz pişmanlık gelir:

“Acaba başka türlü olabilir miydi?”

Ama bu soru bile çoğu zaman yüksek sesle sorulmaz.

Çünkü cevap ihtimali bile insanı ürkütür.

Belki de en acı tarafı şudur:

İnsan çoğu zaman mutsuz değildir.

Sadece eksik hisseder.

Ama bu eksiklik, adı konmadığı sürece hayatın geneline yayılır.

Motivasyon düşer.

Heyecan azalır.

Ve yaşam, bir yapılacaklar listesine dönüşür.

Oysa insan sadece hayatta kalmak için var olmaz.

Anlam arar.

Kendini gerçekleştirmek ister.

İçindeki o “başka hayat” hissi de tam olarak buradan gelir.

Ama kimse sana bu hayatın yol haritasını vermez.

Herkes sadece kendi yürüdüğü yolu tarif eder.

Ve sen, başkasının yolunda ilerlerken

kendi yönünü kaybettiğini fark etmezsin.

Belki de sorun cesaret eksikliği değildir.

Belki sorun, ne için cesur olacağını bilememektir.

Çünkü insan, ne istediğini net bilmediğinde

hayat onu kolayca başka yönlere savurur.

Ve günün birinde durup şunu fark edersin:

Zaman geçmiş, ama sen hâlâ içindeki o hayata uzaktan bakıyorsundur.

Sence insan, içindeki o “başka hayat” hissini

gerçekten kaybettiği için mi susar…

yoksa ona ulaşamayacağını kabullendiği için mi?

ama doğru bir hayatın nasıl görüneceğini hiç bilmez.

Bu yüzden kalırlar.

Alışırlar.

Ve buna kader derler.

İnsan gerçekten kendi hayatını mı yaşar,

yoksa zamanla alıştığı bir düzenin içinde sürüklenir mi?

Çoğu insan, yaşadığı hayatın kendi seçimi olduğunu düşünür.

Bu düşünce rahatlatıcıdır.

Çünkü aksi, dayanılması zor bir ihtimali fısıldar:

Belki de bu hayat, hiç bize ait değildi.

Psikolojide bir kavram vardır: uyumlanma.

İnsan, içinde bulunduğu koşullara sadece fiziksel olarak değil,

zihinsel ve duygusal olarak da uyum sağlar.

Bir süre sonra rahatsızlık hissi bile körelir.

Normal, yeniden tanımlanır.

İşte tam burada başlar yabancılaşma.

Kendi hislerine, kendi isteklerine, hatta kendi iç sesine karşı…

Bu noktada soruyu sormak gerekir:

Mekân mı insanı tasarlar, insan mı mekânı?

Belki de ikisi de doğrudur.

Ama çoğu zaman insan, mekânın biçtiği kalıba sessizce sığar.

Çevre, senden yüksek sesle bir şey istemez.

Sadece yavaş yavaş seni dönüştürür.

Risk almayan, fazla hayal kurmayan, uyumlu bir versiyona…

Ve sen, bunun farkına bile varmadan

kendi potansiyelinin daha küçük bir kopyasına dönüşürsün.

Bir noktadan sonra içsel çatışma da azalır.

Çünkü zihin, sürekli rahatsızlık hissetmek yerine,

durumu rasyonelleştirmeyi seçer.

“Zaten herkes böyle yaşıyor.”

“Başka türlüsü mümkün mü ki?”

“Şikâyet edecek ne var?”

Bu cümleler, bir tür psikolojik savunma mekanizmasıdır.

Gerçeği yumuşatır.

Ama özgürlüğü de yavaş yavaş boğar.

Sonra maske gelir.

Topluma gösterdiğin yüz,

içinde taşıdığın duygulardan daha tanıdık hale gelir.

Jung’un dediği gibi, persona büyür; öz küçülür.

Ve bir gün, aynaya baktığında şunu fark edersin:

Hayatında pek çok şey yolunda gibi görünüyordur,

ama sen, kendi hayatının içinde bir yabancı gibisindir.

İşte tam bu noktada sormalısın:

Gerçekten ne istiyorum?

Bu soru kolay değildir.

Çünkü yıllarca bastırılmış bir iç ses,

ilk başta net konuşmaz.

Fısıldar.

Kararsızdır.

Hatta bazen tamamen sessizdir.

Ama suskunluk, yokluk demek değildir.

Sadece uzun süre dinlenmemiştir.

Şu an yürüdüğün yol,seni daha canlı mı hissettiriyor,

yoksa sadece daha güvende mi?

Çünkü güvenli hayatlar, her zaman anlamlı hayatlar değildir.

Ve anlam eksikliği, insanı yavaş yavaş içten çökertir.

Zaman ise bu sürecin en acımasız tanığıdır.

Sessizce geçer.

Geri dönmez.

Ve çoğu insan, ne yaşadığını fark ettiğinde,

zaten çok şey geride kalmıştır.

Belki de en zor gerçek şudur:

Hayat, bizi beklemez.

Biz hazır olana kadar da durmaz.

Sence insan, yaşadığı hayata mı alışır…

yoksa aslında hiç yaşamamış olduğu bir hayata mı yas tutar?