<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by SANDIK on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by SANDIK on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sandik?source=rss-fdcd477480df------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*zGxv4Fg5GEmbaVPIo6Avgw.jpeg</url>
            <title>Stories by SANDIK on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sandik?source=rss-fdcd477480df------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 08:56:43 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sandik/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Tel Kırma Sanatı]]></title>
            <link>https://sandik.medium.com/tel-k%C4%B1rma-sanat%C4%B1-be27e32b9bc6?source=rss-fdcd477480df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/be27e32b9bc6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SANDIK]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Dec 2020 14:01:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-10T14:01:27.543Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/925/1*aV4TrufUAbSKZ1zv0qfThw.png" /></figure><p>17. yüzyıldan günümüze kadar ulaşan bir el sanatı olan tel kırma, o dönem kadınlarının aslında başörtüleri uçuşmasın diye buldukları bir yöntem.</p><p>Başörtülerinin kenarlarına yaptıkları motifleri, ellerinde bulunan tellerle işleyerek kumaşa ağırlık kazandırmışlar. Yapılan işleme esnasında tel, doğası gereği, her adımda kıvrılıp hiçbir kesici âlet kullanılmadan kendi kendine kırdırıldığı için adı da “Tel kırma” olarak yerleşmiş.</p><p>Tel kırma sanatı, kendine özgü bir iğnesi ve teli olan, önce Bartın yöresine özgü dokuma bezlere, sonra daha çok petek tül üzerine işlenen, gelenekte gümüş telle ama daha sonra farklı renk tellerle de yapılabilen, makas kullanılmadan telin kırılarak yapıldığı, kendine özel beş hamlede gerçekleşen bir düğüm tekniği olan, eskiden gergefte yere oturularak daha sonra tahta, çelikten yaylı, silikon kasnakta elde işlenen, Bartın iline özgü geleneksel bir işleme çeşididir.</p><p>Günümüze kadar ulaşan ve yok olmaya yüz tutmuş geleneksel el sanatımız olan Tel kırmanın nasıl çıktığı ile ilgili mistik ve mitolojik pek çok hikâye bulunmaktadır. Bunlardan en geçerli sayılanı ve kabul göreni ise Bartın yöresinde yaşayan ve Rum olduğu ileri sürülen ‘’Kâtip kızı ‘’lakaplı Hatice Ağaçkıran. Kaynaklardan edinilen bilgiye göre Hatice Ağaçkıran önce anneannesinden tel sarma sanatını öğreniyor. Tel sarma sanatı ise Tel kırmadan da eskiye dayanan kumaşın üzerine telin sarılmasıyla yapılan bir işleme tekniğidir. İşlemeyi yaparken Hatice Ağaçkıran telin kırıldığını fark ediyor ve bunu kırarak düğüm yapabilirim düşüncesiyle ilk tekniği geliştirerek şalvarın üzerine kemer şeklinde tel kırmadan kuşak yapıyor. Ve daha sonra zamanla yaygınlaşarak, yöredeki tüm kadınlar zamanla bu işleme sanatının paha biçilemez ürünlerini çeyiz sandıklarının baş tacı haline getiriyorlar. Daha sonra sadece çeyiz sandıklarının değil aynı zamanda düğünlerde kına başlarına kadar uzanan geniş bir kullanım alanına dönüşüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/1*81sxiHQUhOD4b3lQzcxR7Q.jpeg" /></figure><p>İlk zamanlarda beze, çarşafa, tülbent üzerine yapılan tel kırma işlemeler, teknoloji ilerledikçe Avrupa’dan getirilen pamuklu-petekli tüllere yapılır olmuştur. Tel kırma yapımında en fazla kullanılan kumaş “petek tül”. Bunun dışında üzerine tel kırma iğnesinin batabileceği her türlü kumaş üzerine işlenebilmektedir. Gelenekte tel kırma önce kumaş üzerine yapılmıştır, daha sonra keten tüller kullanılmıştır. Eskiden kullanılan keten tüller yurt dışından, özellikle Fransa’dan gelmiştir. Günümüzde ise keten tüller, maliyeti yüksek olduğu için üzerine işleme yapılmamaktadır.</p><p>Bartın’da çıkan tel kırma sanatı 1930, 1940 ve 1950’li yıllarda çok ilerlemiş, Türkiye’ye kendini tanıtmıştır. Adı yurt dışında bile duyurulmuştur. 1960’lı yılların sonunda ise tel kırma sanatına ilgi azalmış, sanat unutulmaya yüz tutmuştur. 1985’li yıllarda Bartın’da tel kırma sanatını yok olmaktan kurtaran Servet ÇINÇIN 1991–1998 yıllarında Bartın işi tel kırma eğitim müfredatı hazırlayıp bunu Halk eğitim merkezlerinde köylerde ve şehirlerde açılan kurslarda uygulamaya koyulmasında yardımcı olmuş ve bu sanatın unutulmaması için büyük emek harcamıştır.</p><p>Bartın İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü 18.11.2004 tarihinde Türk Patent Enstitüsüne “tel kırma” alanında patent başvurusu yapmıştır. Yapılan başvuru 2009 yılında onaylanarak Resmî Gazete’de yayımlanmıştır. Tel kırma, “Bartın işi tel kırma” adıyla “Coğrafî İşaret Tescil Belgesi” alan 69 geleneksel el sanatımızdan biri olma şansını yakalamıştır. Bu işaret, tel kırmanın gelecek nesillere bozulmadan aktarılması gerekliliğini de göstermektedir. Bu noktada tel kırma işleme sanatını yeniden topluma kazandırmak için modern ihtiyaçlara yönelik tasarımla sanatın birleşmesi önem kazanmıştır. Anadolu kültürümüzü ve değerlerimizi taşıyan başta tel kırma sanatı olmak üzere diğer geleneksel el sanatlarımızın da unutulmaya yüz tutmuş sanatlar arasında değil, yaşayan sanatlar arasında evlerimizin ve modern yaşantımızın bir parçası olarak yaşatmak ve gelecek nesillere aktarmak dileğiyle..</p><p>Sandık Ekibinden Dilara</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=be27e32b9bc6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[X İŞİ]]></title>
            <link>https://sandik.medium.com/x-i%CC%87%C5%9Fi%CC%87-eb1de8d4f38e?source=rss-fdcd477480df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/eb1de8d4f38e</guid>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <category><![CDATA[tasarım]]></category>
            <category><![CDATA[kanaviçe]]></category>
            <category><![CDATA[geleneksel]]></category>
            <category><![CDATA[sürdürülebilirlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SANDIK]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Nov 2020 15:15:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-20T15:23:27.226Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/362/1*xKGN1sQWrDch7H6z1sP5Cw.jpeg" /></figure><p>Seyrek dokunmuş bir keten bezi olan kanavadan ismini alan kanaviçe, temel olarak kumaş üzerine çarpılar ile desen yapma sanatıdır. İnce ince işlenen kanaviçe, üretiminde harcanan uzun saatler ve verilen emekler sebebi ile el sanatları içinde her zaman en gözde olan işlerden biridir. Anadolu Kültüründe de oldukça sık rastlanan el sanatlarından biri olan kanaviçe ile hepimizin bir ilişkisi olmuştur. Ya anneannemiz işlerken görmüşüzdür, ya da elişi derslerinde kendimiz işlemişizdir. Ama mutlaka her evde kanaviçenin izine rastlarız.</p><p>İnsan doğası gereği içinde hep güzel olma ve güzeli arama arzusunu taşır. Baktığı her yerde güzeli arar. Bu arayış her dönem farklı popüler unsurlar ve kültürel değerler oluşmasını sağlamıştır. Kanaviçe de bu kültürel değerlerden birisi olmuştur. Kanaviçenin tarihi insanlık tarihi kadar eskidir. Kanaviçe, insanın çevresini güzelleştirmeye çalıştığı ilk arayışlardan biri olarak, el sanatları kategorisinde oldukça önemli bir yerdedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*V7bTq4LyIligliaqXAp7zQ.jpeg" /></figure><p>İlk örneklerine Orta Asya da rastlanan kanaviçe göçlerle Avrupa’ya ve sonrasında birçok ülkeye yayılmıştır her zaman da döneminin popülaritesini oluşturan değerlerin içinde yer almıştır. Dönemin popüleritesine ve akımına göre, işlenen desen değişiklik gösterse de, kanaviçe işleme tekniği günümüze kadar çok fazla değişime uğramadan aktarılmıştır.</p><p>Çocukluğumuzdan bu yana hep gördük işleme sanatını, en kıymet verilen zamanlarda ve yerlerde. Mesela evin sadece misafir geldiğinde kullanılan odasının sehpasında, gelen misafire verilen seccadede, dünüre hediye giden bohçada, doğum yapan kadınların yatak başlarında, yeni doğan bebeklerin beşiğinde hep kumaşları süsledi onlarca motif ve renkle. Ve nesilden nesile aktarıldı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/450/1*yQ1hBE47RKHR_aL34rqqdA.jpeg" /></figure><p>Bugün bambaşka bir yere taşındı kanaviçe artık bu işlemenin yapıldığı kumaşlar evlerimizde kıyafetlerimizde ya da takılarımızda havalı birer aksesuara dönüştü. Kullanılan renkler değişti, işlendiği kumaş değişti, kullanıldığı yer değişti, işlenen motifler bile değişti. Bebek beşiğinden bebek odasının duvarında ki bir tabloya iz değiştirdi kanaviçe. <br> İnce ince işlenen, bin bir emekle üretilen, yaşanan her çağa ve akıma uyum sağlayan kanaviçe işleri, geleneksel el sanatlarımızı koruduğumuz ve aktarabildiğimiz ölçüde bizimle yaşamaya devam edecek.</p><p>Bu her döneme uyum sağlayabilen ve yüzyıllardır nesilden nesile aktarılan geleneksel el sanatımıza ait izleri, modern amaçlar için modern dünyamızda kullanabileceğimiz tasarımlar yapılmaktadır. Geleneksel kodları modern tasarımlarda kullanma amacı, kültürümüzün sürdürülebilirliğini sağlamaktadır. Dört kadın girişimcinin kurduğu Sandık Tasarım’dan geleneksel ve modern kodların bir arada kullanıldığı tasarım örneklerine ulaşabilirsiniz.</p><p>Sandık Ekibinden,</p><p>Tuğba Delikara Kul.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=eb1de8d4f38e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kültürel Sürdürülebilirlik ve Önemi]]></title>
            <link>https://sandik.medium.com/k%C3%BClt%C3%BCrel-s%C3%BCrd%C3%BCr%C3%BClebilirlik-ve-%C3%B6nemi-4a25b643f416?source=rss-fdcd477480df------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4a25b643f416</guid>
            <category><![CDATA[sosyal-girişimcilik]]></category>
            <category><![CDATA[tasarım]]></category>
            <category><![CDATA[girişimcilik]]></category>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[sürdürülebilirlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SANDIK]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Nov 2020 11:14:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-13T11:14:14.772Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba, SANDIK sosyal girişiminin kurucu ortağı olarak bugün Medium platformundaki ilk yazımın konusunu SANDIK’ın odaklandığı en önemli alanlardan biri olan kültürel sürdürülebilirlik olarak seçtim. Bu seçimde, ‘sürdürülebilirlik’ alanı ile ilgili son on yıllarda artan ilgi ve farkındalık olsa da, bu kavramın günümüzde hala sadece ‘çevresel’ bağlamda algılanması ve konu ile ilgili farkındalığın arttırılması gerektiği düşüncesi etkili olmuştur.</p><p>1980’ler ile birlikte ürün ve üretim süreçlerinde sürdürülebilirlik kavramına artan bir ilgi vardır. Viktor Papanek’in 1971 yılında yazdığı ‘Design for the Real World’ (Gerçek Dünya için Tasarım) isimli kitabında, tasarımcılara yapılan sorumluluk çağrısının sürdürülebilirlik ile ilgili çalışmalara yapılara ilk çağrı olduğundan bahsedilebilir. 80’li yıllara gelindiğinde çok geç olmadan Papanek ve çağdaşlarının çağrısına yanıt veren teorisyen ve araştırmacılar çalışmalarına başladılar. Bu yıllarda ortaya çıkan ‘Yeşil Tasarım’ ve ‘Ekolojik Tasarım’ kavramları da tüm bu gelişmeleri kanıtlar niteliktedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*XshOa8yv6biVQOtfwA9GbA.png" /></figure><p>Sürdürülebilirlik konusunda yapılan çalışmalar o yıllarda (ve günümüzde hala belirli kesimlerde) sadece çevresel bağlamda olmuştur. Dönem içinde üretilen ürünlerin doğaya zarar vermemesi, ürünlerin uzun ömürlü olması, hammaddenin malzemesine olan hassasiyet gibi bazı ilkeler edinilmiştir. Tüm bu çabalar ürünlerin doğaya daha az zarar vermesini sağlamak üzerine yapılmıştır.</p><p>Sürdürülebilirlik üzerine yapılan çalışmalar artış gösterdikçe, kavramın öncülerinden olarak görülen Papanek’in metninin, sadece çevresel bağlamda olmadığı da farkedilmiş olmalı ki Papanek kitabında tasarımın gerçekten ihtiyacı olan toplumların (dezavantajlı gruplar) ihtiyaçlarını giderebilmek için kullanılması gerektiğini belirtmiştir. Fuad Luke (2009) ve Margolin &amp; Margolin’ de (2002) sonrasında yaptığı çalışmalarda sürdürülebilirlik kavramının kapsamına sosyal, ekonomik ve kültürel alanları da dahil etmiştir.</p><p>Kültür, Türk Dil Kurumu’nun (TDK) tanımına göre, <em>“birikimle birlikte ivmesi artan bir toplumsal yapı bileşenidir. Giderek her nesil miras aldığı kültüre maddi ve manevi bir katkı yapar ve onu kendinden sonrakilere miras bırakır”. </em>Tural tarafından yazılan ‘Kültürel Kimlik Üzerine Düşünceler’ isimli kitapta ise, yazarın tanımına göre kültür, toplumun tarihsel sürecinde yaşanan dönem ve dönemin getirdiği gereksinimler ile birlikte bilinçli bir şekilde, anlamlı ve geniş bir sentez oluşturması ve bu sentezin nesilden nesile aktarılması olarak tanımlamaktadır. Kültür üzerine pek çok tanımlama denemesi yapılmış ve bu denemelerde, ‘nesilden nesile aktarım’ tekrar etmektedir. Bir medeniyetin oluşumunda, nesilden nesile aktarılan kültürel değerler oldukça önemli bir yerdedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/318/1*DC8uYH3vowkY6z7JofucQw.jpeg" /></figure><p>Kültürel sürdürülebilirlik görece yeni bir kavram olması sebebi ile kavram ile ilgili yapılan tanımlamalar da sınırlıdır. Hardoy, yaptığı çalışmasında, kültürel sürdürülebilirlik ile ilgili iki nokta üzerinde durmaktadır. Birinci nokta, sürdürülebilir kalkınma için kültüre ihtiyaç duyulması, ikinci nokta ise, kültürün kendi sürdürülebilirliğinin sağlanmasıdır. Yaptığı çalışmanın özünde ise, sürdürülebilir kalkınma için kültürün sürdürülebilirliğinin sağlanması gerektiğini belirtmiştir.</p><p>Toplumun kültürü ve tarihi ile ilgili bilgiye ait oldukça önemli mesajlar veren zanaatlar ve onu icra eden ustalar kültürün aktarımında önemli bir rol oynamaktadır. Kültüre ait izleri, zanaatkarların üretim tekniklerinde, desenlerinde ve üretilen ürünlerin tasarımlarında görebiliriz. Bulunduğumuz topraklar, pek çok medeniyete ev sahipliği yapmış olmasının da katkısıyla kültürel öge ve değer bakımından oldukça zengindir. Fakat bu kültürel zenginlik, maalesef ki bu kültürel ögelere gösterilmesi gereken koruma, aktarma ve değeri de beraberinde getirmemektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aj-FYqIl0D8iGJ71nFQOaA.jpeg" /></figure><p>SANDIK ekibi, yaşadığımız bu topraklardaki kültürel öge ve değerleri araştırıyor. Yok olmaya yüz tutan zanaat ve geleneksel el sanatlarını sonraki nesillere aktarmak ve Anadolu kültürünün sürdürülebilirliğini sağlayabilmek için, modern amaçlar için modern tasarımlar ile sentezliyor ve bu ürünleri yeniden ekonomiye katıyor. Kısaca kültürel sürdürülebilirlik alanında çalışmalar yaparken, yok olmaya yüz tutan zanaatlarımızın ölmemesini ve bu zaanatları icra eden zanaatkarlarımızın kalkınmalarına destek oluyor.</p><p>SANDIK projesinin çalışmalarını sosyal medya hesaplarından daha yakından takip edebilirsiniz!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4a25b643f416" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>